1.     متن
گفته های نبوی
و وَلَوی با
ترجمه و
تفسیرعرفانی
و سلوکی آنها

مقدمه
در برداشت
سلوکی، از
نویسنده شریف
جلیل

ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻫﺪﻓﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻃﺮﺣﻰ ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ،
ﺑﻨﺎﻡ (ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. (
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ) ﻫﺴﺘﻰ،
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ( ﺗﺪﺑﻴﺮ)
یا اداره هستی
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ بوسیله
مراتب ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺩﻥ (ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ)
وتکامل ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﻭ
(ثباﺕ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ)ﺣﺎﺻﻠﻪ
که ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ و (ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ)
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ،
نیز ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ تن
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺖ،
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﺑﺎﻏﺒﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺖ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻫﻢ ﻣﻬﻤﺘﺮ، ﮐﻪ
ﺍﺯ (ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩ) ﺗﺪبیر
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﺍ، ﺩﺭﻫﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ هستی یا الله
أهورمزدا )
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
(ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﺯﺍﺋﻰ) می
ﭙﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﻭﺍﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺑﮑﻤﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
صورت میگیرد . ﻭلی
هرکه (ﺍﺭﺍﺩه ﻭﻋﻘﻞ)
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﺎﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. گرچه ﺍﺭﺍﺩه
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ در
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ( ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ) ﻳﺎ (ﻋﺪﻡ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ) ﺭﺍ ﺑﺂﻥ
ﺩﺍﺩه ﺍﺳﺖ (ﺗﮑﺎﻣﻞ
و تطوّر) ﻳﻚ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ (
تغییر
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ)ﮐﻤّﻰ
ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻪ ( ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ) ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﺰﺍع
ﺬﻫﻨﻰ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ)
است . یا ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺃﺻﻞ ﻭﺫﺍﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻳک
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺃﺻﻞ روحی ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﺎ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ، ﻭ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ، ﺑﺎﻭﺭی
ﺍﻧﺪﮐﻰ از ذات
روحی ﻣﻴشود. (ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ وﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
در هستی ، ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ،
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻃﺒﻖ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺁﻣﺎﺩه
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ، ﺗﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
و تکاملات
مختلف ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻭ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻋﺪﻡ ﺣﺮﮐﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻣﺎﺩه
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ.
ﭘس ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ
ﺪر ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ با
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑامیلی
که به (ﻃﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ) ﺩﺳﺖ بدﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﻓﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ،
ﮐﻪ ﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ،
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، و ﺍﺯ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺘﻪ ﻗﺎﻓﻠﻪ،
ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ، ﮐﺴﻰ
ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ ﺑﻠﻨﮕﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍه
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ . ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﺃس ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ،
أکنون ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ بین ﺭﺃس
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪه
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوکی ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ زنده، ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑآﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. وﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻪ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ
مسافران عقب
مانده ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻓﻠﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺳﭙس
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ،
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﺁﺧﺮ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻓﻠﻪ، ﻣﺘّﺼﻞ
ﺑﺄﺯﻝ ﺑﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍ
اﺯ ﺧﻠﻘﺘﻬﺎﻯ نو
بنو و ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﺳﺖ.
گرچه ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ کره زمین
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ، ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، وﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣﻰ افراد ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻫم ﺸﻮند. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎﺑﻊ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
، ﻭ( ﺭﻭﺡ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ)
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
و غیر أتمی ﺩﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ با ﻫﺮ ﮐﻤﺒﻮﺩﻯ
از شرایط مثبت
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ،
و بقای ﺁثاﺭ سوابق
ﻣﻨﻔﻰ، یا ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﺣﻘﻴﺮﻯ
بیاﺑﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪه است ، ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ (ﺑﺮﺯﺥ)
ﻭﻣﻴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﻣﺎ
گوئی ﺟﻨﻴﻨﻰ از
ﻧﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪه ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ هستیم
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺁﻥ ﻧﺸﺪه ﺍﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ)
وتکامل روح ﻫﺪﻑ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ، ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﻬﺖ ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﮑﻬﺎ و
هدایتهای
اﻟﻬﻰ، ﻭﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺩﺭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ کارماهای ﻓﻄﺮﻯ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺪﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎ،
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ، ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﻭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
، ﺑﺎﻳﺪ هرچه ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺍﻡ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ.
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪه ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،
ﺁﻣﺎﺩه ﮐﻨﻴم . ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﻮﻥ ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﺳَﻘَﻂ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭه ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭه ، ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ در ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎ، ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
و کسب این
همانی صفات
حیاتی ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. وظیفه
ای ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍنجاﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ .

ﻭﺿﻊ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ، ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ شد، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ، ربّ ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
الله ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺁﻧﮕﺎه
ﻫﺪﻑ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
که ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ؟
گرچه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ،
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﮐﺮه ﺯﻣﻴﻦ، ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ که ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭبا
ﻫﺮ فرﺿﻴﻪ ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ، ﻭﻟﻮ
ﮐﻠّﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﺁینده ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻨﻴﻦ
ﺩﺭﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥﺸﮑم
ﻤﺎﺩﺭ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
که ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﭼﻮﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪه ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ. ﻫﺮ ﻧﻮعی ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍلاّ ﺍﮔﺮ آنرا
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ( ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ)
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪه
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺩﺍﺷﺖ؟
ﻭﻟﻰ ﻗطعی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺑﺸﻮﻳﻢ. ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎه
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ، ﺍﺯ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒلی ﻨﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
که ﺑﺴﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ،
ﺍﺯ(ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﻭﺣﻰ)، ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺭﺍ، ﻭﻟﻮ
ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ،
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻳﮋه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
(ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ) ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ تا ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ، ﺻﺎﺣﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪه ﺭﺍ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻴﺎﻣﺪه ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
وگرچه ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻭﺭﻭٴﻴﺎﺋﻰ
باشد. ﻭﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
اﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍت ﻳﺎ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺻﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺑﻌﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻦ
( ﻧﻬﻴب هاﻯ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ) ﺷﺪه ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ. ﻭ(ﺗﺬﮐّﺮ)
ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
لزوم ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺎﺭسلوک
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ (ﺁﻳﻨﺪه
ﻧﮕﺮﻯ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ولایت سلوکی ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. و منظور
دین اسلام و
تمام مذاهب آن
نیست . و ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺁﻣﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭند که ما در
این نوشته ها
انجام میدهیم .
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،
هرچه ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩه ، ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺪه هست. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ( ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ) ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩه ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ اﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ، ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺁﻣﺎﺩه
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻌﻠﺎ،
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﻯ ﮐﺮه
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪه
. و ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﺮه ﺯﻣﻴﻦ، ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺯﻣﻴﻦ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ، 500 ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺣﻴﺎﺕ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
کره زمین ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ،
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ ﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﮐﺮه
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ(ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻄﻠﻖ)
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
بی اﺑﺘﺪﺍﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﺩﺭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ،
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺻﻔﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺘﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ) ﺧﻮﺩ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺩﺭ ﮐثرﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ، ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﺩﺍﺷﺘﻦ (ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ) ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭﺭﻭح
اﻟﺄﻣﻴﻦ و ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ زنده
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺁﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪه
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﺠﺎ ﺭﺳﻴﺪه
ﺑﻮﺩه ، ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﺎ ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ .  ﻣﺎ ﺟﺮﺍﻯ
( ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ)
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ( ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ) ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
مطرح ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ،
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ،
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﻨﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻳﻚ ﻭﻳﺮﻭس ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ، ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ، ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﺪ. گرچه
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﮐﺎﺭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ (ﺗﺨﻠﻴﻪ)
ﺁثار ﻣﻨﻔﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ، ﻭ(ﺗﺤﻠﻴﻪ)
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ
، ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻳﻨﺪه ، نمائیم،
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه به
(ﺗﺠﻠﻴﻪ) ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ تجلّی
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
ﮐﺸﻒ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ(
ﺁﺩﻡ) ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ، ﺗﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﺧﺮ،
ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ باید
تکمیل ﮔﺮﺩﺪ ﻭ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ روح ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ، ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ کرد. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﺍﺭﺍﺩﻯ،
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺑﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
خواهد ﺭﺳﻴﺪ، ﻭ
به ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﻭﺍلاّ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ (ﻧﺴﺦ)
بدتر ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ(ﻣﺴﺦ)
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ (ﻓﺴﺦ)
گندیدگی ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ(ﺭﺳﺦ) جماﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ (ﻭﺳﺦ)
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ، کارماها
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﻳک
ﺮﻭﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻃﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ ﺭنج
ﺁﻥ ﻤﺤﺴﻮس
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻣﺴﺖ ﻟﺬت
هائی ﺷﺪ، ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎه ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﮑﻠﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻧﺠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﺍﺯ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺁﻣﺎﺩه ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺭﺍه ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻬﺘﺮ فرشته
گونه ﺁﻳﻨﺪه ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. تنها
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻳک
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
غیر سلوکی ﻧﮑﺮﺩه
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻭ،
ﺑﺮ ﺁثاﺭ ﻣثبت ﺁﻥ
ﻧﭽﺮﺑﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

تحقق
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎه ،
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
. ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
اکنون ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
(ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯ ) ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی(ﭼﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
مقام (ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ) ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
در ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﮑﺴﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻤﻰ،
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. گرچه ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﻭﺭﺯﺵ ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
به اعتیاﺩﺍﺕ،
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺟﺴﻤﻰ،
ﮐُﻨﺪ ﻳﺎ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺷﻮﺩ. ولی ﺟﺴﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠﻰ، ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ، ﺗﺄثیر
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺩﺭﮐﻞّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ
چون ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮﻑ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ(ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ)ﻣﻮثّر
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ (ﻋﺮﺽ
ﻋﻤﺮ) ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﻭ یا ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺩﺭ(ﻋﻤﻖ ﻋﻤﺮ)
ﺩﺭ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺃﺑﺪﻯ مؤثّر
نمی ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
این ﻫﺪﻑ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
در عمق عمر، ﺍﺭﺯﺵ
(ﻃﻮﻝ ﻭﻋﺮﺽ ﻋﻤﺮ)
ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺳﻨﮓ ﻭ ﮐﻮه
، ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﺽ ﻋﻤﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ (ﻋﻤﻖ ﻋﻤﺮ) ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻧﮕﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﻤﻖ ﻋﻤﺮ، ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
أنواع ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩه ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻃﻮﻝ ﻭ ﻋﺮﺽ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ، ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﻋﻤﻖ
ﻋﻤﺮ، ﻃﻮﻝ ﻭ ﻋﺮﺽ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ ﻋﻤﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﺷﻮﺩ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﺮ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺃﺣﻮﺍﻝ ﻭﻳﮋه
ﺟﺪﻳﺪ، ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻭ ﻋﺮﺽ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. که ﺳﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺣﺴﺎﺑﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺍه
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﺍﺯ ﺁﻧﺮﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺘﺮﺷﺪﻥ ﻭﺑﻬﺮه
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯﻋﻘل
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ . ﺩﺭ (ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ) ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ، ﻫﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﻭ ﻫﻢ ﺁ ﻧﭽﻪ ﺳﻮﺧﺖ
ﮐﺮﺩه ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻳﺎﺑﺪ
ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻠﻰ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ هرچه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ، ﺳﻮﺧﺖ
ﻣﺨﺰﻥ ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ می ﮔﺮﺩﺩ.
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺟﺴﻤﻰ،
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﻨﺪه
، ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻏﺮﺍﻳﺰﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
میباشد. ﻭﺗﺎ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺍﺯ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﺋﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺴﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻘﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺁﻥ، ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣتی ﺬﻫﻦ، ﻭ
سپس ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﺯ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺟﺴﻢ
ﻃﻔل ﺪﺭ ﻧﻮ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺬﻫﻨﻰ است ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﻐﺎن ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺟﺴﻢ ﻭمَحرومیّت
ﺁﻥ از لذ ّت ها
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺫﻫﻦ ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺫﻫﻦ از تربیت ﺟﺴم
بهتر اﺳﺖ. سلامتی
ﺫﻫﻦ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺍﻟﻮﺩه ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺭﺍه ﺁﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺪﺭﻣﺎﻧﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ طبّی،
که ﺭﺳﺪ ﺑﺪﺍﺭﻭﺗﺮﺍﭘﻰ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻢ ﺟﺴﻢ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺟﺴﻢ ﺳﺎﻟﻢ
ﺭﺍ، ﺷﺮﻁ ﻋﻘل
ﺴﺎﻟﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﺑﺎﻫﻢ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻋﻘل
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠﻢ ﮐﺴﺒﻰ
ﺩﺭ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻘﻞ ﺃﻣﺮﻯ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺬﺍﺕ، ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺮﻙ
ﻋﻠﻢ ﻭﺍﺭﺍﺩه ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻋﻘﻞ ﻣﻤﮑﻦ میباشد.
و ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ برتر
الهی تر ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎه ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﻋﻘل کُلّی
) ولایت ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭ ﺍﺗﻮﭘﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ .ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺩﺭ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﺩﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،
حاصل شود . ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺟﺴﻢ ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻦ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺠﺴﻤﻰ،
ﻭﺩﺭ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﮕﻰ،
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﺁﻣﺎﺩه
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪﺁﻏﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺪّﻯ ﺫﻫﻥ
ﻮﺑﻌﺪ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ،
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺭﺷﺪ ﻧﺎﻗﺺ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻴﭻ ﮐﺴﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺷﺪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺘﺪ. ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺳﻠّﻮﻝ ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ، ﺩﺭ ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﻋﺼﺒﻰ کورتکس
ﻭ ﭘﺮﻯ فیس ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
کمبوﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭙس
ﺭﻭﺯانه ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﻠﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ، ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ، ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
مرگ ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ ﻋﺼﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ ﻋﺼﺒﻰ
ﻣُﺮﺩه ، ﺩﺭ کورتکس
ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ،
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺯﻧﺪه
ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻋﺼﺒﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺴﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻝ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭﻣﺎﻳﻌﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻝ ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺳﻠﻮﻝ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻴﻚ ﺧﻂ ﺍﺮتباﻃﻰ
ﺳﺎﺩه ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﺮ ﺳﻬﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩه ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ،
ﻭ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ میشوند ،
ﮐﻪ ﺍﺯ أکثر ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻣﺪﺍﺧﻠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺷﻦ، ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻬﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺯﻧﺪه
ﺷﺪﻥ ﻣﻐﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ،
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﭙﻴﺮﻯ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ، ﻭ خُنثی
ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻫﺮ
ﭼﻘﺪﺭ ﻋﻤﺮ ﺻﺮﻑ
ﻭﺭﺯﺵ ﺷﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺑﻬﻤﺮﺍه ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﺎﻳﺪ ﺿﻤﻦ
ﻋﻤﺮ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﺷﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻭﺭﺯﺵ
ﻓﻘﻂ ﺑﺪﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻧﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻢ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﭘﻴﺮﻯ ﺁﻥ ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ. و پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺴﻢ، ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺫﻫﻦ، ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻭ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﺼﺮﻑ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺭﻭﺡ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺂﻳﻨﺪه
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ،
ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪه ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، هرچه ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻥ،
ﻣﻨﺠﺮ بعرﻓﺎﻥ ﻭﻋﻘﻞ،
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ
به (ﺍﺣﻮﺍﻝ و
مقام ) میشود ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. پس ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ،
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻢ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺳﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ، ﺟﺴﻢ ﺳﺎﻟﻢ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻚ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ(ﮐﺴﺐ)
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ ﻃﺮﺩ ﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
در تخلیه ، ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ در تحلیه
، ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﻣﺪﺭکی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷند
. ﭼﻮﻥ ﻣﺪﺭﻙ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ ﻭﺩﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻭﻣﺘﻮﺳﻄﻪ ﻭ
ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻟﻴﺴﺎﻧس
ﻭﻓﻮﻕ ﻟﻴﺴﺎﻧس
ﻭ ﺩﮐﺘﺮﺍ. ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺪﺭﺳﻰ، ﻭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻠﻢ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ، ﻭ ﺗﺤﮑﻴﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﺳﻠﻄﻪﮔﺮﻯ، ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺒﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﮐﺴﺐ ﻋﻠم
ﺒﺪﻭﻥ ﮐﺴﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻕ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺟﺎﻫﻞ ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪﻫﻢ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ،
ﻳﮑﻰ ﺍﺯﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻫﺎ ﺩﺭﺳﺖ
بوده ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺍﺳﮑﻴﻤﻮﻫﺎ، ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﮐﻮﭼﻚ ﻭ
ﺟﺰﺍﻳﺮ ﺩﻭﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩه
ﻭﮐﻮﭼﻚ، ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
(ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ) ﻭ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﺤﺘﺮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ(ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ)ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ، ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻣﮑﺘﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎﻳﺪ
آنرا ﺟُﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ،
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻋﻔﻮ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮیشتن، ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺑﻰ ﻣﺮﺯ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ. ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎه
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎه ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
(ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ)
ﺳﻪ ﺧﻂ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ،
ﺑﺎﻫﻢ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ (ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ)
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﮑﻰ در
(ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ)
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
دانش و(ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺟﻬﺎﻧﻰ)
و ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻢ
ﺟﻤﻌﻰ، ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭس
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ، ﻭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺗﺮ ﻭثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺗﺮ ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ، ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ولی ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺸﺮ،
ﺍﻣﺮﻯ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻠﻞ ﻭﺍﻗﻮﺍﻡ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ تولد ات
ﮔﺬﺷﺘﻪ ، ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺪﺭﺳﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎ(ﺳﻄﺢ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ) ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
پس ﺍﺯ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ پس ﺍﺯ
ﭼﻬﻞ ﺳﺎلگی، ﺁﻏﺎﺯ
ﺩﺭ ﭘﻨﺠﺎه ﺳﺎﻟﮕﻰ،
ﺑﺤﺪّ أکثر
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﻰ
ﺟﻮﺍﺏ ﻣﺎﻧﺪ، ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
در ﻋﺪﻡ ﻋﺮﻓﺎن
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﻭ(ﻧﺪﺍﻧﻢ ﮐﺎﺭﻯ)
ﻭ ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ ﺯﻭﺩﺭس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ششم ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﺮﻓﺎن الهی ﻤﻴﺴّﺮ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
کنونی ، ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮعی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ،
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻣﺪﺭﻙ
ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻳﻨﺪه ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺸﺮ، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺗﺮ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻘل ﺠﻤﻌﻰ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺳﻄﺢ ﻋﻠمی
ﻨﻴﺰ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ، ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻳﺎ ﺳﻮء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
است. ﺍﻣﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺸﺮ، ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎی
تصوّف ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.

(ﻋﻘﻞ)ﻋﻤﻠﺎ،
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ،
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﻓﻬﻢ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. و ﻋﻘﻞ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ) ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﻭ(ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ)
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﺋﻰ، ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮیشتن
است ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ( ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ)ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ أکثر ﺁﻥ، ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ سلوک
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ کامل
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯه ﺁﻏﺎﺯ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ) ﺁﻧﻬﺎ میباشد.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
تأثیرﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ، ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ، ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻳﺞ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ،
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ پس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ نیز
اﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻫﺎﻯ الهی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩه باشد،
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻫﺴﺘﻨﺪ.
(ﻋﻠﻢ) ﻋﻤﻠﺎ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻓﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺎﻟﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺩﺭﺁﻣﺪ،
باعث ﺗﻮﻗﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﻚ عاﻟﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮبی ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻋﻠﻤﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﺻﻨﻌﺘﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰﻋﺮﻓﺎ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩه ، ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
شفاعت و توسّل
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺰﺩ ﻭﻣﻨّﺘﻰ
میدﻫﻨﺪ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ،
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯانند. ﻟﺬﺍ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﺯ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺂﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮ، ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. مثلا ﻋﻠﻢ
ﻃﺐ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﭼﺎﺭه ﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫم أﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻣﺎﻥ،
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻭﺍﺭﻭﭘﺎ، ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ، ﺑﻬﺮ
ﺟﺎﺩﻭ ﻭ ﺟَﻤﺒﻠﻰ
ﻣﺘﺸّﺒث ﺷﻮﻧﺪ.
و ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺟﻨﺒﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐرد، ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻰ ﮐﺸﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣثاﻝ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻌﺪ ﻋﻠﻢ ﻃﺐ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ.
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺁﺏ ﻣﺮﺩﺍﺑﻰ
ﺑﺎ ﮔﻴﺎه ﮔﻨﮕﻨﻪ،
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﺎﻟﺎرﻳﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﺑﺎﺯﻯ
ﺷﻔﺎ ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﻓﻠﺎﻥ
ﮔﻴﺎه ﺭﺍ ﺟﻮﺷﺎﻧﺪﻧﺪ،
ﻭﻓﻠﺎﻥ ﺩﺭﺩﻯ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻃﺐ ﺁﺯماﻴﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ.
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ،
ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻋﻤﺪﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ،
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻈﻢ ﻭ ﺍﮐﺎﺩﻣﻴﻚ،
ﻃﺐ ﺭﺍ ﺑﺎﻣروز
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺟﺮّﺍﺣﻰ ﻭ ﭘﻴﺸﮕﻴﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ . ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺩﻓﻊ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ، ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﻧﺸﺪه
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ گونه ﺷﺮﺍﻳطی
اﺳﺖ و ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﻃﺐ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
که ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺁﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﮑﺮه ﺯﻣﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ ﻭﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﻠﺎﻍ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ ﻃﺐ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ،
ﻫﺮ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺭﻭﺯﻯ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ، ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺧﻮﺍﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺶ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ ﭘﺮﻧﺪه ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﺪ، ﺳﭙس
ﺍﻳﻦ ( ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ) ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺂﺭﺯﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ هر
کس ﻭ ﻫﺮ
ﺗﺤﻘﻴﻘﻰ، ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺁﻥ ﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ
ﻣﻌﺠﺰه ﺍﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﺩﻫﺎﻥ
ﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺯﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭ ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎﺋﻰ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺭﻓﺖ. ﭼﻨﺪﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ (ﻋﺎﺩﻯ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﺗﻌﺠﺐ
ﻭ ﺍﻋﺠﺎﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺃﻣﺮی
ﭘﻴﺶ ﭘﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩه
ﺍﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ، ﺁﻥ ﺍﺭﺯﻭ
ﻣﻌﺠﺰه ﺁﺳﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺩﻭﺑﺎﺭه
(ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻮﺷﻚ ﻭ ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻄﻤﺌﻦ، ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎﻫﺎ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ .

ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ،
ﻭﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ،
ﻭﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ. ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﻃﺐ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﻋﻠﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﺒﻠﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﭘﻨﺠﺎه
ﭘﻨﺠﺎه ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺻﻨﻌﺘﻰ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭه
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. گرچه ﻫﻴﭻ
ﻣﮑﺘﺸﻔﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﻣﻌﻴﻨﻰ ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﮐﺮﺩن ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﮕﺮﻓته ﻭﻟﻰ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪه
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺸﻒ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎه
ﻧﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ،
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺶ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻃﺒّﻰ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥﺸﻨﺎﺳﻰ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭ ﻧﻘﺸﻰ
ﻗﺎﺋﻞ می ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ(ﺣﺎﻝ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﻫﺎﻯ) ﺧﻮﺩ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
وجود ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻓﺮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. گرچه ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻋﻠﺖ ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﭼﺎﺭه ﺍﻯ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎلیکه ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻋﻠﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ)
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ
جوئی ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﺎﺭه ﺟﻮﺋﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺁﻧﮕﺎه
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﭼﺎﺭه
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﭘﺎﻙ ﻭﺧﺎﻟﺺ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﻮﺩ، ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻧﻔﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻟﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ ﺩﺭﻭﻍ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻥ (ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍه
)ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺳﺖ، ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻌﻘﻞ رﺳﻴﺪ، ﺃﺻﻞ
(ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ) ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻧﺼﻒ ﻭﻧﺼﻒ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
اﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ، به
(ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ)
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺗﻮﻗّﻊ ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﻤﺎ، ﻫﻴﭻ ﮔﺎه
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻋﻠّﺖ ﺁﻥ، ﻣﺎﺩه
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ،
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺘﺄﺧّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﺤﻘﻘﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﮐﻤﻚ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺭﺍه ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺟﻴﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭﻫﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻨﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ(ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ)
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻤسخ
هاﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
.

ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻴﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ، ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﺑﺮﻭﻯ
ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
ﺒﻮﺩه ، ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ،
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ(ﻣﺪﺍﺭﻯ)ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﮐﺖﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭ، ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﺤﺮﻙ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ(ﻟﻮﻟﺒﻰ)
ﭼﻮﻥ ﻓﻨﺮ ﺩﺍﻳﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺿﻤﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﻢ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺑﺎﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ،
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﺭﺍﺩه
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ، ﺟﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ (ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ)
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮑﺮﺩ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ)
ﺩﺭ ﺭﺍه ﮐﻮﺗﺎه
، ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﻮﺧﺖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ،
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﻠﻒ
ﻧﺸﺪه ، ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮔﻨﺎه ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ هرچه ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻳﻨﺪه
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ، ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺁﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﺷﺪﻥ، ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺠﺪﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎه
ﻭ پس ﺍﺯ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﺍﺋﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.

پس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻮﻡ، ﻋﻤﻠﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﻭﺡ ﻭﺃﺻﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻟﻄﻤﻪ ﻣﻴﺰﻧﺪ. گرچه
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩﻥ،
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺪﺍﻡ ﮐﻢ
ﻭﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪﻥ ﻣﮑﺮﺭ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ثاﺑﺖ، ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﻌﺪﻯ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ پیاﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ پس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
دیگرﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ، ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﻫﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩ
ﺫﺍﺗﺎ ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﮑﺮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻠﺨﻰ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩه ، ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻳﺞ، ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍُﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ، ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ، ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ، ﻭ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ، ﻭ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺗﺄﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ،
ﻭ ﮐﺘﺐ ﺍﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ آﻏﺎﺯ (ﻋﺠﻴﺐ)
ﺑﻌﺪ (ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ) ﻭﺗﺼﻮﺭ، ﺑﻌﺪ(ﻋﺎﺩﻯ)ﻭ
ﺣﺘﻰ(ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ)ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ (ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ)ﻭ
ﺑﻴﻦ (ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ)
ﻭ(ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ)ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﻕ ﮔﺬﺍﺷﺖ.
ﺟﺰ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭ ﻭﻋﻘﻴﺪه
ﺍﻯ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻨﻈﺮﺑﺮﺳﺪ،
گرچه ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ، ولی
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻟﻬﺎمی که ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﺍﻳﺎﻓﺘﻢ،
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻦ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩه
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ، ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ
ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰه ﺳﺎﺯ،
ﻭﻣثبت ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ثقیل
ﻭ ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﺭﺳﺖ،
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﺯ
أکثرﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎهی
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﺠﻴﺐ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻝ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺪﻭﻥ
تأثیر
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺭﺍه ﻋﻠﻤﻰ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺁﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭼﺎﺭه
ﺳﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﻧﻮﺍﻗﺼﻰ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ،
ﻭ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺭﻭﺯ
در ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻇﺎﻫﺮﺷﺪه
، ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺍﻨﺘﺰﺍﻋﻰ،
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎه
ﻧفس أمّاره ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ، ﻣﺪﻋﻰ
ﺭﺍه ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺍه ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﺪه ﻫﺎ ﺑﺮﻭﻯ
ﻫﻢ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭ ﺳﺎﺩه ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺳﻮﺩ ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ،
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﺯﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ . ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ ﭼﻮﻥ ﺃﺻﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ (ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻋﻠّﺖ
ﺧﻠﻘﺖ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻫﺎﻯ)
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ،
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺃﺻﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ، ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻓﻬﻢ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻓﮑﺮ،
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
و عرفان ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ،
ﺑﻌﺪ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮑﻨﺪ، ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﺭﺍ ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ( ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ،
ربّ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﺤﻖ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺁﺧﺮﻳﻦ کلاس
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ سپس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪه ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ، ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
کلاس ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺮﮐﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺷﺎﺧﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻬﻢ ﻋﻤﻞ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ، ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
در نسخ ومسخ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ولی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
امّا ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ نیز ﻣﻘﺎم کنونی
را ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﺁﻥ، ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ مَحرومیّت
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﻏﻴﺮﺁﺷﮑﺎﺭ
حسینی ﻧﻘﺶ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّل عباﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﺪهند.
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎنی
گرﻭﻫﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺩﺍﺭه
ﺗﻠﻪ ﭘﺎﺗﻴﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺍﻭﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﻨﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺗﺄﺳﻴس ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ و شرافت
و برتری ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺍﻳﻦ ﺷﺠﺮه
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ، ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺭﺍﺣﺖ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻳﺞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻟﻔﻆ (ﺍﻭﻡ)
ﻟﻔﻈﻰ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻨﺪﻯ ﻗﺪﻳﻢ،
و ﻣﺼﺪﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
چون( ﺍﻳﻤﺎن ﻭﻣؤﻤﻦ
ﻭ ﺍﻣّﻰ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩه
ﻭﻣﻮٴﻤﻦ ﻭ ﺍُﻡّ
ﻭ ﺃﻣِﻪ ﻭ ﺍُﻣّﺖ
ﻭﻫﻤّﺖ) ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺵ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
الهی اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﮐﺘﺐ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ،
ﻣﻮٴﻴﺪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪه
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻏﻠﺐ به ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ، که ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﭼﻨﺪ
ﭘﻬﻠﻮ و
ومتفاوت ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻟﺰﻭﻣﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﻣﺒﻬﻢ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﻡ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪه
ﺍﻡ، ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻰ
ﮐﻨﻢ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه
ﺑﺎﻳﺪ، ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ،
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺃﻧﺒﻴﺎ،
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
شهوﺩﻯ، ﻭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ، ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻳﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. پس ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ، ﺁﻧﭽﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣثبت ، ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻨﻈﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ. ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ،
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﮐﻮﺩﻙ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺤﻖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻭ ﻃﺮﺡ
ﺑﺪﻳﻠﻰ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ
درست نیست .و ﺍﮔﺮ
ﻃﺮﺡ ﺑﺪﻳﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧﮑﻨﺪ.
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺁﻳﻨﺪه ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪه
، ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ علم
(ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﻈﺮﻯ)
ﻗﻄﻌﻰ ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺃﺻﻠﻰ ﺫﻫﻨﻰ،
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﺃﺻﻞ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧمی ﺸﻮﺩ. وچه ﺑﺴﺎ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎه ﺑﻔﮑﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺻﻠﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﻔﺘﺪ پس ﺭﺍه
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻧﻪ ﮔﻔﺘﻦ، ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﺑﺴﺖ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ، ﻳﻚ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮی ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﺍه ﺣﻠّﻰ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩﺵ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﮐﻮﺩﻙ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎﻳﻦ
ﺭﺍه ﺣﻞ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
(ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ) ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻃﻮﻟﺎﻥ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥﺪﺍﺭﺩ.
ﻋﺼﺮ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻳﻞ
ﻭﺣﺸﻰ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﮑﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺎ ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. سپس ﻋﺼﺮ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ ﻃﺎﻗﺖ
ﻓﺮﺳﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺭﺍﺩه ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﻋﺼﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺎﻫﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺍﺯﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩه ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
. ﻣﻘﺎﻡ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺪﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﮐﻴﺎﻧﻴﺎﻥ،
ﻗﻮﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩه
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯﻘﺸﺮﻯ. ﻭلی
ﺒﻌﺪﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺿﺤّﺎﮐﺎﻥ آخوند
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﻮﺩه ﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻌﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ، ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ، ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ، ﻓﺮّ
ﺷﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺎﺫﺏ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪه
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻭﭘﺎﭖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ،
ﺗﺎﺝ ﺑﺨﺸﻰ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺳﺎﺩه ﺭﺍ ﻋﻠﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺸﻮﺭﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺎ
ﺗﺄﺳﻴس (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ) ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﺧﻠﻔﺎ
عملا (ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺒﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﮔﺮﺍﺋﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺑﮑﻠّﻰ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯه
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﺟﺰ ﺗﻌﺼﺐ ﮐﻮﺭ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ، ﺩﺭ ﻋُﻤﻖ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭﺗﺤﺮﻳﻔﻬﺎ،
ﻫﻨﻮﺯ چراغش ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻔﮑﺮ ﻏﺎﺭﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ(ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻭﺍﻗﻌﻰ
مناسب ﺍﻭﺭﺍ، ﺷﺨﺼﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭٴﻴﺎ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭ ﮐﺎﻓﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ. ﻭ هرچه
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﺷﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ، ﺑﻨﻘﻞ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
حتی الهی ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪﺁﻧﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔته ﺍﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﻫمه زمانها.
ﺭﺍه ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺭﻭٴﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﺘﺪﺍ (ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ) ﭘﺮﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
، ﻭ سپس(ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ)ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻔﮑﻴﻚ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
دارد . ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
(ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﻪ) ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺠﺰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
هرچه ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻋﺎ ﻭﻧﺠﻮﺍ. ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ بشرط ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮیش
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)
ﭼﻮﻥ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻏﻴﺮه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺎﺩﻳﺪه
ﺗﺎ ربّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺩﺭ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ، ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺁﻟﻬﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ، ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﻭﺯ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻬﺪه
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
عموم ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺑﻌﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻧﻰ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﺃﻣﺮ
است ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﻣﻤﻨﻮﻋﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻣﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﺷﺪه
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ، اﮔﺮ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩ، ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
هرچه ﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ، ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻠﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻟِﻢ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ(ﻋﺎﻟﻢ) ﻧﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﮔﺎه ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎﺑﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪه
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ
در هر زمان ، ﺩﺭ
ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ
(ﺗﺨﻠﻴﻪ) ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ، ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس.
ﻭ ﺩﻭﻡ (ﺗﺤﻠﻴﻪ)
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮﻡ
(ﺗﺠﻠﻴﻪ)، در
(ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ)
تزکیه ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺍﺯ
ﻋﻘﺪه ﻫﺎ ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ،
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭﺗﻮﺣّﺸﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ،
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺑﻌﻬﺪه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪه ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﻌﻠﻢ
ﺁﻥ، ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺁﻥ،
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯﻣﻘﺪس
ﺩﺍﺭﻧﺪ که ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ . و اینک حدیث
های مورد گزینش
شریف نویسنده
برحسب شماره و
برحسب موضوع
را بمقالات
مستند بحدیث
های پیامبر از
این نویسنده
مراجعه کرد. برای
طالب لقای
الهی و شهودی(
فهم سلوکی) حدیت
ها بسیار مهم
است که حتی آگاهی
کُلّی آنها آثار
نیکوی الهی
بدنبال دارد.

حدبث 0001
- ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺯﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺝ۱ﺹ82ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻋﻘﻮل
اﻟﻨﺴاء فی ﺠﻤﺎﻟﻬﻦّ،
ﻭﺟﻤﺎل
اﻟﺮﺟﺎل فی
عقولهم عقل ﺰﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺍﻧﻬﺎ بوده ﻭ
ﺯﻳﺒﺎئی
ﻤﺮﺩﺍﻥ ﺪﺭ
ﺯﻳﺒﺎئی عقل
های ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﻣﻠل ﻘﺪﻳﻢ،
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺯﻥ
أمری ﻄﺒﻴﻌﻰ بوده
و ﮐﻤﺘﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻓﮑﺮﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭ
ﺑﻴﻥ اعرﺍﺏ،
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺯﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩ. ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺮﻭﺯﻋﻘل اﺣﺘﻤﺎلی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺯﻥ
ﺨﺮﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻤﻴﺸﺪ،
ﭼﻮﻥﺒﺮﺩه ﺑﻮﺩ.
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺯﻥ،
آﺳﻴبی ﺒﺮﺍﻯ
غیرﺕ ﻭ ﻧﺎﻣﻮس
ﻭ ﺗﻌﺼﺐ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻤﻴﺸﺪ. ﻟﺬﺍ(ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺯﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪﺗﺮ)
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
در ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﮕﺮ در ﺯﻳﺒﺎئی
ﻴﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺍﻧﺪﺍم که ﻣﺤّرک
ﺸﻬﻮﺍنی ﺒﻮﺩ. ﻭﻋﻠﺖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺮﻳﺪ ﻳﺎ
ﺍﺯﺩﻭﺍج همین
ﺒﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰ،
ﻣﻤﺎﺷﺎﺕ
ﺑﺎﺯﻧﺎﻥ
ﻮﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. گرچه ﺩﺭﺗﺎﺭﻳخ
ﻮﮐﺘﺐ مقدّس
ﻨﻴﺰ،ﺍﺯﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘلی ﺰﻧﺎﻥ
ﺳﺘﺎﻳﺶﻫﺎ ﺷﺪه
، ﻭ(ﻣﮑﺮ ﺯﻧﺎﻥ)
ﺭﺍﻋﺎﻣل ﺨﻴلی
اﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯﻫم
ﭙﺎﺷﻴﺪگی عقل
ﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪه ﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺩﻭﺭ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ،
ﻫﻨﻮﺯﻫم
ﺰﻧﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺑﺮﺍﺯﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩه ،ﮐﻪﻋﻘل
ﺰﻥ ﺪﺭﻣﺴﻴﺮ
ﺯﻳﺒﺎئی اﻭ، ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺷﻬﻮﺕ
ﻃﻠبی اﻭ
ﭘﻴﺶﺭﻓﺘﻪ،ﻭﺍﺳﺘثنا
ﺪﺭ ﺁﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﻀﺮﺕعلیّ اﺯ
ﺯﻧﺎﻥ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻈﺮ قرآن
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
عرﻓﺎنی اﻳﻥ
اﺳﺖ، که (ﮐﻠﻴﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ، که ﺯﻥﺒﺎﺷﻨﺪ
وچه ﻣﺮﺩ. و ﺩﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ ﻨﻴﺰ
ﺯﻧﺎﻧﻰ ﮐﻪ اراده
ﻣﺮﺩﺍﻧگی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐم
ﺒﻮﺩه ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑجنس
ﻤﺮﺩﺍﻥ ﻗﺎﺑل
ﺬﮐﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،( تمامی ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
و حتی سالکان )همیشه
ﺯﻥ ﻮ ﮐم عقل
هستند. وزن بفارسی
همان ذِن هندی
بمعنی سالک
است. ﻭﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻣل ﺒﺮﺗﺮﻯ
در کسی بوده باشد
ﻫﻤﺎﻥ (ﺻﻮﺭﺕ) و زیبائی
است که بخاطر
داشتن (ﻔﺼل نوعی
بشری ) ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭقرآن ﻮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻨﻴﺰ (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻧﻴﺰ
ﺯﻥهستند. ﻭﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﭘﻴﺮﻣﺮبّی
ﺨﻮﺩ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﺪﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ، ﻣطیع
ﻤﺮﺩﺍﻥ ﺒﻮﺩه ﺍﻧﺪ.
ﺣتی ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
غرﺏ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﮐﻪ ﺯﻥ آﺯﺍﺩﻯ
ﻤﻄلق ﻴﺎﻓﺘﻪ (ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ)ﺩﻧﺒﺎل
ﺤﺎمی ﻤﺮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺯﺍﺩﻯ،
ﮐﻤﺘﺮﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ،بلکه
میخواهند ﺍﺷﺒﺎع
هوﺳﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ کنند.

ﺍﻣﺎﺟﻤﺎل
ﻮ ﺯﻳﺒﺎئی
ﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺪﺭﻋﻘل اﺳﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻣﺮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺰﻥ
ﺰﻳﺒﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻤﺒﻮﺩ
صفت وامکانی ﺍﺯﻣﺤل
صفت ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ عامل
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻋﻘل
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﻥ اﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﺯﺷﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی
ﻮﻋﻠمی ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﻣﺮﺩ)
ﺩﺭﺍﺻﻄﻠﺎح
ﻘﺮﺍﻥ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺭَﺟُﻞ)
ﻭﺑﻤﻌنی ﭙﻴﺎﺩه
ﺭﻭ وﺭﺍه ﺭﻭ
ﻭﺳﺎﻟک ﺮﺍه ﺍلهی
اﺳﺖ، ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺰ ﺭه ﺭﻭﻯ
ارادی اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﻣﺮﺍتب ﻋﻘلی الهی
هستند ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺮﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪه ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺯﻥ ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﺷﺪه ﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
زبان ﻓﺎﺭسی
ﻨﻴﺰ ﻣﺮﺩ ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ مصدر (ﺍﺭﺍﺩه
) ﺍﻣﺪه ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺁﻥ
عملا ﻗﺪﺭﺕ
آﻧﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥﺪﺍﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎعلیّ
اﺯﻣﺮﺩﺍﻥ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐتجلیات
ﺍلهی ﺮﺳﻴﺪه ،
ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﺍﺯﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ،
ﻫﻨﮕﺎم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺘﻔﺎﺩه
ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﺭﻳﺶ ﻭ
ﺳﺒﻴل ﺒﻮﺩ
ﺣﺘﻤﺎﻋﺎقل
اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ(ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻋﻘﻠﻰ) که ﺯﻥ ﻮکه
ﻣﺮﺩ،ﺍﮔﺮﺩﺭ
ﺭﺍه ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺑﺬل
عقل ﻨﮑﻨﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﺯﻋﻘل ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭﺟﻬﺖ
ﺗﺨﺮﻳﺐ ﺭﻭح
ﺨﻮیش ﻭ روح ﺟﺎﻣﻌﻪ
سوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻮﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻳﺎﻏﻴﺎﻥ
ﻮﺣﺮﻳﺼﺎﻥ
ﻣﺎل ﻮﺟﺎه ،
ﺩﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ،
ﻭﺗﻤﺎم
ﺠﺎﻣﻌﻪﻫﺎ (ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯعقل
ﺠﺰﺋﻰ) ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯﺘﮑﺎﻣل
روح ومقام
الهی ﺨﻮﺩ
ﻭﺗﺴﻠﻴم آﻥ
ﺒﺨﺪﺍ،
ﺑﺘﺨﺮﻳﺐ
ﺗﮑﺎﻣل
تاریخی و أزلی
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺩﺭﺑﺎﺭه
ﻋﻘﻞ، ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺯﻥ ﺮﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ،
ﻭﻣﺮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻌﻈﻴم
ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻫﺮﮐس
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ،
ﺍﺑﺮﺍﺯﻋﻘل
ﺠﺰئی ﺪﻧﻴﻮﻯ،ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘل کُلّی
ﻤﻠﮑﻮتی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﺑﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺯﻥ
ﻮﻣﺮﺩ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺗﺎﻗﺎﺑل ﺬﮐﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ(ﺩﺭﺟﻪ ﻓﺼل
ﻨﻮع بشر ی او )
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس با
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ،ﻋﻘل
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﺑﺮﺍﻯکسب ﻋﻘل کُلّی
،ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
نور ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺭﻭﺵ سلوک
ﻣﺤﻤﺪﻯ ونه دین
رسمی محمد را
خواهد ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﺮﺩﻯ
که ﻋﻘﻠﺶ
ﺍﺳﻴﺮ ﺷﻬﻮﺕ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻯﺪﺭﺍﺻل عقلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺯﻥ، ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺠﺰئی
ﻤﺮﺩﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﺟﻤﺎل
ﻮﺯﻳﺒﺎئی ﺮﺍ،
ﻫم ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻫم ﺪﺭ ﻃﺮﺯ
ﺗﻔﮑﺮ، ﻭﻫم
ﺪﺭ ﻃﺮﺯ ﺯﻧﺪگی
ﻮ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻴﺎﻓﺖ. ﻭلی
ﺠﻤﺎلی که ه ﺧﺪﺍ
ﺑﭙﺴﻨﺪﺩ،
ﺩﺭﻛﺎﺭشخص (
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ)
ﻭﺗﺸﺒُّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎق الهی ﭙﻴﺮﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﺍلهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﺟﻤﺎل
الهی ﺴﺎﻟﻚ ،ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭ ﻭﺁثاﺭﻋﻘلی
ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻮﺍﺧﻠﺎق اﻭ ﭘس
اﺯﺷﻬﻮﺩ تجلیات
ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،
ﺯﻳﺒﺎئی ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻣﺮﺩﺍﻥ ﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩه ،
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫم عقل
ﺠﺰئی آﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩه ،
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍ ﺷﺪه ،
ﻭﻫم عقل ﮐلی
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩه ، ﻭﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪه اﻧﺪ.

حدیث
002 - اﻣﺎم ﺼﺎﺩق اﺯ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺝ۱ﺹ82 بحار)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
أﺻل
اﻟﺄﻧﺴﺎﻥ
ﻠُﺒّﻪ،
ﻭﻋﻘﻠﻪ ﺩﻳﻨﻪ،
ﻭﻣﺮﻭءﺗﻪ،ﺣﻴث
ﻳﺠﻌل ﻨﻔﺴﻪ
ﺍﺻل ﻮ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺳﺎسی ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، لُبّ ﻭ
ﻣﻐﺰ
ﺍﻭﻳﺎﻋﻘل
ﻮﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻋﻘل
ﻨﻴﺰ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺟﺴﺘگی ﻔﺼل نوعی
ﺒﺸﺮﻯ ﻴک ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. هرچه ﻓﺼل نوعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎ،
ﻭ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ایدآل ﮐﻤﺎل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭشهود ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻋﻘل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺩﺍﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍﺟﻤﻌﺎ،ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﻔﺼل نوعی
هستند. ﻭﺍﻳﻥ
عقل ﺟﺰﺋﻰ،
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ،
ﻭﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﺑﻠﻮﻍ،
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺘﺤﻤّل رﺍه ﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﻔﺼﻮل ﺁﻥ،ﺑﺮﻭﺵ
سلوک ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﮐﺴﺐﻋﻘل الهی
ﻮﮐلی هر
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺁل کمال
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥﻔﺼل
نوعی اﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﺳﺎس ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻌﺪﻯ، ﺗﻌﻘل
ﻮ ﺩﺭک اﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﻭﺵ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺷﺪﻥ،ﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ،
ﻭﺑﺮﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ بر
دیگران
ﺭﺳﻴﺪﻥ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻣﻐﺰ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘﻠﺶ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺪﻭ ﮔﺮﻭه ﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. (ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩه ﮔﺮﺍ)
ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
( عقل معاش) . پراگماتیزم
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻧفع ﻮﺩفع
ﻀﺮﺭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ (عقل
جزئی ایدآلیست
و درون گرائی )
ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ آﻥ
همیشه ،ﺑﺠﺎﻯﺠمع
آﻭﺭﻯ ﻤﻨﺎﻓﻊ،
ﺩﺭﺻﺪﺩ (ﺟُﺴﺘﻥ
علل ﺤﻮﺍﺩث ) ﻭ
ﭘﺪﻳﺪه ﻫﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ. ﺗﺄﻣﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ اﻭ،ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻃﺮح ﺮﻳﺰﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻔﻘﻂ (ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻠﺰﻭم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّﺖ، ﻭ
آﺭﺯﻭﻯ ﺠﺴﺘﻦ
ﺷﺎﻧس ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻗﺮﻭﻥ
آﻳﻨﺪه ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻔﮑﺮ ﺩﻳﻦ،
ﻳﺎ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺭﺍه
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ از
کارماها
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس (ﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺭ) ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ (ﺩﻳﻦ
ﻋﻤلی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ)
است ﻭﻧﻪ ﺩﻳﻥ
ﺴﻴﺎسی
ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ رسمی
ﻮﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍشتن که
ﺗﻔﺎﻭﺕ د ر
ﺩﺍﺷﺘﻥ عقل
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻥ
عقل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی و
کمال طلبی
اﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﻋﻘل
ﺠﺰئی
ﻤﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴتی
ﻮﻣﻨﻄقی ﻮﻳﺎ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎتیستی
و ﻳﺎ به اﺻﻄﻠﺎﺡ
(ﻋﻘل علمی ) ﮐﻪ
ﻣﺘﺪﻳﻨﻴﻥعقل
ﺴﻠﻮکی ﻮﺩﻳنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻘل ﺪﻳنی ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺩﺭﻓﺼﻮل نوعی
ﺨﻴلی ﺒﺎﻟﺎﻯ
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هست. ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍﺑﻨﮋﺍﺩ
آﺭﻳﺎئی
پیشرفته اﺳﺖ. ﺍﺯﻗﺪﻳم
ﻨﻴﺰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ،
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩﮐﺎﻣا
الهی ﺸﺪه ، ﻭ(ﮐﻴﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪه )
ﻭﺻﺎﺣﺐ (ﮐﻴﺎﻥﺨﻮﺭّه
) ﺷﺪه ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺴﻠﻮکی
ﻮﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺍﻳﻤﺎنی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. (ﺁﺭﻳﺎ
ﻳﺎ ﺳﻴّﺪ
ﻭﺷﺮﻳﻒ)
ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥﺒﻴﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
آﺭﻳﺎﺋﻰ،
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند . ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﺮﻭّﺗﺶ
ﺩﺭﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻗﺮﺍﺭبدﻫﺪ،ﺟﺎﻯﺒﺤث
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣﺮﻭّﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ)
ﺁﻣﺪه ﻭﮔﺎهی
ﻨﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺟﻮﺍﻥﻤﺮﺩﻯاﺳﺖ.
ﮔﺬﺷﺖ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺟﻮﺍنمرﺩﺍﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺎﻣﺮﻭّﺕ ﮐسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ (ﺧﻮﺩﺭﺍ
دﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍ
ﻭﺑﺘﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎق الهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺗﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭلی همه
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺸﺠﺎع
ﻮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺑﻈﻮﺍﻫﺮﺳﻠﻮکی
اﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﻘّﻪ ﺯﻣﺎﻥ
بمعرفی
خداوند ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻣﺮﻭّﺕ و
مروءت
ﻭﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍم ﺮﺍه حقّ
ﻴﺎ ﻧﺎحقّ
قرﺍﺭﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻳﺎ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺸﺪه ﻳﺎ
ﺑﺮﻫﺒﺮﺍﻥ ﻨﺎحقّ
ﻮﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻠﺤق گرﺩﻳﺪه ﺍﺳﺖ.
مولا علی
ادامه میدهد : ﻭﺍلأیّام
ﺪﻭﻝ،ﻭ ﺍﻟﻨﺎس
ﺍلی آﺩﻡ، ﺷﺮع
ﺴﻮاء ﺪﻧﻴﺎ
ﺩﻭﻟﺖ ﻭﻗﺪﺭتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﮐسی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ غیر کاﻣل
قدرت و دولت
ﺰﺍﺋل ﺸﺪنی
است. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺠﺰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮآثاﺭﻣﻨفی
ﺪﻭﻟﺘﻬﺎ
ﻭثرﻭﺗﻬﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨمی ﻤﺎﻧﺪ. ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
اﻧﺴﺎﻥ،ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
الهی ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ
آﻗﺎئی اﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺑﺪﻳﺖ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
کند. ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
اﺯﻣﻨبع
ﺤﻘﺎﻳق
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺁﺩم ﺘﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣل الهی
ﺒﻴک اﻧﺪﺍﺯه ﺷﺎﻧس
و بخت ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
(ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻧﻮع اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ)
ﺩﺭ (ﻧﻔس ﮐلّ
ﻴﺎ
ﻣﺎﺩﺭﻫﺴﺘﻰ) ﻭ(ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻭﺯﺍﻳﺶ
ﻓﺎﻃﻤﻰ) ﻳکی
هستند. ﻭلی
ﺘﻔﺎﻭتی
ﺪﺭﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ،
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل و
بالقوّه ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
را ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰﮐﺎفی
ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﺍﮐثرﺍﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ،ﺭﺍه
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻤﺘﺮﻯ،ولی
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭﻋﺎﻟم
بی ﺨﺒﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺒﺮﻋﺪم ﺪﻭﺍم
ﺪﻧﻴﺎ و همه توانهای
آن میباشد. ﻭﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻤﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺩﻳﻥ ﻮﻣﺮﻭءﺕ
و مردانگی ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﻴﺺ ﻭﺑﻴﺺ،
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺧﺮ ﺗﻮ
ﺧﺮﻯ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺯﻧﻪ نجاﺕ ﺍلهی
ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﮐﺠﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻋﻤﺮ
ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
أمانتی ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺮﺍﻯکسب
ﺑﻬﺸﺖ آﺧﺮﺕ
ﻭﺑﻌﺪﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺟﻬنی گذﺷﺖ. و
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﻋﻘل
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻘﻞ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
کنونی ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯﺠﺴﺘﻥﺮﻭح
ﻤﻘﺪّس ﺍلهی
ﺒﺎﻳﺪ ﻧﻔس أمّاره
حیوانی
ﻭﺍﻟﻮﺩه ﺭﺍ
ﺗﺮک ﻨﻤﻮﺩ ﻭ
حتی ﮐُﺸﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ،
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﻥ
ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻔﻘﻂ (ﺭﻭﺵﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﻳﻥ ﺮﻭﺵ)ﻭ
ﻣِﺘُﺪ
ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﻳﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺼﻮل
ﻨﺠﺎﺕ ﻭﻋﻘل کُلّی
الهی،ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯنوعی
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
همه ﻳﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻳﮑﺴﺎنی
ﺪﺭﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﻫﻤﮕﺎنی ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﺳﻴﺮﺍبی
ﺘﺸﻨﮕﺎﻥ اﺯ
ﺍﺏ ﭼﺸﻤﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ،
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّﺍﻟﻨﻮع ﻮ
ﺍتّصال ﺒﻌﻘل کُلّی
، ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی اﺳﺖ.

حدیث
003 - اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
نقل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 83
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺨﻤس ﻣﻥ ﻠم
ﻴﮑُﻥ ﻔﻴﻪ، ﻟم
ﻴﮑﻥ ﻔﻴﻪ ﮐثیر
ﻣُﺴﺘَﻤﺘِﻊ. ﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮﺍﻟﻌﻘل
ﻮﺍﻟﺤﻴاء
, و حُسن
الخلق و حُسن
الأدب پنج چیز
است که اگر در
کسی نباشد
شخصیّت مفید و
مجلس لذّت بخش
ندارد. یکی
دین است که همان
ایمان بخدا و
حقایق الهی
است و ﮐﻤﺎل ﺸﻬﻮﺩﻯ.
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺴﺎﻟک ﺮﺍه ﺧﺪﺍ،
ﻭﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس، ﻭﺗﻤﺎم ﺼﻔﺎﺕ
ﻣثبت
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﺤق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻭم
عقل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍک ﻮ
ﺗﺼﻮّﺭ
ﻭﻣﻨﻄقی ﺒﻮﺩﻥ،
ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻘل
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ، ﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ ﻣثبت ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی
اﺳﺖ. عقل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ
ﻫﻤﮕﺎﻥ، ﺣتی
کوﺩﮐﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺳﻮم
ﺤﻴﺎ ﻭ ﺷﺮم
ﺤﻀﻮﺭ، ﻳﺎ
ﺷﺮﻣﻨﺪگی
ﺪﺭﺧﻄﺎ نمودن
ﻭ ﻗﺼﻮﺭﺩﺭ
انجام ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺣﻴﺎﻯ
مثبت) ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍه
ﺧﺪﺍ ﺩﻳﺪه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ (ﺣﻴﺎﻯﻤﻨﻔﻰ)
ﻳﺎ (ﻋﻘﺪه ﺧﻮﺩکم
ﺒﻴﻨﻰ) ﻭﻋﺪم
ﺸﺠﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻬﺎﺭم
ﺤُﺴﻥ ﺨُﻠق ﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻮﺍﻓق ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
عدم ﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﻏﻀﺐ، ﻭ
نداشتن ﺻﺒﺮ ﻭتحمّل
اﺧﻠﺎق
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺍﮐثرﻳّﺖ)
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ها ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺎﻫل ﻮ ﻣﺘﺸﻨّج
ﺪﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ، ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺘﺤﻤلّ هستند . ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺘﺪﻳّﻥ
ﻮﻋﺎﻗﻞ، تحمّل
آﻧﻬﺎ ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭﮐﻤک ﺒﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﺪه ﻫﺎ
ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
مستعدّ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ باشند ،ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻥ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻗﺎنع ﻮ ﺭﺍضی
کرﺩ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺩﺍﺩ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑإﺻﻠﺎح ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺟﺎﻫل
ﻮﮐم ﺘﺤﻤل ﻮ
ﺑﺪ ﺍﺧﻠﺎق
ﺒﻮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺎﺭﻯ
کننده ﭽﻮﻥ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﻮ
ﻣﻌﻠم ﻮ ﺑﺎلأﺧﺺ
( ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
) آﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﺍﺭﺍم
ﻮﺧﻮﺵﺧﻠق کرﺩ.
ﻭ ﭘﻨﺠم ﺤُﺴﻦ
أﺩﺏ ﻭ ﻣؤﺩَﺏ
ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ. (ﺍﺩﺏ)
ﺑﻤﻌنی اﺧﻠﺎق
و ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﺣﻘﻮق
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﺣتی اﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫم
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭالأ
با ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺩﺏ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
أﻣﺮﻯ ﻮﻇﻴﻔﻪ
اجتماعی ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﮐثرﺍ ﺑﻨفع اﺣﺘﺮﺍم
گذﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
نیز اﮐثرﺍ
ﺍﺯﻣﺤل ﺘﺮس
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ (ﺍﺩﺏ
ﺑﻤﻌنی
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ)
ﻫﻤﺮﺍه ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ،ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﺟﻮﺍﺑﻰ،ﻭﺍﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺩﺭﺑﺤث ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ،
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯ عقل
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﻮﻧﺪه ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭس ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﭙﻨج ﺼﻔﺖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث (ﺗﻤتّع ﻮ
ﻟﺬﺕ) ﻭﻓﺎﻳﺪه ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ،ﻣﺴﺘمع
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺨﺺ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﺠﻠس
ﺍﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴنی
اﺯﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ،
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،
ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺴﺎلک ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮐس ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑآﻧﻬﺎ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭﺳﺎﻋﺎتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣؤﻣﻥ ﻮ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﻮﺩّﺏ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ
ﺳﺎﻋﺎتی ﺒﻌﺪ،
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺒﺤﺮﺍﻥ ﺮﻭحی
ﻮﻓﮑﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﭘﺪﻳﺪه ﺍﻯ
ﺘﺮﺳﻨﺎک ﻄبیعی
ﭽﻮﻥ ﺰﻟﺰﻟﻪ
ﻭﺍﻧﻔﺠﺎﺭ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ، ﻭﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﺍﻓﺘﺎدن
ﻤﻨﺎفع ﺸﺨصی
ﺪﻭﭼﺎﺭﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻮﺟﻨﻮﻥ ﻮﻏﻀﺐ
ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻤﺎم
ﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻪﺍﺩﺏ ﻭﻋﻘل
اﻭ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ،
ﻭﺫﺍﺕ ﻭﺍقعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺑﺸﮑل
ﻔﻌل و عمل ﻴﺎ
ﮐﻠﺎم ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺳﻴﻤﺎﻯ
اﻭ ﻏﻀﺐ ﻭﻯ ﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺗﻮﺧﺎل
ﺒﻮﺩﻥ اﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥﻮﻋﻘل
ﻮﺍﺩﺏ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻮﺣﻴﺎﻯ
اﻭ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎﺯه
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎﺍﺳﺖ،
ﻭﺍالاّ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻨﺎﻋﻠﺎج ﻮ
ﻓﻘﺮﺷﺪﻳﺪ،
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﻠﺎﺋم ﻤﺮﮒ،
ﺷﺨﺺ ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻌﻘل ﻮﺣﻴﺎ
ﺑﮑﻠّﻯ ﺬﺍﺕ
ﻭﺍقعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭبی عقل ﻮﺑﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ، ﻭبی
ﺤﻴﺎ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻔﺎﺕ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻌﺎﺩلی
اﺯﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻴﺎ ﻓﺼل نوعی
ﻴک ﺤﻴﻮﺍﻥ
اﺳﺖ، ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ و
تولّد ﺒﺎ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻧسخ عقب
ﺗﺮﺍﻧﺴﺎنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺗﺎ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ژنتیک
ﺭﻭح ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃبیعی
ﻔﺮﺍﻫم کند ،
ﺷﺎﻳﺪ ﻭﻗتی
ﺪﻭﺑﺎﺭه ،ﭼﻮﻥ
اﻣﺮﻭﺯ در نوع
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺷﺪ،
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣل اﺧﻠﺎقی
ﻮﻋﻘلی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ (ﻋﻮﺩ
ﻭ معاد و ﺭﺟﻌﺖ)
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺸﻮﺩ.

ﻮ ﺧﻤس
ﻣﻥ لم ﻴﮑﻥ
ﻔﻴﻪ ،لم
ﻴﺘﻬﻨّﺄ
اﻟﻌﻴﺶ،ﺍﻟﺼحة
ﻭﺍﻟﺄﻣﻥ
ﻭﺍﻟﺄﻧﻴس
ﺍﻟﻤﻮﺍﻓق و
الغنی و القناعة
ﻮﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﭙﻨج ﺼﻔﺖ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺯﻧﺪگی ﻠﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﻭﮔﻮﺍﺭﺍ
ﻭ ﺭﺍﺣﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻭل ﺴﻠﺎﻣتی
ﺠﺴم ﻮﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﺩﺭﺩ ﻭﺗﺐ
ﻭﺿﻌﻒ. ﺩﻭم اﻣﻨﻴﺖ
ﻭﺭﺍﺣتی ﺨﻴﺎﻝ،
ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺩﺷﻤﻥ
ﻮﺩﺭﻧﺪه ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮ است. ﺳﻮم
غِنی ﻮبی
ﻨﻴﺎﺯﻯ، که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎلی هم اﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎﺭفع ﻨﻴﺎﺯ
ﮐﻨﺪ، ﻭﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻨّﺖ ﻧﮑﺸﺪ ﻭ
ﺑﮕﺪﺍئی
ﻨﻴﻔﺘﺪ. ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻗﻨﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻗﺒﻮل گذﺭﺍﻥ
ﺰﻧﺪﮔﻰ،
ﺑﺎﺣﺪّ ﺍﻗل
ﻤﻴﺴّﺮ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎل ﻮﻏﺬﺍ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻞ. ﻭﺍلاّ
ﺗﻤﺎم عمر ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺮﻑ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺭﺍﻣﺪ ﮐﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺳﻴﺮ ﻭ
ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه (ﺍﻧﻴس
ﻣﻮﺍﻓﻖ) ﻳﺎ
ﺩﻭﺳﺖ ﻭﻣﻮﻧس
ﻫﻤﻔﮑﺮ، ﮐﻪ
ﺷﺨﺺﺭﺍ ﺩﺭک
ﻛﻨﺪ، ﻭﺗﻀﺎﺩ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻨﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎئی
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﺩﺭﻭنی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﺮتفع
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘﻨج
ﺼﻔﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
اﺳﺖ، ﻭﭘﻨج
ﺼﻔﺖ ﺩﻭﻡ، ﻧﺒﻮﺩﻧﺶ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍه
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪﺫﺍﺗﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪه ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻣﺤﺮﻭم
اﺯﺻﻔﺎﺕ ﺍلهی
ﻮﮐﻤﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻫم
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻌﺬّﺏﻫﺴﺘﻨﺪ،
زﻳﺮﺍﻋﻘل
ﻮﺣﻴﺎ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮﻋﻘلی
ﻮﻧﺎ ﺍﻣنی
ﺪﺍﺋم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺩﺷﻤﻥ ﺘﺮﺍشی
ﺨﻮﺩ ﺣﺮﺹ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﻧس ﻣﻮﺍﻓق
آﻧﻬﺎ ﺍﺯﺟﻨس
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭلی
کوﺭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺼﺎ ﮐﺶ ﮐﻮﺭ
ﺩﮔﺮﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎح ﻮﺍﺭﺍم
ﻮﻋﺎﻗل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺮﻋﺖ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺭﺭﻭﺡ،
ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭﻣسخ
ﺪﺭﺍﺧﺮﺕ ،ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺮﻭﻯ لفظ (ﻳَﮑُﻦ)
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﻤﻌﻨﻰ (ﺑﻮﺩﻥ)
ﺻﻔتی ﻮﺣﺎلتی
ﺪﺭ ﺷﺨﺺﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﮐﻴﻨﻮﻧَﺖ
ﻭﻣﮑﺎﻥگیرﻯ
ﺪﺍﺋم ﺼﻔﺖ) ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ ﻭ
ﺭﻳﺸﻪﺩﺍﺭﺑﻮﺩﻥ،ﻭ
ﺟﺎﺍﻓﺘﺎﺩگی
ﻮثباﺕ ﺩﺍﺋم
ﺼﻔﺖ، ﺩﺭﻧﻔس
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﺠﺰ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻠﻮک مداوم
ﻮﻋﺎﺩﺕ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻤﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﺭﻫﺮﺑﺤﺮﺍنی
ﻴﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ که
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺷﺨﺺ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ. ﻭﺑﻪ
ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻮﺟﻨﻮﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭﻧﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺩﺳﺖﺧﺎلی
ﺒﻮﺩﻥ ﺫﺍﺕ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻧﺸﻮﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ، ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﺪﺗﻰ ﺳﻌﻰ،
ﺩﺭﺭﻳﺸﻪ کنی
ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺭﻭح ﻮ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﺳﭙس ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ،
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎسعی
ﻮﻫﻤّﺖ ﻭﺳﺨتی
ﺒﻴﺸﺘﺮ،(ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴک ﭙﻴﺮ الهی)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭان
و ﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻨﺠﺎﻧﺪ،ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
ﻮﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺸﺪه ﺩﺭﻣﻐﺰ
ﻭﺳﻴﺴﺘم عصبی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
(ﮐﻴﻨﻮﻧّﻴتی)
ﻭ ثباتی
همیشگی سایبرنیتیک
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭﺩﺭﻫﺮﺑﺤﺮﺍﻥ
ﺰﻧﺪﮔﻰ، ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
همه ﺍﻥﺼﻔﺎﺕ،
آﺷﻔﺘﻪ
ﻭﭘﺮﺍﮐﻨﺪه ﻭﭘﻮچ
ﻨﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯﭙس
اﺯﻣﺮﮒ، ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺮﺍﻯ ﻘﺒﻮل
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ،ﻭ
چه ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺒﻮل
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯگرﺩﺩ. ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺑﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮنی پس
ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﺒﻮل ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺰﻳﺒﺎ
ﻭﻋﺎﻗﻞ بشری ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮ،ﺑﺎﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎ، ﺧﻴلی ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺒﺎ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭﺣﺪیث
ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﻫﻤﻴﻥ عباﺭﺍﺕ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪه ،
ﻭلی ﺒﺠﺎﻯ
ﺤﻴﺎ کلمه
ﺣﺮﻳّﺖ ﺁﻣﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺤﺮﻳّﺖ
ﻭﺍﺯﺍﺩگی ﻮ
ﺭﻫﺎﺋﻰ،
ﺍﺯﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺪﻧﻴﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﺳﻴﺮﻋُﻘﺪه ﻫﺎﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺑﺠﺎﻯ
آﺯﺍﺩﻯ اﺯ ﺁﻥ،
ﺑﺎﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺃﻭﺍﻣﺮ ﺁﻥ،
ﻫﺮﺭﻭﺯ ﻣﺸﮑلی
ﺒﺮﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﻨﺪ. (ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ،سعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺍﺩ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺍﮐثرﺍ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﺪم
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮچه ﺗﺎ
ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ،ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺘﻨﻬﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺪه وﺑﺤﺮﻳّﺖ
ﺭﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
(ﺗﺤﺮّﻯ
ﺤﻘﻴﻘﺖ)
ﻭﺟﺴﺘﺠﻮﻯاﺻﻞ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ
ﻭﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ آﻧچه ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ،ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨصی کرﺩه ﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم
ﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴک
ﺠﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ(ﺗﻤﮑّﻥ
ﺪﺭ ﻣﮑﺎﻥ) ﻭ (ﮐﻴﻨﻮﻧﻴّﺖ
ﺩﺭ ﮐﻮﻥ ﻮ ﺫﺍﺕ)ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩه ﺍﻧﺪ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﺒﺮﺍﻯ ﺼﻔﺎﺕ
ﻣﻨفی ﻘﺪﻳﻢ
ﺟﺎئی ﻨﻤﺎﻧﺪه .
ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ ﻮﺑﺎ
ﻫﺮﺑﺤﺮﺍنی ﺪﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻳﮑﺠﺎ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻭ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪه ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍ ﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺣتی
اﮔﺮ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎنی
ﭽﻮﻥ ﺮﺳﺘم
ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﻇﻬﻮﺭﻋﻠﺎﺋم
ﻤﺮﮒ،ﭼﻨﺎﻥ
ﭙﺮﺍﮐﻨﺪه احوال
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻋﻘلی
ﺒﺮﺟﺎ ﻭﻧﻪ
ﺍﺻﻮل
ﻮﺷﺨﺼﻴّت
ثاﺑﺖ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
. ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ چه ﺑﻮﺩه
، ﻭ چه ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻳکی
اﺯﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
بوده ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ، و
اکنون که ﺩﺭﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺮگ هستند. ﺩﺭﺑﺤث
ﺍﺩﺏ
ﻭﺧﻮﺵﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺩﺏ
ﻭﻣﻮٴﺪَب
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭﺣﻔﻈ
ﻈﺎﻫﺮ ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺮﺍﻯ همزﻳﺴتی
ﺒﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
(ﺍﺩﺏﺭﺍﻳﺞ)
ﮐﻪﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪای
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯﺨﻮﺏ،
ﻭﺑﺮخی
ﺪﻳﮕﺮﻧﺎﭘﺴﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻃﻔﺎل
ﺒﺘﻌﻠﻴم
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮﻣﻌﻠﻢ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ
آﻥﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﮕﻮﻧﻪﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻏﺬﺍ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ،
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﭘﺎسخ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ چه ﺣﺮﮐﺎتی
ﺮﺍ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺳﺮﻧﺰﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺪﺍم
ﺤﺮﮐﺎﺕﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺗﻮﺳّل
ﺠﻮﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ (ﺍﺩﺏ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)ﺭﺍیج
ﻤﻔﻴﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎﻝ،
ﺗﺎﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺴﻄح عقل
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
(ﺍﺩﺏﻋﻘﻠﻰ
ومعقول
ﻣﻨﻄﻘﻴﺎﻥ،
ﮐﻪﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
هرﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺠﺎﺭﻯ اﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭسی کرﺩه
، ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺮخی
ﺮﺍ ﻏﻴﺮﻣﻔﻴﺪ
ﻭﺣتی ﻤﻀﺮ
ﺩﻳﺪه ﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﻣﺒﺎﺭﺯه ﻓﺮﻫﻨگی
ﺨﻮﺩ،ﺑﻤﺮﻭﺭﺍﺧﻠﺎق
ﻮ ﺍﺩﺏ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺍﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺍﻧﺘﺨﺎﺏﺑﻬﺘﺮ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ)
ﺣﺘﻤﺎ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ،ﺑﺴﻤﺖ
ﺻﻮﺍﺏ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍﺳﺎﻟﻴﺎﻥﺒﻌﺪ
ﻣﻤﮑﻥﺎﺳﺖ،
ﺍﺯﺍﻳﻥﺘﻐﻴﻴﺮ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺷﻮﻧﺪ،
ﻭﺑﺰﺣﻤﺖ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻗﺪﻳم
ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺩﺏ ﻣﻨﻄقی
ﻮﺍﺧﻠﺎﻕ،ﺍﺻﻞ
(ﻣﻨﺎفع ﻔﺮﺩﻯ
ﻮﺟﻤﻌﻰ)یا
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴم
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻧﻴﺰ،ﺍﻧﺠﺎﻡ
(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
آﺣﺴﻦ) ﻭﻳﺎ (ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
أﻫﻮَﻥ
اﻟﺸﺮّﻳﻦ)
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ بین
ﺩﻭ ﺧﻮﺏ
ﺧﻮﺑﺘﺮ،
ﻭﺍﺯﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﺑﺪ،ﮐم ﺒﺪﺗﺮ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻥاﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
(ﺍﺩﺏ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﻟﻬﻰ) آﻥ
اﺳﺖ،
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺷﻬﺎئی
ﺮﺍﺑﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯﺨﻮﺩ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺧﻮﺩ ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺗﻤﺮﻳﻥ
ﻮﺗﻤﮑّﻥ ﻮ (ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﮐﻴﻨﻮﻧﺖ)
ﺩﺍﺩه ﻭﺍﻧﮕﺎه
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق اﻟﻬﻰ،
شاﻳﺴﺘگی
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﺩه ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭﺳﻴﺴﺘم
ﺘﺮﺑﻴتی اﺩﺏ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق اﻟﻬﻰ،
ﺍﺻﻮل
ﻮﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ،
ﮐﺎﻣﻠﺎ (ﺍﻳﺪﺁل
ﻮ ﺩﺭﺳﺖ)
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﭙﺸﻴﻤﺎنی
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺳﻴﺴﺘم اﺩﺏﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥغیر
ﮐﺎﻣل ﺰﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ ﮐﺮﺩه
ﺍﻧﺪ،
ﺑﺴﺘﻪﺑﻨﻔﻊ
ﻓﻮﺭﻯ
ﻮﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺑﺎﻣﻨﻄق
کنونی ﺒﺸﺮﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﮐثرﺍ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺩﺏ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻴک ﺴﻴﺴتم ﺨﻮﺩ
ﺭﻭ ﻭﻃبیعی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺷﮑل
گرﻓﺘﻪ،
ﻭﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
هرﺯه ﺍﺳﺖ. ﺍﻃﻔﺎل
ﺮﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟمع ﻮ ﺟﻮﺭ
ﮐﻨﺪ،ﻭﺑﻴک
ﺴﻴﺴﺘم گرچه ﻧﺎﻗﺺ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺪﺭ
ﺍﻭﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍه ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺪﻭﻥﺴﻴﺴﺘم
اﺩبی ﻮ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ،
ﺍﻃﻔﺎل
ﭙﺮﺍﮐﻨﺪه ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺑﺎﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺗﻔﺎﻭتی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺸﺎﻥ
ﺪﺭﮔﻠّﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺳﺖ،ﻭلی
هیچ ﺮﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
قلبی ﻮﺍﺣﺴﺎسی
ﻮﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻘﺎبل ﺘﻮﺟﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪﻣﺎﺩه ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﻔﺎل
ﺨﻮﺩ موقّتا
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﺮﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺠﻔﺖﮔﻴﺮﻯ
ﺒﺎﻣﺎﺩه ﻫﺎ.

حدیث
004 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ84ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺷﺨصی
اﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺴﺘﺎﻳﺶﻫﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﻓﻀﺎﺋل
ﺪﻳﮕﺮ،ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﭼﻨﺎﻥاﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺮﺳﻴﺪ،ﻋﻘﻞ
ﺍﻭﭼﮕﻮﻧﻪﺍﺳﺖ؟
ﮔﻮﻳﻨﺪه ﺟﻮﺍبی
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﺍﻣﺎم اﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ: ﺍﻥّ
اﻟثوﺍﺏعلیّ
ﻘﺪﺭﺍﻟﻌﻘل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ
ثوﺍﺏ ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳنی ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ،
ﻭﺳﻠﻮک ﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘل
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل ﻨﺸﺎﻧﻪ
ﻧﻴّﺖ ﻭﻗﺼﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺸﺨﺺﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺭک عمیق ﺘﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻘل
عمیق ﺘﺮ ﻭﺩﺭک
اﺳﺘثنائی لاﺯم
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺘﺪﻳّﻥ اﺯﮐﻢ
ﻋﻘلی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ،
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍک
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮچه ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩتی هم
ﭽﻨﺪﺍﻥ
اﺳﺘثنائی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. امام
ﺼﺎﺩق ﻤثاﻟﻯ
ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﺎﺑﺪﻯ ﺘﻤﺎم
عیاﺭ،
ﺩﺭﺟﺰﻳﺮه ﺍﻯ
ﺘﻨﻬﺎ ﺯﻧﺪگی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﻔﺮﺷﺘﻪ ﺗﺎﺯه
ﻭﺍﺭﺩﻯ گِله
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺠﺰﻳﺮه
ﻋﻠﻒ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺳﺖ،ﻭلی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧم
ﭽﺮﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍُﻟﺎﻏی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻪ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
علفها بی
ﻤﺼﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎم کرﺩ،
ﮐﻪﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨﺺ
ﻋﺎﺑﺪﻯ ﺮﺍ،ﺑﻘﺪﺭﻋﻘﻠﺶ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ،ﻧﻪ
ﺑﻘﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺗﺶ.
ﺯﻳﺮﺍﻋﻘل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻮع اﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟک اﺯﺧﺪﺍ،
ﻭ ﺩﺭﺟﻪﻋﺸق
اﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻃﺮﺩ
ﻳﺎﺟُﺴﺘﻥ
ﺼﻔﺎﺕﺍﺧﻠﺎقی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭ ﻳﺎﺗﻨﻬﺎ
ﺟﺴﺘﻥ ﺒﺮخی
عقاﻳﺪ ﻭ ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
اﻃﻠﺎﻋﺎتی ﺪﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻗﺪﺭﺕﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻌﻤّق ﻮﺑﻴﻨﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
أﻣﺮﻯ کیفی
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺮﻯ کمّی .

حدیث
005 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ85ﺑﺤﺎر ) ﻤﺎ ﮐﻠّم
ﺮﺳﻮل الله
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ،ﺑﮑُﻨﻪ
ﻋﻘﻠﻪ ﻗﻂ. ﻭﻗﺎل
ﺮﺳﻮل الله،
ﺍﻧّﺎ ﻣﻌﺎﺷﺮ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎء،
ﺍُﻣﺮﻧﺎ ﺍﻥ
ﻨﮑﻠّم اﻟﻨﺎس علیّ
ﻘﺪﺭﻋﻘﻮلهم هرﮔﺰ ﻭ
ﻫﻴﭽﮕﺎه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺎﺗﻤﺎم
ﻈﺮﻓﻴﺖ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ،ﻭﻋُﻤق
عقلی ﺨﻮﺩ،
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﻧﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺻﺤﺒت ﻤﻴﮑﺮﺩ،
ﺍﻧﻬﺎ ﻧمی
ﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ. ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮﻋﻘﻞ ﻃﻔل
ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻟﻔﺎﻇ ﻮﻣﻨﻄق
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﺗﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭﻗﺎنع
ﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ نیز
ﺒﺮﺣﺴﺐﻋﻘل
هرﺷﻨﻮﺩه ﺍﻯ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﻣأﻣﻮﺭﻫﺴﺘﻴم که
ﺑﻘﺪﺭﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺩم ﺼﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﻬم اﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺸﺶ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
با ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ،
ﻭﺑﻘﻴﻪﺭﺍه ﻭﻋﻤل
ﻮﮐﻮﺷﺶ ﺳﺎﻟک
ﺒه عهده ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﻫم ﺘﻤﺎس
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪه ﺩﺭﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻥ،
ﺑﺎﻫﻤﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﻣﺎﻫﺮﮐس
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﺩﻟﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻬﻤم آﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﻤﺎ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺮﺍ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻔﺎﻫم ﻮﺍقعی
ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ، ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎف نظر
ﻭﺳﻮء
ﺘﻔﺎﻫﻤﺎﺕ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﺪﺍ،
ﮐﻪ ﭘﻠّﻪ
ﭘﻠّﻪ ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺩﺭک ﻤﻘﺎﺻﺪ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ نیز ،ﭘﻠّﻪ
ﭘﻠّﻪ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍه ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،
ﻭﮐﺸﺶ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
کلاس آﺧﺮ ﺍﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﺩﺭﻭﺍقع
آﺧﺮﻳﻥ ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻳﻥ
کلاس کلام
ﺨﺪﺍ، ﻣﻴﺴﺮ
ﻓﻬم ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮﻫﻨﻮﺯ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
عمیق ﺘﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدث 006
- از امام ﺼﺎﺩق
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ87 بحاﺭ) ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻠم ﻴُﻘﺴّم
ﺒﻴﻥ اﻟﻌﺒﺎﺩ،
ﺍﻗل ﻤﻥ ﺨﻤس ،ﺍﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻮﺍﻟﻘﻨﻮع ﻮ
ﺍﻟﺼﺒﺮ ﻭ
ﺍﻟﺸﮑﺮ،ﻭ
ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﮑﻤّﻠﻪ ﻫﺬﺍ
ﮐﻠّﻪ. ﺍﻟﻌﻘل. ﺒﻴﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ (ﺳﺎﻟﻚ)
ﺍﻳﻥ ﭙﻨج ﺼﻔﺖ
ﻗﻄﻌﺎ ﺗﻘﺴﻴم
ﺸﺪه ﺍﺳﺖ. ﻳﻘﻴﻥ
ﻴﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ،
ﻭﻗﻨﻮع ﻴﺎ
ﻗﻨﺎﻋﺖ،
ﻭﺻﺒﺮ ﻭﺳﭙﺎس ،ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻋﻘل
اﺳﺖ. (ﻋﺒﺎﺩ)
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ موبد
ﺒﻄﻮﺭﻋﺎم اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﻤﻘﺼﻮﺩ (ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ) ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣطیع
ﻮ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﻪٴ
ﺍﻳﻥﭙﻨج چیز
ﺭﺍ ﺑﮑلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، چه ﺭﺳﺪ
ﮐﻪﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻋﻘل
آﻧﻬﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺟﻬﺎﻥ
( که ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻘﺒﻠﻰ) ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﻋﺪه
ﺧﺪﺍ،
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒلی
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺍﮔﺮ (ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
وکمال طلبی) ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺑﺮخی
اﺯ آﻧﻬﺎ،
ﺑﺘﺤﻘق ﺴﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ . ﻭﺍلاّ
تنها اﺣﺴﺎسی
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺖ،
ﻭ ﻋﺒﺎﺩتی ﺒﺮ
آﻧﻬﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﺷﺪه است . ﻧﻤﻴﮕﻮﻳم
که ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺒﺎﻃل اﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳم
اﮔﺮﻗﺒﻮل الهی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ شرط ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ عباﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍلهی
اﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی ﻮ
ﺩﻳﻨﻰ، ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﻘﻄ
ﻴﻚ (ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻡ)
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ هفتاد
و دو گانه
ﺑﻘﻌﺮﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯه ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ.
ﻭلی هدﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ،ﻭﺷﻬﻮﺍﺕ
ﻭﻣﻄﺎمع ﻨﻔس أمّاره
یا نظریّات
آخوندها . ﺍﻣﺎ (ﻳﻘﻴﻦ)
ﺍﻥ ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻤﻄﻠق هم ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﻣﺮﺩم عامی
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک اﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ آﻧﻬﺎ ﻫیچ
ﺨﺒﺮﻯ اﺯ
ﻳﻘﻴﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺯﻣﻨﺎفع
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻮ
ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭﺗﺤﻘق
آﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻨﻔس
أمّاره ،
ﻭﻋﻘﺪه ﺩﺍﺭ ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
حیوانی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ. ﻳﻘﻴﻥ
ﺁﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺤﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
اثباﺕ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ، ﺣتی
ﺠﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻔﻘﻄ ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻥ ﺠﺎﻥ
ﺨﻮﺩ، چه ﺭﺳﺪ
ﺑﻬﺮﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎتی که
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ به (حقّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ(ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ)ﺭﺍ
ﻧﻴﺰطی کرﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
چه ﺭﺳﺪ ﮐﻪ(ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻦ) نیز
ﻘﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻫیچ ﻴک اﺯ
ﻣﺮﺩم عامّی
غیرﺳﺎﻟک ﺤﺘﻰ (ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻦ) ﺭﺍ
ﻫﻢ درباره
خداوند
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻘﻴﻥ آﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ( باوری
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ) ﻳﺎ
(ﻇﻥّ اﻟﻴﻘﻴﻥ)
دارند. ﻭ(ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺩﺍﺩﻥ) ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻋﮑس
ﻳﻘﻴﻦ) ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﻳﻥ
اﺣﺘﻤﺎﻝ ﮐﺠﺎ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭتجلّی
ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺩﺭک ﻮﺗﺼﺪﻳق
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﮐﺠﺎ؟
ﺑﺎﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ (ﻣَسّ
و نفوذ ﺭﻭﺣﻰ)
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻥ
ﻮﺗﻮ ﺭﺍ (ﺑﻤﺎ)
ﺗﺒﺪﻳل
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍ ﺟﺪﺍئی
ﺪﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ،ﻭتفاوت
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻫﺴتی
ﻮ ﺑﻮﺩﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﺻﺒﺮﻭﺷﮑﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻋﻮﺍم
ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﻮﺩ،
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻯ
ﺒﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺣﺮﺹﻭ
ﻋﺠﻠﻪ ﻭﻏﻀﺐ،
ﻭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺭﻇﻠم نمودن
ﻮﻏﺎﺭﺕ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
آﺩم کوﺭ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
اﺳﺖ. چه ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﮑﺮ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮئی ﺒﺮﺩه ﻧﺸﺪه
است. سپس ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻋﺒﺎﺩ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
موبد ﻨﻪ ﻓﻘﻄ
ﺴﺎﻟک که ﺍﺣتمالا
ﺗﺮک عباﺩﺕ
ﺩﺭﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
کند، ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ ،ﺷﮑﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ ﭙﻨج
ﭽﻴﺰﻣﻬم ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺗﻘﺴﻴم
ﻤﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﭙﻨج
ﭽﻴﺰ ﺩﺭیغ
ﻨﮑﺮﺩه ،
ﻭﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺍﺩه
ﻭ ﺣتی اﮔﺮﺧﺪﺍ
ﻫیچ ﺮﺣﻤﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﮑﺎﻣﻠﺎﻥﻨﺪﻫﺪ،
ﺍﻳﻥﭙﻨج
ﺨﺼﻠﺖ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫم ﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻫم (علم
اﻟﻴﻘﻴﻥ) ﺪﺭ
ﺗﺼﻮّﺭﻭﻫم (
عین اﻟﻴﻘﻴﻥ)
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻴﻨﻰچشم ،ﻭﻫم
(ﺤقّ اﻟﻴﻘﻴﻥ)
ﺒﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻭ
ﻘﻨﻮع ﻮ
ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻭ
ﺑﻴﻨﻴﺎﺯﻯ،
ﻭﻫم ﺘﺴﻠﻴم
ﻮﺧﻀﻮع
ﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍلهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﻫم
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺍﺯ
ﻓﻘﺮﺧﻮﺩ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻨﺎﻟﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺻﺒﺮﺍﻧﻬﺎ چه
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ثاﺑﺖ ﺷﺪه
، ﻭﺧﺪﺍ ﺩﺭحقّ
ّ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺻﻞ (ﺣتی
أﻋﻠﻢ)
ﺭﺍﺟﺎﺭﻯ کرﺩه ،ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﻨﻴﺰ،ﺻﺒﺮ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ سالک
خود دارند ﺘﺎ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎئی
ﺒﺮﺳﻨﺪ . ﻭﺻﺒﺮﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻣﺎنع کاﺭ
آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻠﺎﻳﺎﻥ
ﻮﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻭﺳﻴﺎﺳت ﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺤﺰﺑﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺒﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﻄﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﺪه ﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭلی
هیچ کدام اﺯﺍﻳﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ حق ّ
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ملاّﻳﺎﻥ ﻮ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﭙﻴﺮﻭ آﻧﻬﺎ،
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯﻯ
ﺪﺳﺖ ﻭﭘﺎ
ﺷﮑﺴﺘﻪ، ﻭﮐمی
عربی ﻴﺎ
لاﺗﻴﻥ
آﻣﻮﺧﺘﻦ، ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﻣﻨﻄق
اﻭﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﺪﻥ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥﺨﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
زنده ﺧﻮﺍﻧﺪه ،
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺩﻳﻥ
ﻮﺧﻮﻥ
ﻮﺍﺯﺍﺩﻯﻤﺮﺩم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﻳﻦ
مُلاّ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ و حقیقت ،
ﺧﻴلی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﻘﺎم
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.

حدیث
007 - از
امام ﺼﺎﺩق ﻨﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ89ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
ﻣﺎﺧﻠَق الله
ﻋﺰّ ﻭﺟلّ
ﺸﻴﺌﺎ، ﺍﺑﻐﺾ
ﻣﻥ الأﺣﻤق. ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻨﻔﻮﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺣﻤق
ﺨﻠق ﻨﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
لأنّه ﻠﺒﻪ،
ﺍﺣﺐّ
ﺍلأﺷﻴاء
اﻟﻴﻪ،
ﻭﻫﻮﻋﻘﻠﻪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮﻳﻥ ﭼﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ، ﮐﻪﻋقل
اﺳﺖ، ﻣﺤﺮﻭم
کرﺩه . ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻋﻘل
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﺧﻠق
ومتولّد
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪه ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﺣﻤق
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ ،ﺷﺎﻳﺴﺘگی
عقلی ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺧﻠﻘﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺎﻗﺺ،
ﺩﻭﺭﺍﺯﻋﺪل
ﻮﮐﺮم الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺣﻤق کسی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘل نیزﺪﺍﺭﺩ،
ﻭلی آﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍه ﺩﺭﺳﺖ،
ﻳﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻋﻘﻞ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﺑﻤﺮﻭر ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻋﺎﻗل
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺩﺍﺋم
اﻟﺨﻤﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩﻋﻘل ﺨﻮیش
ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺑﺎﻧﻴﺪه ﻳﺎ
ﺿﻌﻴﻒ ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ(ﻋﺎﻗل
ﻘﺒﻠﻰ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (ﻣﺴﺤﻮﺏ
و مسلوب
ﺍﻟﻌﻘﻞ) ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺣﻤق اﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺪﻳﮕﺮ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﺣﻤق
ﺮﺍ ﭼﻮﻥ عقب
ﻣﺎﻧﺪه ها ،ﺩﺭ
ﺭﺷﺪﻋﻘلی
ﻮﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عقب ﻣﺎﻧﺪه ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ
ﻭ (ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﺒﺎﻟقوّه )
ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣل روح ﻮ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻋﻘل
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭلی
ﺁﻧﺮﺍ (ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ)
ﻧﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺍﺯﻏﻔﻠﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﻮﺩ ﻭﺗﻮﺑﻪ و
نُصح سلوکی ﮐﺮﺩه
، ﺭﺍه ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﺍ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺮ
ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻬم
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،
ﺩﻭﭼﺎﺭﻫﻤﻴﻥ
عاﻗﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺣﻤﻖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻳﺪ،ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ(ﺍﺣﻤق
غیرﺳﺎﻟﻚ)
ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺫﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺡ،
ﻳﺎﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
کم عقل ﻮ ﺍﺣﻤﻖ،
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍه ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ، ﻫﺪﻑ
ﺯﻧﺪگی ﻧﺎب ﺑﺎ
ﻟﺬﺕ ﺷﻬﻮﺍنی
ﻴﺎ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﻳﺎﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﻭﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻣﻮﺭﺩ (ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍ ﻋﻘﻞ)
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪﻫﺴﺖ،ﻋﻘل
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ الاّ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﻴﻤﺎﺭﻋﻘﻠﻰ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻐﺾ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄبیعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ فصول
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ،
ﻭضع ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭلی اﺣﻤق که ﺩﺍﺭﻧﺪه
ﻋﻘل ﺒﻮﺩه ،
ﺑﺠﺎﻯ
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺳﻮء
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﻗﻬﻘﺮﺍئی
کرﺩه ، ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﻧﻮع
ﺠﻬﻨم
ﺪﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺩﺭﺟﻬﻨم
ﭽﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮕﺬﺭﺩ،
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺭﻧﺠﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﺣﻤق
ﺪﺭﻧﺘﻴﺠﻪ (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭآﺯﺍﺩ)
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯﺭﺍه ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻌﺮﺽ (ﻧﻘﻤﺖ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ)
ﺧﺪﺍوند ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩه ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭ(ﺗﺒﻌﻴﺪ)
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی اﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
بی عقل ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺷﺘﺒﺎه ﻭﺑُﺨل
ﺨﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩه ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒلی اﻭ،
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺒﻴﺶ
ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻘﺎﻭﺕ ﻭﺳﺨﺘﻰ
ﺟﻬﻨمی ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪه ﺍﻧﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥگفت
،ﻋﻘل ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﻠﺎح
ﺪﻭ ﻟﺒﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮﺩﺷﻤﻥﺮﺍ
ﺯﺧم ﻤﻴﮑﻨﺪ ،ﺻﺎﺣﺐﺧﻮﺩ
ﺭﺍ میتواند بکشد.
هر ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺧﺪﺍ،ﺩﺭﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ (ﭘﺎﺩﺍشی
ﺒﻬﺸﺘﻰ) برای
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍ
آﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮﺭﻯ
ﺒﻬﺮﺷﮑل که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﻨﺪ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﺯ
ﻧﻌﻤﺖ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﺤﺮﻭم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﻳﻥﺪﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﮐﻨﻴم ﻴک
ﺒﺎﺭ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺪه ﺍﻳم
ﻮﺩﻳﮕﺮﻫیچ
ﺸﺎﻧس
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴم ﻮﺍﻟّﺎ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺍﺯﺧﺪﺍﺑﭙﺮﺳﺪ،ﮐﻪﭼﺮﺍ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺨﻠق
ﻨﮑﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻮﻋﻘل
ﺠﻮئی ﺮﺍضی
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﻌﮑس ﺻﺎﺣﺒﺶ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻤﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ، ﻭﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮبی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻥ
گوﺳﻔﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃبیعی
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺵ،
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
آﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍه ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺒﺴﻠﻮﻙ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ چه
ﺑﺴﺎ ﺭﻭﺯﻯ این
گوﺳﻔﻨﺪ،
ﺻﺎﺣﺐﺑﺸﺮﻯ
همان ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺵ
ﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮچه ﺑﺎﺯﻫم اﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﻣثلا
ﺩﺭﻣﺴﺦ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺷﺪ،
ﭘس
ﺍﺯﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺴﺎل ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﺑﺎﺯ
ﺒﺸﺮﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﻫﻤﻴﻥ
آﺯﻣﺎﻳشی که ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ آﻥ ﻔﺮﺍﺭﻯ
ﻮﻣﺘﻤﺮّﺩ
ﺍﺳﺖ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
اﺣﺘﻤﺎل ﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﮐﻪﺩﺭﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺨﺪﺍ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺴﺦﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﺍﻳﻥ اﮔﺮﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭﻓسخ و
گندیدگی گیاهی
ﻴا ﺭسخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ووسخ تحت
جمادی ﻨﺮﻭﺩ.

حدیث 008- ﻣﺠﻠسی اﺯ
ﺍﺑﻥ ﻨﺒﺎﺗﻪ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۱ﺹ86ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: هبط ﺠﺒﺮﺍﺋﻴل
علی آﺩﻡ، ﻓﻘﺎل
ﻴﺎ آﺩﻡ،إنی
اُﻣﺮﺕ ﺍﻥ
أﺧﻴّﺮک
ﻮﺍﺣﺪة ﻣﻥ
ثلاث ،ﻓﺄﺧﺘﺮ
ﻭﺍﺣﺪة ﻭ ﺩَع
اثنین. ﺠﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺮ ﺁﺩم ﻔﺮﻭﺩ
آﻣﺪ ﻭﮔﻔﺖ،
ﻣﻥ
ﻣأﻣﻮﺭﻫﺴﺘم که
ﺗﻮ ﻳکی اﺯ ﺳﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻰ. ﭘس
ﻳکی ﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻥ ﻮ
ﺩﻭﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎ. (آﺩﻡ) ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ اﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮ بلکه ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ اولی
العزم ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺪه ، ﻭقرآن
ﻨﻴﺰﺍﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﻳﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺮﺍ
ﮐﺸش ﺒولایت
اﺳﻠﺎم سلوکی
محمد ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﻠﻔﻈ آﺩﻡ (آﺩم
ﺸﺪه ) مانند
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪه
، ﻭﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻭﺧﻠق آﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ)
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ (ﻗﺎﺋﻢ)
ﻭﻳﺎ ﺭﺏّ (ﺟﺒﺮﻭﺕ)
ﻭ (ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عقلی )
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ،ﺩﺭﻭﺳط
ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﺨﺴﺖ
( یونیورس
وﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺴﻨﮕﻴﻦ) ﮐﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
أتمی آن
بسیاﺭ ﺳﻨﮕﻴﻥ
ﺒﻮﺩه ، ﻭﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﻥ عوﺍﻟم
ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺳﺘﺎﺭه
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﮐﺮﺍﺕ
ﺳﻨﮕﻴﻥ
ﺮﺍﺍﺣﺴﺎس
ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﮐﻪﻫﺮﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻣﮑﻌﺐ ﻣﺎﺩه ٴﺁﻥ،
بیش از ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﻭﭘﻨﺠﺎه ﺗﻥ
ﻮﺯﻥ ﺪﺍﺭﺩ و
ما آن جهان سنگین
را( ماسوت)
میگوئیم . ﺩﻭﻡ (ﻋﺎﻟم
و جهان أﺗمی ﻮ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻥﺪﻧﻴﺎﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺎﺩه
ﺍﻭﻟﻴﻪ ٴﺁﻥ
أﺗﻢ، ﻭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ
عنصرﻯﻮ ﻳﺎ یونیورس
( ﻧﺎﺳﻮت )
ﻧﺎﻣﻴﺪه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺳﻮﻡ (ﻋﺎﻟَم
ﻮﺟﻮﺩﻯ أثیرﻯ)
ﻳﺎ إﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ نام (ﻣﻠﮑﻮﺕ)
ﻭﻣﺤل ﺰﻧﺪگی
أﺭﻭﺍﺡ ﻭﻧﻔﻮس
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ شهود
سلوکی ﻗﺎﺋم
ﻨﮕﺬﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ (ﻋﻮﺍﻟﻢ
وجودی و
یونیورسهای
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺘﺤﺖ
أثیرﻯ)ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ مجموﻋﻪ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻮﺍلی
ﺪﺭﺳﺒﮑﻰ ﻣﺎﺩه
که ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭﻯ وعقلی
هستند،ﻭﻧﺎﻡ (ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ آﻥ
ﻮﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﺨﻴلی
ﺴﺒﻜﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ)
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯﺍﻧﻮﺍع که ﺑﺮﺍﻯ
ﭙس ﺍﺯ نوع
ﺑﺸﺮﻳّﺖ،
ﺍﻣﺎﺩه ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺨشی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻘﺎﺋم
ﺪﺭﺍﻳﻨﺪه ها
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭﺍﻳﻥ عوالم و
یونیورسهای
الهی ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ)
ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ این
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ارباب ﻨﻮﻉ
ﻓﻮق ﺮﺣﻤﺎنی
ﺮﺍﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﻫﻤگی ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻮﺍﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺘﺤﺖ اثیرﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عقلی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻴﺎﻗﺎﺋﻢ نوع
بشر ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻘﺎم الهی ﻮ
ﺭﺏّﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ و الگوی
کمال الهی
ﺑﺮﺍﻯﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ است . ﺍﻧﻬم
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم که
ﺗﻤﺎس ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺒﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺎ (ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ)
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺭﻭح ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻭﺍﻟﻬﺎم گیرﻯ
ازﺟﺒﺮﺋﻴل
ﻴﺎﻗﺎﺋم
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮچه
ﺑﺎﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺍﻧﺪه ﺍﻧﺪ،
و ﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﻟﺬﺍﺕ
تجسّم انسانی
داشته باشد. ﭘﻨﺠﻢ
(ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺸِﺒﻪﻋَﺪَﻡ)
ﮐﻪ ﻣﺎﺩه ﻣﺎﻫﻮﻯ
آن
ﺒﻴﺸﺘﺮﺑﻌﺪم
ﺸﺒﻴﻪ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻭﺟﻮﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻳﻥ عالم
ﻮﺟﻮﺩﻯ الله أهورمزدا
ﺮﺍ،
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟم عقلی
و نوری و الهی
ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ
ﻮﻳﺎ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ (ﻟﺎﻫﻮﺕ)
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﻮﻳﮋه ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻠﺎق اﺳﺖ. ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
(ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ)
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳم اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﻠﻘﺖ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺷﺸﻢ
(ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
عدم ﻤﺎ ﺳﻮﺍه )
خداوند مطلق علی
الإطلاق (هو
یا او) ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ عالم
ﻮﺟﻮﺩﻯ و
یونیورس
ﻘﺎﺑل ﻔﺮﺽ ﻭ ﺗﺼﻮّﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎﺩه ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺁﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻯ
خالق و صادر
کننده الله أهورمزدا
ﺩﺭﺣﮑم عدم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق هو
ﺪﺭﺍﻳﻥ عالم
ﻮﺟﻮﺩﻯ که بقول
محمد در (ﻋﻤّاء)
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻧﺪه ﺷﺪه
، ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠق هو برتر
از أهو یا أهورمزدا
ﻘﺎﺑل ﺪﻳﺪﻥ ﻮ
ﻭﺻﻮل ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻔﺮﺽﻣﺤﺎﻝ،
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﺻل
کاﻣﻠﻰ،ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ در
سطح الله ﺑﺪﺍن
جا ﺑﺮﺳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ ﻧﺎﺋل
ﺸﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺪم
ﻤﻄﻠق ﺸﻮﺩ
ﺗﺎﺑﻪ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ،ﮐﻪﺍﻭﺭﺍﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ (ﻧﻮع
ﺪﺭﻳک ﻔﺮﺩ)
ﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻧﺪه ﺍﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﺧﻠﻘﺘﻬﺎ
ﻭﺻﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻤّاء اﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮل
مولا علی (ﺧﺪﺍﺧﺎﺭﺝ)
از هستی ها ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻫﻤﻪ ﻋﻮﺍلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل
هستی ) میباشد. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯﻣﺎﺩه ﻭﺍﺭﻭﺍح
ﻮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺨﺒﺮﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﺯاﻥ ﺒﻰ ﺧﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻴم ﺒﻮﺩ،
تماما از منشأ
(ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) الله ﺻﺎﺩﺭ
ﻭ ﺟﺪﺍ ﺷﺪه ،
ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭﮐلّ هستی
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﮐسی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ صفات
الهی ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ،
ﻭﺣتی ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻓﺮﺩﻯﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻔﺮق که
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، چه ﮐﺎﻣل
ﻮ چه ﺳﺎﻟک ﻮ چه
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
وحتی حیوانات ،(ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
صفات ) ﺍلهی
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﺴﺘند.
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮیش ،
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ،
ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﻴکند
. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ،
ﺗﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻫﺮ که ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻋﻘل
آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻣﺎﺩه
ﺭﻭحی آﻧﻬﺎ
ﺳﺒﻜﺘﺮ،ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴک آﻧﻬﺎ
الهی
ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭج بی
ﻨﻈﻴﺮ ﭼﻨﻴﻦ (ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻄﻠﻖ) ﺩﺭ ﻋﻘل
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک
ﺠﺴمی ﻮﺫﻫنی ﻮ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ ﺭﻭحی
ﻮﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻤﺎﻫﻴﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﻪ
ﺁﻥ ﺩﺭ(ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ) ﻭﺩﺭ(ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍه ) (ﻫﺴﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ،ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻋﺎلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ (ﺟﺒﺮﻭﺕﺍﻭﻝ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻝ و عامل
هدایت کننده ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺑﻪ ﺁﺩم کامل و
ﻭﺍﺻﻞ ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ چه ﭘﺎﺩﺍشی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﺎﻋﻘل
ﻮﻣﺎﻫﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی ﺪﺍﺷﺘﻦ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻗﺎﻣﺖ
درﺟﺒﺮﻭﺕ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ قبل از
مرگ را
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﻫم
ﺮﺍه ﻭ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺭﺏّﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﻮ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ،
ﻭﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻭﺍﺻﻞ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ هفت
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل بعد
ﺮﺟﻌﺖ ﺑﻌﺪﻯ
فوق بشری
ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه (و ﺑﻬﺸﺖ
سوم ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ)
داشته باشد
ﮐﻪﺳﻮﻣﻴﻥ
ﺒﻬﺸﺖ پاداش
کمال الهی بشری
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺴﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺫﻳﻠﺎ
ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺧﻮﺍﻫﻴم ﺪﻳﺪ،
ﺍﻭل عقل ﻮﺩﻭﻡ
ﺣﻴﺎ ﻭﺳﻮ ﺪﻳﻥ
اﺳﺖ. ﻭ (ﺣﻴﺎ) ﮐﻪ
ﺷﺮم ﺤﻀﻮﺭ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮﻯ (ﺣﻴﺎﺕ)
ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺠﺎﻭﺩﺍﻧﻪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. و(ﺩﻳﻦ)
ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
دیگران که
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﮔﻔﺘﺎﺭﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺎ آﺩﻡ، ﻭ( ﺍﺻﻞ
ﺑﻘاء) اﺳﺖ، یا ﮐﻪ
ﻳکی را اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩ، ﻭﻳﺎ
بخلق
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ
وتولد دوم
الهی پیامبر گونه
بیابد ﻭﻣﻌﻠم الهی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
خدﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﺩﺍنی
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
همچناﻥ (ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
بیشتر و ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺟﺐ) ﻭلی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ،
ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﻣﺖﻋﻘلی ﻮ
ﺧﺪﻣﺖ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕﺍﻭﻟﻴﻪ
بیشتری از
شرایط لازم
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ
آﻣﺎﺩه ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺒازﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭلی
اﮔﺮﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺯﻧﺪگی عَبَث
ﻫم ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﻌﺼﻮم ﻨﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻬﺮه ﺧﺪﻣﺎتی
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺒﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺧﺪﻣﺎﺕﺍلهی
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺩﺭ
ﺩﻭﺭه ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻔﺮﺍﻫم
گرﺩﻳﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ گاهی
ﺒﺎﻣﻮﺭﻋﻘلی ﻮ
ﺗﺎﻟﻴﻒ
ﻭﺗﺄﻣﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ عرﻓﺎﻧﻰ،
ﻧﻮﺍﻭﺭﻯ هاﻯ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮ مقبول (ﺳﻄح
عقل ﻮﻋﻠم
ﺠﻤﻌﻰ) ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺸﺮﻯ اﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺑﺮﺗﺮی ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮخی
ﻨﻴﺰ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ (ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺗﻘﺪﻳس) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﭼﻮﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭ(ﻫﻴﺒﺖ
ﺍلهی) ﻮ ﺗﻘﺪّس
ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺑﺮخی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ
ﺗﻌﻠﻴم ﺮﻭﺵﻭ
ﺩﻳﻥ و سلوک
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺑﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺮﻭﮐﻠﻪ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. گرچه ﺧﻮﺩ
را ﻇﺎﻫﺮﻣﻘّس ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎﺣتی
ﺒﺎﻣﻮﺭﻋﻘلی ﻮ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮔﺮچه
ﻫﺮﺳﻪ ﮔﺮﻭه (ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﮔﻨﺎه ) ﻭ(ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
عبادی ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮﻙ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
که ﻫﻤﻴﺸﻪ
ملاّﻫﺎﻯ
مذهبی ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺩﺭﺟﻨگ ﺪﺭ
ﺍﻣﺪه ،ﻭﺣتی
ﺪﺳﻴﺴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮگ آﻧﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺣﮑﺎم ﻮ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥﺴﻴﺎسی
ﻮﻧﻈﺎمی
ﻔﺮﺍﻫم کرﺩه ﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻓﻘﺎل
ﻠﻪ ﺁﺩﻡ،ﻭﻣﺎ
ﺍﻟثلاث
ﻳﺎﺟﺒﺮﺋﻴﻞ؟ ،ﻓﻘﺎﻝ،ﺍﻟﻌﻘل
ﻮﺍﻟﺤﻴاء
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ. ﺳﭙس
ﺍﺩم
اﺯﺟﺒﺮﺋﻴل
ﭙﺮﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ
ﮐﺪﺍﻣﻨﺪ
ﺗﺎﻳکی ﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻢ؟ ﺟﺒﺮﺋﻴل
گفت ﻋﻘل ﻮﺣﻴﺎ
ﻭ ﺩﻳﻦ. ﻗﺎل
آﺩﻡ،ﻓﺄنی ﻘﺪ
ﺍﺧﺘﺮﺕ
ﺍﻟﻌﻘل ﺴﭙس
ﺁﺩم گفت ﮐﻪ ﻣﻥ
عقل ﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻡ. ﻓﻘﺎل
ﺠﺒﺮﺋﻴل
اﻠﺤﻴاء ﻮ
ﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻧﺼﺮﻓﺎ. ﻭﺩﻋﺎه
ﻓﻘﺎل ﻟﻪ. . . ﭘس
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺑﺤﻴﺎ
ﻭ ﺩﻳﻥ گفت
ﺑﺮﻭﻳﺪ. ﻭلی
آﻧﻬﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺮﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ. . . ﻳﺎﺟﺒﺮﺋﻴل
إﻧّﺎ ﺍُﻣﺮﻧﺎ
أﻥ ﻨﮑﻮﻥ مع
اﻟﻌﻘل ﺤﻴث ﻤﺎ
ﮐﺎﻥ. ﻗﺎل
ﻔﺸﺄﻧﮑﻤﺎ. ﻭﻋَﺮَج
ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻯﺠﺒﺮﺋﻴل
ﻤﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻳم اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻋﻘل
ﺒﻤﺎﻧﻴﻢ ﻭﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻮﺩه ﺍست . ﭘس
ﺟﺒﺮﺋﻴل گفت ،ﺍﻳﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺸﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺒﺮﺋﻴل
عرﻭج کرﺩ
ﻭﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻓﺖ. ﻧﮑﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍنی ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺟﺎﻟﺐ،
ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
ﺳﺮﻭﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺨﺼﻮصی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﺎعلیّ
ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع عقل
ﻮﺣﻴﺎ ﻭﺩﻳﻦ
ﻫﺮﺳﻪ ﻳکی هستند.
ﻭلی ﺪﺭﺳﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺩین ورزی
ﻮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎ ﺣﻴﺎ
ﺑﺤﻴﺎﺕ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺷﺮم
ﺤﻀﻮﺭﺧﺪﺍ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻴﺎﻓﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺣﻴﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺪﺭﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯغقلی
ﺒﻌﺪﻯ گرﺩﻳﺪ. ﻭﺑﻌﻘل
کلّ ﻮ ﻭﺍقعی ﻮ
ﺍﻳﺪﺍﻝ ﮐﻤﺎل
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻳﻥ
عقلها ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﭽﻨﺎﻥعقلی
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ (ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ)
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐﺯﻧﺪگی
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع بشری
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺨﺼﺺ
ﺩﺭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻮﺻﻨﻌﺖ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺩﺭﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴم
ﻮﻧفع ﺠﻮئی
ﻮﻣﺼﻠﺤﺖ ﻳﺎبی
است که ﻫﻤﮕﻯ
ﻤﺎﺩﻯ هستند. ﻓﻘﻄ
ﺒﺮخی اﺯﺍﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩﻋﺎﻗل
ﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
هستند ،ﮐﻪ
ﻋﻘل ﺠﺰئی
آﻧﻬﺎ، ﺍﺯ ﻧﻮع
ﭙﻴش ﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻨﺎﻡ (ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ و
ایدآل طلبی )ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻮّﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴم غیرﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﻭﮐﺸﺶ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺸﺶ ﺑﻌﻠﻮم
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺷﺘﻪﻫﺎﻯ اﻳﺪآﻟﻴﺴتی
ﻮ(ﺑﻬﺘﺮﻃﻠﺒﻰ)
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣل علمی ﻮ
ﻣﻥ ﺪﺭآﻭﺭﺩﻯ
ﻤﺘﻔﮑﺮﺍﻥ غیر
الهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ(ﻋﻘل
کُلّی ﻮ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ تجلیات
ﺍلهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ،
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﺷﺮﻳﻒ،
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩه
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺧﻴلی اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺘﻘﺪّس ﻭﺣﻴﺎ
ﻳﺎﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮخی ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﺘﻌﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺒﺎﻣﻮﺭﻋﻘلی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ
اﻣﻮﺭﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ علاقمند
ﻭ
ﻣﺘﺨﺼﺺﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ (ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻮﺍﺻل عقلی ) ﻳﺎ
(ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻭﺍﺻل
ﻤﻘﺪّس ) ﭼﻮﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ،
ﮐﻤﺘﺮﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﻴﺎ ﻭﺩﻳﻥ
ﺒﺠﺒﺮﺍﺋﻴل که ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺮﺏّ
ﺍﻟﻌﻘل
اﺯﻋﻮﺍﻟم
ﺠﺒﺮﻭﺕ ﺍﺳﺖ،ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
(ﺩﺳﺘﻮﺭﺩﺍﺭﻳﻢ).
یعنی ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ،
ﭼﻮﻥ ﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﻟﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍلهی
ﺒﺮﺗﺮ،
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﻘل
کلّ ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﻘﺪﺭﺕ ﺩﺭک
ﺒﺸﺮی
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻭﺍقع ﭽﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺟﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯﻋﻘل
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ چه ﻣﻨﻈﻮﺭﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘل نیز هدﻑ
ﻧﻬﺎئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻘل
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧبوده ﺒﺎﺷﺪ
. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮐﺎﻣل ﻮﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖﻋﻮﺍﻟم
ﺠﺒﺮﻭﺕ،ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻣﺮﺍﺣل
ﺘﺮﺑﻴتی ﺮﺍ طی کرﺩ.
ﺗﺎﺑﻪ ﺁﻥ
هذفها ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
عقل ﻮﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺟِﻨﺎﻥ ﻮﺟَﻨّﺖﻫﺎ
ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺩﺭﮔﺎه ﺧﺪﺍﻯﻤﻄﻠق
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻭ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ هدﻑ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﻴلی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﮔﺮ چه ﻓﻌﻠﺎﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ هدﻑ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺠﻠسی
آخوند قشری
ﺪﺭ ﺗﻮﺿﻴح
اﻳﻥ
ﺤﻀﻮﺭﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﺮﺍﻯ آدم
ﭽﻨﻴﻥ ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
کرﺩه ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ،ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺑﺴﻪ
ﺷﮑل ﺒآﺩم
ﺮﺳﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻳکی
اﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺗﻤثیل
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ)
ﮔﺮﻓﺘﻪﺑﺎﺷﺪ. مجلسی
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮیک از
ﺍﻋﺮﺍﺽ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ،
ﺩﺍﺭﺍﻯﺼﻮﺭتی
ﻮﺷﺒﺎﻫتی
ﻤﺎﺩﻯ، ﺑﺎ
ﺍﺟﺴﺎم
ﻮﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺍﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺭﺭؤﻴﺎ،
ﻭﻧﻴﺰﺩﺭ
آﺧﺮﺕ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺩم
ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻓﻠﺴفی ﺤﺪﻳث اﺳﺖ،
ﺯﻳﺮﺍﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺫﻫنی ﻮ ﻓﺮﺿﻰ،
ﻭَﻫمی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻴﭽﮑس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍقعی
ﺬﻫﻨﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮﺷﻮﺩ،
ﻭﺍلاّ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ
ﺬﻫﻨﻴﺎﺕ،ﻭﺣتی
ﺬﻫﻨﻴﺎﺕ و
همیّات ﮐﺎﺫﺏ
ﻭﻫﻤﻴن اﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍﻋﺪﻣﻰ،
ﻭﺑﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴتی
کاﺫﺏ
ﺩﺭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺩ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻋﻘلی
غیر ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩﺟﺴمی و
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﻣﺎﺩﻳﺎﺕ،
ﻣﺎﻫﻴتی أتمی
ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عنصری
ﻮ ﻧﺎﺳﻮتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺫﻫﻨﻴﺎﺕ،برای
شخص
ﺩﺍﺭﺍﻯﺤﻘﻴﻘتی
ﺼﺎﺩﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ(ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺻﺎﺩﻕ)ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺫﻫﻥ هر
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺣﻴﻮﺍنات هم
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻰ (أثیرﻯﻮ
ﺍﺯﻋﺎﻟم ﻤاﺪی
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺕ)
ﻭﺑﺎﻣﺎﺩه ﺍِﺗﺮﺩﻭﻥ
أﺗﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﺩه
ﺍثیر،
ﺷﺒﺎﻫﺖﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭﺭؤﻴﺎ،ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭؤﻴﺎﻯ ﺰﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩ،
ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮﺑﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺘﻤﺎم عیاﺭﻣﺮﺩ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺍﻥ ﺰﻥ
ﺪﺭﺭؤﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺠﺮﺑﺎﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺍقعی
ﺒﺮﺍﻯﻤﺮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ (ﺫﻫﻨﻴﺎﺕ)
ﺑﺮخی اﺯ ﻧﻮع
ﺤﻘﺎﻳق الهی
ﻮﺻﺎﺩﻕ،
ﻭﻣﺎﻫﻴّتی
ﺠﺒﺮﻭتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮچه ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺍﺯ ﺳﻄح اﻭﻟﻴﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ،
ﺩﻳﺪﺍﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ، ﮔﺮچه
ﺗﻤثیل ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭﻯ
ﻮﺭﻧﮕﻬﺎ،
ﻭﮐﻤﺘﺮﺑﺼﻮﺭﺕﻋﻴﻦ
ﺟﺴم هستند. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭؤﻴﺎ،
ﺍﻣﻮﺭﻋﻘلی ﺮﺍ
ﻣﺠﺴّم
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻣﻮﺭﻋﻘلی ﺮﺍ،
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺪﺭﺍﻟﻬﺎم ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻋﻘلی در
تفکّر ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫیچ ﺸﮑﻞ
ﻭﺗمییل ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻨﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺩه ﻫﺎئی
ﺪﺭﺫﻫﻥ
ﻮﻣﻐﺰﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﮑل
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻠﻤﺎﺕﻭﺍﻟﻔﺎﻅ،
ﻭﻳﺎ در ﺍﺻﻮل
عقلی ﻮ
ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ،
ﻭﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎﻯ
غیرﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻥﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻮ ﻭحی
أﻧﺒﻴﺎ ﻧﻴﺰ،
ﺑﻤﻌنی
ﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ د
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ،
ﻭﺩﺭ یونیورس
وﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺠﺒﺮﻭتی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی ﺨﻴلی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺩﺭﺗﻤثیل
ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺟﺴم
آﻧﻬﺎﺭﺍ ،ﻓﻘﻄ
کلماﺕ
ﻭﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮﻋﻠﺎﺋم
ﺮﻳﺎﺿﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺎﺷﻴﻪ
ﻧﻮﻳس ﻓﺎﺿلی
ﺒﺮ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﺠﻠسی ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﻋﻘل
ﻠﻄﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺮﺑّﺎنی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺷﻴاء ﻤﻴﺮﺳﺪ،ﻭﺗﻤﻴﺰ
ﺑﻴﻥﺨﻴﺮ
ﻭﺷﺮّ ﻳﺎحقّ
ﻮﺑﺎﻃﻞ،
ﻭﺍﻣﻮﺭﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻤﺒﺪﺃ
ﻭﻣﻌﺎﺩ،
ﺑﺎﺍﻳﻥعقل
ﻠﻄﻴﻔﻪ ﺍلهی
اﺩﺭﺍﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺯﻳﺒﺎئی اﺳﺖ،
ﻭﻟﻄﻴﻔﻪﺑﻤﻌنی
ﻠﻄﻴﻒ ﻭﻇﺮﻳﻒ
ﻭﺭﻗﻴﻖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﺑﺎﺯﻫم
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺎﺩﻯ،ﺍﺯﻧﻮع
ﺠﺒﺮﻭتی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺎﺩه ﻟﻄﻴف
اﺳﺖ. ﺩﺭک ﺨﻴﺮ
ﻭﺷﺮ ﻳﺎ حقّ اﺯ
ﺑﺎﻃﻞ،
ﺗﻌﺒﻴﺮﺩﺭﺳتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺘﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﻭل ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ که ﺧﻮﺩ(ﻣﻌﻴﺎﺭ)ﺧﻴﺮﻭحقّ
ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ
ﻳﺎﻧﻪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻥ عقلی
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣل روان
ﻮﺳﻠﻮک ﻮ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑاﺰﻫم
ﻤﻮﺿﻮع ﺘﻤﺎم
ﻨﻴﺴﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺨﺪﺍ، ﺑﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺨﻮﺩ ﺑﺴﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺎﺹﺧﺪﺍ
ﺑﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴتی
ﻮﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴتی
ﻴﺎ ﻣﻨﻄقی
ﻮﻋﻠﻤﻰ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮﺟﻬی
ﺒﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺍﺻل
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ
ﻧﻴﺰﻣﺎﻧﻨﺪ
مُلاّ ﻫﺎ
ﺗﺼﺪﻳق کنند. ﻭلی
همچنان خیلی
ﺩﻭﺭ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻋﻘل کُلّی
ﺍﻟﻬﻰ) را ﺧﺪﺍوند
ﺑﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هنوز ﻣﺤﺮﻭم
هستند. ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﻋﻘل کُلّی
ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
دﺭﻳﺎﻓﺘﻥ
هرﺟﻮﺍﺏ
ﻭﻫﺮﺭﺍه ﺣلّ که
منجر ﺑﺘﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ،
ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ ﺤﺎﺷﻴﻪ
ﻧﻮﻳس ﺣﻴاء ٴﺮﺍ
ﻏﺮﻳﺰه ﻣﺎنع
اﺯ ﺍﺭﺗﮑﺎب
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺰﺷﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪه ﻭﻧﻴﺰ
ﻏﺮﻳﺰه ﺩﺭک
ﺘﻘﺼﻴﺮ
ﻭﮐﻮﺗﺎهی ﺸﺨﺺ
ﺩﺭحقّ ّ ﺨﺪﺍ
ﻭﺧﻠق گفته . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻮﺗﺎهی
ﺪﺭحقّ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ را ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻤال ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ حقّ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک
ﻮﻧﺠﺎﺗﺶ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
هستند،ﮐﻪ (ﺩﺭحقّ
ﺨﻠﻖ) ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻮﺗﺎهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع
اﻳﻥﺨﻠق
هستند ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻌﻠﻤﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺩ، ﮐﻮﺗﺎهی
ﻴﺎ بی
اﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣﻴﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ (ﺷﺮﻣﻨﺪگی
ﺪﺭﻗﺼﻮﺭ
ﻭﺷﺮم
ﺪﺭﺣﻀﻮﺭ)
ﺩﺭﻧﺰﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ(ﺣﻴﺎﻯ
ﺒﻤﻌنی ﺤﻴﺎﺕ)ﻭﺯﻧﺪگی
ﺠﺎﻭﻳﺪ
ﻧﻴﺰﮐﻪ ﺩﺭک
ﻠﺬﺕ ﺍﻥ ﭙس
ﺍﺯﺣﺼﻮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﻣﻌنی
ﻮﺍقعی آﻥ، ﭘس
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﻥ ﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎﺷﻴﻪ ﻧﻮﻳس ،ﺻﻠﺎح
ﻤﺮﺩم
ﺪﺭﻣﻌﺎﺵ
ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﺩﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪه ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮﺩﻟﻬﺎ،ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎﻯاﻳﻤﺎنی
کوچک و ﺳﺎﻟک
آﻣﺪه ﺍﺳﺖ. ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭضعی
ﻮﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﺮﺍﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭﻫﺮﮔﺰﻫم
ﺪﻳﺪه ﻧﺸﺪه ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﻭضع
ﻘﻮﺍﻧﻴﻥ
ﺪﻋﻮﺕ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺣﻀﻮﺭمُلّاهاﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﺍﺭﺯﺷﻰ
الهی ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻪﻋﻘل
کلّ ﺍلهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩه ﺍﻧﺪ ﻳﺎﺍﻣﺮﻭﺯﮐﺎﻣل.
ﻮﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺪﻳﺪﻳﻢ، ﮐﻪ چه
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ ها
ﺩﺭﻭضع ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ کرﺩﻧﺪ.
ﺩﻳﻥ ﻔﻘﻂ
ﺭﺳﻴﺪگی
ﺒﺎﻣﻮﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻤﺮﺩم اﺳﺖ،
ﻭﺭﺳﻴﺪگی
ﺒﺎﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻌﺎﺵ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم آﻥ
ﺪﺭﺩﻳﻥ ﻮقرآن
و کتب أنبیا هم
ﻨﻴﺎﻣﺪه ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺣﺎﺷﻴﻪ ﻧﻮﻳس
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺍﻣﺮﻳﻪﺍﻯ
که ﺑﻪ (ﺣﻴﺎ ﻭ
ﺩﻳﻦ) ﺩﺍﺩه ﺷﺪه
ﺗﺎ
ﺑﺎﻋﻘﻞﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
أﻣﺮﻳّﻪ، یک(ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﺗﮑﻮینی
ﻮﺟﺴﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ (ﺍﻣﺮ
ﺗﺸﺮیعی ﻮ
ﺩﻳﻨﻰ). ﺣﺎﺷﻴﻪ
ﻧﻮﻳس
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭙﺎﻯعقل ﺮﺍ
ﺩﺭﺍﻣﺮ ﺩﻳﻦ
ﭘﻴﺶ ﺑﮑﺸﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻤﺴﺎﻟﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺮﺽﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﺍﺯﻣﻮﻟﺎعلیّ
اﺳﺖ، ﻭﭘﺎﻯ
ﺠﺒﺮﺋﻴل ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻤﻴﺎﻥ آﻣﺪه ،
ﻭﺍﺭﺯﺵﻋﻘل
ﺮﺍ ﺩﺭﺣﻴﺎ ﻭ
ﺩﻳﻦ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻥ ﺴﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺎﻃل کرﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻋﻘل
ﺪﺭﺩﻳﻥ
ﻮﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳﻥ
ﻨﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺟﺎﻯعقل
ﺪﺭﺩﻳﻥ
کجاﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻮلا
ﺍﺯ ﮐﺪﺍم عقل
ﺼﺤﺒﺖ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﻋﻘل کُلّی
ﻮﺍلهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻋﻤلی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﻮﺭﺗﮑﻮﻳنی
ﻮﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﻫﻤﺎﻥﻔﻄﺮﻯ
ﻮﮊﻧﺘﻴکی اﺳﺖ،
ﻭلی عقل ﺮﺑطی
ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺗﮑﻮﻳنی مادی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻧفع ﭙﺮﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻮلا ﻓﻘﻄ
ﻤﻔﻴﺪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺿﺮﺭﺵ
ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﭙﺮﻭﺭﻯ ﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺑﺤقّ
الهی ﺒﺎﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻓﻘﻄ
ﺰﻣﻴﻨﻪ (ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﺪ.
و ﺍلا ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک کاﺭﻋﻘل
ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﺎﺭﮐﺸﺶ
ﻭﻋﺸق ﻮﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﺼﻔتی اﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺴم ﻮﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺼل نوعی
ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﻮﻧﻮعی ﺒﻴک
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻧﺪکی
ﺪﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯآﻥ ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖﻫﺎﻯ
آﻥ
ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﻋﻘل
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﺼﻔﺖ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺴﻠﺴﻠﻪﺍﻯ
ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ،
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عقلی،ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
ﺠﺒﺮﻭتی اﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭽﻨﺪ
ﭘﻠّﻪ شهودی
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ طی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻘﻞ
ﻭﻗتی ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﻋﻘل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍﺑﺴﻮﻯ
ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ. ﺍﻣﺎﻋﻘل
ﻤﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ،
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺒﺘﻮﻗّﻒﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺒﺮﺩ،ﻋﻘل
ﻨﻴﺴﺖ. هَوَس
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻴل آن ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﮑﻪ ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩ. ﺍﻭل
ﺒﺎﻳﺪ ﺣﻴﺎ
ﻭﺷﺮم
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﺎﺩگی ﺪﺭک
اﻫﻤﻴﺖ ﺩﻳﻥ ﻮ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺧﻴلی اﺯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻈﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺡ،
ﺩﺭﺧﻠﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺁﻥکاﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﻴﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، چه
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻳﻥﻮﺍقعی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎﻋﻘﻞ
. ﻣﻨﻈﻮﺭﻣﻮﻟﺎ علیّ
اﺯﻋﻘﻞ
ﺍﺯﺍﺩﻯ عمل
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻮﺧﻮﺩ ﺭﺃیی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﻠﺎ
ﺻﻔﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺠﺎﻯ اﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻮﺭ ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﻟﻴل
گفتهﻋﻠﻰّ ﻣطیع
عقل ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﻋﻘﻞ،
ﻭﻟﻮﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻮهَوَس ﺭﺍﻥ،
ﺧﻴلی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺤﺾ ﻭﮐﻮﺭ،ﺍﺯﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻮمُلّاها
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﻠﺎ ﻧﻘطی
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻪﺩﺭﻋﻘﺪه ﻫﺎﻯ
ﻨﻔس ﭘﺎک ﻨﺸﺪه
، ﺍﻗﺪﺍم
ﺒﺘﻌﻠﻴﻢ ﭘﺎک
کرﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺣﻴﺎ
ﻭﺳﻠﻮک الهی یا
ﺩﻳﻥ عملی ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﻋﻘل ﺮﺍ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻟﻄﻴﻔﻪ
ﻭﻋﻄﻴﻪﺍﻯالهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻥ عقل کُلّی
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻘﺎﺋم
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﻠﺎﻳﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻨﺒﺮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ
هستم ﺤﺎﺷﻴﻪ
ﻧﻮﻳس ﻣﺤﺘﺮم
اﺯ ﺍﻧﺎﻥﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﻣﺖ،ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻥﺤﺎﺷﻴﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.

حدیث
009 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ87ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
کَمل عقله
ﺣَﺴُﻥ عمله
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﺶﮐﺎﻣل
ﺸﺪ،ﻋﻤﻠﺶ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻋﻤل
ﺒﺪﻭ ﻣﻌنی اﺳﺖ
ﻳکی عباﺩﺕ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍه ﺧﺪﺍ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋﻘل ﺠﺰئی اﻳﺪآﻟﻴﺴﺘﻰ،
ﻭﺗﺼﻮّﺭ حقّ،ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ علم
اﻟﻴﻘﻴﻦ،
ﺑﮑﺎﺭﺵ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻋﻤﻠﺶ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﺒﺨﺶ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻫﻨﺪه ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺮﺳﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﻫﺮﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﭘﻴﺮﻭ ﺩﻳﻦ،
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺎﻃﻠﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮑُﺸﻨﺪ ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
عبادﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺰ(ﻋﻘل
ﻮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﺑﺠﻬﻨم کارماها
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺳﺎﻟک
اﮔﺮ ﻋﻘل ﺠﺰئی ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻗتی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮبی
ﻮﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻلی
به ﺍﻭ ﻣﻌﺮّفی
کرﺩ، ﻭﺑﻪ ﺍﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ و
ﺒﺎﻭﺭﻯ،ﻭ ﺍﻭ
تعلیمات
ﺳﻠﻮک ﺒﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍ ،ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ در
عبادت وهر دعا
ئی ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎ
ﺍﻭ ﺑﺠﺎﻯﺨﺪﺍ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ،
ﻭﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﭽﺸﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎﺯه ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘل ﺮﺍ ﺗﻘﺪیم
و ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﭘﻴﺶ ﮐﺶ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻫیچ اﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮﺷﺨﺼﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺣتی
ﺴؤﺍلی هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺒﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺑﺪﺍﻥ عمل کند . ﻳﺎ
ﺟﻮﺍﺏ ﺳؤﺍل
اﻭﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ،
ﭼﻨﻴﻥ عقل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ،
ﻭﺑﺎﻋلم
اﻟﻴﻘﻴﻥ که ﭘﻴﺶﮐﺶ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﺸﺪه
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
عقل ﺘﺤﺴﻴﻥ
ﺒﺨﺶ ﻭﺧﻮﺏ ﻭحقّ
اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻋﻘل الهی ﻮ کُلّی
ﺮﺍ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﮑﺎﻣل
ﻮ ﻭﺍﺻل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺩﺭﺗﻌﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺍﺩﺍﺭه ﻭﻣﻤﺎﺷﺎﺕ
ﺑﺎﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ،
ﺍﻳﻥ عقل کُلّی
ﺘﺤﺴﻴﻥ ﺒﺨﺶ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ،
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺘﺤﺴﻴﻥﺒﺨﺶ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﻤﻴل عقل ،ﺑﺎ
ﺗﺤﺼﻴل ﺪﺭس ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺘﺐ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪﺣتی
اﮔﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑﻋﺮﻓﺎنی
ﻧﻴز ﺸﺪ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﺍﺳتاﺩ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ گرﺩﺩ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮﺟﻬﻨم اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮک الهی
کند، ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﻋﻤل
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺮﺏّﺍﻟﻨﻮع و
ایدآل کمال
میسّر ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻧﮕﺎه ﭼﻨﻴﻥ
عقلی ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻳﺪ، ﻭﻋﻘل
ﺸﺨﺺ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭙس ﻫم
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻋﻤل ﻮﻋﺒﺎﺩت
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻋﻤل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدیث010 - ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﻮ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻧﻘل ﻤﻴشود (ﺝ۱ﺹ87ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﻧﺪ: ﺻﺪﻳق
کلّ إﻣﺮء
عقله ، ﻭﻋﺪﻭّه ﺟﻬﻠﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ عقل
اﻭ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺩﺷﻤﻥ ﺍﻭﺟﻬل
اﻭ میباشد . ﺍﻳﻨﺠﺎ
(ﺻﺪﻳﻖ) تنها
ﺪﻭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﺎﺩق ﻮ
ﺭﺍﺳﺘﮕﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﻘﻄ
عقل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
اﺳﺖ، چه ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘل کُلّی
کاﻣﻠﺎﻥ که ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻫﺮﮐس ﻋﻘلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺣتی
ﻄﻔل ﻮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
انسان
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍن
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ عقلی ﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﻳﻥعقل کجا ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻔﻞ
ﺑﺎلغ ﺸﺪه ﻭﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪه ﺑﻌﺪﻯ
ﻮﮐﻤﺎل عقلی
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﮐﺠﺎ؟
ﺍﮔﺮﻫﺮﮐس
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻭﺳﺘﺶ،
ﮐﻪﻋﻘل
ﺪﺳﺖﻭﭘﺎ
ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳﻘﻴﻥ کند،
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻠم
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺑﻤﻴل
ﺪﺧﺘﺮﺑﭽﻪ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎنی
عمل ﻨﻤﺎﻳﺪ که ﻭﻗﺖ
ﮐﻮﺩک ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ
ﺸﻮﺩ. ﭘس ﻋﻘل که
ﺩﻭﺳﺖ ﻭﺻﺎﺩق
ﺒﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ (ﻋﻘل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ) ﺁﻥعقل
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل اﻭ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﻪ
ﻋﻘل اﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪه ﺑﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ ﺟﻬل که
ﺩﺷﻤﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﻭﺍقع ﺠﻬل
ﻴک أمرﻋﺪمی
اﺳﺖ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩﻥ عقل
ﻮﺳﻮﺍﺩ ﻭ
ﺭﻭﺷﻥ ﺒﻴنی
اﺳﺖ. ﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻨﺎم ﺠﻬﻞ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻮﺭﻯ
ﺒﻮﺩه ﻭلی ﺴﻴﺎه
ﻭﺗﺎﺭیک ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮﺟﻬل ﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺍﻳﻥ هماﻥ عقل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻄﺎ ﻧﺎم عقل
ﻴﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺎم
ﺠﻬل ﺒﺪﺍﻥ
ﺪﺍﺩ. ﻫﻤﻴﻥ
ﺠﻬﻞ،ﻳﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻨﻔس أمّاره
ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﻤق اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴل ﻠﺬﺕ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ بجای
ﺗﮑﺎﻣﻞ دارد ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
آﺯﺍﺩ، ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
إﺗﻠﺎﻑ
ﻭإﺳﺮﺍﻑ،
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
نوعی و بالفعل
موجود ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩه است.
ﻭلی اﻭﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﻠﻒ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
هاﻯ الهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎﮐمی
ﻠﺬﺕ ﺑﺒﺮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺯﺳﺨتی
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ، ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﺩﺭ
ﻧﻮع ﺤﻴﻮﺍنی ﻤسخ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺭﺍه ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﺮﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ،ﻭ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑنوع
ﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ آﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮑﻨﺪ، ﻳﺎ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺭﻣﮑﺮﺭ،ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻭﺍﮐﻮﺍﺭ
ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺪﺭﻣسخ ها ﻭ ﻧسخ
ها ﺑﺮﻭﺩ،
ﺗﺎﺑﻪ آﻥ عقل
ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی و
کمال طلبی ﺒﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍه ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺪﺍﻥ عمل کند ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ نوع ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺷﻤﻥﻤﺎ،
ﻧﻔس أمّاره ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎنع
اﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺑﺪﻯ ﻮﺍلهی
ﻤﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻔس
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ
ﮐُﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺠﺎﻳﺶ ﺭﻭحی
الهی ﺒﻴﺎﻳﺪ. ﺩﻳﻮ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺠﺎﻳﺶ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کاﺭ ﻣﻬﻤّﺸﺎﻥ،
ﺗﻘﺪﻳم
ﺪﻭﺩﺳتی اﻳﻦ
ﻧﻔس أمّاره ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺸﺘﻪ
ﻭﻣﺤﺮﻭم
ﻮﺿﻌﻴﻒ ﺷﺪه ،
ﺑﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍلهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻴﺎﺑﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴتی
ﺮﺍ (ﻋﻘل ﺠﺎﻫﻞ)
ﻭﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪآﻟﻴﺴتی
ﻮﺧﺪﺍ ﺟﻮ ﺭﺍ(ﻋﻘل
ﺼﺪﻳﻖ) ﻭﻋﻘل کُلّی
الهی ﺮﺳﻴﺪه ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺮﺍ(ﻋﻘل ﺼﺎﺩﻕ)
ﻭﺍلهی
ﺒﻨﺎﻣﻴﻢ. ﺟﻬل
هماﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩم
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﻧﻔﺴﺎنی
ﻮﺷﻬﻮﺍنی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻗﻮﻯ اﺳﺖ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ کنترل
اﻳﻥ ﻨﻔس أمّاره
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺍﺭﺍﺩه آﻫﻨﻴﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
اﺭﺍﺩه ﺍﻯ
ﺒﺎﺯﻋﻘل
ﻮﺍﺩﺭﺍک
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ عقل ﺠﺰئی
اﻳﺪآل طلب
اﺳﺖ. ﻭﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻗﻴﻘﻪﻫﺎئی
اﺯﻋﻘﻞ ﺍلهی
ﺒﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺼﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ
ﺟﻮﺍنی ﻨﻔس
ﻗﻮﻯﺘﺮ،
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﻬل اﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻥ،
ﻭﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻧﻔس
ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ
ﻭﻋﻘل
ﺮﻭﺷﻥﺘﺮﻭﻓﻌّﺎل
ﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎﺟﺎﺋﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺟﺰ
ﺩﺭﻋﻘل ﺨﻮﺩ
ﺯﻧﺪگی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺘﻌﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

حدیث011 - اﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻧﻘل
ﻤﻴشود (ﺝ۱ﺹ۸۸
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻣﺎ
ﺍﺳﺘﻮﺩع الله
ﻋﺒﺪﺍ ﻋقلا ،ﺍلاّ
ﺍﺳﺘﻨﻘﺬه ﺑﻪ
ﻳﻮﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻨﺪه ﺍﻯ
ﺫﺧﻴﺮه ﻋﻘل
ﻨﮑﺮﺩه ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﮑﻤک ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﺸﺘﺎﺑﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘل ﺬﺧﻴﺮه ﺷﺪه
، ﻫﻤﺎﻥ عقل ﺠﺰئی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪه ﺍﻯ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ نوعی
روحﺧﻮﺩ،
ﻭﺩﺭﻫﺮﻓﺼل
ﻨﻮعی که ﻫﺴﺖ
ﺑنسبتی
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫیچ ﻤﺨﻠﻮﻗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﺼل
ﻮﻧﻮعی که ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ آﻥ ﺤﺪّ
ﺍﻗل ﻀﺮﻭﺭﻯ،
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالفعل و
بالقوّه ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺧﻠق
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻤﻰ، ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ،ﻭ ﺭﻭحی
کافی ﺨﻠق
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭلی
ﺒﺤﺪّ ﺍﻳﺪﺍل
ﻨﻴﺴﺖ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺍﻳﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺪﻙ ﺑﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﮑﺎﺭ ﻧﺮﻭﺩ،
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺰﻧﺪگی
ﻔﻌلی ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ،
ﻭﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﺎﻧﻮﻥ کاﺭﻣﺎ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻤثل ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﺮﻳﻪ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺍﺯلی
همگان ،ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﮑﻤﺎل
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪ،
ﺑﺎﻗﻬﻘﺮﺍﻯ نوعی
ﻮﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺎﺩﻫﺎ
ﻭﻗﻴﺎﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﺟﺴم
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺩﻭﺑﺎﺭه
ﺑﺎﺣﺪّ ﺍﻗل
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺩه ﺷﺪه ﺑﻪ
ﺍﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﻳﺎﭼﻨﺪ
ﺑﺎﺭه ،ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﻋﻘل
ﻮﺣﺎل اﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل کند
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ هدف ﺧﺪﺍ
ﻭ(ﻟﺎﺯم اﻟﺘﺤﻘﻖ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺨﻠﻮق
اﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺵ،ﻭ
ﺩﺭک ﻮﻓﻬم ﻋﻘل
ﻨﮑﻨﺪ،
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪه ﺩﺭﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺒﺮﻯ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ، ﺑﻴخ
ﺮﻳﺶ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﺯلی
همگاﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺎل اﻳﻥ
عقل ﺫﺧﻴﺮه ، ﻭ
ﺑﺎﻣﺎﻧﺖ ﻭ
ﻭﺩﻳﻌﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩه ﺷﺪه ﺧﺪﺍئی
ﺪﺭﺑﺸﺮ،
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﮑﻤک اﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﺘﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل ﺠﺰئی ﻤﺎﺩه
ﮔﺮﺍ ﻭﻧفع
ﭙﺮﺳﺖ
ﻭﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺖ،
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﻮﻏﻴﺮه ،
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮ و اد
اره ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﻋﻘل
ﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﻌقل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ ﻔﻬم
ﺒﮑﺸﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
عقل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻧﺠﺎﺕ از نوع
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. (ﺍﺳﺘﻨفاﺫ)
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﺨﺺ،
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺎﻋﻘل
اﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻃبیعی
ﻮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ،
ﻳﺎ ﻓﻘﺮ
ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ،
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ . ﮐﻪ
ﻓﺎﻳﺪه ﺍﻥ ﻔﻘﻂ(ﮐمی
ﺮﺍﺣتی ﺒﻴﺸﺘﺮ)
ﺩﺭﺯﻧﺪگی
کردن اﺳﺖ. ﺣتی
ﻨﻪﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﻃﻮﻟﺎنی ﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻥ. ﻧﺠﺎﺕﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ و
پاکسازی ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣتی
کشتن آﻥ ﻮ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺮﻭح
ﭙﺎک ﻮ ﺍﻟﻬﻰ
شده ،ﻭﺟﺴﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلیات ﺍلهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺣﺘمی
ﺴﻠﻮک ﺘﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻋﻘل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺨﺪﺍ ﺷﻨﺎس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﮑل
ﺘﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻋﻘل کُلّی
بدهد. ﻭﺍﻳﻥ
عقل کُلّی الهی
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ از آﻥ
ﺣﺎﺻل ﺸﺪه ،
ﺑﻠﮑﻪ (ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﻫﻤﻴﻥ
عقل کُلّی
اﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮔﺮچه ﻣﻄﻠﻖ
ﻫم ﻨﻴﺴﺖ ﻭلی
ﺪﺭﺣﺪّ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّﺖ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ،ﺣﺪّ
ﺍﻗل کافی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ، ﺍﺯﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯﻮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻮﮐﺴﺐ، ﺑﺎﺯ
ﻋﻘل کُلّی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺘﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺭﻓﺖ
ﻭﺍﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺑﺸﺮﻯ ﻮﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺖ، ﺗﺎ
ﺭﻭﺯﻯ که ﻋﻘل
ﻤﺎ ﺑﮑﻤک ﻤﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑرسد .

حدیث
012 - اﺯ
ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩقﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 90
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺩَﻋﺎمة
ﺍلاﻧﺴﺎﻥ
اﻟﻌﻘل اﺳﺎس
ﻭ ﻗﻮﺍم
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ عقل
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻋﻘل
ﺴﺘﻮﻥ ﻓﻘﺮﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ آﻥ
اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻥ
اﻟﻌﻘﻞ،
ﺍﻟﻔﻄنة
ﻭﺍﻟفهم ﻮ
ﺍﻟﺤﻔﻈ ﻮ
ﺍﻟﻌﻠم ﺪﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ عقل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻄﻨﺖ
ﻳﺎ ﺳﺮﻋﺖ
ﺍﺩﺭﺍک ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ،ﺯﻭﺩ
ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺗﺼﻮّﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ در
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘل
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﻮﻯ
ﺸﺪه ، ﻭﻋﻠم ﻮ
ﺍﮔﺎهی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. که ﻋﻠم
ﺒﻤﻌنی ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺪﺍﺩه ﻫﺎﻯ آﻣﻮﺯﺷﻰ،
ﻭ چه ﻋﻠم ﻮ
ﺍﮔﺎهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭﺩﺭک ﻤﺒﺎﺣث
ﺍلهی ﻮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﻭﻟﺰﻭم ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ (ﺗﺮک
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﻳﺶ)
ﺑﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ به ﻋﻘل کُلّی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻓﺄﻥ
کاﻥ ﺘﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻥ اﻟﻨﻮﺭ،
ﮐﺎﻥ عاﻟﻤﺎ
ﺣﺎﻓﻈﺎ
ﺯﮐﻴّﺎ ﻓﻄﻨﺎ
ﻓﻬﻤﺎ . ﻭﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ
ﻋﺎﻗلی
اﺯﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﺎﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﺪ، ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﻗﺎﺑل اﻃﻠﺎﻕ
ﻧﺎم عالِم (
الهی ) ﺒﺮﺍﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
است ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺘﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻧﻮﺭﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﺪﻳﺪ،
ﻭﺳﭙس
ﺍﻧﻮﺍﺭﻋﻘلی
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮ ﺍﻭ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻯ
عالم الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻋﻠمی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل همگاﻥ
ﻨﻴﺰﻋﻠﻮم
وﺩﺍﻧﺴﺘﻪﻫﺎئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﻋﺎﻟِﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻃﻠﺎق
ﺒﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺒﻮﺩ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﻔﻈ ﻮﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻗﻮﻯ گرﺩﻳﺪه ،
ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﻫﺎﻳﺶ
ﺗﺎ
آﺧﺮﻋﻤﺮﻫﻤﺮﺍﻫﺶﻫﺴﺖ،
ﻭﻫﺮﮔﺰﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﺪﺭ ﺍﻭ ﺩﻳﺪه
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮگ ﻮ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
آﻥ، ﺑﺠﺎﻯ
اﺯﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
همه
ﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
و ملکه های ﺬﻫﻨﻰ،ﻭﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻥ ﺘﻤﺎﻡ
ﺷﺨﺼﻴﺖ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻭ، ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥها
ﻣﺤﺸﻮﺭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﺮگ آﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﺴم اﻭﺭﺍ
ﺳﺮﺩ ﻭبی
ﺤﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ،
ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ،
ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی فکری
وﺍﺳﻤﺎنی ﺨﻮﺩ،
ﻣﺸﻐﻮل ﺴﻔﺮ بهشتی
ﻟﺬﻳﺬﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ
ﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ،
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺮﻳﻒ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩﺵ
بدنیا ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺑﻮﻯ بزبان
حال ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩﺕ
ﻣﺮﺩه ﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻨک که ﻣﻴل
ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻯ،
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻯ، ﺗﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺪﺳﺖﺍﻭﺭﻯ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺑﮑﻦ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ کرﺩﻯ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭ ﺩ
ﻣﺤّﺒﺖ ﺧﺪﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ (ﻧﺠﺎﺕﺍﺯﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻮﻯ. ﻭﺑا
ﺷﻬﻮﺩ ( ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ)،ﺑﺘﻮﺍنی
ﺪﺭﻧﻮﻉ (ﻓﻮق
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
(ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺣﻤﺎﻥ) نیز
ﺒﺮﺳﻰ، ﻭ
(ﻧﻮﺭﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ) را
ﺒﺒﻴﻨﻰ. ﺍﻣﺎﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭﺑﺤﺮﺍﻥﻤﺮﮒ،
ﺟﺰ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻧﻨﮕﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺎل
ﻤﻨﺘﻈﺮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺧﺪﺍئی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩ،چه ﺑﻠﺎئی
ﺒﺮﺳﺮﺵ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻮقع و
اﻧﺘﻈﺎﺭﺵ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺﻋﺎﻗل
ﻮﻋﺎﻟم ﺸﺪه ،
ﺑﺎ ﻧﻔس ﺯکی
ﻮﭘﺎﻙ، ﻳﺎ
ﺭﻭح ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺠﺪﻳﺪ،
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻔس أمّاره
ﻓﻄﺎﻧﺖ
ﻭﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭک ﻮ
ﻓﻬم ﭽﻨﻴﻥ
کاﻣﻠﻰ،
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﺭﺑُﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
احتمالی
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺯﺍﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاقل
نیز (ﻧﻔس ﺯﮐﻰّ)
ﻭﻫﻢ (ﺫﻫﻥ ﺬﮐﻰّ)
ﻭﺑﺎ ﻫﻮﺵ ﺩﺭ ﮐُﻨﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﺍﺭﺩ. . ﻭ
ﺑﺎﻟﻌقل ﻴﮑﻤﻞ،
ﻭﻫﻮ ﺩﻟﻴﻠﻪ
ﻣﺒﺼّﺮه ﻭﻣﻔﺘﺎح
أﻣﺮه . ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻘل ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻤﺎل ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺮﺳﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
عقل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺘﻦ،
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ اﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ، ﻭطی
ﻤﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺎﺻﺒﺮ ﻭﻓﻬم
ﻮ ﻳﻘﻴﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺩﻫﻨﺪه ﻭﺭﻭﺷﻥکننده
ﺭﺍﻫﺶ،ﺩﺭﻇﻠﻤﺎﺕ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻠﻴﺪ
ﺍﻣﺮ اﻭ یعنی
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻣﺮﻳﻪ
الهی ﺍﻭ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ نور
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻤﻴﻥ عقل
ﺪﺭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺪﺭ ﺩﺳﺘﺶﻫﺴﺖ. ﻋﻘل
ﺪﺭ ﺷﺮﻭﻉ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﺩﺭخلال
ﺴﻠﻮﻙ،
ﻭﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻥ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﺍﺭﺍﺩه
ﻭ ﻋﺸق ﻮ ﻳﻘﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺪﻭﻥ عقل
ﺪﺳﺖﺩﺍﺩنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ
عقل هنوﺯﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ ایدآلیست
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﺸش ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ،
ﻭﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﻳﺪه
ﻫﺎﻯ
اﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻫﺴﺘﻨﺪ،ﭘﻴﺶﺑﺮﻭﺩ.
اﻃﻠﺎق ﻨﻮﺭﺍلهی
ﺒﺮﻋﻘل ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﻣثاﻝ،ﭼﻮﻥ
اﻓﺘﺎﺩﻥ
ﻨﻮﺭﻯ ﺪﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺒﺮیک
ﺷﻴئ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎﻗﺎﺑل ﺮؤﻴﺖ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻮﺭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺘﺎﺑﺪ،
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ هیچ ﮐس
ﺩﻳﺪنی ﻨﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ، ﺑﺎ
ﺍﻥ ﺮﻧگ

ﻮ
ﺑﻮﻯ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﻫیچ
ﻨﻤﻮﻧﻪ آﻥ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻫﻴج کس
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰآﻥگوﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻟم ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮﺟﺒﺮﻭتی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ (ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ) ﺑجز
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻫیچ
ﺪﺭﻧﮕﻰ، ﻫﺮچه ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ،ﻭﺑﺎ
کمک ﺨﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ،
ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﻮ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ او
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻭﻗﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ آن هنوز
ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺎﺯﮔﻮئی
ﻮ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﺋﻰ ﻭﺩﺭک
ﺤﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺴﺮیع اﺳﺖ،
ﮐﻪﻣﻮﺿﻮع
ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﻌﺠﺐﻋﻤﺮ خلیفه
ﻧﺴﺒﺖ به
مولاعلی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﻋﻤﺮﮔﻔﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺮیع ﭙﺎسخ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻰ؟ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺴؤال
ﻤﻬم ﻮﺳﺨﺖ
ﻣﻄﺮح است. علیّ
ﭙﻨﺠﻪ دست
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥﺪﺍﺩ
ﻭﮔﻔﺖ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﺳﺖ. ﻋﻤﺮ
ﻓﻮﺭﺍ ﮔﻔﺖ ﭘﻨﺠﺘﺎ.
علیّ گفت ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺑﺎﻳﻥ
ﺴﺮﻋﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻯ؟. ﻋﻤﺮ
ﭘﺎﺳح ﺪﺍﺩ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﺩه ﺍﺳﺖ.
علیّ ﻨﻴﺰ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ، ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻥﭽﻨﻴﻥ ﺴﺎﺩه
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
013 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ94 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻣَﻥ
ﻠم ﻴﮑﻥ عقله
أﮐﻤل ﻤﺎ ﻓﻴﻪ،
ﮐﺎﻥ هلاﮐﻪ ﻣﻥ
أﻳﺴﺮ ﻣﺎ ﻓﻴﻪ .
ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﻋﻘﻠﺶ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻥ
صفت ﺍﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻫﻠﺎﮐﺖﺍﻭ
ﺁﺳﺎﻥﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ کم عقل
ﺪﻭﭼﺎﺭﺣﻮﺍﺩث
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺯﻭﺩ
ﺗﺮﻣﻴﻤﻴﺮﺩ،
ﻳﺎ ﺭﻧﺞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ،
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻨﻘﺺﻋﻘﻞ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻧﻤﻴﺸﻮد
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻘﺺﻋﻘلی
اﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩه ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ
آﻧﻘﺪﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﻠﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺍﻭ آﺳﺎﻥ
ﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
عقل ﻮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺟﺴﺘﻥ
عقل کُلّی ﻮ
آﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ،
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
اﻭ ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ (ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻭﺣﻠق ﺁﻭﻳﺰﻯ)
ﺩﺭﺟﻬﻨﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

حدیث
014 - امام
عسکری به
ﺳﺎﻟک الهی از
قول مولا علی پاسخ
میدهد ،ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺝ۱ﺹ
۸۸ﺑﺤﺎﺭ): ﻳﺎ
ﺑُﻨّﻯ لا ﻓﻘﺮ
ﺍﺷﺪّ ﻣﻥ
اﻟﺠﻬﻞ، ﻭﻟﺎ
ﻋﺪم اﺷﺪّ ﻣﻥ
عدم اﻟﻌﻘل. أﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪم ﻫیچ
ﻔﻘﺮ ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻯ،
ﭼﻮﻥ ﺠﻬل
ﻮﻧﺎﺩﺍنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻧﺪﺍﺭ
ﻣﺎل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ تحمّل
ﻔﻘﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺭ ﺗﻮﺍﻧﺎئی
ﺠﺴﻤﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ تحمّل ﺮنج
خود
ﺮﻭﺯﮔﺎﺭرا ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﻭلی اﮔﺮ ﻓﻘﻴﺮ
ﻭ ﻧﺪﺍﺭ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ عقل
ﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﺴّﺮ او
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻢ ﻣﺎل
ﺮﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻫم
ﺘﻮﺍﻥ ﺠﺴم ﺮﺍ
ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻫم علم ﻮ
ﺩﺍﻧﺶ ﺭﺍ خُنثیﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻫم ﻤﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺁﺑﺮﻭﻯ ﺸﺨﺺ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺣتی
ﻤﺮگ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺭﺍﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﭘﻴش ﺘﺮ ﺑﮑﺸﺪ،
ﻭﻋﻤﺮﮐﻮﺗﺎه ﮐﻨﺪ،
چه ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﻭﺩ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭه
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩه
ﺳﺎﺯﺩ،ﺑنوع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. و ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ (ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل علم )
ﺍﻣﺪه ﺍﺳﺖ. ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
علمی ﺒﺎ
ﺧﺒﺮﺍﺯﺣﻘﺎﻳق
ﻨﺒﻮﺩه ﻭﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺟﻬل ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺩﺭس ﻭﻣﺸقی برﻃﺮﻑ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺭﺍه حل
ﺨﻮبی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ(ﺟﻬل
ﺪﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻋﻘﻞ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻨﻮﻥ
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﺎﺁﻟﻮﺩگ ﻨﻔس
أمّاره ﻗﺎﺑل
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﻮﮐﺴﺐ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی
همین ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻔﻬﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﻨﻮﻥ أﻣﺮﻯ
ﺠﺴمی ﻮﺍﺳﻴﺐ
ﻣﻐﺰﻯ ﻮﻳﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ اﺳﺖ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ. ﻭﺭﻭﺵ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪﺍﺵ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻤﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﻳﺪه ﻧﺸﺪه ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ
عاقل ﺸﻮﺩ، چه ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﻴﺸﺘﺮنیز
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎ
بی عقلی ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻟﻮﺩگی ﻨﻔس
أمّاره ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬل ﻮ ﺟﻨﻮﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺷﺪه ،
ﺍﻧﻘﺪﺭﺍﻣﻴﺪ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻯ
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ،ﻭ (ﺧﻄﺮﺟﻬل
ﻮ ﺍﺭﺯﺵ ﻋﻘﻞ) ﻭ
ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ،ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
آﻳﻨﺪه ﺭﺍ ﺑﺮخ
اﻭ ﮐﺸﻴﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍه ﺣلّ
ﺘﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮل آن ،
با ﺭﻭشی که ﺧﺪﺍ
ﻣﻌﺮّفی کرﺩه .
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻮم ﻮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس وروان
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮچه
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﻳکی
دﻭ ﻣﺸﮑل
ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍﺭﻭﺍﻥ کاﻭﻯ
ﻮﻃﺐ،ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺳﻴﺐ ﮐﻤﺘﺮﻯ
اﺯﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺮﻭﺵ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪﺷﺨصی
ﻤﻥ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺍﺩ،
ﺭﻭﺵﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺷﺪه است. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺵ(ﻭﺳﺎﺋﻄ
ووسائل اﻟﻬﻰ)
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺷﺪه ﻣﻄﺮح
هستند. ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺩفع ﺠﻬل
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺭفع
ﻨﺎ ﭘﺎﮐﻴﻬﺎ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎه ﻭﻧﻔس
ﻭﺫﺍﺕ ﺍﻭ
ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
آنگاه شخص
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪﻫﺎ
ﻭﺳﭙس
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه بتجلیه
ها و عقل کُلّی
و ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻋُﺪﻡ (ﺑﺎ
ﺿَمّ عین ﻮ ﺳﮑﻮﻥ
ﺪﺍﻝ) ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻯ عدمی
اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻮﺟﻮﺩﻯﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪ ﮔﻮئی آﻧﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ(ﺑﺎﻟقوّه
)ﻫﺎ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎل
ﭙﻴﺮﻭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ، ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮّﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺮﻭﺯﻯ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ(ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﮐﻨﻴﻢ. (ﺟﻬل
عدﻣﻰ) ﺭﺍ ﺣﺬﻑ
ﮐﺮﺩه ، ﻭ(ﻋﻘل
ﻮﺟﻮﺩﻯ)
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺟﺎﻯ ﺨﺎلی
ﺠﻬل
ﺒﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﻭلی
اﻳﻦ ﺟﻬل
ﺨﻮﺩﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻮﻧﺴﺒﻰ،
ﻭﺑﺎﺯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺪﻭﻥ عقل
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ معنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺩﺭﺧِﻠﻘﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
عقل
ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪﺍﻯ،
ﻓﻘﺮ ﺳﺨتی اﺳﺖ،
ﻭﻋﺪﻣﻴّت
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶﻋﻘل
ﻮﺍﻗﻌﻰ. ﺩﺭﻭﺍقع
ﺘﺎ ﺟﻬل
ﺒﺮﻃﺮﻑ ﻧﺸﻮﺩ،ﻋﻘل
ﺠﺎﻳﺶ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﭼﻨﻴﻥ عقلی ﺑﺎ
ﺯ آﻟﻮﺩه ﺑﻨﺎﭘﺎﮐﻴﻬﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺟﻬل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻟﺎ
ﻭَﺣﺪة ﻭﻟﺎ
ﻭَﺣشة ،ﺍﻭﺣﺶ
ﻣﻥ اﻟﻌُﺠﺐ
ﻭﻫیچ ﺘﻨﻬﺎﺋﻰ،
ﻭﺗﺮس
ﺍﺯﺗﻨﻬﺎﺋﻰ،
ﺑﺪﺗﺮﺍﺯ
ﻭﺣﺸت ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﭘﺴﻨﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯکسی هست . ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍه ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺤﺪّ ﮐﺎﻓﻰ
ﮐﺎﻣل ﻮﻋﺎﻗل
ﻮبی ﻨﻴﺎﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺰﻳﺮﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﺩﻳﺪه ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻫﺮ ﺩﺳتی
ﺪﺳتی هست ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻫﺮﻣﻘﺎمی
ﻤﻘﺎمی ﺒﺮﺗﺮ،
ﺗﺎﻣﺮﺍﺗﺐﺍلهی
ﻮﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺩ ﺑﺎﻟﻴﺪه
، ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺎفی ﻮبی
ﻨﻴﺎﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺑﻔﮑﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هم
اﺯﺍﻭ ﺩﻭﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی
ﻤﺄﻧﻮﺳﺶ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺣتی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺣّم
ﻘﺮﺍﺭﮔﻴﺮﺩ. ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣسخ
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﭼﻮﻥ
ﻤﺎﺭﻯ ﺘﻨﻬﺎ
ﺯﻧﺪگی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺎ ﺣَﺴﺐ،
ﮐﺤُﺴﻥ
اﻟﺨُﻠق. اﮔﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﺒﺒﺎلیم
ﻮﺍﻓﺘﺨﺎﺭﮐﻨﻴﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺤُﺴﻥ
اﺧﻠﺎق
ﻮﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ.
(ﺣُﺴﻥ اﺧﻠﺎﻕ)
ﺍﻣﺮﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻣﺮﺳﻮﻡ ﻳک
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺘﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ هم
ﺒﺎﺧﻠﺎق
ﻮﻣﺮﺩم ﺪﺍﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭلی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
عاﺩﻯ، ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻭﮐﻤک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥنیز
اﺧﻠﺎﻕ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ وپاک
سازی ﻧﻔس
ﺍﺯﻣﻌﺎﻳﺐ،
ﻭﺻﺒﺮ ﻭتحمّل
آﺳﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺣتی ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﺨﺪﺍ،
ﺑﺄﺻل
ﺤُﺴﻥاﺧﻠﺎق
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺍﻧﮕﺎه ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺗﻤﺎﻡ سعی
ﺨﻮﺩ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻗﺼﻮﺭ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺟمع آﻭﺭﻯ کرﺩه
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
هدیه ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘل کُلّی
اﺳﺖ. ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی ﻮ (ﺗﺼﻮّﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ)
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻭﺿﺎع ﻮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ،ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﺵ ﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴم کند،
ﺗﺎ ﺍﺧﻠﺎقی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺧﻠﺎق ﺠمع
ﺨَﻠﻖ و
آفرینش ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺖ. بلکه (ﺧِﻠﻘﺖ)
ﺷﺨﺺﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم ﺨﻠﻘﺖ
ﻭذات ﻭﻓﺼل نوعی
ﺨﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﺍﺧﻠﺎقی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩﻥ اﺧﻠﺎﻕ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻠﻮک
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﭽﻨﺪ کلاس
ﻮ ﮐﺘﺎبی ﺪﺭ
ﺍﺧﻠﺎق
ﺨﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ اﺧﻠﺎقی
ﺪﺭﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ (ﺗثبیت ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ) ﻧﺸﺪه ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
ﻮ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯﺸﺪه ﺩﺭﻣﻐﺰ
ﻭﺭﻭح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
ﺒﺤﺮﺍﻥ ﺮﻭﺣﻰ،ﻭﺧﻄﺮﻯ
ﺠﺴﻤﻰ،ﻭﺿﺮﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯﻤﻨﺎﻓﻊ ،ﻣﻤﮑﻥاﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ همه
ﺍﺧﻠﺎق ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﺪ، ﻭﭼﻮﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﺪﺭﻧﺪه
ﺍﻯ ﺸﺪه ، ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﺶ ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.

ﻭﻟﺎ
ﻭﺭع
کاﻟﮑﻒّﻋﻥ
ﻤﺤﺎﺭِم الله
ﻭﻫیچ ﺰُﻫﺪ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ کارﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺣﺮﺍم
کرﺩه ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻗﺎﻧﻮنی ﻴﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ،ﺑﺎﻋث
وَﺭَع ﻮ ﺗﺮس ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ کاری
ﻮﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯﺧﻄا
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺠﺮﻳﻤﻪ ﺁﻧﻬم
ﺰﻳﺎﺩ ﺳﺨﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻧﺘﺮﺳﻴﺪﻥ اﺯﻣﺤﺮّﻣﺎﺕ
ﺧﺪﺍ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭﺧﻴم ﺠﻬﻨﻢ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟک الهی
ﺒﻮﺩ،ﻣﺤﺮﻭم
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ الهی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
ﺧﺪﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩ هم ﻤﻌنی
ﻮﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺍﺻل
ﭙﺸﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﻭﺑﺎﺣﮑﺎﻣﺶ
ﭼﺮﺍ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻥﺴﺎﻟک
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏﻣﻮﻟﺎعلیّ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ
ﺣﺮﺍم کرﺩه ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻧﺸﻮﺩ، ﺳﻠﻮک
اﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺍﻧﭽﻪ کُلّی
اﺳﺖ، ﺩﺭقرآن
آﻣﺪه . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺨﻮﻥﻮگوشت
ﺧﻮک ﻮﺍﻟﮑﻞ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺤﺮّﻣﺎﺕﺟﺰﺋﻰﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮﺑﺴﺎﻟک
ﻴﺎﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ﺧﺪﺍ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﺳﺎﻟک هستند،
ﻭﺧﻄﺮمَحرومیّت
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ. ﺩﺭﺧﻮﺭﺩﻥ
اﻟﮑل ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ چه ﺿﺮﺑﻪﻫﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﺫﻫنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺑﺒﺎﺭﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺯﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
ﺧﺪﺍ،ﺍﮔﺮ از
ﺗﺮس ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﻨفع
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺭﺯﻧﺪگی
ﺒﻬﺘﺮ ﻭﺑﻨفع
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪه ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﻮﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻟﺎﻋﺒﺎﺩة
ﮐﺎﻟﺘﻔﮑّﺮ،ﻓﻴﺼﻨﻌﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭﺟلّ ﻮﻫیچ
عباﺩتی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑﺮّﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﺮﺩﻥ،ﺩﺭﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﮑم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﻙ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭلی
اﺯ ﻟﺤﺎﻇ رﻭحی
ﻮﻋﻘﻠﻰ، ﮐﻪ
ﻳﺎ
ﺗﻔﮑﺮﺩﺭﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺧﻠﻘﺖ،ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯالهی
ﺪﺭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻋﻤﻴق عرﻓﺎنی
ﻮﺣتی علمی،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻔﮑﺮّ
ﺩﺭﺻﻨﻌﺖ ﺧﺪﺍ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻪ ﺍﻓﺎق
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺍﺯﻫﺮﺍﻣﺮﻯ،
ﻋﺠﺎﻳب ﻮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ که ﺍﺳﺮﺍﺭﻯ
کسب ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺠﻴﺐ
ﺗﺮﻳﻥﻤﺨﻠﻮق
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ،
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی هستند،ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﺠﺰ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺨﺪﺍ در
قائم ﻣﻔﻬﻮمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻔﮑﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻂ، ﻭﺍﻥ
آﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، چه ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻔﮑﺮﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭﺧﻠﻘﺖ
ﮐﻤﺘﺮﺍﺯﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﺘﻔﮑّﺮﮐﻨﻨﺪه ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ (ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ)
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫم ﻤﻮﻓق به (ﻋﻴﻥ
الیقین )ﻫﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﭽﺸم
ﻮﺩل ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻔﮑﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس)
ﻭﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ
ﻤﻨﺎفع
ﻮﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻥ
اﺳﺖ. حتی اﮔﺮ
ﮐﺎﺭ
ﺧﻴﺮﮐﻨﻨﺪ،
ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯﻯهم
ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻔﻌﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ هستند. ﺍﻣﺎﺳﺎﻟک
ﺠﺰ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس أمّاره ﻭﻓﺮﻳﻨﺪه
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺗﺸﺎﻥﺤﺪﻳث
نفس ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻥﻨﻔس
ﺍﻧﻬﺎ(ﺭﻭح
اﻟﻬﻰ) ﺷﺪه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
و ﻣﺮﺷﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻣﻌﻠم
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪه ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺣتی ﺨﻄﺎ و
گناه آنها
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﺭﺳﺖ ﺻﻮﺍﺏ و
ثواب ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺑُنیﺍﻟﻌﻘل
ﺨﻠﻴل اﻟﻤﺮء اﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪﻡ، ﻋﻘل
ﺪﻭﺳﺖ
ﻭﻣﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
اﻟﺒﺘﻪ ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥگمرﺍه ﮐﻨﻨﺪه
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻋﻘﻞ
ﮐلی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺪﻭﺳﺖ
ﻭﻣﻌﺎﺷﺮ
ﺩﺭﺗﻨﻬﺎئی اﺣﻮﺍل
آنهاﺍﺳﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺼﺎﺣﺐ
ﻭﻫﻤﺮﺍه ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ، ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ همرﺍه ﺭﻭح
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪﻋﻘﻞ
ﻣﺼﺮﻑ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ،ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﻨﻴﺎﺯﻯهم
ﺒﺮﺍﻯعقل
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﭘس
اﺯﻣﺮگ ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ عقل ،ﻣﻌﺎﺩلی
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ، ﻭﺗﻌﺎلی
ﻔﺼل نوعی ﻮﺣتی
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺸﺨﺺ،ﻭﺍﺻل
ﻮﻋﺎﻣل ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺠﺰ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ،
ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﻨﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﭘﺮﻭﻧﺪه ﺍﺯل
تا ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻓﻘﻄ
اﻳﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺤﺪّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪه
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺬﺍﺕ ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﮐﻠﺎس ﻭﻃﺒﻘﻪ
الهی ﺍﻭﺳﺖ. ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺗﻠخ ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﺨﺺ،
ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﻏﻔﺮﺍﻥ و
عفو الهی ﭙﺎک
ﺸﺪه ﺍﻧﺪ،
ﻭﺟﺰ(ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻬﻤﺮﺍه ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ. (ﻋﻘل
اﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮊﻧﺘﻴکی ﺮﻭﺡ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ او
ﺫﺧﻴﺮه ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺠﺎﻯﻤﺎل
ﻮﻋﻠم ﻮﻟﺬﺕ
ﻭﺷﻬﺮﺕ،
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ
ﺍﻭﻝ ﻋﻘل الهی
کاملی بجوید
ﺑﻌﺪﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎﺭﺍه
ﺟُﺴﺘﻥ
ﭽﻨﻴﻥعقلی
ﻭﻣﺼﺎﺣﺐ
ﺍﺑﺪﻯ ﻮﺩﻭﺳﺖ ﺑﺎﻭﻓﺎ
،ﻓﻘﻄ ﺴﻠﻮک الهی
تا ﺷﻬﻮﺩ ششم ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺤﻠم ﻮﺯﻳﺮه
ﻭﺻﺒﺮ ﻭﺯﻳﺮ
ﻭﻣﺸﺎﻭﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥاﺳﺖ. ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
آﻥ ﻫﻤگی فتنه
و آﺯﻣﺎﻳﺶﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک وﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻄبیعی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺼﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟک ﺘﻠﺦ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤّل
اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯﻮﺍﺻل
الهی ﺼﻔتی اﺯ ﺫﺍﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺯﻳﺮ
ﻭﻣﺸﺎﻭﺭ،ﺍﮔﺮﻋﺎﻗل
ﻮﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻣﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﺸﻮﺭﺕ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺍﺳﺖ. ﻋﻘل
الهی کاﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﺍﺋم ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی
الهی ﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﻟﺎﺯم ﺒﺎﺷﺪ،
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺗﺎﻣّل
ﻮﺗﻔﮑﺮﮐﻨﺪ، ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭحی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ بذهنش
ﻣﻴﺮﺳﺪ. مانند
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺻﺪﺍئی
ﻤﻴﺸﻨﻮﺩ،ﻳﺎﮐسی
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺑﻤﻨبع
اﻟﻬﺎم ﺨﻮﺩ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟﺮِﻓق
ﻮﺍﻟﺪه ﻭ
ﻧﺮﻣﺶ ﻭﮔﺬﺷﺖ،
ﻭﻋﻔﻮﻭﺗﺮﺣّم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭽﻮﻥﭙﻴﺮ
ﻭﭘﺪﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﭘﺪﺭﺍﻥ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻨﺮﻣﺶﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭلی ﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﺮﻣﺶ
ﻭﮔﻬﮕﺎهی ﺴﺮ
ﺯﻧﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺪﺍم اﺯ
ﭘﺪﺭﺍﺳﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ،
ﻧﺮﻣﺶﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻭﺑﺮﮐﺖ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﻟﺼﺒﺮ،ﻣﻥ
ﺨﻴﺮﺟﻨﻮﺩه وﺻﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ، ﻭ
قدرت ﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﮔﺬﺍﺭﺩه ،
ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺒﺮﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ
ﭼﻮﻥ ﺴﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴم اﺳﺖ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﻗﺪﺭﺕ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺻﺒﺮ ﻭتحمّلﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺍﺭﺩ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺻﺒﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻣﮕﺮکه
ﻣﺼﻠﺤت ﻤﻨﺎفع
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺼﺒﺮ،ﺗﻥ
ﺪﺍﺩﻥ ﺒﺬﻟﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﮑﺮ ﺭﻭﺑﻪ
ﺻﻔﺘﺎﻥ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟک ﺼﺒﺮ،تحمّل
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺍﺳﻴﺐ ﻫﺎئی
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍوند ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺣﺴﺎﺏ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻋﻘل
ﻮﺍﺭﺍﺩه ،ﺣتی
اﻳﻦ(ﺑﻠﺎﻳﺎﻯﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺩگی
ﻤﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺼﺒﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻭﺍﺯ نوع
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺑُﻨﻰ،ﺍﻧّﻪ
ﻟﺎﺑﺪّ
ﻟﻠﻌﺎﻗﻞ،ﻣﻥ
اﻥ ﻴﻨﻈﺮفی
ﺸﺄﻧﻪ ﺍﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻋﺎﻗل
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻓﮑﺮ
وظیفه ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺑﺒﻴﻨﺪ
ﺷأﻥ ﻮﻣﻘﺎﻮﻭ
هف او ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻟﻬﻰﺳﻠﻮک
اﺳﺖ و ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ
واجب . ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺩ، ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺎﻧﻬﺎ،و
ﺩﺭﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻭ آﻧﻬﺎ است
. ﻭﻫﺮﺧﺪﻣتی که
ﺩﺭﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣل آﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ . ﻓﻠﻴﺤﻔﻈ
ﻠﺴﺎﻧﻪ، ﻭ
ﻟﻴﻌﺮﻑ ﺍﻫل
ﺰﻣﺎﻧﻪ ﭼﻨﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ عاقلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺭﺍ ﺣﻔﻈ کند،
ﻭﻫﺮﮔﻔﺘﻪﺍﻯ که
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍلهی
ﻴﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. و
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ ﻨﮑﻨﺪ
ﻭﺗﻘﻴّﻪ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻫل ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﺭﮊﻳﻢ،
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﺑﺴﻄح
عقل ﺠمعی ﻮ
ﺳﻄح علم ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭﻗﻮﻡ،
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ ﺴﻴﺎسی
ﻮﻓﺮﻫﻨﮕﻰ،ﻭﻫﺮچه
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖﺍﻥ
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﺎ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ بسوی
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺮﻭﻳﻢ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻫﻞ ﺩل
ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻴم ﻮ
ﺷﻨﺎﺧﺖﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺘﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﻳﺎ ﺑُﻨﻰّ،ﺍﻥّ
ﻤﻥ اﻟبلاء
ﺍﻟﻔﺎقة ﻓﻘﺮ
ﻭﻓﺎﻗﻪ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ براﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﺩﺭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ (ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) ﻭﻋﺪﻡ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻬﺮچه ﻏﻴﺮ
راه ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺷﺪّ ﻣﻥ
ﺬﻟک ﻤﺮﺽ
ﺍﻟﺒﺪﻥ،
ﻭﺍﺷﺪّ ﻣﻥ
ﺬﻟک ﻤﺮﺽ ﺍﻟﻘﻠﺐ
ﺑﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻘﺮ
ﻭﺑﻠﺎﺑﻮﺩﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
یک ﻨﻮع
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺯﻭﺩﺭس بوده ،ﻭﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺻﺒﺮﻭتوکّل
اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺠﺴم
ﺒﺪﺗﺮ،ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻘﻠﺐ ﮐﻪ ﻋﻠﺎج
ﻨﺎﭘﺬﻳﺮﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ(ﻗﻠﺐ)ﺑﻤﻌنی
ﻔﮑﺮﻭﻋﻘﻞو
روان ،
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺳﮑﺘﻪ ﻗﻠﺒﻰ. ﺳﻨﮕﺪل
ﻮبی اﻋﺘﻨﺎﺋﻰ،
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﻬم
ﻮﺣﻴﺎتی ﻮ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻥّ
ﻤﻥ اﻟﻨِﻌَﻢ،
سِعة ﺍﻟﻤﺎل. ﻮﺳﻌﺖ
ﺩﺭﻣﺎل ﻮ
ﺩﺍﺭﺍئی اﺯ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎل ﻮثرﻭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻭﺍقع
ﺠﻬﻨم ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ثرﻭﺕ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯﻣﻨﺤﺼﺮ
ﮐﺮﺩﻥ هرچه ﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺩﺭﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﮐﻪ ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻓﻘﻄ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ،
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺬﺍﺗﺎ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩه ، ﻭﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺎﻥ ﻮﻋﻘل
ﻮﺗﻮﺍﻥﻮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻣﻮﺭ
ﺫﺍتی اﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﺯﺩﻳﺎﺩ ﻧﻌﻤﺖ
ﺷﮑﺮ ﮐﺮﺩ،ﻳﻌنی
ﺴﻠﻮک الهی بیشتر
ﻨﻤﻮﺩ. ﺑﺎ
ﺍﻧﺪکی ﻨﻌﻤﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻨﻌﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻳﺎﻓﺖ. وﺍﻓﻀل
ﻤﻥ ﺬﻟک صحّة
ﺍﻟﺒﺪﻥ
ﻮﻧﻌﻤتی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎل ﺪﻧﻴﺎ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﺭﻭﺣﻰ،
ﺳﻠﺎﻣتی اﺳﺖ. ﺍﻋم
اﺯﺳﻠﺎﻣتی
ﺠﺴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺘﻨﺎﺏ ﺩﺭﺩ
ﻭﺿﻌﻒ تن . ﻭ
ﺳﻠﺎﻣتی ﺤﻮﺍس
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺮه ﮔﻴﺮﻯ
اﺯﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﺳﻠﺎﻣتی ﻔﮑﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﻭﺳﻠﺎﻣتی
ﺮﻭح ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ آﻥ
ﺘﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ. ﺍﻓﻀل
ﻤﻥ ﺬﻟﻚ،
ﺗﻘﻮﻯ
اﻟﻘﻠﻮﺏ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎل
ﻮﺳﻠﺎﻣتی
ﺒﺮﺗﺮ، ﺗﺮس
ﺩﻟﻬﺎ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪه ﻧﮕﺮﻯ،
ﻭﻧﻴﺮﻭ ﻭﻗدرت ﺭﻭح
ﺑﺮﺍﻯ آﻣﺎﺩه ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﻝ، ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس،ﻭ
ﺻﺒﺮ آﻥ ﺘﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ. ﻳﺎ
ﺑُﻨﻰّ،
ﻟﻠﻤؤﻤﻥ ثلاث
ﺳﺎﻋﺎﺕ ﺍﻯﻔﺮﺯﻧﺪ،ﻫﺮﻣؤﻣﻥ
یا ﺳﺎﻟک ﺨﺪﺍ ﺍﻭﻗﺎﺗﺶ
سه ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺴﺎعة
ﻳﻨﺎجی ﻔﻴﻪ
ﺭﺑّﻪ ﻭﺳﺎعة
ﻓﻴﻬﺎ ﻳﺤﺎﺳﺐ
ﻧﻔﺴﻪ، ﻭﺳﺎعة
ﻳﺨﻠﻮ ﻓﻴﻬﺎ
ﺑﻴﻥ ﻧﻔﺴﻪ
ﻭﻟﺬﺗﻪ ﻓﻴﻤﺎ
ﻳﺤﻠﻮ ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯﻤﮑﺎﻟﻤﻪﻭﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪﺍﻳﻥ همان
عبادت در
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ هم
ﺒﺎﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻗﺴﻤتی
اﺯ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺻﺮﻑ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻧﻔس
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ آﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ چه ﮐﺮﺩه
ﻭچه آثاﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﮐﺪﺍم ﻴک ﺨﻄﺎ
ﻭﮔﻨﺎه ﻭﻏﻠﻂ
ﺑﻮﺩه ، ﺗﺎ ﺗﺼﺤﻴح
ﺁﻥ ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
، ﺯﻣﺎنی هم
ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵﺧﻠﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ،ﻭﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪﺑﺮﺍﻳﺶﺣﻠﺎل
ﻮﻣﺠﺎﺯ،ﺣتی
ﻤﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ همان
ﺯﻧﺪگی عاﺩﻯ
اﺳﺖ، ﻣﺸﺮﻭﻃ
ﺒﻤﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮐﺎﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻﻞ. ﻭﻟﻴس
ﻟﻠﻤؤﻤﻦ،ﺑُﺪّ
ﻣﻥ اﻥ ﻴﮑﻮﻥ
ﺸﺎﺧص فی ثلاث
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻮٴﻤﻥ
ﺳﺎﻟک اوم
کننده ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺳﻪ ﻣﻮﺭﺩ،
ﻣﺸﺨﺺ ﻭﺷﺎﺧﺺ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺮمّة
ﻟﻤﻌﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺎﺵ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭآﻥ ﺘﺮﻣﻴم
ﻤﻌﺎﺵ ﻭﺯﻧﺪگی
ﺨﻮﺩ،
ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺧﻄﺎﺋﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪگی
ﺒﻪ ﺁﻥ ﻣﻬم
اﺳﺖ. ﻣﻌﺎﺵ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺤﺪّ ﺍﻗل
ﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻭﻗﺖ ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺭﺍه
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐسی ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
اﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻮﺷﺎﻧﺴﻬﺎی
ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪه ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﻨﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﺪﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻧﺶ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩه ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﺧﻄﻮة
ﻟﻤﻌﺎﺩ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺪمی
ﺒﻨفع آﺧﺮﺕ
ﻭﻣﻌﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. (ﻣﻌﺎﺩ)
ﻳکی ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭح ﺸﺨﺺ
ﻭﻓﺎﺕﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕ میرود
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺗﺎﻗﻴﺎﻣﺖ
وتولد مجدد
ﺍﻭﺑﺮﭘﺎ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥکه ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻫم
اﮐﻨﻮﻥ أﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩه ﺍﻧﺪ،ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﮕﺮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺎﺩ ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﺎﺩ ﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ(ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﻋﻮﺩ ﺭﻭﺡ) ﻳک
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺟﻌﺖ ﺑﺎﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﺎﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃبیعی
اﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﺎ
ﺑﺎﺯﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎم
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻋﺒﻮﺭﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﺎﺩﺭﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣسخ آﻣﻴﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻨﻴﻦ (ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻭ ﺍﮐﻮﺍﺭ)
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺒﺎر
ﺗﮑﺮﺍﺭﺷﻮﺪ . ﺍﻭ
ﻟﺬّة فی
غیرﻣﺤﺮم
ﻮﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣؤﻣﻥ ﻤﺸﻐﻮل
ﻠﺬّﺕ
ﻏﻴﺮﺣﺮﺍم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺣﺮﺍم ﻮﺣﻠﺎلی
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همه ﭼﻴﺰ
ﺟﺰﺳﻠﻮک
ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺣﺮﺍم
اﺳﺖ. ﻣﮕﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺿﺮﻭﺭی ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل
ﺪﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺘﺎ
ﺍﻧﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯه ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﮐﺮﺩ ﻳﻌنی
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻨﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻧﺎل اﺻلی
عباﺩﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ توجّه
به ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ناموسهای
الهی . ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺘﻤم ﻮﻣﮑﻤل
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ که ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم
ﻮﻣﻌﺼﻮم از
ﮔﻨﺎه ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ که ﺩﻟﺸﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺠﺎﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ با ﻋﻘل
کُلّی ﻘﺎﺋم
بوده
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس أمّاره
ﭽﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث
015 - ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ،(ﺝ۱ﺹ89ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻳﺎ
ﻣﻌﺸﺮ ﻗﺮﻳﺶ،ﺍﻥّ
ﺤﺴﺐ ﺍﻟﻤﺮء ﺪﻳﻨﻪ أی أهل
قریش ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭﻓﻀل
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺷﺨﺼﻰ ،ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺪﻳﻥ ﻮﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌنی هرﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﻣﻘﺎﻣﺶ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺶ
ﻭﺍﺟﺐﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎﻫﻤﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺪعی
ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﻳنی
ﻮﺑﻬﺘﺮﻯ ﻔﻀﻞ
ومقام الهی
ﺩﺭﺍﻥ کدام
اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻮٴﻤﻥ
اﺯﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﻭﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
همین کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺮﻭءﺗﻪ
ﺧُﻠﻘﻪ ﻭﻣﺮﺩﺍﻧگی
ﻮ ﺍﻧﺼﺎف
ﻭﻣﺮﻭّﺕ ﺷﺨﺺ،
ﺩﺭﻭﺍقع
ﺒﺎﺧﻠﺎﻗﺶﻣﻌﻠﻮم
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﺧﻠﺎق
گذﺷﺖ ﻭﻋﻔﻮ،
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﺮﺣّﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍه
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ
ﺍﺧﻠﺎق الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺧﻠﺎق
اﺯﺧﻠﻘﺖ
ﻭﺍﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﺎﺷﺪ، آن ﮐسی
ﻘﺪﺭﺕ
ﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪﻣﺮﺩﻯ
ﻮﻣﺮﺩﺍﻧگی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮐسی
ﺨﻠﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﺍلهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻫﺮﮐسی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺮﺩ
ﻭﺑﺎﻣﺮﻭءﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﺻل
ﻋﻘل ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺮﺩم
ﺪﺭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﻮﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻮﻧﮋﺍﺩﻯ،
ﺑﺴﺘﻪ به
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻭﺩﺭﺟﻪ رُشد
ﻋﻘل اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﻋﻘل
ﺒﻴﺸﺘﺮ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍﺍصیل تر
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻪ
ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ،
ﻭﻧﻪﺣتی عقل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﻋﻘل
الهی کاﻣﻠﺎﻥ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺻﻞ،
ﻭﻗﺎﺑل
ﺘﻘﻠﻴﺪ،
ﻭﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﻭﺍصیل که ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻄﺎﺏﺑﻪ (ﻗﺮﻳﺶ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﻗﺪﻳم
ﻮﺟﺪﻳﺪ عصر
محمدی ،ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻗﻮﺍم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻗﺮﻳﺶ
ﻳﻌﻨﻰ(قُرّه ﺩﺍﺭﺍﻥ)ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﻭﺵ کاملان
زردشتی مانند ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻤﻬﺎﺟﺮ ﺑﻴﻤﻥ
ﻮ ﺳﭙس ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺑﻤﮑﻪ ﺑﻮﺩه ﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﻌﺒﺪ
ﻣﮑﻌّﺐ ﺷﮑل
کعبه ،ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺷﺒﻴﻪ
کعبه زردشت در
نقش رستم فارس
است و ﺍﺗﺶ ﮐﺪه ﻫﺎﻯ
ﺰﺭﺩﺷتی ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﺪﺗﻬﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣرﺩم
ﺨﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ غیر
ﺳﺎﻟک ﺒﻮدند. ﮔﺮچه
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ
قشری ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ
قشری . ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
آﺧﺮﻳﻥ
اﻳﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺮﻳﺶ ﻭقُرّه ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺒﻮﺩ. ﻭﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥﻘﻮﻡ،ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺳﻠﻮکی
ﻘﺮﻳﺶﺑﻮﺩ. ﻋﻤﺮﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﻠﻤﺎﻥﻔﺎﺭسی
ﺘﻔﺎﺧﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻋﺠم هستی
ﻮﻣﻥ ﻘﺮﻳشی هستم
. ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻨﻴﻥ
ﭙﺎسخ ﺍﻭ ﺩﺍﺩه
،ﻏﺎﻓل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻤﺮ
ﻧﻴﺰﺭﻭﺵ
ﻋﺠﻤﻬﺎﻯ
اﻳﺮﺍنی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭلی
ﻤﻨﺤﺮﻑ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻗﺒل
ﻮﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻓﺮق اﻧﺴﺎﻥ
ها ﺑﺎ ﻫﻢ،
ﺍﺯﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻬم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺗﻘﻮﻯ اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪ
ﺍﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭحی
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥهستند،
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺩﺍﻥ ﻤﺴﻠﻄ
ﻮﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺎﻥ،
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺍﻣﺪه ﺍﻟﺮﺟﺎل
ﻤﺴﻠّﻄﻮﻥ ﻮ
ﻳﺎ الرجال ﻗﻮّﺍﻣﻮﻥ
علی اﻟﻨﺴاء .

حدیث 016 -
ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل
ﻤﻴﺸﻮﺩ(ﺝ۱ﺹ90
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
إﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻳﺒﻐﺾ ﺍﻟﺸﻴخ
اﻟﺠﺎﻫﻞ،ﻭ
ﺍﻟﻐنیّ اﻟﻈﻠﻮﻡ،
ﻭﺍﻟﻔﻘﻴﺮ ﺍﻟﻤﺨﺘﺎل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺷﻴخ
ﻮﺑﺰﺭﮔﺴﺎل
ﺠﺎﻫل
ﻤﺘﻨﻔﺮﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬل ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪم ﺘﮑﺎﻣل ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴم اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
کار ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺯ،
ﻭﻋﻤﺮﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ می
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ
ﮐﺴﺐ ﮔﺮﺩﺩ. ﺟﻮﺍﻥﺠﺎﻫل
ﺒﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﻴﺦ،ﻋﺎﻗل
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﺪﺕ ﻋﻤﺮ،
ﺗﻠﺎشی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪفع ﺠﻬل و
ﮐﺴﺐﻋﻘل
ﻮﮐﻤﺎل ﻨﮑﺮﺩه
،ﭘﻴﺮﺟﺎﻫﻞﻣﺎﻧﺪه
، ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻣﻐﻀﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭآفرینش ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ،
ﺗﺤﻘق
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺍﺑﺪﻳﺖ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺟﻬﻨم
کارماها
ﺒﺴﻮﺯﺩ، ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﺠﺪﺩﻯ
اﺯﺧﺪﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭمتولد ﺷﻮﺩ
ﻭﻟﻮ ﺑﺎﻣسخ
حیوانی ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﻭ ﺍﺯﻫﺮ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ
ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﺍﺯﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﺖ ﻇﻠم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺣﻘﻮق
آنها ﺳﻮء
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی کرﺩه ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺴﺮیع ﺪﺍﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه بحق
ﺁﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻮﺗﻮﺍﻥﺮﺍ،نخست
ﺩﺭﺭﺍه ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻭﺑﻌﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮔﺮچه
ﺩﺭﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ،
ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺘﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎ
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥﺮﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺴتی ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻓﻘﻴﺮ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍه ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع ﻔﻘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻗﺪﺍم
کند. (ﻓﻘﺮ
ﻣﺎﺩﻯ) ﻗﺎﺑل
ﺘﺤﻤل اﺳﺖ،
ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ (ﻓﻘﺮﻣﻌﻨﻮﻯ)
ﻭ(ﻓﻘﺮﻣﻘﺎم
روحی( ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻮ (ﻓﻘﺮ ﺻﻔﺎﺗﻰ)
ﺩﺭﺍﺧﻠﺎق ﻮ(ﻓﻘﺮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ)
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺭﻭﺟﻮﺩ،
ﻧﺎشی اﺯﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﺸﺨﺺ
ﺩﺭتکامل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﺭفع آﻥ
ﺒﺮﺍﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺮﺍه
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻘﺺ
ﻭﻓﻘﺮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﻋﻘلی ﻮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی در
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎﻭﺳﺎﺋل الهی
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺮه ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺻل ﺒﺮ
ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩه ،
ﮐﻪ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺗﮑﺒّﺮﻭ
ﺗﻔﺎﺧﺮ ﻭﻋُﺠب
ﻭ ﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺭﺍﻫﺶ
ﺑﻄﻐﻴﺎﻥ
ﻮﺗﻤﺮّﺩ
ﺑﮑﺸﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ثرﻭﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮ ﻋﻘﻠﻰ، ﻭ
ﻣﻘﺎم تکاﻣلی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺫﺍﺕ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
آن ﺑﺮﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭک اﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﻮﺍضع ﻮ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻮﻋﺸق ﺮﺍ ﮐﺮﺩه
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎﻟﺖﺑﻮﺩه ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺣﻘﺎﻳقی ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﻬﺮه ﺍﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺻﻔﺎﺕﻧﻴک
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﮐﻤﺎل
ﺒﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺩ،
ﺗﻮﺍضع و
فروتنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺧﻮﺩ،
ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻓﻘﻴﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻓﻘﺮﺵ،
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩه ﺑﻮﺩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫم ﺤقّ
ﺘﮑﺒّﺮﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻫم
ﺮﺍه ﺭفع ﻔﻘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻓﻘﻴﺮ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻣﺘﻨﻔﺮﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﮔﺮچه ﻧﺎﺭﺍضی
اﺳﺖ، ﻭلی
ﺪﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﻋﻤل کرﺩه ،
ﻭﺗﮑﺒّﺮﻧﻤﻮﺩه
است. ﻋﻴﺐ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭ ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩه ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ثروت ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮی ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ نیز
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﺘﻮﺍضع ﻮ
ﺧﻮﺩ ﮐﻮچک
ﺪﺍﻧﻰ،
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻭﮐﺎﻣل کند. چه ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺎه ﺑﺒﺮﺩ.

حدیث
017 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻨﻘﻮل اﺳﺖ (ﺝ۱ﺹ 91
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
کاﻥ عاقلا ،ﺧﺘم
ﻠﻪ ﺑﺎﻟﺠنّة ،ﺍﻥ
ﺸاء الله ﻭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻋﺎﻗل ﺒﻮﺩ،ﺑﻬﺸﺖ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺮﺍه ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪه تضمین
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮﺧﺪﺍﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺎﻗلی ﺮﺍ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍل طلبی ،ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﺪ، ﻭﺑﻠﺰﻭم
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺑﺪﺍﻥﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺎﻗلی ﺒﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ،
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻣﺎل
ﻮﺗﻤﮑﻥ ﻮ
ﺷﻬﺮتی ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﻓﺮﺍﻫم
کند. ﮐﻪ ﻋﻘل
ﻨفع ﭙﺮﺳﺖ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ،
ﭘﺎﻳﺎﻥﺮﺍﻫﺶﺟﻬﻨم
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﺮﺍه
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﭙﺮﺳﻴﺪه ﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎل کند. ﻭ
نیز آثاﺭﻣﻨفی
اﻋﻤﺎﻟﺶ
ﻭﺍﻓﻌﺎﻟﺶ،
ﻭﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻳﺶ
ﻭﺑﺎل ﺠﺎﻥ
ﻮﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
او ﺍﺳﺖ. (ﺧﺘم
ﺮﺍه ) تنها ﺪﺭ
یک ﻤﻮﺭﺩ ﻣﻌنی
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭآﻥ
ﺪﺭﺳﺎﻟک ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﻧﻨﺪ،
ﺗﻠﺎﺷﮕﺮﺟمع
آﻭﺭﻯ ثرﻭﺕ
ﻭﻋﻠﻢ،
ﻭﺷﻬﺮﺕ
ﻭﻣﻘﺎم اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
، ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺮﺯﭘﺎﻳﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ
آﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻣﻘﺎﺻﺪﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟک
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺖ، ﻣﺮﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ،
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﺵﺗﻤﺎم
ﺸﺪه وﻫﺮﭘﺎﺩﺍشی
دارد ، ﻭ
ﺍﺯﻫﺮﻣﺠﺎﺯﺍتی
ﻤﻨﻄﻘﺎ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،و
عرش رَحِمان
ﭼﻬﺎﺭﮔﻭنه ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ قرآن آﻣﺪه ،
ﻟﻤﻥ ﺨﺎﻑ
ﻣﻘﺎم ﺮﺑّﻪ
ﺟﻨﺘﺎﻥ، ﻭ ﻣﻥ
ﺪﻭﻧﻬﻤﺎ
ﺟﻨﺘﺎﻥ. ﺑﺮﺍﻯ
کسی که ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺑﺘﺮﺳﺪ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
نماید،
ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺒﻮﺩ،
ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻣﺎﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ آﻥ ﺪﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮ د
ارد . ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻗﺒلی هم
اکنون ﺪﺭﺠﻬﺎﻥ
دارند. ﻳﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺎﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺟِﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
روزها در ﺯﻧﺪگی
ﺗﻌﻠﻴﻢ
دیگران دارند .
ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ،
ﻟﺬت ﻭﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. و ﻣﺮگ
آنها
ﺒﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ آﺳﻤﺎنی
اﺳﺖ، ﻭﭘس ﺍﺯآن
،ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ سوم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ ﻭ
ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ رَحِمان
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﻫیچ
کس ﻘﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻮﺻﻴﻒ آﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐسی
اﺯﺍﻧﺠﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺑﻬﺸﺖ که چهارم
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ،ﺑﺎ
ﺍﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯﻘﻮﻯﺘﺮ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﻥ،
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻌﻠﻰ،
ﺑﻴﺶﺍﺯﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘل ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺑﺎﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺍﻥ ﺸاء الله
ﮔﻔﺘﻪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎم
ﺘﻠﺎﺷﻬﺎ
ﺍﺯﺳﺎﻟک ﻮﻣﺮبی
ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﺗﺎﻣﻴﻥ همه
ﮔﻮﻧﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ لاﺯم
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺩﺭﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺼﻮﻳﺐ ﺍلهی
ﻮ ﺣﺼﻮﻝ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ (ﺷﺮﻃ
کاﻓﻰ)ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯﺸﺮﻭﻃ
لاﺯﻡ ﺿﺮﻭﺭﻯ
هستند،ﻭلی
ﺸﺮﻃ کافی را
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﺮﻁ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﻬم
ﺒﺨﺎﻃﺮﻣﺼﻠﺤﺖ
بینی ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻳﻥﺠﻬﺎنی
ﻮﺍﻣﺮﻭﺯﺳﺎﻟک
ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه ﺍﻭ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﺁﻳﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎفی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﻪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻬﺎ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﻣﺎﺩﺭﻯﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻃﻔﻞ
خود، ﺍﺯﻫیچ
ﻤﻨﻄق علمی ﻮ
ﺍﺻﻮل
ﻮﻗﺎﻧﻮنی
ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﺎﻣتی ﻄﻔل
کمک کند. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﻭﺩﻭﺭﺍﻧﺪﻳﺸﺎﻧﻪ
ﺗﺮ،
ﭼﻨﻴﻥﻤﺼﻠﺤﺖ
ﺑﻴنی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻨﺪه ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺨﻠﻮقی
که ﺍﺯﻋﺪم آﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﮐﺮﺩه
، ﻭﺑﮑﻤﺎل
کنونی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪه ، ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭﻫﺴﺖ،ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ
که ﻣﺎﺩﺭ
ﺻﺎﺣﺐ حقّ ﺪﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻃﻔل
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.

حدیث
018 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ (ﺝ۱ﺹ91ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ،ﺷﺨصی
اﺯﺑنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺖ،
ﮐﻪﺳﺠﻮﺩ
ﻭﺳﮑﻮﺗﺶ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭﺍﺯﺑﻮﺩ. ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻥ عاﺑﺪ آهی
کشید ﻭﺑﻤﻮسی
پیامبرش گفت ،
ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺰﺭﻋﻪ
ﺳﺮﺳﺒﺰ، ﺍﻯ
کاﺵ ﺧﺪﺍ
ﺍﻟﺎغی
ﻤﻴﺪﺍﺷﺖ،
ﻭﻣﻥ آﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻴﭽﺮﺍﻧﺪﻡ. ﻣﻮسی
ﻨﻴﺰ آهی کشید
ﮐﻪﭼﻨﻴﻥ
ﺠﻬﺎﻟتی ﺮﺍ
ﺍﺯﻋﺎﺑﺪﻯ
ﺸﻨﻴﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮسی ﻮحی
کرﺩ، ﮐﻪ ﺗﻮ
ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
گفته ﺍﻭ ﺁه ﮐﺸﻴﺪﻯ؟
ﻭﺍﻓﺰﻭﺩ: ﺍﻧﺎ
ﺍُﺧائذ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،علیّ
ﻘﺪﺭﻣﺎ
ﺍﻋﻄﻴتهم ﻤﻥ
اﻟﻌﻘل
ﻤﻮﺃﺧﺬه ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻣﻥ اﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﻢ،
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭﻋﻘلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩه ﺍﻡ.
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ عقل
کافی ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺭک اﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﭼﺮﺍ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ عقل
ﻮﺍﺩﺭﺍﻙ،
ﭼﺮﺍ ﺳﻮء
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﺮﺩه
، ﻭﺑﮕﻨﺎه ﻭﺧﻄﺎ
ﻭﻇﻠم بخود
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺻﻮﻟﺎﻋﻘل
ﭽﻮﻥ هر
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ،
ﺳﺮﺍﺳﺮﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺷﺖ،
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮﺣﻠﺎل
هر ﺍﻣﺮﻯ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺣﺴﺎﺏ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هرکه ﺟﺪّﻯﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴق ﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺃﺧﺬه ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺷﺨصی
ﺨﻄﺎ ﻭﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﻨفی
ﺪﺭﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﻘﺎﻋﺪه ،
ﺑﺮﺍﻯﺰﻧﺪگی
ﺸﺨﺺ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺍﮔﺮﮐسی ﺴﺎﻟک
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ،ﻭﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺗﺮک هرچه ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭﻫم
ﺘﻤﺎم ﺸﺪه ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺣﺴﺎﺏ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﻣﻮﺍﺧﺬه ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻭﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻘﻠﺶ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳتی
ﺒﮑﺎﺭﺑﺮﺩه ، و
ﺑﻌﻘل ﺒﺮﺗﺮ،ﻭﺣتی
مصونیّت ﺍﺯ
ﮔﻨﺎه ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺣتی
ﺨﻄﺎﻯ اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ،
ﺍﺯﻧﻈﺮﺧﺪﺍوند
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺻﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟک
کم کارﻭ ﺗﻨﺒﻞ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
عمر ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺯ ﻧﻬﺎئی
ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻤﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻧسخ
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺠﺪﺩ حقیرتری
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻨﺒلی
ﺸﺮﻭع کرﺩ،
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻌﺪﻯ برسد
و ﺪﻧﺒﺎل کند . ﻭﺍﻳﻥﺸﺘﺮﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭب ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺍﺑﻴﺪه
ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺷﺘﺮ ﻧﻔس
ﻭﺟﺴم ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺑﺎﺭﺑﺮ ﺭﻭﺡ. ﻣﻘﺼﺪ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻋﻘلی
که ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎﻡ کنونی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻳﺎﻧﻪ. ﺍﻣﺎﻋﻘل
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ،ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖﻋﻘل
کامل اﻭ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻋﻘل
کُلّی ﻮﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ،
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
او ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ ﻫﺴﺖ. ﺧﻴلی
اﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﻟﺐ
ﺗﻬی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
آﻧﻬﺎ، ﺍﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯ ﺑﺰﺭگ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ثبت ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ، ﭘس
ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﻨمی ﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭلی
هیجاﻧﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
آﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻃﻮﺭﻯ
ﺪﺭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ،
ﻭﺩﺍﺋم
ﺪﺭﻣﺴتی ﺨﺎصی
هستند ﮐﻪ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴم هم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻓﻘﻄ ﺒﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ،ﻭﻣﻌﺼﻮم
اﺯﮔﻨﺎه ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ که
بهلول خوانده
میشوند. ﺍﻣﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ با شهود
هفتم عرش رَحِمان
،ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻋﻘل
ﻘﻮﻯ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘل کُلّی
کاﻣﻠﺎﻥ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ عقل
ﻤﻤﮑﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ،
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل کنونی
ﺒﺸﺮﻯﺍﺳﺖ. گرچه
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ،
ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ،ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻘل ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻟﺬﺍﻋﻘلی
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ،ﻫﻨﻮﺯﻋﻘل
اﻳﺪﺍل ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺳﻄح
عقل ﺠﻤﻌﻰ ﺑﺸﺮ
ﻭﺳﻄح علم کُلّی
ﺒﺸﺮ،
ﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ،
ﺑﺮﺍﻯﺘﺮﺑﻴﺖﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ،
ﻭﺳﻮﮊه ﻫﺎﻯ
ﺘﺤﺖ ﺗﻌﻠﻴم
آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻤﺎم عقل کُلّی
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﺘﺠلی
ﺪﺭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺸﺪه ﺍﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ،
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻬﺎئی ﺒﺸﺮ
ﺩﺭﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ،
ﻭﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺗﺎﺯه ﺣﺮﻑﺍﻭﻝ
ﻋﻘل آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮ، ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕﻋﻘلی
ﻮﻋﻤلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺷﺮﻭﻉﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﺧتم کرﺩه ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳم که ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺤﺮﻑ ﺑﺸﺮ،ﻋﺸق
ﻮﺗﺮﺣّم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺤﺮﻑﺍﻭل
آنها ﻋﺸق
ﻮﺗﺮﺣّم اﺳﺖ. ﺗﺎﺑﻘﻴﻪ
ﺣﺮﻭﻑ
ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ عقل
آﻧﻬﺎ، ﭘس
ﺍﺯﻋﺸق ﻮ
ﺭﺣﻤﺖ چه ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨک هیچ اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﺣتی
ﺘﺼﻮﺭﻯ
اﺯﺣﺮﻭﻑ
ﻭﺍﺻﻮلﻮﺩﺭﻭس ،ﺑﻌﺪﺍﺯﻋﺸق
ﻮﺗﺮﺣّم
ﺪﺭﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﺪﺭﻓﺖ
ﻭﺩﻳﺪ . ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﺭﻯکه ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ
ﺻﺤﻨﻪﺍﻯ
ﺮﺍﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻧﻴﺴﺖ.
ﺭﺍه ﺭﺳﻴﺪﻥﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬم
ﺴﻠﻮک ولایت و
ظریقت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻓت ﻭﺗﺴﻠﻴم اﻭ
ﺑﻮﺩ، ﻭﺟﺎﻥ
ﻮﻧﻔس ﺭﺍ ﺩﺍﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺮﻭح
ﻮﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ.

حدیث 019 ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ91
ﺑﺤﺎﺭ) که ﻓﺮﻣﻮﺩه
ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ کاﻥ
عاقلا ﮐﺎﻥ ﻠﻪ
ﺩﻳﻦ، ﻭﻣﻥ کان
ﻠﻪ ﺩﻳﻦ، ﺩﺧل
اﻟﺠنّة هر ﮐس
ﮐﻪ ﻋﺎﻗل ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻫﺮﮐس که
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺷﺖ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺒﻬﺸﺖﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺍﻗل لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﻦ،
ﻫﻤﺎﻥعقل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻨﺪﻳﺪه ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ،
ﻭﺍﻳﺪﺍل کمال
نوع ﺒﺸﺮ
ﺩﺭﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺑﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻃﺒﻌﺎ
ﭼﻨﻴﻥ عقیده
ﺍﻯ ﺪﺭﺷﺨﺺ،
ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺻﻴﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺍلاّ
ﺑﺠﻬﻨم
ﻮﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
نوعی جهان ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻫﻤﻴﻥ ﺘﻮﺟﻪ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻗﺒﻠﻰ،
ﺑﺎﻭﺭﻯﺸﺨﺺ
ﺍﺯﻓﺮﺽ ﻣؤکّد
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎ،
ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﻳﻥﺪﺍﺭﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻴک
عاﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺘﻮﻟﺪﻳﻥ
ﺪﺭﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯﻤﺬﻫبی
اﺳﺖ. ﻃﻔل کُلّیمی
ﻋﺎﺩﺕ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻣﺬﻫبی
ﻴﻬﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻃﻔل
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰﻫﻤﻴﻥگوﻧﻪ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺎﻝ
ﺍﺭﺍﺩه ﻭﺍﺩﺭﺍک
شخص ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ، ﻋﺎﺩﺕ
ﻣﺤﻴطی
ﻮﺗﺮﺑﻴتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴم کُلّیمی
ﻫﺴتی یا
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس،ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺣﻘﺎﻳق
ﺠﺪﻳﺪ ﻳﺎﻓﺘﻦ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ،
آﺧﺮﻳﻥ آن
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ همان
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﻃﺎﻟﺐﻋﻘل
الهی ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻭ صاحب ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺼﻤﻴم ﻮ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯمیباشد.
ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﻥﺪﺍﺭﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﭼﻴﺰﻯ که
ﻟﺎﺯم ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻋﻘل اﺳﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﻳﻥﺪﺍﺭﻯ
عاﺩﺕ ﺍﺳﺖ،ﻭﻋﺎﺩﺕ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘل
ﻮﺗﻔﮑﺮﻧﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
020 - ﻣﺠﻠسی
اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۱ﺹ91
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻣﺎ
ﻗﺴّم الله
ﻟﻠﻌﺒﺎﺩ ،ﺷﻴﺌﺎ
ﺍﻓﻀل ﻤﻥ
اﻟﻌﻘل. ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯﻋﻘل ﺑﻴﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺗﻘﺴﻴم
ﻮﺑﺨﺸﺶو قسمت
وسرنوشت ﻧﮑﺮﺩه
ﺍﺳﺖ. (ﻋﺒﺎﺩ)
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﻳﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ موبد الهی
هستند،ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪه ،
ﻭﺳﭙس ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻮ(ﺷﻬﻮﺩ های
ﻋﻘﻠﻰ) ﭘس ﺍﺯ
آﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪحقّ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﻘﺴﻴم عقل ﻮ
ﻗﺴﻤﺖ،ﻭ
ﻧﺼﻴﺐﮐﺮﺩﻥ
عقل ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ،
تنهاﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل ﻤﺼﺮﻑ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻓﺎﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻧﻴﺎﺯﻯﺒﻌﻘل
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ را
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﭼﻨﻴﻥ
عقلی ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ ﮐﻤﺎل
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﻭ
برای ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﻌﺪﻯ
آﻥ عقل اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ (ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺨﻮﺩ ﻋﻘﻞ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ(ﻧﻪ
به ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ) ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺮﻭﺯﮔﺎﺭ،ﻭﺳﻄح
عقل ﺠمعی ﺒﺸﺮ،
ﻭﺳﻄح علم
اﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻭﻧﻴﺰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ،ﻭﻣﺤﻴطی
که ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎﺭفع
ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ عقلی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
عقل ﻨﻴﺰ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻋﻠم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻋﻠم هم
ﺒﺎﺷﺪ،ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻋﻠم
ﻔﻴﺰﻳک ﻮﻏﻴﺮه
، ﮐﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺹﻋﻠﻤﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟک اﺳﺖ. گرچه
ﺑﺎﺯ یک کاﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻞ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﺼﻴل علوم
کند ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺩﺭﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻣﺤﻴﻄ ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ کامل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ بخلق
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﮊﻳﻢ
ﺳﻴﺎسی آن
ﺴﺮﺯﻣﻴﻦ،
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ، ﻭﻣثلا
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ملاّ ها
ﻭﻣﺬﻫﺒﻴّﻮﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺤﺎﮐم
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺷﻤنی آﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﻫﺪﻓﻬﺎﻯ الهی
ﻮ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ،
ﺩﺭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻴﻥ ﻤﺮﺩم
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭﺗﺎﺭﻳخ
همیشه
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻨﻮﺁﻭﺭ
ﻭﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ،
ﭼﻮﻥﺴُﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻮﻋﻴﻥ اﻟﻘﻀﺎه
ﻭﺣﻠّﺎج ﻮﻏﻴﺮه
، ﺑﺘﺤﺮﻳک
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ
ﻘﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﺮﺩه ،
ﻭﺣتی ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺪﺳﺖ ﺣﮑﺎم
ﺠﺎﻫل کشته
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﮐﺎه ﺩﺭﭘﻮﺳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩه ،
ﻭﺑﺸﺪﺕ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍﺍﺯﭘﻴﺮﻭﻯ
امثال ﭽﻨﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎئی
ﺘﺮﺳﺎﻧﺪه ﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬ ﺍﭼﻮﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺗﻘﻴﻪ
ﻭﺗﺒﻌﻴﺪ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﺎﺭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی
ﺪﺭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺘﻘﻴّﻪ ﻧﻴﺎﺯ (ﺑﻌﻘل
ﺨﺎﺹ ﺣﻔﺎﻇتی)
دارد . ﻭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم ﻤُﺒﻬم
ﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﺪﺭ
ﻭﺭﺍﻯ الفاﻇ
ﻈﺎﻫﺮﻯ،
ﺳﺨﺖﻣﺨفی ﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻧس
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﻭ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻥﺪﻳﮕﺮ،ﺑﺮﺍﻯﺪﺭک
ﭽﻨﺎﻥﺤﻘﺎﻳق الهی
ﺴﺨﺖ
ﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﻋﻘﻞ ﻭﺍقعی
ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
عابد ﺷﺪه ، ﻭ
موبد آﺑﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪه ﻧﻔس
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭک اﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺑﺮخی هست
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻘل
ﺤﺪّ ﻭﺳﻂ،بین
عقل کُلّی
ﺒﺎﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴتی
اﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻥ اﻳﻥ
عقل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺸﺨﺺ ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎﺭﺍه ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯﺨﺪﺍ
ﻭﺳﻠﻮﻙ،
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﻘل
ﺒﺮﺍﻯﺒﺸﺮ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
کرﺍﻣﺖ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥشاهد
قائم ﺪﺍﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻫﻤﻴﻥ عقل
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺰئی ﻮ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺍﻳﻨﺪه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ.

ﻓﻨﻮم
اﻟﻌﺎﻗﻞ،
ﺍﻓﻀل ﻤﻥ ﺴﻬﺮ
ﺍﻟﺠﺎﻫل ﻠﺬﺍ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ
ﻮﺧﻮﺍﺏﺑﻮﺩﻥ
عاﻗﻠﺎﻥ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﻋﺎﻗل
اﮔﺮﺑﺨﻮﺍﺑﺪ،
ﻳﺎ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺪﺍﺭﻯﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺴم
اﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﺒﻤﻮﺟﺐ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕﻋﻠﻤﻰ،سی
ﺒﺮﺍﺑﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻮﺳﻮﺧﺖ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥﻤﺼﺮﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎﺟﺴﻢﮐﺎﺭﮔﺮﻯ
که ﭘﺘک ﺴﻨﮕﻴﻥ
ﻤﻴﺰﻧﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻋﺎﻗل کاﻣل
ﺪﺭﺧﻮﺍﺏ،
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ
ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺨﺎﺹﺍلهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ چه ﺑﺴﺎ
ﭼﻮﻥﺘﻌﻠﻴم
ﺪﺭﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰم
که ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ اﻃﻠﺎع
ﺸﺨﺺ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺭﻓﺘﻪ، ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻨﺠﺎﻧﻨﺪ. و
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭﺣﻘﺎﻳق
ﺮﺍ
ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻤﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﺍﻣﺎﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺠﺎﻫﻞ، ﺟﺰﮔﻨﺎه
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ،ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺟﺎﻫل ﺒﺠﺎﻯ
ﺨﺪﻣﺖﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻟﻄﻤﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻫلی
ﺒﺨﻮﺍﺑﺪ،
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻨفع
اﻭﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮﺑﻤﻴﺮﺩ،
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی و
نوعی ﻧﺮﻭﺩ. ﺧﻮﺍﺏ
ﻋﺎﻗل کاﻣل ﭙس
ﺍﺯﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
أﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺮﺳﻴﺪه
ﺑﻤﻘﺼﺪ،ﺣتی
الاﻣﮑﺎﻥ
ﺒﻴﺪﺍﺭﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺑﻨﺪگی ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻭﻗتی رﺳﻴﺪ،ﺣﺎل
ﻮﻗﺖ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸتی ﻔﻮﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﻌﺼﻮم
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﺍﻟﻌﺎﻗﻞ،ﺍﻓﻀل
ﻤﻥ ﺼﻮم اﻟﺠﺎﻫل
ﺮﻭﺯه شکستن ﻮﺭﻭﺯه
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ عاﻗﻞ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﺭﻭﺯه
ﮔﻴﺮﻯﺠﺎﻫل
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ عاﻗل
کاﻣل ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐشهودی
ﺍﻟﻬﻰ، ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭ ﺭﻭﺯه
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. که ﺭﻭﺯه
ﺩﻫﺎﻥﻮﺷﮑﻢ،
ﻭچه ﺭﻭﺯه ﺩﻫﺎﻥ
ﻭﺳﮑﻮﺕ،وچه ﺭﻭﺯه
ﺩﻳﮕﺮﺍﻋﻀﺎﻯﺠﺴم
ﺨﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪه ،ﭼﻮﻥﻋﻴﺪ
ﻓﻄﺮﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻤﺎه ﺭﻭﺯه ،
ﺑﺎﻳﺪﺍﻓﻄﺎﺭﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﻟﺰﺍمی کند. ﭘﺎﻳﺎﻥﺴﻠﻮﻙ،
ﻭﺗﻤﺎم ﺸﺪﻥ
عباﺩﺍﺕ،
ﻭﺣتی اﮔﺮ ﺭﻭﺯه
ﻫم ﻤﻴﺒﻮﺩ،
ﺩﻳﮕﺮﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺍﺟبی ﺪﺭ
ﺭﻭﺯه ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻤﻠﺎﺋک گوﻧﻪ،ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ،
ﻋﺒﺎﺩﺕ های
ﺩﻳﮕﺮﻯ دارند. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، چه ﺭﺳﺪ
ﺑﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
قشری ﺍﻧﻬﺎ
ﻗﺒﻮل الهی
ﻨﻴﺴﺖ وشرک وگناه
است . ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮم ﻮ ﺭﻭﺯه همان
اوم، ﻭﺣتی
هرﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺯشی تکاملی
برای روح ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻗﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍ،ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬتی
ﺠﺴمی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺴﺮﮔﺮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻭﺍﻗﺎمة
ﺍﻟﻌﺎﻗﻞ،ﺍﻓﻀل
ﻤﻥ ﺸﺨﻮﺹ
ﺍﻟﺠﺎﻫل ﻮﺣتی
اﻗﺎﻣﺖ ﻭﺟﺎئی
ﻤﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻋﺎﻗﻞ منزوی،
ﻧﺰﺩﺧﺪﺍ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ،
ﺍﺯﺗﺤﺮّﮐﺎﺕ
ﻭﺗﻠﺎﺷﻬﺎ
ﻭﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
تظاهر ﺠﺎﻫﻞ
میباشد. ﻭیا
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯﻭ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻋﺎﻗﻞ،
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﻣﺸﺨﺺﺷﺪﻥﻮ
ﺳﺮﺷﻨﺎس ﺷﺪﻥ،
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ اﺳﺖ. ﻋﺎﻗل
ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﺑﺘﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺶ، ﻭﺍﻳنک
ﺒﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﻳﺶ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎس
ﺑﺎﻃل ﻮ
ﭘُﺮﺩﺭﺩ ﺳﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥﺠﺎﻫل
اﺳﺖ. ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﭽﻮﻥﺤﺮﮐﺎﺕ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻔﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭلی
ﺒﻬﺮه ﺍﻯ الهی
ﻮﺍﺑﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺧﻮﺵﺑﻴﺎﻳﺪ. ﺩﻧﺒﺎل
ﺘﺎﻣﻴﻥ
هدﻓﻬﺎﻯ ﻨﻔس أمّاره
، ﻭﺍﺷﺒﺎع ﻠﺬﺕ
ﻭﺟمع آﻭﺭﻯ
ﻣﺎﻝ، ﻭﺩل ﺨﻨک
کرﺩﻥ ﺒﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﻮﻏﺎﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥهستند.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﻬﺘﺮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ،ﺑﺨﻮﺍﺑﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻨفع آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ. (ﺷﺨﻮﺹﺟﺎﻫﻠﺎﻥ)ﺑﻤﻌنی
ﻤﺴﺎﻓﺮﺗﻬﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻥگرﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﭼﻮﻥ
ﺠﻬﺎﺩ ﺩﺭﺟﻨگ
ﻮحجّ ﻤﮑﻪ
ﻭﻏﻴﺮه ﻧﻴﺰﺗﻔﺴﻴﺮﺷﺪه
، ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺒﺎﺯﻯ
ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﻔس أمّاره ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺎ ﺑﻌث
الله ﺭﺳﻮﻟﺎ
ﻭﻟﺎ ﻧﺒﻴّﺎ
حتی ﻴﺴﺘﮑﻤل اﻟﻌﻘل.
ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫیچ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺭﺳﻮلی ﺮﺍ
ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩه ،
ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪﻋﻘل خود ﺭﺍﺗﮑﻤﻴل
کند ﻳﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ،ﻫیچ
کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺎﻣﺪه
، ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐکُلّی
ﻮﮐﺴﺐ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪه ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑمیل کرﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐﺭﺍ
ﺳﻴﺮﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭﺩﻭﺭه
ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
هم ﺒﮑﻨﻨﺪ، چه ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻭﺭه ﻗﺒل
اﺯﺳﻠﻮﻙ، ﮐﻪ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫیچ اﺭﺯشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺟﺰﺟﻬﻨم
ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ.
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﻧﺒﻴﺎ،
ﻋﻠﺎﻭه ﺑﺮﺗﮑﻤﻴل
عقل ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺗﮑﻤﻴل عقل ﺠﺰئی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ،
ﻭﻳﺎﺭﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ،
ﻭﺩﺍﺩﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ هاﻯ لاﺯﻡ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺭه ﺭﻓﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺮﺍﻳﻘﻴﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
هنوزﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ. ﺗﻌﻠﻴم
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻋﻮﺍﻡ ﻣﺮﺩم
ﺒﻄﻮﺭﺿﻤنی
ﻮﺟﻨبی
اﺯﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
کلمات ﻗﺼﺎﺭ،
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﻴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻌﻘﻮل
ﻮﻣﻨﻄقی
اﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺳﻠﻮک
آﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍثاﺭﻯ مفید ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﮑﻮﻥ عقله،ﺍﻓﻀل
ﻤﻥ عقول ﺠمیع
عامة ﻭﻋﻘل
اﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺭﺳﻮل
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،
ﺩﺭﺑﻴﻥ اﻣّﺖ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ عقل
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ همگی
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻴﮑﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی
هرﮐﺪﺍم
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻫﺮﻣﮑﺎﻥ
ﻮﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻘلی
ﻮﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤلی
گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺒﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻤﺮﺳل
ﻮﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻘﺮّه ﺟﺪﻳﺪ
شهودی ،ﭼﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄفی
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
عقلها ﺭﺍ،ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل ﺮﺑطی
ﺒﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻘلی
ﻮﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻤﻮﻟﺎعلیّﻮﺣتی
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺩﺭﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻈﺮﻯ ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺰﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥآﻳﻨﺪه
ﻭﺩﺭﻗﺮﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ که ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﻈﻬﻮﺭتجسّم
انسانی قاﺋﻢ ﻭﺍﻏﺎﺯ
نوع ﻓﻮق ﺒﺸﺮ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻄﺎﻟﺐﻋﻘلی
ﻮﻋﻠمی
ﻮﺳﻴﻌﺘﺮﻯ
اﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ،
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺗﺮﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺰﻣﺎﻥ آﻳﻨﺪه
،ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺮ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻗﺎﺋم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﭘس ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭﺵ
ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻟﺬﺍﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ،
ﺩﺭﻣﺠﺎمع ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﺍﻣﺖ
ﻳﺎ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ،ﻋﻘل
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ دستورات
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻣطیع
ﻮ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻰ،ﺑﺎﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﺘﻔﺎﺻﻴﻞ،حقّ
ﺗﻘﺪم ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺒﺮﺗﻤﺎمی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺍﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮ،
ﻭﻇﻬﻮﺭ و
تجسّم انسانی
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ را ﺩﺍﺭﺩ.
چه ﺗﻘﺪم ﺰﻣﺎﻧﻰ،
وچه ﺗﻘﺪم
ﺘﻌﻠﻴمی ﺪﺭﻓﻦ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭﻋﺼﻮﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ از ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ،
وﺍﻣﻮﺯﺵ ﻭﻳﮋه
ﺭﻭحی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ،ﺗﺎ
ﺍﻣﺎﺩه ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻣﺼﻄفی
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒل
ﻨﻬﺎﺋﻰ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺎﻗﺒل ﻨﻬﺎئی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ که
چهارم مرتضوی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺎﺋم
ﻈﺎﻫﺮﺷﺪه ﺩﺭﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺰﻣﺎﻥشرافت
نوع ﺒﺸﺮﻯ،ﻧﻘﺶ
ﺍﻣﺎﺩه ﮐﻨﻨﺪه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺣﺎﻟﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،
ﺷﺒﻴﻪﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺭﻭﺵ ﺩﻳﮕﺮﻯﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺼﻮﺭ آﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺎﺷﻴﻢ.

ﻭﻣﺎ
ﻳَﻀﻤﺮﺍﻟﻨبیّ
فی ﻨﻔﺴﻪ،
ﺍﻓﻀل ﻤِﻥ
اﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺍﻟﻤﺠﺘﻬﺪﻳﻥ ﻮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺩل ﺨﻮﺩ
ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺩل ﺨﻮﺩ
آﺭﺯﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻧﻴّﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪگرچه ﻋﻤل
هم ﻨﮑﻨﺪ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﺠﻬﺪ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﺠﺘﻬﺪﻳﻥ ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﻭسعی
ﺪﺭﻋﻤل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ،
ﺩﻳﮕﺮﻋﻤلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﺭﺯﻭﻣﻨﺪی
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. (ﻣﺠﺘﻬﺪ)
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﻬﺪ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ مُلّاهاﻯﻤﺠﺘﻬﺪ
ﻧﻤﺎ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺟﻬﺪ
ﺳﻠﻮکی ﻨﮑﺮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﻭﻫﺮﺟﻬﺪ ﻋﻠمی
آﻧﻬﺎ، ﭼﻮﻥ
ﺠﻬﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕﭼﻨﺪﺍنی
ﺒﺎﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻧﻘﺎﻃ ﻮ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻣﻨفی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﻮﺍﺏ ﺧﺪﺍ را
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺘﻬﺪﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﻫم
ﻔﺮق کنند. ﺍﻧﻬﺎ
ﻫم ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻫﺎئی
ﺨﻮﺍﻧﺪه ﺍﻧﺪ،وچه
ﺑﺴﺎ ﻧﻴّﺖ
ﺧﻴﺮهم
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﻬم ﺮﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭلی
الهی زنده ،
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺑﻮﻳﮋه ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺪﻳﭙﻠم ﻮﻳﺎ
ﺣﺘﻰ (ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﭘﺎﻳﺎﭘﺎﻯ)
ﺑﻴﻥ ﭽﻨﻴﻥ علمای
ﻘﺸﺮﻯ که ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻭﻓﺘﻮﺍ ﺩﺍﺩﻥ
ﻮﺭﻭﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮﻏﻴﺮه ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺪﻳﺪه ﺷﺪه
، ﻣﺠﺘﻬﺪﻯکه ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻠﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻣﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺩﺍﺩﻥ ﻠﻘﺐ
آﻳﺖﺍﻟﻠﻬی
کاﺫﺏ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺠﺘﻬﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻧﺎجی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮگ
ﺪﺭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
سعی ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،ﻭﺗﺎﺯه
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
اﺟﺘﻬﺎﺩ ﺍﺭﺯشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل
ﺨﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭﮔﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺧﺎﺭﺝ،ﻭ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻋﺎلم الهی
ﺒﻮﺩﻥ، ﻭﮐﺎﻣل
ﻮﻋﺎﻗل ﺸﺪﻥ،
ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻬﻮﺩ تجلیات
ﺧﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ.

ﻭﻣﺎ
ﺍﺩّﻯ اﻟﻌﺎﻗل
ﻔﺮﺍﺋﺾ ﺍﻟﻠﻪ
ﺣتی ﻴﻌﻘل ﻔﻴﻪ ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﻋﺎﻗل
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻋﻘل
ﺟﺰﺋﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺑﻔﺮﺍﺋﺾ ﻭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
آﻧﮕﺎه ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل
ﺨﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ میگیرد،ﻋﻘل
کُلّی ﻮﺗﺎم اﺯﺧﺪﺍ
ﺑﻮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ. ﻋﻘل
ﺠﺴﺘﻦ،
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﺍﺯﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘلی
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ،ﺩﺭ
ﺯﻣﺎنی که ﺍﻳﻥ
کاﻣل ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺑﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ در تن را
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی
ﻔﮑﺮ ﻭﻋﻘل اﻭ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭلا
ﺑلغ ﺠمیع
اﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ،
ﻣﻥ ﻔﻀل عباﺩاﺗﻬﻢ،
ﻣﺎ ﺑلغ اﻟﻌﺎﻗل
ﻮﻫﺮﮔﺰ
ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ ﻭ
ﻣﺘﺪﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﻓﻀل
ﻮﮐﻤﺎل
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﺍﻧﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
ﺰﺍﻫﺪ ﻭﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻌﻘل کُلّی
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪه
ﺍﻧﺪ، ﻫﺮچه ﺑﻬﺘﺮﻫم
عباﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑأﺭﺯﺵ
ﮐﺎﺭﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺍلهی ﻮﮐﺎﻣل
ﺸﺪه ،
ﺩﻳﮕﺮﻋﺒﺎﺩتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺑﻪ
ﺍﻧﭽﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﺒﺎلغ
ﻮﻭﺍﺻل ﺸﺪﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍ ﺷﺪ، ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق با شهود
عرش رَحِمان
ﻮﮐﺴﺐﻋﻘل کُلّی
ﺸﺪﻧﺪ، ﺍﻧﮕﺎه
ﺑﻪ آﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ چه ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﻮ چه ﺩﺭﻋﻘﻞ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻐﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻴﻌنی
عاﻗﻠﺎﻥ ﻭﺍﺻل
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﻳﻥ ﻤﻬم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﻋﻘل ﺠﺰئی ﺨﻮﺩ،
ﻭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻋﺎﻗل
کُلّی ﺷﻮﺩ. ﺑﻠﻮغ
ﺒﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﻤﻬم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫم ﺮﺳﻴﺪﻥ
اﺳﺖﻭﻫم ﺒﺎلغ
ﺸﺪﻥ ﺪﺭ ﻋﻘل ﻮ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ. ﻭﺍلاّ
ﭼﻬﺎﺭﺩه ﺳﺎﻟﻪﻫﺎ،ﺟﺴﻤﺎ
ﺑﺎلغ هستند
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، و مقام
الهی روح
ﺑﺎلغ و واصل ﺸﺪه
ﺍﻧﺪ. إﻥّ
اﻟﻌﻘل أهمّ اﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﺄﻟﺒﺎﺏ. ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻘﺎل اﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭﺟﻞّ،
ﺍﻧّﻤﺎ
ﻳﺘﺬﮐّﺮ
ﺍﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﺄﻟﺒﺎﺏ ﺍﻳﻥ
عاﻗﻠﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻐﺰ ﻭ
ﻟُﺐّ ،ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
میباشند
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ قرآن
ﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻐﺰ، ﮐﻪ ﮐلّه
آﻧﻬﺎ ﭘﻮﻙ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺧﻮﺍﻧﺪه
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺬﮐّﺮﺍلهی
ﻮﻳﺎ ﺫﮐﺮ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍلهی
ﻮﺍﻗﻌﻰ، ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﻥگوﻧﻪ
ﻣﻐﺰﺩﺍﺭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ،
ﺩﺍﺭﻧﺪه ﻟُﺐّ
ﻭﻣﻐﺰ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻭﺍﺻل الهی
ﺒﺎﻋﻘل کُلّی
ﺨﻮﺩ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻐﺰ ﻭﻟﺐّ
ﻭﺍقعی اﺳﺖ.

حدیث
021 -ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ92
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻣﺎ
ﻳَﻌﺒﺄ ﻣﻥ أﻫل
ﺍﻟﺪﻳﻥ ﺒﻤﻥ
لا ﻋﻘﻠﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻥ أهل ﺪﻳﺎﻧﺖ
و سلوک ﻭﺭﻭﺵ
پاکسازی روان
ﺳﻠﺎﻡ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻭ ﺗﻮﺟهی
ﺒﮑﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻋﻘل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌنی
عباﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
اﻓﺮﺍﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻘل ﺴﻠﻮﮐﻰایدآل
طلبی ،ﻳﺎ ﻋﻘل
ﺩﺭک کننده
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺳﻠﻮک
اﺭﺯشی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﺍﻫل ﺪﻳﻥ
اﺳﻠﺎم نیز
هست ، ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭﺗﻌﻠﻴم
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺍﻣﺮ
ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻓﺮﺍﺩﻯ که ﻋﻘﻞ
ﺩﺭﺳتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﻮجّه
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
عقل ﺠﺰئی
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ،
ﺩﺭﺍﮐثر
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی همه
ادیان ومذاهب
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩ، ﻟﮕﺪ ﭘﺮﺍنی
ﻮ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻫﻮﭼﻴﮕﺮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻓﺮﻧﺪ
ﻭﺟﺎﻫﻞ،ﻭمشرک
و ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﺍقعی هستند. ،ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥﺮﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻋﻘل
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻌﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ
ﺗﻌلیم
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺭﺍﻭﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﻪ
ﺍﻣﺎم گفتم
ﻔﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻡ،
ﻣﻥ کسانی ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨم که ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻥ
أﻣﺮ سلوک ﻭ
ﺩﻳﻥﻤﺎ،
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﺗشیع ﻗﺒﻮﻝ
داشته ﻭ ﺑﺎﻣﺎم
علاﻗﻤﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
آﻥ گوﻧﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎئی که ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ:
ﻟﻴس ﻫؤلاء
ﻤﻤﻥ ﺨﺎﻃﺐ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻴﻘﻮﻟﻪ، ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻮا الأ
ﺒﺎﺏ . ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قرآن
ﺪﺭﺑﺎﺭه ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ،
ﺃﻯکساﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻟُﺐّ
ﻭﻣﻐﺰ ﻭﻋﻘل
هستید. إﻥّ
الله ﺧﻠق اﻟﻌﻘﻞ،
ﻓﻘﺎل له ﺍﻗبل
ﻔﺄﻗﺒﻞ، ثم
ﻘﺎل ﻠﻪ أﺩﺑﺮ،
ﻓﺄﺩﺑﺮ:ﺧﺪﺍﻋﻘل
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﻠق
ﮐﺮﺩ ﮔﻔﺖ ﺑﻴﺎ ،ﻭﻋﻘل
ﺁﻣﺪ،ﺳﭙس ﮔﻔﺖ
ﺑﺮﻭ،ﻋﻘل ﻨﻴﺰ
ﺭﻓﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭﺧﻠق
ﺨﺪ ﺍﺍﺯﻋﺎقل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣطیع
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﮔﺮﮔﻔﺖ ﺑﺮﻭ
ﻭﺑﮑﻥ اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺍﮔﺮﻫم عکس
ﺍﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺎﺯ
اﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺍﻭل
گفتی بیا ،ﻭﺣﺎﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ ﺑﺮﻭ؟
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
علاﻗﻣﻨﺪ، ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ عقل ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ ﺩل اﺯﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍتی که ﭘﻴﺮﻣﻴﺪﻫﺪ،
گاهی ﺑﺼﻮﺭﺕ
آﺯﻣﺎﻳش و
ﻤﺘﻨﺎﻗﺾ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺣﺮﺍم کرﺩ،
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺍﺟﺐ سالک
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس . ﻭﺳﺎﻟک
غیر ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﮐم عقل ﺪﻝ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﺩل
ﺒﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺩل ﻤﺸﮑﻮک
ﺒﮑم عقلی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﭽﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻗﺒل اﺯﺳﻠﻮک
اﺯﻣﻠّﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺷﻨﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻣﺘﻮقع ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل نیز
همان ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﺳﺘﻮﺭﻯ ﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟکی ﻘﺒﻠﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺸﻨﻴﺪه
ﺑﻮﺩه ﻭﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖﻋﮑس ﺍﻧﺮﺍ
ﺷﻨﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺩﺭﺳتی اموﺭ
ﺭﺍ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻤﻠﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺠﺎﻫﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ، ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪﺩل ﻮهَوَس
ﻧﻔس ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻧﺪﺍﺩه
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭙﻴﺮﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻔﻘﺎﻝ،ﻭﻋﺰّتی
ﻮﺟﻠﺎﻟﻰ،
ﻣﺎﺧﻠﻘﺖ
ﺷﻴﺌﺎ أﺣﺴﻥ
ﻤﻨﻚ، ﻭﺍﺣﺐّ
ﺍﻟﻰّ، ﺑک ﺁﺧﺬ
ﻭﺑک ﺍﻋطی ﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻘل ﻤطیع
گفت ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻭ ﺑﺰﺭگی
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻘﺴم میﺨﻮﺭﻡ،
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺧﻠق ﻨﮑﺮﺩه ﺍﻡ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤﻥ
ﻤﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮﺗﻮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮچه ﺑﮕﻴﺮم
ﻮ ﺑﭙﺬﻳﺮﻡ،
ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺗﻮ
ﺍﺳﺖ،
ﺍﮔﺮﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﻮﻣﻘﺎمی
ﻤﻴﺪﻫﻢ. ﻗَﺴَم
ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﺎﻟک
ﻮﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮکی همین
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕﺍلهی
ﺮﺳﻴﺪ ﻭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺘﺠلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻗﺎﺋﻢ، ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻓﺮّ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍه ﺩﺍﺭﺩ.
(ﺧِﻠﻘﺖ) و
آفرینش ﺧﺪﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺮﺍﻯعقل ،ﺍﺯﻣﺎﺩرﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻘل ﺪﺭ
ﺭﻭح و روان
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ عقلِ کُلّی
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلیﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﭘس
ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﺪﺭیج
ﻮﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮﺑﻮﺩﻥ عقل ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﻮﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺗﺨﻠﻴﻪﻧﻔس
ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭﺩﻭﺭه
ﺳﻠﻮﻙ، ﮐﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻮﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ، چه ﺧﻮﺏوچه
ﺑﺪ را ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭم
ﺘﺤﻠﻴﻪ ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک
ﭙﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎق
ﺨﺪﺍئی ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل هست ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﺤﻠﻴﻪﺍﻯ ﺒﺎ
ﺻﻔﺎﺕﺟﺪﻳﺪ،ﻫم
عقل ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﻚ،
ﭼﻮﻥ عفو ﻭﻓﻬم
ﻮ ﺩﻳﮕﺮﺟﻨﻮﺩ
ﻭﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
الهی هستند،ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺑﭙﺬﻳﺮﺩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻠﮑﻪ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
روان خویش ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗثبیت کند . ﮐﻪ در
ﻫیچ ﺒﺤﺮﺍن ﻮﻣﺸﮑلی
ﻔﺮﺍﻣﻮش
ﻮﭘﺮﺍﮐﻨﺪه ﻧﺸﻮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗتی
ﻤﺮگ ﻨﺰﺩﻳک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻘﺪﺭتی
ﺪﺭﻣﻠﮑﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴک عقل
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻫم
ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺘﺪﺭیج
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭﻫﻤﺮﺍه
آﻥ عقل ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی و
کمال بیشتر
طلبی ﻮﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک هست ،ﮐﻪ
ﮐﻤک ﺒﺪﺭک ﻮ
فهم و ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻤﺮﺯ ﻣشیّت
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ بِدای
اﻟﻬﻰ،
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥاﻭ
ﺭﺳﻴﺪ، وﺳﺎﻟک
ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻧﺪ، آﻧﮕﺎه
ﻋﻘل الهی وکُلّی
تر ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻣﺎم ﻮﭘﻴﺮ
خود ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻋﻘل کُلّی
الهی ﻮﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻰ
ﺍﺯﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎم ﺨﺎﺭج
گرﺩﻧﺪ،
ﻭﺍﺯﺍﺩ ﻭ کامل ﻣﺴﺘﻘل
ﺸﻮﻧﺪ. ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯﺳﺎﻟکی
ﺒﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻔﺎﺕ
ﻧﺎﭘﺴﻨﺪ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس میﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺴﺎﻟک ﺒﺪﻫﺪ ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﻚ،
ﻭﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺨﺎﻃﺮﺩﺍﺷﺘﻥ
همین عقل
ﺠﺰئی ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ تجلی
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،مراحل
جدید ﻫﺮﭘﻠﻪ ﻭﺩﺭﺟﻪ،
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﺪ
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
همین اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﻋﺎﻗل
ﻮﺳﻔﻴﻪ ﻭ
ﺍﺣﻤﻖ، گرچه ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺬﻫبی ﺴﻠﻮکی
ﺮﺍ هم ﺒﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻫﻢ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﺎﺩه ﺍﻯ ﺒﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ که ﺑﺪﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗل ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻔﻌﻠﺎ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی
هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
آﻧﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺍﻳﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒلی
ﻮﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ،
ﻫﻨﻮﺯﺑﻔﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﺰﺩﻳک
ﺒﺒﺎﻟﺎتر را
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺒﺮخی
ﺒﺪﻫﺪ ﻭﺑﺒﺮخی
ﻨﺪﻫﺪ. ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل که ﺧﺪﺍ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯﺻﻔﺎﺕﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻨﻴﺰﻇلم ﻨﮑﺮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ،
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻟﺎﻥ ﻣﺤﺮﻭم
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
نیز کسانی
ﺒﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﻨﺪ،ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ،
ﻭﺩﺧﻮل
ﺪﺭﺟﻬنم ﺠﻬﺎﻥ،
ﻭﻋﻮﺩ ﺩﺭﻧسخ
ﻮ ﻣسخ ﺒﺸﺮﻯ
ﻴﺎ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍه ﺭﺍ
ﺗﻤﺎم کند . ﻫﻤﻴﻥ
کساﻧﻴﮑﻪﻋﻘل
ﺤﺴﺎبی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﺣﺴﺎﺏ ﺧﺪﺍﻫم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻮﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺴﻔﻴﻬﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻗﻮﺍﺭه
ﻫﺎ ﻭﻗﻮﺍﻋﺪﻯ،
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩه ،
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺑﺎ
ﻭضعی ﺒﻬﺘﺮ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺑﻴﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺗﺮ
ﺩﻳﺪﻧﺪ،ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻄﻮﺭﺟﺪّﻯﺘﺮﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮﺑﻤﻘﺼﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﻣﺮگ
ﻮﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺒﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ هرچه ﺳﺎﻟک
ﻤطیع ﺘﺮ، ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
هرچه ﺳﺨﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺷﻬﻮﺩ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭﻣﺮگ
ﻨﻴﺰﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎقی
ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

حدیث
022 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻮﻟﺎعلیّ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 94
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺻﺪﺭ
ﺍﻟﻌﺎﻗﻞ
ﺻﻨﺪﻭق ﺴﺮّه ﺳﻴﻨﻪ
ﻋﺎﻗل ﺼﻨﺪﻭق
ﺤﻔﻈ اﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺳﻴﻨﻪ
ﻳﺎ ﻣﻐﺰسر
ﻭﻳﺎ ﺩل ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺧﻮﺩ آﮔﺎه ﻫﻤﻪ
ﺑﻴک ﻤﻌنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ عاقل
اﺳﺖ، ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ آﻥ
ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ
ﺣﻔﻈ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
اﺳﺮﺍﺭﻋﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هم
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺩﺭﮐﺘﺐ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ. ﺍﺳﺮﺍﺭﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک عاقل
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻄلبی
اﺯ ﺗﻌﻠﻴم
ﭙﻴﺮﺵ، ﻭﺣتی
ﻮضع ﻮﺣﺎل
ﺨﻮﺩﺵ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮕﻮﻳﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺴﺨﺮه ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﻳﺎﻋﻤﺪﺍ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹﺍﮔﺮ
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی
ﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺭﺍﻧﭙﺬﻳﺮﺩ،
ﻣﺎنع اﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﺴﺮ
ﻭﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺎنع هستند. ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮﻣﻨﺎفع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻧﻪ ﻧفع عباﺪﻯ
اﻳﻥﺸﺨﺺ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺑﻌﻠﺖ
ﺗﻘﺼﻴﺮﺍﺕ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک ﻮﺍ
ﻣﺎﻧﺪه ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺴﺨﺮه ﮐﻨﻨﺪه
،ﻋﻠﺖ ﺭﺍ
ﺑﻌُﻬﺪه ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺫﺏ ﺑﻮﺩه ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻄﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﭘﻴﺮ
قُلاّبی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺭﺍه ﻭﺭﻭﺩ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﺮﻭﻯ
اﻳﻥ ﭙﻴﺮﺭﺍ ﻣﻴﺒﻨﺪﻧﺪ.
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻴم
ﻮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺤﻴط ﻨﺎ
ﺍﻣﻦ، ﭘُﺮﺍﺯ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﮐﻮﺭﻣﺬﻫبی
ﻮﺳﻴﺎسی ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻢ، ﺧﻴلی
ﺮﺍﺣﺖ ﺑﺎﻋث ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻳم. ﺰﻳﺮﺍ
مُلّاهاﻯ
کاﺫﺏ
ﺩﺭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺪﻳﺎﻧﺖ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﺣﺰﺍﺏ
ﮐﻪﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﺴل
ﺠﺪﻳﺪﻯ اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﻭ ﻣﺴﺪﻭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭلا
ﻏنی کاﻟﻌﻘﻞ،
ﻭلا ﻓﻘﺮ
ﮐﺎﻟجهل
ثرﻭﺕ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪگی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﮕﺮﻋﻘﻞ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻋﻘل کُلّی
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ. ﻮﺍﻟّﺎﻫﺮﮐس
ﻭﻫﺮ ﻃﻔل ﻮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪه ﻣﻐﺰﻯ
نیزﻤﺪّعی
عقل ﻫﺴﺖ،
ﻭﺭﺍﺳﺖ ﻫم گفته
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫیچ
ﻔﻘﺮﻯ
ﻮﻧﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯﺟﻬل
ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥعقل
اﺳﺖ،
ﺑﺮﺍﻯﺠﺴﺘﻥ
ﺮﺍه ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺑﺪﻯ ﺨﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻯ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﻧﺒﺎل
ﻤﺎل ﻮﻣﻨﺎل
ﻮﺟﺎه ﻭﻣﻘﺎم
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﻋﻘل کُلّی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺎﻣﻴﺮﺍث
ﮐالاﺩﺏ، ﻭﻟﺎ
ﻣﺎل أﻋﻮﺩ ﻣﻥ
اﻟﻌﻘﻞ،
ﻭﻟﺎﻋﻘل
کاﻟﺘﺪﺑﻴﺮ ﻫیچ
ﻣﻴﺮﺍثی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی ﻮ ﻳﺎ
ﺭﻭﺣﺎنی
ﺒﮕﻴﺮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻣثلا أﺩﺏ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی عقلی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺮﺍث
ﭘﻮل ﭙﺪﺭﻯ،
ﮐﻤک
ﺒﺎﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﮔﻨﺎه ﭘﺮﻭﺭﻯ،
ﻭﺟﻨﻮﻥ
ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺣتی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﺩﺏ
ﺩﺭﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎل ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮاث
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺷﺮط اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺍث ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﭘﺪﺭﺍﻥ،ﻣﻴﺮﺍث
ﺍﺩبی ﻮﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ما ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﺮﺍثی که
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﺎﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻭﺳﭙس
ﺍﻃﻔﺎل ﻤﺎ
نیزﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍلهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺗﻘﺮﻳبا ﺗﻤﺎم
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺮا
ﺗﺤﻘﻴﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺗﮑﻨﻴکی
ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺒﻐﻠﻄ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺪﻥ
ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻠﺬﺕﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ،
ﻧﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣﻰ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﺍﮔﺮﻣﺎلی اﺯﮐسی
ﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻘل ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺎل ثرﻭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﻰ،
ﻫﺮﮐس ﺍﮔﺮهرچه
ﺩﺍﺭﺩ،ﻋﻘل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻫیچ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺍﻧﮑﻪ
ﻋﻘل ﺪﺍﺭﺩ، گرچه
ﻫیچ ﭽﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
را ﺩﺍﺭﺩ. چه ﺑﺎﻟقوّه
وچه ﺣتی
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ. ﻭﻫیچ
ﻨﻮع عقلی
ﺒﺨﻮﺑﻰ (ﻋﻘل
ﺘﺪﺑﻴﺮ) ﻧﻴﺴﺖ.
چه ﺗﺪﺑﻴﺮﺯﻧﺪگی
ﻤﻌﺎﺵ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،وچه
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻣﺪﻳﺮﻳﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩه ﺳﻠﻮک
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻥ
ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻫﺪﻓﻬﺎﻯ الهی
ﺤﻔﻈ
ﻮﻣﻮﺍﺯﻧﻪ ﻭ
ﭼﺎﺭه ﺟﻮئی
کنند. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻥ
ﻮﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ (ﺗﺪﺑﻴﺮﻭﺍﻗﻌﻰ)
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
،ﻓﻬم ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺍﺭﺍﺩه ﻋﻘلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ (ﺩُﺑُﺮ) و
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻳک
ﻤﻮﺿﻮع
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺗﻌﻘﻴﺐ،
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻤﺘﻮﺍلی
اﻟﻬﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋمﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث 023 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻨﻘﻮل اﺳﺖ (ﺝ۱ﺹ
93ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
ﺍﺫﺍ ﺑﻠﻐکم عن
ﺮﺟل ﺤُﺴﻥ
ﺤﺎﻟﻪ،
ﻓﺄﻧﻈﺮﻭﺍ فی
ﺤُﺴﻥ عقله ،ﻓﺄﻧّﻬﺎ
ﻳﺠﺎﺯﻯ
ﺒﻌﻘﻠﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭه
ﮐسی ﺼﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﺧﻮﺏ ﻭ
ﻣﺘﺪﻳّﻥ ﻮ
ﻗﺎﺑل ﺴﻠﻮک و
تقلید ﺪﺍﺭﺩ،
ﺍﻭل ﺒﻌﻘل اﻭ
ﺑﻨﮕﺮﻳﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣؤﺩّﺏ
ﻭﻣﺘﺪﻳّﻥ
هستند،ﺍﮔﺮﻋﻘﻞ
درستی
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺬﻳﺮﻳﺪ. ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍلهی ﺮﺍ
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖﻋﻘل
آﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ، ﮐﻪ چه ﻋﻘﺎﻳﺪ
وچه ﻫﻮﺳﻬﺎ وچه
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻄﺎﻟبی
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ هرﻳک
ﻤﻄﺮح ﺸﺪ، که ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﺎ
ﻟﮕﺪ ﭘﺮﺍنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺻﺪﺍﻳﺶ
ﺑﻠﻨﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺘﻔﮑﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺗﻮﺿﻴح
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﻳﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻤﻴﻄﻠﺒﺪ. ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺪﺗﻬﺎ
ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻏﺎﺯﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺍقعی ﺴﺎﻟﻚ،
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﺻل
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ،
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﻬم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻬﻢﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻘل
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﺑﺎکم عقلی ،ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻳﻨﺪه ﺧﻮﺩ
ﺗﺼﻤﻴم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺵﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻧﺰﺩ ﺍﻣثال
ﺨﻮﺩﺵ ﺑﺪﻧﺎمی
ﭙﻴﺮ،
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
آﻥ ﭙﻴﺮ ایجاد ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻘل شخص ﺨﻮﺏ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯﮐﺎفی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻘل
آﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﺑُﺮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘلی
ﺪﺭﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻣﻬم اﺳﺖ. ﻧﻪﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩه ،
ﻭﺟﺴﺘﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺨﺪﺍ ﺗﺎ
ﺩﻧﻴﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮﮐﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻧﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻠﻰ،ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺵ ﻧﺎمی
ﻮﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻤﺮﺩ م ﺮﺍ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘل
هم (ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﻳﺪ) ﻭﻫﻢ (ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺩ) ﻭلی ﻨﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺧﺪﺍ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﺧﻮﺩﻯ ﻮﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ. ﭼﻨﻴﻥ
عقلی هماﻥ ﻨﻔس
آلوده ﺍﺳﺖ ﻭهَوَس
ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﺸﻴﻄﺎنی
ﻮﺍﺷﺒﺎع
ﺸﻬﻮﺍﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﻘلی که
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ،
آﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺮﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺗﻤﺮّﺩ
ﻭﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯﺍﻭ
ﺑﺮﻧﻴﺎﻳﺪ،
ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻥ عقلی
ﻨﻴﺰ ﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭ
اﮔﺮﻣﻮﻓق ﺸﺪ،
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻮﻯ ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺗﻤﺮّﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
024 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
نقل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 94
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻟﺎ
ﻣﺎل أﻋﻮَﺩ ﻣﻥ
اﻟﻌﻘل هیج
ثرﻭتی
ﻤﺤﮑﻤﺘﺮ
ﻭﺍﺳﺎسی ﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯاﻧﺴﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﻋﻘل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻋﻘل
ﺠﺰئی ایدآل
طلبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻋﻘل
کُلّی ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻳﻢ،
ﺗﺎﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍنی
اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
بوده ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﺠﺪﻳﺪ و
نیرومند ،ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎشیم.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣتی
ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﺭﺟﻌﺖ
ﮐرﺪ، ﻭلی
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪه ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﻤق ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺎ
ﻣﺼﻴبة ﺍﻋﻈم
ﻤﻥ اﻟﺠﻬل ﺒﺪﺑﺨتی
ﻨﻴﺰﺑﺪ ﺗﺮ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ عقل
اﺳﺖ، ﻭﺍﻣﺮﻯ
عدمی اﺳﺖ ﻭلی همین
ﺠﻬﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘل ﺠﺰئی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﻭﺭﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣّﺎ
ﻋﻘل ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﻃﻔل
ﻮﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪه ﺟﻬل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،بی
عقلی نوعی
بیماری
ژنتیکی روان
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺎ ﻣﻈﺎﻫﺮة
،ﺍﻭثق ﻤﻥ
اﻟﻤﺸﺎﻭﺭة ﻭﻫیچ
پشتیبانی و
ﺤﻤﺎﻳتی اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻭﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺸﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫم
ﻤﺸﻮﺭﺕ ﮐﻨﻨﺪه
ﻋﺎﻗل اﺳﺖ،ﻭﻣﺘﻮﺳل
ﺒﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻣﺠﺮّﺏ
ﺗﺮ. ﻭﻫم ﻄﺮﻑ
ﻣﺸﻮﺭﺕ،
ﺑﺎﻳﺪﻋﺎﻗل
ﻮﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. (ﻣﺸﻮﺭﺗﻬﺎ)
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﺍﺯﮐسی
کمک ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
مراتب سلوکی و
شهودی ﺮﺍطی
کرﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻣﺸﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ،
ﻣﺸﻮﺭتی
کارﺳﺎﺯ ﺩﺍﺋم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺣﺎﮐم اﺳﺖ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﻤﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴم
ﻮﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم که
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﺎ، ﺑﺎﺗﻤﺎم
ﻤﺸﻭرﺗﻬﺎ ﻭ
ﺯﻳﺮکی ﻮﻃﺮح
ﻮﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﮑﺴﺖ
ﻧﻬﺎئی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻘﻤﺎﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻓﻴق غیر
سالکان تنها ﺪﺭﻣﺸﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﻘﺒﻮل أﻣﺮﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺗﻮﻓﻴق
ﻮﺍقعی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﻓﻴق اﺑﺪﻯ
ﺸﻮﺩ،
ﺗﺎﻋﻤﺮﻣﺎ
ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭلا ﻭَﺭَع
کاﻟﮑﻒّﻋﻥ
اﻟﻤﺤﺎﺭم ﻮﻫیچ
اﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﻗﻒ
ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺭم و
امور حرام شده
ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﮑﺮﺩﻥها
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
هر ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺸﺪه که ﺣﻠﺎﻟش ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍلهی ﺪﺍﺭﺩ، وچه
ﺣﺮﺍﻣﺶ
ﮐﻪﻋﻘﺎﺏ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ و
ﻣﺴؤﻟﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلاﻋﺒﺎﺩة
ﮐﺎﻟﺘﻔﮑّﺮ ﻭﻫیچ
عباﺩتی ﺒﺎ
ﺍﺭﺯﺵﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑﺮﻫم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ(ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس آﻟﻮﺩه )
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭﺩﺍﺩه
ﻫﺎﻯ ﺨﺎﺭجی
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﻭﻯهم
ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ، ﻭﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎ
ﻭ ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎﻯ
بی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺒﺎﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻘﻄ آﻥ
ﺘﻔﮑّرﻭ ﺗﺪﺍعی
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺘﺎﻉ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺣﻘﻴقی ﻮ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﺑﺪﻳﺖﺑﻤﺎ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻔﮑﺮﻯ تنها
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل شهودی
اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣتی
اﮔﺮﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻏﻠﻄ
اﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺤتی اﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻏﻠطی
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﺑﺎﺯﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﺼﺤﻴح ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک کامل
ﺪﻳﮕﺮﻯ هست . ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺗﻔﮑﺮﻯ آزاد هم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺟﺰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
بمعرفی
خداوند ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ،
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻣﺮبّی
کامل ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک پیرو
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﺍﻭ
ﺭﺍﺑسعی
ﺪﺭﻓﻬم ﻮ
ﺍﺩﺭﺍک ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺗﺎﺑﺤﺪّﻯ
سالک ﺒﻪ
اﻳﻤﺎﻥ ﻮﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺭﺯﺩ. ﺣتی
اﮔﺮﻫم اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻏﻠﻄ ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻔﮑّﺮﺑﺎﺯﺑﻤﻌنی
ﺬﮐﺮ ﻭﺗﺬﮐﺮمراتب
الهی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎمی ﺠﺰﺋﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک کاﺭﮐﻠّﻰ،
ﻳﺎﺳﻠﻮک الهی
آﻭﺭﺩه ﺷﺪه ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
آﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﻮﻧﻴﻜﻮ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺗﻔﮑﺮّ ﻣﻄﺮح هستند.
(ﺗﻌﺎلی ﻔﮑﺮ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
باطل ﻔﮑﺮﻯ
ﻔﻘﻄ
ﺪﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬﻤﺮﺍه ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﺗﺎ
آﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ همان
ﺘﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﻮﺭﺑﺮﺗﺮﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻣﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻭلا
ﻗﺎﺋﺪ ﺧﻴﺮﻣﻥ
اﻟﺘﻮﻓﻴق هیچ
ﺨﻮب و ﻧﻴﮑوئی
ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻓﻴق ﻨﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی
هیچ ﺘﻮﻓﻴقی
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﻧﻨﺪ،ﻣﻮﻓق
ﺸﺪﻥ ﺒﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻧﻬﺎئی
ﺴﻠﻮک
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺴﺖ. ﺧﻴﺮ
یعنی سلوک
الهی ﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل مقام
الهی یک روح
ﺒﻴﻨﺠﺎﻣﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻫﺮﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ هرﮐس
ﺧﻴﺮ،
ﻭﻫﻤﺎﻥﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺭﺍﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺰﺍﺭع ﺨﻴﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺎﺑﻮﻥ ﭙﺰ ﺷﺮّ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺧﻴﺮﻯ که ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻳکی
هم ﺘﻮﻓﻴق اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮﺷﻬﻮﺩﻯ هم
ﺒﺪﻫﺪ،ﺍﻭل
ﺘﻮﻓﻴق ﻮ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺎﺩگی
ﻮﺍﺻﻠﺎح ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺳﻠﻮگ
ﺘﻮﻓﻴقی
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﻓﻴق ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻋﻤل ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻮﻓﻴق
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺩﺭﻋﻤل
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﻓﻴق اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﮑﺮ
ﻭﺳﭙﺎس ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺣل ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺎ ﻗﺮﻳﻥ
ﺨﻴﺮﻣﻥ ﺤُﺴﻥ
اﻟﺨﻠق ﻮﻫیچ ﺸﻴنی
ﻨﻴﺰﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣُﺴﻥ اﺧﻠﺎق
ﻧﻴﺴﺖ. (ﻗﺮﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ)
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
نیز ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮبی
ﺮﻭﺡ،
ﻭﻫﻤﺎﻥﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ، ﻗﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ اﻟﻨﻮع
اﺳﺖ. ﺣُﺴﻥ
ﺨﻠق ﻔﻘﻂ ﺧﻮبی
اﺧﻠﺎق ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻬﻢ،
ﺍﻣﺮﻯ ﻨﺴبی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍّﻣﺎ
ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ
أﺧﻠﺎﻕ،
ﻫﻤﺎﻥﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺍﺧﻠﺎق ﺨﻮﺏ
ﭼﻴﺴﺖ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻤﻴﺎﻥ ﺨﻠق
ﺨﺪﺍ ﺭﻓﺖ،
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺎﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭﻋﻘل
ﻮﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک
ﺒﺴﺎﺯﻳﻢ،
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻋﻘل کُلّی
ﺒﺮﺳﻴﻢ،
ﺍﻧﻮﻗﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻤﻴﺎﻥ ﻤﺮﺩﻡ
پیامبرگونه
ﺭﻓﺖ ﻭﺧﻮﺵ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی
همیشه ﻫم ﺨﻮﺵ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺸﺮﻃ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮخی
اﺯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﻮء ﺃﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻬﺎ
ﭼﻘﺪﺭﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﻳﺎﺣُﺴﻥﺨُﻠق
ﻮﻧﺮﻣﺶ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻏﻀﺐ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻣﻬم
ﻤﺼﻠﺤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻴﺴﺖ. گرچه ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻤﺴؤل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭحقّ
گرفتن آﺯﺍﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺒﺎﻳﺪ ﺧﻴﺮ
ﺭﺳﺎنی کند. ﻭﻟﺎ
ﻣﻴﺮﺍث ﺧﻴﺮ
ﻣﻥ أﻟﺄﺩﺏ ﻭﻫیچ
ﻤﻴﺮﺍثی که ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ،
ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺩﺏ ﻭﺣﮑﻤﺖ،
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪه ﺑﺠﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭﻧﻴﺰﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺠﺴمی
وﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺮﺍثیکه ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﻧﺘﺎیج ﺴﻠﻮک
ﻤﺎ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺪﻳث
دﻳﮕﺮﻯ
اﺯﻣﻮﻟﺎعلیّ
آﻣﺪه : ﺍﻏنی اﻟﻐنی
اﻟﻌﻘل ﻮ
ﺍﮐﺒﺮﺍﻟﻔﻘﺮ
ﺍﻟﺤُمُق گرﺍﻥ
ﻤﺎﻳﻪ ﺗﺮﻳﻥ
ثرﻭﺕ،ﻋﻘل ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻔﻘﺮﺣﻤﺎﻗﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻪﻋﻘلی
ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎنه
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘلی که ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪه ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩه ، ﻭﺗﻤﺎم
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺁﺧﺮﺕ
ﻳﺎﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
025 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﻨﻘﻮل
اﺳﺖ (ﺝ۱ﺹ 93 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
ﺍﻟﺠﻬل ﺼﻮﺭة،
ﺭﮐّﺒﺖ فی ﺒنی
ﺁﺩﻡ،
ﺍﻗﺒﺎﻟﻬﺎ
ﻇﻠمة
ﻭﺍﺩﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻬل ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩه ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﺟﻠﻮ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
کرده، ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﻮﺩ
ﺭﻭﺷنی اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴگردد ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺯیک أﻣﺮﻋَﺪَمی
اﺳﺖ، ﮐﻪ (ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻋﺪمی ولی
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ)
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻋﺪﻣﺶ
(ﻭﺟﻮﺩﻋﺪمی)
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺟﻬل
ﺘﺎﺭﻳﮑﻰ،
ﭼﻮﻥ ﭙﺮﺩه ﺳﻴﺎه
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ هرچه ﺟﻠﻮﺗﺮﺑﻴﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺟﻬل عدمی
اﺳﺖ ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ (ﻋﻘل
ﻨﺎﻗﺺ ﻭ ﺍﺣﻤﻖ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع کارﺟﻬل
ﺮﺍﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺳﻠﻮک الهی
بعقل ﺒﺮﺗﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻌﻘل کاﻣل الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﭼﺮﺍغ
کم ﻨﻮﺭﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻭﺩ ﺯﻳﺎﺩ
آﻥ ﻤﺎنع اﺯﺩﻳﺪن
میشوﺩ،
ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺒﺶ
ﺭﺍﺑﺠﺎﻯ
هدﺍﻳﺖ ﺳﻮﺯﺵ
ﻭﺑﺒﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺟﻬﻞ)
ﺭﺍﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﮑﺮﺩه که در
طبیعت مرحله
نوعی ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
عقل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ کمیﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺸﺨﺺ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﻮﮔﺬﺷﺘﻪ ها
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍ ﺑﭽﻨﻴﻥ
ﻤﺨﻠﻮقی ﻈﻠم
ﻨﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺎﺯ ﻫم
أﻧﺪکی اﻣﮑﺎﻥ
ﻮﻗﺪﺭﺕ ﻭﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺩه ، ﮐﻪ ﺭﺍه
ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
ﻔﻌﻠﻰ،
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎلا ﺭﺍه
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺟﻬل ﻮ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺠﻠﻮ ﺑﻴﺎﻳﺪ،ﻳﻌنی
ﺤﺎﮐم ﺒﺮ ﺍﻣﻮﺭﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ می
ﺸﻮﺩ. اگر
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺯﻧﺪگی
کند،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻳﻥ
عقل ﻨﺎﻗﺺ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺎﺭﻳکی ﺮﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ،
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ و
نوعی ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺠﺎﻯ (ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ) ﻧﻔﺮﺕ ﻭ(ﻏﻀﺐ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺭﺍﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮ ﻓﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ،
ﺍﻳﻥﺠﻬل
ﻴﺎﻋﻘل ﻨﺎﻗﺺ،
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﮐﻨﺪ
ﻭﺩﻭﺭﺷﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺗﺎﺭﻳکی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺎﺣﺒﺶ ﮐﻤﺘﺮ
ﮐﻨﺪ، ﺩﺭﻭﺍقع
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻔس
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺟﻬل
گرﻓﺘﻪ ﺷﺪه ،
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎم
عقل ﺠﺎﻯآﻧﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ عقل ،ﻭﻳﺎ
ﺣتی هماﻥ عقل
ﺠﺰئی ﺒﻨﺎم
ﺠﻬل ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪگی کند. ﮐﻪ
ﺣتی ﺤﺸﺮﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ عقل
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺯﻧﺪگی
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺟﻬل اﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎﻋﻘل ﺤﻘﻴﺮ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﻧﻔﺴﺎنی اﻭ،
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﺩ،
ﺷﺎﻧس ﻋﻘل ﻮ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﻧﺠﺎﺕ را
د ارد چه ﺭﺳﺪ،
ﺑﻌﻘل کُلّی که
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍه ﺍﺯﻣﺎﻳﺶﺍﻳﻨﮑﻪ،ﺟﻬل
ﻤﺎ ﺣﺎﺿﺮﺍﺳﺖ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﺩ،
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭﻫم ﺪﻭﺭ
ﺑﻤﺎﻧﺪ، ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﺒﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،
ﻭﺳﻔﻴﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﭙﺮﺩه ﺩﻝ و فکر ،ﻭﮐﻤک
کرﺩﻥ ﺒﺪﻭﺭ
ﺷﺪﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻬل
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﺍﮔﺮﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک
مربوطه ﺸﺪﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺭﺣﻤتی
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻫم
ﺒﺨﺎﻃﺮﻋﺪم
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ، ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪﻫﺎﻯ ﺮﺍه
ﺳﻠﻮک ﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻳﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺍﺧﺮﻋﻤﺮﺍﻧﺮﺍ
ﺣﻔﻈ کنیم . ﻭﺍﮔﺮﻫم
مرگ ﻔﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺎﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
بشری ﻭﺑﺎﻋﻘل
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺎﺯ
ﺭﺍه ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻭﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﺮﻣا نیز
ﺒﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ،
ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪﺍلهی
ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﻭ
ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻣﺘﻘﻠّﺐ
ﻣﻌﻬﺎ،
ﮐﺘﻘﻠّﺐ
ﺍﻟﻈﻞّ مع
اﻟﺸﻤس ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻨﺪه ﺍﺳﻴﺮ
ﺍﻳﻥ ﺟﻬل
ﻴﺎﻋﻘل ﻨﺎﻗﺺ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺎبع آﻥ
میباشد . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺒﻌﻴﺖ ﺳﺎﻳﻪ
ﻫﺮﭼﻴﺰ ﺍﺯ
ﺣﺮﮐﺖ نور
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻣﺎم اﺯ(ﻋﺒﺪ
ﻭﻋﺎﺑﺪ
ﻭﺳﺎﻟﻚ و کامل موبد)
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ،ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭلی عاﺑﺪ
ﻭﺑﻨﺪه ﻣطیع
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻥﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺪکی عقل ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺤﺮیک همین
ﻨﻔس أمّاره ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی
اﻣﺪه ، ﺗﺎ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍتی
کسب ﮐﻨﺪ. ﻳﺎﻣﺎلی
که ﭘﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺣُﺴﻥ
ﺸﻬﺮتی که ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم
ﺒﻴﺎﻳﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫم ﺨﺪﺍ
ﻣﮑﺮ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻔﻬﻤﺪ،
ﻭﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺒﻪ
ﺍﻭﺑﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﻋﻘلی
پیر ﻨﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬم
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ،
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸق
ﻮﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻧﻔﻬﻤﺪ، ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺩل ﺴُﻔﺮه ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍلهی
ﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. أﻟﺎﺗﺮﻯ
الی
الأﻧﺴﺎﻥ؟
ﺗﺎﺭة ﺟﺎﻫل لا
ﺑﺨِﺼﺎل ﻨﻔﺴﻪ،
ﺣﺎﻣﺪﺍ ﻟﻬﺎ،
ﻋﺎﺭﻓﺎ
ﺑﻌﻴﺒﻬﺎ فی
غیره ﺳﺎﺧﻄﺎ آﻳﺎﺍ
ﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻰ ﮐﻪ
ﮔﺎهی
اﻭﺭﺍﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻴم ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺍﺯ
ﺍﻥ ﺠﺎﻫل اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺻﻔﺎﺗﺶ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺗﺬﮐﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﮐﺮﺩه ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺴﺘﺎﻳﺶ ﺧﻮﺩ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ می
ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﻮﺩﺵ
اﺯﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮﺍﺳﺖ. ﻭلی
هماﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﻳﺪ،ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺳﺮﺯﻧﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭلی
ﭙﻨﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺳﺖ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮئی
ﺒﺮﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺑﺎ
ﺍﻭ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﺎﺭة
ﺗﺠﺪه ،ﻋﺎﻟﻤﺎ
ﺑﻄﺒﺎﻋﻪ
ﺳﺎﺧِﻄﺎ ﻟﻬﺎ،ﺣﺎﻣﺪﺍ
ﻟﻬﺎ فی غیره ﻭ
ﮔﺎهی اﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ می ﺒﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭﺧﺼلت
های ﺒﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺧﺒﺮﺍﺯ ﺑﺪﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ، ﻭلی
هماﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺴﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠبی
ﺒﺪ ﺍﺳﺖ ﻭلی
درﺍﻭ ﻫﺴﺖ. مع
ذلک ﺪﻧﺒﺎل ﺠﺎه
ﻃﻠﺒﺎﻥ
اﻓﺘﺎﺩه ،ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺎه ﻃﻠبی
ﺮﺍ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻔﻬﻮ
ﻣﺘﻘﻠّﺐ ﺑﻴﻥ
اﻟﻌﺼمة ﻭ
ﺍﻟﺨﺬﻟﺎﻥ،
ﻓﺄﻥ ﻘﺎﺑﻠﺘﻪ
ﺍﻟﻌﺼمة
ﺍﺻﺎﺑﺖ، ﻭﺍﻥ
ﻘﺎﺑﻠﻪ
ﺍﻟﺨﺬﻟﺎﻥ
أﺧﻄﺄ ﻟﺬﺍ
ﭼﻨﻴﻥ اﻧﺴﺎنی
ﺒﻴﻥ ﺪﻭ ﺣﺎﻟﺖ (ﻋﺼﻤﺖ
ﻭ ﺧِﺬﻟﺎﻥ )
ﻣﻨﻘﻠﺐ ﺍﺳﺖ. ﮔﺎهی
اﻳﻥ ﻄﺮﻑﻭﮔﺎهی
آﻥ ﻄﺮﻑ. ﮔﺎهی
عصمت ﻭﮐﻨﺘﺮل نَفس
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﮔﺎهی
ﺪﺭﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﻮﺳﻠﻮکی
ﺸﮑﺴﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻫﺮﮔﺎه
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨﺼﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،
ﺑﻌﺼﻤﺖ ﻭﺿﺒﻄ
نفس ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺒﺮﺳﺪ،
ﮐﺎﺭﺵﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺎه ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺖ
ﻭﺧﺬﻟﺎﻥ
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪ،
ﺑﺠﺎﻯ اﺻﻠﺎح
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﭘﻴﺮ ،ﺑﺨﻄﺎ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻣﻔﺘﺎح
اﻟﺠﻬﻞ،
ﺍﻟﺮﺿا
ﻮﺍلأّﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻪ ﻭﮐﻠﻴﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﻬل
ﻮﻋﻠﺎﻣﺖ ﺍﻥ،
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﺯﺧﻮﺩ،
ﻭﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺒﺤﻘﺎﻧﻴّﺖ
ﺮﺿﺎﻳﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﻬﻠﺶ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻔﺘﺎح
اﻟﻌﻠﻢ ،ﺍﻟﺄﺳﺘﺒﺪﺍﻝ،
مع اﺻﺎبة
ﻣﻮﺍﻓﻘﻪ
ﺍﻟﺘﻮﻓﻴق ﻮﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﮐﻠﻴﺪ ﻋﻠم
ﻮﺍﮔﺎهی ﻀﺪّ
ﺟﻬل اﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳل
ﻨﻔس ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕﮔﻴﺮﺩ. ﺍﻳﻥ
اﮔﺮ ﺑﺘﻮﻓﻴق
اﺯﺧﺪﺍ ﻨﺎﺋل
ﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺑﺮ ﻭﻓﻖ،
ﻭﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ و
پاکسازی روان
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍَﺩنی
ﺼفة ﺍﻟﺠﺎﻫﻞ،
ﺩﻋﻮﺍه ﺍﻟﻌلم
ﺒﻠﺎ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎق ﺤﺪّ
ﺍﻗل ﺠﻬﺎﻟﺖ
ﻳک ﺠﺎﻫل ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺪعی
علمی ﻮﻋﻘلی
ﺒﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻥ
هم ﻨﺒﻮﺩه . چه ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ،ﻭﺍﻗﻌﺎﻋﻠمی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
علم ﺪﺍﻧﺶ
ﻭﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
علمی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ،
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ آﻥ
ﭽﻨﺎﻥ علوم می
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣتی
علوم ﺪﻳنی ﻮ
ﺍﺣﮑﺎم ﺸﺮعی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ هماﻥ مُلّاهائی
هستند،ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺍﻳﻥ
ﺤﺮﻓﻬﺎ
ﻭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺪﻭﻥ عقل کُلّی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟﻚ و ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ،
ﮐﻪﻫم عقل کُلّی
ﻮﻫم علم
ﻠﺪﻧّﻰ، ﻭﻫم
آﮔﺎهی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﻋﻠﻢ) ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮک ﻮﺍﮔﺎهی شهودی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭﺩﺍﺩه های
ﺫﻫﻨﻰ. ﻭ
ﺍﻭﺳﻄﻪ ﺟﻬﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺠﻬل ﻮﺣﺪّ
ﻣﺘﻮﺳﻄ
ﺠﻬﺎﻟﺖ
ﺍﻳﻥﺠﺎﻫل اﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
که چه ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ، وچه
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، وچه ﻣﺮﺍﺗﺐﺍلهی
ﻤﻘﺪّس ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺑﺎﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺪّعی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻮﺍﮔﺎهی
اﺯﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﻫﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﻳﻀی که ﺗﺼّﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻫﻤﻪ(
ﺍﺣﻮﺍل
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﺰﺷﻚ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺍﻭﺍﺳﺖ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫیچ ﺨﺒﺮﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺩﻯ که ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻭﺣﺎل ﻨﻴﺰ
ﻧﺰﺩ ﭘﺰﺷک
ﻨﻴﺎﻣﺪه ، ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﺍﺭﻳﺸﻪ ﮐﻥ
کند،ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻣﺪه ﺗﺎﺩﺭﺩﺵ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍم
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻗﺼﺎه
،ﺟﺤﻮﺩه ﺍﻟﻌﻠم
ﻮﺣﺪّ اﮐثر
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺍﻳﻥ
ﺠﺎﻫل ﻮﻗتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻠمی
ﺮﺍ ﺑﻪ ﺭخ اﻭ
ﺑﮑﺸﻨﺪ، ﻭﻯ
ﻤﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ. ﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻟﺰﻭم
آﮔﺎهی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯکسب
ﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻘلی
ﻮﺣﻘﺎﻳق الهی
ﺒﻨﻤﺎئی
ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻴس
شیئ ثباﺗﻪ
ﺣﻘﻴقة ﻓﻴﻪ،
ﺍلاّ ﺍﻟﺠﻬل ﻮ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻟﺤﺮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ثاﺑﺖ
ﮐﺮﺩﻥ اﻣﺮﻯ،
ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭﮐﻨﻴﻢ ،ﺗﺎ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻤﺎ
ثاﺑﺖ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺍثباﺕ
ﺑﺮﻣﺪعی اﺳﺖ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻟﺎﻳلی
ﺒﺮ ﺭﺩّ
ﻧﻈﺮﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺮﻑﻣﻘﺎﺑل
ﺒﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﮐﻪ (ﺣﻘﺎﻳق ﺪﺭ
ﺫﺍﺕ) ﺑﺎﻧﻈﺮ
ﺍﻳﻥ ﻮ آﻥ عوﺽ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃل
ﺒﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻳﻥ ﻮ ﺁﻥ،
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬل اﺳﺖ
ﻭﺩﻧﻴﺎﭘﺮﺳﺘﻰ،ﻭﺣﺮﺹ
ﻭﻃمع اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻧفی ﻮ
ﺍﻧﮑﺎﺭﺍﻣﺮﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﮐﻨﺪ. کم عقلی
ﺠﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ علم
ﺸﻬﻮﺩﻯ با
ﺍﻧﮑﺎﺭﺵ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ آﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﻴﻥ
ﻄﻮﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺣﺮﺹﻭﻃمع ﻮ
ﺟﻠﺐ ﻣﻨﺎفع ﻮ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ،
ﻭ ﺍﺗﺶ
ﺑﺴﻮﻯﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳک
کرﺩﻥ اﺳﺖ. ﻓﺎﻟﮑلّ
ﻤﻨﻬم کوﺍﺣﺪ،
ﻭﺍﻟﻮﺍﺣﺪ
ﻣﻨﻬم کالکلّ
ﺠﻬل ﻮ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳتی ﻮﺣﺮﺹ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨفی اﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪﻫگی
ﺴﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺠﻬل هستند،ﻫﻤﻪ
ﻣثل هم ﻳﮑﺴﺎﻥ
عمل ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. یکی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﻤﻪ
آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻓﺮقی
ﺒﺎﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻳک عیب ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
نیز ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
(ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺗﻮﺍلی
ﺼﻔﺎتی ﻤﻦ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ،ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯﺻﻔﺎﺕ، ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺪﺭﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎهم ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﻣﺮﮐﺰﻯ،
ﺩﺭﻭﺍقع ﺼﻔﺖ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻔﻌلی ﻤﻮﺟﻮﺩ،
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪه ﻓﺼل
نوعی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎم
ﺼﻔﺎتی که ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺨﻄ هستند،ﺻﻔﺎتی
ﻤﻨفی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺘﻮﻟﺪﺍﺕ و
انواع ﻗﺒلی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺤﺬﻑ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
ﺼﻔﺎﺕﺑﺎﻟﺎﻯ
اﻳﻥ ﺨﻄ ﻤﺮﮐﺰﻯ،
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻯ
کمتر ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﻧﻪﻫﺎﻯ
آﻥ ﺒﺮﻭﺯ ﮐﺮﺩه
، ﻭلی ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ یا
ﺩﺭﻓﺼﻮل نوعی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺣﺎل
هر ﺷﺨصی ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ کنونی
ﺨﻮﺩ، ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
ﺧﻮﻳﺶ،
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ آنها
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺑﺴﺮﻋﺖﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨفی ﺰﻳﺮ ﺧﻄ
ﺼﻔﺖ ﺍﺻلی اﻭ
ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺧﻄ ﻤﺮﮐﺰﻯ
ﻨﻴﺰﮐمی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک
ﺒﺎﻟﺎﻯ ﺧﻄ
ﻤﺮﮐﺰﻯ ﺒﺘﺪﺭیج
ﺮﻭﺷﻥﺘﺮ ﻭ
ﻭﺍﺿﺤﺘﺮ
ﻭﻗﻮﻯﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
آﺍﻧﻘﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺨﻄ یا نقطه ﻤﺮﮐﺰﻯ
ﻤﺒﻴّﻥ ﺼﻔﺖ
ﺍﺻلی ﻮﻋﻘلی
ﺸﺨﺺ، ﺟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﺗﺎ
ﻫﻤﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨفی اﺯ ﺑﻴﻥ
ﺮﻓﺘﻪ، ﻭﻓﻘﻄ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﺪه ﺑﺎﻗﻯ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ(ﺧﻄ ﺼﻔﺖ
ﺍﺻﻠﻰ)
ﻫﻨﻮﺯﺩﺭ ﻭﺳط
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺍﻗﻞ،
ﻭ(ﻣﺮﺯ ﮐﻔﺎﻳﺖ)
تزکیه نفس را
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳاند ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ،ﺑﺎﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک ﻔﻌلی
او ژنتیک روحی
،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻧﻴک
ﺘﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺣﺬﻑ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺧﻄ
ﻤﺮﮐﺰﻯ
ﺼﻔﺖﺷﺨﺺ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﺻﻔﺖ،
ﻗﻮﻳﺘﺮﻳﻥ
ﻮﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺿﻌﻴﻒ،
ﺩﺭﺣﺎل ﺰﻭﺍل
ﺪﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ،
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک
ﺪﺭﺣﺎل
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ،
ﺩﺭﺑﺎﻟﺎﻯ
اﻳﻥ ﺨﻄ
ﻤﺮﮐﺰﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺻﻔﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﺎﻣﺖﻋﻘل اﻭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﻳﺪه
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪه
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺸﺨﺺ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﺭسی آﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﺠﺰ برای
ﺧﺪﺍوند
ﻣﻴﺴّﺮﻧﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﺍقع
(ﺴﻠﻮک) ﺪﻳنی قشری
ﻮﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ (ﺩﻳﺎﻧﺖﻋﻤﻠﻰ)
ﻭ (ﺗﻐﻴﻴﺮﺻﻔﺎﺕ)
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ الهی
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺼﻔﺖﺍﻥ( عقل کُلّی)
یک نوع اﺳﺖ. گرچه
ﻫﺮیک اﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺪﺍﺯه ﺍﻯ
اﺯﻋﻘل ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث
026 - ﻣﺠﻠسی
اﺯ ﺍﺑﻥعبّاس (ﺝ۱ﺹ 94
ﺑﺤﺎﺭ) ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﺳﺎس
ﺍﻟﺪﻳﻦ، ﺑُنی
علی اﻟﻌﻘل ﭙﺎﻳﻪ
اساسی ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﺮﻋﻘل
اﺳﺘﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻳﻥ
ﺩﻳﺎﻧﺖ)(ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ، ﮐﻪﻋﻘل
ﺸﺨﺺ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺵ،
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺍﻟﻮﺩه ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻣﺼﺮﻑ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺮفع ﺸّﺮﺟﻬﻨﻢ کارماها
ﻓﺮﺍﻳضی ﺪﻳنی
اجرا ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺩﻳﻥ ﻮ
ﺭﻭﺵ ﻭﺍقعی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪﻋﻘل
اﻭﻟﻴﻪ
ﺧﺪﺍﺟﻮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻳﺶ، ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ عقل ﻮﺩل ﻮ
ﺍﺭﺍﺩه ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭘس اﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﻌﻠﻴم لاﺯﻡ،
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍلهی
ﺒﻮﻳﮋه ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﺑﺎﻭﺭﻯ
آﻧﭽﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺪﻳﺪه ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﻓُﺮﺿﺖ
ﺍﻟﻔﺮﺍﺋﺾعلیّ
اﻟﻌﻘل. ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻭﺍﺟﺐﺷﺪه ﻫﺎ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘل
ﮔﺬﺍﺭﺩه ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
غیرﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ قشری،
ﻓﺮﺍﻳﺾ ﻭﺍﺟﺐ
ﭼﻮﻥﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺭﻭﺯه ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﺎﺭ ﻫم
ﭽﻨﺪﺍﻥ عقل
ﺿﺮﻭﺭت
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ به
ﻋﺎﺩﺕ ﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﺟﻬﻨم اﺣﺘﻤﺎلی
ﺨﺪﺍ است ﻭلی
ﻔﺮﺍﺋﺾ ﺍلهی
اﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. که ﺍﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ،ﻭ ﺍﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟکی ﻮﺍﺟﺐ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘل
ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
ها
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻳﻬﺎ
ﻭﺩل ﺪﺍﺩﻧﻬﺎ،
ﻭﺭﺿﺎﻯ
ﺑﺒﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﮐﻨﺪ،
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﻬﺖ
ﻭ ﺷﮑﺴﺘﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﻧﺪﻫﺪ. ﻭﺭﺑّﻨﺎ
ﻳُﻌﺮﻑ
ﺑﺎﻟﻌﻘل و
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﺎ ﻣﻨﻮﻃ
ﺒﺪﺍﺷﺘﻥ عقل
اﺳﺖ. ﻭلی
ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻃﻔل
ﻮﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
هم ﺒﻨﺤﻮﻯ
ﺘﺼﻮﺭﻯ اﺯﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮل
اﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺣﮑﻴﻢ. ﺍﮔﺮﺍﺯ
ﺍﺳﺐ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﺳﺐ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮّﺭ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻮﻉ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺧﺪﺍ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﭘس
ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎک
ﺒﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪّس
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺗﺠﻠﻰ
ﮐﻪﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﺍﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍوند ﺩﺭ تجلّی
ﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﺑﺎﻟﺎﻯ عرﺵ
ﻣﺨﻔﻰ ﺍﺯﺩﻳﺪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻮﺣتی
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ و
قائم ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﺎﺹ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ،
ﻭﺗﺎﺯه ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺗﺎ الله ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ الله چه رسد
بخداوند هو ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﺒﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﺯﻫﻤﻪ
آﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮعی ﺠﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍلی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺻﻮﺭﺕ می
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﻳﻥﺮﺟﻌﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ الله
ﻣﻄﻠق ربّ
الأرباب
ﻮﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﻘﻴقی
اﻭ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﻗﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺩﺭﺍﻭل ﺴﻠﻮک که
ﺳﺎﻟکی هر ﻗﺪم
ﭙﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ،
ﺧﺪﺍوند نیز
ده ﻗﺪم ﺠﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣل ﺁﺧﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻫﺮﻗﺪم ﺴﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩه ﻗﺪم عقب
ﺗﺮﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳتی
و مطلق ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮔﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ(ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)ﻋﻘلی
ﻮﺗﺼﻮﺭﻯ هرکس
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ کسی
ﮐﺴبی بیاﺷﺪ . ﺑﻠﮑﻪ
(ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﺒﭽﺸم ﺪﻝ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
برای بشر
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺭﺍه ﺍﻥ
ﻔﻘﻂ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﻧﻪ
ﮐﺴﺐﻋﻠم
ﻮﻏﻴﺮه . ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﻨﻴﺰ ﺑﭽﺸم ﺪﻝ،
ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻯ ﭘﺎﻯ
عقل ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹﺷﻬﻮﺩ(حقّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ) ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻘلی
ﻮﺍﻟﻬﺎمی هستند
ﻭﺗﺎ ﭼﻨﻴﻥ عقلی
کاﻣل ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻔﺎﻳﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻋﻘل کُلّی
نمیتوانند
ﺷﻬﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻨﺠﺮﺑﻤﺮگ
آﻧﻬﺎ نشوﺩ. ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠق
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻤﺎم ﻮﻋﺪه ﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍئی پس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﻫم ﭙس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺪﻭﻥ
عقل کُلّی
ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻬﻠﻮل ﺸﺪه ،
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺸﺨﺺﺧﻮﺩﺑﺎقی اﺳﺖ.
ﻭﻋﻤﺮﺧﻮﺩ
ﺩﺭلذّت ﻣﺴتی
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻭﻋﻘل
ﻮﻋﻠم ﺒﺮﺍﻯ اﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ همان
ﺮﺍﺯﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻣﻌﺮﺍج
ﻮﺷﻬﻮﺩﺵ،
ﺷﻴﺮ ﻭﺷﺮﺍﺏ
ﺗﻌﺎﺭﻑ ﮐﺮﺩ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻴﺮ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻴﺮﺳﻤﺒﻮل
علم و عقل اﺳﺖ،
ﻭﻣﻔﻴﺪ تربیت
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺷﺮﺍﺏ
ﺳﻤﺒﻮل ﻠﺬﺕ
ﻭﻣﺴتی خاص
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل اﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺵ
میباشد،ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻘﺎﺑل اﻧﺘﻘﺎل
ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﺑﻬﻠﻮلی
ﺒﺨﻠق ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻳﺘﻮﺳل اﻟﻴﻪ
ﺑﺎﻟﻌﻘل ﻮ
ﺗﻮﺳل ﺒﺨﺪﺍ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ عقل
اﺳﺖ. ﺗﻮﺳّل
ﻣﺴﺘﻘﻴم اﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟک ﺒﺨﺪﺍ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ
ﮐﻪﺩﺳﺘﺮسی بمطلق
ﻨﻴﺴﺖ. اﻣﺎ
ﺗﻮﺳل
ﺒﻮﺳﺎﺋﻞ الهی
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻭ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥﺨﻮﺩ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻮﺍﺻﻞ
ﺍلهی بمعرفی
خداوند هر یک
ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ،
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ برﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺯﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ،ﮐﺎﻣل
الهی ﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﺪ،
ﻭﺗﺴﻠﻴم او
ﺷﻮﺩ، ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻠﻴﻔﻪ خدﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﺪﻋﻘل
ایدآل طلب ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. گرچه ﺍﻳﻥ
عقل عقل کُلّی
الهی ﻨﻴﺴﺖ، ﻭلی
عقل ﺟﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮﺧﺪﺍﺟﻮئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻭ ﭘس
ﺍﺯطی ﻤﺮﺍﺣﻞ،
ﻭ ﺍﺟل هاﻯ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﻭﺍﺗﻤﺎم
ﺸﺮﻭﻃ لازم آﻥ ،ﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﻮﻋﻘل کُلّی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟﻌﺎﻗل
أﻗﺮﺏ ﺍلی
ﺮﺑّﻪ ﻣﻥ ﺠمیع اﻟﻤﺠﺘﻬﺪﻳﻥ
ﺒﻐﻴﺮ ﻋﻘل ﻮ
ﺳﺎﻟک عاقل
ﺗﻘﺮّﺏ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﻰ،
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺴﻌﺎﺩتی ﺒﺮﺍﻯ
هر ﺯﺣﻤﺖ ﮐﺶ
ﻣﺘﺪﻳّﻥ ﻮﻗﺸﺮﻯ
متعبّد ،ﻭﺣتی
هرﺳﺎﻟک الهی که
ﺍﺯ ﻋﻘل
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻭﮐﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﻭﺭﻯ
اﻣﻮﺭ ﺍلهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺘﻬﺪﺍﻥ، مُلّاهاﻯمعروف
به ﻤﺠﺘﻬﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻔﻘﻄ
ﺪﺭﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺗﺎﺭﻳخی
ﻮﻓﻠﺴفی ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﻬﺪﻯ هم کرﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺍﺯﺩﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،سعی
کننده ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﻭﻣﺠﺎﻫﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮسعی
کننده ،ﻋﻘلی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﭽﺮﺧﺪ،
ﻭﺍﺳﻴﺎبی ﺮﺍ
نمی گرﺩﺍﻧﺪ. ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺭﺍه ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭلی ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﻮﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻤثقال ﺬﺭّة
ﻣﻥ ﺒرّ عاﻗﻞ،
ﺍﻓﻀل ﻤﻥ
ﺠﻬﺎﺩ
ﺍﻟﺠﺎﻫل اﻟﻒ
ﻋﺎم ﻮﻫﺮ
ﺍﻧﺪک ﺗﻠﺎش
ﻮﺑﻬﺮه ﺍﻯ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک عاقل
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﻭِﺑﺮّ ﻭ ﻓَﺮّ
ﻭﺑﺮاءﺖ
ﺍﺯﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺟﺴﺘﻥ ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﺑﺮﺍﻯﺨﺪﺍ
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎلی که ﺠﺎﻫل
ﺰﺍﻫﺪ ﻗﺸﺮﻯ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐشی درﺟﻬﺪ و
جهاد جنگی کند
که قُدس را از راه
کربلا فتح کند
و یا ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺘﺪﻳّﻨﻴﻥ
ﻘﺸﺮﻯ، ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻥﺠﻬﺎﻥ
ﺠﻬﻨمی کاﺭﻣﺎﻫﺎی
مُجرمان ﮐﻨﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻘلی
ﺒﺠﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه
ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭﮐﻨﺪ،
ﮐﻪﻋﻘل اﺯﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺣﺎل که ﻣﻦ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑنم
که ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺳﻠﻮک الهی و
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﺎﺷﺪ،ﭘس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﺯﺍﻭ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺩﺭﭘﻴﺶﺩﺍﺭﺩ. ﻳک
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪه ﻣﻨﺼﻒ،ﮐﺎفی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻧﮑﻨﺪ،
ﻭﻧﮕﻮﻳﺪ
ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻭﻳﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺩﻳﺪﻥ
کاﻣﻠﺎﻥﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻢ و
نمی شناسم ،ﭘس
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎفی
اﺳﺖ ﮐمی ﺪل ﺒﺪﻫﺪ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻥ کند،ﻣﻄﻤئن
باشد اگر ز
خداوند،
شناخت کامل
مناسب خود را
بیابد
ﺪﺭﺭﻭﺯﻫﺎﻯ اﻭل
ﺴﻠﻮﻙ، ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻮﺳﺘﻥ
ﺒﭙﻴﺮﻯ کاﻣﻞ،ﺍثاﺭﻣثبت
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ﻭﺑﺎﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
علمی اﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ های
عینی ﻮﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻳک ﻠﺤﻈﻪ ﺩل
ﺪﺍﺩﻥ
ﻮﭘﺬﻳﺮﺵ،
ﻭﻟﻮﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﺍﺯﻣﺎﻳشی اﺳﺖ.
ﻭگرچه ﺍﻳﻥ
چنین ﻠﺤﻈﻪ
ﻭﮐﺸﺶ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭلی
اﮔﺮﮐﺴﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻨﻴﻥ کششی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺤﻈﻪ
ﻗﻴّﻮﻣّﻴﺖ
ﻭﻗﺪﺭﺕﻳﺎﻓﺘﻥ
اﻳﻦ ﮐﺸﺶ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﺎﺭﻭﻋﺎﻗبتی
اﺳﺖ ﮐﻪ بقول
پیامبر ﺑﻪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺶ
ﻣﻴﺎﺭﺯﺩ.

حدیث 027 – مجلسی
اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺝ۱ﺹ94
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻗﻮﺍم
اﻟﻤﺮء عقله ،ﻭ ﻟﺎ
ﺩﻳﻥ ﻠﻤﻥ لا
ﻋﻘل ﻠﻪ ﭘﺎﻳﻪ
ﻭﺍﺳﺎس
ﻭﺳﺘﻮﻥ
ﻔﻘﺮﺍﺕ ﻳک
اﻧﺴﺎﻥعقل اﻭ ﺍﺳﺖ،
ﻧﻪ ﺟﺴم ﻮﺗﻥ
اﻭ. (ﻣﺮء ) ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ومرد با
اراده همان
اﻧﺴﺎﻥ( ﺑﺎ
ﻣﺮﻭءﺕ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
اثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪﻋﻘلی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻳنی
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ که
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﮑم
پیامبر ﻤﺮﺧﺺ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،هم
اﮔﺮ ﺑﺎﻋﻘل
ﻮﻓﻬم
ﻮﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮﻋﺸﻖ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺗﺴﻠﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎﻋﻘل
اﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺍﮔﺮﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥعقل
ﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ،ﻳک
ﺨﺮﺍﻓﺎتی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﻫم
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦﺣﻤﺎﻗﺖ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻥﻤﺤﺎل
اﺳﺖ. ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
به (ﻋﻘل ﻔﻌﻠﻰ
کنونی )
ﺑﻨﺎﺯﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥعقل ﺮﺍ
ﻫﺮﻃﻔلی
ﻮﻫﺮﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪه ﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺣﺴﺎسش ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﺎﻗل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪﻋﺎﻗل هم
هست ،ﺗﻨﻬﺎ
مانند ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺳﻨگی نیست، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪﻋﻘلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥﺒﻨﺪﺭﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪﻋﻘلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻧﭽﻪﻋﻘل
ﺪﺍﺭﺩ، ﻣﺼﺮﻑ
ﺳﻮﺧﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی اﻭ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ باید
بشود ﺗﺎ ﻋﻘل
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﮐﺎﻣلی
ﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ. ﺑﺎﻭﺭﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺮﺍﺗﺸﻮﻳق
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﻴﺰ ﺍﻣﺮﻯ ﻔﺮضی
ﻮﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺩل اﺳﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘل
ﻮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻗﺒلی و ﺮﺳﻴﺪه ﺍﺯﺧﺪﺍ.

حدیث
028 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ94
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﻨﺎس
ﺍﻋﺪاء ﻤﺎ
ﺟﻬﻠﻮﺍ ﻣﺮﺩم
ﻄﺒﻌﺎ، ﺩﺷﻤﻥ
ﻮﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻥ
ﭽﻴﺰﻯ هستند،
ﮐﻪ ﺍﺯﺍﻥ
ﺒﻴﺨﺒﺮ و جاهل
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺟﻬل اﺯﻋﻠﻢ)
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻬم
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﺯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ علوم
ﻮ ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﺬﻫنی ﻨﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺴﺎﺭﺍتی
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ هاﻯ
علمی ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺨﻴلی اﺯ (ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺒﺎ ﺧﺒﺮ)
ﺩﻭﭼﺎﺭﺧﺴﺎﺭﺍﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ علم ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
سرنوشت ﻣﺎ
ﻣﻴﺎﻳﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ (ﻋﻘل
ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ)
ﻭﺍﺩﺭﺍک علوم
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
عقل ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﻮ ﺟﺰﺋﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻧﮕﻴﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﺮﺳﺪ،
ﻭﺑﺎ ﮐﻤک
ﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺮﺳﺪ،
ﻭﻋﻘل کُلّی
ﻮﮐﺎﻣل ﺪﺳﺖ ﺭسی
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺠﺎﻫل
ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ
ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﭘﺮ
ﺯﺣﻤﺖ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭلی ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ . ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻄﺒﻌﺎ ﺩﺷﻤﻥ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎ ﻭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﺍﮔﺮﮐﺴﺎنی هم
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻮﻋﻘل
ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﺯﺣﺴﺎﺩﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺩﺷﻤنی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 029- ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ94
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﺫﺍ
ﺍﺭﺍﺩ الله ﺍَﻥ
ﻴﺰﻳل ﻤﻥ عبد
ﻧﻌمة ، ﮐﺎﻥ
اﻭل ﻤﺎ ﻳﻐﻴّﺮ
ﻣﻨﻪ ﻋﻘﻠﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻧﻌﻤتهائی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺑﻨﺪه ﺍﺵ
ﺑﺎﺯﺳﺘﺎﻧﺪ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺯﺍﻳل کند،
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﺭﺵﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪﻋﻘل اﻭﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، و
سالکان غیر
مطیع پیر الهی
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ(ﻋﺒﺪ
ﻭ ﺑﻨﺪه ) ﻓﻘﻄ
ﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺍﺩه ﺷﺪه ﺑﻪﺍﻭ
ﺭﺍ،
ﺍﮔﺮﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻧﮑﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺴﺘﺎﻧﺪ. ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯﺴﻠﺎمتی
ﻮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯبشر
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺠﺴﻤﺎنی
ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﺪﺭﻋﻘل ﺠﺰئی
اﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻨﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ، (ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﺮ)
ﻭﺗﻔﮑّﺮﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﻌﻬﺪ ﺳﻠﻮک
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس
اﺯﻣﺪتی
کمکاﺭﻯ ﻮ
ﺗﻨﺒﻠﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐم
اﻳﻤﺎنی ﻮ ﮐم عقلی
اﻭ، ﺑﺎﺗﻮﺟﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻭسوژه
های ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ،
ﮐﻪﺩل کندﻥ
ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﺴﺨﺖ ﺍﺳﺖ. گرچه
ﺩﺭﺍﻭﺍﺋل کاﺭ
ﻣﺪعی اﺳﺖ،
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮه ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ،
ﺳﻠﻮﮐﺶ ﺳُﺴﺖ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯﺩﻳﺪﻥ
ﭽﻨﻴﻥ بی
اﻋﺘﻨﺎئی اﺯﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﺎﻧﻮﻥ (ﺣتی
أﻋﻠم اﻟﻬﻰ)
ﻳﻌنی تا
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ چه
ﮐسی ﻮﺍﻗﻌﺎ و
عملا ﺻﺎﺩق
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ، وچه
ﮐسی کاﺫﺏ ﺍﺳﺖ،
ﺁﻧﮕﺎه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤل
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. زیرا انسان
برای سلوک
آزاد است گرچه
در برد دور
خداوند
میداند. ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺩﻕ، بِدای
الهی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﺸﺨﺺ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ، ﻭ
ﻭﺟﻮﺏ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺣﺮﺍم ﺸﺪﻥ
ﺠﻬﻨﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩق
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺫﺏ ﺑﻮﺩ،
ﺗﻤﺎم
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺍﺯﺍﻭﻣﺴﺘﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ . چون
شاکر و عامل
نیست . گرچه ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک کاﺫﺏ
ﺑﻤﺎﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺟﻬﻨﻢ
ﺑﻌﺪﻯﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺪعی ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺎﭘﻴﺮﺧﻮﺩ،
ﻭﺣﻘﺎﻳق الهی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺯﻯ
ﻨﮑﻨﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩ ل اﺯ ﭘﻴﺮ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯﭘﻴﺮ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻘﺼﺮ اﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک کوﺗﺎهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺘﺪﺭیج
اﺯﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ، گرچه
ﺩﺭ ﺟﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭙﻴﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺘﺮﺍﺷﺪ. که ﺁﻥ
ﭙﻴﺮ ﺩﻭم کاﻣل الهی
ﺒﺎﺷﺪ،
ﻳﺎﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺪعی کاﺫبی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک غیر
ﺻﺎﺩق ﺒﺎﺧﺪﺍ ﻗطع
ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺧﺪﺍﻋﻘﻠﺶ
ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﺗﻐﻴﻴﺮ،ﻋﮑس
ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ. ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪه ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. گرچه ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
وﻈﺎﻫﺮﻯ عقلی
ﻮﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺍقع
ﺠﻬﻨم آﻳﻨﺪه ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﻏﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺗﻐﻴﻴﺮﻋﻘلی
ﻮﻋﻘﻴﺪه ﻗﺒلی ﺪﺭﺷﺨﺺ،
ﻧﺎشی اﺯﻋﺪم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻳﺎ ﺳﻠﻮک ﺮﻫﺎ
ﺷﺪه ، ﻭ ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺮﺵ ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
بی عقل
هرﻣﺼﻴﺒتی که ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻭﭼﺸم
ﺨﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍﻣﺘﻬم کرﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻴﻥ
عقل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍه ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ،
ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ و
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻫﻤﻴﻥ
نیز ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻟﺬﺍﻋﻘﻞ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩه
،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫنی ﻭﺟﺴﻤﻰ،
ﺩﺭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪه ﺗﻤﺎﻣﺎ
در ﺩﺳﺖ ﻗﻴﻮﻣﻴّﺖ
و تدبیر ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ قائم
ﮐسی ﺮﺍ،
ﺩﺭﺟﺴم ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺣﺶ او را ﻗﺎﺋم
ﺒﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺳﺮﭘﺎ
ﻧﮕاه ﻤﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﮔﺎه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ، کمی اﻳﻦ
ﻗﻴﻮﻣﻴّت ﺸُل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺧﺪﺍ
ﺍﺯﺍﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﻮﻧﻔﺮﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ،ﺗﻤﺎم
ﻮﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭحی
ﺸﺨﺺ ﺭﻭﻯ هم
ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ. گرچه ﺍﻳﻥ
ﻘﻴﻮﻣﻴّﺖ
ﮐﺎملا ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻡ مطلق ﻧﺮﻭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻣﺮگ
ﺰﻭﺩﺭس ،ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺣﺎل
اﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭه ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃبیعی ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻭﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ. ﺷﺎﻳﺪﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﺣﻴﻒ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐسی
اﮐﻨﻮﻥ ﺒﺸﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺳﻠﻮکی
ﻨﮑﻨﺪ.

حدیث
030 - از
امام ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 94 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
ﻳﻐﻮﺹ ﺍﻟﻌﻘل
علی اﻟﮑﻠﺎﻡ، ﻓﻴﺴﺘﺨﺮﺟﻪ
ﻣﻥ ﻤﮑﻨﻮﻥ
اﻟﺼﺪﺭ ﺍﻳﻥ
عقل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﻣﻄﻠب غوﻃﻪ
ﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻄﺮﻳﻖ (ﻓﮑﺮﺟﺪﻳﺪﻯ)
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺴﻴﻨﻪ ﻳﺎ ﻣﻐﺰ
ﺧﻮﺩﺑﻴﺮﻭﻥ
میآﻭﺭﺩ. ﻤﺎ
ﻳﻐﻮﺹ
ﺍﻟﻐﺎﺋﺺ علیّ
اﻟﻠﻮٴﻠﻮٴ،
ﺍﻟﻤﺴﺘکنّة
فی اﻟﺒﺤﺮ
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻏﻮّﺍﺹ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
اﺳﺘﺨﺮﺍج
ﻤﺮﻭﺍﺭﻳﺪ،
ﺍﺯ ﻗﻌﺮ ﻭ
ﮐُﻨﻪ ﻭﻋُﻤق
ﺪﺭﻳﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﻋﻠم ﻮ
ﺩﺍﻧﺶ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﻤّق
ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻋﻘل
ﺼﻔﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻓﺼل نوعی
هر ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﻓﺼل نوعی که
ﻫﺴﺖ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ
کنونی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ،ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻭﺍﺯﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻘلی ﺪﺍﺩ ه ﺷﺪه
، ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﻧﮑﻨﺪ،
ﻳﺎ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ (ﻣﺮگ عاﺩﻯ)
ﻣﻄﺎﺑقه ﻤﻘﺎم
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ ﻳک ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻄبیعی
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﺍﻣﺎﺩه ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮑﻨﺪ، ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺎﺭ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ،ﻭﺑﻴﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭلی
ﺴﻠﻮک نکند. ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ،
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﮕﺬﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﻣﺠﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
أﺯلی ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘق ﺪﺍﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ اﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪه ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮعی
ﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ طی
کند،ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳﺖ،
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍلهی
ﺪﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻨک
ﻤﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﮔﺮﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع قائم
ﺸﺪﻳم ﻮﮐﺴﺐﻋﻘل
کُلّی الهی
قائم کسب
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ،
ﺩﺭﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
نور ﺭﺣﻤﺎن
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﻭﻳﻢ،
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭﺣتی
ﺒﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﮑﺮﻭﻋﻘل ﻮ
ﺯﻳﺮکی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻘل اﻭﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﻬﺖ
ﺩﺍﺩه ،
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ، ﻭلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻴﺪ
ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺒﺎﻣﻮﺭﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻋﻘﻴﺪتی
ﻮﺫﻫنی ﺒﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺪﺭ ﺣﺎل ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ.

حدیث 031 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
ﻤﻨﻘﻮل اﺳﺖ (ﺝ۱ﺹ94
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: أﺭبع
ﺨﺼﺎل ﻴﺴﻮﺩ
ﺑﻬﺎ ﺍﻟﻤﺮء ﭽﻬﺎﺭﺻﻔﺖ
ﻭ ﺧﺼﻠﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌنی ﭽﻬﺎﺭ
ﺻﻔﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪ ﺍﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺳﻴﺎﺩﺕ
ﻭﺳّﻴﺪ کامل
شدن ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻟﻌفّة ﻭ
ﺍﻟﺄﺩﺏ ﻭ
ﺍﻟﺠﻮﺩ
ﻭﺍﻟﻌﻘل
نخست عفّت ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﺑﻬیچ ﮐﺎﺭﮔﻨﺎه
ﻭﺯﺷﺖ ﻧﺰﺩﻥ اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭﻋﻤل ﻔﻘﻄ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺍﮔﺮﻇﺎﻫﺮﺍﻋﻔّتی
ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺩﺭﺫﻫﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎئی
ﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﭼﺸم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، گرچه
ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍوند ﻫﺴﺖ.
هرچه ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺧﻴﺎل ﺨﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﻮﭘﺸﺖ
ﭘﺮﺩه ﻫﺎ،ﺑﻴﻌفّتی
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍثرﺍﻳﻥ بی
عفّتی ها ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ میماند.
چه ﺩﺭﺧﻴﺎل
اﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ،
وچه ﺩﺭﺟﺴم
ﻮﻭﺍﻗﻊ. ﺩﻭم
أﺩﺏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﺩﺭﻗﺪﻳم
ﻤﻔﻬﻮم أﺩﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
بقول علی
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺩّﺑنی
رﺑّﻰ، ﺧﺪﺍ
وربّ من ﻣﺮﺍ
ﻣؤﺩَﺏ،
ﻭﺳﺎﻟک ﻮ
ﮐﺎﻣل ﻮﺑﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﺮﺩ. ﺳﻮم
ﺠﻮﺩ ﻭﺑﺨﺸﺶ
ﻭﮐﺮم که ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻌﺎﻣﻠﻪﺍﻯ
ﭙﺮﺳﻮﺩﺗﺮ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺑﺨﺸﺶ
ﻭﺍقعی
ﺪﺭﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺎل ﻮﺟﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ(ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ)
ﺴﺎﻟک
ﺘﻨﻬﺎﺭﺍه ﺗﺴﺮیع
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺳﻠﻮک ﺍﺳﺖ. ﭼﻬﺎﺭم
عقل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ عقل
ﺠﺰئی ﺨﺪﺍﺟﻮﻭ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺑﻌﻘل کُلّی
ﻮﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺒﻪ
ﺍﻥﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
عقل ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﻴﺎﺩﺕ
ﻭﺳﻴّﺪ ﺷﺪﻥ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭﭘﻴﺮﻭﺯﻯ،ﺑﻪﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.

حدیث
032 - ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺝ۱ﺹ 94
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺣَﺴَﺐ
ﺍﻟﻤؤﻤﻥ ﻤﺎﻟﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤؤﻤﻥ هماﻥ ﺒس ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺴﺐ
ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ ﻤﺎل
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥﻤﺎل
ثرﻭﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل اﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ (ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ) ﺍﺳﺖ. (ﻣﺎ،
ﻟﻪ) ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺍﺭﺍﺩه ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
الهی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
سالک ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫم ثرﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻫم
ﺨﺎﺹ
ﺍﻭمیباشند،ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯﺍﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻣﺮﻭءﺗﻪﻋﻘﻠﻪ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧگی ﻮ
مروّت و
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﺍﻭ،ﻋﻘل
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣؤﻤﻥ کسی ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﺳﻠﻮﻙ،
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎل ﻮﻋﻘل کُلّی
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﭼﻨﻴﻥ
عقلی کُلّی
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻧﺼﺎﻑ ﺑﺨﻮﺩ،
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻤﺮﺩﺍﻧگی
ﻮﮔﺬﺷﺖ ﮐﺮﺩ،ﻭﺍلاّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ﻋﻘل
ﺨﻮﺩﺭﺍ،
ﺩﺭﺑﺴﺖ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩه ،
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎﻋﻘلی
ﻘﺎﺑل اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﺣﻤﺎﻗﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎﺗﻌﻘل ﻴﺎ
ﻣﺮﻭّﺕ. ﺣِﻠﻤﻪ
ﺷﺮﻓﻪ،ﻭ
ﮐﺮﻣﻪ ﺗﻘﻮﺍه ﻭﻣؤﻣﻥ
ﺼﺒﺮﻭ
ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ اﻭ،
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮔﺬﺷﺖ
ﻭﻋﻔﻮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺻﺒﺮﻭحقّ
ﺪﺍﺩﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ حقّ
آﻧﻬﺎ،
ﺑﺨﺎﻃﺮﺟﻬل
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ،
ﻭﻓﻀل
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍلهی
هرﻣؤﻤﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻘﻮﺍﻯ
اوﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺍﺯ ﺧﻄﺎ کردن
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﻣؤﻤﻥ ﺘﺮﻭ ﻣﺘقی
ﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﮐﺮم ﻮﺍﺷﺮﻑ،
ﻭﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ.

حدیث
033 -اﺯﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ عسکرﻯ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 95
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺣُﺴﻥ
اﻟﺼﻮﺭة،
ﺟﻤﺎل ﻈﺎﻫﺮ،ﻭﺣُﺴﻥ
اﻟﻌﻘﻞ،ﺟﻤﺎل
ﺒﺎﻃﻥ زﻳﺒﺎئی
ﺼﻮﺭﺕ ﻫﺮﮐس ﺩﻟﻴل
ﺰﻳﺒﺎئی ﻈﺎﻫﺮ
ﻭﻣﻈﻬﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻋﻘل
ﺨﻮﺏ او ،ﺟﻤﺎل
ﻮﺯﻳﺒﺎئی
ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻳﺒﺎئی ﺼﻮﺭﺕ،
ﺷﺄﻥ و ﻤﻘﺎم
ﻮﻓﺼل ﻨﻮع
کنونی
ﺸﺨﺺﺍﺳﺖ
ﻭﺟﻤﺎل ﺒﺎﻃﻨﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقل الهی اﺳﺖ. ﻟﻮﻋَﻘل
أﻫل اﻟﺪﻧﻴﺎ،
ﺧﺮﺑﺖ ﻭ ﺍﮔﺮﻣﺮﺩم
ﺠﻬﺎﻥ همگی
عاقل ﺸﻮﻧﺪ،
ﺩﻧﻴﺎ
ﺧﺮﺍﺏﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺒﭙﺮﻭﺭﺵ ﻭ
ﺁﺑﺎﺩﺍنی
ﺪﻧﻴﺎ، ﻗﺒل
اﺯﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺭﻭان ﻮ ﺫﻫﻥ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ . ﻭ
ﺍﮔﺮﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﻋﺎﻣل
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻣﺴﺎﺋل
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺮﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﻴﺎ
ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ بی
ﺨﻄﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺎﻧﻊ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﻬﻨم
ﺴﺎﺯﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. اﮔﺮ هم
کسی ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺍﺑﺎﺩ ﮐﻨﺪ،
ﺍﻭل ﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎل
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺑﻌﺪ ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﺑآﺑﺎﺩﺍنی
ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭﺑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺄﺳﻴس
ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﻮﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻭﭘﺮﻭﺭﺷﮕﺎه ﻭﻏﻴﺮه
ﻭﺍلاّ ﺗﻤﺪﻥ ﻮﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻬﺮﻯ،ﺟﺰ
ﺗﻔﺮیح
ﻮﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭهرچه ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺠﻤﻌی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.

حدیث 034 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ95
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﺤِلم
غطاء ﺴﺎﺗﺮ ﺣﻠم ﻮ
ﺻﺒﺮ
ﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪه ﺧﻮبی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺍﺳﺖ. ﺻﺒﺮ ﻭﮔﺬﺷﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻭﺣشی
ﺸﺪﻥ ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺎﭘﺴﻨﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﻭﺭ ﮐﺮﺩه ﺍﻳم
ﺪﻭﺑﺎﺭه ﺯﻧﺪه
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﺠﺪﺩ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک
ﺪﺭﺧﻮﺩ
ﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﺍﺯﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ ﻭﮐﺎﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺨﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟﻌقل ﺤُﺴﺎم
ﺒﺎﺗﺮ و
انسان ﻋﻘﻠش شمشیر
ﺑُﺮﻧﺪه ،
ﻭﺣﺴم کننده ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﻮﮊه ﻣﻀﺮﻭﺏ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ (ﺍﺑﺘﺮ
ﻭ بی ﺪُﻡ)
ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺸﻤﺸﻴﺮ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻓﻘﻄ ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﻧﻔس ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻭلی
ﺪﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘأثیرﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻋﻘل
ﺨﻮﺩﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩش عمل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻓﺄﺳﺘﺮ ﺧِﻠَل
ﺨُﻠﻘک ﺒﺤﻠﻤﻚ،
ﻭﻗﺎﺗل هواک
بعقلک ﭙس ﺳﻌ
ی کن ﺨﻠل ﻮ
ﺭﻭﺯﻧﻪﻫﺎ،
ﻭﻧﻘﺎﻃ ﻀﻌﻒ
ﺍﺧﻠﺎقی ﺨﻮﺩﺕ
ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﺣِﻠم و صبر
وگذشت ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﻮﺷﺎنی
ﻮﺣﻔﻈ کنی ،ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺪ،
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
بصفاﺕ ﺧﻮﺏ،ﺩﻭﭼﺎﺭﻧﺸﻮﻯ.
ﻭﻫﻮﺍﻯ ﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﮐﻤک عقل ﺨﻮﺩﺕ
ﺑﮑُﺸﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻳﺶ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻗﺎنع
کند ﮐﻪ ﻧﻔس
ﺧﻄﺎ ﺧﻮﺍه ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻥ ﺭﻭﺯﻯ که
ﺑﮑﻤﺎل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﮐﻪ سالک
ﻧﻔﺴﺶ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺭﺍﻣﺪه ،
ﻭﺗﺒﺪﻳل ﺒﺮﻭح
الی گرﺩﻳﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺭس ﻧﻔﻮﺫ
ﺷﻴﻄﺎﻥ هَوَس
گرﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻘﺎﻃ ﻀﻌفی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﻧﻔس
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻮء اﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﻨﻨﺪ.
گرچه ﺍﮔﺮگاهی
ﭽﻨﻴﻥ ﺸﻮﺩ. ﺷﺨﺺ
ﻭﺍﺻل ﺒﻴﻤﻪ ﺍلهی
ﺸﺪه ﻭﻣﺠﺎﺯﺍتی
هم ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
غیر ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 035 ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ95
ﺑﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
ﻟﻴس ﺍﻟﺮؤیة مع
اﻟﺄﺑﺼﺎﺭ، ﻗﺪ
ﺗﮑﺬﺏ
ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
اﻫﻠﻬﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺒﭽﺸم ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮا
ﭼﺸﻤﺎﻥ
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺪ ﺩﻳﺪﻥ،ﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻥ با
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻮﻋﻮضی
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺮﺩﻥ،
ﺍﺯﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﭼﺸم
اﺳﺖ. ﮐﻮﺭ ﺭﻧگ
ﺴﺒﺰ حﻭﺳﺮﺥ،
ﺭﻧگ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺑﻴﻥ ﺴﺒﺰ
ﻭﺍقعی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ، ﺑﺎ
ﺭﻧگ
ﺨﺎﮐﺴﺘﺮﻯ
ﻮﺍقعی به
اﺷﺘﺒﺎه ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺭؤﻴﺖ
ﺩﺭﺭؤﻴﺎ ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭﮐﺮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭼﺸم
تن ﻤﺠﺴّم ﺨﻮﺩ
باید ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭﺍهی
ﺒﺮﺍﻯ ﭽﺸم
ﺠﺴم آﻣﺪه ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳکی
ﻮﻃﻮﻓﺎﻥ ﺨﺎک
ﻮ ﺗﺮس ﻭﻏﻴﺮه . ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ شهود
الهی را با
ﭼﺸم ﺪل ﺪﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ،
ﺑﺎﺯ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺎﻫﻤﻴﻥ ﭽﺸم
ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﺎﭼﺸم ﺮﻭح و
روان تزکیه
شده مبینند . ﻭﭼﺸم
تن و ﺠﺴﻢ،
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪﻥ
ﻔﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. گرچه ﺧﻴلی
اﺯﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺮﺍ،
ﺯﻳﺮ ﻣﺮﺯ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﻣﺮﺯ،
ﺩﺭﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎی
نوری ﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
تمام أنوار
ﺩﻭﻥ ﻘﺮﻣﺰ ﻳﺎ
ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ ﺒنَفس،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
همچنانﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎﺩﻯ
و نوری ،ﻭ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪه ﺷﺪنی
ﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮخی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪﻫم ﺪﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯ
ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺪﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺿﻤﻥ
ﺪﻳﺪﻥ ﻫﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی
ﺪﺭﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﻳﺪ و
پاکسازی ﻧﻔس
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺎ
ﻳﻐﺶّ ﺍﻟﻌﻘل
ﻤﻥ أن ﺼﺤّﻪ ﻭﺍﮔﺮ
ﮐسی اﺯﻋﻘل
ﻤﺸﻮﺭتی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﻘل ﮐسی
ﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. چه ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻌﻘل
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ اﮔﺮ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻤﺎل ﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ،
وچه ﺑﻌﻘل
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﻫﺮﻣﺠﺮّﺏ
الهی ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند. ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺸﻮﺭﺕ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺍﻟّﺎﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺣتی
عاﻟم ﻮﻣﺠﺮّﺏ
ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪﻧفع آﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻴل ﻨﻔس أمّاره
ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﺒﺎل
ﻮﺟﺪﺍﻥ الهی
ﺨﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺟﺪﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس
ﺍﻟﻮﺩه ﻭﻋﻘﺪه
ﺩﺍﺭ ﻭﻣﻨﻔﻌﺖ
ﺟﻮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.

036 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 95
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
ﻟﮑلّ شیئ ﺁلة ﻭﻋِﺪّة،
ﻭﺁلة ﺍﻟﻤؤﻤﻥ
ﻮﻋﺪّﺗﻪ
ﺍﻟﻌﻘل هرﭼﻴﺰﻯ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﻟﺎﺯﻣﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭﻣؤﻣﻥ
ﻨﻴﺰﻋﻘل او اﺳﺖ.
ﺍﻧﺠﺎم هر
ﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، که ﺍﻟﺖ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋل
ﻤﻴﮑﺎﻧﻴکی
ﺒﺎﺷﺪ، وچه ﻭﺳﺎﺋل
ﺬﻫنی ﻮ ﺍﺻﻮل
ﻮ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ، وچه ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﻭﺣﻰ الهی ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻮ
ﻭﺳﺎﺋل توسّل الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺎﭼﺎﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺭِس ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﺨﺺ. ﺑﺮﺍﻯﺘﻮﺳل
ﺒﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ. اکنون
ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّﺖ،
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﻗﺎئم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺋﻢ،
ﻮﺟﻮﺩﻯ مجسّم
ﻮ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﺸﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻓﻘﻄ
ﺒﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻥﻨﻴﺰ آﻧﺮﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩه ﺍﻡ
،ﻭﺍﺯ ﻣﺤل
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ،ﻋﻠﺎﻭه
ﺑﺮﺗﺎﮐﻴﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺗﺼﺮیح ﻘﺮﺍﻥ،
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍه ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ وعرش رَحِمان
،ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﺸﺮ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭﺵﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻧﺎل
ﻤﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک ﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺨﺺ
ﺍﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
مجسّم ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺩم ﺒﻮﺩ
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﺑﻘﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭘس ﺍﺯﻭﻓﺎﺗﺶ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﺷﺠﺮه ﻭﻟﺎﻳﺖ
او ﺑﻮﺩه ﻭﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺳﻠﻮک
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﻓق ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻥﺴﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺸﺮﻭع ﺸﺪ،
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
الهی او متوالیا
تا زنده باشند،
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ و
مقام حَسَنی
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﻣﻴﺸوﻧﺪ.
ﻭﻫﺮیک
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﺮﺩ. ﭘس
ﺍﺯﺍﻣﺎم زمان
عسکرﻯ،ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﺷﺮﻭع
ﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ بی
ﻤﺼﺮفی ﻮﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﺗﻮﺳل
ﺒﭽﻨﺎﻥ
ﻮﺳﺎﺋل
آﻧﻘﺪﺭﻣﺘﺮﻭک
ﺸﺪ، ﮐﻪ ﻇﻬﻮﺭ
ﻭﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨفعی
ﺒﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻣﺼﻴبت ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰﺷﺪه ﺑﻮﺩ. ولی
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺰﻣﺎﻥ (ﺍﻣﺎﻡ
های ﺯﻣﺎﻥ ﺪﺭﻏﻴﺒﺖ)
ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ
اﺯﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ نیز
ﺑﺪﻭﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
اﻳﻥ غیبت
ﺩﺭﺷﮑل ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی اﺳﺖ،
ﮐﺎﻣل
ﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
کاملان ﺰﻣﺎﻥ،
ﻣﻨﺘﺨﺐ ﺍلهی
اﺯ ﺑﻴﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
همان عصر است. ﻭلی
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺷﺨﺺ
ﺍﻣﺎم ﻴک
ﺰﻣﺎﻥ حسنِی
ﺒﺮﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻔﺎﻳﺪه ﺍﻯ ﻫم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﻮ ﺳﻠﻮک ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﻗﺒﻮل أﺻﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمدی
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﻪ
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻭ (ﺍﻣﺎم
اﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ)
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ (ﻗﺎﺋم
اﻣﺎﻡ زمان
عصر نوع بشری)
ﻭﻳﺎ (ﻗﺎﺋم آﺧﺮﺁﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ) که ﺍﻏﺎﺯ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯخواهد
بود. ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ، با
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ
پنج تن آل عبا ،ﻭﻫﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻋﺼﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ
بمعرفی یا
تأیید خداوند ،ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺸﺪﻥ ﺒﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭالهی ﻫﺴتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺳﭙس ﺑﺸﻬﻮﺩ که
چهارم
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭙﺪﺭ
الهی ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺣﻘﻴقی علوﻯ
ﻴﺎ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴح ﺪﺟّﺎل ﻮ
ﮐﺎﺫﺏ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﻨﺠﻢ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ احتمالی
ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥﭙﻨج
ﺘﻦ آل عبا ،ﻣﺬﮐﻮﺭﺩﺭﺣﺪﻳث
ﮐﺴﺎ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻥﺒﻨﺎم آل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻭﻏﻴﺮه ﻳﺎﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﻭﺵ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟکی ﺪﺭ
ﺭﻭﺵولایت
پنجم ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح ﻴﺎ
ولایت که چهارم
زردشت و موسی
ﻮ ﻳﺎ ﻭلایت
الهی سوم ﺑﻮﺩﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺑﺮﻭﺵ ﺍﻧﻬﺎ
ﻋﻤل ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﺎﻳﺪ، که ﺑﺴﺎ
ﻧﺘﺎیج ﻤﻄﻠﻮﺏ
ﻫم ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺴﻴﺤﻰ،ﺣﺪّ
ﺍﮐثرﺷﻬﻮﺩ
پنجم (ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮی) ﻭ ﻧﻪ
(ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭ
ﺍﺳﻤﺎنی عیسی
ﻤﺴﻴح بود. و
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴح و
ﻣﺮﻳﻢ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ،
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
عیسوی بمعرفی
خداوند بوﻯ،
ﻭﺳﺎﺋل ﺨﻮبی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺴﻴحی
هستند. ﻭلی
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻨﻬﺎئی ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺴﻴﺢ، ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺮﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
که ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ اﻟﻨﻮع
ﻮﻋﺮﺵ رَحِمان
ﺑﺮﺳﻨﺪ. که
کلاسهای الهی
برتری هستند. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ،
ﺩﺳﺖﺑﻌﺼﺎ
ﻭﻫﻤﺮﺍه ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻨﺎه بوده
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥیا
غیر مسلمانان ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﺷﺪه ،ﻭﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺯﺭﺩﺷتی
ﻮبسیاری از
طریقتها تصوف
وﻏﻴﺮه ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫم ﭙﺴﺮ الهیﺯﺭﺩﺷﺖ،
ﻳﺎ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ
آﺯﺭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭمرتضوی
ﻋﻠﻮﻯ یا ایلی
و ایلیا ،ﻳﺎ
ﻧﻮﺭﻣﺴﻴح
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻃ
ﺒﻴﮕﻨﺎﻫﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺮگ با ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮﻯ،
ﺩﺭﺍﻗﻮﺍم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﺑﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﺍئی
ﻮﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ،
ﮐﻪﺍﮐثرﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺍنی
سالک ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻓﻴق آﻧﻬﺎ،
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤﻰ،ﻣﺎﺩﺭ
الهی ﻫﺴتی
نوع ﺒﺸﺮﻯاﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳنی
چون شیوا و
دغدو و مریم
ﻴک ﻨﺎم ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺷﻴﻮﺍ
ﺩﺭﻫﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺎﻧﺎ ﻭﻫﻠﻥ
ﻮﻏﻴﺮه ﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم
ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ که شاخه
های ولایت
بودا یا زردشت
ومسیح بودند . ﻃﺒﻌﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم اﻳﻥ
اﺩﻳﺎﻥ سلوکی
ﺩﺭﺑﻴﻥ هم
کیشاﻥﺨﻮﺩ،
ﮐﻤﺎل
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ را
دارند،ﻭلی
هنوز ﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﻴﻮﺍﻭﻏﻴﺮه ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺮگ ﻮﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﻳﺎ
ﻏﻴﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ،
ﻭلی
ﺪﺭﺩﻳﺎنتی
سلوکی
ﺠﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺯﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺭﺍه ﺳﻠﻮک مربوطه
ﺨﻮﺩﺭﺍ با
پیری الهی
ولایت خود
بمعرفی
خداوند
ﺩﻧﺒﺎل کنند. ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﺍﮔﺮﺑﻮﺩﺍئی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ زردشتی و
ﻣﺴﻴحی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ گرﺩﺩ،
ﻗﺪمی ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻧس
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ،ﻣﺴﻴحی
ﻴﺎ ﺑﻮﺩﺍئی
گرﺩﺩ، ﻭ ﻳﺎﻳﻚ
ﻣﺴﻴحی
ﺒﻮﺩﺍئی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺸﻮﺩ،ﻭ
یا در ﻫﺮﺻﺎﺣﺐ ﺩﻳﺎﻧﺘﻰ،ﺩﺭﻋﻘﻴﺪه
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﭙﻴﺮﻭ
ﺩﻳﻥﻘﺪﻳﻤﺘﺮﺷﻮﺩ
(ﻣُﺮﺗﺪّ) ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
عقب ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪه
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻠﺎئی
ﻘﺸﺮﻯ،ﺩﺭﻫﺮﺩﻳنی
گرﺩﻥ اﻭ ﺭﺍ
ﺑﺰﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍ آزادی
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍه ﺍلهی
او ﻭﻳﺎ ﺯﻧﺪگی
آﺯﺍﺩ ﺭﺍ،
ﺑﻬﺮﻣﺨﻠﻮق
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺩه ﻭﻣﻴﺪﻫﺪ
حتی اگر
بخواهد بی دین
باشد. ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ که چه ﺑﻬﺘﺮ،ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ،ﺷﺮﻃ
عقل ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
کند ،ﺭﺍه ﻣﺤﻤﺪ
وولایا علی
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ،
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﭘﻨج ﺘﻥ آل عبا ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭﻇﻬﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
مهدی موعود
محمد و
سوشیانس
زردشت سوّم ،ﻳﺎﺍ
ﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩه ﺧﺪﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، چه ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هستند ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ . گرچه
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺳﻠﻮکی آﻧﻬﺎ،ﻫیچ
ﺸﺒﺎﻫتی
ﺒﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. وولایتهای
قبل از محمد
همچنان تربیت
نسلهای بشری جدید
وسیله مناسب
خود را تا أبد ادامه
میدهند. ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭ ﻣؤﻣﻥ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻋﻘل اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ عقل ﺠﺰئی
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﮐلی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل اﻭ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤسینی ﻮﺑﺎﺯﮔﺸته
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻠﻪ ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻴﺴّﺮﺑﺮﺍﻯ سلوک
و رهروی الهی
نوع ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
بالأخره ﺑﺎ ﺮﻭﺵ
ولایت ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥعقل
کلّ ﺸﺪه ، ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ،ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺎس ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﮑلّ
شیئ مطیّة ،
ﻭﻣطیة ﺍﻟﻤﺮء
اﻟﻌﻘل ﻮﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
وسیله ﺴﻮﺍﺭﻯ
ﺪﻫﻨﺪه ﺍﻯ می
ﺨﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻭح ﻮ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤؤﻣﻥ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮآﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﻟقوّه ﺍﻧﺴﺎﻥ
که ﺑﻌﺪﺍ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﻭﺍﺻل
ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﺳﻮﺍﺭ
ﻧﻔس أمّاره ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻔس ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺤﻴﻮﺍنی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ،
ﻭﺑﺎ ﺍﻧﺪکی
عقل ﻮ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﻮ ﺳﻠﻮک
لازم ﺪﺍﺭﺩ،
ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮﺟﺴم
عنصرﻯ ﻮﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﻨﻔس
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺧﻮﺩ،
ﻗﺎﺩﺭﺑﺴﻠﻮک
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﻤل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ دﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ،ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻢ،
ﻭﺑﻠﻮغ
اﻭﻟﻴﻪﻋﻘلی
ﺪﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ،
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭﺣتی
ﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺘﺮﺑﻴتی غیر ﺍلهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ(ﻣﻄﻴّﻪ)
ﻳﺎ ﺍﻟﺎغ
ﻮﺳﻮﺍﺭﻯ
ﺪﻫﻨﺪه نا فهم
ﻧﻔس ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﺴم اﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺟﺴم
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻘﺎﺩﺭ ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﻨﻴﺴﺖ،
ﻣﮕﺮﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ
بمعرفی
خداوند ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺤﻤل کننده
ﺳﺎﻟﻚ، ﭼﻮﻥ
ﻄﻔﻠﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
هستند و سواری
دهنده ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺴﺎﻟﻚ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤؤﻣﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﻞ
ﻭﻧﻘل اﻭ،ﻋﻘل
اﺳﺖ. ﻭﻋﻘل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺩﻭﺭه
ﺳﻠﻮک عامل ﻮﻣطیع
ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺎﺭﺑﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﻋﮑس ﺍﻥ،ﺳﻮﺍﺭﻯ
گرﻓﺘﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺯﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻮء اﺳﺘﻔﺎﺩه ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﻔل اﺳﺖ
ﻭﺟﻨﻴﻦ،
ﻭﭘﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﭘﺪﺭ و مادر ﺍﻭ
ﻭﺑﻐل کننده ﻃﻔﻞ،
ﻭﺍﻳﻥ
اﻓﺘﺨﺎﺭ ﭘﺪﺭ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﻧﻘﺶﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﺭﺑﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
دارد. ﻭﻟﮑلّ
ﺸﻴئ غایة ،
ﻭﻏﺎیة
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩة
ﺍﻟﻌﻘل هرﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺰ ﻣﻘﺼﺪ
ﻭﻧﻬﺎﻳتی
ﻭﻧﻘﻄﻪ ﻭﺻﻮل
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺎئی ﺒﺮﺳﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﻌﺪ
ﺑﻨﻘﻄﻪ
ﺑﻌﺪﻯﺒﺮﻭﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺑﮑلی ﺘﻮﻗﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻘﺎﺩﺭ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﭘﻴﺮ،ﺑﻌﻠﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻈﺮﻓﻴﺖ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی لاﺯﻡ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
ﺘﻮﻗﻒ ﺩﺍﺋﻢ
کند ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺘﮑﺎﻣل آﻧﻬﺎ
ﺑﻠﻮغ ﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ،
ﻭﻣﻘﺎم ﻮﻋﻘل
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﻳﺎ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ هرﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
اﮐثرﺍ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺑﺮخی
ﺒﻬﻠﻮل ﺼﻔﺖ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ عقل
برتر ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻮﻗﺖ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﻴلی
ﻤﻌﺪﻭﺩ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺳﻠﺎﻣتی عقلی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ و
تولد دوم ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻋﺮش رَحِمان
ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮسی ﺮﺏّ
ﺍﻟﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺫﺍﺗﺎ ﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪﺣتی ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ (ﻏﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻪﻏﻴﺮﺍﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭقرآن،
ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺧﻄﺎﺏ ﺑﻤؤﻣﻨﺎﻥ
ﻮﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
ﻴﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻏﺎﻳﺎﺕ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻫﺮیک
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﺗﺎﮐﺘﻴکی ﺮﺍ،
ﺑﺮﺍﻯﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ اﺯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﻭﻫﺪﻓﻬﺎ
ﺷﺨﺺﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﮐﺮﺩه ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﻭﻗﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮﺣتی
اﮔﺮ ﺑﻨﻴکی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ،ﻫیچ
اﺭﺗﺒﺎطی ﺒﺮﺍه
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻘﻄﻌﺎ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻣﻘﺼﺪ ﻧﻬﺎئی
ﻤؤﻤﻦ (ﻋﻘل کلّ
ﻘﺎﺋﻢ) ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ششم واجب ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﮑلّ
ﻘﻮم ﻣﺮﺍﻉ، ﻭ
ﺭﺍعی اﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻥ
اﻟﻌﻘل ﻮﻫﺮ(ﻗﻮم)
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ،ﻫﺮ
ﮔﺮﻭه ﺍﺯ (ﺍﻭم)
کنندﮔﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﻠل
ﻤﺨﺘﻠﻒ،ﻗﻄﻌﺎ
ﻳک ﭽﻮﭘﺎﻥ ﻴﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
(ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ)
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﭽﻮﭘﺎﻥ عقل
اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ،ﻋﻘﻠﺶ
ﻭﻋﻘل
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل او،
ﮐﻪ ﻋﻘل الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻗﻮﺍم
ﺒﻤﻌﻨﻰ ﻣﻠل
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯاﻭم
کننده ﻗﺪﻳﻤﻰ)
ﺍﺳﺖ. گرچه ﻋﻤﻠﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺩﺭﻫﺮﻧﻘﻄﻪ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ،
ﻭﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ،
ﺑﻤﻔﻬﻮم
ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ ﮔﺮﻭهی
ﻮﺣﺰبی ﻮ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻮﻣﺬﻫبی
ﺪﺭﺍﻣﺪه ، ﮐﻪ
ﻫیچ ﺮﺑطی
ﺒﮑﺎﺭ ﻭ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺭﺍﻋﻰ)
ﭼﻮﭘﺎﻥ رعایت
کننده اﺳﺖ، ﻭلی
ﺒﻘﺼﺪ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
گوﺳﻔﻨﺪ ﺻﻔﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﺘﮑﺒﺮﺍﻥ
اﺯﺍﻥ ﻔﺮﺍﺭﻯ
هستند،ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﺎم گوﺳﻔﻨﺪ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻧﻬﺎ ﺍﻃﻠﺎق
ﺸﻮﺩ،
ﺗﺎﭼﻮﭘﺎنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷند.
گرچه ﻣﻌﻠم
ﺴﺮﮐلاس ﮐﺎﺭ
ﭼﻮﭘﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺑﺎﻋﺼﺎﻳﺶ
ﺍﻃﻔﺎل
ﺮﺍﺑﺴﻤتی که ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎل اﻗﺘﻀﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺳﻮق ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺯﻭﺭ ﻭﺗﺮس
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻥ
هست ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺮﺷﻮﻧﺪ،
ﻭﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻫﺴﺘﻰ،ﻭ ﺗﺮک
اﺯﺍﺩﻯ
ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،
ﻭﺗﺮک ﺬﻫﻥ
ﻮﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﻴﺮﻋﻘل کلّ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺪﺍﺷﺘﻥ
ﭽﻮﭘﺎنی
هستند حتی
اﮔﺮﻋﺼﺎﻳﺶ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻀﺮﻭﺏ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺩﺭﻟﻔﻈ ﺮﺍﻋﻰ(ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪه )
ﻭﺣﺎﻓﻈ ﻮﭘﻨﺎه
ﺩﻫﻨﺪه ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪه ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻮﻫﺮﻗﻮﻣﻰ،ﺍﺯﺍﻭم
کنندگاﻥ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﻌﻠم
ﻮ ﺭﻫﺒﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪه
و مراقب ﺣﺎل
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﺎﻝ ﻭﺗﻮﺍﻧﺶ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻳک اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ، ﺭﻫﺒﺮ
ﺪﻳﺎﻧﺖ های ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭ نیز
ﮔﺮﻭهی
اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺩﺭﺗﻤﺎم اﻗﻮﺍﻡ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻳک
ﺸﺒﮑﻪ
ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ، ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺍﻣﺎم
عصرﺑﻮﺩه ﻭﺟﻮﺩ
دارند . ﻋﻘل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍعی
ﻮﭼﻮﭘﺎﻥ
ﻮﭘﻨﺎه ﺩﻫﻨﺪه
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻋﻘل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺻﺒﺮﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺴّﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻋﻘل
ﺠﺰئی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭیج ﺮﺷﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺎﻫﻴﺖ ﻭﻧﻮع
ﻔﮑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻋﻘل کُلّی
ﻘﺎﺋم ﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯعقلی
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺼﺤﻨﻪ ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻭﺿﺎع
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻣﮑﺎﻥ
آﻧﻬﺎ،
ﻣﺮﺍﺗبی اﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻠم ﺪنی
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﻤﻌﻠﻢ
ﻗﺒلی ﺒﻬﻤﺮﺍه ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌنی عقل جزئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻪ
ﻋﻘل کُلّی
ﺘﺒﺪﻳل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺍﻧشی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻯ هم
اﻧﺒﺎﺷﺘﻪ،
ﻭﺟﻤﻠگی ﺮﻭﻯ
اﺳﺎس ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻭﻯ هم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻳﺨﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻃﺮﺩ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰئی ﻮﺗﺴﻠﻴم
کاﻣل ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺬﻫﻨﻰ،ﻭﺗﺮک
اﺭﺍﺩه ﻭﻫﻮش
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺧلاء
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺸﺴﺘﻥ عقل کُلّی
ﺑﺠﺎﻯ عقل ﺠﺰئی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺭﻭح
الهی ﺠﺎﻯ ﻨﻔس
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﻫﻤﺎﻥﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ اﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩه ﺷﺪه ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭگرچه
ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
اﺯﻣﮑﺎﻧﻴﺰم و
طرز عمل اﻳﻥ
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟکلّ
ﺘﺎﺟﺮ ﺑﻀﺎعة ،
ﻭﺑﻀﺎعة
ﺍﻟﻤﺠﺘﻬﺪﻳﻥ اﻟﻌﻘل
ﻮﻫﺮﺗﺎﺟﺮﻯ
کاﻟﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺿﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﺻﻨﻌﺖ
ﮔﺮﻯﻤﺤﺼﻮلی
اﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻟﺎﻯﻤﻮﺭﺩﻋﺮﺿﻪ(ﻣﺠﺘﻬﺪﺍﻥ
ﺒﺎ ﺟﻬﺪ)
ﺩﺭﺟﻬﺎﺩ
ﻣﻘﺪّس ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻤﻘﺼﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘل کُلّی
اﺳﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺩﻗﻴﻘﺘﺮﻋﻘلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻮ (ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘلی
و لدنّی )
ﺒﮑﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻣﻠﺎﻯ ﺪﺭس
نخوﺍﻧﺪه ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻥ اﮔﺮ
آخوند ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هم ﺒﺎﺷﺪ، ﻭلی
ﻤؤﻣﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﺳﺎﻟک ﻨﺒﻮﺩه
ﻭ ﻭﺍﺻل ﻘﺎﺋم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺟﻬﺪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨگی
با پیامبر نیز
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ کاﺭ
جهاد جنگی ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﺩه
،ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺳﻠﻮکی
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ قبل از
مرگ ارادی ﺰﻭﺩﺗﺮﻭ
ﻗﻄﻌﻴﺘﺮ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ
ﻨﻴﺰﺟﻨگ ﻤﻨﺤﺼﺮﺑﺪﻓﺎع
اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺳﻠﻮک ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻃﻠبی
ﻮﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ. ﻭﺑﺎ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﮐثریت ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻬﺎﺩ ﺩﺭسعی
ﻮﮐﻮﺷﺶ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻓﻴق ﺴﻠﻮکی
ﺴﺨﺖﺍﺳﺖ هرچه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭسعی
ﺸﻮﺩ ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻭﻟکلّ
ﺨﺮﺍﺏ ﻋﻤﺎﺭة،
ﻭﻋﻤﺎﺭة
ﺍﻟﺄﺧﺮة
ﺍﻟﻌﻘل هر ﻣﺨﺮﻭﺑﻪ
ﺍﻯﺒﺎﻳﺪ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺒﺸﻮﺩ،
ﻭﺍﺑﺎﺩﺍنی
آﺧﺮﺕ ﻧﻴﺰﻋﻘل
اﺳﺖ. ﺧﺮﺍبی ﺪﺭ
ﺭﻭﺡ،ﻫﻤﻴﻥﻤﻘﺎم
عقل ﺟﺰئی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺮﺍﺏ
ﺸﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﺳﺎﺧﺘﻤﺎنی
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻌﻤﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ،
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺷﮑل
ﻤﺨﺮﻭﺑﻪ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺭﻭﻯ
ﻫم ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ. که
ﺭﺳﺪ
ﺍﮔﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮔﻨﺎه ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻮﻇﻠم ﺒﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥهم
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺠﻨﻮﻥعقلی
ﺮﺳﻴﺪه ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺴﺦﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺧﺮﻳﻥ عقلی که
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻋﻤﺎﺭﺕ
ﻭﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭﺡ،
ﻓﻘﻄ ﺪﺭﺳﻠﻮک و
رهروی الهی اﺳﺖ.
گرچه ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺍﺩﺑﻰ،ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺖﺑﻌﺪﻯ
ﺴﻠﻮک ﺒﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻌﻤﻴﺮ ﺍﺧﺮﺕ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻥﻤﻌنی
اﺳﺖ. ﻳﮑﻰ ﺟﺴم
ﻮ ﺫﻫﻥ کنونی
ﺪﺭﻣﻘﺎﺑل ﺮﻭح
الهی شده و
ﺘﮑﺎﻣل
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﻭح الهی شده ﺒﺠﺎﻯ
ﻧﻔس امّاره ﻭ
ذهن و ﺟﺴم که ﺩﺭﺣﮑم
آﺧﺮﺕ ﻳﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺑﻌﺪﻯ)
ﺍﺳﺖ. ﺍﺧﺮﺕ
ﺑﺎﺯ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ یا مرگ
قبل از مرگ
ﻤﻌﻨﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
(ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه) ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﺍﻥ
ﻄﺮﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺧﺪﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺑﺎﺷﺪ،
ﺟﻬﻨم
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث (ﺍﺧﺮﻳﻥ
کاﺭ) ﺍﺑﺎﺩﺍنی
اﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻭ،
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻮﺗﻌﻤﻴﺮ
ﻭﻋﻤﺮﺍﻥعقل
آﺧﺮﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮﻋﻘل
کُلّی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ
ﺍﺑﺎﺩﺍﺳﺖ
ﻭﺍﮔﺮﻋﻘل ﺠﺰئی
هنوﺯسعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺳﺎﻟک ﻮﺑﺎ
ﻣﻘﺎم
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ عقل آﺑﺎﺩ
همان ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻮﮐﺴﺐ
ﻣﺎل ﻮﺷﻬﺮﺕ،
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﮔﻨﺎه ﻭﺗﻤﺮّﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻃﺒﻌﺎﻋﻘلی
آﺑﺎﺩ ﻣﺎﺩﻯ
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﺑﺎﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
و الهی ، چه ﺭﺳﺪ
ﺑآﺑﺎﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقل اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻠم لَدُنّی
ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ. ﻭﻟﮑلّ
ﺴﻔﺮ ﻓﺴﻄﺎﻃ
ﻴﻠﺠئوﻥ اﻟﻴﻪ،ﻭ
ﻓﺴﻄﺎﻃ
اﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻥ
اﻟﻌﻘل ﻮ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺗﻰ،ﭼﺎﺩﺭ
ﻭﻓﺮﺵ ﻭﻭﺳﺎﺋلی
هست،ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻔﺮ ﺍز ﺁﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺩﺭﺍﻥ
ﭙﻨﺎه ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﭽﻨﻴﻥﭽﺎﺩﺭﻭﺧﻴﻤﻪ
ﭘﻨﺎه ﮔﺎه ،ﻋﻘل
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﮔﺮ ﺑﻤﻌنی
غیرﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻋﻘل ﺴﻠﻮکی
خدا جوئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﭙﻨﺎه ﺑﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻤﻌﻨﻰ (ﺗﺴﻠﻴم
ﺸﺪﮔﺎﻥﺴﺎﻟﻚ)
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪﻋﻘل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
آﻧﻬﺎ ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻃﺎﻟﺐﺳﻠﻮک
ﻮﺟﻮﻳﺎﻯ ﭙﻴﺮ،
ﻭﻋﺎﻣل
ﺼﺒﻮﺭﻭ
ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
آﻧﮕﺎه ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ،ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ اﻟﻬﺎمی
ﻮﺷﻬﻮﺩ های ﻋﻘﻠﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣل
ﻮﺍﺻل ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻋﻘل عامل
ﻤﺸﺘﺮک
ﺪﺭﻫﻤﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮﻃ ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣل الهی
اﺳﺖ. ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮﺧﺪﺍﺟﻮ ﻭ ﻧﻪ
ﻋﻘل ﻤﺎﺩﻯ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴتی
ﻨفع ﭙﺮﺳﺖ ﻭﻃﺎﻟﺐﻏﻠﺒﻪ
ﻭﺷﻬﺮﺕ ﺧﻮﺍه ،
ﮐﻪﭼﻨﻴﻥ عقلی
هیچ ﻫﺪﺍﻳتی
ﻮﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻮﻏﺎﻳﺘﻰ،ﻭﮐﺎﻟﺎئی
ندارد ﻮﻋﻘلی که
ﻗﺎﺑل آﺑﺎﺩ
ﺷﺪﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍلاّ
ﭼﻨﻴﻥ عقلی
ﺮﺍﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ،ﺣتی
ﻄﻔل ﻮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ،
ﻭﺷﺎﻳﺪﻫﺮﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺰﺑﺎﻥﺑﺴﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ.

حدیث 037 -ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻤﻨﻘﻮﻝ(ﺝ۱ﺹ95ﺑﺤﺎﺭ)ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﻓﺮﻣﻮﺩه :
ﻟﺎ ﻋِﺪّة
أﻧفع ﻤﻥ
اﻟﻌﻘﻞ، ﻭﻟﺎ
ﻋﺪﻭّ أﺿﺮّ ﻣﻥ
الجهل هیچ وﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻤﻔﻴﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘل ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﻫیچ ﺪﺷﻤنی
آﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ
ﺘﺮ ﺍﺯﺟﻬل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻘل ﺸﺪه ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
گفته ﺍﺳﺖ: ﺯﻳنة
ﺍﻟﺮﺟل عقله ﺯﻳنت
ﻭﮐﻤﺎل
ﺁﺭﺍﺳﺘگی
ﻤﺮﺩﻋﻘل اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ کسی اﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻋﻘل
اﻭ، ﻭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﮐﻤﺎل اﻭ می ﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺟل هم ﻤﺮﺩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻫم
ﺴﺎﻟﻚ (ﺭﺍﺟﻞ) ﺭه
ﺭﻭ ﻭﭘﺎﮐﻮﺏ،
ﺩﺭﺭﺍه ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی اﻭ،ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﺻﻞ،ﻋﻘل کُلّی
اﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﮐﻤﺎل اﻭﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ:ﻗطیعة
ﺍﻟﻌﺎﻗﻞ ،ﺗﻌﺪل
ﺼلاة ﺍﻟﺠﺎﻫل ﻘطع
ﺼﻠﻪ ﻭﺍﺗﺼﺎل
عاقل ﻮﻣﺴﺘﻌﺪ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎﻣﻌﺎﺩل
ﺼﻠﻪ ﺭﺣم ﺠﺎﻫل
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺎﻫل
ﺤتی ﺪﺭ ﺻﻠﻪ
ﺭﺣم ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
وولایت ،ﺑﻬﺮه
ﺍﻯ ﻨﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭلی
کوﺗﺎهی ﻮﺗﺮﻙ،
ﻭﺍﻣﺘﻨﺎع
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋل و رَحِم
ولایت الهی ،ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻋﺎﻗل
ﻘﻄﻌﺎ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭﺣﮑﻤتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻋﺪم
ﺴﻠﻮک عاﻗﻞ،
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﺪه ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﻨﻤﻴﺒﺮﺩ،
ﻭلی ﺠﺎﻫل ﺤتی
ﺘﻠﺎﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺟﺎﻯاﻣﻴﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭﻗطع
ﺮﺣم ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻨﻴﺰﻋﻘل
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺰﻣﻮﻟﺎﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ:ﻣﻥ
ﻠم ﻴﮑﻥ أﮐثر
ﻣﺎ ﻓﻴﻪﻋﻘﻠﻪ،ﮐﺎﻥ
ﻔﻴﻪ ﺑﺄﮐثرﻣﺎ
ﻓﻴﻪ ﻗﺘﻠﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻋﻘل
ﺒﻴﺸﺘﺮﻳﻥ
ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﻭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻭﻣﺮگ
اﻭ ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺠﻬل
عکسﻋﻘل اﺳﺖ. ﺑﻘﻴﻪ
ﺩﺍﺭﺍﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺻﻔﺎت
اﻧﺴﺎﻥ،
ﻳﺎﺧﺎﺩم عقل
هستند
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻭﻳﺎﻣﺘﺤﺪ
ﻧﺎﻣﻘﺪّس
ﺑﺎﺟﻬل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺧﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ،که
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ، وچه ﺩﺭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
منفی ﺭﻭح که ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ژنتیک
روحی اﺳﺖ.

حدیث
038 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻤﻨﻘﻮل اﺳﺖ(ﺝ۱ﺹ96
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﺠﻤﺎل
فی اﻟﻠﺴﺎﻥ،
ﻭﺍﻟﮑﻤﺎل فی
اﻟﻌﻘل ﺰﻳﺒﺎئی
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺍﺩبی اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺯﺑﺎﻥ ﻮ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻮﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ او
ﺍﺳﺖ. ﻭلی علاﻣﺖ
ﮐﻤﺎل ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮﺭﻭحی ﺸﺨﺺ
ﺩﺭﻋﻘل اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺎﻥﻮﮔﻔﺘﻥ
ﺰﻳﺒﺎئی ﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻤﺎل
عقلی اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻮﻟﺎ
ﻳﺰﺍل اﻟﻌﻘل ﻮ
ﺍﻟﺤُﻤَﻖ،
ﻳﺘﻐﺎﻟﺒﺎﻥ علی
اﻟﺮﺟﻞ،الی
ثمانیة ﻋﺸﺮ
ﺳنة ﻓﺄﺫﺍ
ﺑﻠﻐﻬﺎ ﻏﻠﺐ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﮐثر
ﻤﺎﻓﻴﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
عقل ﻴﺎ ﺣﻤﺎﻗﺖ
ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺺﻏﻠﺒﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﺎهی اﻳﻥ
ﻮﮔﺎهی ﺁﻥ،
ﺗﺎﺷﺨﺺ ﺑِﺴﻥّ
هیجده ﺳﺎﻟگی
ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﺯﺍﻥ
ﭙس ،ﺍﻥ ﻴک همیشه
ﻏﺎﻟﺐ ﺑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺴﻨﻴﻥ عمر
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺍﻣﻮﺯﺵ،
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﻨﻘﺶ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺍﺯﺍﻳﻥ ﭙس
ﺍﮔﺮﻋﻘل ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩه ﺑﻮﺩ،
ﻭﻋﻘل ﺠﺰئی
ﺴﻤﺖ ﻭﺟﻬﺖ
ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ،ﻋﺎﻗلی
اﺳﺖ ﮐﻪﺷﺎﻧس
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﻮﻓﻴق
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﻧﮕﺮﻓﺖ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ آﻟﻮﺩه
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺟﻬل ﻴﺎ ﻋﺪم
ﺴﻠﻮﻙ،ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﻭﻋﻤﺮ ﺍﻭﺭﺍ و
کرامات نوعی
خود را ﻣﺼﺮﻑ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻳﻥ ﭙﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﻮﺍﻧﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺎﺯ ﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻨﻴﻥ
ﻤﺘﺄﺧﺮ، ﻣﻮﻓق
ﺒﮑﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰئی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺭﺍه
ﺍﻳﻨﺪه ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم ﻮ
ﻫﻤﻮﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﮐسی ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ،
ﭼﻨﺎﻥﻤﺴﻴﺮ
ﺯﻧﺪگی ﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺨتی
ﻮﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻈﻴم
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺭﺍه ﻧﺠﺎﺕﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺳﺎﻟکی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ، گرچه ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺑﻴﺨﺒﺮ
ﺍﺯ ﻋﺸق ﺨﺪﺍ،
ﻭﺑﻴﺨﺒﺮﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﻔﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﻌﻘﻮل
ﺬﺧﺎﺋﺮ،ﻭﺍلاﻋﻤﺎل
کنوﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺫﺧﻴﺮه ﺍﻧﺴﺎﻥبرای
أینده نوعی
ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺘﻨﻬﺎ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺫﺧﻴﺮه
) ﺑﺪﻭ ﻣﻌنی ﻴکی
اﺯ ﺍﺯل قبل اﺯ
ﺗﻮﻟﺪ کنونی
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ از تولدات
پیشین ﺫﺧﻴﺮه ﺷﺪه
ﺑﻮﺩه وکرامات
کنونی بالفعل
و بالقوّه هر
انسانی است . ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺬﺧﻴﺮه ﺍﻯ
آخرت اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ و
سلوکی و شهودی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺫﺧﻴﺮه ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ،
وﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎﺍﻋﻤﺎل
گنجینه ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﺮﺍﻳﻨﮑﻪﻋﻘلی
ﻮﺩﺭﺍﻳت
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺪﺍﻧﺪ چه
ﻣﻴﮑﻨﺪ وچه ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.

حدیث
039- اﺯ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻤﻨﻘﻮل اﺳﺖ (ﺝ۱ﺹ96
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
ﺍﻟﻌﻘﻮل
ﺃﺋمّة
ﺍﻟﺄﻓﮑﺎﺭ،
ﻭﺍﻟﺄﻓﮑﺎﺭ
ﺃﺋمّة ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ
و القلوب
أئمّة الحواس و
الحواس أئمّة الأعضاء.
ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
أﻓﮑﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ،
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺪﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ،
ﺭﻫﺒﺮﻯ
اﻓﮑﺎﺭ ﻭﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻓﮑﺮ
ﻭﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐﻋﻮﺍﻣﻞ،
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺳﺎﻟک اﻮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭﻗﺎنع
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮک
بکند. ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻮﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯم
ﺪﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮﻙ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺩﺭﺣﺪﻳث ﻋﻘل
کامل ﭙﻴﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ، ﻭﻣﺮبی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﺤﻴح لازم ﺪﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﻟﻮ ﺍﻧﺪﻙ،ﻭﺧﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺘﺮک نیمه
راه ﺴﻠﻮک ﻮﻳﺎ
ﺗﻨﺒلی
ﺒﮑﺸﺎﻧﺪ،
ﺗﺼﺤﻴح لازم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﺴﺘگی ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺍﻣﻴﺪﻫﺎ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﺭفع
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﭘﻴﺮ،ﻭﻳﺎ
ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
گفته ﻫﺎﻯ اﻭ،ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﻧﻴﺮﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺎﺭﮊﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﮑﺎﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺭفع
ﺨﺴﺘگی ﺮﻭحی
ﺴﺎﻟﻚ ﺗﻨﺒلی
او ﺭﺍ ﻣﺮﺗفع
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺳﺮﻋﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﻠﻮک
اﻭ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺭﻭﺣﻴﻪ ﻗﺒلی
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﻋﻘل
ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺎﺗﻤﺎم
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﺍﻳﺪﺍل ﻄﻠبی
اﻭ، ﺩﺭﻇﻠﻤﺎﺕ
ﻭ بی ﺨﺒﺮﻯ های
ﻤﺮﺍﺣل ﺪﻭﺭه ﺳﻠﻮﻙ،
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺒﺮم بعقل
کُلّی ﭙﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. گرچه ﮔﺎهی
ﻮلی ﻨﻪ ﺯﻳﺎﺩ،ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍثاﺭﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻭﺣﻴﻪﺍﻯ
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻄﺎﻟﻌﺎتی
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺭس ﺑﻮﺩﻥ بپیر،ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻤﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻔس
ﺍﺩﺭﺍک ﻮﻓﻬﻢ،
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟک ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪﺍﻯ
کمتر ،ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳتی کوﺗﺎه
ﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺮه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل
ﻮﻗﺖ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﻧﺼﺎیح ﻮ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻭ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮔﺮﻭه ﻣﺴﺘمع
ﺪﺭﻣﺠﻠس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ کُلّی
ﻮ ﻋﻤﻮمی ﭙﻴﺮ
ﺗﻄﺒﻴق ﺒﺪﻫﺪ. ﻭسعی
کند ﮐﻪ ﻣﻠّﺎ
ﻧﻘطی ﻮﺑﻬﺎﻧﻪ
ﮔﻴﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻧﻘﺶﻋﻘل
ﺪﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﺸﻤﻮل اﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻫﺪﻑﺍلهی
ﻮﻣﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺤﻘﻴقی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻮﺵ ﺷﻨﻮﺍئی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الاهی
ندﺍﺭﻧﺪ. ﻋﻘل
ﻨﺎﺻح غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫﺪﺍﻳتی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺩﻭﻯ آﻧﻬا ﺍﺯﻧﻔس
امّاره ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻮﺩه ﻭ
ﺩﻧﺒﺎل ﻟﺬﺕ
ﻭﺭﻓﺎه
ﻭﺭﺍﺣتی هستند،
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺳﻠﻮک
ﻮﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺎﻥ ﻮﻓﮑﺮ
ﺩﺭیغ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻋﻘل کاﻣﻞ،ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﮔﺮﺍﻥ ﻘﺪﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎعلیّ
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺰﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪه ﻗﻠﺒﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻃبیعی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻜﺎﻥ چنین
ﻤﻴﮑﻨد
ﻭﻣﻴﺠﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮﺵ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻓﮑﺮﺵ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻘلی
ﭙﻴﺮ،ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻧﻴﺮﻭ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ گرﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻃﺒﻌﺎ
ﻋﻤل ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﻗﻮﻯﺘﺮ،
ﻭﺩﺭ ﺭﺍه ﺩﺭﺳﺖﺗﺮﻯ
ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻗﻠﺐ
ﻭﮐﺸﺶ،
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻬﺎ
ﻭﺗﻤﺎﻳل
اﻧﺴﺎﻥ که ﺍﺯ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺷﺘﻦ
اﻓﮑﺎﺭﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﺪه ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ،
ﺍﺭﺍﺩه ﻗﻮﻯ
ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﮐﺸﺶ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻔس أمّاره ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﻧﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﻣﺤﺮّک
ﺪل آﻧﻬﺎ ﻭﻧﻪ
ﻋﻘل کافی
ﺘﺼﺤﻴح ﺸﺪه ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ . ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ که ﮐﺸﺶ
ﺧﻮﺍﻫند ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﻃﻔل
ﻮﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻫﻮﺳﺮﺍنی ﻮ
ﻟﺬﺕﺟﻮﺋﻰ
ﻭﻧفع ﭙﺮﺳتی
ﻮﻏﻠﺒﻪ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺷﺒﺎع عقده
ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩﮐم
ﺒﻴنی ﻮﻃمع
ﻮﻏﻴﺮه ﺍﺳﺖ. (ﻗﻠﺐ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠﺎﻭه ﺑﺮﻗﻠﺐ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﺪﺍﺧل
ﻘﻔﺴﻪ ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﻤﻌنی ﻤﻐﺰ ﻭﻣﺮﮐﺰﻓﮑﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺒﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﺩﻭﻯ
اﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ باز ﻘﻠﺐﻭﺍقعی
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
،
ﻭﺩﺭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴتیک
و ملکه هاﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﺸﺨﺺ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰش ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮﻗﻠﺐ
ﻋﻨﺼﺮﻯﻠﺬﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩ،
ﻭﻗﻠﺐ ﻣﻐﺰﻯ
آﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺑﺪ (ﻗﻠﺐ
ﺭﻭحی ﻔﻌّﺎل
ﺘﺮ) ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﺍﺯﻗﻠﺐﺭﻭحی
اﻟﻬﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺳﺎﻟک
هدﺍﻳﺖ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
هدﺍﻳﺖ هم
ﻘﻠﺐﻋﻨﺼﺮﻯ،ﺭفع
ﻨﮕﺮﺍنی ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩه ،ﻭهم
ﻘﻠﺐ ﻣﻐﺰﻯ
ﻮﺫﻫنی اﻭ
ﺍﺭﺍم ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﻠﺐ ﺭﻭحی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﺣتی
ﺒﺮﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺎﮐم
گرﺩﺩ. ﻭﻳﻜﺸﺒﻪ
ﺭه ﺻﺪﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﺎﻟﻚ، ﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ،ﻭﻫﻤﺮﺍه
ﺍﺭﺍﺩه آﻫﻨﻴﻦ،
ﻭﻫﻤﺮﺍه ﻟﺬﺕﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺨﻮﻳﺶﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻟﻴﺘﺮﻳﻥ
ﻨﻮع
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮا
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥهم ،ﺩﺭﺑﺮﺩ
ﮐﻮﺗﺎه ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫم ﺒﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺒﻬﺮه ﻭﻟﺬﺕ
ﻭﻧفع ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻴﺎﺏ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﻴﺎبد گرچه ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴم
هستند،
ﺑﺎﺯﺍﻣﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻗﺎنع ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺴﺮﺩ
ﺷﺪﻥ ﺪﺍﻏﺘﺮ
هم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭسعی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻬﺪﻑ ﻧﻬﺎئی
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺭﺍﺑﻄﻪﻋﻘل
کُلّی الهی ﻮ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻭ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ،
ﻭﺣﺪّ ﺍﻗل اﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﻘﻄ
ﺪﺳﺖﺭسی ﺒﭙﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻧﺘﺎیج ﺠﺎئی
ﻨﺮﺳﻴﺪه ،
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﻋﻘل کُلّی
ﺒﺎﻋﻘل ﺠﺰئی
ﺴﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
اﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭ ﺳﭙس
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭﻯ(ﻋﻘل
ﻮﺗﻔﮑّﺮ
ﺫﻫﻨﻰ) ﺑﺎ ﻗﻠﺐ
ﻭﺟﻨﺒﻪ ﺍﺣﺴﺎسی
ﻮﻋﺎﻃﻔﻰ،
ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﺳﻤﭙﺎتی که ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺑﻴﺎﻥ
ﺸﺪه ،ﮐﻠﻴﺪ
ﺭﺍه ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﺮﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺗﺎبع ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻗﻠﺐ
ﻭﻋﺸق ﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﻣﻨﻄق
کنونی ﺴﺎﻟﻚ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻮﺩﺭﺳﺖ بدﺍﻧﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻔﮑﺮ
ﻧﻴﺰﺗﺎبع ﻮﻣطیع
عقل کُلّی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺘﺴﻠﻴم ﻮﻣطیع عقل
کامل ﭙﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺭؤﻴﺎﻫﺎ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﭘس
ﺍﺯﻧﺠﺎﺕ،
ﺑﮑﻠّﻯ اﺯﺣﻮﺯه
ﺗﺪﺑﻴﺮﻗﺎﺋم
ﻤﺮبی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﺎﺭج
گشته ،
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻫیچ
غیرﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺎﻫﺮﻗﺪﺭﻋﻠم
ﻮﺩﺍﻧﺶ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻗﻠﺐ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﮐﻨﺘﺮل
کند. ﺑﻠﮑﻪﺣتی
ﻔﮑﺮ ﻭﻣﻐﺰ ﻭ
ﺫﻫﻨﺶ ﺩﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺭﻫﻤﺎﻥ هوﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻗﻠﺐ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻓﮑﺮ آن
ﻣﻴﮑﻨﺪ که ﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺨﻄﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺭﺍه
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺒﻮﺩه ﻭﻗﺎﺩﺭﻫم
ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﺧﻮﺩﺵ ﺍﻳﻥ
ﺨﻄﺎ ﺭﺍ ﺩﺭک
کند. ﻭﻟﺬ
ﺍﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﻄﺎ،ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻨﻄقی اﺳﺖ،
پس ﻧﺘﺎیج
ﻤﻨفی ﻮ ﺷﺮﺭ
ﺑﺎﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﻓﻘﻄ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺩﺍغ ﺸﺪﻥ
ﻮﻟﻄﻤﻪ ﺩﻳﺪﻥ
ﻮﺑﺤﺮﺍنی ﺸﺪﻥ
ﺰﻧﺪگی اﻭ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﻄﺎﻯ
اﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻏﻠﻄﺶﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻘﻠﺐﻭﻧﻔس أمّاره
ﺍﻭﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک
الهی ﺸﻮﺩ،
ﻗﻠﺐ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺍ ﺗﺎبع ﻔﮑﺮ،
ﻭﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺗﺎبع عقل
ﻤﺮﺑّﻰ. ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﺍﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ توکّل
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻋﺠﻠﻪ ﻭﻳﺎ
ﺩل ﺴﺮﺩﻯ
ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻘل که
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم اﺣﺴﺎس
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪگی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭم ﻴﺎ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس . ﻭﺩﺭﺳﺎﻟک
ﺘﺴﻠﻴم ﻘﻠﺐ
ﺑﺎﻭﺍﻣﺮ ﻓﮑﺮ،
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻘﺒلی
ﻔﮑﺮ
ﺑﺎﻭﺍﻣﺮﻋﻘل کُلّی
الهی
ﻮﭘﻴﺮﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺩﺭﻭﺍقع
ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.

ﻭﺍﻟﻘﻠﻮﺏ
ﺃﺋمّة
ﺍﻟﺤﻮﺍس ،ﻭﺍﻟﺤﻮﺍس
ﺃﺋﻤّﻪ
اﻟﺄﻋﻀاء ﺪﺭﺍﻳﻥﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻟﻬﺎ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺤﻮﺍس ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
داﺷﺖ. ﻭﺣﻮﺍس
ﻫم ﺮﻫﺒﺮ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺠﺴم
هستند. ﺩﺭﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
تن اﻧﺴﺎن ﻨﻴﺰ،
ﺍﻋﻀﺎ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮔﻮﻧﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﻓﻌﻠﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍتی اﺯ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎﻋﻀﻠﺎﺕ
ﻃﺒق عادﺕ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ،
ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
خوﺩ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻤﺎنی کارﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺣﻮﺍس ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺍﺳﺖ. گرچه
ﺧﻮﺩ ﺣﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺳﻴﺴﺘمی
عصبی هستند. ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺣﻮﺍس ﺑﺮﺍﻯ
اﻋﺼﺎﺏ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺎل
اﮔﺮ ﺩﻟﻬﺎ
ﮐﺸﺶ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺗﻤﺎم
ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻋﺼﺎﺏ،
ﻭﺗﻤﺎم اﻋﻀﺎﻯ
ﺠﺴم ﺤﺮﮐﺎﺕ
ﻭﺍﻓﻌﺎل آن ﺪﺭ
ﻭﺿﻊ ﺩﺭﺳتی هستند.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺨﻄﺎﻯ
ﻔﻴﺰﻳکی ﺪﺭﺍﻋﻤﺎل
ﻮﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻠﻴﻪ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭﺍﻓﻌﺎل ﺠﺴﻢ،
ﺯﻳﺮﻧﻈﺮ ﺩقیق ﻔﮑﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ،
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺘﺎبع
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﻭﺟﻮﺩ و
مقام
برترﺧﻮﻳﺶ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥ
کوﺩﮐﺎﻧﻪ،هرچه
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻮﺍثاﺭ
ﺍﻥﺘﻮﺟﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺟﺴم ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﻳﺎ
ﻃﻔل ﭽﻨﺪ
ﻣﺎﻫﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻈم ﻮ ﻫﺪﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻣﺸﮑل
ﺴﺎﺯ،ﻭﺍﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻥﺒﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﺍﻋﻀﺎﻯ
اﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ،ﺗﺎبع
ﺴﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
عصبی ﻮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺬﻫنی ﺨﺎﺹ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺴمی
ﺪﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺍثاﺭ
ﺍﺩبی ﻮﻋﻘلی ﻮ
ﺗﻤﺪﻥ ﺪﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺟﺴمی
ﺸﺨﺺ ﻫﻮﻳﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺪﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﻮﺭﻣﺎل
ﻮﻋﺎﺩﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﮑﺮ،ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻤﭙﺎﺗﻰ،
ﻭﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻮﺍس
ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻮثّر ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ (ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ)
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ (ﺣﺮﮐﺎﺕﺟﺴﻢ)ﻫﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺳﻌﺎﺩﺕ،
ﻭﻟﺬﺕﺧﻮﺷﺒﺨتی
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﺮﺍه ﺍﻓﻌﺎل
ﻮﺍﻋﻤﺎل ﺸﺨﺺ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭلی ﻔﻘﻄ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ،
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫیچ
غیرﺳﺎﻟک
ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭﻣﺠﺮّﺏ
ﻭﺣﺮﻓﻪﺍﻯ،ﺟﺰ
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﻭﮐﺎﺭﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭﺫﻫﻥ
ﻮﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
، ﺩﺭﺩﻭﺭه ﺗﺤﺼﻴل
ﻮﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
هاﻯ ﺪﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه ،
ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﻫﻤﻴﻥﺠﻨﺒﻪ
هاﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺮج
ﻤﻌﺎﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭلی
ﺪﺭﻫﻴﭻ اﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺍﻓﻌﺎﻟﺸﺎﻥ
ﺘﺎبع ﺴﻴﺴتم
ﺼﺤﻴح عصبی ،ﻭﻫیچ
ﺴﻴﺴتم ﺬﻫنی
ﻮﺗﻤﺮﻳﻥ ﻮ
ﻋﺎﺩﺕﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺗﺎبع
اﺣﺴﺎس ﻣﻌﻘﻮل
ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﺑﻌﻠﺖ ﻧﻘﺺ
ﺩﺭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﮑﺮ،
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ آن،ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﺪﺍﺧلی ﺨﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻧﺎشی اﺯ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺑﻴﺨﺒﺮﻯ
اﺯﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل ﻤﺮﺷﺪ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪه ﮐﺎﻣﻞ،
چه ﺭﺳﺪ ﺍﮔﺮﺍلهی
ﻮﻣﻄﻠق
ﺒﺮﺍﻯﺒﺸﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ هم
ﺑﺎﺷﺪ . ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﻋﻤﺮ ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﺭﻯگرﺍﻥ،
ﺍﺯﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻭﻟﮑّﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻨﮕﻴﻦ، ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻤک آﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺘﺎﺑﺪ،
ﻭﺩﺭﻣﺴﺦ ﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯﺠﻬﻨﻤﻰجهان
،ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﺍﺯ ﻧﻮ ﻧﻘﺶ
ﺑﺮﺗﺮﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﻨﮑﻨﺪ،ﻋقب
ﺮﻓﺘﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺮﻭحی ﻤﺪﺍم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻓﺮﺻﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﺨﻮﺩ، ﺩﻭﺑﺎﺭه
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭﺍﺳﺮﺍﻑ ﮐﺮﺩه
،ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﭘس
اﺯﺻﺪﻫﺎ ﻭﮔﺎهی
هزﺍﺭﺍﻥﺴﺎل
ﺒﺒﺸﺮﻳﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﺳﻴﺪه ﺗﺎﺧﻄﺎئی
ﺮﺍ ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ
أکنون ﮐﺮﺩه ﺑﻮﺩ.

حدیث
040 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ(ﺝ۱ﺹ96
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﺳﺘﺮﺷﺪﻭﺍ
ﺍﻟﻌقل
ﺘﺮﺷﺪﻭﺍ ،
ﻭﻟﺎ ﺗﻌﺼﻮه ﻓﺘﻨﺪﻣﻮﺍ
ﺍﺯ ﻋﻘل کمک
ﺒﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺗﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻳﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻋﻘل ﺘﻤﺮّﺩ
ﻭﺳﺮﭘﻴﭽی
ﻨﮑﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ به
ﻣﺸﻮﺭﺕ ﺑﺎ(ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
گرﺍﻯ)ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺟﺰﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﻣﺸﻮﺭﺕ
ﮐﻨﻨﺪه ﻭ
ﻣﺸﻮﺭﺕ ﺷﻮﻧﺪه
، ﻭﺗﻤﺮﺩ
ﻣﺸﻮﺭﺕ ﮐﻨﻨﺪه
ﻫﺮﺳﻪیکی
هستند. ﻭﺑﺠﺎﻯ
هدﺍﻳﺖ ﮔﻤﺮﺍهی
ﻴﺘﺪﺭیج ﻮ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ. گرچه
ﻓﮑﺮ ﻣﺎ ﮐﻪ
ﺗﺎبع اﺣﺴﺎس ﻭ
ﻧﻔسﺍﺳﺖ،
ﺧﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻨﻄقی ﻮ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻴﺪه ﻭﻣﺸﻮّق
ﺮﻓﺘﺎﺭ ﺧﻄﺎﻯ
أﻋﻀﺎﻯ تن و
نفس ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﻣﻨﺎفع ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻨﺎحقّ
ﻤﻴﺸﻮﻳم که ﺍﻳﻥ
هدﺍﻳﺖ ﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس أمّاره
ﻳﺎ ﺭﻭح
ﺤﻴﻮﺍﻧﻴت ﻤﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
عمر ﺑﺎ
ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪﺍﻯ
اﺯﻋُﻘﺪه ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻏﻠﻄ ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺖ ﺗﺼﺤﻴح
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﻭﺣتی ﻘﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺼﺤﻴح هم
ﻨﻴﺴﺘﻴم
ﺰﻳﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻔس
ﻗﻮﻯ ﻮ ﺣﺎﮐم
ﺒﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪه
ﺍﻳﻢ. چه ﺭﺳﺪ
ﺑﭙﺸﻴﻤﺎنی ﺒﺎ
ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪﻥ
ﻤﺮگ ﻮ
ﺍﺣﺘﻤﺎل ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺪﺍ، ﮐﻪﺣتی
ﺪﺭ ﻧﺎ
ﺑﺎﻭﺭﺍﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺟﻬﻨمی ﻴﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﺒﺠﻬﺎﻥ، ﺍﻧﻬم
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻓﺼل نوعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺪﺗﺮ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺪﺭ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، چه ﺭﺳﺪ
ﺑﻔسخ گیاهی
ﺪﺭ ﺍﻣﺪﻥ ﻮﻳﺎ
ﺭسخ ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﻣﺎﺩه ﺫﺍﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، که ﭘﺸﻴﻤﺎنی
هائی ﺒﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
ﭙﺸﻴﻤﺎنی
اﺣﺘﻤﺎلی ﺮﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍنیم
ﺘﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴم ﻮلی
ﺪﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭک
ﭽﻨﻴﻥ
ﭙﺸﻴﻤﺎﻧﻴﻬﺎ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ، پس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺴﺎﻝ برسیم
ﻮﺑﺘﻮﺍﻧﻴم
ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺸﻮﻳﻢ. ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﺴﻮم ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
هرﮐس ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭﻣسخ
ﺨﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
آﻣﺎﺩه ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺣﺴﺮﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻭلی
ﺮﻭح ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ،
ﮐﻪ آﻣﺎﺩه ﻭ ﺣتی
ﻄﺎﻟﺐ ﮐﺎﺭﻣﺎ،
ﻭﺤﺎﺿﺮ ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی هم
هستند تا از
رنج ها ﻭ
ﺩﺭﺩﻫﺎ ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
نجات یابند که
ارواح احضار
شده گفته اند ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺒﺘﻔﺼﻴل
ﻮﺗﻘﺮﻳﺒا
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻣﺪه ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﻋﻘل
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ارﺷﺎﺩ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯﻋﻘل
کامل ﭘﻴﺮ
الهی مربّی
هدﺍﻳﺖ ﻭ ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﺑﻄﻠﺒﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ نیز
ﺒﻌﺪﺍ ﺭﺷﻴﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺭُﺷﺪ
ﻭﺑﺎﻟﻎ
ﻭﮐﺎﻣل گرﺩﻳﻢ.
ﻃﻠﺐ ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﺍﺯﻋﻘل کاﻣﻞ،
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ، ﺣتی
اﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻳﻘﻴﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪه
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘل ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
کند،ﺑﺎﺣﺘﻤﺎل
ﺨﻴلی ﺰﻳﺎﺩ،
ﻣﺪﺍﻡ ﮔﺎﺭﺩ
ﺩﻓﺎعی گرﻓﺘﻪ،
و ﺍﻣﺎﺩه ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭﻗﺎنع ﺸﺪﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس أمّاره
ﺷﺨﺺ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺒﻬﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻏﻴﺮﮐﺎﻣل ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﮐﺮﺩه است. و
ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻠﺎم ﭙﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻨﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﺪ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
هم اﺯ
ﺍﺳﺘﺮﺷﺎﺩ ﻭ
ﻃﻠﺐ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺮّﺩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺯﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ،
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ
ﭙﺸﻴﻤﺎﻥ ﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮﺑﺎﺯ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﻭﻋﻘل اﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ،
ﻧﻪﭘﻴﺮﻯﺪﻳﮕﺮ
ﺯﻧﺪه ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
آثار ﻣﻨفی
إﻧﮑﺎﺭ ﺣﺮﻑ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺳﺮﺵ
ﺑﺪﺭ و ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺑﺨﻮﺭﺩ،
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﺩﺭﺩﻫﺎ
ﻭﺍﺳﻴﺒﻬﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺭﻣقی ﺪﺭ
ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻭﺭﻫم
کرﺩ ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
گذشته ﻫﺎ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻗﻮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺠﺴﺘﻥ
ﻮﺑﻬﺮه ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺯ ﻋﻘل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﻮ
ﺍﻳﺪﺍل ﺠﻮئی
اﻳﻥ ﺨﻄﺮﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم عقل
ﺠﺰئی ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺗﻔﺼﻴﻞ،
ﺍﺯﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺟﻬﻨﻢ، ﻭﺷﺮح
ﻤﺸﺮﻭح ﺪﺭ
ﺍﻭﺻﺎﻑ
ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻤﻴم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﺒﻌﻘل
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
اﻗﺪﺍم کنند. ﻭگرچه
ﺍﻳﻥ ﺤﺎل ﺨﻴلی
ﺒﻨﺪﺭﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟک که ﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ
الهی ﻭﻋﻘل
ﺒﺮﺗﺮ ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﺘﺮس
ﺍﺯﺟﻬﻨم ﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺣتی
ﻄمع ﺒﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻨﺪگی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻓﻘﻄ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻘﻄ
ﺠﻬﻨم ﻨﺮﻭﺩ،ﻭﻳﺎﻃمع
ﺒﻬﺸﺖ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ
ﺩﺭﺣﮑﻤﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻤﻌنی ﺘﮑﺎﻣل
نوعی ﺮﻭﺡ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺁﻥ
هستند. ﻭﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻳﺎﺟﻬﻨم
ﻤﮑﺎنی ﻮﻣﺎﺩﻯ.
گرچه ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
گاﺭﻣﺎی مجرم
شدن ﻭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎنی ﻴک
ﺤﺎﻟﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯﺟﺴم ﻮ
ﺩﺭﻣﻐﺰﻫم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﭙﺸﻴﻤﺎنی
ﻨﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭﺧﻮﺷﺒﺨتی
ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ،
ﻭﻧﺪﺍﻣﺖ
ﺩﺭﺳﺎﻟک ﺘﺮک کرﺩه
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﻳﺎﺳﺎﻟک
ﻤﻨﺎﻓقی اﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮﺑﺮﺍﻯ
همه ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث
041 ازﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨند (ﺝ۱ﺹ۹۹
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭ
ﺍﺯ چه ﭼﻴﺰﻫﺎئی
آﻓﺮﻳﺪه ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ:ﺧﻠﻘﻪ
ﻣلک ﻠﻪ ﺭؤﻮس ،ﺑﻌﺪﺩ
ﺍﻟﺨﻠﺎئق ﻤﻥ
ﺨﻠﻖ، ﻭﻣﻥ
ﻴﺨلق الی ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ﻋﻘل ﺮﺍ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
آﻓﺮﻳﺪه ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯاﺳﺖ. ﺩﺭﻭﺍقع
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گفت،ﮐﻪ
ﺣتی عقل کلّ
ﻘﺎﺋﻢ، ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺍل میسّر
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ،ﻫﻤﺎﻥ
عقلی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎئم ﺪﺍﺭﻧﺪ چه
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘل
ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﮐﻪﺭﺏّ النوع
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
در جهان
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻘل کلّ
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫم کمال
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ که
ﺩﺭﻋﻘل اﺳﺖ،
ﮐﻤﺎل
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺍﻣﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘل ﻮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻘل ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻋﻘل کلّ ﻘﺎﺋﻢ،
ﺟﺰء کوﭼک ﻮﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻥ
(ﺼﻔﺖ الهی)
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﻘل
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭلی ﻤﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺒﺸﺮﻋﺎﻗﻞ،
ﺑﺎ ﺿﻌﻒ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﻓﺮﺽﮐﻨﻴم که ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺭﻧگ ﻮ ﺑﻮﻯ عقلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،ﻋﻘﻞ
ﻧﻮع میموﻥﺮﺍ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺎس
ﻋﻘل ﻨﻮع اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ. گرچه ﺑﺎﺯهم
ﺪﺭ ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﺎ
ﺍﺯﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺘﺼﻮﺭﻣﺎ ﺑﺮﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻬﺎئی
ﻤﻴﻤﻮﻥ،ﻧﻮعی
عقل ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
اﺳﺖ. ﮐﻪﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺒﻮﺩه ، ﻭﻋﻘل
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺠﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻃبیعی ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻫﺮ ﻃﻔل اﻧﺴﺎﻥ
نیز ﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی
اﻳﻥ اﺣﺴﺎس
ﻋﻘل ﻨﻴﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﻧﻴﺰﻋﻘل کُلّی
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮ،ﺑﺎﺗﻤﺎم
کمال ﻮﺑﻠﻮغ
آن ﺒﻤﺮﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻤﮑﻥاﺳﺖ
ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻘﺶ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ایفا کند. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻘل کُلّی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﭽﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻫﻤﻴﻥ
عقل کُلّی
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭ(ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻗﺎﺋﻢ)
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
آن گوئی
ﺪﺭﻣﻐﺰ ﻭﮐﻠﻪ
ﻳک اﻧﺴﺎﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻫﺮﮔﺰﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺗﺎم ﺒﺎﻫم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍﻣثل هم
ﻮﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺨﻠق ﻨﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩﺵ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. چه ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﺪ. ﻫﺮﮐﻠّﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻐﺰﻯ
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﻮﺍﺣﻮﺍلی
ﻮﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎمی
ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪﺩﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻨﻴﺰ،
ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺸﮑل ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
باﻋﻘلی
ﻮﺍﺣﻮﺍلی ﭽﻮﻥ
ﺨﻮﺩﺵ ﻃﺮﻑ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻧﻘﺪﺭﺩﺭﮔﻔﺘﺎﺭﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺗﻨﺰﻳل ﻤﻨﻄقی
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺒﻄﻔل کوﭼک
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ،
ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ اﻭ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم عقلی اﻭ
ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﻋﻤل
اﻳﻥ ﺨﺪﺍوند
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻔﻬﻴم
ﺴﺎﻟکی ﻴﺎ
ﭼﻮﻥﻄﻔل عمل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﭘﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﻳﺎ ﻣﺎﺩﺭ
ﻃﻔل ﻨﻴﺰ،ﻓﻘﻄ
سعی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺟﺴﺎم
ﻮﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪه ﻭﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪه ،ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍی
صَمَد و در
وحد ت وجود
خود با تمام
هستی ها ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭ حی ﻮ ﻗﻴّﻮم
اﺳﺖ. ﻳﺎﺯﻧﺪه ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻗﻴﻮﻣﻴﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﭘﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻗﺎﺋم ﺒﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﻘﻴﻮﻣﻴﺖ ﺧﺪﺍ،ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺣتی ﻤﺎﺩه
أتمی تا انسان
، چه ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘل
ﻮﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ،
ﭼﻮﻥﺪﻭﺩ
ﺍﺯﻫم ﺠﺪﺍ
ﻭﻣﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻡ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘس ﺍﮔﺮﻋﻘل ﺘﻤﺎم
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻓﻌلی
ﻮ ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ،
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣلی و ﭙﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ هم
ﺒﮕﺬﺍﺭﻳﻢ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﻘل
ﻘﺎﺋم الگوی کمال
نوع بشری ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ گرچه ﻫﻨﻮﺯﺧﻴلی
اﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻠق
ﻨﺸﺪه ﺍﻧﺪ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺍﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ۵۵
ﻗﺮﻥﺪﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻈﺎﻫﺮﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺪﺭﻣﻐﺰ ﺗﻤﺎم
اﻓﺮﺍﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺩﺭﻓﺼﻮل نوعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻤع عقل آنها
ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ ﺟمع
عقل هاﻯ ﺮﺳﻴﺪه
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻫم
ﺸﻮﻧﺪ ﻭﻣﮑﻤّل
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺗﺎﺯه
ﻋﻘل کلّ
ﻮﺍقعی ﻘﺎﺋم
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل نمی
دﻫﻨﺪ. و
ﺑﺎﺯﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐلی
بیشتر ﺍﺯﺟمع اﺟﺰﺍﻯ
ﺍﻥاست . ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮﮐلّ
ﻤﺴﺎﻭﻯ ﺠمع اﺟﺰﺍﻯ
آن ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺣﺬﻑ
ﺍﺟﺰﺍﻯآن
ﺪﻳﮕﺮ کُلّیﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻪ
ﮐلّ ﺍﺯﻣﺠﻤﻮع اﻓﺮﺍﺩ
آﻥ است. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ همه
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫم
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺣتی
ﻤﺮگ اﻓﺮﺍﺩ،
ﻭﺗﻤﺎم اﺟﺰﺍﻯ
عقل کلّ ﺮفع
ﺸﻮﻧﺪ،ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﻘﺒل اﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ و آفریده
ﺷﻮﻧﺪ،ﻫﻨﻮﺯﻋﻘل
کلّ ﺠﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﺻل (ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺧل ﻮ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) و مثالی
جالب از أصل وحدت
وجود ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭقرآن آﻣﺪه . ﻳﻌنی
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺍﺟﺰﺍئی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
وصمدی در وحدت
وجود. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ ا
ﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺷﻮﻧﺪ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺧﺪای
الله و أهو و
أهورمزدا
خداوند ﺩﺍﺧلی
ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج از هستی هو
یا او نیز هست ،ﻭﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،
ﭼﻴﺰﻯ
اﺯﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﻭﺟﻮﺩﺵﮐم
ﻨﺸﺪه ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ(ﻫﺴتی
از ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
الله ) ﺷﺒﻨم ها
مانندی روح
الأرواح الله هستند
و با اصلی الهی
که ( قدر خود را
نمیدانند) چه أتمها
وچه حیوانات و
چه انسانها . ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭج ﺸده ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﮐم و
زیاد از
خداوند
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ در
أبدیّت ﺑﺨﺪﺍ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﻥ
اﻗﻴﺎﻧﻮس
نموده و ﭼﻴﺰﻯ باقیانوس
اﺿﺎﻓﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻄﻠق
ﺒﻮﺩﻥ ﺨﺪﺍ،
ﭼﻨﻴﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺧﺪﺍئی
ﻮﻣﻄﻠق ﺒﻮﺩﻥ
ﻮﺑﺰﺭگی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ،ﺑﺎﺯﻯ
ﺬﻫﻥ ﻮﻓﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺷﺎمل
کمالات ﺘﻤﺎم
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺯﻳﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. گرچه
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫم فاصله
ﻤﻌﻤﻮلی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻳﻌنی ﺠمع
اﻋﺪﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ،
ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم ﺟمع
کنیم ،
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﺑﻌﺪﻯ،
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺟمع کرﺩﻥ
ﻮﺣتی ﺒﺰﺑﺎﻥ
آﻭﺭﺩﻥ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﺻﻔﺮﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳم
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﺯل ﻤﻄﻠق
گذشته ها ﺘﺎ
ﮐﻨﻮﻥ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻥ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ،ﺟمع
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
اکنون ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺩﺭﺣﮑم
ﺼﻔﺮﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺠمع عقل های
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﮐلّ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻭﮐلّ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺸﺮی که ﺑﻌﺪﺍ
آفریده شوند ﻭﻋﻘل
ﻮﻭﺟﻮﺩ
ﻭﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻳﻥﺠمع آﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺠﻤﻮعه آﻧﭽﻪ
ﺗﺎﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ،ﺩﺭﺣﮑم ومعادل
ﺼﻔﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﻤﻊ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧل ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ الله ) ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺴﺘﻰ (ﺧﺪﺍﺧﺎﺭج
هو یا او که ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ عدم ﻤﺎ
ﺳﻮﺍه ) ﻫﺴﺖ،ﺩﺭﺣﮑم
ﺼﻔﺮ ﻭﻋﺪم
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ کلّ
عقل ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﻗﺎﺋﻢ،
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻨﻬﺎﻋﻘل کلّ
ﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ،ﻧﻴﺰﺩﺭﺣﮑم
أﻧﺪﻙ ﺍﺳﺖ، چه ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘل کلّ أﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺒالاتر. ﻫﻤﻴﻥ
کثرت
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
شهودی
ﺧﺪﺍوند برای
نهایت کمالات ارباب
نوع را
میرساند ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﻘﻄ عقل
کلّ ﻘﺎﺋم روح
القدس جبرئیل
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ تجلّی
کند ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ و ﻫﻨﻮﺯ(ﻫﻤﻪ
کلّ ) ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺗﺠﺴّم
ﻮﺗﺠﻠّﻰ و
تولّد ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
همین اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣثال ﻮﺗﺸﺒﻴﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻔﻬﻴﻢ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻋﻈﻤﺖﻋﻘل
قائم ،ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻳک ﻔﺮﺷﺘﻪ
و ربّ النوع
ﺧﺪﺍ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺠﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻈﻤﺖ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘلی ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮﻣﺎ
هم ﺪﺭﻋﺼﺮﻋﻠم
ﻮﺗﻤﺪﻥ ﻘﺮﻥ
ﺑﻴﺴﺖﻭﻳﮑم
ﺒﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﻭﻣثال
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺰﻧﻴم ﺪﺭ
ﻭﺍقع اﺯﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻟﻬﺎم گرﻓﺘﻪﺍﻳﻢ،
ﻭﻣثال اﻭﺭﺍ
ﺑﺘﺸبیه
ﺪﻳﮕﺮی
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮐﺮﺩه ﺍﻳﻢ.
ﻟکلّ ﺮﺃس
ﻭﺟﻪ، ﻭﻟکلّ
آﺩم ﺮﺃس ﻣﻥ
ﺮؤﻮس ﺍﻟﻌﻘل ﻮﻫﺮﻳک
اﺯآﻥ کلّه
ﻫﺎﻯ ﻤﺤﺘﻮﻯ
عقل ،ﮐﻪ ﺟﺰئی
اﺯﻋﻘل کلّ
هستند،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺼﻮﺭتی ﻮ ﻭﺟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺘﺠلی عقل
الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺩﺭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻳک ﺘﻮﻟﺪﻯ
بشری ﺨﺎﺹ،ﻭ(ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﺪﺭ ﻧﻮﻉ)
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﻌنی
ﻴک کلّه
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﭼﻨﺪ تجلّی عقلی
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮیک (تجلّی
عقلی) ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﻳک ﻤﺨﻠﻮﻕ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺧﺎﺹ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻋﻘل کنونی
ﺨﻮﺩ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻋﻘل
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ
عقل ﺰﻳﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎ ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﻤﺎﻥﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﮐﺴﺐﻋلم
ﻤﺎﺩﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ
ﺪﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳمی
أﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟکی ﺪﺭﻭﺟﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
(ﺷﻬﻮﺩﺍلهی )
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺯﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی ﺸﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﺘﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻳک
نوع ﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺯﻋﻘل ﺪﺭ
ﮐﻠّﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻠﻪﺍﻯ که
ﺑﮑلی ﺒﺎ ﻋﻘل
ﻘﺒﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺣتی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺒلی اﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﻮ
أهل ﺟﻨﺎﻥ
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎ
وانواع برتر تا
ﺨﺪﺍ ﺍﺯﻫم
ﻔﺎﺻﻠﻪﺍﻯ 500 ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
راه ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﻳک
اﺯ ﺍﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻭتجلّی ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻃﺒﻌﺎ
ﮐﻠّﻪﺍﻯﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻐﺰﻯ، ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﻴکی
اﺯﮐﻠﻪﻫﺎﻯ
آنﻔﺮﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻳﻌنی هر
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻳک
ﺼﻮﺭﺕ ﺧﺎﺹ
ﮐﻪﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎل
ﻮﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻴک ﺘﺠلی ﻮﻳک
ﻤﻘﺎم ﻮﻳک کلاس
ﻭﻃﺒﻘﻪ ﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﻋﻘل
ﺘﻤﺎم أﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ
ﻨﻴﺰ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل
کلّ ﻤﻄﻠق اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﺻﻔﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﺟﺎلب
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
أﻣﺮ ﻣﻄﻠق اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻬم ﻔﻘﻄ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﻨﺎﻥ عظمتی ،ﺍﺯﺑﻴﻨﻬایتی
وﺍﺑﺪﻯ ﻮﻣﻄﻠق
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﮐﻪﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﻮﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﺩﺭﻫﺮﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی ﻮﺗﮑﺎملی
که ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺳﺎﺋﻄ او ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯعقلی
أﺑﺪﻯ او
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺻﻮﺭﺕﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﻘل کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل الهی
ﺒﺪﻫﺪ. چه ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪه ﻧﻴﺰ
ﮐﻤک کند. تجلّی
الهی ﻮﺣﺎﺻل
عقل ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺰﻳﺒﺎﻯ ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
که از هزاران
برابر عقل
کاملان بشری
میگوئیم . ﻭ
ﺍﺳم ﺬﻟک
الإﻧﺴﺎﻥ،علیّ
ﻮﺟﻪ ﺫﻟک
اﻟﺮﺃس ﻣﮑﺘﻮب
پیامبر
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ آن کلّه
ﻫﺎ ﻭﻣﻐﺰﻫﺎ،
ﻫﺮﻳک ﺨﻮﺩ یک
ﺘﺠﻠّﻯ اﺯﻋﻘل
کلّ ﻘﺎﺋم ﻮﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪﻫﺴت . حتی
اﺳم هرﮐس ،ﺭﻭﻯ
ﭙﻴﺸﺎنی اﻭ
ثبت ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﻣﺘﻌﻠق
ﺒﭽﻪ ﮐسی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﺭﺍﻣﺠﺴّم
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪﺣتی
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
آﻣﺎﺩه ﻭﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪه ،
ﺩﺭﺑﺎﻳﮕﺎنی
علم و آگاهی
الهی ﭽﻨﺎﻥ
اﺯﻗﺒل ﻤﻘﺮﺭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣتی
اﺳم ﺼﺎﺣﺐ ﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﮐﻠّﻪ،
ﺭﻭﻯ ﭙﻴﺸﺎﻧنی
آن ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ که ﺷﺎﻧس
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻭﻋﻘل
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﺣتی
ﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺩﻯﺪﺭ ﻓﺼل نوعی
ﺒﺮﺗﺮ،
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻤﺎم
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی آﻳﻨﺪه ﻋﻘلی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻣﺎﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ همیشه
ﻤﺸﻴّﺖ ﺍلهی
ﺤﺎﮐم اﺳﺖ،
ﻟﺬﺍ ﻧﺎم
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ثبت
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ چه ﮐسی
اکنون ﺑﻨﺠﺎﺕ
نوع بشری
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﺒﻬﺘﺮﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﺋﻴم که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷت ﻘﺒلی
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ
ﻣﺤﺮﻭم ﻨﮑﺮﺩه
ﺍﺳﺖ،ﻭﻓﻘﻄ اﺻﻞ(ﺣتی
أﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﮐﻪ
آﻳﺎ ﺳﺎﻟک
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺻﺒﺮ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﮐﺎفی
ﺪﺭﻧﻔس أمّاره
ﺍﻟﻮﺩه ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩه ﺍﺳﺖ یا
نه ؟ ﻭﺍﻧﮕﺎه ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﺯﮐﻠّﻪﻫﺎ
ﻭﻣﻐﺰﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺎﺩه ﺷﺪه ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺩﺍﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍلاّ
ﭘس
ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎی
ﺠﻬﺎﻥ ﻮﻣﺴﺦ
ﻫﺎ، ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺎﻓﻖ، چه ﺭﺳﺪ
ﺑﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ ﻭ
آﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﻋﻘل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮﺍﺩﺭﺍک برﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ ﺒﺮّ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ، ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
عمل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که اﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺮﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﻧﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺯﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭﺭنج ﻮﻏصّه
ﺒﺎﻟﺎﺧﺮه ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯلی همگاﻥ
اﺳﺖ،
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭﮐﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮ،که
ﺭﺳﺪ
ﺑﮑﻠّﻪﻫﺎ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،که ﻣﻨﺘﻈﺮﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮیا
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯآﻧﻬﺎ، ﭘس
ﺍﺯطی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃبیعی اﻭﻟﻴﻪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
عبورﺷﻬﻮﺩﻯ و
تکاملی کنند. ﻮعلیّ
کلّ ﻮﺟﻪ ﺳِﺘﺮ
ﻣﻠﻘﻰ، لا ﻳُﮑﺸﻒ
ﺫﻟک ﻟﺴﺘﺮ ﻣﻥ
ﺬﻟک اﻟﻮﺟﻪ،ﺣتی
ﻴﻮﻟﺪ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻤﻮﻟﻮﺩ. ﻭﻳﺒلغ
ﺤﺪّ ﺍﻟﺮﺟﺎل
اﻭ ﺣﺪّ
ﺍﻟﻨﺴﺎء ﻮﺭﻭﻯ
هرﻳک اﺯ آﻥ
ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻳﮕﺎنی ﺸﺪه ﺩﺭﻋلم
و آگاهی اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ خود ،ﻭﺑﺮﺍﻯﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻧﻘﺎبی ﻮ ﭘﺮﺩه
ﺍﻯ گذﺍﺭﺩه ﺷﺪه
. ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻘﺎﺏ
ﻭﻗتی اﺯ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺳﭙس
ﺑﻤﺮﺯ ﺭﺷﺪ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻴﺎ
ﺭﺷﺪ ﺯﻧﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﭼﻨﻴﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ هرﺗﻮﻟﺪ،
ﺍﻣﺎﺩه ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺎﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ، ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕها
ﺭﺍﺑﺮﻭﺯ گردد. ﻭﻗﺎﺑل
ﺪﻳﺪﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
آبژکتیو ﺷﻮﺩ،
ﻭﺭﺷﺪ ﻃبیعی
ﺠﻨﻴﻥ ﻮﻃﻔل
ﺘﻤﺎم ﺸﺪ،
ﺁﻧﮕﺎه ﮐﻪ
ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺯﻥ
ﻮﺑﺎلغ ﺠﺴمی ﺸﺪ،
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ (ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻓﻘﻄ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ،
ﻧﻪ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ که ﺗﺼﻮﺭﺷﻮﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ کرﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺎﻟم ﺸﺪﻥ
ﻮﻣﺘﺨﺼﺺ
ﮔﺮﺩﻳدﻥ ﻮ ﻳﺎ
ﻓﻘﻴﻪ ﺷﺪﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻳک
ﺼﻮﺭﺕﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻳک ﺮﻭح
ﺪﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺍﺯﻝ
ﺗﺎﺍﺑﺪ ﺧﻮﺩ راﺑﺮﺍﻯ
عبور ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ آن
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﻮﺩ، ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻳک ﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥﺪﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫبی
ﻮﻣﺘﻌﺼّبین ﺠﺎﻫل
ﺘﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
اﻧﺴﺎﻥ ﺸﺪ،
ﻭﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ که خداوند
چنین خواسته که
این ظلم است . ﻭﻓﻘﻄ
هرﮐﺪﺍم ﻴک
ﺒﺎﺭ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺪه باشند،
ﻭﺑﻌﺪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ عدﺍﻟﺖﺍلهی
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻇﺎﻟﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯﻤﻥ
ﻮﺷﻤﺎ،ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪه ﻭﺣتی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺗﺎ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺘﺎ
ﭘﺎﺭﺍﻣاﺴﻴﻮم
ﻮﻏﻴﺮه ، ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺪﺭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ نوعی
ﻮﻓﺼول نوﻋﻰ،
بوده اند . ﻭﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، هر
روحی ﺩﺭﻳﻚ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺩﻯ) ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺑﻔﺮﺩ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﻣﺪه ﺍﻳﻢ،
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃبیعی
ﺘﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه ﺍﻳﻢ
،ﺗﺎ ﺑﺸﺮ
ﺷﺪﻳﻢ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭهمه
ما هست . ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺗﺎﻣﻄﻠق
ﺒﻰﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺸﺎﻧﻪ ﻋﻈﻤﺖ
ﻭﻣﻄﻠق ﺒﻮﺩﻥ
ﻮﺍقعی ﺨﺪﺍوند
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻪﺍﻭ،
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺯﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮﺍﺭﻭﺍح
ﻔﺮﺩﻯ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗﻞ،و ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩه ﺍﺯﺍﺩ
ﻭﺍﺩﺭﺍک کاﻓﻰ،
ﺗﮑﺎﻣل روحی
نکند ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ نوعی
ﻘﺒل بشری ﺩﺭﻣسخ
ﻭﺣتی
ﺪﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
فسخ وگندیدگی
گیاﻫﻰ ﺩﺭرسخ
ها ﻧﻴﺰ در
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ راسخ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺭجهان
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺭﺍه ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺯلی ﺮﺍ
ﻣﺠﺪﺩﺍ طی
کنند ،ﺗﺎ کی
ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ در نوع
ﺑﺸﺮ ﺑﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺒﺎﺭ
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻭو
کارماها و
تکرار گذشته
ها در آینده ها
ﺭﻧﺠﻬﺎی
زندگی ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﻏﻀﺐﺧﺪﺍ
ﻭﮐﻠﻤﻪ وقانون
ﺍﺯﻟﻰ)ﺍﻭ ﻇﻠم
ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﻣﺠﺪﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﻭح
وﺍﻣﺎﻧﺪه ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﻧﺴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯﻯ ﺪﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ،ﺻﻮﺭﺕ
چوﻥ گوﺳﻔﻨﺪﻯ
ﻨﻴﺰﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﺑﻠﮑﻪﻫﻤﻴﻥ
گوﺳﻔﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺯﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫم اﻳﻥ
گوﺳﻔﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ،ﺭﻭﺯﻯ
ﻨﻴﺰﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩه ﮐﻪﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻤسخ ﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨک
ﺪﺭﺣﺎل ﺼﻌﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﻤﺠﺪﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ،
ﻫﺮﮔﺰﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻗﺒلی
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺴﺎﻟﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ عالم
ﻮ ﺩﺍﻧﺎ ،ﺩﺭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺗﻨﺎسخ
گفته ﺍﻧﺪ. ﻳﻌنی
اﻳﻨﮑﻪ ﺷﺨصی
ﺒﺎ ﺻﻮﺭتی می
ﻤﻴﺮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥﺨﻄﺎﻫﺎ
ﻭﺷﺨﺼﻴﺖ ﻗﺒلی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻣسخ ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
عقلی ﻮ
ﺳﺮﻧﻮﺷنی
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
کند. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻤﻨﻄﻘﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺘﮑﺎﻣل ﻘﺎﺑل
إﻧﮑﺎﺭﮐسی
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ
ﺍﻥ ﺨﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ چه
ﺑﻮﺩه ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪه
وچه ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ،ﻭﻳﺎ
که ﺑﻠﺎﻫﺎﻯﺠﻬﻨﻤﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧد
ﺑﺮﺳﺮﻣﺎ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺍﮔﺮﻋﻘﻠﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺟﻮ ﻭ
ﺍﻳﺪﺍل وکمال
ﻄﻠﺐ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﻔﻬﻤﻴﺪ. ﻭﺍﮔﺮﮐمی
عشق ﺨﺪﺍ
ﻭﺍﻳﻨﺪه ﺧﻮﺩ،
ﻭﺣتی به
ﺍﻃﻔﺎل ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک
الهی کنیم . ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤﺎ،ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
اﻃﻔﺎل ما
ﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻤﺎ ،ﺗﮑﺎﻣل
اﻃﻔﺎل ما ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺣﺎل که ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻃﻔﺎل ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﭼﺮﺍ ﺭﻭح ﻮﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ آنها
را ﻧﺎﺩﻳﺪه ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻳﻢ. ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﮐم
عقل ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﻃﻔﺎل
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺷﺪه ﺭﻭح
ﻮﺍﺧﻠﺎق ﻮﺍﺩب
اﻃﻔﺎل
کاﻣﻠﺘﺮﻯ
اﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯﮐﻮﺯه ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻭﺍﺳﺖ.

ﻔﺄﺫﺍ
ﺑﻠﻎ، ﮐﺸﻒ
ﺫﻟک اﻟﺴﺘﺮ،فیقع
فی ﻘﻠﺐ ﻫﺬﺍ
ﺍﻟﺄﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻮﺭ، فی ﻔﻬم ﺍﻟﻔﺮﻳضة
ﻭﺍﻟﺴنّة ،ﻭﺍﻟﺠﻴّﺪ
ﻭ ﺍﻟﺮﺩئ ﻮ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻘﺎﺏ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺗﺶ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪ،
ﻭﺑﺤّﺪ ﺑﻠﻮغ
ﻤﺮﺩﻯ ﻴﺎﺯﻥ
ﺸﺪﻥﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻳﻥﭙﺮﺩه ﺍﺳﺮﺍﺭﺍﺯ
ﺑﺮﺍﺑﺮﭼﺸﻤﺎﻧﺶﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭبه (ﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺍل
ﺠﻮ) ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
هنگاﻡ ﻧﻮﺭﻯ
ﺪﺭ ﺩل
اﻧﺴﺎﻥﻤﻴﺘﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ،
ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻟهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﺳﻨّﺖ
یا ﺳﻠﻮک الهی
کدام اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺏ
ﻭﺧﻮﺏ ﮐﻨﻨﺪه ﭼﻴﺴﺖ
ﻭﺑﺪ ﻭﺑﺪ
ﮐﻨﻨﺪه ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
کدام اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﭘﺮﺩه ﻋﻘل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺖِ
ﺍﺯﺟﻬﻞ ﮐﻮﺩکی
ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺑﻠﻮغ ﺠﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩه ، ﻭﻧﻮﺭ
ﮐﺸﺶ ﺑﺨﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﺎهی اﻳﻥﺤﺎل
ﺪﻳﺮﺗﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ من
نویسنده
ﺪﺭﭼﻬل و نه
ﺳﺎﻟگی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ. ﺍﻣﺎ ﺑﺮخی
که ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
عمر ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﻨﻮﺭﻯ ﺘﺎﺑﺶ
ﺩﺭﺩل آنها
ﮐﺮﺩ ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺩل
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻔس أمّاره ﻭﻟﺬﺗﻬﺎ
ﻭﮔﻨﺎه ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ عباﺭﺕ
ﻣﺘﻤمی ﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﻭﻓﻬﻢ
ﻭﻇﻴﻔﻪﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻭﻟﺰﻭم
ﭙﻴﻤﻮﺩﻥ
ﺴﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ هماﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺏﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻮﺏ ﮐﻨﻨﺪه ،وچه
ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﺒﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺪ
ﮐﻨﻨﺪه . ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﭘﻴﺮالهی
بمعرفی خداوند
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮع
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ ﻭ
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﻋﻘل کُلّی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺣﻠﺎل
ﺮﺍ ﻃﺎﻟﺐﻭ
ﺣﺮﺍم ﺮﺍ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭهرچه
ﭘﻴﺮﺑﮕﻮﻳﺪ
سالک ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﺑﺮﺳﺪ. ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺒﺪ ﻭﺑﺪ ﮐﻨﻨﺪه
ﻫﻢ(ﺭﺩئ) ﻭﺑﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻢ (ﺭﺩّﻯ)
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
گفته ﺍﺳﺖ. ﺭﺩئ
أﻋﻤﺎل گناه ﻭﺧﻄﺎ،ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺭﺩّ و
ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ،
ﻭﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
نوعی ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ،ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃبیعی ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭﻳﺎ
در
ﺻﻮﺭﺕﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻴﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺍﻣﺮ
ﺍﺯلی ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺳُﻨّﺖ
ﺭﺍﺍﻋﻤﺎل
ﻮﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
،ﻭﮔﺎهی
عباﺩﺍﺕﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺳﻨّﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍﺳﻨّﻯ
های مسلمان
ﻣﺪعی ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﭘس
ﺳﻨّﻯﻮﺍقعی
هستند. ﻭلی ﺪﺭ
ﻭﺍقع ﺴُﻨّﺖ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺳِﻨﺖ
ﻳﺎ ﻣﻘﺪّس ) ﺩﺭ
اصطلاح اﻗﻮﺍم
ﻤﺴﻴحی اﺳﺖ. ﮐﻪ
سِنت شدن
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻘﻮﻯ
ﻮﺗﻘﺪّس
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭﺍلهی
ﻮ ﺷﻌﺎع
ﻨﻮﺭﺍنی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺰئی اﺯﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺒﺠﻨﺒﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻈﺎﻫﺮﻯ اﺯعلیّ
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺷﻴﻌﻪعلیّ
نیستند . ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻮﺩﻥ،
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺴُﻨّﺖ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ کسب
ﺷﻌﺎع ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﻭﻧﻮﺭعلیّ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ چهارم
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ لازم اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک الهی
،ﺑﺎ ﺳنّی ها
ﺩﺭﻈﺎﻫﺮ
مفهوم سنّت ﻓﺮقی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻓﻘﻄ ﻨﺎمی اﺯ(ﺳُﻨّﺖ
ﻭﻳﺎ ﺗﺸﻴّﻊ)ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺷﻌﺎع
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﻮﺭﻯ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥهمان ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻋﺎﻣل ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺤﻘّﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻧﻪﻫﻤﻪ
آﻧﻬﺎ. ﮐﻪﻫم
ﺴﻨّﻯ ﻮﻫم
ﺸﻴﻌﻪ واقعی
میباشند
ﺑﺎﺳﻨّﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭﺷﻌﺎع
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺯﺟﻤﻠﻪﻋﻠﻰّﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻣﺤﻤﺪﻯ.
ﻭﺍﻳﻦ (ﺻﻮﻓﻴﻪ)
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥﻨﻔس
ﻭ(ﺻُﻔِﻪ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ)
ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ،ﭼﻮﻥﺼُﻔﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﻣﺴﺠﺪش.
ﺿﻤﻨﺎ
ﺷﻴﻌﻪنیز
ﻫﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍﺍﺩﻋﺎﻯ
کاﺫﺏ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺳﻨّﻯ ﻨﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ (ﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ
ﻮﺳﻨّﺖ ﻣﺤﻤﺪ)
ﻧﻮﺭ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺳﺖﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،هرچه
ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻔﻘﻄ ﺪﻭﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﺪﺍﺭ
ﺯﻧﺪگی
ﻮﺩﻭﺭآﺳﻴﺎﺏ
ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭه ﺭﻭ ﺍلهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﻓﻘﻄ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ حرکت ﻤﺪﺍﺭی
ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺑﺎﻃل گمرﺍﻫﺎﻥﻘﺒلی
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﻫم
ﺨﻮﺩ حقّ
هستند،ﻭﻫم
گفته ﻫﺎ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
عرﻓﺎنی ﺁﻧﻬﺎ. ﻭﺑﺎﻋﻘﻞ
کُلّی
ﻮﺑﻴﻨﻈﻴﺮﻯ که
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮔﻔته
اند . ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻣﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪه ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥ گفته های
فراموش شده شیعیان
و سنّیان ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫیچ ﺴﻨّﻯ
ﻮﺷﻴﻌﻪﺍﻯ
ﺘﻮﺟهیﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ قرآن
اﺳﺖ،
ﮐﻪﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺩﺭقرآن
ﺘﻮﺿﻴح
ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻓﺮﻳﺎﺩ هم
میزند
ﮐﻪﺳﻠﻮک الهی
کنید ﻭ ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭ
ﺩﻧﺒﺎل
هدﻓﻬﺎﻯﻨﻔس أمّاره
ﻭﺍﻟﻮﺩه ﻭﺷﻴﻄﺎنی
ﺨﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ
ﺑﺮﻣﺮﺩم
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﻣﺬﻫبی
کنید ﻭﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ
ﺑﮑﺸﺘﺎﺭﮔﺎﻫﻬﺎ
ﻭﺭﻭﻯ ﻤﻴﻨﻬﺎﻯ
اﻧﻔﺠﺎﺭﻯنفرﺳﺘﻴﺪ.
ﻭﻧﺎﻣﻮس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺣﻠﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ را
ﺴﻬم ﺒﺤقّ ﺨﻮﺩ
ندﺍﻧند تنها
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻨﺼﻒ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ، که
چه ﺟﻬﻨﻤﻬﺎئی
ﺪﺍﻏﺘﺮ
ﺍﺯﺟﻬﻨم
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻄق ﺤقّ
ﻮﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺳﻠﻮک الهی
وﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻلی
آنها ﻣﺤﺮﻭم ﻭﻣﺎنع
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ، زیرا
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺏ ﻟَﺠَﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻳﻨﺪ.

ﺍلا ،ﻭﻣثل
اﻟﻌﻘل فی اﻟﻘﻠﺐ،
ﮐﻤثل ﺴﺮﺍج فی
ﻮﺳﻄ اﻟﺒﻴﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻋﻘل ﺪﺭ ﺩﻝ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭼﺮﺍﻏی اﺳﺖ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﺨﺎﻧﻪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک ﻮ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﺴﻠﻮﻙ،ﻭﻋﻘل
کُلّی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﺍﻳﻥ
ﺨﺎﻧﻪ، ﻫمه ﻮﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﻮﺍﻗﻮﺍل
ﻮﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﺷﺨﺺ،
ﻭﻣﺤﻴﻄ
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﻫﻢ
ﺍﺻﻠﺎح ﻤﺤﻴﻄ
اﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ،
ﺗﺎﮐﻤک
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭﭼﺮﺍغ
ﻮﻋﻘل کُلّی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻭﺳﻄ ﺨﺎﻧﻪ ﺩل
ﺨﻮﺩ،
ﻭﺧﺎﻧﻪﺧﺎﻧﻮﺍﺩه
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻭﺳﻄ
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﻳﺶﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩه ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻭﺳﻄ
ﻨﺸﺴﺘﻪ(ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ)
ﻭﺳﻴﻠﻪﺗﻤﺮﮐﺰﺳﺎﻟﻜان
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ،ﻭ
گفتار ﺯﺑﺎﻥ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﮐﻠﺎم اﻬی
ﻮﺣتی عصاﻯ ﺘﺎﺩﻳﺐ
ﺍﻭ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺯﻣﻬﺮ
ﭘﺪﺭﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮس ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﻌلم کمک
مینماید ﻃﻔل ﻮﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﺎﻋﺘﻬﺎﻯ
أﺑﺪﻯ اﺯﺧﺪ
ﺍﺍﺳﺖ. ﻋﻘلی که
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺪﻳث
اﺳﺖ،ﻋﻘل
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﭘس
ﺍﺯﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
احتمالا
ﻋﺮﺵﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ. ﻭﻋﻘل
ﺠﺰئی ﺴﺎﻟم
ﻮﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ،
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺸﻌﺎع
الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎ
ﺩﻳﺪنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭﺍﻣﺪه ﻭﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺒﺎﺑﻮﺩﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻮﺭﺷﺎﻥﺨﺎﻣﻮﺵ
ﻭﮐﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 042 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮﻧﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺻﻔﺘﻪ98
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: إﻥّ
اﻟﻐﻠظة فی اﻟﮑﺒﺪ،ﻭ
ﺍﻟﺤﻴاء فی اﻟﺮﻳﺢ،
ﻭﺍﻟﻌﻘل
ﻤﺴﮑﻨﻪ
ﺍﻟﻘﻠﺐ ﻗﺴﺎﻭﺕ
مرکزش در قلب
است . قساوت
همان صفت هر
انسان غیر
سالک میباشد
ﻭﺗﻮﺣﺶ
ﺍﺯﮐﺒﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ،ﻭﺣﻴﺎ
ﻭﺷﺮم ﻮ ﮔﺬﺷﺖ
ﺩﺭﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
میباشد،
ﻭﻋﻘﻞ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
ﻮ کنونی
اﻭﺍﺳﺖ. ﻗﺴﺎﻭﺕ
ﻭﻇﻠم ﺒﺨﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻋﺪم
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﻭﺳﻠﻮک اﺭﺍﺩﻯ
ﺪﺭﺭﺍه ﺧﺪﺍ. ﻭﻇﻠم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻏﻠﺒﻪ ﺟﺴﺘﻦ،
ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ﻣﺎل
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺍﺳﺘثماﺭآﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻨفع
ﺨﻮﺩ. ﻇﻠم
ﺒﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻫﺴﺘﻰ،ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﺑﺪﻭﻥﻤﻘﺎﺑل
ﻮ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎق
آﻧﻬﺎ. ﻗﺴﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺩه
، ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﻌﻘل ﺠﺰئی
ﻴﺎﻳﺪ بعقل
برتر برﺳﺪ. ﻭ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺠﻮﻳﺪ. ﻭﺑﻌﻘل
کُلّی اﻟﻬیی برﺳﺪ.
ﺳﻨگ ﺪلی غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ هرچه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺬﮐﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭهرچه ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺨﺪﺍ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻭﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮔﻮﺵ ﻓﺮﺍ ﻧمی
ﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺑﺸﻨﻮﻧﺪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﻗﺒﻮل ﻮ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺗﺼﺪﻳق ﺪﺭ
ﺩل کرﺩﻧﺪ،
ﺍﺭﺍﺩه ﻭﺗﺼﻤﻴم
به ﺴﻠﻮک نمی
گیرﻧﺪ، ﻭﻋﻠم
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﻤل ﺘﻮﺃم ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻨﻴﻥ غلظت ﻭ
ﺳﻨﮕﺪﻟﻰ،ﻭﺗﻮﺣﺶ
ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﻘﻮل اﻣﺎم
دﺭﮐﺒﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺒﺪ ﺩﺭﺟﺴم
ﺮﺍ ﻣﺮﮐﺰ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺣﻴﺎتی ﭙﺎﺭﺍ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴک
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ گر
چه ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻋﺎمل آﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭلی
ﺤﻴﺎﺕ ﺍﻥ
اﻋﺼﺎﺏ،
ﺑﺎﻋﻤل کبد
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﺟﻨﺒﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻏﺮﻳﺰه
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﺴم
هر ﻣﺨﻠﻮﻕ ﭘس
از ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺗﺤﺖ
ﺗأثیرﮊﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎنی ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﮑﻤﺎل اﻭﻟﻴﻪ،
ﻭﺩﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﮑﻤﺎل ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ آنرا
ﻣﺮﮐﺰﺣﻴﺎتی
ﺠﺴم ﺮﺍ ﮐﺒﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﮐﺒﺪ، ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺑﻤﻌنی
ﺬﺍﺕ
ﻭﺷﺄﻥﻤﻘﺎم هر ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪه ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻧﺴﺎنی
ﺴﻨﮕﺪﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪه ﺍﻳﻥ
ﺬﺍﺕ ﻧﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺖ
ﻭﻧﺎﻗﺺ ﺍﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻌﻘل ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺒﺪﻳل کند،
ﻭﺑﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﺍﻣّﺎ ﺣﻴﺎ
ﻭﺷﺮم ﺪﺭ (ﺭیح
ﻴﺎ ﺭﻭﺡ) ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺭﻭﺣﻴﻪ،
ﺟﻮﺍﻥ ﻤﺮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺣﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس ،ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
کامل ﺒﺎلغ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺸﺒﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻥ، ﺣﻴﺎ
ﻭﺧﺠﺎﻟتی
ﺪﺭﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﻨﺎه ﻭﺧﻄﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻋﺎﺩﺕ،ﺍﻭ ﻭﻗُبح
ﻮﺯﺷتی ﺪﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧمی
ﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺤق ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰﺣﺎﻓﻈ ﺤق
آﺯﺍﺩﻯ اﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﺠﺪﺩ
ﭘس اﺯﻣﺮگ اﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭه ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻄبیعی
حیوانات ﺮﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ نوع بشرّﻳﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ،ﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻨﮑﺮﺩ،
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪه ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻫم
ﻨﺎﭼﺎﺭﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﺑﮑﻨﺪ.

(ﺭﻭﺡ)
ﻫﻤﺎﻥ (ﻧﻔس
ﻣﻄﻤئنّه )ﺳﺎﻟک که ﺑﺠﺎﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺣتی هر
ﻳک
اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﺭﻭحی
الهی شده
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﭙﻴﺮ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭ
ﺑﺪﻥ ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ،ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
سالک اﺳﺖ، و
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺮﻭﺣیی
پاک ﺸﺪه ﻭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﺍلهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺭیح
ﺒﻤﻌنی ﺒﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺖ، گرچه ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﺴﻴﻢ ﻣﻌﻄﺮﺧﺎصی
ﻨﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﮐثرﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺮﻭح اﺯﺭﻳﺢ،
ﻭﺭﻳﺤﺎﻥ
ﺒﺠﺎﻯ ﺮﻭح ﻮ
ﺭﺍﺣﺘﻰ،
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﺮﺩه
ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻘل
ﻤﺴﮑﻨﺶ
ﺩﺭﻗﻠﺐ ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺯﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ و
ﻴﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻘل کُلّی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺒﺮﺏّﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ قائم
ﺍﺳﺖ. ﻗﻠﺐ ﻫم
اﮔﺮ ﻗﻠﺐﻋﻨﺼﺮﻯ
ﻮﮔﻮﺷتی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﺮﮐﺰ پیدایش
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﮕﺎم ﺘﺤﺮﻳک
اﺣﺴﺎﺳﺎﺕ،
ﻗﻠﺐ ﻧﻴﺰ ﺑﻄپش
ﺩﺭﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺣتی ﻔﮑﺮ ﺭﺍ
ﻗﻠﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮔﺎهی ﺠﺎﻯ
ﻘﻠﺐ ﺳﻴﻨﻪ
ﻭﺻﺪﺭﻫﻢ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﻠﺐ ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
گرچه ﺍﻣﺮﻭﺯﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
که ﻣﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ، و ﺣتی
ﻤﺮﮐﺰ ﺍﺣﺴﺎس
هم ﻤﻐﺰ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧم که
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘل
ﻤﺮﮐﺰﺷﺎﻥ،
ﺩﺭ(ﺭﻭح یا ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ) ﻳﺎﻗﻠﺐ
ﺭﻭحی اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
اثرﻃپش ﻗﻠﺐﺭﺍﺩﺭک
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥﻄپش
ﺑﺎﻋث ﻣﺮگ
ﻮﺗﻮﻗﻒ ﻗﻠﺐ
ﺑﺸﻮﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻘﻠﺐ
ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﮐﺰ (ﺣﺴّﺎس
و ﻣﺤﺴﻮس ) ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
،ﻭﻣﻐﺰ ﺭﺍ
ﻣﺮﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻗﻠﺐ
ﻭﺍقعی ﭙس ﺍﺯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ،
ﻭﻣﻨﻘﻠﺐ ﺷﺪﻥ
ﻨﻔس أمّاره ﺑنَفس
ﻣﻄﻤئنّه ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ،
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗائم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﻋﻘل کُلّی
ﻮﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻋﻠم لَدُنّی
ﻮ ﻧﻮ آﻭﺭﻯ
هاﻯ عرﻓﺎنی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘل کُلّی
است. اﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻐﺰ آﻧﺘﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻭحی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭلی
ﻮﻗتی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭﺵ،
ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻤﻊ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺵﺑﺠﺎئی
ﺒﺮﺳﺪ، ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤک
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻓﺮﺽ
ﻗﺒلی ﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﺒﻮﺩ، ﺗﺎ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺮﮐﺰﺵ ﻗﻠﺐ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺍﮔﺮﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻋﺸق ﻮ ﮐﺸﺶ
ﻭﻣﺤﺒﺖ، ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻨﺪﻫﺪ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺮ
چه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮل
ﻤثاﻝ ﭼﻴنی
ﺪﻭﺳﺘم ﺒﺪﺍﺭ
ﺗﺎﻣﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻰ . ﺑﺪﻭﻥ
عشق ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭽﻴﺰﻯﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﻨﻄقی
ﻤﻨﻄﻘﻴﻮﻥ
ﺒﺎﻃل اﺳﺖ. ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺟﺒﺮ ﻭﺍﻟﺰﺍم
ﻤﻨﻄقی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺘﺴلیم
ﻮ ﻗﺒﻮل اﺯ ﻳک
ﻤﻄﻠﺐ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻳﺎﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻗﺒلی
اﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
اﻟﺰﺍم ﻤﻨﻄقی
ﻮﻗتی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﺴﺘمع
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ
ﻭﺍلاّ ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺣتی ﭙس ﺍﺯ
ﺑﺎﻭﺭﻯ،
ﺍﻧﮑﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ،ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ. ﭼﺮﺍ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﻗﻀﻴﻪ
ﻳﺎﺣﮑم ﻤﻨﻄقی
گوﻳﻨﺪه ﺭﺍ
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺷﻮﻧﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
کاﺭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ. و
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﺣتی ﻄﺎﻟﺐ
ﻭﻋﺎﺷق هم
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭلی
نمی ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺍﺟﺎﺯه
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺩﻧﻴﺎﻯﻔﻌلی
ﻮﻣﻘﺎم ﺘﮑاﻣلی
ﺪﺭ ﺭﻭح ﻮﻋﻘﻞ،
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
نسبت ﺑﺪﻫﻨﺪ . ﺗﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺁﻥ
ﺪﺭنوع ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ . ﺍﻳﻥ
کاﺭﺧﺪﺍ، ﭼﻮﻥ
کاﺭ
ﻫﺮﻣﺎﺩﺭﺑﺎﻃﻔل
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ هرچه
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻃﻔل
هست ،ﻭﺑﺮﺍﻳﺶﺿﺮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﻣﺮﺳﺨﺖ ﺗﺮ،ﻭلی
ﻤﻔﻴﺪﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ پس ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻥ اﻥ،
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺮﺍ ﭘس
ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪﻃﻔل ﺮﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺮﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﺪﻧﻴﺎ
،ﺻﻮﺭﺕﻧﻮعی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎت
ﻤﻴﺪﻫﺪ ،ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﺎ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﻬﺮه ﺑﮕﻴﺮ،ﻭﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
آﻥ ﺒﺠﻬﻨم
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﻭ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﻌلی ﺮﺍ
ﺭﻫﺎﮐﻦ، ﺗﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺭﺍ ﺑﺘﻮ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻧﻮعی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
کنونی ،ﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘل
ﻮﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺩﻧﻴا
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ
ﺍﺯآﻥﺒﮕﺬﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﭘس ﻗﻠﺐ
ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭﺗﻔﮑﺮﻭ ﮐﺸﺶ
ﺍﺳﺖ،ﻭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻭﻣﺮﮐﺰﺣﻔﻈ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی
کاﻣﻠﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻗﻠﺐ
ﻣﺮﮐﺰ ﺭﻭح
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻣﻐﺰﻣﺮﮐﺰ
ﺭﻭح اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
کمال طلبی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻣﺮﮐﺰ
ﺣﻔﻈ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ گذشته
ها و اکنون
ﺒﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪه ها
اﺳﺖ،گرچه ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﻳﻥ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻨﻴﺰﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻫم ﺒﺠﺰ
ﻋﻘل هست ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺮﺣم
ﻮﮔﺬﺷﺖ
ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﻮﺑﺨﺸﺶ ﻭﺻﺒﺮ
ﻭ تحمّل اﺯﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﺣتی
اﺯﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ.

حدیث 043 - بحاﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺝ۱ﺹ96
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺳﻴّﺪ
ﺍلأﻋﻤﺎل فی اﻟﺪﺍﺭﻳﻥ
اﻟﻌقل ﺴﺮﻭﺭ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﺪﺭ ﺩﻭ ﺟﻬﺎﻥ
عقل اﺳﺖ. سیّد
ﻭﺳﺮﻭﺭ ﺷﺪﻥ
ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻥ هدﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻠﻘﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ هدﻑ
ﺗﺎﮐﺘﻴکی ﻮﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎئی ﻮ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍ
ﺗﮑﺎﻣل عقلی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪه های
أﺑﺪﻯ، ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺣتی عقل
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ هدﻓﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
آﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ
ﺗﺼﻮﺭﮐﻨﻴﻢ. ﺩﺭﺑﺮﺭسی
ﺘﮑﺎﻣل طبیعی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، گرچه ﺑﺎﺯﻋﻘل
ﺒﻬﺘﺮ،
ﻭﻟﻮعقل ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﺁﻧﻬﺎ، و
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭلی عقل
ﺪﺭ ﺑﺸﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺟﺴم ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻮﺍنی
ﺒﺄﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺬﻫنی ﻮ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺣﺎنی ﺮﺷﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻋﻘل هم
ﺪﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻪ
ﮔﺎﻧﻪ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﻳﺪه ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭلی عقل کُلّی
الهی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺸﺮ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻋﻘل کلّ
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم اﺳﺖ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﻳک
ﺮﺷﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﭼﻨﻴﻥعقلی
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﺷﺮﻃ
لازم ﺘﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ،ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ،ﻭﻃﺮﺩ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺑﻄﻮﺭﮐﺎمل لازم
اﺳﺖ، ﺗﺎﻋﻘل کُلّی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻋﻘل
همیشه ﻤﺼﺮﻑ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻧﻬﺎﻋﻘل کُلّی
،ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻠﻰّ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻔﮑﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﮕﻴﺮﻯ
ﺪﺍﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﻣﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄح عقل ﺠﻤﻌی
ﻮﺳﻄﺢ ﻋﻠم کُلّی
ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻣﻴﺰﺍﻥ
ﺘﮑﺎﻣل عقل
ﻤﻨﻄقی ﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﺒﻮﺍصلان
کاﻣل ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﺎﻟکان خود بکاﺭ
ﮔﻴﺮند. ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻫﻤﮕﺎنی
ﻮ ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪه
ﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺭﻧگ ﻮﺑﻮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺑﻄ ﺰﻳﺎﺩ
ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﺒﺎﻣﻮﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺟﻬﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﺴﻞ
ﻫﺎ ﻭﺍﻣﺎﺩه ﺷﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ (ﺳﻄح
عقل ﺠﻤﻌﻰ)
ﺍﻗﻮﺍﻡ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻄح
عقل ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺣتی
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺳﻄح علمی
ﻮﺗﮑﻨﻴک نیز ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻓﺖ، ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ زمان
ﺒﻮﺩه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎتی
ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭﮐﻠﻴﺎﺗﻰ
ﮔﻔﺘﻪ،ﻭ
ﺳﺮﻧﺨﻬﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﺩﺍﺩه ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﮑﻴﻪ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺤﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ،
ﺗﺎﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ.
ﻭلی باز
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﻘﻘﻴﻥ ﺘﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺗأثیرﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺪﺑﻴﺮﺍلهی
اﺯﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ،
ﻭﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻫﺴتی
هست . ﻭﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﺴﻄح عقلها
ﻭﻋﻠﻮﻡ، ﻭﺣتی هر
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺭﺷﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺠﻬﺎﻥ
ﻭﺗﻤﺎمی
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪه ﻭﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪه ،ﺗﺤﺖ
ﺗأثیر ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻮﻋﻮﺍﻣل
ﻤﺪﺑّﺮ ﺍلهی
هستند. ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
آﻳﻨﺪه ﺣﻴﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ هر ﻓﺮﺩ
ﻭﻳک ﺸﺨﺺ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻭح یا روان
ﺨﻮﺩﺭﺍﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ و با
فهم و عقل ﺒﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل عقل
ﺠﻤﻌی ﻮﻋﻠم
ﺠﻤﻌﻰ، ﻭﺣتی
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﮐلی
ﻮﺗﻤﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻔﻴﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎل
ﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭح
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺭ
ﻧﻮع اﻧﺴﺎنی
ﺮﺍ ﺗﺠﺮﻳﺪﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﮐﺮﺩه
، ﻭﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّﺖ،ﻭﺍﻣﺎﺩه
ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍه آﻥ
ﻨﻴﺰﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺒﻌﻘل کامل
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ(ﺳﺮﻭﺭﻯ
عقل) ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺍﺧﺮﺕ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴم ﻮﺩﻧﻴﺎ،
ﻭﺑﺮﺍﻯﺮﻭح
ﻮﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ،ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﮑلّ
ﺸﻴئ دﻋﺎمة ، ﻭ
ﺩﻋﺎمة
ﺍﻟﻤؤﻤﻥ عقله
ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺎس ﻭﭘﺎﻳﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻤؤﻣﻥ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍه ﺧﺪﺍ،
ﺍﻳﻥ اﺳﺎس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭحی
ﻮﻋﺮﻭج عقل
اﺳﺖ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎئی آﻥ
ﻨﻴﺰﻋﻘل کُلّی
ﺳﺖ. ﻓﺒﻘﺪﺭﻋﻘﻠﻪ
ﺗﮑﻮﻥ عباﺩﺗﻪ
ﻟﺮﺑّﻪ ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻫﻤﻴﻥ
عقل،ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ اﻳﻥ
عقل ،ﺩﺭﻓﻬم
ﻮﺗﺼﻮّﺭ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل الهی
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﻫﺮﻣﺘﺪﻳّﻥ
ﻘﺸﺮﻯ، هرچه ﻋﻘﻠﺶ
ﮐم عمق ﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻋﺒﺎﺩﺗﺶ
ﺟﺴﻤﺎنی ﺘﺮ
ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮﻗﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻋﻘﻞ
ﺟﺰئی اﻳﺪﺍل
ﺠﻮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻭﺗﺴﻠﻴم آﻥ
ﺒﭙﻴﺮ، ﺑﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺍﺣﮑﺎم اﻭ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﺶ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﺶ،
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﻘﻠﺎنی
ﻮﻋﻤقی
ﻮﺍﻳﻤﺎنی اﺳﺖ.
ﻭﮐﻤﺘﺮﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻇﺎﻫﺮﻯ
عباﺩﺕ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
پس ﺨﺪﺍوند
ﺍﻳﻥ عباﺩﺕ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺭﺩ،
ﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮﻗﺸﺮﻯﻮﺟﺴﻤﺎنی
ﺮﺍ. ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻋﺎﺩﺕ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ (ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ) ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺍﺩﺭﺍک
ﻮﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺼﺪﻳق
ﺒﻴﺸﺘﺮ،ﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎﻋﺸق ﻮﮐﺸﺶ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪگی
ﺨﺪﺍ ،ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﻭﺳﺮﻋﺖ
ﺩﺭ بِدای الهی
ﺪﺭﻏﻔﺮﺍﻥ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﺮﻭﺯﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻗﺒﻮﻝ،ﻭلی
ﻨﻤﺎﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍلهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﺩﺕ ﺷﺪه ﻭﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ.

حدیث 044- ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ98
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺨﻠق الله
ﺍﻟﻌﻘل ﻤﻥ
أﺭبعة ﺍﺷﻴاء ،
ﻣﻥ اﻟﻌﻠم ﻮ
ﺍﻟﻘُﺪﺭة
ﻭﺍﻟﻨﻮﺭ ﻭ
ﺍﻟﻤشیة ﺑﺎﻟﺄﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻘل
ﺮﺍ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﭼﻴﺰ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﮐﺮﺩه ﺗﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻳﺪ. ﺍﺯﻋلم
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﻧﻮﺭ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺩﺭﺍﻣﺮﺳﻠﻮﻙ
الهی . ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ
ﺍﻳﻥ کدﺍم عقل
اﺳﺖ. ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩه ﮔﺮﺍ ،ﻳﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺍل و
کمال ﺠﻮ
ﻭﻳﺎﻋﻘل کُلّی
الهی
ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم ربّ
النوع
ﺪﺭﺳﻠﻮک ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
عقل ﺨﻮﺩ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﺴﺘﻘلی اﺳﺖ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ولی در
وحدت وجود
انسان هست . ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻘل کُلّی
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮﻗتی
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﭼﻬﺎﺭﺷﺮﻃ لازم
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟک ﭙس
اﺯﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﺷﺮﻁ، ﺑﻌﻘل کُلّی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘل
اﺯﭼﻬﺎﺭﻗﺴﻤﺖ
مجزّا ﺗﺸﮑﻴل
ﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ،
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻌﻘل ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌلم ﺪﺍﺭﺩ. و (ﻋﻠﻢ)
ﺑﻤﻌنی کسب
ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
علمی ﻮﺩﺍﻧشی نیست
گر چه ﻫﻤﺎﻥﻤﻮﺍﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﮐﺴﺒﻰ،
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی اﺟﺘﻤﺎعی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭک
اﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﻟﺰﻭم (ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺻلی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻴلی
ها ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
علمی ﻮﺍﺩبی ﻮ
ﻋﺮﻓﺎنی کافی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی
ﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻋﻤلی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯه ﮐﺎفی
ﻤؤﺪّﺏ
ﻭﺑﺎﻋﻠم ﻮبا
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪﻋﻠم ﺤﺠﺎﺏ
ﺍﻋﻈﻢ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺪﺭک
اﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻳک عقیده کُلّی
ﺪﺭﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻋﻠمی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭﺑﻬﺮ
چه ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﺤﻘق ﺒﺨﺸﺪ،
ﻭﺑﻬﺮ چه ﺧﺪﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﻋﻘل کُلّی
کاﻤﻠﺎﻥ
میﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺧﻠﺎل
ﺴﻠﻮک
ﻮﺗﺤﻠﻴﻪ،
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻥ
اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺗﻮﺟﻴﻪ ﺍﻭﺿﺎع(
ﺼﻨﻌﺖ ﺳﻠﻮﻙ)
ﻭﺗﻮﺿﻴح
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﻚ،ﭼﻨﻴﻥ
علمی ﺒﺎﺯ
ﺗﮑﻤﻴل ﺸﺪه ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺭﺳﻠوﻚ ﺍلهی
ﺤﻔﻈ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﻋﻠم لازم ﺒﺮﺍﻯﺴﻠﻮﻙ،
تنها ﺪﺭک
اﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﻟﺰﻭم
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺨﺪﺍ،
ﻭﺑﻬﻤﺮﺍه ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل کُلّی
. ﺍﻣﺎ ﻗﺪﺭﺕ،
ﺩﻭﻣﻴﻥﺸﺮﻃ
عقل ،ﺗﻮﺍﻥ
ﺸﺨﺺ
ﺩﺭﺍﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻧﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺪﺭﮐﺴﺐ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻄقی
ﻮﺩﺍﻧﺸﻰ. ﺗﻮﺍﻥ
ﺪﺭﺳﻠﻮک هماﻥ
ﺘﻮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺍﺭﺍﺩه ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺑﻬﺮ ﻗﻴﻤﺖ
ﻭﺑﻬﺮ ﺯﺣﻤتی که
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭﺑﻴﺨﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﻥ
هم ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﻮﺍﻥ ﺼﺒﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﭙﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻮﺍﻥ ﺼﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻋﺪم
عجله
ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻨﻬﺎئی
ﺘﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤتی که ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﭘس
ﺍﺯﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. (ﺗﻮﺍﻥ
ﺠﺴﻤﻰ)
ﮐﻪﺩﺭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮﻙ،ﻃﺎﻗﺖﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺿﻌﻒ ﻭ ﻗﺼﻮﺭ
ﺟﺴم ﻤﺎنع
ﻨﺸﻮﺩ. (ﺗﻮﺍﻥ
اﺩﺭﺍﮐﻰ)
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭﻭﺗﺼﺪﻳق
گفته ﻫﺎﻯﭙﻴﺮ. ﻟﺬﺍﻫﺮﮐس
ﻫم که ﺍﮔﺎه ﺍﺯﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک ﺸﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮک
الهی گرﺩﻳﺪ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻣﺮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ. مع ﺬﻟک
ﻨﺎﺗﻮﺍنی
ﺠﺴﻤﻰ
ﺍﻧﻘﺪﺭﻣﻬم
ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﺗﻮﺍﻥ ﺼﺒﺮ
ﻭﺗﻮﺍﻥ اﺩﺭﺍک
گفته ﻫﺎﻯ ﭙیر
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺩﺭﺍﻙ،
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﻮﺟﻪ
ﻭﻋﺸق به
ﻤﻮﺿﻮع کلاﻡ،
ﻭﮐﺸﺶ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪه ﺍﻥ
لاﺯم اﺳﺖ ﻟﺬﺍ
ﻧﺎﺗﻮﺍنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺿﻌﻒﻋﺸق آﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍه ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. گرچه ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎ،
چه ﺟﺴمی ﻮ چه ﺫﻫنی
ﻮ چه ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻘﺒلی
همه ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﻗﻴّﻮﻣﻴﺖ و
تدبیر
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ،ﺍﺭﺍﺩه
ﻭﺗﺼﻤﻴم ﺒﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ که
ﻓﮑﺮﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺗﺼﻤﻴم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺣل اﺟﺮﺍئی
ﺒﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﮑﺮﻯ اﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺣتی
گناه ﻳﺎ ثوﺍﺏ
ﺗﺤﻘق
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﺳﻮم
ﻨﻮﺭﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶﻋﻘل
کلِّ ﺒﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
کرﺩ، ﻭﺳﻠﻮک
هم ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﺍﺯﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﺯ ﺭﺍه
ﺧﺪﺍ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺎهی اﺯﺗﻮﺍﻥ
ﺠﺴﻤﻰﻭﻓﮑﺮﻯﺴﺎﻟﻚﺍﺯﺧﻮﺩﺵ
، ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻮﺭﻯ
هم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﺑﺮخی عقل
ﺠﺰﺋﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮﺧﺪﺍﺟﻮئی
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﺑﺮخی
ﻨﻴﺰﻋﻮﺍﻣل عقلی
ﻤﺴﺎﻋﺪ،ﺑﺮﺍﻯﺍﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک ﻮﺍﺩﺭاک
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ . ﺍﻣﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺣﺪﻳث (ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) همان
نور ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭه
ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﺪ. ﻋﺒﺎﺩﺕﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺩﻳﺪﻥ
ﺨﺪﺍﻯ ﻤﺨﺎﻃﺐ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﭼﻮﻥﺪﻳﺪﻥ
ﺨﺪﺍﻯﻤﻄﻠق ﻤﻴﺴّﺮﻧﻴﺴﺖ،
ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ وسیله ﻣﺨﺎﻃﺐ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮع ﺒاشد. ﻭﭼﻮﻥﻫﻨﻮﺯﭼﻨﻴﻥﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﮔﺮﺑﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺗﺶ
ﻭﺳﻠﻮﮐﺶ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪه ﺑﻮﺩ،
ﻟﺬﺍ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﻳﮕﺮ ﻟﺎﺯم
است ﺗﺎ ﺳﺎﻟک اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ در
مراحل تکامل
ﺑﮕﺬﺭﺩ
ﺗﺎﺑﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
همان ﭙﻨج ﺘﻥ
آل عبا ﻭ آل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺍﻫل
ﺒﻴﺖ الهی ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﻮﺩﺵ
ﭼﻨﻴﻥﻨﻮﺭ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯبرای
توسّل ﺒﻮﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻭﻓﺎﺗﺶ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺘﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ و اگر
زنده باشند. ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍه ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ(ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
حسینی )
بمعرفی
خداوند ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﺮﮐﻪ
ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ۳۱۳
ﻧﻔﺮ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ زنده
هستند. ﻭﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل
اﺯﭘﻨج ﺘﻥ
آﻟﻌﺒﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺭﺍه ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم با
مقام الهی
حسنی اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻗﺖ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴنی ﺪﺭﭘﻨج
ﺘﻥ آﻟﻌﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎه
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
و توسّل عبادی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃﻤﻰ، ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﺭﻫﺴتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ، ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮتی ﻮ ﺭﻭحی
اﺳﺖ. ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻪ ﺍﻥ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻬم
اﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺧﺎصی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﮐس
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی ﺮﺳﻴﺪ،
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺩﺭﻗﺎﺋم را
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ (ﺳﻪ
قُرّه ،ﻳﺎ
ﻗﺮﻭه ﻃﻠﺎق
ﻴﺎ ﻣﻄﻠﻖ)
ﻭﺍﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺒﻘﻴﻪ
ﺭﺍه ﺭﺍﻃﺒق
ﺪﺳﺘﻮﺭ کُلّی
ﭙﻴﺮ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻨﺪﻯ
ﻴک ﺤجّ عمره
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ حسینی
خود ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻳل
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟکی ﺮﺍ
ﭘﻴﺶﺧﻮﺩ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﺎ ﺍﻭ شفیع
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺷﺮﻃ
ﺘﻮﻓﻴق ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ،ﻋﺸق
سالک ﺒﭙﻴﺮ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻋﺸق
ﺒﭙﻴﺮﺣﺴﻴﻨﻰ،ﺑﺎﻋث
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﻘﺎم
ﻔﺎﻃمی ﻤﺎﺩﺭ
الهی ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
در ولایت
سلوکی محمدی
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻋﻠﻮﻯ ایلی ﻴﺎ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ الهی ﻫﺴتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﻠم
ﻮﺍﮔﺎهی ﺒﺎﻟﺎئی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﮐﻤک ﭙﻴﺮ
ﻭﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻭﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﻋﺮﻓﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ فاطمی ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪﻋﻘلی
ﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
عقلی ﻮﻋﻠمی
ﻤﻄﻠﻘﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﻤﻮﺟﺐ ﺍﻥ
اﺩﺍﺭه ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺟﺎﻥﺒﺎﺯﻯ
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺎﻳﺪ،ﻭﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺤﻀﺮ روح
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ، ﺳﺎﻟک
ﻘﺪﻣﻬﺎﻯ
ﺴﺮﻳﻌی
ﺪﺭﺍﺣﻮﺍل ﻤﺮگ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭلی
ﺰﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺠﻨگ و جهاد
ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﮐشی
ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ،ﻭﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺠﻨگ
ﺪﻓﺎﻋﻰ،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﻤﺮگ
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭلی اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎﺩگی
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩﻥ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ
ﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ،ﻭ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻥ
ﺒﻌﻮﺍﻣل
ﻮﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. آﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰﻣﺮگ ﻘﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮگ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻨﺎﻣﻴﺪ،(ﻣﻮﺗﻮﺍ
ﻗﺒل اﻥ
ﺘﻤﻮﺗﻮﺍ) ﭘﻴﺶ
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﻤﻴﺮﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺍقعی ﻨﻔس ،ﻭﺗﺮک
ﺘﻤﺎم عیاﺭ
ﺍﺯﻫﺮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ،ﺳﺎﻟک
ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ،
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥﺨﺪﺍوند
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
سالک شاهد
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻤﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث ﻭ پس
از بازﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺻﻠﺎنی
که ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﺎﺗﻤﻪﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
قائم
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﻭﻗتی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪﻋﻤﺮﺷﺎﻥ
ﺧﺎﺗﻤﻪ،ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺍﺭﺍم
ﻮﺷﻴﺮﻳﻥ ﻤﺮگ
ﺮﺍ می بیند. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ،
ﻧﺰﺩ
ﺻﺎﺣﺐﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮخی کمتر ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺑﺨلق
ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﭽﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻤﻴرسند،ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ عقل کُلّی
. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻓﻘﻄ
ﺒﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺴتی اﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ چون هر
بهلولی ﻤﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺳﺎقی
ﺨﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺷﺮﺍﺏ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺷﻴﺮ. ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﻭه ﺳﻮم
اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩﺷﺎﻥ
ﺨﻴلی
کمترﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﺍﺯﻋﻘل اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻠم لَدُنّی
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
در ﺑﺪﻥ
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭلی
عقل ﻮ ﺭﻭح
ﺪﺭﻣﻘﺎم ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هستند. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮعی
اﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ طی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
عاقل ﻮﻋﺎﻟم
ﭽﻨﺪ ﮔﺮﻭه سالک
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎﻋﺎﺭﻑ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ کُلّی
،ﻭﻣﺨﺎﻃﺒﻪ
ﺑﺎﮐلّ ﺒﺸﺮ،ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻳﺎﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
(ﭘﻴﺮﻃﺮﻳﻘﺖ)
ﺑﺘﻌﻠﻴم
اﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﺸﻐﻮل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭﺑﺮخی
ﺴﻮم ﻨﻴﺰ(ﻫﻴﺒﺖ)
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺗﻘﺪّس
ﺑﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ. ﻫﺮﺳﻪ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﺑﺎﻋﻘل کُلّی
،ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺳﺎقی
ﻘﺎﺋﻢ ،ﺷﻴﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩه
، ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ هم
ﺒﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﻫﺮﮐﻪ ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻫم ﺒﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﻓق ﺸﻮﻧﺪ
ﺑﺪﺭک أﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻗتی
ﺪﺭﻣﻌﺮﺍج ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩم ﻈﺮﻑ
ﺷﻴﺮ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ،
ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻥﺨﻮﺭﺩم
ﻮﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﺑﻪ (ﻋُﻤَﺮ)
ﺩﺍﺩﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣثال عمر ،ﻧﻴﺎﺯﺑﻌﻠم
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭک
أﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻧﻬﺎﻧﻴﺰ
ﻭﺍقع ﻨﺸﻮﺩ، ﻭلی
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭘس (ﻧﻮﺭﻯ)
ﮐﻪﻟﺎﺯﻣﻪ
ﮐﺴﺐﻋﻘل الهی
اﺳﺖ،ﭘس
ﺍﺯﻋﻠم
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻮﺍﻥ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻫﺮﻋﺒﺎﺩتی که
ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل وتوسّط
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣﺪﺍم ﺒﺎ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺸﻬﻮﺩﺵ ﭼﻮﻥ (ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ) ﻭ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﺵ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯﻘﺒلی
هستند. ﻭﮐﺎﻣل
به ﻨﻮر رﺳﻴﺪه ﻧﻴﺰ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺳﺘﺎﺭه
ﺍﻯ ﺪﺭﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺣﺎنی
ﻤﻠﮑﻮﺕ،
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﻬﺸﺖ
سوم ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺯﻣﺎﻥهاﻯ آﻳﻨﺪه
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻮﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺠﻠسی
قشری
اﻇﻬﺎﺭﻋﻘﻴﺪه ﮐﺮﺩه
، ﮐﻪﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﻣﺬﻫبی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺟﺎﺭﻯ آﻧﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﺪﺭﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺗﻤﺎﻳل ﭙﻴﺮ،ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻨﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻧﮑﻪ مُلّاهاﻯ
ﻘﺸﺮﻯﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻨﺪﻳﺪه ﺍﻇﻬﺎﺭﻓﻀل
ﻮﻓﻀﻠﻪ ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ.

ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
( آﺧﺮﻳﻥ ﺸﺮﻃ
کسب ﻋﻘل کُلّی
) ﻣﺸﻴّﺖ ﺍلهی
ﺪﺭﺍﻣﺮﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺸﻴﺖ ﻣﺘﻌﻠق
ﺒﺨﺪوند ﺍﺍﺳﺖ،
ﻧﻪﺳﺎﻟک ﻴﺎ
ﭘﻴﺮ او . وﺣتی
ﺘﻤﺎﻳل ﺸﺪﻳﺪ
ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ. گرچه ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﺎﻟک
نیزﻤﺸﻴﺖ،ﻭ
ﻣﻴل ﻮﻃﻠﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭلی
اینک ﺸﺮﻃ
ﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ،
ﻣﺸﻴﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩه
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻫﺎئی که
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻫﺴﺖ،
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺟﻠﻬﺎ
ﻭﻣﻬﻠﺘﻬﺎﺋﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی
اﻭﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩه
ﺍﺳﺖ. ﻣﺸﻴﺖ
(ﺷﺮﻃ کافی) ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﺣﺼﻮل
(ﺸﺮﻭﻃ لازم )
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻧﺸﺴﺘﻪﺍم ﺘﺎ
ﺑﺒﻴنم و (حتّی
أعلم) من ﭽﻪ
ﻭﻗﺖﺑﻨﺪه ﺍﺵ
ﮐﺎﺭﺳﻠﻮک
ﻮﻭﻇﻴﻔﻪﺍﺵ
ﺭﺍ ﺍﻥﭽﻨﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩه ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ (بِدایﺎلهی)
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ او
دﺳﺖ ﺩﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻈﺮﻳﻪ،
ﺣتی أﻋﻠم
الهی اﺳﺖ. (ﺍﻣﺮ)
ﻳﻌنی أﻣﺮﻳّﻪ
ﺍﺯلی الهی،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ. ﺩﺳﺘﻮﺭ
( کن فیکون ) که ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯلی همگان
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪه ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﺸﻴﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺗﻤﺎم
أﻣﺮﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ،
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ و
تکرار گذ شته
ها در آینده
ها ﺑﺠﻬﺎﻥﺠﻬﻨمی
ﻮﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺪﺭﻧسخ ﻮﻣسخ
ﻮﻓسخ ﻮﺭسخ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﭘس
ﺍﺯﺑﺎﺭﻫﺎ ﺭنج
ﺒﺮﺩﻥ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﻓﺠﻌﻠﻪ
ﻗﺎﺋما
ﺑﺎﻟﻌﻠﻢ،
ﺩﺍﺋﻤﺎ فی
اﻟﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺑﺎﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻋﻘل کُلّی
ﻭ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﭽﻬﺎﺭﻋﺎﻣﻞ،
آﮔﺎهی ﻮﺗﻮﺍﻥ
ﻮﻧﻮﺭ
ﻭﻣﺸﻴﺖﺍﻟﻬﻰ،ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم و
بازگشت بخلق
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﺑﻴﻤﻪ الهی
ﮔﺮﺩﻳﺪه ،
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺨﻮﺩ،
ﻭﻣﺘّکی ﺒﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺪﺭﻋﻘل ﻮﻋﻠم
ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﻮﺍﺯﺍﺩﻯ
عمل ﺪﺭﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺴﻠح
ﺒﻌﻘل کُلّی
ﻭﻣؤﻴّﺪ ﺩﺍﺋم
ﺒﻌﻠم لَدُنّی
و ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ (ﻋﻘل
ﻮﻋﻠﻢ)
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﻧﺰﺩ عرش ﺭﺏّ
اﻟﻨﻮع رَحِمان
ﺒﻮﺩﻥ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﻮﺍﺻل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺩﺍﺋﻤﺎ
ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭﺟﺴﻤﺶ
ﺩﺭﻧﺎﺳﻮﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
خود. ﺣتی ﻮﻗتی
ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﻰ،ﻋﻘﻠﺎ
ﺗﻤﺎس
ﻭﻣﺒﺎﺣثه
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺩﺭﻣﻘﺎم عقلی
ﺨﻮﺩ، ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﻬم
ﺴﺎﻟﻚ قرار
گیرد ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﮑم ﺠﻨﻴﻥ
ﺪﺭ ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻧﻔس
ﻓﺎﻃمی اﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻣﺎﺩه ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪﺍلهی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭﻓﮑﺮ،
ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺫﺍﺕﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
او ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖﻫﺎ
ﻭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﺪﺭﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴکی ﻮﻳﮋه ﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ (ﻧﺘﻴﺠﻪﻋﻘل
کُلّی) ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ به
(ﺻﻮﺭﺕﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍل طلبی
ﺒﺮﺍﻯﺴﻠﻮک
نوع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ)
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﺑﺮﻭﺵ
ﻭﻳﮋه ﻗﺎﺋﻢ
آخر الزمان ،ﻇﺎﻫﺮﺷﺪه
ﺩﺭﺍﺧﺮﻳﻥﺰﻣﺎﻥشرافت
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
مهدی موعود
محمد و
سوشیانس سوم زردشت
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
(ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی )ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع فوق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ، ﻭﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻌﺎﻟﻴﻬﺎی شهود
ارباب نوع
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

حدیث
045- اﺯﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 96
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
ﻟﻤّﺎ ﺧﻠق
الله ﺍﻟﻌﻘﻞ،
ﺍﺳﺘﻨﻄﻘﻪ
ﻭﻗتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻘل
ﺮﺍ ﺧﻠق کرﺩ،
ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﻨﻄﺎق
ﻨﻤﻮﺩ،
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﻄق
ﻮﮐﻠﺎم ﺪﺭ
ﺍﻭﺭﺩ، ﻭﺑﺎ
ﺍﻭ ﻃﺮﻑ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬیچ
ﺼﻔﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻫﺮﻣﺨﻠﻮقی
کاﺭﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻌﻘل او
ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻧﻬﻢ
ﻋﻘل کاﻣل ﺸﺪه ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺳﻴﺪه
،ﻭﻋﻘل کُلّی
اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ،ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ (ﮐلیم
الله ) ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻣﻮسی ﻮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ هر
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ. ﺍﻳﻥﻤﮑﺎﻟﻤﻪ
نیز ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺗﻔﮑﺮﺍﺕ،
ﻭﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺪﻳﮕﺮﺭﻭحی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ثمّ
ﻘﺎل ﻠﻪ ﺍﻗﺒل
ﻔﺄﻗﺒل، ثمّ
ﻘﺎل له ﺍﺩﺑﺮ،
ﻓﺄﺩﺑﺮ ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻘل ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺟﻠﻮ ﺑﻴﺎ، ﭘس
ﻋﻘل ﭙﻴﺶ آﻣﺪ،ﺑﻌﺪ
ﻧﻴﺰ خداوند
ﮔﻔﺖ، ﻋﻘﺐ
ﺑﺮﻭ، ﻭﻋﻘل
ﭽﻨﺎﻥ کرﺩ. معنی
ﺴﻠﻮکی آﻥ،
ﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟک
عاقل اﺳﺖ، چه ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺎﻣل ﺒﺎﻋﻘل کُلّی.
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺟﻠﻮ
ﺍﻣﺪﻥ ﻮﺑﻌﻘﺐ
ﺭﻓﺘﻥ ﻀﺪّ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻣﺒﻴّﻥ
اﺰ اﻃﺎﻋﺖ ﻋﻘل
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﺣتی
اﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻄﺎلب
ﻀﺪّ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺟﻠﻮﺑﻴﺎ،
ﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰﻭﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ، ﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻨﺰﺩﻳک
ﺨﺪﺍوند
ﺗﺎﻣﺮﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻳﺎ تجلّی
الهی میسّر
ﺒﺮﺍﻯﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﺣﺎل
که ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩ ،ﻭﮐﺎﻣل
ﺸﺪ،
ﺩﺳﺘﻮﺭﻣﺠﺪﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﺍﺻل
اﺳﺖ. گرچه ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭﺍﺩﺑﺎﺭ،ﺳﺎﻟک
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ،ﻭﻗﻮس
ﻧﺰﻭل ﺮﺍ طی
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺟﺴم ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺑﺎﻋﻘل ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﻧﺞ
ﺩﻭﺭﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.

ثمّ ﻘﺎل
ﻠﻪ، ﻭﻋﺰّتی ﻮ
ﺟﻠﺎﻟﻰ،
ﻣﺎﺧﻠﻘﺖ
ﺧﻠﻘﺎ ﻫﻮ
أﺣﺐّ
ﺍلی ﻤﻨک . ﺴﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺴم
ﺒﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ،
و گفت ﮐﻪ ﻣﻥ
ﺪﺭﺍﻳﻥ همه
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ،
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻘل ﺨﺪﺍ ﺟﻮ
ﺭﺍضی هستم
ﮐﻪﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻥﺸﺪﻯ. ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ اﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍﻫم ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﮑﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ و
ﻣﺤﺒﻮﺑﻴّﺖﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺎ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﺤﺒﻮﺏﺧﺪﺍ ﻭ
ﻭلی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺧَﻠَﻘﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻠق کرﺩﻥ
ﻨﺎﮔﻬﺎنی اﺯلی
اﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻘل هم ﺪﺭ آﻥ
ﻫﻨﮕﺎم ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪه ، ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﻠﻘﺖ
ﺗﺪﺭیجی
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻣﺤﺒﻮﺑﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﻨﺪﻯ اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﺸﻮﺩ،ﻭ
آﻧﮕﺎه ﮐﺎﻣل
الهی ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺁﻣﺎﺩه ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ و خلیفه
خداوند برای
سالکان خود
میباشد. ﻭﻟﺎ
ﺍُﮐﻤّﻠک
الاّ ﻓﻴﻤﻥ
أﺣﺐ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﺎﻣل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻢ،
ﻭﺑﺘﻮﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻋﻘل ﺘﻌﺎلی
ﻨﻤﻴﺪﻫﻢ،
ﻣﮕﺮ آﻧﮑﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻡ. (ﻣﺤﺒﺖ
ﺧﺪﺍ)ﻫم یک
أﻣﺮﻏﻴﺮﻣﻨﻄقی
ﺒﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل
ﻨﻴﺴﺖ. هرچه ﺳﺎﻟک
ﺨﺪﺍﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯﭘﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪه و
پیامبر ﺧﺪﺍ،
ﻭﻋﺸق ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺮبّی ﺨﻮﺩ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ نیز
ﭙس ﺍﺯ ﻗﺎﻋﺪه (ﺣتی
أﻋﻠﻢ) ﻭ ﺍثباﺕ
ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ (بِدای
ﺨﻮﺩ) ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﻮﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺸﺨﺺ ﺭﺍ،
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺒﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
اﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺤﺮﻳم
ﺠﻬﻨﻢ، ﻭ
ﻭﺟﻮﺏ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻل
قائم ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﻫم اﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺸق
ﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻮﺍﻗﻌﻰ،ﺍﺯﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺮﻭع
ﺸﻮﺩ. ﻭﺣتی
ﺪﺭﻋﺸق
ﺒﻬﻤﺴﺮ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ. ﭼﻨﻴﻥ
عشقی با ﻓﺪﺍ
ﮐﺎﺭﻯ،
ﻭﺍﺯﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘگی ﻮﻋﺪم
ﺘﺤﻤﻴﻞ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺒﺮﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑل
اﺳﺖ ﮐﻪﺩل
ﻄﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑل
ﺒﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ ﺭﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ،
ﮐﻪﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺧﺪﺍﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺒﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻋﻤل هنوﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺒﻴﻥ
ﺸﺨﺺ ﻭﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻧﻔس أمّاره
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪه ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺯﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.

ﺍﻣّﺎ
ﺍﻧّﻰ،ﺍﻳّﺎک
ﺁﻣﺮ،ﻭ ﺍﻳّاک
أﻧﻬی ﻮ ﺍﻳّﺎک اُثیب
ﻟﺬﺍ ﻣﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮ
ﺍﻣﺮ ﻳﺎ نهی
ﻤﻴﮑﻨﻢ، ﻭﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﭘﻴﺎم الهی ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻗﺪﺳﻰ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺪه
، ﻭﺑﻌﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
گفته ﺷﺪه ﺍﺳﺖ(ﻣﻨﻈﻮﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻥ
ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻥ هاﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩ، ﺍﻧﮕﺎه ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍلهی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮﻏﻴﺮﺳﺎلک
که ﭼﻨﻴﻥ عقل
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮﺧﺪﺍﺟﻮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﺍﻣﺮ
ﻭﻧﻬی هم ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻋﻘل
ﺨﻠﺎﺻﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮ،
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺩﺭ
ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ،ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﭘﺮﻭﻧﺪه ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﺗ
ﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭج ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻭﺍثاﺭ ﻭﻋﻘﺪه ﻫﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺗفع
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﻔﻘﻄ (ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی) اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻋﺮﻭج
ﺒﻨﺰﺩ ﺭﺏّ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﮔﺮﻋﻘل کُلّی
الهی ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩه
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ الاّ
ﺭﻭح غیرﺳﺎﻟﻚ ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭﻣﺮگ
عرﻭجی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺰﻭل
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی
ﻨﻔس ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪه ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻘﺪه ﻭﮔﻨﺎه ﻭﻋﻴﺐ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﻨﺎﺳﻮﺗﻰ،
ﺭﺳﻮﺏ ﮐﺮﺩه ،
ﻭﺭﻭح
ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺒﻨﻘل اﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺷﺪه ،
ﻋﺮﻭج اﻥ
اﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺮﺍﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮﻯ
اﺯﺳﻄح ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺩﺍﺋم در ﺘﺮس
ﺍﺯﺩﺭﻧﺪگی
گُرگ ها ﻭﺟﺎﻧﻮﺭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. گرچه ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﻧﺪﮔﺎﻥ هم آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ،
ﻭلی آﻧﻬﺎ ﺗﺮس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ.

ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ(ﺍﻣﺮﻯ)ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻥ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻫﻤﺎﻥعملیاﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ از
ﺫﻫﻥ ﻮ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﭙس
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ (ﺗﺤﻠﻴﻪ)
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣثبت اﺳﺖ. ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻧﮑﺮﺩﻥها، و
ممنوعات ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم ﻔﻌلی
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﻓﻘﻄ
ﻨﮑﺮﺩﻥ ها
ﺍﺳﺖ ﻭ گونه ای
ﻋﺪمی ﻮﻣﻔﻴﺪ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس، ﻭ
خُنثی ﻨﺸﺪﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺮﻯ اﺳﺖ. ثوﺍﺏ
ﻫم که ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺳﺖ،ﺟمع ثوﺏ
ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻠﺒﺎس
ﺑﺮﺗﻥﺠﺴم اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺗﻥ
ﺮﻭﺡ ﻭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺴﺎﻟک
ﻮﮐﺎﻣل
ﭙﻮﺷﺎﻧﻴﺪه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﻟﺒﺎس ﻧﻮﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒﻫﺎ
ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ هم
ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻧﻮﺭﻋﻘلی
ﻮﺍﺩﺭﺍکی
ﻮﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﻠﺒﺎس ﺑﺮﺗﻥ هم
ﺒﺎﺷﺪ، ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺷﺨﺺ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺯﻧﺪگی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺪه
، ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍﻋﻘل
ﺒﻮﺩه ،
ﻭﻣﻮﻟﺎعلیّ
اﺯﻧﻮﺭ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍ
ﻧﺎم ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﻣﺎﺩﻯ هم
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﺭﻋﻘلی
ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ،
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﺬﻫنی
ﺪﺭﺗﺼﻮّﺭﻭﺗﺼﺪﻳﻖ،
ﻭﺳﭙس تخیّل ﻮ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺤﺎﻟﺖ
ﺗﺴﻠﻴم عقلی
کاﻣﻠﺎﻥ،
ﺩﺭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺍلهی
اﺳﺖ. ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺑﮑلّ
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﻧﻴﺴﺖ.
ﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺼﻔتی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ. و
الاّ ﮐسی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭحی
در ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ، ﻭﺫﺍﺕ
ﻫﺮﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻋﻘل
ﻤﺼﺮﻑ
ﺩﻧﻴﻮﻯﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥعامل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﭼﻨﻴﻥ
عقل ﮐﻠّﻰ،
ﻭﺳﭙس
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻠمی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ دیگر
ﻮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﻨﺪﺩ. ﻭالاّ
ﺭﻭح ﺸﺨﺺ
ﮐﺎﻣل ﻮﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﻌﻘل
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺪﺭﺳﺖ ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ (ﻧﻮﺭ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ)
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ،و
ﺑﻤﻌنی
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺧﻠﻘﺖ
ﺻﻔﺎﺗﻰ،
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻨﻮﺭﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ،ﻭهم
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ عقلی
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻮﺭﻭﺷنی
ﻤﻘﺎم ﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥﺮﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺮﻭح کاﻣﻞ،
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﻄﻔﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪه ﺟﺴم
ﻮﻧﻔس ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻋﻘل جرئی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ بجان
اﺳﺖ.

ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺒﻨﻘل اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎل اﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪﺍﻳﻥ عقل
ﻤﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺻﺪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳک اﺯﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ یک
ﻘﺴﻤﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻭﻟﻴﻥ کامل
ولایت محمدی ،ﻭ
ﻧﻴﺰﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ (ﻣﺤﻤد
تازه ﺷﺪه ﺍﻧﺪ)ﻧﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﻗﺴﻤﺖﺩ
ﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭﺑﻴﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻳﻘﻴنی
ﻮﻋﻘﻠﻰ،ﺑﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﺒﺎﻋﻘل کُلّی
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ،
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺟﺰئی ﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ گرچه ﺧﻮﺩ ﻋﻘلی
اﻳﺪﺍل ﻄﻠﺐ
ﻭﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺖ
ﺑﻮﺩه ، ﻭﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﻣﻄﻴع
ﻮﺳﺎﺋل الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عقلی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻭﻣﺤﺒﺖ ﻭﺧﻠﻘﺖ
ﻭثوﺍﺑﻬﺎ
ﺍﺑﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥعقلی
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭﻟﺬﺕ
ﺟﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻮﻓﻴق
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺒﺪﻫﺪ،
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭﻣﺼﺮﻑ ﺷﺪﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ
بالفعل و
بالقوّه
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭح آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻗﺒلی
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩه ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣسخ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭه ﭼﻨﻴﻥکرﺍﻣﺎتی
ﺠمع آﻭﺭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ،ﻭﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ ،ﺷﺎﻳﺪ
آﻥ ﺒﺎﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
کنند.

حدیث
046 - از
پیامبر نقل
شده ( ج 1 ص 99 بحار ) که
فرموده است ، ﺍﻭّل
ﻤﺎﺧﻠق الله
ﻧﻮﺭﻯ اﻭﻟﻴﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ که ﺧﺪﺍ
ﺧﻠق کرﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﻥ ﺒﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﻠﻘﺖ
ﺧﺪﺍﻫم گرچه ﺩﺭ
ﺍﺯل ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻥ ﺨﻠق
ﺸﺪه اﻧﺪ،ﻭلی ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻨﻮﺭﻣﺤﻤﺪ،
ﻫﻤﺎﻥﻨﻮﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻥ
ﺒﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺣل ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍوند
ﺑﺮﺍﻯﻨﻮع
ﺒﺸﺮ،ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻴﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩهای
الهی ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻮﺩه ،
ﮐﻪﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﺎﻫﺪ آﻥ نور
ﺒﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
اوّلین ﻧﻮﺭ
ﻣﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ
ﻧﻴﺰﻣﺘﻌﻠق
ﺒﺘﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ. ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭﺣتی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. گرچه ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺍﻭلین ﺒﻮﺩﻥ
ﻨﻮﺭﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺮﺍﻯﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ (ﺍﻭﻟﻴﻦ)
ﻣﻌﻨﻰ (ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ)
مقام ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ اﻭﻟﻴﻥ
ﺸﺎﻫﺪ آﻥ ﺒﻮﺩه
ﺍﺳﺖ، ﺍﻳﻥ
ﻠﻔﻈ ﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﺩه . ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪ،ﻳﺎ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋم
ﺮﺏّﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻥ ﺒﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻘﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺕ نیست
مگر فرق نور ماه
کامل با
خورشید . ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ 500 ﺳﺎل
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻫم ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻭﻋﻘل
ﻮﮐﻤﺎﻝ،
ﺍﺯﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎن هست ،ﮐﻪ
ﺍثاﺭﺵ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ عرش رَحِمان
امکان ﺪﻳﺪن سمبولیک
آنها هست ،ﻭ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق الله
ﺪﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺪه ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻄﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻘل گفت: ﻣﺎ
ﺧﻠﻘﺖ ﺧﻠﻘﺎ
ﻫﻮ ﺍﮐﺮم ﻤﻨک هیچ
ﻤﺨﻠﻮقی ﺮﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪم که ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺍﮐﺮم
ﻮ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﻋﺰّﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ،ﻣﺸﻤﻮل اﻳﻥ
ﺨﻄﺎﺏ ﻫم
عقلشاﻥ
کرﺍﻣﺖ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫم
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
،ﻭﻫم عقلشاﻥﻮﻫم
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
اﻣﺮ ﻭﻧﻬی ﻮ
ﺑﻴﺎ ﻭ ﺑﺮﻭ ﺍلهی
اﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ اﻭﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭثوﺍﺏ
ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻤﺖ ﻭﺑﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺑﺨﺸﻨﺪه ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺸﺪﻧﺪ.

ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ (ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍ
ﻋﻘﻞ) ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ (ﻧﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻯ) ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍ
ﻋﻘل اﺳﺖ
ﻭﻫﻢﮐﻤﺎل ﻮﻫم
ﻤﻘﺎم آﻳﻨﺪه ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ: ﻣﺎﺧﻠﻘﺖ
ﺧﻠﻘﺎ ﺍﻋّﺰعلیّ
ﻤﻨﻚ، ﺍؤﻴّﺪ
ﻣﻥ اﺣﺒﺒﺘﻪ
ﺑک من مخلوقی
را ﻋﺰﻳﺰﺗﺮ
ﭼﻮﻥ ﺘﻮﻋﻘل
ﻨﻴﺎﻓﺮﻳﺪه اﻡ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﺸﺘﻴﺒﺎنی ﻤﻥ
اﺯﻫﺮﮐس ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻮ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﺭﺩ
ﺗأﻳﻴﺪ ﻭﮐﻤﻚ،
ﻭ ﺑِﺪﺍ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﻪﻋﻘل ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻮ
ﻋﻘل ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮﺍﻳﺪآل ﻟﻄﻠﺐ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﺠﻮ. (ﻣﺤﺒﺖ
ﺧﺪﺍ) ﻫﻤﺎﻥ (ﺭﺿﺎﻯﺨﺪﺍ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﺮﻃ کافی
ﻮﺿﺮﻭﺭﻯ، ﭘس
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﻭط ﻠﺎﺯﻡ
ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺣﺎﺻل
ﺸﺪ،
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﻘل
ﺠﺰئی ﺴﺎﻟﻢ
سالک ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪه ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺳﺎﺋﻞ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺧﺪﺍ،ﭘس
ﺍﺯﻣﺤﺒﺖﭘﻴﺮ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
پنچ تن ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺑﺎﺩﺍﺩﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی
ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ،ﺩﺭﺩﻭﺭه
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ ﻭﭼﻨﻴﻥ
عقلی ﺒﺎ ﻘﺒﻮل
ﺳﺎﺋﻄ الهی
پیدﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺷﺮﻃ ﺘأﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺒﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻋﺸﻖ،
ﻭﺳﭙس ﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ. (
ﻗﻴﻮﻣﻴّﺖﻋﻘلی
ﻮﻓﮑﺮﻯ) ﺴﺎﻟﻚ،
ﺩﺭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
کمک ﺪﺍﺋم
ﺨﺪﺍوند ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﺧﺴﺘﻪ
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺠﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻗﻴﻮﻣﻴّﺖ
ﺍلهی که ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﻗﺎﺋم
ﻤﺎﻧﺪﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﺎﻳﻴﺪ ﻭﮐﻤﻚ،
ﻣﺪﺍم ﻮﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺯﻃﺮﻳﻖ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﺟﺴم ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

حدیث 047 - از
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ
106ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﭘﺪﺭﺵ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﺑﻮﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﺍﺩه ﮐﻪ: ﻳﺎ
ﺑُنی اﻋﺮﻑ
ﻣﻨﺎﺯل اﻟشیعة
،علیّ ﻘﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻳتهم
ﻮﻣﻌﺮﻓتهم اﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪﻡ،
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎم
ﻮﻣﻨﺰﻟﺖ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺮﺍ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻧﻬﺎ ،ﻭﺭﻭﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻥ آﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻨﺎس ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫم
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
روحی ﻮﻋﻘلی یکسان
ﻨﻴﺴﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هستند ﻭلی
ﺒﻘﻮل
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ (ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋﻰ) ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭگرچه ﺩﺭ
ﻳک ﻔﺼل نوعی
ﻮﺍﺣﺪ، ﻧﻴﺰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ آﻥ(ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻮﺍﺣﺪ)
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺑﻔﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی هستند.
ﻭﻫﻤﮕﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
کنونی ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻮ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭﺗﻮﺍلی
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻣﻘﺎم
ﻔﻌلی اﻧﺴﺎﻥ،
ﻋﻘل اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻪﻓﻘﻄ آﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰئی
ﻤﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴتی
ﻮﻣﺎﺩه ﮔﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻃﺎﻟﺒﺎﻥﺤق
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺎﻫم ﻔﺮق
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﻪ
ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﭽﻪ ﺗﻔﺎﻭت ها
ﺪﺭ(ﺩﺭک ﻤﻌنی
ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ) و
گفته های
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. وچه
ﺑﺮﺩﺍﺷت ﺴﻠﻮکی
ﻮﺑﺎﻃنی
ﻮﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ وچه ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ اﺯﺍﻳﻥ
گفتاﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻓﺮق ﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ، ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﻳﺎﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣتی
ﺒﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
نیز ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺠﺰ ﭼﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺸﺎﻧس ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی ﺘﻮﻗﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ مرتضوی
ﭽﻬﺎﺭﻡ،
ﻧﻴﺎﺯﺑﻌﻘل
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ که ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ،ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪﻋﻘل
آﻧﻬﺎ ﺑﺎ
آﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﺳﻠوکی
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻨﺠﺶﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﮑﺮﺩ،
چه ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯﺍﻳﺎﺕ قرآن
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳتی ﺒﮑﻨﺪ. (ﻣﻌﺮﻓﺖ)
ﺍﻧﻬﺎ ﻓﻬم
ﻮﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻓﮑﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ( روایات
سالکان) نیز
همان رؤیاهای
شهودی آنان
است شهود برتر
مقام الهی
برتر دارند. زیرا
روایت همان بیان
سالک از رؤیای
آخر خود
میباشد .

ﻓﺄﻥّ
اﻟﻤﻌﺮفة هی
اﻟﺪﺭﺍیة
ﻟﻠﺮﻭﺍیة ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻣﻘﺎم عقلی
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ، (ﺳﺎﻟک
ﻮﺟﻮﻳﻨﺪه ﺷﻌﺎﻉ
ﻭﻧﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ)
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻧﺎم ﺸﻴﻌﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺪﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﺍﻯ
ﺸﻴﻌﻪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻧﮕﺎه
ﺑﺎ (ﺩﺭﺍﻳﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺎئی) اﻭ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻭﺷﺮح ﺤﺎل اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺍﻳتی
اﺳﺖ،ﮐﻪ
اکنون سالک ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﺳﺎﻟک دارای
شعاع شهودی
ﻮیا ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭلی
نمیداند ﭽﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺪﺭﺍﻳﺎﺕ
ﻟﻠﺮﻭﺍﻳﺎﺕ،
ﻳﻌﻠﻮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻥ الی اﻗصی
ﺪﺭﺟﺎت
اﻟﺄﻳﻤﺎﻥ ﻮﺑﺎ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮنی
ﺪﺭﺍﻳﺖ ﺷﺨﺺ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻧﻴﻬﺎ،
ﺣتی گفته
ﻫﺎﻯﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣؤﻣﻥ
ﻴﺎﺳﺎﻟک اﻭم
کننده ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﺪﺭﺟﺎﺕ، ﻭﺣتی
ﺒﺪﺭﺟﻪ
ﻗُﺼﻮﻯ و أقصی
ﻭﻧﻬﺎئی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻤﺎﻧﺶ
ﻳﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﻓﻬم ﻮﻋﻤﻠﺶ،
ﺩﺭﺍﻭم کرﺩﻥ
ﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺑﺨﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. إنی
ﻨﻈﺮﺕ فی کتاﺏعلیّ
علیه ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ،
ﻓﻮﺟﺪﺕ فی
اﻟﮑﺘﺎﺏ، إﻥّ
ﻘﻴمة ﮐُلّ إﻣﺮء
ﻮ ﻗﺪﺭه ،
ﻣﻌﺮﻓﺘﻪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻥﺪﺭ
(ﮐﺘﺎﺏعلیّ ) علیه
ﺍﻟﺴﻠﺎم ﻨﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻡ، ﺩﻳﺪﻳم
که ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﺮﮐس ﻭﻗﺪﺭ
ﻭﻣﻘﺎم ﻮﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺎئی
ﻮﻋﻘل اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻋﻘﻠﻰ،
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻓﮑﺮﻯ اﻭ اﺯ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻳﺘﻬﺎئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭه ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﻮﺩﻳنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐس
ﻫﺴﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻳﺘﻬﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻮﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. إﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻳﺤﺎﺳﺐ
ﺍﻟﻨﺎس علی
ﻘﺪﺭ ﻣﺎ
ﺁﺗﺎﻫم ﻤﻥ
اﻟﻌﻘﻮل فی
ﺩﺍﺭ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﻨﺪه ﻭﺗﻌﺎلی
ﺪﻫﻨﺪه ،
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍندازه عقلی که
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺩه شده
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﺣتی ﺒﺎ
ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻳک
ﻔﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻳک
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻋﻘﻠﻰ و الهی ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒلی کسب ﮐﺮﺩه
ﺍﻧﺪ ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
هم ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. گرچه ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ سعی
ﺘﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻬﺮﺟﺎ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺗﮑﺎﻣلی که ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮل
ﺴﻠﻮکی دﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻘلی
آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺧﻮﺩﺵ
که ﺭﻭﺍﻳتی ﻮکه
ﺍﺩﻋﺎئی
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻧﻴﺰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎم
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍ
هم ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
عقلش ﺑﺮ ﺍﻭ
ﺳﺨﺖ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻳﺎ ﺁﺳﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺩﺭﻭﻗﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘل کنونی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک که
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی عقلی
اﻭ، ﻭﻯﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. (ﺩﺭﺍﻳﺖ)
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ اﺯ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﻠﻮک عقلی
ﻮﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺟمع
آﻭﺭﻯ عقاﻳﺪ
ﻣﺨﺘﻠﻒ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺍﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮک الهی اﺯ
ﻣﺎ ﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻃﺮﺩ ﻋﻘل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی و
کمال طلبی ﺨﻮﺩ
ﺑﻌﻘل کُلّی الهی
ﺪﺭﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﻫاﻯ اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘل کُلّی
ﻮﮐﺎﻣل
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺗﺤﺼﻴل
ﻮﻃﻠﺒﻪگی
ﻤﺬﻫبی ﻮﺩﻳنی
هم ،ﺑﺎ ﺩﺭﺍﻳﺖ
ﻋﻘلی ﻮ ﺳﻠﻮک
عقلی ﺒﺠﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺣﻴﺮﺗﺶ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺩﺭﺍﻳﺖ(
دانائی و
دارندگی)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﮔﺎهی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺪمی
ﭽﻨﺪ ﺑﻌﻘل کلّ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺰﺩﻳک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻧﻬم
ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻔس ،ﻭﻃﺮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺣتی ﺘﻤﺎم کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ،
ﻭﺣتی ﺠﺎﻥ
ﻮﻧﻔس ﻭﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍه
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺭﺍضی کرﺩه ، بِدای
الهی دﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴﺘﻥعقل
ﻮﺩﺭﺍﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺭﻭﺍﻳﺎﺕ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﭙﻨﺎه ﺑﺮﺩ،
ﻭﻧﻪ ﺑﻪ مُلّاهاﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺑﺎ ﻧﻔس أمّاره
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ ﻮ
ﻧﺎﭘﺎﻛﺎﻧﻬﺎ،
ﮐﻪﺟﺰ ﻧﺎﻥ
ﻤﻔﺖ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻮﺑﺮﺧﻠق
ﻔﺮﻣﺎﻥﺪﺍﺩﻥ
ﻮﺭﻳﺎﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻘﺪه ﺍﻯﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ ،ﺍﻯ
ﺒﺮﺍﺩﺭ ﺗﻮ
ﻫﻤﺎﻥ
أﻧﺪﻳﺸﻪﺍﻯ. ﺍﻳﻥﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻳﻤﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻭﺟﻮﺩشان
ﭘﻮﺳﺖ
ﻭﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﻮﺭﻳﺸﻪ ﻭﺍﺷﻐﺎل
ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﮐﻤّﻯ علمی ،ﻭﺩﺍﺩه
ﻫﺎﻯ
اﻃﻠﺎﻋﺎتی
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﺯ
ﺧﺎﺭج ﺒﺬﻫﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﮐﻴفی
ﻮ ﺗﺤﻘق
ﺒﺎﻃﻨﻰ، ﻭﻓﻬم
ﻮﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﻭﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻫﻤﺎﻥ علم
ﻨﻴﺴﺖ، ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻪ)
ﺳﻘﺮﺍﻃ ﺤﮑﻴﻢ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ چه ﺫﻫنی
ﺒﺎﺷﺪ وچه ﻋﻠم
ﺘﺠﺮﺑﻰ، وچه ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮک
ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎ، وچه ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎل ﺤق ّ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی
ﺨﺪﺍﺋﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺮ ﻫﺮﮐس ﮐﻠﺎه
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩه ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻋﻠﻮﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻰ،
ﻳﺎﻋﻠﻮمی که ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
مُرده ﺑﺠﺎﻯگذﺍﺭﺩه
ﺍﻧﺪ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺳﻄح عقل
ﻮﻋﻠم ﺠﻤﻌی
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺍﺗﮑﺎ
ﻭﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯﺳﻠﻮﻙ،
ﺍﺯﻋﻘل کلّ
بشری ﻘﺎﺋم ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻨﺮﻭﺩ.

حدیث
048 ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺑﺤﺎﺭﺝ۱ﺹ107)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩه : إﻥّ الله
ﺧﻠق اﻟﻌﻘﻞ،
ﻣﻥ ﻨﻮﺭ
ﻣﺨﺰﻭﻥ
ﻤﮑﻨﻮﻥ فی
ﺴﺎﺑق علمه ،ﺍﻟﺬﻯ
ﻠم ﻴﻄلّع ﻋﻠﻴﻪ
ﻧﺒﻯّ ﻤُﺮﺳﻞ،ﻭ
ﻟﺎ ﻣﻠک
ﻤُﻘﺮّﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻘل ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭﻯ ﺨﻠق کرﺩ،
ﮐﻪ آﻥ ﻧﻮﺭ ﺩﺭ
ﻣﺨﺰﻥ اﺳﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﺨفی ﺸﺪه
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ(علم
ﺴﺎﺑق )الهی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻴﭻ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣُﺮﺳﻞ، ﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻤﻘﺮّﺏ، ﺍﺯآﻥ
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
آﻥ ﺒﻮﺩ، ﻭﻗﺒل
اﺯ ﻭﻯ هیچ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻟﻮ
ﻣﺮﺳل ﻮ ﺍﻭﻟﻮ
ﺍﻟﻌﺰﻡ، ﻭﻫیچ
ﻔﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
آﺳﻤﺎنی ﺨﺪﺍ،
ﻭﻧﻴﺰﻫیچ کاﻣل
ﻮﺍﺻل مراتب
الهی ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﭙﺎک گرﺩﻳﺪه ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﺍﻥ ﺸﺪ، ﻭﺭﻭﺵ
ﺩﻳنی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
سالک ﻤﺤﻤﺪ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻨﻮﺭ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬیی ﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺩﺭﭘﻨج
ﺘﻥ آل عبا
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ،
ﻭﺍﻣﺎم زﻣﺎﻥ
عصرﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻨﻰ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺳﻤﺎنی
ﻮﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺳﻤﺎنی
ﻔﺎﻃمی
ﻭمرتضوی
ﻮﻣﺼﻄﻔوی عبوﺭﮐﺮﺩه
ﺑﻘﺎﺋﻢ،
ﻫﻤﻴﻥﻨﻮﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﺩﺭ ﻣﺨﺰﻥ
اﺳﺮﺍﺭﺍلهی
ﺒﻮﺩ، ﺍﻳﻥ
هماﻥ لازمه
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻗتی ﻤﻌنی
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻪ آﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ و این
همانی آنرا در
صفات بیابد که
ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎمی ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻮ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
مقام
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎ
ﻭﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ،
ﻭﺍلاّ ﺩﺭ
ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ ﻤﺎﺩه
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎم
اﻳﺪآل ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ (ﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎ)
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍوند ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮﮐسی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺣﺪّ
ﺍﻗلّ ﭽﻨﻴﻥ
اﻳﺪﺍﻟﻬﺎئی
هم ﻨﺨﻮﺍﻫ
ﺪﻳﺎﻓﺖ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍئی
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭﻏﻀﺐ
ﻭﺟﻬﻨمی هم
ﻨﺼﻴﺐ ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ برای
نوع بشری ﺩﺭﻣﺨﺰﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺗﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
هم اﻳﺪﺍﻟﻬﺎ
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎ،
ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ،ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ،
ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ،
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ هر
ﻧﻮع ﻮﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺏّ اﻟﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺭﺟﻌﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕنوعی
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻏﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻓﻌﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﺨﺰﻥ
اﺳﺮﺍﺭ
ﻭﺩﺭﻣﺤل علم ﺍلهی
ﻤﺨفی اﺳﺖ
ﻭﻫﻨﻮﺯﻫم ﺘﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻯ
ﺒﻰﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺨﺰﻥ
اﺳﺮﺍﺭﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﻫیچ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫیچ کاملی
اﺯﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ، ﺩﺳﺘﺮسی ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩﺵ،ﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
آﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﺪ. ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
کاﺷﻒ ﻧﻮﺭ که ارم
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﻭﻋﻴسی ﻤﺴﻴح
کاﺷﻒ
ﻧﻮﺭپنجم
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋم و
ﻤﻬﺪﻯﻤﻮﻋﻮﺩ ،ﺍﺧﺮﻳﻥ
کاﻣل ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ۵۵ ﻗﺮﻥﺪﻳﮕﺮ
از امروز
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭرَحِمانی
ﻭﭘس ﺍﺯ 400ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ تجسّم
ﻗﺎﺋﻢ،
ﻧﻮﺑﺖﻨﻮﻉ(ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ) ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﺎﺯه ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻳﺴﺖ، ﺩﺭیک
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯ
ﺍﺑﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥالهی
آﻣﺎﺩه ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﮐﺴﺎنی ﺪﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺟﻌﺖ خواهند
کرد که ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
نوع ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺸﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﻌﺎﻟم ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻮﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍلم
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮐﺴﺐ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. (ﻋﻠم
اﻟﻬﻰ)ﻫم ﺒﺤث
ﻓﻠﺴفی
ﻮﮐﻠﺎمی هر چه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻬﻢ
ﺍﻟﮕﻮﻯ اﻳﺪﺍل
آﻣﺎﺩه ﻗﺒلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﺪ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺴﻠﻮک ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﻭﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻠﻢ ﺍلهی
اﺯ ﺣﺎل ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭ ﻋﻠم الهی
اﺯﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻣﺎﺩﻯ
ﻴﺎ ﺯﻧﺪه ﻭﻏﻴﺮه
ﻣﻄﺎﻟلبی
هستند،ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺤث ﻋﻠم الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. گرچه ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
علم اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ علم
اﻧﺴﺎﻥ، ﻭلی
ﻘﻮﻯﺘﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻋﻠم
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯﻣﺤل ﭽﺸم
ﻮﺍﻃﻠﺎع
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺗﺮﺍﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺘﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻣﻨﻌﮑس ﮐﻨﻨﺪه
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺘﻬی
ﭽﻮﻥ ﺗﻤﺎم
ﻤﺸﻴﺖﻫﺎ
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
اﺟﺮﺍئی ﺴﺎﻟک
ﻮ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﺻﺪﻭﺭ
ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﻭﺍﻃﻠﺎع ﻘﺒلی
اﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻣﺨﺰﻥ
اﺳﺮﺍﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻋﻠم
ﻠﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍلهی اﺯﺳﺎﻟک که
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ (ﺣتی
أﻋﻠم اﻟﻬﻰ)
ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ (بِدای اﻟﻬﻰ)
ﮔﺮﺩﺩ،
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﻭﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺯُل ﻤﻴﺰﻧﺪ،
ﻭﭼﺸم ﻘﺮّه ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻮﺟﻪ ﺍلهی اﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﻠﺤﻈﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻧﻬﺎئی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﺘﻮﺳﻞ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻈﺎﺭه ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﮕﺎه ﭼﺸم
ﺴﺎﻟک ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻗﻞ،ﻫﻮﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺣﺪ،ﺳﺎﻟک
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﮕﻮ ﺧﺪﺍ یکی
اﺳﺖ، ﻭﺗﻮ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﮑﻦ. ﻭﭘﻴﺮﻫم
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺑﮕﻮﺧﺪﺍ ﻳکی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺮﺍﺯ ﮐﻠﻤﻪ (ﻗُﻞ)
ﺩﺭﺑﺮخی ﺴﻮﺭه ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻄﺎﺏﺧﺪﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩه ،
ﻭﻧﻤﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺩﺭقرآن ﻮﺳﻮﺭه
ای ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻤﻪ
ﺑﻬم
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻨفع
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥعلم الهی
نیز ،ﺍﺯﺣﺎل
هرﻟﺤﻈﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ. گرچه
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، حقّ
ّ ﻨﻈﺎﺭه ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻳﺪﻥ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎس ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻔﺮﻣﺎﻧﺪه ﻟﺸﮑﺮ،
ﺑﻴﮑﺎیک
ﺴﺮﺑﺎﺯﺍﻥ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻧبی
ﻤﺮﺳل هر ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﺻل ﺒﺨﺪﺍ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﺍﺭﺳﺎلی ﺒﺨلق
اﺳﺖ، گرچه ﺑﺮخی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻮ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺭﺍﺩه ﻭﻋﺰم
آﻫﻨﻴﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﻮﺩه
اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه و
خورّه ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮﺳﻠﻮکی
ﺸﺪﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
آﺩم کیومرث
ﺼﺎﺣﺐ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ،
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺪﻳﻦ ﺍلهی
و سلوکی کاﺷﻒ قُرّه
ﺍول حسینی
ﺴﻠﻮکی ﺒﻮﺩ،
ﻭﻧﻮح یا
میترا کاﺷﻒ قُرّه
ﺩﻭﻡ حسنی ،ﻭ
ﺍﻏﺎﺯﮔﺮ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻫﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺸﺪ،
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﮐﺎﺷﻒ
بقول امام
صادق بوذ الیوسف
قُرّه سوّم
ﻓﺎﻃمی ﺸﻴﻮﺍ،
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﭘﺪﺭﺭﻭﺣﺎنی
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﻭﻋﻴسی ﻤﺴﻴح
یا ایلی و ایلیا
که ومحمد آنرا
علی گفت کاﺷﻒ قُرّه
پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
گرﺩﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻣﺎم
آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥﺪﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ،
ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭﻋﻠم
ﻤﺨﺰﻭﻥ الهی
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎل
ﺪﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ،
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻯﻤﻄلق
ربّ الأرباب
ﺮﺳﻴﺪ. ﻣﻠک
ﻤﻘﺮﺏ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺠﺎﻭﺭ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥاﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﭼﻮﻥﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺏّ
اﻟﻨﻮع فوق
ﺒﺸﺮ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ هستند،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻨﺰﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺑﻬﺸﺖ سوم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭمیروند
تا پس از هفت
هزار سال
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﻭتجلّی اﻭ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻧﻮع
باز ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻗﺪﺍم کنند
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ولایت ششم
محمدی ،ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻗﺎﺋم ماه ﺒﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﭼﻮﻥ
ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺰﻳﻨﺖ
ﺑﺨﺶﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺮﻭح ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هستند. ﮐﻪﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻗﺎﺋم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺘﻮﻟﺪ
و تجسّم
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ هستند،ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻣﻌﺎﺩل
ﺰﻣﻴنی ﻮﻣﺘﺠلی
ﻮﻣﺘﺤﻘق بحقّ
رسیده ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ.
میباشند که این
همانی هم را
دارند. ﻭﺍلاّ
ﻋﻴسی ﻨﻮﺭﺍلهی
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ بصورت
نجم الثاقب
ﺩﻳﺪ ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ،
ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻫم
ﻨﺸﺪه ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻤﻮﺭﺩ
ﮐﺸﻒ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺪ، ﻭلی
آﺧﺮﻳﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺻﻮﺭﺕﺍﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻳﻥﻘﺎﺋم آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺭؤﻴﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﻨﺪه ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖﻫم
ﻤﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ ﺍلهی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ،
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺎﺋل ﺸﺪ،
ﻭﻣﺮﺍﺳم منّا
أهل البیت
ﻮﺳﻴّﺪ ﺷﺪﻥ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ آنگاه با
مرگ قبل از
مرگ ﺍﻣﺎﺩه ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﭙس
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند،
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﻣﻠﺎﺋک
ﻮﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻤﻘﺮّﺏﺍلهی
میباشند،
ﻭﻧﺰﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
اﻧﺘﻈﺎﺭ
بهشتی هفت
هزار ساله ﺑﻌﺪﻯ
را ﻤﻴﮑﺸﻨﺪ،
ﻧﻪﻧﺰﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ،
ﮐﻪﺍﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ(ﻋﻤّاء
) ﺑﻮﺩه ﻭﻫﺴﺖ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯغیر
ﺍﻭﺩﻳﺪﻧﺶ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ. و
الله
أهورمزدا خود
صادر اوّل
خداوند هو در
هاهوت عالم
وجود عدم ما
سواه در اسم
الباطن و
الخارج و لا
بشرط میباشد.

ﻔﺠﻌل
اﻟﻌﻠم ﻨﻔﺴﻪ،
ﻭﺍﻟﻔﻬم
ﺮﻭﺣﻪ،
ﻭﺍﻟﺰﻫﺪ
ﺭﺃﺳﻪ،
ﻭﺍﻟﺤﻴاء
عینه ،
ﻭﺍﻟﺤﮑمة ﻟﺴﺎﻧﻪ
ﻭﺍﻟﺮﺃفة ﻫَﻤّﻪ،
ﻭﺍﻟﺮﺣمة
ﻗﻠﺒﻪ ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻥ عقل ﺮﺍ،
ﻫﻤﺎﻥعلم کرﺩ. ﻋﻠم
ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﮔﺎهی
اﺳﺖﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
اﻃﻠﺎﻋﺎتی
ﺤﺴّﻰ ﻭﻣﺤﺴﻮس
. ﻳﻌنی عقل کُلّی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺨﻠﻖ، ﻭﺑﺘﺪﺭیج
ﺪﺭ ﺭﻭح
ﻮﺭؤﻴﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠق
اﻳﻥ کاﻣﻞ،ﺍﻳﻥ
عقل ﺘﺒﺪﻳﻞ (ﺑﻌﻠم
ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘلی
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﺩﺭﺍﮐﻰ،
ﺑﺮﺍﻯکاﻣل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍﻋﻘل
ﻮﻋﻠم
ﻮﺩﺍﻧﺎئی
ﻤﺼﺮﻑ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ، ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
آﻧﻬﺎ،
ﻭﺩﺭﻣﺤﻀﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎﻗﺎﺋم
ﺒﻮﺩﻥ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺒﻌﻠﻢ
ﻭﺑﺤث
ﻭﻣﺤﺎﺟّﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻠم
ﺮﺍ (ﻧﻔس کلّ) یا
ﻫﻤﺎﻥﻋﻘلی
ﺟﺴﻢ ﺭﻭحی عقل
ﺪﺭ ﺍﻭﺭﺩ،ﺑﺮﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺽ ﮐﻪ عقل
ﻴﺎ ﺟﺴم ﻨﻮﺭﻯ
ﻮﺟﺒﺮﻭﺗﻰ،
ﺍﻥﺮﻭح ﺒﺮﺍﻯ
ﺟﺴم ﻤﻠﮑﻮتی
أثیرﻯ ﻨﻔس
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﻧﻔس و
روان ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭح ﺠﺴم
عنصرﻯ کنونی
اﺳﺖ. ﭘس ﻫمه
ﺪﺭﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ،ﻋﻘل
ﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻧﻔس یا
روان ﺟﺴم
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻫم
ﺪﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺻﻔﺎﺕ،ﻋﻘل
ﺼﻔﺖ ﺍﺩﺭﺍک
ﺮﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
ﺸﺪ، ﻭﺍﻳﻥ
ﺮﻭح ﻨﻔﺴﺎنی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺟﺴم
ﻮﺗﻥ اﻭﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥﻨﻔ س أمّاره
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ
ﺭﻭح ﺸﻬﻮﺩﻯ
الهی ﻮﻋﻘلی
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ آن
گردﺩ. (ﻓﻬﻢ)
ﻧﻴﺰ(ﺭﻭح عقل )
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺟﺴم عقلی
ﻮﻧﻮﺭﻯ ﺮﺍﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺮﻭﺡ
ﻧﻔس أمّاره ﺍﺳﺖ،ﺧﻮﺩ
ﺟﺴم عقلی
ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ ﺭﻭحی
ﺪﺍﺭﺩ، ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ (ﻓﻬﻢ)
یا روح الهی
شده ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺯﻧﺪگی
عقلی ﻮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ،ﺩﺍﺷﺘﻥ
عقل ﻔﻘﻄ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻫﺎﻯ آن
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﻔﻬم
ﻮﺍﺩﺭﺍک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻓﻬم
ﻮﺍﺩﺭﺍک ﺮﻭﺡ،
ﺑﺎﻃﻥ ﻮﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻘل اﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ،
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻘل
کُلّی ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺒﺎﺭﺯه ﺑﺎﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی یا
ضلالت
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭ ﺳﭙس
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﺒﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﮐﻤک
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮه ،
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﺎﻟﻚ ،ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻋﻘلی
کامل ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺯﻫﺪ)ﻫم
کلّه و سر
ﺍﻳﻥﺠﺴم عقلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﺶ ﻓﻬﻤ
ﺒﻮﺩ. ﺣﺎل ﺴﺮ
ﻭﮐﻠﻪ ﺍﻥ ﺠﺴﻢ
ﻋﻘلی ﺰُﻫﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺑﻴﻨﻴﺎﺯﻯ
اﺯﻏﻴﺮﺧﺪﺍ)
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻭﺍقع
اﻳﻥ ﺠﺴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ،
ﭼﻨﻴﻥﺘﺸﺒﻴﻪ
ﺷﺪه ﮐﻪ ﻋﻘل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺪﺍﺭﺩ،ﻭ ﺭﻭﺣﺶ
ﻓﻬم اﻭ
ﺍﺯﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﻠﻮک اﺳﺖ ﻭ
ﮐﻠّﻪ ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻬم ﻮﺭﺃس
ﺍﻋﻤﺎل
اﻳﻥﺴﺎﻟﻚ،
ﺯﻫﺪ ﻭﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
اﻋﻤﺎل او . ﺍﻳﻥ
ﺠﺴم عقلی
ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﭼﺸﻤﺶ ﺣﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﻴﺎ ﭼﺸﻢ (ﺟﺴم
عقلی ) ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ،
ﻭﺣﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﭽﺸم اﺳﺖ
ﺍﮔﺮ کسی غاﻳﺐ
ﺑﻮﺩ، ﺣﻴﺎئی
هم اﺯ ﺍﻭ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻭﭼﺸم
ﺴﺎﻟک غاﻳﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺤﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل اﻭ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﻣﺎنع
اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻴﻥ
ﺨﻮﺩﺵ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﺑﻴﺤﻴﺎئی کند . ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ عقلی
، ﺯﺑﺎﻥ
ﺎﻳﻥﺠﺴم عقلی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل که ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﻤﺎﻥ
عقل کُلّی
اﺳﺖ. ﺑﻴﺎﻥ
ﻮﮔﻔﺘﺎﺭ
ﮐﺎﻣل ﻮﺳﺎﻟک
ﺴﺮﺍﺳﺮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی اﺳﺖ،
ﺍﺯﺳﻄح غیر ﺍﺯ
ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺸﻐﻮلند . ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎفی ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺍﻫل کلاﻡ،
ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻥ مُلّاهاﻯ
ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺷﻨﻴﺪه
ﺍم که ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﺯﻫﺪ
ﻭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﺑﻌﻀی
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺵ)ﻫﺴﺖ،ﻭﺧﺪﺍ
ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩه
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺮﻳﺎﺿﺖ
ﻧﻤﻴﮑﺸﻨﺪ،
ﻭﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺩﻳنی
ﻤﺸﻐﻮلند. ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪه ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﻧﻪ ﺗﻨﺒلی
ﻴﺎﻋﺪم ﻔﻬم ﻮبی
ﺤﻴﺎئی ﻮبی
ﺤﮑﻤتی ﻮ
ﺑﻴﻔﮑﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ. ﺭﺃﻓﺖ
ﻭﺗﺮﺣّم
ﻮﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﻨﻴﺰ، ﻫﻤّﺖ
ﺍﻳﻥ ﺠﺴم عقلی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺗﺮﺣّم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﺩﺭﻋﻔﻮ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ آنها. ﻭﻫﻤّﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﻭم ﺪﺍﺩﻥ
ﺴﻠﻮکی آﻧﻬﺎ،
ﻫﻤّﺖ ﺍﻳﻥ
ﺠﺴم عقلی ﻮسعی
آﻥ،ﺗﺮﺣّم ﻮ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺭﺣﻤﺖ ﻧﻴﺰ
ﻃﻠﺐ ﺍﻳﻥ ﺠﺴم
عقلی اﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﺮﺣّم ﺪﺭ دﻳﻦ،
ﺑﻠﮑﻪﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی اﻟﻬﻰ،
ﻗﻠﺐ ﻭﺫﺍﺕ
ﻭﻣﻐﺰ ﺍﻳﻥ
ﺠﺴم عقلی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک ﻮﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﻋﻘل ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭﻯ ﺨلی کرﺩ،
ﮐﻪ ﺟﺴم اﻳﻦ
ﻣﺨﻠﻮق عقلی ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
هست ، ﭼﻮﻥ
ﺠﺴمی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻋﻀﻮ ﺍﻥ ﻴک
ﺼﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍلهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
علم ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻓﻬم ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺯﻫﺪ ﻭﺣﻴﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺗﺮﺣم ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻘﻠﺒﻰ. ثمّ
ﺤﺸّﺎه ﻭﻗﻮّﺍه
ﺑﻌﺸﺮ ﺍﺷﻴاء ﺴﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺧﻠق کرﺩﻥ عقل
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒﺨﻠق
ﺠﺴم عقلی اﻭ
ﺭﺍ،ﺳﺮﺍﺳﺮﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴک ﻮ بد ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻣل کمک
کننده ﺍﻯ ﺘﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ،ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺣﺸﻮ ﻭ ﻣﻤﻠﻮ
ﻧﻤﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩه ﻋﺎﻣل اﺳﺖ،
ﻭﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ: ﺒﺎﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻮ ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ،
ﻭﺍﻟﺼﺪق ﻮ
ﺍﻟﺴﮑﻴنة،
ﻭﺍﻟﺄﺧﻠﺎﺹ
ﻭﺍﻟﺮﻓﻖ،
ﻭﺍﻟﻌطیة ﻭ
ﺍﻟﻘﻨﻮﻉ،
ﻭﺍﻟﺘﺴلیم
ﻮﺍﻟﺸﮑﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺼﻔﺎﺕﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻮﺑﺎ ﻋﻘل کُلّی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﮐﺎﻣل ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺻﻔﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻳﻘﻴﻥ
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ
ﺨﻮﻳﺶ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻳﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
عین اﻟﻴﻘﻴﻦ،
ﻭﻳﻘﻴﻥ
ﺒﺤﻘﺎﻳق اﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺪﺭحقّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪﺍﻯ،
ﺍﺑﺮﺍﺯﻋﻘل
ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ،
ﻭﺩﺳﺖ ﺍﻭل
عرﻓﺎنی
ﻮﻓﻠﺴفی اﺳﺖ. ﺩﻭم
اﻳﻤﺎﻥ ﻴﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﻪ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﺮﺩه ،
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻭم کرﺩﻥ
ﻮﺳﻠﻮک ﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل اﺳﺖ. ﺳﻮم
ﺼﺪق ﻮ ﺩﺭﺳتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺯﺑﺎﻧﺶ ﺻﺎﺩق اﺳﺖ
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﺭﻭغ گفتن
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻫم
اثباﺕ ﺻﺪق
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩه ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪه ﺍلهی اﺳﺖ. ﭼﻬﺎﺭم
ﺴﮑﻴﻨﻪ
ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺧﺎﻃﺮ،ﻭﺳﮑﻮﻧﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺭﻧﻘﻄﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی ﺨﻮﺩ،
ﺑﺮﺩل
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺶ. ﻭ ﭘﻨﺠم اﺧﻠﺎﺹ
ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻣﻌﺎﻳﺐ،
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭیهاﻯ
ﺮﻭﺍنی
ﻮﺍﺧﻠﺎﺹ
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﺧﻮﺩ ،ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻨﻴﺰﺩﺭﺍﻭﺍﺧﺮﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
مرتضوی ﻫﻤﻴﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﻭﻟﻮ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭﺳﺎﻟک هست . ﻭﺑﺎ
ﺁﻥ ﺒﻘﻴﻪ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺑﺎﭘﻴﺮﺵ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﻳﺶ،
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺷﺸم
ﺮﻓق ﻮﺭﻓﺎﻗﺖ
ﻭﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﻮﻳﺎﻭﺭﻯ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍعلیّ
ﺮﻏم ﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﺩﻝ ﻧﺪﺍﺩﻥ،ﻭﺣتی
ﻠﮕﺪﭘﺮﺍنی
ﻮﻣﺰﺍﺣﻤﺖ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻮﺿﻴح
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻔﺘم
ﻘﻨﻮع ﻴﺎ
ﻗﻨﺎﻋﺖ،
ﺩﺭﺯﻧﺪگی ﻮﻳا
ﺗﺴلیم ﺤﻖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺭ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻥ
اﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺨﻮﺩ. ﻫﺸﺘم
عطیّه ﻭ ﺑﺨﺸﺶ
ﻭ ﺩﻫﺶ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ هرچه ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻗﺖﻭﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ نیزﺒﺮ
آﻥ ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻮﻓﮑﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺠﺎﻧﺎ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺘﻮقّع
ﭙﺎﺩﺍﺷﻰ ﻳﺎ حقّ
اﻟﺰﺣمه ای اﺯﺍﻧﺴﺎنی
آﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻣﺰﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺰﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺰئی
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﻮقذ ﺒﺸﺮﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻬم
ﺘﺴﻠﻴم اﺳﺖ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻘﺒﻮل هرکه
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪه ﻫﺎ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭﺳﺴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺳﻴﺪه ﻫﺎو
اﺯ ﺩﺳﺖ
ﺭﻓﺘﻪﻫﺎ
ﻏﺼّﻪ ﻭﺭنج
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﺎل ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺧﻮﺩ نیز
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭﺗﻌﻠﻴم
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ،
ﭼﻮﻥﺴﺎﻟک
ﺤﺮﺹ
ﻭﻋﺠﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻓﻴقاﺕ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻣﺸﻴﺖ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﻫم ﺸﮑﺮ
ﻭﺳﭙﺎس اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﮔﻔﺘﻥ کاﻣل
ﺪﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪه ﻭﺍﻳﻨﺪه
ﻫﺎ ﭼﺸمک
ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ،ﻭﺣﺎل
ﻨﻴﺰ ﺑﺎ
ﻫﺮﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﭙﺎس ﻭﺍﺻل اﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
اﺯﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭﺗﺸﺒّﻪﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍلهی آﻧﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ نجات
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ثمّ
ﻘﺎل عزّ ﻭﺟلّ
اﺩﺑﺮﻓﺄﺩﺑﺮ
ثمّ ﻘﺎل له ﺍﻗﺒل
ﻔﺄﻗﺒل ﺒﻌﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻥ ﺟﺴم عقلی
ﻮ ﺑﺎﺻﻔﺎﺕ آﻥ که
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﻮﺳﺎﻟک عاقل
هست ،ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﻭﺭ شو ﻭﻋﻘل
اﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ،
ﻭﺳﭙس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﺁﻯ، ﻮﻋﻘل
ﭽﻨﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﮑﻢ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻭ ﭘﻴﺶﺑﻴﺎ
ﻭﻣطیع ﻮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺵ ﻭﺑﻌﺪ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮ ﻭ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺮﺩ. ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻋﻘلکُلّی ،ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺮﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺳﻠﻮکی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﮑﻥ که
ﺣﺪّ ﻫﺮﻧﻮع
ﺪﺭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﺸﺨﺺ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﮕﺎه
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻋﻘل آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﭘﻴﺶﺁﻯ،
ﻮﭘس
ﺍﺯﭘﺎﻳﺎﻥ عمر،ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻴل ﻤﺮگ ﻮﺍقعی
ﻮﺭﻓﺘﻥ ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ، ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻳﻨﺪه ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. سپش ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ثمّ ﻘﺎل ﻠﻪ،
ﺗﮑﻠّﻢ، ﻓﻘﺎل اﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ،ﻟﻴس
ﻟﻪ ﺿﺪّ ﻭﻟﺎ
ﻧِﺪّ، ﻭ ﻟﺎ
ﺷَﺒﻴﻪ ﻭﻟﺎ
ﮐﻔﻮّ،
ﻭﻟﺎﻋﺪﻳل
ﻮﻟﺎ ﻣثیل
ﺍﻟﺬﻯ کلُّ
ﺸﻴئ ﻠﻌﻈﻤﺘﻪ ﺧﺎضع
ﻮ ﺫﻟﻴل سپس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻘل
ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻘل کُلّی
ﺸﺪه ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺣﺮف
بزﻥ. ﻋﻘل
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺷﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴتم
ﺒﻔﻬﻤم ﻮ ﺑﺒﻴﻨم
ﻮﻳﻘﻴﻥ
ﻨﻤﺎﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺿﺪﻯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻭمی ﻨد
ارد، ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻧِﺪّ ﻭﻣﻌﺎﺩل
ﻮﺭﻗﻴﺐ ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺷﺒﻴﻪ
ﺍﻭﻫﺴﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﮑﻪ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪﻋﺪﻳل
ﻮﻣﻌﺎﺩل
ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻪ
ﻧﻈﻴﺮ ﻭﻣثلا
اﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ هست.
ﺍﻳﻦ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮐﻠﺎم
ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم ﻮﻋﻘل کُلّی
قائم اﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ
ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺧﺎضع
ﻮ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩه ﻋﻈﻤﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺫﻟﻴل ﻮ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻔﻘﺎل
اﻟﺮﺏّ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻭﻋﺰّتی ﻮ
ﺟﻠﺎﻟﻰ،ﻣﺎﺧﻠﻘﺖ
ﺧﻠﻘﺎ ﺍﺣﺴﻥ
ﻤﻨﻚ، ﻭﺍﻃﻮع لی
ﻤﻨﻚ، ﻭﻟﺎ
ﺍﺭفع ﻤﻨﻚ،
ﻭﻟﺎ ﺍﺷﺮﻑ
ﻣﻨﻚ، ﻭﻟﺎ
ﺍﻋﺰّﻣﻨک
ﺴﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﭘﺎسخ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی عقل
ﻮﻋﺎﻗل ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻥ،
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥکاﻣل
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺒﺰﺭﮔﻰ
ﻭﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ سوگند
ﻤﻴﺨﻮﺭم که ﻣﺨﻠﻮقی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪه ﺍﻡ،
ﻭ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻣﺨﻠﻮقی
ﻤطیع ﺘﺮﺑﻤﻥ
ﻨﺒﻮﺩه ﻭﺍﺯ
ﺗﻮﺑﻠﻨﺪ
ﭘﺎﻳﻪﺗﺮ
ﻭﻣﺤﺘﺮم
ﺘﺮﻧﺪﺍﺭﻡ. ﻭﺍﺯﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺷﺮﻑ ﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪه ﺍﻡ،
ﻭﻟﺬﺍﻋﺰﻳﺰﺗﺮ
ﺍﺯﺗﻮ ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ کلاﻡ ﺍلهی
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺼﻴﺐ ﻭﻗﺴﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯاﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻘل
ﻮﺻﻔﺎﺕﻋﻘلی
ﻤﻘﺮﺭ ﻧﮑﺮﺩه ،
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﻭﺍﺻﻞ،ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺣتی
عباﺩتی ﻮﺍﺟﺐ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻮﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪه ﺍلهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻬﺪ ﮐﺮﺩه ،
ﮐﻪ ﺍﺯﺣﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻨﻮﺯﻫم
ﺒﺮﺗﺮﺍﺯ ﻋﻘل
و فوق ﺒﺸﺮﻯ،ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥکاﻣل هم
ﻤﻄﻴﻌﺘﺮ ﻭ
ﻋﺰﻳﺰﺗﺮ
ﻭﺷﺮﻳﻒﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯﻫﻤﻴﻥ
کاملان ﺒﺸﺮﻯ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﻳﺪ،
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﻨﺪ. ﺒک
اﻭّﺣﺪ ﻭﺑک اُﻋﺒﺪ،
ﻭﺑک اُﺩعی ﻮ
ﺑک اُﺭﺗﺠﻰ،
ﻭﺑک اُﺑﺘﻐی
ﻮﺑک اُﺧﺎﻑ،
ﻭﺑک ﺍُﺣﺬﺭ ﻭبک
اﻟثوﺍﺏ ﻭﺑک اﻟﻌﻘﺎﺏ
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ، ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺗﻮﻯ عقل
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﺣﺮﻓﺶ
ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،
ﻣﮕﺮﺳﺎﻟک
ﻮﮐﺎﻣل ﺸﺪه ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ عملی
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ أﺣﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎم
ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﻘﺎﺋم
ﺪﺍﺭﺩ. گرچه ﻫﺮﮐس
ﻣﻘﺎمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭلی
ﺠمعا ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺯ ﻧﻮﻉ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍلهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺗﻮﻯ
عقل اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺳﻠﻮک ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺪﻭﻥ عقل
ﻮﺍﺩﺭﺍک
ﻮﻓﻬﻢ، ﻳک
تعبّد و ظاهرا
ﻋبادت ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺤﺮﻭم
ﺘﺮﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍ،
ﻫﻤﺎﻥ مُلّاهاﻯ
ﻤﺘﺪﻳﻥ کاﺫﺏ
ﻭﻗﺸﺮﻯ هستند. ﮐﻪ
هم ﺨﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻨﻤﺎﺯﻯ
عاﺩتی اﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﻭﻫم ﻤﺎنع کاﺭ
ﺳﻠﻮک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺑﺘﻮﻯ
عقل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻋﺎﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥﺒﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻭ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻧﻘﺶﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی اﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻨج ﺘﻥ آل عبا ،ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫم
ﺪﻋﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍوند ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﻫم ﺪﻋﻮﺕ
ﺧﺪﺍ
ﺍﺯﺑﻨﺪﮔﺎﻥ،
ﺍﺯﺯﺑﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ گفته
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻋﻮﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍلهی ﺮﺍ
ﻟﺒّﻴک
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺑﺘﻮﻯ
عقل اﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﺎﻣل ﻮﻋﺎﻗل
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺟاء وﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺶ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
اﻟﮕﻮﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ،ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
عرﻓﺎﻥ
ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
هدﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪه ،ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﺄﻳﻮس
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭﺣتی
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑلی ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﺩﻋﻮﺕ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺗﺬﮐﺮ
ﻣﺪﺍﻭم آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻭﺑﺘﻮﻯ عقل
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ،
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍلهی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺗﻮﻯ عقل
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮس
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻋﺎصی
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭﺍﻧﺬﺍﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣتی ﺒﺎ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪﺍﻯ که
ﺍﺯﺟﻬﻨم
ﺧﻄﺮﺍﺕﻋﻘﺎﺏﺍلهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﻄمع ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨم ﻮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ،گرچه
ﺍﮐثرﻳﺖﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
گوش ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ،
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺭﻭﺯﻯ
ﭙﻨﺪ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩﺭﺍ ،ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل کُلّی
اﻟﻬب هستند ،ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺷﻨﻴﺪ.
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ،ﮐﻪﻋﻤل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﻤﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﻯ عقل اﺳﺖ،
ﮐﻪﻣﺮﺩم
غیرﺳﺎﻟک
ﻤﻮﺭﺩﺍﺧﻄﺎﺭ،ﻭﺍﻋﻠﺎم
ﺨﻄﺮﺍﺕ ﺟﻬﻨمی
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺗﻮﻯ عقل
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ثوﺍبی ﺒﮑسی
ﺒﺮﺳﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺠﺎئی
ﻨﺮﺳﻨﺪ، که ﺭﺳﺪ
ﺑﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻭﻭﺳﺎﻃﺖ
ﻭﺩﻋﺎ
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﺒﺠﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺗﻮﻯ
عقل اﺳﺖ،
ﮐﻪﻋﻘﺎﺏ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. گرچه ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎهم ﺒﺎﺷﺪ،ﻭلی
ﭙس ﺍﺯﺟﻬﻨم
ﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺍﻣﺎﺩه ﺷﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کاﺭﻣﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ،
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥها ،ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺪﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ،
ﺍﺯﮐﻮﺭﻯ
ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺗﻮﺣﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭﻯ که
ﺍﻣﺮﻭﺯﻓﺮﺍﺭﻯ
هستند ،ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻓﺨﺮّ
ﺍﻟﻌﻘل
عندﺫﻟک
ﺴﺎﺟﺪﺍ،
ﻓﮑﺎﻥ فی
ﺴﺠﻮﺩه ﺍﻟﻒﻋﺎﻡ.
ﭘس ﻋﻘل ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﺎک اﻓﺘﺎﺩ
ﻭﺳﺠﺪه ﮐﺮﺩ،
ﻭﺩﺭ ﺳﺠﻮﺩﺵ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﻤﺎﻧﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭ ﻣﺮگ ﺒﺎ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻫﺮ ﻳﻮم الله ،ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻳک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪن ها ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ عقلی
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎنی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ،
ﺑﺴﻠﻮک أﺑﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻓﻘﺎل
اﻟﺮﺏّ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﺍﺭفع ﺮﺃﺳک
ﻮﺳل ﺘُﻌﻂ،
ﻭﺍﺷﻔع ﺘُﺸفِّع
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯﺳﺠﺪه ﺩﺭﺍﺯ
ﺳﺎﻟک و کاﻣل
گفتﺳﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭ
ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭﮐﻦ،ﻭﺳﺮﺑﻠﻨﺪ
ﺑﺎﺵ،هرچه ﺑﺨﻮﺍهی
ﺑﻄﻠب اﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫد ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
آﻣﺎﺩگی ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭه
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﮐﻪﻫﺮﺳﺠﺪه
ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
عباﺩﺕ ﺍﺭﺯﺵ
الهی ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻫﺮﺷﺐ
ﻗﺪﺭﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎه ،
ﺍﺭﺯﺵﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻴﺰهرچه ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﺍﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
که ﮐﺎﻣلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺟﻔﺖ ﻭﺷﻔﻊ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺳﻠﻮک هم ﺮﺍهی
ﺪﺍﺭﺩ،
ﺗﺎﺧﺪﺍ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺳﻠﻮک
ﻮﺩﻋﺎﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺨﻮﺩﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻓﺮفع اﻟﻌﻘل
ﺮﺃﺳﻪ ﻓﻘﺎﻝ،
ﺍلهی أﺳﺄﻟک أﻥ
ﺘﺸفعنی فی ﻤﻥ
ﺨﻠﻘﺘنی ﻔﻴﻪ
ﭘس ﻋﻘل ﺴﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩه ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﺍﺯﺗﻮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم که ﺑﺨﺎﻃﺮﻣﻦ
،ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ آﻧﻬﺎ
ﻣﺨﻠﻮق ﺸﺪه ﺍم
ﻮ ﺑﻴﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﺧﻠﻘﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻡ،
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻯ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﻋﺎﻯعقل اﻳﻥ
اﺳﺖ،ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻥ
ﺮﺣﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪه ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺣتی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﻬﺎ،ﻧﻴﺰ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺭﺟﻌﺖﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﺎﻧﺪ،
ﺩﺭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ هم
ﺸﺄﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻔﻘﺎل
الله ﺟلّ
ﺠﻠﺎﻟﻪ
ﻟﻠﻤﻠﺎﺋکة ،ﺍﺷﻬﺪکم
إنی ﻘﺪ ﺷﻔﻌﺘﻪ
ﻓﻴﻤﻥ ﺨﻠﻘﺘﻪ
ﻓﻴﻪ ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ پر
جلال و ﺑﺰﺭگی
ﺒﻤﻠﺎﺋک ﺨﻮﺩ
ﮔﻔﺖ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﮕﻴﺮم که ﻣﻥ
این عقل ﻮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻭﺭﺍ،
ﺍﺯﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
اﻭ ﺑﭙذﻴﺮﻡ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻮکنونی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩم ﻮ ﺍﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ عهد
ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ ﺍلهی
ﻮ ﺑﻴﻤﻪ ﮐﺮﺩﻥ
اﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ بعدا ﺑﺨﻮﺩ
حقّ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﻭ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ اﻭ
ﺍﺯ ﻗﻮل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮآﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻭﺟﻬﻨم ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍم
ﻨﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﺯﻫم
ﻤﺠﻠسی ﭙس
ﺍﺯﺑﺤث ﺑﻰ
ﺧﺎﺻﻴﺘﻰ،ﺩﺭﺑﺎﺭه
ﻋﻘل ﻮﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮐثر
ﺍﺟﺰﺍﻯ اﻳﻥ
ﺨﺒﺮ! ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪﺍﻣﺎمی هم
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﭼﻨﻴﻥ
اﻧﻮﺍﺭﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥهمیشه
ﺑﻮﺩه ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﻏﻴﺒﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﮔﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻳﺎﺕ قرآن،ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺒﻮﻯ ﻮ ﻭﻟﻮﻯ،
ﺩﺍﺭﺍﻯاﺭﺯﺵ
ﻭﻣﺼﺪﺍق
ﺪﺭﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
اﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺍﺳﺖ. ﻫیچ
گفته قرآن
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
قرآنهای ناطق ،ﺑﺮﺍﻯﻠﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻮﺩﻭﺭه ﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪﺑﻌﺪﺍ بی
ﺨﺎﺻﻴﺖ و أثر
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﻣﺼﺪﺍق
ﺒﻴﻔﺘﺪ. ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﻣﺼﺪﺍق ﺪﺍﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤتی ﺪﺭﺯﻣﺎﻥ
ﺤﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻣﺼﺪﺍقی
ﺪﺭﺩل آﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.

حدیث 049 - ﺑﺤﺎﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ(ﺝ۱ﺹ105 )
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ: ﻓﻤﺎ
ﺍﻟﺤُجة علیّ اﻟﺨﻠق
اﻟﻴﻮﻡ، ﻓﻘﺎل اﻟﺮﺿﺎ
ﺍﻟﻌﻘل ﺪﺭﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺎ
ﺣﺠّﺖﺑﺮﻣﺮﺩم
ﭽﻴﺴﺖ؟ ﺍﻣﺎم
گفتﻋﻘل اﺳﺖ. ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴؤﺍل ﺸﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺣﺠّﺖ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﻋﻘل
ﻤﻮﺭﺩ ﺻﺤﺒﺖ
امام (ﻋﻘل کُلّی)
اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰﻋﻘل کُلّی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥﺤﺠﺖﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻋﻘل ﺠﺰئی مادی
گرای غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍلاّ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﻌﻘل ﺠﺰئی
کرﺩ، ﮐﻪ ﺍﻥ
ﺤﺠﺖ خدا بوده
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺣﺮﻓﺶ ﺣﺮﻑ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺁﺧﺮﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ،ﭼﻨﺪﻳﻥ
ﻮﺍﮊه ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴل
ﺸﻮﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﻌنی
ﺒﺎﻃﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ،
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎﻡ، ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺏ
ﺩﺭﺗﻘﻴّﻪ
ﺩﺍﺩه ﺭﺳﻴﺪ. ﺣﺠّﺖ
ﺩﺭﮐﻠﺎﻡ (ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗتی
ﺒﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ،ﻭﻣﻨﻄق
غرﻳﺰﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻘﺒﻮل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﻄﻠبی
اﺳﺘﻨﺎﺩ ﻭﺍﺗّﮑﺎ
ﺷﺪه ، ﮐﻪ
ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ آﻥ
ﺤﺪّ ﺍﻗل
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪه ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
(ﺍﺗﻤﺎم ﺤُﺠّﺖ)
ﻣﻌنی ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻗتی
ﺘﻤﺎم ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ،ﻭﺗﻤﺎم
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎ ﺩﺍﺩ ه
ﺷﺪ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺣﺮفی ﺒﺮﺍﻯ
گفتن ﻨﻴﺴﺖ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺒﻄﺮﻑ ﺷﻨﻮﻧﺪه
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻧﻬﺎئی
ﺸﺪه ، ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺣﻘﺎﻳق ﺮﺍ ﻧمی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻮﻯ
اﺗﻤﺎم ﺤﺠﺖ
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻭﻗتی
ﺪﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯﻤثال
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺳﺪ،ﭼﺮﺍ
ﮐسی ﺴﻠﻮک الهی
ﻨﮑﺮﺩه ، ﻳﺎ
ﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥﻮﭼﻨﺎﻥ
ﻨﻨﻤﻮﺩه ﺍﻯ
ﻨﺎﭼﺎﺭ ﺑﻨﺪه ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻴﻀﺎﺡ،
ﻳﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻡ ،ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴتم
ﻮﻧﺨﻮﺍﺳﺘم
ﺒﮑﻨﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﭼﻨﮕﺎﻝ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩﻡ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩه ،ﺗﺎ
ﻣﺪﺍم ﻮﺩﺭﻃﻮل
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ،ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
الهی
ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻭ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺩم
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﺬﮐﺮ
ﺩﻫﻨﺪ ﻭ
ﺗﻔﻬﻴم
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﻭﻫﻨﮕﺎم
کاﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ،
ﻭﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺮﻓﺘﻥ ﺮﻭح
ﺒﻨﺪه ﺍﻯ،
ﻧﮕﻮﻳﺪ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘم ﻴﺎ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻡ،گرچه
ﺍﻳﻥ
ﻤﮑﺎﻟﻤﺎﺕبه
ﺯﺑﺎﻥ ﺤﺎل
آﻧﻬﺎ است . ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻋﺰﺍم أﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍقع اﺗﻤﺎ
ﺤﺠّﺖ ﻗﺒلی
کرﺩه ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐسی هم
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪﺧﺪﺍ که ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫم
ﭽﻮﻥ اﺗﻤﺎم
ﺤﺠﺖ ﺑﺎ ﻭﻯ
ﻧﮑﺮﺩه ،
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻮﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪه ﺩﺭﻋﻘﻞ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻮﺃﺧﺬه هم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
(ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ)
ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﮑﻪ
ﮐُﺮّه ﺧﺮ آمد
ﺍﻟﺎغ ﺮﻓﺖ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﻤﺼﻮﻧﻴﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺴﺎﻟم
ﻮﻋﺎﻗﻞﻧﺴبی
ﺪﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺣﮑﺎم گاﻭ
ﻭﺧﺮ ﺑﺮﺍﻭ
ﺟﺎﺭﻯ ﻨﮕﺮﺩﺩ. ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺒﺎﻳﺪﻋﻘل
ﺠﺰئی ﺮﺍﺑﺴﻤﺖ
ﻋﻘل اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
و کمال جوئی
ﭙﻴﺶ ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺎﺗﺨﺎﺫ
ﺗﺼﻤﻴم ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪﺣتی
اﺯﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪّﺍل ﻄﻠﺐ،
ﺑﻌﻘل کُلّی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻘﺎﺋم
ﻮﺷﻬﻮﺩﺵ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻮﻣﻴﻥ ﻤﻌنی
ﺤُﺠّﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺤَﺠجّ
أﮐﺒﺮ ﮐﺮﺩﻥ،
ﻭحقّ ﺮﺍ ﺩﺭحجّ
ﻴﺎﻓﺘﻦ ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ.

ﺳﺎﺋل
اﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﺠّﺖ چیست
و کیست ؟ ﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻣﻥ
اﻣﺎم
ﻮﺻﺎﺣﺐﻋﻘل کُلّی
،ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ
ﻮحقّ ﺠﻮئی
ﺸﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ. ﻭ
ﺗﻘﻴﻪ ﺍﻣﺎﻡ و
کاملان الهی زمان
، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮ
ﺑﻮﺩه اند، که ﺧﻄﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ، وچه ﺧﻄﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﺋل ﻮﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮلیک ﭙﺎسخ
ﭽﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ ﻭ
ﻣﺒﻬﻢ ﻣﻴﺪﺍﺩه
، وچه ﺑﺴﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﻫم
ﺒﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺘﻮﺿﻴح
ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺪﺍﺩه
ﻭلی ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻄلبی ﻘﺎﺑل
اﺳﺘﻨﺎﺩ،
ﻭﺣﺠّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻥ اﺯ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
عبّاسی ﻴﺎ مُلّاهاﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺰﺩﻭﺭ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪﻫم
ﺨﻮﺩﺵ ﻭﻫم
ﭙﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﻟﻮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﻳﭙﻠﻮﻣﺎسی
ﺒﺨﺮج ﺪﺍﺩه ،
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺤﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎل کند،
ﻭﺩﺭﺍﺳﺘﻔﺴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ
ﺒﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﺻﻮلا
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮبی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻠﺎﺵ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺟﺴﺘﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻣﻌﺎنی
اﻟﻔﺎﻇ اﺳﺖ. ﺣتی
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﻘﻴﻪ، ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل همه
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﻈﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﺻﺮیح
ﻮﻗﺎﻃﻊ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺘﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘل
ﺴﺎﻟک ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ او
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. آﻧﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻘلی
کافی ﺪﺍﺭﺩ،ﺑﺎﺣﺮﻑ
ﺍﻭل
بآﺧﺮﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺍﻓﺮﺍﺩکم عقل
ﺤﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻔﺼل ﻮﻣﺸﺮﻭح
هم ﺒﺸﻨﻮﺩ ﻓﻬم
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﺘﺼﻮﺭ ﺍﻧﺮﺍ
ﮐﺮﺩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺪﻳق ﻮﺗﻘﺒّل
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﺪﺍﺷﺖ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺪﻭﺭه
ﺩﺭﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍه ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﺩﺭ ﺭﺃس
ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
آشکار ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺤﻘّﻪ
ﺍلهی ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
هستند. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭ ﺣﺴﺎﺏ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻟﺎﻳﺖﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺤﺠّﺖ زنده ای
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ حجّ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﺮﻑ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻧﻤﻮﺩ،ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺧﻄﺎﺭﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ،(ﺻﻮﺭﺕﻣﺘﺠلی)ﻤﻨﺎﺳﺐ
خود، ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. بقول
فردوسی عارف
الهی چو فرمان
یزدان چو فرمان
شاه الهی است . ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮ ﺍﻭ ﭘس
ﺍﺯﻣﻌﺮفی
اﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺴﺘﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻮﺑﺎﻫم شفع و
هم سفر الهی
ﺒﻮﺩﻥ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻘﺪّس ﻭﺟﺴﺘﻥ
کمال ﻮ تجلّی
الهی ،ﺻﻮﺭﺗﺶ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻧﻤﺎﺯ،
ﻭﺯﺑﺎﻧﺶ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭﻋﻘلی
او الهی
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭﺵ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺘﺼﻮّﺭﻭتخیّل
اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻣﺪﺍم ﭙﻴﺮﺭﺍ
در حضور ذهنی
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ معنی
( ﻭﺿﻮﻯ ﻘﺒل اﺯ
ﻧﻤﺎﺯ) ﻳﺎ(
ﻭﻯﺴﻮﻯ) ﺍلهی و
قبله سالک اﺳﺖ،
ﺗﺎ ﻭﺿﻮﺡ
ﮐﺎﻣل ﻮﺍﺳﺒﺎغ
ﺪﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ،
ﺑﻨﻤﺎﺯ ﻧمی
اﻳﺴﺘﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ که
ﺩﺭ ﻭﺿﻮﻯ
ﻤﻤﺘﺪ وچه ﺩﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ،وچه ﺣتی
ﺪﺭﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻧﻤﺎﺯﺵ، هم
ﺒﺪﻭﻥ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺪتی که ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻥ اوﻃﻮل
ﺒﮑﺸﺪ،
ﺩﺭﺭؤﻴﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
حَسَنی ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺎﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﻭم
اﺳﺖ، ﺗﺎﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺴﻮم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎﭘس
ﺍﺯﻋﻘﻞ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی کافی
ﺪﺍﺷﺘﻦ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻴﺎﻋﻠﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﭘس
ﺍﺯﺗﺤﻠﻴﻪ
ﮐﺎفی
ﺒﺸﻬﻮﺩﻣصطفوی
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺍثباﺕ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺣﺼﻮل ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻋﺮشی
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍلاّ ﻓﻘﻄ ﺪﻭ
ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯﺷﮑﺮ
ﺻﺒﺤﮕﺎهی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ، وهمان
صبح صادق و
نماز جمعه
واصلان قائم که
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺟم ﺸﺪﻥ که ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮﻯ
هم ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻗﺖ
ﻇﻬﺮ
ﻧﻤﺎﺯﻋﻮﺍﻡ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک است .
ﻭﺟﻮﺏ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﻌﻪ، ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ اﻣﺎﻡ،
ﻫﻤﻴﻥﻨﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺸﺪﻥ،و
صمدیّت سالک
ﺑﺎﺑﻮﺩﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺯﻃﺮﻳق
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮﺣﺠﺘﻬﺎﻯ
اﻭﺍﺳﺖ. ﺣﺠﺖ
ﺍﻟﺄﺳﻠﺎم ﻴﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ
کرﺩﻥ
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺳﻠﻮک
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
همین کاﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ هستند ،ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﺑﭽﻪﺍﻯ که یکی
ﺪﻭ ﺳﺎل ﺪﺭس
زبان ﻋﺮبی ﻴﺎ
ﻟﺎﺗﻴﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪ، ﻭﺑﺮخی
عقاﻳﺪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺎﻃل
ﺸﺪه ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺮﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﺍﻯ
ﻭﻋﻘﻴﺪه ﺍﺵ
ﺭﺳﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺒﻨﻮﻳﺴﺪ،ﻭﻋﺪه
ﺍﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯﺳﻠﻮک الهی
ﻤﺤﺮﻭم کند،. ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ آﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖﺍلهی
ﺪﺭ آﻥ ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻟﺸﮑﺮﻯ از
ﺍﻳﺖﺍﻟﻠﻪﻫﺎﻯ
کاﺫﺏ ﻭﺩﺟّﺎل
ﺒﺎﺷﺪ. پس
ﺣﺠّﺖ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ اﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩﺵ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐﻋﻘل
کُلّی ﺒﻮﺩه ،
ﻭﺩﺭﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
زنده ﺰﻣﺎﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪﺳﻠﻮک
سالکان
خودهستند. ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﺍقعی
همین کاﻣﻠﺎﻥ
بمعرفی خداوند
بهر طالب لقای
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
گرچه ﻣﻤﮑﻥاﺳﺖ
ﺑﺎ ﺩﺟّﺎل
ﻮﮐﺎﺫبی هم
روﺑﺮﻭﺷﺪ ﻭﻟﺬﺍﻣﻌﺮفی
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍقعی ﻮﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک
اﻭﻳس ﻗَﺮَﻥ
ﻤﻌﺮفی ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺩﺭﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
(ﺧﻠﻘﺖ)ﻫم به
ﭽﻨﺪ ﻣﻌنی اﺳﺖ.
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ همه
ﻣﺨﻠﻮق
ﺨﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻣﺨﻠﻮق
ﻮﺍﻗﻌﻰ (ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ) ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺠّﺖﺍلهی
ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺻﺪق
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺖ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻠق ﭽﻮﻥ
ﻤﺨﻠﻮق هستند،
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻭﻗتی
ﭽﻨﻴﻥ ﺸﺪ
ﻭﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻠﻘﺘﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻮﺧﻠﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ،ﺑﺎﺯﺑﺴﻴﺎﺭﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻴﻥ
اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ،ﻳک
ﻤﺨﻠﻮق
اﺯﻣﺎﺩﺭ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻠﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. که ﺩﺭ
ﮐﻮﺩکی ﺒﺮﺷﺪ
ﻭﺑﻠﻮغ ﻮﺧﻠق و
اخلاق ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭ
ﻗﻴﻮﻣﻴﺖ
ﻣﺪﺍﻭم اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻳﻥ
ﻘﻴﻮﻣﻴﺖ
ﻭﺳﺮﭘﺎ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻦ،
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺣﺎل
اﻭ، ﻭﺣتی
اﻓﻌﺎل
ﻮﺗﺤﺮّﮐﺎﺕ
ﺍﻭﻫم ﺪﺭ
ﻗﻴﻮﻣﻴﺖ،
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺨﻠﻘﺖﺟﺪﻳﺪ یک
اﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ ﺪﻭﺭه
ﺯﻧﺪگی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ
ﺧﻠﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﺧﻠﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮﺳﺎﻟک الهی
اﺳﺖ. ﭘس ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﮐﺴﺐﻋﻘل کُلّی
ﻘﺎﺋﻢ،
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮک
ﺸﺨﺼﻰ،ﺧﻠﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻥ
ﻨﻴﺰﻋﻘل کُلّی
کاﻣﻠﺎﻥ،
ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺧﻠﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ که گرچه
ﻫﻨﻮﺯ در نوع
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺧﺎﺭﺟ
ﺸﺪه ،ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺍﺭﺩ. وموقتی
تا پس ازط مرگ
قطعی نوع بشری
در ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه هفت هزار
سال بعد تولد
مجدد بیابد
وبا هزاران
برایر عقل
بشری و دیگر صفات
حیاتی نوع
بشری باشد. ﺧﻠﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮعی هم
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺑﺤث ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﺨﻠﻘﺖ ﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ، ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺧﻠﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭﺩﻭﺭه
ﺳﻠﻮﻙ،ﻫم ﺒﺮﺍﻯﺒﺸﺮﻣﻤﮑﻥ
ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﺍﺷﺘﻥعقلهای
ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺒﺎﻟﺎئی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫم
ﺪﺭﻋﻤل این
گونه مباحث
ذاتی ﻤﻔﻴﺪ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺤتی ﭙﻴﺮ ﺍﻭ،
ﺍﻧﺮﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﻮﮐّﻞﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺨﻠﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ،
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ،ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺴﺎﺋل ﺮﻭحی
ﻮﺫﻫنی
ﻮﺩﺭﻭنی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩه ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﮐﺮﺩ،ﻭﺑﺤث
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ذاتیّات حرام
بقول پیامبر
ﻣﻨﺠﺮﺑﮕﻤﺮﺍهی
ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻑ،
ﻭﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺤﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﺎﺭﻯ که ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ غیذ
سلوکی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭلی
ﺴﻠﻮک عملی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺤﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺪﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮﻋﻤﺮﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺗﻤﺎم
اﺻﻮل ﺒﺤث
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻬم
همکاﺭﻯ
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﺒﺎ
مراتب
ﺧﺪﺍﻭند و ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﺑﺨﻠﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ،
ﻭﺑﻌﻘل کُلّی
ﻘﺎﺋم ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭ،ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮسیم
، ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍه ﺍﻥ
ﻨﻴﺰﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی
ﻮﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ
اﻭﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺑﻌﺪ
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﺗﻌﺮﻑ
ﺑﻪ ﺍﻟﺼﺎﺩق
ﻔﺘﺼﺪّﻗّﻪ،ﻭﺍﻟﮑﺎﺫﺏعلیّ
الله
ﻓﺘﮑﺬّﺑﻪ ﺑﺎﺍﻳﻥ
عقل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﺍﺳﺘﮕﻮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻰ، ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺼﺪ ﻳق
ﻤﻴﮑﻨﻰ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴنمائی . ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ،
ﺍﻣﺎم ﺮﺿﺎ
ﺍﺯﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک که ﺣﺠّﺖ
ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻰ،
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻋﻘل کُلّی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗتی ﺒﺎ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک عمل
ﺒﮑﻨﻰ،
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺣﻘﺎﻳق الهی
او ﻤﻴﺮﺳﻰ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
پیر ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳق
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﭼﺸم ﺒﺴﺘﻪ
بغیر از او، ﻭﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩه ، ﻭﺗﻥ
اﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪه ،ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﺧﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺼﺪﻳق
ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻥ
ﺼﺪق اﺩّﻋﺎﻯ
مربّی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻭﻗتی اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻣﻌﺠﺰه ﺗﻮ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴتی
ﭽﻴﺴﺖ؟ ﮔﻔﺖ قرآن
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺪﻭقُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﮐﺘﺸﺎفی او
اﺳﺖ. ﺑﺪﺍﻥ عمل
کنید ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻴﺪ،
ﺑﺎﻭﺭم
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻡ،
ﻭﺍلاّ که ﺳﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
وکامل الهی
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩه ،
ﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮﮐﺶ
ﺑﻴﻘﻴﻥ
ﻨﺮﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻳﺎﻣﺪّعی
کمال ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺎﺋﻢ، ﮐﻪ ﺣتی
اگر گرﻭهی اﻳﻥ
کذﺏ کمال ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭﺟﻤﺎﻋنی
ﺒﺎهم ﺪﺭﻣﺎه ﺭﻣﻀﺎﻥﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﺸﺐ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪه ﺍﻧﺪ،
ﻳﻌنی ﺒﮑﻤﺎل الهی
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺸﺐ
ﻗﺪﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻔﺎق
اﻳﻥ عدّه ،
ﮐﻪﺣتی ﭙﻴﻤاﻥ
ﺴﻠﻮکی لازم ﺮﺍ
ﺒﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻫم ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺮﻑ،ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻭﻧﻴﺮﻧﮓ
ﺩﺍﺭﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﻬﺎﻥ أﮐثرﺍ
ﺟﺎﻫل ﻮلی ﺟﺎه ﻃﻠﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺑﺮخی
نیز ﻤﺪّعی
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺍﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺪﺗﺮ مُلّاها
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
همه ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪه
ﻣﺪّعی ﺨﻠﺎﻓﺖ
ﻭﻧﻴﺎﺑﺖ
پیامبرﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩه
، ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﭘﺎک ﻮﻧﺠس
ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻫیچ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻓﻬمی اﺯ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩه ،
ﺑﺎﮐمی ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮئی
ﻮﺑﺎﺯﻯ
اﻟﻔﺎﻅ،
ﻭﻗﻮﺍﻋﺪ ﺫﻫنی
که ﺑﻄﻠﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ ﻗﺎﺑل
ﺤﺼﻮل اﺳﺖ،
ﻧﺎﻥ ﺪﻳﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺮﻣﺎل
ﻮﺟﺎﻥ ﻤﺮﺩم
ﻮﻧﺎﻣﻮس آﻧﻬﺎ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻭﻟﺖ ﻭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ،ﻭﺣتی
یک کموﻧﻴﺴﺖ
ﺳﺎﺑﻖ، ﺭﺍ ﻭلی
ّ أﻣﺮ
ﻣﺴﻠﻤﻴﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩﻥ
ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﻗﺎﺑل
ﻘﺒﻮل ﻤﺮﺩم
ﻨﺒﻮﺩ، ﻧﺎم
ﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟک ﻴﺎ ﻣﺪّعی
کمال الهی ﭽﻪ
ﻣﻠﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻮکه
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺷﺘﻥ که ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ، ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺼﻮﻓﻴﻪ ﮐﺎﺫبی
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯﻣﺪتی
ﺴﻠﻮک
ﺪﺭﻳﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺠّﺖ ﺍﻭ
ﮐﺎﺫﺏ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻋﻘل کلّ
ﻨﻴﺴﺖ لذا
خداوند در
رؤیا بطالب
لقای الهی پیر
مناسب وولایت
مناسب اورا
بوی معرفی
مینماید
ﻭﺣﺠّﺖ هم هست
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺠﻨﺠﺎل
ﺒﻮﺩ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﻘﺒﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻤﺎ ﺷﺪه
،ﺍﻟﺎﻏی ﺪﻓﻥ
ﺸﺪه بود. ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺎم ﺰﺍﺩه . ﺑﻴﻥﻤﺮﺩم
ﺪﻋﻮﺍ ﺑﻮﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻭﻳشی
ﺴﺎﻟک اﺯ ﺭﺍه ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺩﺍﺧل ﻤﺤﻮﻃﻪ
ﻗﺒﺮ ﺷﺪ،ﻭﺑﻨﻤﺎﺯ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻭ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺷﺪ. ﺻﺒﺤﮕﺎهی
که ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺒﺮﻯ که
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ،ﺍﻣﺎﻣﺰﺍﺩه
ﺍﺳﺖﻳﺎ
ﺍﻟﺎﻏی مُرده ،
ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻯگفت ،ﺧﻮﺍﺳﺘم
أثر ﻧﻤﺎﺯﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺒﻴﻨﻢ، ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺣﻮﺍلی
ﻴﺎﻓﺘﻢ، ﺍﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﺍﺩه ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﮔﺮ باحوالی
ﻧﺮﺳﻴﺪم اﻟﺎغ مُرده
ﺍﺳﺖ، ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هم
ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻟﺎغ
ﻔﺮقی ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
050 - ﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ(ﺝ۱ﺹ108ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻠم ﻴُﻌﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭﺟلّ
ﺒﺸﻴئ أﻓﻀل ﻤﻥ
اﻟﻌﻘﻞ، ﻭﻟﺎ
ﻳﮑﻮﻥ اﻟﻤؤﻤﻥ
عاﻗﻠﺎ،ﺣتیﺗﺠﺘمع
ﻔﻴﻪ
ﻋﺸﺮﺧﺼﺎل هرﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺩﺭ
ﻭﻣﺘﺠﻠّﻰ،
ﺑﭽﻴﺰﻯﭙﺮﺳﺘﺶ
ﻧﺸﺪه ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﻋﻘل
ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺯﺗﺮس ﻳﺎ ﻃمع
ﻮ ﻳﺎ ﻋﺎﺩﺕ و
ﺑﺮﺳﺒﻴل
اﺣﺘﻤﺎل ﻮ
ﺍﺣﺘﻴﺎط
ﭙﺮﺳﺘﻴﺪ،
ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎنی در
عبادت
ﻮﺧﻴﺮﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
نمودن
ﻭﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻮ خدمات
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ،
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﭙﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺧﺪﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ. ﻭلی
هرﮔﺰﻋﺒﺎﺩتی
ﺮﺍ ﮐﻪﻋﻘل
ﻮﻋﺎﻗل
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻋﻘلی ﺑﺎ
ﻫﻤﺮﺍهی عقل ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ عمیق
ﺘﺮ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻔﻬم ﻮﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻴﻘﻴﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮق ﺴﺎﻟک
عاﻗﻞ،
ﺑﺎﺳﺎﻟک کم
عقل ﺘﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ،ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪآل
طلبی ساﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﻧﻬﺎ ﺟﺴﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻌﻘل کُلّی الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
الهی ﭽﻮﻥ ﻤﻠک
ﻮﻣﻠﺎﺋﻚ،ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻥﭽﻨﺎنی عوام
کور دل از نور وسیله
الاهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺎﺯ ﻫم ﺨﺪﺍ
ﺭﺍﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ. ﺗﮑﺎﻣل
ﻄبیعی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﺑﺎﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮلی
ﺪﺭﺳﻄح ﺠﺰئی
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺴﺖ،
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ ،ﺍﺭﻭﺍح
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ،
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻣﻔﻬﻮم عباﺩﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺭﺟﻌﺖ آن
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻋﻘل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﻋﻤل
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ عاﺑﺪ
ﻭﺳﺎلک اﺳﺖ. ﻭﻫم
ﺴﺎﻟک ﻮﻫم
ﻮﺍﺻل
ﺪﺭﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻫﺮﺗﻮﺟﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎﻓﻬﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻓﺼﻮل اﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ،ﻣؤﻣﻥ
ﻴﺎ ﺍﻭم کرده
کامل ، ﻭﺳﺎﻟک ﺍﻭم
کننده ﻭﻗتی
ﺪﺭﺳﻠﻮک و
عبادت ﺨﻮﺩ
ﺻﺎﺩق هستند،
ﻭﻭﻗتی
ﺪﺭﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
پیامبرگونه
ﺨﻮﺩ ﻋﺎﻗل ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﮐﻤﺎل اﻳﻥ
عقل دا رای ﺪه ﺻﻔﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺣﻮﺯه ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ،
ﻭﺩﺭﮐﺎﻣل
ﻮﻭﺍﺻل
ﺪﺭﺣﻮﺯه ﺗﻌﻠﻴمی
خوﺩ، ﺩﺭﻳک
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺨﻮﻳﺶ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻬﺎﺟمع هستند.
ﺍﻟﺨﻴﺮﻣﻨﻪ
ﻣﺄﻣﻮل اﻣﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻴﺮ ﻭﻧﻴکی و
تکام آﻧﻬﺎ
ﺟﺎﻯ اﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺧﻴﺮ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻨﻴکی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻨﻴﺰ
بمعنی خیر است.
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣل عاﻗل
ﻮﺍﺻﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺟﺎﻯ
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻭﺳﻠﻮﻛﻨﻨﺪ،ﺑﺠﺎئی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺸﺮّﻣﻨﻪ
ﻣﺄﻣﻮﻥ ﻮﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭ ﺑﺪﻯ از او
هرﮔﺰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﺍﻧﻬﺎﺍﺯﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻄﺮﺍﺕ
ﻭﺷﺮﻭﺭﻯ
ﺪﺭﺍﻣﺎﻥ هستند.
ﺍﻣﻨﻴﺖ ﺣﻴﺎتی
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭﻋﺎﻗﻠﺎﻥ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﻣﻨﻴﺖ
بمعنی ﺍﻭم
کرﺩﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ثمرﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺴﺘﮑثر
ﻗﻠﻴل اﻟﺨﻴﺮ
من غیره
ﻭﻳﺴﺘﻘل کثیر ﺍﻟﺨﻴﺮفی
ﻨﻔﺴﻪ ﺍﻳﻥ
عاقل ﮐﺎﻣﻞ،ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻮﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﺭج ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺧﻮﺏ ﻭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻴک ﻮﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺍﻧﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ کم
ﻮﻗﻠﻴل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺎ
ﻳﺴﺄم ﻤﻥ ﻄﻠﺐ
ﺍﻟﻌﻠم ﻄﻮل
عمره ﺍﻳﻥ
عاﻗل هرﮔﺰ ﺍﺯ
ﻃﻠﺐﻋﻠم ﺘﺎ
ﺍﺧﺮﻋﻤﺮﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺴﺘﻦ،ﻫﺮﮔﺰﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺣﺘا
ﺘﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻠﺤﻈﺎﺕﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺗﺎﻋﻠم
ﻴﺎﺍﮔﺎهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺑﺠﻮﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺠﺴﺖ ﺑﺎﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺪﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﮐﺎﻣل ﻮ
ﻭﺍﺻل ﻘﺎﺋم
گرﺩﻳﺪ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
علوم عقلی ﺒﺎ
ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻨفع
ﺨﻮﺩ ﻭﺑﻨفع
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺟﻬﺖ
ﺗﻨﻮﻳﺮ
ﻓﮑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
غیرﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
هم ﻠﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯﻋﻠﻢ
ﻭﺩﺍﻧﺶ ﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ،ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮ
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺎ
ﻳتبرمّ
ﺒﻄﻠّﺎب
اﻟﺤﻮﺍﺋج
ﻘﺒﻠﻪ
ﻭﻫﺮﮔﺰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺤﻮﺍﺋج
ﻮﻧﻴﺎﺯ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺭﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﮑﺒﺮﻧﻤﻴﻔﺮﻭﺷﺪ.
ﻭﺍﺯﮐﺎﺭ
ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ،ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺍﺯﻋﺪم ﻔﻬم
ﻮﺍﻧﮑﺎﺭﺍﻧﻬﺎ،
ﻣﻨﻀﺠﺮ
ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺮﮐسی
أﺧم ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻨفع آﻧﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺪتی بی
اﻋﺘﻨﺎئی
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺬل
ّ أﺣﺐّ ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻥ اﻟﻌﺰّ
ﺍﺯﻓﻘﺮ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎم
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺍﻳﻨک
ﺪﺭﺩﻭﺭه ﮐﻤﺎﻝ،
ﺑﺎآﻥ ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ،ﮔﺮﻳﺰﺍﻥﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯثرﻭﺕ
ﻭﺩﺍﺭﺍئی
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪم
اﺯ ﻋﺰّﺕ ﻣﻘﺎم
الهی ﻴﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻯ عقلی
ﺨﻮﺩ،
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰحقّ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﻳﺎﺣتی
اﻧﮑﺎﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮﺑﻬﺮ
ﺯﺑنی که ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎنع
گرﺩﻧﺪ ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺭﺍ،ﺣﺪّ
ﺍﻗل
ﺒﺮﺍﻯآﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ،ﻭﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻔﻘﺮﺍﺣﺐّ
ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻥاﻟﻐنی ﻮ
ﺍﺯ ﻓﻘﺮﻣﺎل
ﺨﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺪم
ﺤﺮﺹ ﺩﺭ ﺟمع
آﻭﺭﻯ ﻤﺎل اﺳﺖ،
ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺸﺶ ﻣﺪﺍﻭم
ﻤﺎل ﺨﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺄﻟﻴﻒ
ﻗﻠﻮﺏ ﻭﺟﺬﺏ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﺮﺍﻳﺶﺑﻬﺘﺮﻭﻣﺤﺒﻮﺏﺗﺮ
ﺍﺯثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﻮﻣﺎل أﻧﺪﻭﺯﻯ
اﺳﺖ. ﻧﺼﻴﺒﻪ
ﻣﻥ اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻟﻘﻮﺕ ﻭﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ و روری
ﺧﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻗﻮﺕ ﻭﻏﺬﺍﻯ
ﺰﻧﺪه ﻣﺎﻧﺪﻥ،
ﻭﺗﺎﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ لازم ﻔﻴﺰﻳﮑﻰ،
ﺑﺮﺍﻯﺰﻧﺪگی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ
کامل اﺳﺖ،ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﻇﻒ
ﺑﺘﺮک ثرﻭﺕ،
ﻭﮐﺴﺐ(ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) ﺑﺪﻭﻥ
ﺤﻘﻴﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺨﻮﺩ، ﻧﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺪﺭﻳﻮﺯگی
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮﻫم
ﺪﺭﻭﻳشی ﺮﺍ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﮔﺪﺍئی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻴﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺮﮐﻮبی
ﺘﮑﺒّﺮ ﻗﺒلی
اﻭ، ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺑﺰﺭگ ﻤﻨشی
ﺨﻮﺩ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮕﺪﺍئی
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺤﻴﻄﻰ
ﮐﻪﺍﺷﻨﺎﻳﺎﻥ
اوﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
گدﺍئی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺘﻮﺍضع اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﻌﺎﺷﺮه
، ﻟﺎﻳﺮﻯ
اﺣﺪﺍ، ﺍلاّ
ﻗﺎل هو
ﺧﻴﺮﻣﻨّﻯ
ﻮﺍﺗقی ﺪﻫم
اﻳﻥ ﺧﺼﻠﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﻪ
ﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺑﻬﺘﺮﺍﺯ ﻣﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﺗﻘﻮﺍﻯ
ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺨﺖ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻳﻥ
ﺒﺮﺗﺮی ﺮﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥاﺳﺖ،
ﺯﻭﺩﺗﺮهم
ﺒﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﻇﻬﺎﺭﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺗﻮﺍضع
عالماﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﻋﻤل همه
ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﻔﮑﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻫﺮﮐس
ﻧﻮﺍﻭﺭﻯ
ﻮﻣﻄﻠﺐﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻣﮑﺎﻥﻭﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ،ﺳﺨﺖ
ﻣﻘﺒﻮل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﻫﻤﻪﻣﺴﺘﻤﻌﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. گرچه ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐُﺮﻧﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺑﺮﺍﺯﺍﻳﻥﺼﻔﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. پیامبر
ادامه میدهد ،
إﻧّﻤﺎﺍﻟﻨﺎس
ﺭﺟﻠﺎﻥ، ﻓﺮﺟل
هو ﺧﻴﺮ ﻣﻨﻪ
ﻭﺍﺗﻘﻰ،
ﻭﺁﺧﺮ ﻫﻮ ﺷﺮّ ﻣﻨﻪ
و أﺩنی ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺍضع عاﻗﻠﺎﻥ،ﻣﺮﺩم
ﺪﻭﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻳﺎﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻭﺧﻴﺮو ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﭘس ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮهم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺩمی
هستتند ﮐﻪ
ﺧﻴﺮﻯ اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪه ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
وچه ﺑﺴﺎ
ﺷﺮﺍﺭﺕﻫم
ﻨﺸﺎﻥﺒﺪﻫﻨﺪ،ﻭﻣﻘﺎم
آﻧﻬﺎ
ﮐﻤﺘﺮﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺽ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﻋﺎﻗل
ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
هستند. ﻭﺍلاّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﻴﻥ
ﺨﻮﺩ، ﺍﮔﺮ
ﺍﻓﻀلیت
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭﻣﻘﺎم دﻭﻥ
ﺪﺭﺑﻴﻥ آﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻓﺄﺫﺍ
ﺭﺃﻯ ﻤﻥ هو
ﺧﻴﺮﻣﻨﻪ
ﻭﺍﺗﻘﻰ،
ﺗﻮﺍضع ﻠﻪ
ﻟﻴﻠﺤق ﺒﻪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک عاﻗل
ﺍﮔﺮﮐسی ﺮﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮﺧﻴﺮ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻣﺘّﻘﻰﺗﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﭘس سعی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ در
کمال ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪﻋﻘلی
او کند و
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮﻯ ﺪﺍﺷﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻤﻮﺩه ﺑﻮﺩ،ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻔﻘﻄ
اﺭﺷﺎﺩﻋﻘلی
ﺮﺍ ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻤلی
ﻤﮕﺮﻣﻮﺿﻮع
ﺮﺍ ﺑﺎﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮتأﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩ ﻗﺎﺑل
ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥﺘﻘﻠﻴﺪﻋﻤلی
ﻮﺳﻠﻮکی اﺳﺖ
ﻭﺭﺑطی
ﺒﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻣﺮﺩم عامی
ﻮﺟﺎﻫل
ﻮﻗﺸﺮﻯ،
ﺍﺯﻣﻠﺎﻳﺎﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ که ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ ﺩﺭﻗﺒﻮل
الهی برﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ . وﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
آﻧﻬﺎ، ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺪ که چه ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺠﻬﻨم
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
بجهان ،ﻭﻟﻮﺑﺎﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮﺩﺭﭘﻴﺶﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻮ ﺍﺫﺍ ﻟقی
اﻟﺬﻯ هو ﺷﺮّ
ﻣﻨﻪ ﻭ ﺍﺩنی
ﻘﺎل عسی ﺨﻴﺮ
ﻫﺬﺍ ﺑﺎﻃﻥ
ﻮﺷﺮّه ﻇﺎﻫﺮ
ﻭﻋسی أﻥ ﻴﺨﺘم
ﻠﻪ ﺑﺨﻴﺮ ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک
عاﻗل ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭﻣﻘﺎم
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، چه ﺑﺴﺎ
ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺﺷﺮّﺵ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻴﺮﻭ ﻧﻴکی ﻮﮐﻤﺎل
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺎﻃﻥ
ﺪﺍﺭﺩ که ﺧﺪﺍﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
وچه ﺑﺴﺎ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ عاﻗﺒﺖ
ﮐﺎﺭﺳﻠﻮک اﻭ
ﺑﺨﻴﺮﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎل
ﻤﻨﺠﺮﺷﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩ ﺍﻳﻥ
عاﻗﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺒﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ،ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﻨﺠﺎﺕﺑﺮﺳﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺨﺪﺍوند
ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺗﺪﺑﻴﺮی
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺮخی
اﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺑﺮخی
ﺪﺭﺍﻳﻨﺪه ﺑﻨﺠﺎﺕﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﻓﺄﺫﺍ
ﻓﻌل ﺬﻟﻚ،
ﻓﻘﺪﻋﻠﺎ ﻣﺠﺪه
،ﻭﺳﺎﺩ ﺍﻫل
ﺰﻣﺎﻧﻪ ﻭﺍﮔﺮﺍﻳﻥ
عاﻗل ﭽﻨﻴﻥ ﻔﺮضی
ﮐﺮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪه ﻣﻤﮑﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪﺍﻣﺮﻭﺯﺍﻧﻬﺎﺑﺨﺎﻃﺮﺟﻬل
کنونی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﭘس ﭼﻨﻴﻥ
عاقلی کاﻣﻞ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک عاﻗﻠﻰ،
ﺧﻮﺩ ﻣﺠﺪ
ﻭﮐﻤﺎل
ﻮﺑﻠﻨﺪﻯ مقام
ﺒﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
اﮔﺮ ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﻢ ﮐﺎﻣل
ﺒﻮﺩ. ﺑﺎﺯﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺮﺩم
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ،ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﺑﮑﻤک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ کرﺩ،
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺑﻪ ﺍﻗﺎئی و
هخا ﻮﮐﻤﺎل
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،ﻭ
ﺳﻴّﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﻬﺎﺭ
ﺍﺗﺤﻘﻴﺮ ﮐﻨﺪ ،ﻭﻃﺮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
هدﺍﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﮑﻨﺪ،ﻣﺮﺩم
ﺒﺪﻭﻥ هاﺩﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ،ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺷﺎﻧس ﺭﻭﺯﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺠﻠسی که ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک الهی
اﺳﺖ
ﭼﻨﻴﻥﻨﻈﺮ
ﺩﺍﺩه ، ﮐﻪ
ﺟﺰﻋﻘل ﭽﻴﺰﻯ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻋﻘل ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻣﮑﻤّل عباﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺭک
هدﻓﻬﺎﻯ الهی ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺴﺎﻟﻚ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﮑﻤل
کاﺭﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﻋﻘﻞ،
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺗﻌﻘل
ﻴﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
اﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ،
ﻭﻣﻌﺎﺭﻑ
ﻳﻘﻴﻨﻰ،
ﻭﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺭﺍﻧﻬﺎ می
ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺎﺯ
ﺩﺭﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍل ﻄﻠﺐ
ﺳﺎﻟک ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ. ﻣﺸﺮﻭﻃ
ﺒﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺩﻳنی
ﻮﻳﻘﻴنی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ الهی
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻧﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎفی
کرﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻨﻤﻮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺠﻠسی اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺤﺼﻴل علم
ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺷﺮﻳﻒ
ﺗﺮﺷﺪﻥ آﻧﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻳﺎﺳﺖ ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠم
ﺤﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈم
اﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ علم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل آﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ. چه
ﺭﺳﺪ
ﺍﺯآخوندهای
قراءت قرّه
گیری نکرده و مُلّاها
ﻭﺭﺳﺎﻟﻪﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻮﺻﻒﻋﻠم ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻠﻤﺎﻯ
آﺧﻮﻧﺪ ( أخوند
نا خوانده )
ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺁﮔﺎه ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اُمّی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﭼﺮﺍ ﺑﻴﻥ
علمای ﻘﺸﺮﻯ
ﺘﻮﺍﻓﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﭼﺮﺍ
مُلّاها
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﺑﺎﻫم ﺴﺎﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠبی
ﻮﺷﺮﺍﻓﺖ،
ﺑﻤﻌنی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﻣﺠﻠسی ﺮﺍ
ﻃﺎﻟﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺣﻮﺯه ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎهی
الهی برﺩل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻧﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ. ﻋﻠم
همان علم
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ،ﻭﻋﺎﻟم
هماﻥ ﻮﺍﺻل ﻮ
آﺍﮔﺎه ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺸﺎﮔﺮﺩ ﻋﻠم ﻮ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ،
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻴّﺪ ﺷﺪﻥ
ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ،
ﻧﻪ ﺳﻴﺪ ﺑﻮﺩﻥ
اﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ، چه
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
عاﻣّﻰ و
أعماِی ﻏﻴﺮ
ﺳﻴّﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻴﺎﺩﺕ ﻭﺍﻗﺎئی
ﺒﺮ ﺳﻴﺪﺍﻥ
ﻮﻣﺮﺩم ﻮﺣتی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺪعی
هستند. ﻭﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺣتی
ﺴﺮ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.

حدیث
051 - از امام
ﺒﺎﻗﺮﻧﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ106
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: إﻧّﻤﺎ
ﻳﺪﺍق ّ الله
ﺍﻟﻌﺒﺎﺩ فی اﻟﺤﺴﺎﺏ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ،علیّ
ﻘﺪﺭ ﻣﺎ
ﺁﺗﺎﻫم ﻤﻥ ﺍﻟﻌﻘﻮل
فی اﻟﺪﻧﻴﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺍﻗّﻪ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺩﻗﻴق
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺣﺴﺎﺏ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﺑﺮﺣﺴﺐﺍﻧﺪﺍﺯه
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ آنها،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩه ﺷﺪه
ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫم
ﺪﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻫﻨﮕﺎم کاﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ، ﻭﻗﻴﺎم
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻋﻘل
ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻃﻠﺎع اﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
وچه ﺑﺮﺩﺍﺷتی
اﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍ می
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
کاﺭﻣﺎ ﻭﺟﺴم کرﺩه
ﻭ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﺑﺮخی
ﺒﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍه ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﻮ تکامل
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺮخی ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻟﻮﺩه ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ،ﺑﺎﮔﻨﺎه
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻧﺰﺩﻳک ﺒﻤﺴح
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عاﺑﺪ
ﮐﻨﻮنی هستند
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺣﺴﺎﺏ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﺗﺎ (ﺑﺮﻭﺯ
ﻭ ﻳﻮم ﻮ ﺍﻭﻡ)
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯنوع
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
آﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
هرچه ﻋﻘل
ﻮﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭهرچه
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،
ﻭهرچه ﺸق ﻮ
ﮐﺸﺶ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺣﺴﺎﺏ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺣتی
ﺒﺎ کمتر ﺍﺯ
ﻳﻚﺩﻫم
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻟﺎﺯﻡ،
در شرط کافی ﺩه
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﻤک
ﻮﻋﻔﻮ ﺍلهی
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎل
ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ،
ﻭﻟﺰﻭم کاﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﺎلی ﻨﻮعی
ﻮﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ،
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺁﻧﮑﻪ
ﻋﻘل ﺰﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻣﻔﺖ ﻭبی
ﺰﺣﻤﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﮑﻪ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯﻋﻘل اﺳﺖ،
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐﻋﻘلی
ﻮﺗﮑﺎﻣلی ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺗﺠﺴم
ﺪﺭﺑﺪﻥ،
ﻭﺗﺸﮑل
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻧﻴﺎ،
ﻭتحمّل ﺮﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻧﮕﺎه
ﺍﺭﺍﺩه ﻭﺗﺼﻤﻴم
اﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺴﻠﻮک ﻮﺻﺒﺮ
ﻭ تحمّل
آﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍلهی
ﻤﻌنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕ،
ﺭﻭح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺒﺮﻭح
ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ گفته
ﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯﻯ که ﺷﻤﺎ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ، ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﺼﺪ
ﺳﺎل آﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴم
ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺍﺏ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﻮﺍ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺧﻴﺎلی ﺒﺪﻭﺩ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﮑﻪ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﺴﺨﺖ ﺗﮑﻴﻪ ﮔﺎهی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺎ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻴﺪﻭﺩ ﺑﻮﺩه
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪه ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ(ﺝ۱ﺹ106
ﺑﺤﺎﺭ): ﺍﻧّﺎ
ﻣﻌﺎﺷﺮ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻨﮑﻠّم
اﻟﻨﺎس علیّ
ﻘﺪﺭﻋﻘﻮﻟﻬم ﻤﺎ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل آﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. (ﻣﻌﺎﺷﺮﺍﻟﺎﻧﺒﻴﺎ)
ﻫم ﺒﻤﻌنی
گوﻧﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ که
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
زنده
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﻮﺩ،
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﺎل
اﺩﺭﺍکی
ﻮﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﺸﺨﺺ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﻣﻔﻴﺪﺑﺎﺷﺪ . گرچه
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﻨﺰﻳل
ﺸﺪه ﻭﻣﺎﺩﻯ
گرﺩﻳﺪه ﻭ ﺳﺎﺩه
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺍﻳﺎﺗﻰ،
ﻣﻨﻘﻮل اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺘﻮﺟﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻄﻠبی ﺮﺍ
ﺑﭽﻪﮔﺎﻧﻪ ﺑﮑسی
کفته ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮﺗﻔسیرﺳﻠﻮکی
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻣﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﺮﻗﻴﻖ،
ﻭﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ،
ﻭﺍﺧﺒﺎﺭﻋﻠمی
ﻮﺑﻬﺪﺍﺷتی
ﻤﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪگی
آﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎ ،ﺗﻌﺼﺐﺯﻳﺎﺩ
ﺑﻮﺭﺯﻳﻢ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺍﻳﺎتی که ﭘﺮﻭﺭﺵﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﺒﻬم
ﺮﺍه ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ ﺍﻥ
هست ،ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ،
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺗﻤﺪﻥ
ﻮﻋﻠم
ﻮﺗﮑﻨﻴﻚ، ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳمی ﻤﻨﻈقی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﮔﺮ
ﻣﺼﺮﻑ ﺳﺪﺭ ﺭﺍ
ثوﺍﺏ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ثوﺍب ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻥ ﺮﻭﺯ
ﻭﺳﺎﺋل
ﺸﺴﺘﺸﻮ ﻧﺒﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺸﺮ ﺗﺎﺯه ﺑﮑﻒ
ﭼﺮک ﺰﺩﺍئی ﻮ
ﺩﺭ ﺑﺮگ ﺴﺪﺭ
ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪه ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺍﺳﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻴﻥ ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺗﺮﻭیج
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺳﻠﺎﻣت
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺗﺎﻣﻴﻥ کند. ﻭﺍلاّ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺻﺎﺑﻮﻥ
ﻮﺷﺎﻣﭙﻮ
ﺗﺠﻮﻳﺰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻠم
ﺠمعی ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺮفع آﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩه ،
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﺘﻮﺳل
ﺒﺘﻮﮐﻞّ
ﻭﻣﻌﺠﺰه ﺍلهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺪنی هم هست ،ﻭلی
ﺰﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻫم
ﻤﻴﺸﻮﺩ . ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺎﺭﺳﺎئی
ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺷﻔﺎﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ ﺠﺴم
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻔﺎﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ ﺮﻭح
أﺷﺨﺎﺹ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺎﺷﻴﻪ
ﻧﻮیس ﻓﺎﺿﻠﻰ،
ﭘﻴﺮﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺣُﺴﻥ
ﺤﺎل ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐسی ﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ،
ﻋﻘﻠﺶ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺳﺖ،
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯه ﻭﻏﻴﺮه
ﮐسی ﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﺪﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﺍﮔﺮﻋﻘﻠﺶ
کاﻣل اﺳﺖ،
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺍﻓﻌﺎل ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺶ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺟﻪ ﺣﺎﺷﻴﻪ
ﻧﻮﻳﺶ ﻗﺸﺮﻯ،ﮔﻤﺮﺍه
ﮐﻨﻨﺪه ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺻﻮلا
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﺎ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪﻋﻘل ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کنیم ﻮ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﻮﻳﻢ. ﻣﺎ
چه ﮐﺎﺭه ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هرﻋﺼﺮی ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻥعقل ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻳم که ﺑﺤﺎل
ﻮﻧﻔس
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢ
ﻭﻋﻴﺐ ﻭﻧﻘﺺ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭک
کنیم . ﺍﺻﻮﻟﺎ چه
ﺍﺭﺯشی ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﮐسی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﻮﻗﻀﺎﻭﺕﻋﻘلی
ﻴﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﻣﺎ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻣﺮﺩم
هستیم . ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥسالکان ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻧﻬم
ﺤقّ ﻔﺸﺎﺭ ﻭ
ﺗﺤﮑم ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ تنها
به ﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍه ﺧﺪﺍﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ عملش
ﺭﺍﻫم اﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺍﻭﺭﻯ
کاﺭﻣﺮﺩم کاﺭ
ﻫﺮﻣﻠﺎ ﻭﺩﺭس
ﺧﻮﺍﻧﺪه ﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥﻴﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،گرچه
ﻧﻈﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ
ﻭلی آﻧﻬﺎ توکّل
ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍ
ﻗﺒﻮل أﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺴﺎﻟک
کند،ﻭﺧﺪﺍ (بِدای
) ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻧﻬم ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ
ﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻮﻳﮋه ﺍﻯﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﮐﺎﻣلی اﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺮﻭح ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻥ
ﻮﻧﻔس ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺍﻭﺭﻯ
هاﻯ ﻘﻀﺎئی
ﺪﻧﻴﺎ ،ﺍﮔﺮ
ﺩﻭﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍع
ﺒﺪﺍﻭﺭﻯ ﻴک
ﺪﺍﻭﺭ،
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﻧﺪ، ﺗﺎ ﺭفع
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺸﻮﺩ،
ﺧﻮﺏﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺒﺰﻭﺭﺑﺮﻣﺮﺩﻡ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻃﺒق ﻘﺎﻧﻮﻥ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻇﻠم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، چه
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺎضی
ﺸﺮﻉ، ﮐﻪ ﺟﺰ
دﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﺮﻳﻌﺖ،
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. چه ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺣﮑﻢ ﻣﺮگ
ﻮﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﻭﮐﻔﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻗﺎﻧﻮﻥ
الهی ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ آﻧﻬم
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
مُلّاهاﻯ
ﻔﺎﺳﺪﺍﻟﻨﻔس ،ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩه ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺭﻭس ﻭﺍﻧﮕﻠس
ﺷﺪه ﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﻧﻬم
ﺨﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺩﺍﻭﻃلبان ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻨﺎهی که ﮐﺮﺩه
ﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺮعی
ﻮﺣﺪّ ﺷﺮعی ﺒﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺟﺎﺭﻯ
گرﺩﺩ. ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻥآﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻭﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ الهی
ﻧﺸﺪه ، ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺰﻧﻴم ﻴﺎ
ﭼﺸم
ﺪﺭﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ،ﻭ
ﻗطع أﻋﻀﺎ
ﺑﮑﻨﻴم
ﻮﺑﮑﺸﻴﻢ.

حدیث
052- ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺑﺤﺎﺭﺝ۱ﺹ107 ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻳﻌﺘﺒﺮﻋﻘل
اﻟﺮﺟل فی
ثلاث ،فی ﻄﻮل
ﻠﺤﻴﺘﻪ، ﻭفی
ﻨﻘﺶ ﺧﺎﺗﻤﻪ،
ﻭفی کنُیته ﻋﻘل
ﻤﺮﺩ ﺩﺭ ﺳﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ، ﻳکی
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺮﻳﺶ
ﺍﻭ،ﻭﻳکی
ﺪﺭﻧﻘﺶ ﻧﮕﻴﻥ
أﻧﮕﺸﺘﺮﻯ اﻭ،ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭﮐُﻨﻴﻪ
ﻭﺷﻬﺮﺕ
ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥﻨﻤﻮﻧﻪ
ﺟﺎلبی اﺯ
ﺗﻘﻴﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺪﺭ
ﻋﺼﺮ ﻓﺸﺎﺭ
ﻭﺩﺷﻤنی
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی
ﻮﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭﻣﻄﻠبی
گفته ﺷﺪه ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﺤﺮﻳک
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻨﺸﻮﺩ. ﻣﻄﻠبی
ﻈﺎﻫﺮﻯ،ﻭلی
ﺪﺭ ﺑﺎﻃﻥ
ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺩ ﺍﮔﺮﻋﻘل
کاﻣل الهی
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺮﻳﺶ
ﺍﻭ ﺑﺴﺘگی
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪه ﺍلهی
ﻮﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﻣﻘﺪّس
ﻫم ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮﻋﻘل
ﺠﺰئی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺭﻳﺶ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺮﻳﺶ
ﺍﻭﻳﮑﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻋﻘلی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی ﻮحقّ
ﺠﻮئی ﻮﻋﻘل الهی
ﺠﺴﺘﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﻳﺪﺍل ﻄﻠﺐ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻋﻘل ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣا
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ﺩﺭ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
هستند،ﺑﮑلّ
اﺯﺧﻮﺩ ﺁﺭﺍئی
ﻔﺮﺍﺭﻯ هستند
ﻭﺭﻳﺶ ﻭﮔﻴﺴﻮ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺍﺭﺍﻳﺶ
ﻭﺗﺮﺍﺷﻴﺪﻥ
ﻮﻣﺪل ﺪﺍﺩﻥ
ﺴﺮ ﻭﺭﻭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک
ﺮﻳﺶ
ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭه ﺩﺭﺍﺯ
ﺳﻠﻮک اﻭﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ،
ﻭﺗﺎﺯه ﺧﻮﺩﻋﻴﺐ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﻭﺭه
ﺍﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻄﻮل
اﻧﺠﺎﻣﻴﺪه ﺍﺳﺖ.
ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺮﻋﺖ ﺭﺷﺪ ﻣﻮ
ﺩﺭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺑﺮخی هم ﺒﮑلی
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭﻳﺶ ﺭﻳﺶ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺭﺑطی
ﺒﻴﻥ ﺮﻳﺶ
ﻭمردی یا ﺳﻠﻮک
الهی که ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ عقل
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺒﺎﺭﻳﺶ ﺧﻮﺩ،ﺗﻘﺪّسﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﭘس
ﺭﻳﺶ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﻘﺪُّس ﻇﺎﻫﺮﻯ
و کم عقل الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻴک ﺠﻮک ﻮﺷﻮخی
ﻮﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﻣﺎم
اﺯﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺘﻈﺎﻫﺮﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻣﻌنی
ﺴﻠﻮکی
ﻮﺑﺎﻃﻨﻰ (ﻟﺤﻴﻪ)
ﺑﺠﺎﻯ ﺭﻳﺶ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻟﺤﺎﺡ) ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﺳﺖ، ﮐﻪ هر که ﺍﺻﺮﺍﺭﺵ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ
ﻭﺻﺒﺮﺵ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﻟﻴل عقل ﺠﺰئی
ﺴﺎﻟم
ﻮﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺒﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ،
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺳﻠﻮک اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﮐﺎﺭﺵ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﻫم ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩه ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺑﻌﻘل
کُلّی ﻘﺎﺋم
هم ﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎ(ﺭَﺟﻞ)
ﻳﺎﻣﺮﺩ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺷﺎﻣل ﺰﻧﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺮخی
هم عقل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
کافی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ(ﺭﺟل
ﻴﺎ ﺭﺍﺟﻞ) ﻗﺪم
ﺰﻥ ﻮ ﺭه ﺭﻭ
ﻭﻗﺪم کوﺏ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﻳﻌنی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍه ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. گرچه ﺭﻭﺯﻯ
هم ﺤﺮﮐتی
ﺪﺭﺟﺴم ﻨﻴﺰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻨﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﻋﻘل ﺴﺎﻟک و
کاملان الهی
مرد با اراده
ﻤﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، که
ﺯﻥ ﺒﺎﺷﺪ وچه ﻣﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ عقل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ ﻨﻴﺰ
ﺭﺑطی ﺒﺮﻳﺶ
ﻭﺩﺭﺍﺯ ﺑﻮﺩﻥ
آﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻘﺶﺧﺎﺗم
ﻮﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
علاﻣﺖﻋﻘل باشد،
چون ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺑﺠﺎﻯ
اﻣﻀﺎ ﻣﻬﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ که
ﺧﺎﺹﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩه ،
ﺭﻭﻯﻨﮕﻴﻥ آﻥﻣﻴﮑﻨﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻄﻠبی که ﺣﮑﺎکی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻋﻘل
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩه ،ﮔﺎﻫﻰ
ﻋﺒﺎﺭتی
ﻘﺮﺍﻧﻰ،
ﻳﺎﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﻨﺒﻮﻯ، ﻭﻳﺎ هرچه
ﻣﻴل ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺎم ﻮ ﻭﺻﻒ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ
ﻓﺎﺳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﺩﻧﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻘﺶﺧﺎﺗم
ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺎﻇﺮﻳﻦﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ،ﻣﻘﺎم
عقلی اﻭﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣتی ﻤﮑﺘﺐ
ﻭﺳﺒک ﺰﻧﺪﮔﻰ،ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻭ
آﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﻨﻘﺶ ﺧﺎﺗﻢ ،ﻳﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺷﺖ،
ﺧﺘم ﺴﻠﻮک کرﺩه
ﻭﺍﻥ ﻨﻘﺶﺑﺮ
ﺩل اﻭ ﮐﻨﺪ ه ﺷﺪه
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﻭﻭﺍﺻل
ﺒﺎﻋﻘل کُلّی
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
کمترﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﺪﺍﺷﺖ، ﺗﻮﺳل
اﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻭﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫم
ﺮﻭﻯ اﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺣﻔﺎﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﮐُﻨﻴﻪ ﻭﻟﻘﺐ
ﺷﺨﺺ ﭼﻨﻴﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻟﻘبی ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺍﮐثرﺍ
ﻧﺎﻡ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ، ﻭﮔﺎهی
هم
ﭽﻨﺎﻥﻔﺮﺯﻧﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﻮﺍﻟﻘﺎﺳم
ﻮﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ أﺑﺎﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ
بود ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯهم
ﺒﺪﻳﻥ ﻨﺎم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﻠﻘﺐ
ﻭﺍﮔﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻣﻨﻈﻮﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺑﻮﺍﻟﻘﺎﺳم
ﺘﻘﺴﻴم کننده
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬنم اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍه ﻭﮐﺎﻧﺎل
ﻠﺎﺯﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺠﻬﺎنی اﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﺟﻬﻨمی
جهان در نوع
بشری اﺳﺖ. ﻭﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ گرچه ﺣتی
ﺒﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ (ﭘﺪﺭ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﺪﺍ)ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺤﺴﻴﻨﻰ، ﺩﺭﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻮﺍﺻل ولایت محمدی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق
ﺪﺭﻫﺮﻋﺼﺮ،ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴنی ﺪﺭ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭﭘﻨج
ﺘﻥ آل عبا
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﺪﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥﺴﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻔﻘﻂ (ﻋﺒﺪ
ﺧﺪﺍ) و موبد
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣّﺎ (ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ)ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه
ﻣؤﻤﻨﺎﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤؤﻣﻥ
اﻭم کننده
ﻭﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺭﻭﺵ
جدید ﺍﻭ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﮑس
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻌﺪﻯ،
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ولایا علی
ّبرای سالکان
خود میبباشند ،ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﻠﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭم
مرتضوی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭﺳتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻧﮑس
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻋﻠﻮﻯ،
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺗﺶ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳم ﻮﻳﺎﺣتی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﺑﻮﺩه
، ﻭلی ﺒﺪﻭﻥ
ﭙﺬﻳﺮﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ
ﺒﺎﺷﺪ، ﺣتی
ﺒﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ(ﻋﻠﻰّ)ﺳﺮﺩﺳﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هر
زمان بعدی تا
نوع فوق بشری
ﺎﺳﺖ. ﻓﺎﻃﻤﻪ (ﺍﻟﺰﻫﺮاء)
ﮐﻨﻴﻪ زُهره (ﮔُلُ
ﻮ ﺟﻮﻫﺮ)و گوهر
ﻣﻌنی ﺪﺍﺭﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻤﺒﻮل
ﻤﺎﺩﺭﻫﺴتی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﻳم
ﺪﺭﻣﺴﻴﺤﻴﺖ. ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻣﺮگ
ﻮﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ کاﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺑﻌﻬﺪه ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺎﺩﺭﻫﺴﺘﻰ،
ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥﻘﺪﻳم
نیزشیوا ﭽﻮﻥ
ﺒﻮﺩﺍ
ﺑﺪﺍﻥﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳنی
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﻮﻡ، ﻧﺎمی
خاص ﺒﺮﺍﻯأﻫل
آﻥ ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥﺸﻴﻮﺍﺩﺭﻫﻨﺪﻭﺍﻥ،ﻭﻫﻠﻥ
ﻮﺩﻳﺎﻧﺎ
ﺩﺭﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮه . ﺩﺭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﺎم اﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﻔﺎﻃﻤﻪ فطم
کرده و پایان
داده سلوک
ﺍﺳﺖ. (ﺯَﻫﺮ ﻳﺎ
ﺟﻮﻫﺮ)
ﻭﻧﻴﺰﺑﻤﻌنی گل
ﺯﻳﺒﺎئی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ، ﺑﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻌنی
ﺰﻳﺒﺎئی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻳﺪﺍل
ﺰﻳﺒﺎئی ﺰﻧﺎﻧگی
ﺪﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻥ نویسنده
ﻔﻘﻄ ﺼﻮﺭﺕ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺗﻥﻮ ﮔﺮﺩﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭﭼﺸﻤﺎﻥﺰﻳﺒﺎ
ﻭﮔﻴﺮﺍ
ﻭﻟﺒﺎﻥ گرﻡ
ﺑﺎﺑﻮﺳﻪﺍﻯ ﻤﺎﺩﺭﻯ،
ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻥ
ﻤﻘﺎم اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯﺰﻧﺪگی
ﺴﺨﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻗﺎل
ﺘﺤﻤل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻨﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ، ﻫم
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻮﻟﺎعلیّ
ﻮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮه ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺗضِی ﻴﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ،و ﻣﺠﺘبی
ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ که ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﺭﺍ
خداوند ﺑسوی
ﺨﻮﺩ ﺟﺬﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻣقی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ئﻨﻤﺎﻧﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ(ﺷﻬﻴﺪ)
ﻳﺎﺷﺎﻫﺪ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻥ ﺴﻤﺒﻮل
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل الهی
اﺳﺖ. ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻨﻴﻪﻫﺎﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪه
، ﻭﭘس
ﺍﺯﻋﺴﮑﺮﻭﺳﺮﺑﺎﺯﺑﻮﺩﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ،ﻭتقیّ
ﻮﺳﭙس ﻧﻘﻰ
ﺷﺪﻥ ﻮﻧﺎﺏ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺪﺭﺗﻘﻮﻯ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺭﺿﺎ
ﻭﮐﺎﻇم ﺒﻮﺩﻥ
ﺴﺎﻟک اﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ،و
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭﻋﻠﻮم ﻮ ﻋﻘﻞ،
ﻭ ﺯﻳﻥ
اﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻥ
سجّاد ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪﻋﺎﺑﺪ
ﻭﺍقعی اﺳﺖ،ﻭﺍﻧﮕﺎه
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ عباﺩﺕ
ﺑﺎﻋﻘﻠﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪه ،
ﺍﻣﺎﺩه ﺷﻬﻮﺩﺍلهی
قائم با مرگ
قبل از مرگ
وشهادت
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎﭼﻮﻥﺤﺴﻴﻥ
ﺸﻬﺎﺩﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی
ﻮﮐﻤﺎب ﺒﺮﺳﺪ. هرچه
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍه
ﺯﻳﺎﻥﻮﺍﺳﻴﺐ
ﺩﻳﺪ، ﻭﺍﻧﮕﺎه
(ﺍﺟﺘﺒا ﻮ ﮐﺸﺶ)
ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥحسنی
عصر ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﺳﭙس
ﺑأﺭﺗﻀﺎﻯ الهی
مرتضوی می
رﺳﺪ . ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍضی و رضا
ﺒﻮﺩ،ﺍﻳﻨک
ﺨﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍضی
اﺳﺖ. ﺗﻤﺎم
کنیه ﻫﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺍلاّ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺎنی
غیرﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻨﻴﻪ
ﻭﺑﻴﺎﻥ عقده
ﻫﺎﻯ آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺎم اﺷﺨﺎصی که
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ
ﺪﺭﺳﻔﺮﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻫﻤگی
ﭽﻪ ﺩﻭﺳﺖوچه ﺩﺷﻤﻦ،ﺍﻟﻘﺎبی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯﻗﺒل
ﺒﺮﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩه ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭﻣﺎﺩﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
اﺳﺎمی
آﻧﻬﺎﺭﺍﺗﻌﻴﻴﻥ
کرﺩه ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
کرﺑﻠﺎ، ﻣﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻮﻧﻘﺶ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ در
دوره سلوک
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﺍﺩه
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺎم
ﻨﻘﺎﻁ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎئی
ﻨﻴﺰ، ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﻮﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ،ﻣﻌﺎنی
ﺴﻠﻮکی
ﺨﺎﺹﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﮐﻪ
ﮐﺮﺏ ﻭﺑﻠﺎ،ﻳﺎﺳﺨتی
ﻮﻏﺼﻪ سالک
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎﺟﻨگ
ﺒﺪﺭ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
بدر منیر اﺳﺖ،
ﺑﺮﺍﻯهرﺷﺨﺺ(
ﺑﺪﺭﻯ) ﻫﻤﺮﺍه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
گفته میشده . ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻠﺎﻣﺖﻋﻘل
اهی ﻣﻘﺎم ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﮐﻨﻴﻪﺍﺵ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. که
رجل ومرد با اراده
الهی است.

حدیث
053 - اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺑﺤﺎﺭﺝ۱ﺹ106 )ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
ﻘُﺴّم اﻟﻌﻘل
علی ثلاثة
ﺍﺟﺰاء ٴ،ﻓﻤﻥ
کاﻧﺖ ﻓﻴﻪ، ﮐَﻤِل
عقله ،ﻭ ﻣﻥ ﻠم
ﺘﮑﻥ ﻔﻴﻪ ﻓﻠﺎ
ﻋﻘل ﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻘل ﺮﺍ ﺑﺮﺳﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﮐﺮﺩه ،ﻭﻫﺮﮐس
ﻫﺮﺳﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻋﻘﻠﺶ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ
ﻭﺍلاّ ﻋﻘلی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﺗﻘﺴﻴم
ﻤﻥ نویسنده
اﺯﻋﻘﻞ، ﺑﺴﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ،ﻭﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺍل
ﻄﻠﺐ، ﻭﻋﻘل کُلّی
اﻟﻬﻰ، ﺟﻬﺖ
ﺗﺴﻬﻴل ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻘلی
ﺒﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻫﺮﮐس
ﻋﻘلی هم ﺪﺍﺭﺩ.
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ، ﺯﻧﺪگی
کنونی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ حقّ آنها ،ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃبیعی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
آﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
ﺒﻮﺩه ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﻘﻞ
ﮐلی ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻣﻌﺼﻮم اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻣﺮﻳﻪ
کن فیکون ﺧﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭه ﺍﻳﻦ
ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ،ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﺳﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﮐﺮﺩه است. ﺍﻧﮑس
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺑﻌﻘل کُلّی
ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ عقل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. وچه
ﺑﺴﺎ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺯﻳﺮﺍﻋﻘل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎئی
ﻨﺮﺳﺎﻧﺪه ،ﺑﺠﻨﻮﻥ
کنونی ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺪﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺤُﺴﻥ
المعرقة
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻋﺰّﻭﺟلّ
ﻮﺣُﺴﻥ اﻟﻄﺎﻋﻪ
ﻟﻪ،ﻭ ﺣُﺴﻥ
اﻟﺼﺒﺮعلیّ
أﻣﺮه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﻟﺎﺯﻡ،
ﺩﺭﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺮﺍ، ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻘﺴﻴم کرﺩه ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳک ﻤﮑﻤّل
ﺪﻳﮕﺮﻯ هستند. ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭل ﺪﺭﺳتی
ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟﻚ. ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪه
، ﻭﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﻴﺨﺒﺮ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺭﺍه ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩه
، ﻭﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺑﻌﻘل ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﺘّکی ﺸﺪه ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ،
ﺑﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﺮﺳﻪ ﺍﻧﻬﺎ ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﻠﻮک عملی ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻤﺮّﺩ
ﺑﺎﻋﻠم ﻮﻋﻤﺪ
هم کرﺩه ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ (ﺣُﺴﻥ
ﻄﺎﻋﺖ) ﻭﺧﻮبی
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ، ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ،
که ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی
ﺪﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻨج ﺘﻥ آل عبا،
وچه ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، وچه ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺩﺭقرآن
. ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺩﺭﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﺷﺨصی
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی آﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻄﺎﻋﺖ
ﻓﻘﻄ ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺗﮑای
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
آﻧﻬﺎ، ﻭﺗﺮک
اﺻل ﺴﻠﻮک الهی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﺭﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻮم
ﺤُﺴﻥ
ﺼﺒﺮﻭﺧﻮبی
ﺘﺴﻠﻴم ﻮتحمّل
ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
أﻣﺮﺍلهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﻯ آﻥ
ﺘﺎﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺍﻣﺮ)
ﻓﻘﻄ اﺣﮑﺎم
ﻨﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯه ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻓﻘﻄ ﻤﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل الهی ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺠﻠسی
قشری ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭه ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ
ﺑﻴﺨﺒﺮﺍﻧﻪ،
ﺍﺯﺳﻠﻮک الهی
کرﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
ﺗﻘﺴﻴم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺒﺎﻟﻐﻪ ﺑﻮﺩه
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻗﺎﺑل
ﺘﻔﮑﻴک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﻃﺎﻋﺖ
ﻳﺎﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﻭﺻﺒﺮﺷﺨﺺ،ﻫﻤﻪ
ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻥﺤﺮﻑ
ﻣﺠﻠسی ﺤتی
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
هم ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی ﻤﻠﺎ
ﺻﻔتی ﻮﻗﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﮑﺮﺩه ﻭﺗﻔﮑﻴک
ﺬﻫﻨﻰ ﻫم کاﺭﺳﺎﺩه
ای ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺪﺭﺑﺎﺭه
ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻤﻌﻨﻮﻯ اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻴﻢ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺫﻫﻨﻰ،
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺩﻳنی ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍنیم
ﺘﻔﮑﻴک کنیم . ﻫﻤﻪ
ﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ،
ﻭﻫﻤﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍﺑﻬﺘﺮﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﻴﻢ
،ﺍﮔﺮﺗﻔﮑﻴک
ﺬﻫنی ﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺗﮑﻔﻴک اﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭﺷﺄﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﻫﺴﺖ. ﻣﺠﻠسی
ﻮﻫﺮ ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
همه مذاهب ،ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻘﺴﻴم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤلی ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭل
ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻧﻈﺮﻯ
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻨﺪﻳﺪه ﻭﺍﺯ
ﻏﻴﺐ. ﻭﺳﭙس
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻭﺳﺎﺋﻄ اﻭ
ﻭﺍﺣﮑﺎم آﻧﻬﺎ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺻﺒﺮ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ عملی
ﺪﺭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍلهی
ﻮﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻤﺮﺍه ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯاﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺪق
اﺩّﻋﺎﻯﺴﺎﻟک
ﻤﻌﻠﻮم ﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩه ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ
ﻭﻃﺮﺩ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯهاﻯﺬﻫنی
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﺍﻳﻥ ﺴﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﮔﺮﻧﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺨﺺﻋﻘلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻘل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺴﺎﻟﻚ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺳﺎﻟک
ﭽﻪ ﺟﻮﺭﺍﺳﺖ،وچه
ﺗﻮقّعی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻏﻠﻄ ﺒﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻏﻠطی هم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. که ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺣ
ريالّ ﻘﺎﺋﻢ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺗﻠﺎﺵﺳﻠﻮﮐﻰﺍﻭﭼﻘﺪﺭﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩه ﻭﻫﻤﺮﺍه
ﻋﺸق اﺳﺖ. ﻭﭼﻘﺪﺭﺻﺒﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
هم کوﺗﺎه ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻋﻠﺎﺋم ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ عقل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺑﺎﻃل آﻧﻬﺎ،ﻣثلا
اﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩه ﺍﻳﻢ،
ﻭﺣﺎﻟﺎ
ﻧﺎﻇﺮﻋﻘل
ﻤﺮﺩم هستیم . ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﻠﺎه ﺍﻳﻥﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﭙس ﻣﻌﺮﮐﻪ
ﺍﺳﺖ.

حدیث
054- از
امام صادق است
( ج1 ص109 بحار) که میفرماید
اعرفوا
العقل و جُنده
و الجهل و
جنده تهتدوا سربازان
عقل و جهل را
بشناسید
هدایت میگردید
سپس امام
فرمود إنّ
الله جلّ
ثناؤه خلق
العقل و هو
اول خلق خلقه
من
الروحانیین
عن یمین العرش
من نوره. (ﺳﻤّﺎﻋﻪ)
ﺭﺍﻭﻯ
ﺧﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺎﻣﺎم گفتم ﻔﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﻡ،
ﻣﺎﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ،ﻣﮕﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪﺑﻤﺎ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻰ. ﺍﻳﻥ
گفته ﻳﻚ (ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﻴﻊ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﻨﺎبع
ﺪﺍﻧﺎﺋﻰ،
ﻏﻴﺮﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺻﻮلا
ﺩﻧﺒﺎل علم
ﻮﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ عقلی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ. ﻭﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
زنده سالک
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،
ﻭﺍلاّ ﻫیچ
ﺴﻮﺃلی هم
ﻨﻴﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﺿﻌﻴﻒ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻧﺒال
ﺒﻬﺎﻧﻪﺟﻮئی
ﻮﺩﻟﻴل ﻄﻠبی
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ (ﺑﻬﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
معروف ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴلی) یعنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﭘس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق گفت
: ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ثنا
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﻭﻗتی
عقل ﺮﺍ ﺧﻠق کرد،و
ﻋﻘل اﻭﻟﻴﻥ
ﻤﺨﻠﻮق اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ
ﺒﻮﺩ،ﻋﻘل
اﻟﮕﻮ ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋﻢ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ عقل
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻘﻮل
ﺒﺮﺗﺮﻫﻨﻮﺯ
ﻫم ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻠﻘﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺴﺎﻟک آﻳﻨﺪه ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩه ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
عقل کُلّی
ﻘﺎﺋم ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﻗﺪﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺨﻠﻘﺖ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺍﻟﮕﻮ. ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫم
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﻮﺻﻔتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺴﺎﻟک الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ)
ﺍﻳﻥ کاملان الهی
هستند،ﮐﻪ
ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﺸﺪه ، ﻭ ﺭﻭح
ﺒﺠﺎﻯ ﻧﻔس
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،
ﻭﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺟﺴم ﻤﺎﺩﻯ ﻮلی
عقل ﺮﻭﺣﺎنی
ملکوتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣّﺎ
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،
ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﺠﺒﺮﻭﺕ اول ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺧﻠﻘتی اﺳﺖ
ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﻨﺎﺳﻮﺕ ﺟﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍل
کاﻣﻠﺎﻥ، پس
ﺍﺯ(ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ)،ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺳﭙس
ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺧﻠق
ﺨﺪﺍ ﻫم ﺨﻠق
ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻔس أمّاره ،
ﭘس ﺍﺯﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺒﺮﻭح
قائم روح
القدس ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰربّ
النوع ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻل
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻠﻘﺖ
ﻋﻘﻞ، ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻋﺮﺵﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ. ﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﺳﻠﻮکی اﺳﺖ،
ﻭﺳﻤﺖ ﭼﭗ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻧﺎﺳﻮتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﭼﭗ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﺩﺳﺖﺧﺪﺍ
ﺭﺍﺳﺖ است. ﻓﻘﺎل
له أﻗﺒل ، ﻔﺄﻗﺒﻞ،
ثمّ ﻘﺎل ﻠﻪ
أﺩﺑﺮ ﻓﺄﺩﺑﺮ
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﮔﻔﺖ
ﭘﻴﺶﺁﻯ، ﻭﻋﻘل
ﺠﻠﻮ آﻣﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ عقل ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﺘﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺳﭙس
ﮔﻔﺖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻋﻘل ﻨﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ کرﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
عقل کامل
ﻮﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎﺑﺨلقذ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
موقّتا
ﺩﻭﺭﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻴﺎ ﻭ ﺑﺮﻭ،
ﺑﻤﻌنی
اﻃﺎﻋﺖﻋﻘل
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮﺣﮑمی
عمل ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﻫﻢﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﺵ ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﺮﺍ
ﺿﺪ ﻭﻧﻘﻴﺾ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﻔﻘﺎل
الله ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،ﺧﻠﻘﺘک
ﺨﻠﻘﺎ ﻋﻈﻴﻤﺎ،
ﻭﮐﺮﻣّﺘک علی
ﺠمیع ﺨﻠقی ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﺭگ ﻮﻣﺘﻌﺎل
گفت ،ﻣﻥ ﺘﻮ ﺭﺍ
ﺧﻠﻘای عظیم
ﺪﺍﺩﻡ ،ﻭﺗﻮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﻤﺎم
ﺨﻠﺎﻳق ﺨﻮﺩ ،ﺩﺭﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﮐﺮﺩﻡ. (ﺧﻠﻘﺖ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ)
ﺩﺭﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﻪ ﺍﻭج ﺨﻮﺩ
در نوع بشری
ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ تولد ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺍﻧﺪکی هم ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ کامل
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺎﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺧﻠق
عظیم هماﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ(ﺭبّ عظیم )
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﺭﮐﻮع
ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
(ﺭﺏّ ﺍﻋﻠﻰ)
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮ ﮐﺮﺳﻰ
ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺴﺘﻪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﺷﻬﻮﺩﺵ ﻭﺣتی
ﻨﻮﺭﺵ
ﻣﻴﺴّﺮﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺻﻌﻮﺩ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺒﺎﻟﺎﻯ عرﺵ
ﻧﻴﺰ،ﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻫم
ﻤﻴﺴّﺮﻧﺸﺪ. ﻭﺍﺭﺯﻭﻯ
آﻳﻨﺪه ﺍﻭ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻗﺎﺋم آﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ ﻋﻘﻞ،
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺻﻔﺎﺕ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺮﺍﻓﺖ
ﺻﺎﺣﺐﻋﻘل کُلّی
کاﻣﻠﺎﻥ،
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ دیگران
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. (ﮐﺮﺍﻣﺖ)
ﻫم ﺸﺮﺍﻓﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﮑﺮّم
ﺒﻮﺩﻥ،ﻭﻫم
ﺒﻤﻌنی کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭ( ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ) ﺟﺴمی
ﻮﺫﻫنی ﻮﺭﻭحی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺷﺎﻧ
س ﺍﺗﺼﺎل ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺗﺼﺮّﻑ،
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭح
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ،ﻭﺣتی
کساﻧﻴﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴم اﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
کنند. ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻔﺮﺻﺖ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ،ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﺍﺩﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﻴﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻘﺎﻝ،
ثمُّ ﺨﻠق اﻟﺠﻬل
ﻤﻥ اﻟﺒﺤﺮ
ﺍﻟﺄﺟﺎج
ﻈﻠﻤﺎﻧﻴّﺎ،
ﻓﻘﺎل له ﺍﺩﺑﺮ
ﻓﺄﺩﺑﺮ ثُمّ ﻗﺎل
ﻠﻪ ﺃﻗﺒل ﻔﻠم
ﻴﻘﺒل اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﺳﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻬل ﺮﺍﺍﺯ (ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻇﻠﻤﺎﻧﻰ)ﻭﺗﻴﺮه
ﺧﻠق نمود،ﻭﺑﻪ
ﺍﻥ گفت ﺩﻭﺭﺷﻮ
ﻭﺟﻬل ﻨﻴﺰ
ﻋﻤل کرﺩ ﻭﺭﻓﺖ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ مقابلم
ﭘﻴﺶﺁﻯ، ﻭلی
ﺠﻬل اﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩ ﻭﭘﻴﺶ
ﻧﺮﻓﺖ. ﺟﻬل
أﻣﺮﻯ عدمی
اﺳﺖ ﻭﺧﻠق
ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺴﻤﺒﻮلیک
ﺘﻤﺎم
ﺨﻠﻘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻗﺒل اﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ آﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻤﺎل ﻮﻋﻘل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺩﺭﺣﮑم ﺨﻠﻘﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺒﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳک اﺳﺖ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻧﻮﺭﻯ
اﺯﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،
ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﻭﺭﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺶﺍﻣﺪﻥ
ﻭﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻃﺮﺩ
ﺩﻧﻴﺎ ،ﺑﺨﺎﻃﺮﺧﺪﺍ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ. (ﺩﺭﻳﺎﻯ
اﺟﺎﺝ) ﻳﺎ
ﭘﺮﻣﻮج
ﻮﭘﺮﺗﻠﺎﻃم ﻮ
ﺷﻮﺭ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺍﻥ
هستند. ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻣسخ ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﺑﺪﺗﺮ هم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺍﻳﻥﺪﺭﻳﺎﻯ
ﻈﻠﻤﺎنی عالم
ﻤﺎﺩه ﺍﺳﺖ، گرچه
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺵ
ﺍﻃﻠس ﺭﺍ ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻈﻠﻤﺎﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﺼﻮﺭﻋﻠم
ﺒﺸﺮ ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ،ﮐﻪﭘس
ﺍﺯﺍﻳﻥ
اﻗﻴﺎﻧﻮس ،ﺟﻬﻨم
ﻮﺗﺎﺭﻳکیذ
ﻮﻋﺪم ﻮﻣﺮﮒ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺠﺴم
ﻮﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺪﻳم
ﺘﺮ ﺩﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،که ﺭﺳﺪ
ﺑﻔسخ گیاهی ﻮ
ﺭسخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
گناﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺴﺮﻣﺴﺖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥﺠﻬل
ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻣل
ﻤﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ
ﭼﭗﻋﺎﻟم هستی ،ﻭﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ
ﺧﻠق ﺸﺪه است . (ﮊﻧﺘﻴک
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺗﻮﺣﺶ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍنی
اﺩﺭﺍک ﺤﻘﺎﻳق
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺍلهی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯه ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﭙﻴﺶ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺪﺍم
اﺯﻓﺮﻣﺎﻥ ﭙس
ﺭﻭﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧد
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﻠﺬﺕ ﻭﻏﻮﻃﻪ
ﻭﺭﻯ،ﺩﺭﺍﻟﻮﺩگی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻔس
اﻣّﺎﺭه ،ﻭﮐﺴﺐ
ﻟﺬﺕ ﺣﺮﺍم
ﻮﺣﻠﺎﻝ،
ﻭﺷﻬﺮﺗﻬﺎﻯ بی
اﻧﺘﻬﺎ، ﻭﺣﺮﺹ
ﻭﻃمع
ﻮﺷﻬﻮﺗﻬﺎﻯ
اﺷﺒﺎع ﻨﺸﺪﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ هستند،ﻭﺭﻭح
ﻮﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣسخ ﺪر ﻳکی
اﺯﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻓﻘﺎل
ﻠﻪ ﺍﺳﺘﮑﺒﺮﺕ؟
ﻓﻠﻌﻨﻪ ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﻳﺎ
ﺗﮑﺒّﺮﮐﺮﺩﻯ که
ﺟﻠﻮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻯ،
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥﻨﺒﺮﺩﻯ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﮐﺮﺩ. (ﺗﮑﺒّﺮ)
ﺻﻔﺖﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺗﮑﺎﻣل الهی
اﻣﺘﻨﺎع
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ(ﺑﺎﻧﺪﺍﺯه ﮐﺎفی
ﺒﺰﺭﮒ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺒﺮﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺨﻮﺩ ﻧمی
ﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺗﮑﺒّﺮﺭﺍﺧﺎﺹ
ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯه ﺑﻴﻨﻴﺎﺯﻯ
ﻤﻄﻠق کامل
اﺳﺖ،ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟق کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺃﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻘ ﻤﻘﺎمی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
هستند ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
(ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﻮﻉ)علیّ ﺮﻏم
ﺒﺰﺭگی آﻧﻬﺎ،
ﺍﺯﺩﻳﺪ ﺑﺸﺮ،
ﺑﺎز ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﺮ ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﻭﺯﻯ هستن ،ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺼﺎﺩﺭﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﺟﻬل ﺮﺍ
ﻟﻌﻨﺖ ﮐﺮﺩ ﺻﺎﺣﺐﺁﻧﺮﺍ
ﻟﻌﻥ کرﺩه ﺍﺳﺖ.
(ﻟﻌﻨﺖ) ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﻔﺤﺶ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺷﺄﻥ
ﺨﺪﺍ هم ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺸﺪﻥ ﻮﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺘﮑﺒﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬل ﻮﺷﻴﻄﻨﺖ
ﻭﺗﻮﺣﺶ ﺑﺎقی
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭه
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
اﻣﺮﻭﺯﮐﻪ
ﺯﻧﺪه ﻭﺑﺸﺮﻯ
هسیتند ،ﺍﻳﻦ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﮔﺮگ
ﻮﺩﺭﻧﺪگی
ﻮﺣﺮﺹ ﻭﻃمع بی
ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﺍﻭﺭﻯ
ﻮﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﮑس ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺴﺎﻟک
ﻮﻃﺎﻟﺐ ﺍﻥ
ﺪﺍﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ثُمّ
ﺠﻌل ﻠﻠﻌﻘل
ﺨﻤﺴﻪ
ﻭﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺠﻨﺪﺍ ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
عقل هفتاد و
ﭘﻨج ﺳﺮﺑﺎﺯ
ﻭﻋﺎﻣل ﻴﺎﺭﻯ
ﺪﻫﻨﺪه ﺧﻠق
کرﺩ ﻭﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻋﻘل
گذﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯﺳﻠﻮک ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎل ﻮﺟﺴﺘﻥ
عقل کُلّی
ﻗﺎﺋم ﺒﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪه اﻧﺪ،
ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ از
دیگران هستند.
. ﻓﻠﻤّﺎ ﺭﺃﻯ
اﻟﺠﻬل ﻠﻤﺎ
ﺍﮐﺮم ﺒﻪ
ﺍﻟﻌﻘﻞ، ﻭﻣﺎ
ﺍﻋﻄﺎه ،
ﺃﺿﻤﺮ ﻟﻪ
ﺍﻟﻌﺪﺍﻭة ﻭﻗتی
ﺟﻬل ﭽﻨﻴﻥ
ﺴﺘﺎﻳﺶ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ،
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
عقل ﺪﻳﺪ،
ﺩﺷﻤنی عقل ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩل گرﻓﺖ. ﺟﻬل
عدمی اﺳﺖ،
ﻭﻣﻴل
ﺒﺴﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
هم
ﺒﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﮐﻪ ﺑﻌﻘل
ﺪﺍﺩه ﺷﺪه
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ است. ﺩﺷﻤنی
ﺠﻬل هماﻥ
ﺩﺷﻤﻨﻰ، ﻫﺮﮐس
جاهل ﺑﺎهرچه ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻣﺤﺮﻭم اﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
که ﺩﻋﻮﺕ
ﮐﻨﻨﺪه ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند، ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺠﺎﻯ ﺘﺼﺪﻳق
ﻮﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ،
ﻧﻔﺮﺕ ﻭﺩﺷﻤنی
ﺒﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻧﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺠﻨﻮﻥ ﻮﮐﻔﺮ
ﻭﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﻮﮐﺬﺏ ﻭﻏﻴﺮه ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺣﻤق ﺘﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺩﺭﺣﻮﺯه ﺗﺤﮑّم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎقی
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻔﮑﺮﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻃﺮﺩ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻧﻴﻔﺘﻨﺪ. ﻔﻘﺎل
اﻟﺠﻬل ﻴﺎ ﺭﺏّ،
ﻫﺬﺍ ﺧﻠق ﻤثلی ،ﺧﻠﻘﺘﻪ
ﻭﮐﺮﻣّﺘﻪ
ﻭﻗﻮﻳّﺘﻪ،
ﻭﺍﻧﺎ ﺿﺪّه ﻭﻟﺎﻗﻮة
لی ﺒﻪ،
ﻓﺄﻋﻄنی ﻤﻥ
اﻟﺠُﻨﺪ
ﻣثلما
ﺍﻋﻄﻴﺘﻪ ﭘس
ﺟﻬل ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﺍﻳﻥ
عقل هم ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻥ ﺨﻠق ﺸﺪ،
ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﻧﻴﺮﻭ ﺩﺍﺩﻯ،
ﻭﻣﻦ ﮐﻪ ﺿﺪّ
ﺍﻭﻫﺴﺘﻢ،ﻧﻴﺮﻭئی
ﺒﺮﺍﻯ کاﺭﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻡ،ﭘس
ﻣﺮﺍ
ﻧﻴﺰﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﻮﻳﺎﺭﺍﻧﻰ ﺩه ،
ﻫﻤﺎﻥگونه که ﺑﻪ
ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻯ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺒﺎﺣثه
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﻋﻘل
ﻮﺟﻬل ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺤث
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺎﺧﺪﺍوند،
ﭘس ﺍﺯﻓﺮﻳﺐ
ﺍﺩم ﻮﺣﻮﺍ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺍﺳﺖ.
ﺷﻴﻄﺎﻥ هم
اﻣﺮﻯ عدمیﻭ
ﻫﻤﻴﻥﺠﻬل اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ عقل
ﻮﺟﻬل ﺪﻭ
ﻣﻘﺼﺪ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺭﺍه متضاد ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﻓﺮﺍﻫم
کرﺩ. ﻳکی ﺮﺍه ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻋﻘل ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭﻳکی ﻔﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﻘﺐﺭﻓﺘﻦ در
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﺟﻬل ﻮ
ﺗﺎﺭﻳکی
ﻮﻣﺎﺩﻯﺸﺪﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. ﺟﻬل
ﻨﻴﺎﺯﻯ هم
ﺒﻨﻴﺮﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ
،ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﺟﺎﻫل هستند. ﻭﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻭﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺠﻬل ﻨﻴﺰ ﺑﻠﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﮔﺎهی
ﻨﻴﺰﺷﻴﻄﺎﻥﺮﺍ
ﻫم ﺪﺭس
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﺟﻬل ﺮﺍ
ﺑﺎﺗﻌﻠﻴم
ﺨﻮﺩ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺟﻬل ﻮﺷﻴﻄﺎﻥ،
ﺳﻤﺒﻮل ﻨﻔس أمّاره
ﻭهَوَسﺭﺍﻥ،
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻴل
ﻠﺬﺕ ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺸﺪﻥ
ﻮﺩﻧﺒﺎل هماﻥ
ﻠﺬﺕ ﺩﺭﻧﻮع
ﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﻓﺘﻥ اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻤثال
ﺸﻬﻮﺕﺭﺍﻥ،ﺧﻮک
ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺁﺩﻣﮑﺶ ﮔﺮگ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺣﺮﻳﺺ
ﻣﺎل ﻤﻮﺵ
ﻭﻣﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﺎ
ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻥ ها
ﺳﻴﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣثال
اﺳﺖ، ﻭﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﻔﺖﺍﺻلی
هرﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎﮐﺪﺍم
ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻤﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺑﻬﺘﺮﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎﻣﺴﺦ ﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺸﻮﺩ،
ﻭﺑﺪﺗﺮﻫﺎ فسخ
گیاﻫﻰ،ﻳﺎ ﺭسخ
انواع ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻓﻘﺎل
ﻨﻌﻢ، ﻓﺄﻥ
عصیت ﺑﻌﺪ ﺫﻟﻚ،
ﺍﺧﺮﺟتک
ﻮﺟﻨﺪک ﻤﻥ
ﺮﺣﻤتی ﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﺁﺭﻯﻣﻴﺪﻫم ﻮلی
اﮔﺮ ﭘس اﺯ آﻥ
ﻤﻌﺼﻴﺖﻭﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮﺗﻤﺮّﺩﮐﻨﻰ،
ﺗﻮ ﻭﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺍﻫم کرﺩ. ﻣﻌﻠﻮم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻬل
ﺒﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣثبت
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻠﺸﮑﺮﻯ
اﺯﻋﻨﺎﺻﺮﻭﻋﻮﺍﻣل
ﻤﻨفی
ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻑ،ﻋﺼﻴﺎﻥاﻭ
نیز ﻘﻄﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻗﺎﺩﺭﻫم
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺒﺮﺳﺪ ﺍﻳﻥﺠﻬل
عدمی اﺳﺖ، ﻭلی
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻨﻘﺶ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺩﺭﻤﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻋﻘل
ﺧﻴﺮ ﻭﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻧﺶﺩﺭﺣﮑم
ﻤﻌﺪﻭم هستند ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻥ ﻨﻔس أمّاره
،ﺩﺭﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻳﺪ. ﮐﺎﺭﻋﻘل
ﻮﺟﻬل اﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻭﺟﻮﺩ و
ﻋﺪم
ﺪﺭﻧﺎﺳﻮﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻧﻔس
ﻭﺟﺒﺮﻭﺕﺭﻭح
الهی ﻨﻤﻮﻧﻪﺟﺎﻟبی
اﺯ ﺗﻀﺎﺩ
ﺩﺭﻣﺎﻫﻴﺖ،ﻭﺣتی
ﺘﻀﺎﺩ ﻣﻨﻄقی اﺯﻟﺤﺎﻇ
ﻮﺟﻮﺩ ﻭﻋﺪم
هستند. ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ هست ،ﺩﺭﺭﻭح
ﻮﻧﻔس ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﺮﻭح ﻮﻧﻔس
ﻫﺴﺖ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻤﺘﻌﻠق ﺒﻌﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ و
یونیورس ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻗﺎل ﻟﻘﺪ
ﺭﺿﻴﺖ،
ﻓﺄﻋﻄﺎه ﺧﻤﺴﻪ
ﻭﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺠﻨﺪﺍ ﭘس ﺟﻬل
گفت ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺭم ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻡ،
ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﻋﺼﻴﺎﻥکنم ،ﺩﻭﺭ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺎﺷﻢ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ
ﺍﻭﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﭘﻨج ﺴﺮﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺩ، ﺗﺎ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ ﺟﻬل
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻔﮑﺎﻥﻤﻤّﺎ
ﺃﻋطی اﻟﻌﻘل
ﻤﻥ اﻟﺨﻤسة
ﻭﺍﻟﺴﺒﻌﻴﺒﻥ
اﻟﺠﻨﺪ:۱ -
ﺍﻟﺨﻴﺮ ﻭﻫﻮ
ﻭﺯﻳﺮ ﺍﻟﻌﻘﻞ،
ﻭﺟﻌل ﻀﺪّه ﺍﻟﺸﺮّ،ﻭﻫﻮ
ﻭﺯﻳﺮ ﺍﻟﺠﻬل ﭙس
ﺍﺯﺟﻨﻮﺩ ﻋﻘل که
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﭘﻨج بوﺩ،
ﻳکی ﺨﻴﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺯﻳﺮ
ﻣﺸﺎﻭﺭ ﻋﻘل اﺳﺖ،ﻭﺿﺪّ
آﻧﺮﺍ ﺷﺮّ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻭﺯﻳﺮ ﺟﻬل
اﺳﺖ. (ﺧﻴﺮ)
ﻧﻴکی اﺳﺖ،
ﻭﺩﺭﺑﺮﺩ
ﻧﺰﺩﻳک
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ. (ﺷﺮ)
ﻧﻴﺰ ﺍﺯﺍﺭ
ﻭﺑﺪﻯ اﺳﺖ،ﻭلی
ﺒﻤﻌنی ﺪﻳﮕﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،که ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﮐم
ﺸﺪﻥ عقل ﻮﺑﺪ
ﺷﺪﻥ اﺧﻠﺎق
ﻮﻋﺬﺍﺏ
ﮐﺸﻴﺪﻥ
اﺣﻮﺍﻝ، وچه ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺎ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺸﺪﻥ
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ۲-
ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺿﺪّه ﺍﻟﮑﻔﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥﻮ ﺿﺪ
ﺁﻥ کفرﺍﺳﺖ. (ﺍﻳﻤﺎﻥ)ﺩﺭﺑﺮﺩ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ(ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﻭﺍﻭم
نمودن
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. (ﮐﻔﺮ) ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﭘﺮﺩه ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ،ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻮﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯاﺳﺖ،
ﻭلی ﺪﺭﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻃنی عدم
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﻮﻋﺪم
ﺘﮑﺎﻣﻞ،
ﻭﺩﺭﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩه
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻔﺮﭘﺮﺩه
ﻭﺣﺠﺎﺏ
ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ ﻣﺎنع
ﺪﻳﺪ ﻭﻣﺰﺍﺣم
ﻮﺻﻮل ﻮﺣﺼﻮل هرﺗﻮﻓﻴق
ﻮﻧﻴکی اﺳﺖ. ۳ -
ﻭﺍﻟﺘﺼﺪﻳق
ﻮﺿﺪّه ﺍﻟﺠﺤﻮﺩ
ﺗﺼﺪﻳق ﻮ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭﺿﺪ
آﻥﺠﺤﻮﺩ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﺗﺼﺪﻳق
ﺒﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺗﺎﻳﻴﺪ
نمودن ،ﭘس ﺍﺯ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻮﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺍﺩﺭﺍک اﺳﺖ. ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺗﻌﻬﺪ ﺿﻤﻨﻰ،
ﺑﺄﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻄﻠب اﺳﺖ. ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﺧﻠﺎقی
ﺒﺮﺍﻯﺸﺨﺺ
ﺑﺎﻧﺠﺎم عملی ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻈﺮﺍ ﺗﺼﺪﻳق
ﺸﺪه ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺗﺼﺪﻳق
ﺒﻄﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑل گفته
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺻﺎﺩق ﻮ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ،
ﻭﻣﻥ
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ. ﻭﺍﻳﻨک
ﺒﺎﻭﺭﮐﺮﺩم
ﻮﺍﺯ ﺍﻳﻥ پس
ﭼﻨﻴﻥ
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻫم ﺪﺍﺷﺖ. ﺩﺭﺳﻠﻮک
الاهی ﺘﺼﺪﻳق
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺻﻮل
کاﻣﻠﺎﻥﺮﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺘﺼﺪﻳق
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺗﺼﺪﻳق
کلام ﻮ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی آﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
خاص ﺳﺎﻟکی ﺼﺎﺩﺭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﺟﺤﻮﺩ) ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﮑﺎﺭ ﻣﻘﺎبل
ﺘﺼﺪﻳق اﺳﺖ،
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐاﻔﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺟﺤﻮﺩ است و
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭلی
ﺒﺎﺯﻫم
ﺘﮑﺬﻳﺐ ﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ۴-
ﺍﻟﺮﺟاء ﻮ ﺿﺪّه
ﺍﻟﻘﻨﻮﻃ ﺮﺟاء
ﻮ ﺍﻣﻴﺪ،
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﻘﻨﻮﻃ ﻮﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﺑﺘﻮﻓﻴق
ﺪﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺘﺼﺎﺩﻑ
ﻭﺍﺗﻔﺎق
ﻮﺷﺎﻧس
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻪ
ﺳﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺑﺮخی ﻨﻴﺰسعی
ﻨﮑﺮﺩه ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻐﻔﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻥ
ﻨﻔس أمّاره ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻨﻬﺎئی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﺠﺰ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ،
ﻗﺪﺭتی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪﺗﺤﻘق
آﺭﺯﻭﻫﺎ ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻨﻴﺰﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺩﻋﺎ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖﻋﻘلی
ﺒﺴﺎﻟﻚ، ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖﺍلهی
اﺳﺖ. ﻗﻨﻮﻃ ﻨﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻮﺩل
ﺒﺮﻳﺪﻥ
اﺯﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﺻل ﻨﻴﺎﺯﻯ هم
ﺒﺮﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ،ﻭلی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺪتی
ﺴﻠﻮﻙ،
ﻭﺧﺴﺘگی ﺪﻝ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻭﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺷﺪه ﻭﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭتحمّل
ﺼﺒﺮ آﻥ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥاﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺗأﺧﻴﺮ
ﺩﺭآﻥﺮﺍ ﺑﻨفع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮبی اﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩه ،
ﻭﻣﺮﺍﺣل
ﻮﺍﺟﻠﻬﺎﻯ
آﻧﺮﺍطی ﻨﮑﺮﺩه
ﺍﺳﺖ. ۵ -
ﻭﺍﻟﻌﺪل ﻮﺿﺪه
ﺍﻟﺠﻮﺭ ﻋﺪل
ﻮﺿﺪّ آﻥ ﺠﻮﺭ
ﻭﻇﻠم اﺳﺖ. ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮک عدل
ﮐﺮﺩﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻭﺭفع ﻨﻮﺍﻗﺺ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺩﺭﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮﺳﻠﻮﻙ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﻫﺮﮔﺎه
ﮐﻪ ﮐﺎفی
ﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ(ﺑِﺪﺍ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ)
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍﺑﻴﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟک
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻓﻘﻄ
ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﻮﺩ،ﺑﻨﺎم اﻧﺼﺎﻑ
ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺪﺍﻭﺭﻯ عاﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺍﻭﺭﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ،ﻓﻘﻄ
آﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩهای
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ،
ﻭﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻓﻊﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ،
ﺍﻣﺮﻯ اﺳﺖ
ﻗﺎﺑل ﻘﺒﻮﻝ،ﻭﺣتی
ﻈﻠم
ﺒﺎﻟﺴﻮﻳّﻪ
ﻭﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ همه ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮعی عدﺍﻟﺖ
ﻭﻣﺴﺎﻭﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻘﺎﻧﻮﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺩﺍﻭﺭﻯﻓﻘﻬﺎ
ﺑﻨﺎﻡ (ﺷﺮﻉ)
ﻫﻴج ﻤﺤلی
اﺯإﻋﺮﺍﺏ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻧﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ اﺯ ﺍﻥ
ﺤﻤﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﮐﻤﺎل ﻮﻋﻘل کُلّی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺒﺎﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺘﻤﺎم ﺠﻬﺎﺕ
ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺟﻮﺭ)ﻇﻠم
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺍﺳﺖ،
ﻭﻋﮑس ﻋﺪل اﺳﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻭﻧﻴﺰ(ﮔَﻮَﺭ)
ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣسخ آﻣﻴﺰ.

۶ -
ﻭﺍﻟﺮﺿاء ﻮﺿﺪه
ﺍﻟﺴﺨﻄ ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﻋﮑس ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی
اﺳﺖ. ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ ﺩﺍوﻃﻠﺒﺎﻧﻪ.
ﻭﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﮔﺬﺷﺖ،
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﺒﻬﺮه ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺟﺎﻣﻌﻪ. ﺍﻣﺎﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، که ﺭﺿﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺳﺨتی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮﻭ ﻃﻮل
کشیدﻥ ﻤﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ. (ﺳﺨﻂ)ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭﺧﺴﺘگی
ﻮﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻧﺪه ﻭبی
عقیده ﺑﮑﺎﺭﺧﻮﺩ،
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯﻋﺠﻠﻪ ﻭﮐم
ﺤﻮﺻﻠﻪﮔﻰ،ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی
کرﺩه ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
آﻣﺎﺩه ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ از
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻣﻬم الهی اﺳﺖ. ﺭﺿﺎ
ﻳکی اﺯ ﺷﺮﻭﻃ
کاﺭﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﺗﺎ (ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫم
ﺮﺍﺿﻰ) ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﺳﺎﻟک ﻤﻘﺎﻡ (ﻣﺮﺗﻀﻰ)
را در شهود
مرتضوی
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ۷ -
ﻭﺍﻟﺸﮑﺮﻭﺿﺪه
ﺍﻟﮑﻔﺮﺍﻥ ﺸﮑﺮﻭ
ﺿﺪآن کفراﻥ
ﻨﻌﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﺷﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻣﻄﺮح ﺍﺳﺖ،گرچه
ﺷﮑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺯ ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﮐﻤک ﺮﺳﺎنی
ﺒﺴﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺸﮑﺮ ﻭﺳﭙﺎس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻫم ﺴﭙﺎس
ﻧﺸﺪه . ﻭلی
ﺪﺭﺳﻠﻮک که ﺷﮑﺮ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ،
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﮑﺮﻯ ﺒﮑﻨﺪ،
ﻭلی ﺴﺎﻟک ﭽﻪ
ﺍﻳﻨک که ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﻠﻮک الهی
اﻓﺘﺎﺩه ، وچه ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻯ ﻴﺎﻓﺘﻪ ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎئی
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻤﺮﺍﺗبی
اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺸﺎﮐﺮﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﮐﻪ ﻋﻘل
ﺴﭙﺎس ﮔﺬﺍﺭﻫم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﮐﻤک
ﻮﻗﻴّﻮﻣّﻴﺖ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍلهی
ﺒﻮﺩه ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ. ﺳﭙﺎس
ﻣﺪﺍﻭم ﺴﺎﻟک
ﺮﺣﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﻓﺰﻭﻧﻰ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
اﺯﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻋﺪم
ﺸﮑﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﺩﻟﻴل عدم ﺪﺭک
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒلی
الهی اﺳﺖ،
ﻭﻋﺪم اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﺗﻮقع اﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚﻏﻴﺮﺷﺎﮐﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
(ﮐﻔﺮﺍﻥ) ﭘﺮﺩه ﮐشی
ﻮﻧﺎﺩﻳﺪه ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺳﺖ،ﻭﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ
ﮐﻔﺮﺍﺳﺖ
ﻭﺟﻬل ﻮﭘﺮﺩه ﺍﻥ
ﺒﺮﭼﺸم ﻮﻋﻘل
میباشد. ﮐﻔﺮﺍﻥ
ﻨﻌﻤﺖ
ﻧﺎﺳﭙﺎﺳﻰ،ﻭﺣتی
ﺮﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
ﻨﻌﻤﺖ . ۸ -
ﻭﺍﻟﻄمع ﻮﺿﺪّه
ﺍﻟﻴﺄس ﻃمع ﻮ
ﺿﺪّ آﻥﻴﺄس
ﺍﺳﺖ. ﻃمع
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻨﺎفعی
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻃمع ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﺯﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻮﻳﺄس ﺍﺯﮐﺴﺐ
ﭼﻨﻴﻥ اﻣﺘﻴﺎﺯﺍتی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﮐسی ﺒﺎﺷﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺩﻝ ﮐﻨﺪه
ﺗﻮقعی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻠﺎﺵ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻨمی
ﺒﻴﻨﺪ. ﻃمع
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩﻃمع
ﻘﺎﺑل ﻘﺒﻮل
ﻮﻣﻨﻄقی اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻃمع ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻪ
ﻓﻘﻄ ﻤﺮﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺮﺍﻯﺑﻬﺮه
ﮔﺮﻓﺘﻥاﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻤﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻃمع
ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺯﻫم
ﺒﻴﺸﺘﺮﺩﺭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
الهی هست ،ﮐﻪ (ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻔس ﮐلّ
ﻔﺎﻃﻤﻰ)
ﺩﺭﻗﻮس ﻧﺰﻭل
ﺒﺎ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺩﻟﺴﻮﺯﻯ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
شهودی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﻳﺎﺩﺍﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻗﻮﻝ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﭘس
ﺍﺯﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻟﺎﺯم ﺒﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
همان ﺮﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوم
عرشی ﺑﺎ
ﺻﺎﺣﺐﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺷﺨﺺﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ۹-
ﻭﺍﻟﺘﻮﮐل
ﻮﺿﺪﻫﺎ ﺍﻟﺤﺮﺹ
توکّل ﻮ ﺿﺪ آﻥ
ﺤﺮﺹ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ،
ﻗﻨﺎﻋﺖ ﺿﺪّ
ﺣﺮﺹ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺑﺠﺎﻯ ﻘﻨﺎﻋﺖ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺵ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
. توکّل
ﻮﺍﺗﮑای ﺒﺨﺪﺍ
ﻭﺍﺗﮑﺎل ﺒﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﻭﺻﺒﺮ مَحرومیّت
ﺭﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﻫم اﻣﻴﺪ
ﺑﮑﻤﮑﻬﺎ
ﻭﺑﺨﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
نیزاﮔﺮ ﮐسی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻃمع
ﻮﺣﺮﺹ ﻣﺎل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺘﻮﮐل
ﺒﺮﺯﻗﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺗﻌﻬﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩه ﺍﺳﺖ،
ﺧﻮشی ﻮﺿﺮﺭﺵ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ کمک
ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺤﺎﺿﺮ ﺑﺘﻮﮐل
هم ﺮﺍه ﻓﻘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
10 - ﻭﺍﻟﺮﺃفة
ﻭﺿﺪّﻫﺎ
ﺍﻟﻐﺮّة ﺭﺃﻓﺖ
ﻭﺿﺪ آﻥ غرّه ﺷﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻓﺮﻭﺗنی
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل
غرﻭﺭ ﻭﺗﮑﺒّﺮ
ﺍﻣﺪه ،
ﻭﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﻣﻘﺎﺑل
ﺘﮑﺒّﺮ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭ ﻓﺨﺮﻓﺮﻭشی
ﻮﺩل
ﺴﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﻓﺖ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺭﻭٴﻮﻑ،
ﻭﻏﺮّه ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭﺳﺮﮐﺶ ﻭﭘُﺮإﻓﺎﺩه
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ۱۱ - ﻭ
ﺍﻟﺮﺣمة
ﻭﺿﺪّﻫﺎ
ﺍﻟﻐﻀﺐ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺿﺪّ آﻥ غضب
ﺍﺳﺖ. ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺗﺮﺣّم ﺒﺮ
ﺍﻧﻬﺎ،ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻣﺴؤل
ﻮﺍقعی ﺨﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯ هاﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ
ﺸﺄﻥ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی آﻧﻬﺎ،ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﺭک ﻮ
ﻗﺪﺭتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺑﻬﺘﺮﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻴﭽﺎﺭﮔﺎنی
هستند ﮐﻪ
ﺍﺳﻴﺮ ﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻬﺎ ﻭﻋﻮﺍﻣل
ﺠﻬﺎﻟﺖ ﻭﻣﻨفی
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺮﺣم
ﺒﺮﺍﻧﻬﺎ ﻋﻔﻮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺍﺩﻥ
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ اﺻﻠﺎح
ﺨﻮﺩ،ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺨﻄﺎﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ. ﻭلی
ﺒﺮﻋﮑس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیرﮐﺎﻣل
ﺒﺎﻫﺮ ﺧﻄﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،حقّ
غضب ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. وچه ﺑﺴﺎ
هم ﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴﺖ شخص
طوری باشد که حقّ
غضب کرد ن د
اشته باشد مانند
رئیس و
فرمانده بودن رَحِمت
انسان در
آخرسربلندی و
راضی میکند ولی
غضب در نهایت
در هر مورد هر
کس را پشیمانی
و تدامت ببار
می آورد غضب
عبور از مرز
حق کسی برای مجازات
و سرزنش دیگری
است و افراط
گری در آن است. 12
– و العلم و
ضدّها الجهل علم
و ضدّ آن جهل
است. علم دانش
و داده های
ذهنی رسیده از
خارج است و
بمعنی سلوکی
شهود و آگاهی
و با خبر بوده
از حقایق واسرار
الهی است. جهل
نداشتن علم
وآکاهی است و
در همین حدیث در
مقابل عقل
آمده بود. در
اینجا جهل از
جنود و
سربازان جهل
آمده است ( جهل
بی علمی ) خود
یک عامل از
(جهل و بی عقلی )
است و( جهل
مرکّب) شدید
است .13 – و الفهم
و ضدّه الحُمق
فهم و ضدّ آن
حماقت است. فهم
قدرت ادراک
سریع و ادراک
درست و عمیق
با حدّ أقل
تلاش و زحمت
معلم و تنزیل
منطقی کمتر
مربّی است. ولی
احمق بمعنی کم
عقل معلم را
بتکرار صحبت و
تنزیل بیشتر
منطقی و تشبیه
و کاربرد مثال
بیشتر و سمبولیسم
وادار میکند . ولی
برخی باز نمی
فهمند و اگر
فهمیدند سطحی
و کُلّی است . وزود
فراموش
میگردد. و
قدرت دفاع از
أمر تصدیق شده
خود را نیز
ندارند. وچون
هیپنوتیزم
برای حفظ تأثیر
تلقین آن باید
مدام تکرار
گردد و تحت
تکرار همان
آموزش قبلی
باشد، و نه
آموزش جدید
برتر. پیامبر
حماقت را برعاقلی
اطلاق کرده که
کاربرد عقل را
ندانسته، و
آنرا برای
سلوک الهی و
تکامل و رسیدن
بعقل کُلّی
بکار نمیبرد. احمق
بدو معنی است
یکی که عقلی
ندارد و یکی که
عقلی دارد
وکاربرد عقل
را ندارد. درهر
حال فهم و
حماقت مانند
دیگر احوال
آدمی یک مسآله
روانی و ذهنی است
. که هر دوی
آنها در دست قیّومیت
الهی از ذهن و
فکر شخص است . و
تناسب آن بسته
بمقام تکاملی
شخص است. و
درجه سلوک
الهی و تزکیه
نفس او است. اما
سرعت درک امور
علمی ومادی و
حتی منطقی و
فلسفی در غیر
سالکان گناه
کار، دلیل عقل
آنها نیست . مگر
قدرت عقل جزئی
ماتریالیستی
آنها است. که وقتی
چنین عقلی
فعّال تر شد
قهقرای روح
خود را میسازد.
ومانند چاه
کنی فعّال است
که هرکه بیشتر
حفاری کند خود
را بیشتر از
نجات و خروج
از جاه محروم
میکند. اما
عقل جزئی ایدآلیستی
که با تلاشهای
بجای گودال
کندن ببرج
سازی میپردازد
و خود نیز بالا
تر میرود. در
سالک با تزکیه
نفس بیشتر در
هر مرحله قدرت
فهم و ادراک
او از حقایق
جدید و برتر
الهی بیشتر
میگردد . و در
هر توقّف
شهودی در سلوک
دوره جدیدی از
تزکیه نفس
مجدد لازم
میگردد. 14 – و
العفّة و ضدّها
التهتّک عفّت
و ضدّ آن هَتک و
بی حیائی است . حفظ
آبرو و ضد آن آبرو
بردن است. امتناع
آن گناه کاری
با اصرار و
تکرار و علنی بودن
و با افتخار
کردن است. عفّت
ترک گناه و
گذشت از گناه
کاران و هر
کار فاسد دیگران.
فساد اجتماعی
و قرار دادی و
عادت جامعه
است و یا بر
خلاف تعهّد و
قولی که داده
شده و یا
قانون منع
کرده است و یا
هر کاری که باعث
قهقرای روح
وعقل گردد. حتی
اگر که در
ظاهر و در
جامعه نیز
گناه نباشد. عفیف
گناه نمی کند
و گناه دیگران
را نیز می
بخشد و عفو مینماید.
15 – و الزُهد و
ضدّه الرغبة – زهد
و ضدّ آن
تمایل و رغبت
است. تمایل و هَوَس
و تحریک برای
انجام یک گناه
و یا هر کاری
برای قهقرای روح
باشد. و زهد
ترک آن هَوَس
است گرچه نیاز
غریزی هم باشد
زاهد در سلوک
نیز از دنیا میبرد
و هم هَوَسهای
نفس خود و
غرایزش را می
کشد. زهد
لازمه سلوک الهی
است در غیر
سالکان زهد
باعث غرور و
خودستائی میشود
. و در زهد
کارهای انجام
ندانی مطرح
است ولی سالک
غیر از آن بوظایف
انجام دادنی و
تحلیه میپردازد.
غرور زهد مانع
پیشرفت سالک
است بخصوص قبل
از شهود سوم
فاطمی است . 16 – و
الرفق و ضدّه
الخَرق - رفق و
نرمش ضد خرق
وپرده دری است
رفاقت و نرمش
و همراهی با دیگران
و تسهیل در
أمر تصدیق و
تأیید احوال دیگران
است. ارفاق
نوعی ترَحِم و
گذشت است . خرق
و پرده دری
چون غضب
میباشد که حاضر
بترَحِم و
گذشت خطا کاری
دیگران نیست و
چه بسا غیر سالکان
که دیگران
هنوز کسی خطا
نکرده خود پرده
دری میکنند. شرم
و حیا در پرده
دری پایان و
مرز ندارد. 17 – و
الرُهبة و
ضدّها
الجُرأة –
رهبت و ترس و
ضد آن جرأت و
نترسی است رهب
و ترس از خطر
مانع از انجام
کار های خطرناک
و بد عاقبت و
قهقرائی روان
میشود. ولی جرأت
با حماقت عکس
آن است. ترس از
خدا مقدمه کشش
سالکان بسوی
خدا است. و بعد
طمع بهشت الهی
پیش میبآید و
آنگاه که سالک
ادراک بهتری
از راه خدا
داشت تنها
آرزویش شهود قائم
است ونه ترس از
جهنّم ویا طمع
بهشت. جرأت در
افراد جرئ و
نترس هست که جرأت
در اعمال منفی
و گناه میکنند
که در واقع این
جرأت نیست بلکه
همان شجاعت یک
قلوه سنگ است که
دارد از کوه سرا
زیر میشود. زیرا
عقل ندارد و
تسلیم طبیعت
خود گردیده
است. ولی هیج عاقلی
حاضر نیست با
این سرعت و
رها شدگی خود
را بسر ازیری بیندازد.
جرأت برای کارهای
مثبت تکاملی و
سخت و با
احتمال خطر و
شکست است. که اگر
سالکی بی پیر
بود جرأ ت او
همراه احتمال
سقوط و شکست
است . که اگر
سالکی بی پیر
جرأت او همراه
احتمال سقوط و
شکست باشد ، با
پیر ره رفته
بودن، بیمه
شدن از خطرات
در راه تاریک
و پر خطر است . 18 - التواضع
و ضدّه التکبّر
– تواضع و ضدّ
آن تکبّر است فروتنی
از محلّ قدرت برای
دیگران شرط
است و الاّ
فروتنی خود کم
بینی و ضعف
شخصیّت و منّت
کشیدن دیگران
است . تواضع
خود را در
وضعیّتی تکاملی
ناچیز ووضیع
دانستن است . تکبّر
خود را
باندازه کافی
بزرگ و کامل دیدن
و امتناع از تکامل
باز بیشتر است.
در جامعه نیز
برخی بخاطر
مال و مقام
اجتماعی و زور
و سنگ دلی، خود
را از دیگران بزرگ
تر میدانند و
بر آنها فخر
میفروشند. سالک
با کشتن روح
بزرگ بینی خود
متوجه حقارت مقام
تکاملی خود
نسبت بپیر و
کاملان دیگر
میگردد.

19 –
التوءدة و
ضدّها
التسرّع - تأنّی
و صبر و توجّه بمسائل
نا پیدا و
جنبی در کاری که
در پیش دارد
از محل عقل و
بررسی شرایط و
آمادگی رفع
مشکلات است. ولی
در تسریع و
تسرّع و عجله
در تصمیم فوری
با جرأت نتیجه
کم عقلی کاری
را شروع میکند.
و بعد خود را
با مشکلات
زیادی که قبلا
ندیده بود
مواجه می بیند.
در آغاز سلوک
عجله برای پیوستن
بولایت و
اجرای دستورات
پیر لازم است
و مشکلات کار
گرچه زیاد است
ولی همان ها
را سالک
میخواهد، که با
کمک پیر رفع
نماید. اما پس
از سلوک برای
حصول نتایج و
شهودها نباید
عجله کرد. که این
کار شیطان نفس
و فریب کاری او
است . تا سالک
را خسته تر و
نا امید ومنصرف
کند و
بلذّتهای خود
باز گردد . 20 – و
الحِلم و ضدّه
السَفه – صبر و
گذشت و کاربرد
عقل در خلال
هرکاری گر چه سرعت
حرکت را کُند
میکند، ولی
شرایط خطر را
نیز مرتفع مینماید
وبا اطمینان
بیشتر پیش میرود.
در سلوک الهی
سالک که صبر
دارد و با
توکّل امور را
بعهده خداوند
محوّل کرده
است. ( سفاهت)
همان کم عقلی
مدّعیان عقل
است . احمق خود
را عاقل
میداند و (عاقل
جزئی) هم هست. ولی
عقل را بکار
نمی بندد و بی
عقل که مدعی
عقل شود و دست
بکاری بزند
سفیه است و نه
فقیه و عاقل
کامل پِگاهی . سفیه
بدون هر تفکّری
عکس العمل
نشان میدهد ولی
حلیم و صبور
عقل را بکار میگیرد
و عکس العمل
خود را در وقت
مناسب بروز
میدهد. 21 - الصَمت
و ضدّه الهَذر
– سکوت همراه
با عقل و صبر
چاره جوئی و
جستن راه اصلی
و هدف کُلّی
خود را دنبال
کردن است. در
برابر هر عملی
فورا عکس
العمل نشان
نمیدهد ولی
هذر گوئی و
چرند گفتن کار
غیر سالکان و
غیر عاقلان
است که بجای
نداشتن حکمت و
گفته مناسب
سکوت نمی کند
و چرند بی
معنی و بدون
طرح عقلی نظری
ارائه میدهد. 22 –
و الإستسلام و
ضدّه
الأستکبار –
تسلیم بپیر تسلیم
عاقلانه و
بمربّی الهی
است و نه تسلیم
بنفس امّاره یا
هر زورگوی دیگر.
و لذا بخوبی
روشن است که توجّه
امام صادق
برای جنود و
سرباران خیر
وشر، منظورش
تنها در سلوک الهی
است. و تعلیمات
عمومی برای طالبان
لقای الهی هست
. و امام قصد
آموزش کُلّی و
اجتماعی غیر
سالکان دارد. گرچه
باز مفید آینده
آنان هست. استکبار
تکبّر کردن
ناحق نسبت بتسلیم
بپیر و هر
عاقل برتر و
شایسته تر است
در تسلیم و
تواضع شخص حس
ّ میکند خود
را کوچک میکند
و این اگر
بمصلحت باشد
درست است . و
اگر برای پیر
و مربّی باشد
منتهای سعادت
أبدی شخص سالک
میباشد.

23 – و التسلیم
و ضدّه
التجبّر تسلیم
و قبول أمری
داوطلبانه و
پس از بررسی
های عقلی درست
است و بهتر از
این است که همان
را بجبر وزور
تن بدهد و
همیبشه رنج
حقارت را نیز
ببیند در سلوک
الهی است که سالک
آزادانه آزادی
خود را یکجا
تسلیم پیر
الهی میکند و
اطاعت دائم
مینماید و حتی
فکر درست خود
را میگوید و
تا کسب تأیید
کند و بدان
عمل نمی نماید.
تجبّر مجبور
شدن است و
دیگران را
مجبور کردن چون
تحکّم و زور
گوئی است .

24 –
و العفو و
ضدّه الحِقد –
بخشش و ضدِ آن
کینه و نفرت
است و گذشت از
خطای دیگران و
نظایر آن نه
فقط دوستی
ومحبّت را کسب
کرده ایم بلکه
روح و نفس خود
را نیز آرام
کرده ایم و
کمتر بفکر
انتقام جوئی و
هیجان و جنون
می افتیم . حقد
وکینه و در دل داشتن
خاطره بد از دیگران
باعث تحریک
نفس و بروز
عکس العمل
هائی که دشمنی
دیگران را
نیفزاید. عفو
در گذشت خطا و
بالاتر عفو در
فراموشی این
بخشیدن و
بالاتر نیز عفو
در خدمت و عشق ورزی
با این خطا
کار بورزد که مولا
علی گفته است . 25
– و الرقّة و
ضدّها
القُسوة نرمش
و ترَحِم و
ضدّ آن قساوت
و سنگدلی است. قلب
رقیق ترَحِم
دارد و نتیجه
عقل و فکر
برجسته صاحبش میباشد
که میداند
دیگران که حقوقی
درحیات دارند،
و اگر که خطائی
کردند مجبور
بوده اند. عقل
کافی و تجربه
لازم را
نداشته اند. لذ
ا بجای انتقام
در صدد رفع
نقص و دفع
مشکلات دیگران
بر میآید تا
آنها را تکامل
و اصلاح و
هدایت کند . سنگ
دلی در انتقام
نه فقط جبران
خطاهای دیگران
نیست بلکه احتمالا
خشونت و آزار دیگران
را افزایش
میدهد . و
تزاید و شتاب نفرت
در طرفین متجر
بمرگ یک طرف میشود.
اما شتاب در
رقّت و گذشت و
عفو سرعت کشش
دو طرف را بهم
برای دوستی و
تحبیب و تفاهم
بیشتر
مینماید

26 –
و الیقین و
ضدّه الشک - باوری
یقینی و ضدّ
آن شکّ و بد
گمانی است. یقین
علمی نتیجه
تحقیقات و
تجارب در همه قابل
حصول است ولی
یقین عینی که با
چشم دیده شود
و آکتیو باشد
بیشتر در
سالکان مفهوم
دارد . اما حقّ
الیقین و یینش
واقعی تنها در
کاملان
وواصلان نور
قا ئم در سلوک
دست میدهد. دودی
که از دور
دیده میشود
علم القین
ایجاد میکند. که
آتش سوزی در
کار است ولی
باز چشم
فریبنده است
ممکن است دود
بدون آتش باشد.
اما چون نزدیک
آتش شود و
شعله آتش را
بچشم ببیند یقین
حاصل میکند که
واقعا آتش
سوزی مطرح است.
ولی این یقین
تا با آن کس که در
وسط آتش گیر
کرده فرق دارد
و او احساس
واقعی آتش را
میکند و حقّ الیقین
بوجود آتش دارد
زیر ا ممکن است
همین آتش دیده
شده ما باز
فریب یا بازی
باشد. که چون
فیلم سینمائی
روی پرده
دیوار
انداخته شده باشد
و دودی هم در
پشت آن باشد . شکّ
وتردید و دو دلی
نتیجه نداشتن
علم کافی و
تجربه لازم و
دلائلی که انسان
را باور بدهد. در
سلوک الهی
شاید مراتب
الهی که نور
دیده شهودی
نشده باشد دلیلی
برای شخص باشد.
که ممکن است
چنین مراتبی
پس از طی زمانی
در سلوک وجود
نداشته باشد. و
اینجا باوری
از ندیده برای
سالک ضروری است
و الاّ با هر
تردید طی دوره
سلوک ممکن است
نتیجه بخش
نباشد. زیرا
نتایج سلوکی
اموری در ذهن
و حال سالک
است که بستگی بگنجایش
فکر و ایمان و
باوری او است .

27- و
الصبر و ضدّه
الجزع – صبوری
و ضدّ آن بی
تابی است . صبر
و تحمّل
مشکلات نه آنکه
رنج را برخود
هموار کنیم تا
شرایط مزاحم
برطرف شود. و
یا پس از
مدّتی مبارزه
بر طرف میشوند.
در مورد آزار
دیگران زمینه آزارهای
بعدی را بر
طرف کند اما
در سلوک الهی
آزار از خود
ما است و بی
تابی بر گناه
و مشکلات خود
کاری احمقانه
است با گذشت زمان
و سلوک و
تمرین سالک باصلاح
خود میپردازد .
بی تابی نتیجه
کم عقلی و
عجله و نداشتن
آگاهی از راه
حلّ مشکلات
است .

28 - و
الصَفح و
ضدّها الإنتقام
– گذشت وعفو و
ضد ّ آن انتقام
جوئی است در
صفح و مصافحه
و دست دادن دوستی
پیش میآید و
نشان گذشت از
خطای خطا کار و
این اولین
معالج روح
خودمان نتیجه زخم
و آزار دیگران
است . و زمینه
ساز دوستی با
بد کار و
آماده کردن او
برای هدایت و
اصلاح است . در
انتقام نه فقط
نفس و فکر
وروح ما را با
آتش انتقام میکُشد
و عکس العمل
های بدتری از
شخص مقابل را
وادار میشویم
بلکه طرف مخالف
را نیز مُحِق
میکند که گارد
بگیرد و از خود
دفاع کند. زیرا
کسی نبوده که عقل
کافی داشته باشد
تا آزاری ندهد.
وهمه نیز بخاطر
فریب نفس
امّاره توجّهی
باعتراف خطای خود
ندارند . و لذا
خود را محق
میداند تا از
خود دفاع کنند
و در نتیجه
مشکلات و
دشمنی و گناه کاری
و آزار بیشتر
میگردد . حتی در
انتقام
قانونی خاطی
نیز حاضر
بقبول آن باشد،
ولی دل او
مملو از کینه
انتقام جو
میماند و در
فرصت مناسب
لطمه کشنده خود
را خواهد زد.

29 –
و الغِنی و ضدّه
الفقر – بی نیازی
و ضدّ آن
نیازمندی است .
غنای مال ممکن
است همچنان
فقر روانی را محفوظ
بدارد و کار
غنیّ رام طیع
و سیر نشدنی
از ثروت و
غیره کند. سالک
حتی غنای مال خود
را رها میکند
و از هر غیر
خدا خود را بی
نیاز مینماید.
اما بی نیازی
از خدا منطقا
هم ممکن نیست
و هم عاقلانه نمی
باشد. بخصوص اینکه
سالک میداند نجات
و رَحِمتها و
آینده ها همه
در دست خداوند
است . چه رسد که ممکن
است خداوند
همه چیز را از
کسی بگیرد و
بقهقرا و حیوانیّت
مجدد ببرد. فقر
مالی در برخی
بی عقل کفر
آفرین است و
اگر عقلی داشته
باشد وسیله صبر
و تلاش بیشتر
است . سالک در (
خود فخری )
خویش سعی
میکند دلائل نیاز
را در خود
بکشد و مید
انیم هر چیزی را
که طالب باشیم
پس حصولش ده
ها چیز دیگر
لازمه حفظ
همان چیز اول میباشد.
و لذا سرعت و
شتاب حرص
بیشتر میگردد.
در دل کندن از نیازمند
بودن و
نخواستن برای
خواستن چیزی
همان است که سالک
میکند . تا جز
خد ا و وسائط
الهی و ثواب و
پاداشهای خدا چیزی
لازم نداشته
باشد.

30 – و
التفکّر(
التذکّر ) و
ضدّه السهو - تفکّر
ضد سهو و
فراموشی است . این
تفکّر چون
تذکّر و یاد
آوری که ضدّ
فراموشی است. تفکّر
بقصد خطا
نکردن بیشتر
مورد نظر است. که
عکس نادیده
گرفتن و مهم
ندانستن مسائل
دیگر است. که عدم
توجۀّ به آن
منجر بخطا و
مشکلات میشود .
سالک در تمرکز
مداوم خود با
صورت شهودی
پیر با وسائط
الهی برتر، همیشه
خود را در خط
الهی حفظ
میکند. و سهو
بمعنی فراموشی
یا مهم
ندانستن و
ضروری نبودن
او را( بحدیث
نفس و گفتار
با خویشتن
میکشاند. و
فراموش میکند که
با صورت شهودی
خود تا خداوند
أندیشه و
اینتویشن
درون گرئی و
صلات و ارتباط
کند.

31 – و
الحفظ و ضدّه
النسیان - حفظ
و ضدّ آن
نسیان و
فراموشی است ولی
بیشتر منظور
امام حفظ
پیمان سلوکی
با پیر و خد
اوند است و
عدم ترک و
فراموشی آن
است . غیر
سالکان بقول قرآن(
ناس ) و ناسیان
هستند. زیرا ناسی
و فراموش کار
عهد الست و
هدف خداوند و
تکامل و سعادت
خود میباشد. برای
حفظ در حافظه
بخصوص مسائل سلوکی
توجّه
میخواهد و یاد
آوری هر لحظه
ای تا ملکه او
شود و در خواب نیز
همان موارد
توجّه سلوکی
سالک در نظرش
خواهد بود. لذا
رؤیای سالکان
و ثبات آن در
ژنتیک روحی
آنها منجر
بشهودهای
الهی میگردد. و
الاّ شیطان
نفس حتی در خواب
هر لحظه ره
زنی میکند و
هم مانع شهود
میشود. و هم شهود
را آلوده و
مشکوک و غیر واضح
سالک مینماید.
معلومات علمی
در حافظه
بخصوص در غیر
سالگان بیشتر خیانت
مینماید تا
خدمت . و بیشتر
انسان را
بدنیا و طمع
سوق میدهد. اما
حافظه شهودها
در سالک مهم است.
که حتی پس از
مرگ تنها
سرمایه شخص
میّت همان شهودهائی
است که در
سلوک بدست آورده
است. 32 – و
التعطّف و
ضدّه القطیعة -
و( تواصل با رَحِم
) و عطف و ترَحِم
کردن و ضدّ آن
(قطع رَحِم )و
قهر و دوری
است. تعطّف و
محبّت
ومنسوبین
فایده اجتماعی
دارد ولی کشش ومحبّت
به ( رَحِم
سلوکی و طر
یقت ولایت )
فایده تکاملی
دارد. صله رَحِم
و اتّصال با رَحِم
طریقت الهی در
مادر هستی نوع
بشری شهود
فاطمی است. بدون
چنین ارتباط و
کشش با پیر
شانس شهود سوم
فاطمی هم نیست
. قطع ارتباط
با فامیل گاهی
نیز مصلحت و
فایده دارد که
همه شایسته
صله رَحِم
نیستند. ولی رَحِم
طریقت و ولایت
سلوکی برای قطع
شدنی و
محرومیّت و
قهقرای بیشتر
در غیر سالکان
دارد. ضعف
سلوک و تنبلی
آن نتسجه کم
باوری و کم
اعتقادی بهدف
الهی خویش است
و لذا احتمال
قطع آن فراوان
است و لذا گفتنه
اند صبر و پی گیری
سلوکی از خود
سلوک الهی مهم
تر است و بقول
مولا علی صبر برای
روح چون سر برای
تن است .

33 –
و القنوع و
ضدّه الحرص – و یا
رضایت بهرچه که
قسمت و روزی شخص
باشد. حرص
مانند طمع در
مال و بدست
آوردن بیشتر
است ولی طمع
بیشتر آرزوی
بیش خواستن
میباشد. 34 – و
المُواساة و
ضدّها المنع - همکاری
و تأمین نیاز دیگران
و ضدّ آن
جلوگیری از آنکه
دیگران نیاز
دارند . مواسات
همان مساوات
در داشتن است
بین خود و
دیگران و
همکاری و هم
دردی نشان
دادن است. ( أسی
و أسف) و درد
نشان خود بغیر.
35 - و المودّة و
ضدّها
العداوة - مودّت
و محبّت و ضد ّ
آن دشمنی است. (
ودّ و عشق و
عطف و ابراز دوستی
است در سلوک الهی
بپیر باید
نشان داد و
تنها کار واقعی
سالک در سلوک
از جانب خویش است.
دیگر اعمال
ووظایف با
داشتن این عشق
و محبّت برسالک
آسان میگردد و
بدون محبّت همکاریها
سخت و آزار دهنده
خواهد بود . 36 - الوفاء
و ضدّها
الغَدر – وفاداری
و عکس آن
خیانت است. وفای
بعهد و پشت نکردن
بپیمان حیاتی سلوک
است که سالک
با آن آغاز
سلوک میکند و
تا شهود قائم
دست از پیمان
خود نمی کشد
مگر پیر اورا
مرخّص و طلاق
و مطلق و آزاد
نماید. 37 – و
الطاعة و
ضدّها المعصیة
– طاعت و ضدّ آن تمرّد
و معصیت کردن
است. و این
بیشتر و همیشه
در سلوک الهی مفهوم
دارد . که طاعت از
خدا و پیامبر
و امام و پیر
میکند و معصیت
و گناه و
عصیان و تمرّد
نمی نماید و
الاّ طاعت از غیر
خدا بسته بسود
مادی و تعهّد
اجتماعی و
ضرورت و ترس
است . 38 – و
الخُضوع و
ضدّه التطاول-
فروتنی تسلیم
و ضدّ آن سرکشی
و پا از گلیم
خود دراز تر کردن
است. فروتنی
بپیر ووسائط الهی
و حقیقت که دیگران
صاحب حقّ
میباشد وتسلیم
بحقّ آنها
باید بود و نه تجاوز
بحقوق آنها و
تطاول دست
درازی بیش از
حقّ و شایستگی
. 39 – و السلامة و
ضدّها البلاء
– سلامتی و عکس
آن بلا و
مصیبت . که سلامتی
جسم از مرض یا
هر حادثه ای خطر
ناک و چه سلامتی
فکر و آرامش
آن و چه سلامتی
روح و نجات آن. زیرا
سالک با
بلایای الهی و
آزمایشات او
میخواهد
بیماری روحش
را برطر ف کند
و این بلا سختی
و تحمّل و
تمرین صبر است
. و نه مصیبتی
اتفاقی علیه سلامتی
و منافع و
حقوق سالک که وی
خود طالب بلای
سلوکی است . 40 – و
الحُبّ و ضدّه
البُغض – عشق و
ضدّ آن نفرت و
بغض و کینه
است عشق شدید
تر از رأفت و
ودّ و وداد است.
عشق تنها سرمایه
سالک است که بپیر
ووسائط الهی
میورزد . 41 – و
الصدق و ضدّه
الکذب راستی و
عکس آن دروغ
است. راستی در گفتار
و نیّت درست
در افعال و هدفهای
درست د ر پندار
است. دروغ بیشتر
در گفتار است که
بر خلاف نیّت
و دانائی شخص بیان
میشود. ولی
دروغ نا پیدا کذب
نیست و همان
است که همه
همیشه بنام
سیاست مداری
دارند و خیال میکنند
راست نیز هست . راست
گو ئی و صدق
غیر از صدقه و
اثبات صدق
سلوکی یا
اعمال خیر وتکامل
میباشد. 42 – و
الحقّ و ضدّه
الباطل – و
حقیقت وعکس آن
باطل است . حق آنجه
که باید از طرف
شخص ترجیح داده
شود و همان
انتخاب بهتر و
أحسن است. اما
وسائط الهی در
سلوک که تنها
وسیله توسّل
سالک است باید
دارای حقیقت و
کمال بوده
باشد. و وسیله خود
نیز ره رفته
باشد. و اگر سالک
در اعمال
صادقانه خود
نتیجه نگرفت دلیل
بطلان
حقّانیّت پیر
خویش نیست. و که
بسا پیر نیز
حق باشد ولی
سالک شایسته
حق و شهودی و
اعمالش مورد
قبول الهی
نبوده باشد. لذا
پیر را باید
از خدا خواست تا
او معرفی کند
و روش اویس قَرَن
دارای قرّه
های شهودی را
بکار برد. گرچه
جا دارد اگر
از خدا نکرفت
سالک بکُلّی
از اولیای خدا
دوری نکند. بخصوص
اگر دو نفر
کامل و ره
رفته در باره
یری نظر مثبت
داده باشند. 43 –
و الأمانة و ضدّها
الخیانة – و امانت که
صدّش خیانت
است. که امانت
در مال دیگران
و حفظ آن بدون
هر دست بردی و که
امانت بمعنی
اوم کردن و
سلوک و حفظ امانت
الهی در کشش
بسلوک است که همان
شهود ها هستند
. و در مقدمه
آنها صورت
شهودی پیر و
پیمان با او است.
خیانت در
امانت در سلوک
بغیر خدا ووسائط
الهی بستن است
و با دشمنان پیر
و دوستان قدیم
خود نشستن و علیه
پیر جاسوسی
کردن است که سالک
را رسما منافق
و بدترین جهنم
ها را پس از
مرگ خاص منافقین
خواهد بود . 44 - و
الإخلاص و
ضدّه الشوب و
الشرک – و خلوص
و ضد ّ آن
آلودگی و
شائبه یا شرک
است. خلوص فلزّات
از مواد غریبه
و زائد و خلوص فکر
از امور کاذب
و خلوص سالک
در پیمان بدون
هدفهای غیر
الهی و شهود
طلبی و بد ون
هر شائبه بودن
و ناپا کی ها . در
سلوک اگر خلوص
و نیّت توحید
الهی نباشد و
با غیر وسائط الهی
توجّه نمودن
شرک است و
شریک برای خدا
ساختن است . 45 – و
الشهامة و
ضدّها
البلادة – و
شجاعت گذشت و
جوان مردی و
ضدّ آن کودنی
است. بلید
عربی و پلید
فارسی بهم
نزدیک هستند. 46 – و
الفهم و ضدّه
الغباوة – و
ادر اک و
دریافتن و ضدّ
آن کودنی و
دیر فهمی و بد
فهمی است. 47 – و
المعرفة و
ضدّها
الإنکار – و
شناخت و ضدّ
آن انکار است . تصدیق
پس از فهم است و
انکار رد کردن
قبل از فهم و
یا بعد از
فهمیدن
میباشد و
تنبلان و
کسانی که مرد
اخلاق و مسؤلیت
نیستند و انکار
توجیه کار خود
میکنند و دلیلی
برای عدم مسؤلیت
در برابر
دیگران نشان
نمیدهد . 48 – و
المداراة و ضدّها
المکاشفة –
همراهی نشان
دادن عکس رسوا
نمودن است
مدارای دیگران
نگهداری آنها
با رعایت
تاکتیک های ما
است تا آنها
را براه ر است
هدایت کنیم و
رسوا کردن
خاطی راه
هدایت آینده
اورا از طرف
ما و دیگران
می بندد. 49 – و
سلامة الغیب و
ضد ّها
المماکرة -
نداشتن توطئه
و نقشه سوء نیّت
در فکر و در
نقشه و تظاهر
خود بدوستی با
دیگران. یکی
از مهمترین
صفات ضروری
برای سالک است
که آنکه در دل
دارد بآنکه میگوید
یکسان باشد
حتی اگر غاط
بوده باشد. و
غیبت برخلاف
حضور کسی نظر
نمیدهد . 50 – و
الکتمان و ضدّه
الإفشاء - راز
داری و ضدّ آن شایعه
سازی و رسوا
کردن است. هم
اسرار پیر خود
از انتشار بنا
شایستگان وهم اسرار
مردم که باعث
آسیب بر ای
انها گردد و
هم خطائی که دیده
شده است رسوا
نکند شاید
خطار کار خود
متوجّه شود و
اصلاح گردد .

51 –
و الصلاة و
ضدّها
الأضاعة - و ارتباط
سلوکی با پیر
و سمبولهای
شهودی در عبادات
و نماز و ضدّ
آن اتلاف وقت
و قطع صورت شهودی
و اتلاف
هدایتها و
ثوابها است که
تا کنون در
سلوک بدست
آمده است .

52 –
و الصوم و
ضدّه الإفطار - و
روزه و صوم
وعکس آن افطار
است. ولی
افطار پس از
روزه واجب است
و از عوامل جهل
نیست. مگر اینکه
صوم همان اوم
و سلوک الهی
باشد. که عکس
آن جدائی از طریقت
و پیر باشد. فطر
و ترَک
برداشتن و
جدائی و فاصله
گرفتن و ترک توسّل
عبادی است اما
در پایان سلوک
و روزه افطار
و ترک سلوک و
روزه است که زمانی
خداوند آنرا
بدل سالک میرساند
و از پیر
فرمان جدائی و
آزادی و مطلق شدن
یا طلاق بیابد.
53 – و الجهاد و
ضدّه النکول –
و جهد و اجتهاد
و ضد آن رکود و
زمین گیری است
. در جنگ با پیامبر
بهانه می
تراشیدند ولی
امروز در سلوک
الهی و قصد و
سعی لازم آن
کوتاهی نکنند
و تنبلی و
اقتصاد
ننماید و رکود
و نا فرمانی
در پیمان نکنند.
54 – و الحجّ و
ضدّه نبذ
المیثاق – و
حجّ و حق جوئی
سلوکی با پیر
با پیمانی
برای کسب
وسائط الهی و
شهود که مقابل
آن ترک پیمان
سلوکی و هدف
حق جوئی شهودی
است . که بقول پیامبر
همان حجّ أکبر
است و حجّ
کعبه نمایش حجّ
أکبر میباشد . ولی
سلوک الهی و
حق جوئی بقول پیامبر
حجّ آکبر یک
بار واجب در
زندگی است . و
الاّ در حج
کعبه میثاق و
پیمانی در کار
نیست. و اکر کسی
نتوانست حج
کند واجب هم
نیست.

55 –
و صون الحدیث
و ضدّه
النمیمة - کنترل
کلام و حفظ
شرایط آن و
بررسی أثر تکاملی
و نتایج آن که ضدّش
نمّامی و دو
بهم زدن و عدم توجّه
بآثار نا
مطلوب کلام خود
در دیگران است
. 56 – و بِرّ
الوالدین و
ضدّه العقوق - احترام
والدین و ضدّ
آن عاق شدن از والین
جسمانی است ولی
والدین واقعی
انسان در سلوک
الهی پیر و
امام زمان دو
والد و هر دو
پدر الهی سالک
هستند که برّ
و فرّ الهی
جوئی ووفاذاری
بآنها است. که هدف
و آرزوی آنها
برای سالک است
و( عاق عکس حق )
طرد کردن
والدین
روحانی از
سالک متمرّد
یا منافق است . شاید
پیر تا سه بار
عاق کردن و
طلاق و طرد
نموده و آزاد
نمودن از
پیمان او باشد
که نادیده
بگیر وباز
سالک را با
طلاق دوم
بپذیرد که سالک
توبه ومعذرت خواسته
باشد ولی بار
سوم سالک باید
بدیگر پیر بپردازد
و رجوعش از
نظر خداوند
حرام است تا
خداوند در آینده
چه مشیّت کند
مگر با( محلل) که
پیری سالک را
بپیرد و آگاه
سالک درست کار
باشد که موافق
بازگشت این
سالک بپیر اول
او باشد. 57 - و
الحقیقة و
ضدّها الریاء
– و حقیقت (نفس
الأمری) و ضدّ
آن تظاهر وریاکاری
کاذب است. حقیقت
فکری تا آنجا که
سالک اکنون و
فعلا میداند و
حقیقت عملی
ورفتاری با دیگران
وبا خویشتتن
در سلوک که آصل
وواقعی باشد
نه کاذب و ریا
کاری و تظاهر.

58 –
و المعروف و
ضدّ ها المنکر- و
نیکوئی و ضدّ
آن بد کاری است.
معروف برحسب
عُرف و رایج
از مفهوم نیکی
بدیگران است . زیرا
در نظر آنها
همان نیز خوب است
ولی ممکن است
خوب برحسب عرف
از دید
عاقلتران بد
باشد، و یا
خوب تر و بهتر
داشته باشد که
در این صورت
شخص مقابل
نیکوکاری و
تکامل گردد. معروف
معرفت نیز هست
که هر کار نیک
اگر برحسب
شناخت ما از
نیکی نباشد
درست نیست و
گناه است. مگر
پس از معرفت
حقایق أمر از چنین
شناختی که باید
منصرف شد. منکر
هر کار خطا و
گناه پرور است
گرچه از لفظ انکار
و قبول نکردن
حقایق است و
لذا سالک است که
معروف و سلوک
الهی و تکامل میکند
و عکس آن
انکار همین سلوک
الهی است . 59 – و
السِتر و ضدّه
التبرّج –
پوشاندن خود
از خود نمائی
است. پوشش زن
از جسم خود و
پوشش مرد از
آنکه باعث
تحریک و گناه
خود و دیگران
بشود. پوشش
سالک از آنکه در
عزلت باید
بکند تا اینکه
بخواهد زیاد
بیرون برود و
تبرّج و خود
نمائی نماید که
همان لفظ فارسی
( بیرون) و خارج
خانه است و
بعربی نیز (
برّه) برای بیرون
از خانه بکار
میبرند معمولا
غیر سالکان با
خود نمائی کشش
برای دیگران
بسوی خود
میکنند و سعی دارند
خود را در دل دیگران
و یا جنس
مخالف جا بدهند.

60 -
ﻭ ﺍﻟﺘقیة ﻭﺿﺪّﻫﺎ
ﺍﻟﺄﺫﺍعة ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
کاﺭﻯ ﻮﻣﺨفی
کاﺭﻯ ﻮﻋﮑس ﺁﻥ
اﻋﻠﺎم
ﻭﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻭﺷﻴﻮع اﺳﺖ. ﺗﻘﻴﻪ
ﺍﺯﺗﺮس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ،
ﻭﺩﺭﺳﻠﻮک
ﭽﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺳﻠﻮک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺨﺮه ﮐﺮﺩه
ﻭﺭﺳﻮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﺬﻫبی
ﻮﺳﻴﺎسی ﺒﺮﺍﻯﺴﻠﻮک
الهی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺨفی کاﺭﻯ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻋﺪم ﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻪ آﻥ لازم اﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
آﻥﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺼﻠﺎح
ﺪﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل اﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
همیشه ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺗﻘﻴﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﮔﺎهی
ﻨﻴﺰ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭ ﻣﻄﺎﻟبی
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺣﺘﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻥ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،
ﮐﻪﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺳﺖ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺣﺎﮐم
ﻮﻫﻤﮑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺣﮑﺎم ﺴﻴﺎسی
ﻨﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺒﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﺻطﻠﺎح
ﺘﻘﻴّﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺭسی
گرﺩﻧﺪ. 61 -
ﻭﺍﻟﺄﻧﺼﺎﻑ
ﻭﺿّﺪه ﺍﻟﺤمیة
ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺩﺭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮﻋﮑس ﺍﻥ
ﺘﻌﺼﺐ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻥ ﺑﻨفع
ﻴک ﻄﺮﻑ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺑﺎﺧﻮﺩ ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺳﺎﻟک ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﮐﻪﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻋﻤﺎل خویش
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﮐﻮﺗﺎهی
ﻮﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻗﻀﺎﻭﺕﺣﻘﻮقیﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﻧﻔﺮﺩﺍﻭﺭﻯ
عدﺍﻟﺖ
آﻣﻴﺰﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻥکاﺭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺑﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥاﮔﺮ
ﺍﺧﺘﻠﺎفی
اﻓﺘﺎﺩ، ﻭحقّ
ﻤﺘﻌﻠق ﺒﻄﺮﻑ
ﺑﻮﺩ،ﺍﺯﻣﻨﺎفع
ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﺍﺷﻨﺎﻳﺎﻥﺤﻤﺎﻳﺖﺗﻌﺼّﺐ
ﺍﻣﻴﺰ ﻧﮑﻨﺪ، که
ﺭﺳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺒﻴﻥ
ﺪﻭﻧﻔﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺑﺎ
ﻳﻜﻄﺮﻑﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺭﺃﻯ
غیرﺣﻘﻴقی
ﺒﺪﻫﺪ. 62 -
ﺍﻟﻤﻬنة
ﻭﺿﺪﻫﺎ ﺍﻟبغی
ﻮﺍﺷﺘﻐﺎل
ﺒﺤﺮﻓﻪﺍﻯ،
ﻭﺿﺪ آﻥ ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﻭشی کرﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻭشی
ﺠﻨﺴﻰ،ﻭﺣتی
اﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺷﺨﺼﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﻭﺧﺘﻦ،
ﺗﺎ ﺑﻤﺎلی
ﺒﺮﺳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎئی
ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺎﭼﺎق ﻤﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪﺭ،
ﻭﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺩﺭﻭغ وﻭﺍﺳﻄﻪﮔﺮﻯ
ﻫﺮﮔﻨﺎه ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﮐﻨﺪ،ﻭﺍﮔﺮﺑﺤﺮﻓﻪﺍﻯ
همرﺍه ﺑﺎﻫﻨﺮﻯ،
ﻭﺍﻧﺠﺎم
کاﺭﻣثبتی
ﺩﺳﺖﺯﺩ ،ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﻭﺯﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻭﺭﺩ. ﻭﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻭﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺰﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭشی
ﻮﺑﺪ ﻓﺮﻭشی
ﻮﮐم ﻔﺮﻭشی
ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ ﻓﺮﻭشی
ﻨﮑﻨﺪ. ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻟﻮﺩه
ﺑﺨﻄﺮ،
ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ،
ﻭﺣﻔﻈ ﺤﺮﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺩم
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. 63 -
ﻭﺍﻟﻨﻈﺎفة
ﻭﺿﺪﻫﺎ
ﺍﻟﻘﺬﺭ ﻭﭘﺎکی
ﻮﺿﺪّ ﺍﻥ
آﻟﻮﺩگی اﺳﺖ. ﭘﺎکی
ﺠﺴم ﻭﻣﺤﻴﻂ،
ﻭﭘﺎکی ﻔﮑﺮ
ﺍﺯﻧﻴّﺖ ﺑﺪ ﻭ
ﺗﻮﻃﺌﻪ، ﻭﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﻮﺭﻭح
اﺯ ﺍثاﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،ﻭﭘﺎکی
ﻤﻘﺼﺪ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻗﺘﻰ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺧﻴﺮ ﻭﺧﻮﺏ
ﺑﺎﺷﺪ.

64 -
ﻭﺍﻟﺤﻴاء
ﻮﺿﺪّﻫﺎ
ﺍﻟﺨلع ﻮﺣﻴﺎﻯ
ﺸﺮﻣﻨﺪگی
ﻮﺿﺪّ ﺁﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎئی ﻮ
ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ
آﺷﮑﺎﺭﺍﺳﺖ. ﺣﻴﺎ
ﺷﺮم
ﺤﻀﻮﺭﺍﺳﺖ،
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﺣﻴﺎ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺎﺯﻣﺤل
ﺘﺮس ﻭﺧﻄﺮ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﻴﺎ
ﻣﺨفی
کرﺩﻥﻨﻘﺎﻃ
ﺴﮑسی ﺑﺪﻥ،ﻭﻣﺤﺮک
ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺧلع ﻴﺎ
ﻟﺨﺖ ﺷﺪﻥ
ﻮﻫﻤﻪ ﺑﺪﻥ ﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ کرﺩﻥ،ﺧﻠﺎﻋﺖ
ﻭﺯﺷﺖﮐﺎﺭﻯ
آﺷﮑﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺣتی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺍﻳﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭ
ﮔﻨﺎه ﻭﺳﮑس
ﺩﻭﺭﻯ اﺯﭼﺸم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮔﻨﺎه ﻭﻋﻴب
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺷﮑﺎﺭﺍ
ﻭﭘﺮﺩه ﺩﺭﻯ
کند،ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﮔﻨﺎه ﻗﻮﻯﺘﺮ
ﻭﺍثاﺭﺵ
ﺩﺭﺭﻭح ﻮﻧﻔس
ﺷﺪﻳﺪ تر است. 65 -
و القصد و
ضدّه
العدوان66 – و
الراحة و
ضدّها التعب 67 و
السهولة و
ضدّها
الصعوبة 68 والبرکة
و ضدّها المحق
68 – والعافیة و
ضدّها البلاء 69
والقوام و
ضدّه
المکاثرة 70 –
والحکمةي و
ضدّها الهوی 71 –
والوقار و
ضدّها الخفّة 72-
و السعادة و
ضدّها الشقاء 73
–و التوبي و
ضدّها
الإصرار 74 – و
الإستغفار و
ضدّها
الإغترار 75 – و
المحافظة و
ضدّها
التهاون 76 –
والدعاءضدّه الإستنکاف
77- و النشاط و
ضدّه الکسل 78 – و
الفرح و ضدّه
الحُزن 79 – و
الاُلفة و
ضدّها الفرقة 80
– و السخاء و
ضدّه البخل

حدیث
55 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ117ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺷﻤﻌﻮﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻟﺎﻭﻯ که
ﻧﻮﺍﺩه ﻳﻬﻮﺩﺍ
ﻭ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ ﻤﺴﻴح
بوﺩ،
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪ، ﺑﻤﻥ
ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪﻋﻘل ﭽﻴﺴﺖ،ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ،وچه
ﺭﺷﺘﻪﻫﺎئی اﺯ
ﺍﻥﺠﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،وچه ﺷﺎﺧﻪﻫﺎئی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯﻋﻘل ﺠﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﻪ اﻳﻥ
گرﻭﻫﻬﺎئی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻌﻘل ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻳم
ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح
ﺒﺎﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺶ ﻗﺮﻥ ﺒﻮﺩ،ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻴسی
ﺘﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺳﻪ ﻧﺴل
ﭙُﺮ ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ(ﺣﻮﺍﺭﻯ
عیسی ) ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ،ﮐﺎﻣل
الهی ولایت
پنجم عیسوﻯ
ﺸﺎﻫﺪﻋﻴﺴﻰ،
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﻴح ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻌثت
ﻧﮑﺮﺩه ﺑﻮﺩ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺷﻬﻮﺩ (
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭙﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎنی عیسی
) ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﺪﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ،
ﻭﻣﻌﺎﺩل
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ. ﻭﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ،ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻠﻮﻯ
مرتضوی ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
(ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ. ﺑﺎﺗﻮﻟﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمد
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮاولی
العزم ششم ،
ﻭﮐﺸﻒ ﺩﻭقُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ، ﻫیچ
ﺴﺎﻟک ﻤﺴﻴحی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﺸﺪه
ﺑﻪﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻳﻜﺼﺪ
ﻧﻔﺮﺍﺯﭼﻨﻴﻥ
اﻓﺮﺍﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ، ﻭﺣتی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺰﺭﺩﺷتی
ﻮﻳﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥﺴﺎﻟﻬﺎ،
ﺩﺭﺑﺪﺭ
ﺑﺪﻧﺒﺎل گمُ
ﺸﺪه ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻯ
عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎم آﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰﮔﺮﻭهﻫﺎئی
اﺯﻳﻬﻮﺩ
زردشتی در
ولایت چهارم
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ولایت پنجم
مسیح ،ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﻴﻥ
آﺭﺯﻭ،
ﺍﺯﻓﻠﺴﻄﻴﻥ
ﺒﻌﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻮﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭﻣﮑﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﺴﻴحی که
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ سوآل
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺩﺳﺘﺶ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪه
ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻧﺒﺎل
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻘﻠبی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟکی
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ ﻣﻄﻤئن
ﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺧﻄﺎ
ﻧﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ
عقلی ﺨﻮﺩ،
ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﺨﻮﻳﺶ،
ﺳؤﺍلاتی که ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﻣﻬﻢ
بوده ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮﭘس
اﺯ ﭼﻨﺪ سوآل،
ﮔﻤﺸﺪه ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺟﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻭﻗﻠﺒﺎ
ﺗﺴﻠﻴم اﻭ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
آﻳﻨﺪه ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻋﺸق
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺭﺯﻳﺪ. ﻭﺟﺎﻟﺐ
سوآل ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﻋﺎﻣل
ﻤﺴﻴحی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺮﺩه ﻭﺍﻧﮑﻪ
ﻋﻘل ﭽﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺻﺎﺣﺐ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮﻋﻘل
کامل ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ
اﻳﻦ سوآل
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺟﻮﺍﺏ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺭﺳﻮﺍئی عقلی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭه ﻋﻘل
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻋﺎﻗل
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭘﺎﺳﺨﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪبوده
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺤﺎل ﻮﺍﺭﺯﻭئی
ﻤﻤﺘنع اﺳﺖ. ﭘس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ:

إﻥّ
اﻟﻌﻘﻞ،
ﻋِﻘﺎل ﻤﻥ
اﻟﺠﻬل عقل
همانا ﭘﺎﭘیچ
کرﺩﻥ ﺠﻬل اﺳﺖ.
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﭘﺎﻯ
ﺸﺘﺮ ﺭﺍ،
ﺑﺎﺣﻠﻘﻪ
ﻃﻨﺎب ﺪﻭﺑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﻨﺪﻧﺪ. ﻭﺷﺘﺮ
ﻗﺎﺩﺭﺑﺮﺍه ﺭﻓﺘﻥﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥﻃﻨﺎﺏ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪﺩﺳﺘﻤل
ﺴﺮﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰاز
باد ﺣﻔﻈ گرﺩﺩ. ﻭﺭﻭﺵ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﻴحی
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ
ﺭﻣﺰﻋﻘﺎل کرﺩﻥ
عقل ﻮﻣﻐﺰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻟﺒﺎس ﻣلی
ﻤﺮﺩم
ﻔﻠﺴﻄﻴﻥ
ﻮﺍﻋﺮﺍﺏ ﻳکی ﺒﻮﺩ.
ﭘﺎﭘیچ ﺠﻬﻞ،
ﻫﻤﺎﻥکنترل
آﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﻔﺘﻴم
که (ﺟﻬل أﻣﺮﻯ
عدﻣﻰ) ﺍﺳﺖ، ﻭ
أمر ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻗﺎﺑل
ﭙﺎﭘیچ ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥﺠﻬل
هماﻥ(ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ) ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭﭘﺎﭘیچ
ﺸﺪه ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭهرچه ﺩﻟﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ(ﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺍل
ﻄﻠﺐ) ﺧﻮﺩ،
ﺩﻧﺒﺎﻝ (ﺍﻳﺪه ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ) ﻭ(ﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
عقلی ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮﻃ ﺤﺼﻮل آﻥ
ﻨﻴﺰﮐﻨﺘﺮل
عقل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﻜﺎن
آن ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺑﺴﺖ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺍﺩه ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ،ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻦ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻥﻤﻬم اﺳﺖ. ﺗﺎﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ،ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
ﻮﻋﻘل کُلّی
ﺮﺍ ﺑﻮﺍﺻل
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻥ ﭙس ﺩﻳﮕﺮ،ﻋﻘﺎل
ﺒﺴﺘﻥ ﻮﭘﺎﭘیچ
کرﺩﻥ ﭽﻨﻴﻥ عقلی
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﺑﺎﻥ ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣتی
اﮔﺮ ﺧﻄﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺻﺤﻴح اﺳﺖ. ﻭﺣتی
گناه ﺍﻋﻤﺎل
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ثوﺍﺏ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ: ﻭﺍﻟﻨﻔس
ﻣثل اﺧﺒث
ﺍﻟﺪﻭﺍﺏ،
ﻓﺄﻥ ﻠم ﺘﻌﻘل
ﺤﺎﺭﺕ ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ بی عقل
ترین ﺪﻭﺍﺏ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﭘیچ ﻨﺸﻮﺩ،ﺑﺎﻋث
(ﺣﻴﺮﺕ ﻧﻔس )
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﻧﻔس )ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺸﺮﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هست ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ،
ﻫﻨﻮﺯﺧﻄﺮ
ﻟﮕﺪ ﭘﺮﺍﻧﻰ(ﻧﻔس
أمّاره )
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ (ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤئنّه )ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻋﻘل کُلّی الهی
گرﺩﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ،ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﭘیچ ﺸﻮﺩ
ﻭﮐﻨﺘﺮل گرﺩﺩ.
که ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ،ﻭﺭﻣقی
اﺯ ﺍﻥ ﺑﺎقی
ﻨﻤﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻋث ﻓﺮﻳﺐ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺪم
ﭙﺎﭘﻴج ﻨﻔس
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﺸﻮﺩ،ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ (ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﻧﺪگی ﺘﻤﺎم
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺩﺭﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻮﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ (ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ) ﻳﻌﻨﻰ (ﺣﻴﺮﺕ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﻣﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻣﺸتی
اﻟﻔﺎﻇ ﻮ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻋﻤﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
گذﺭﺍﻧﻴﺪه ﺍﻧﺪ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ هم کرﺩه ﺍﻧﺪ.
ﻭﺣﺎل می
ﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻘلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩه ﺍﻧﺪ. ﻭ(ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﻨﺎﺭﺿﺎﻳتی الهی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ)
ﻳﻘﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﻋﻘل
کوﺩﮐﺎﻧﻪ، ﻭﺣتی
ﺒﺠﻨﻮﻥ ﻮﺧﻮﺩ
ﮐشی ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﭼﻮﻥهمینگوﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍثاﺭﻋﺠﻴﺐ
ﺍﺩبی ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻗﻠﻤﺒﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﭘُﺮ
ﮐُﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭلی
ﺤتی عذﺍﺏ
ﺭﻭﺍنی و ﺣﻴﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻰ می
ﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﺧﺮﻳﻥ
گفته ﻫﺎﻯ
ﺮﺍﺳل ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻔﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻗﺮﻥﺒﻴﺴﺘﻢ،
ﮐﻪ ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮﮐﺮﺩ ﻭ 85 ﺳﺎل اﺳﺘﺎﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻮﺩ،
ﺩﺭﮐﻮﺩکی
ﻨﻴﺰﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻨﻄق ﻨﻮﺷﺖ،ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴﺎﺕ ﻋﺎلی
کشف ﮐﺮﺩ ﻭﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭙُﺮﺮﻳﺸﺎﻧﺶ،ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪﻣﺪﺍم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧم
ﭽﻨﻴﻥ اﺳﺖ ﻳﺎ
ﭼﻨﺎﻥ. ﺷﺎﻳﺪ
هم اﻳﻥ
ﺪﺭﺳﺖﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺍﻥ. ﭘس
ﺭﺍﺳل
اﺯﻋﺮﻓﺎﻥ هم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﻌﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭلی
ﻤﻥ آﻧﺮﺍ
ﻗﺒﻮل ﻨﺪﺍﺭﻡ،
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪه ﺍﺭﺗﺠﺎعی
ﻨﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ عقلهاﺋیی
که ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ أمّاره
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺑﻌﻘل ﻠﻮّﺍﻣﻪ
ﻭﻧﮑﻮﻫﺶﮔﺮ،
ﻭﻣﺮﺍﻗﺐ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﻣﻨﺘﻘﺪ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ،ﺗﺎ (ﺑﻌﻘل
کُلّی اﻟﻬﻰ)
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺎل
ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻯ عقلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩل
ﺴﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺠﻮﺍﻧﻰ ﻭﮐﻮﺩکی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﺎهی
سال خوردگانی ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻗﺪﻳم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ (ﺻﻌﻮﺩ
ﻋﻤﺮ)(ﻧﺰﻭل عقل
)ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ،
ﺗﺎﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻠﺤﻈﻪ ﻋﻤﺮ،ﺳﺮﻋﺖ
ﺭﺷﺪﻋﻘﻠﺸﺎﻥ
اﺯﺳﺮﻋﺖ ﮔﺬﺭ
ﻋﻤﺮﺷﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
عمیق،ﻭﺧﻠﺎﺻﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻗﻴق ﺘﺮ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪﻥ ﻤﺮﮒ،
ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﻭﺍﻣﻴﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﺰﺩ ﻭﻋﺪه ﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ(ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻭﻋﺪه ﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ) ﺍﺯ(ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺯﻧﺪه ﺑﻮﺩﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ)
ﻧﻴﺰﺣﻘقی ﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺎ
ﻣﻴل ﺨﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﻤﺮگ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍلهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺣﺎل کاﻣﻠﺎﻥ
عاﻗﻞ، ﺑﺎ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻨﺸﺨﻮﺍﺭﮔﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺷﻬﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯﮔﻨﺎه ﻭﺧﻄﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺪه ﻫﺎﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﺍﻧﻬﺎ،
ﺍﺯﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﮑﺠﺎ. (ﺁﻥ
عقلی ) ﮐﻪﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻨﻔﺴﺎنی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘﺎل ﻮﭘﺎﭘیچ
کند،ﻫﻤﺎﻥ (ﻋﻘلی
ﮐﺎﻣﻞ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﮑﻤک عقل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺳﺎﻟک ﺒﺘﻨﻬﺎئی
ﻘﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
آﻳﺎ ﻣﮕﺮ ﻣﺮﺩه
ﺍﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻧﺪه ﮐﻨﺪ؟
ﻳﺎﮐﻮﺭﻯکه ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ إﻥّ
الله ﺧﻠق
اﻟﻌﻘﻞ،ﻓﻘﺎل
ﻠﻪ ﺃﻗﺒل
ﻔﺄﻗﺒﻞ،ﻭﻗﺎل
ﻠﻪ ﺍﺩﺑﺮ
ﻓﺄﺩﺑﺮ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍ ﻋﻘل ﺭﺍ
ﮐﻪﺧلی کرﺩ،
ﺑﻮﻯ گفت ﭘﻴﺶ
ﺁﻯ، ﻭﻋﻘل
ﭽﻨﺎﻥ کرﺩ. ﻭﺳﭙس
ﮔﻔﺖ ﺩﻭﺭ ﺷﻮ،
ﻭﻋﻘل ﺒﺎﺯ
ﭼﻨﺎﻥکرﺩ. ﺍﻳﻥ
عقل ﺠﺰئی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻗﺒﺎل
ﻮﺗﻘﺮّﺏ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻣﺮ
ﺍﺯلی ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻮﺩه ﺗﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺯ
ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺘﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﭙﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﭙس
ﻓﺮﻣﺎﻥ گرﻓﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﺩ ،ﺗﺎ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭگرچه ﺣﺴﺮﺕ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺸﻴﺮﻳﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ،ﻭلی
ﺪل ﺨﻮﺵ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻄﻴﻊ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل هست .
ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻀﺪّ ﻭ
ﻧﻘﻴﺾﻫم
ﺒﺎﺷﻨﺪ. که ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻀﺪّ ﻭﻧﻘﻴﺾ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ عقل
ﻘﺎﺻﺮ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺿﺪ ﻭ
ﻧﻘﻴﺾ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻔﻘﺎل
الله ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻭﻋﺰّتی
ﻮﺟﻠﺎﻟﻰ،
ﻣﺎﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻋﻈم ﻤﻨﻚ،
ﻭﻟﺎ ﺍﻃﻮع
ﻤﻨﻚ. ﺑک ﺃﺑﺪﺃ
ﻭﺑک اُﻋﺒﺪ. ﻟک
الثوﺍﺏ
ﻭﻋﻠﻴک اﻟﻌﻘﺎﺏ
ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻗﺴم
ﺑﺒﺰﺭﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ،ﻭﺑﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻮﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﻗﺴم
ﻴﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻠق عظیم
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ هدﻳﻪ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ(ﻋﻘل
کُلّی ﻮ ﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻰ) ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮ،
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻋﻈﻴم ﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ،
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺑﺸﺮطی که
ﺁﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل ﺸﺪه
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (بِدای
اﻟﻬﻰ) ﻣﻥ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺣتی اﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺘﻮ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻡ،
ﺯﻳﺮﺍ ( ﻳک
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ)
ﺍﺯﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯلی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻯ،
ﻭﺗﮑﺎﻣل اﺯلی
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎل کنی . ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﻯ عقل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭاقعی
اﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺪﻭﻥ عقل
ﻮﻓﻬﻢ،ﻭﻋﺸق
ﻮﺳﻠﻮک هیچ اﺭﺯشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺘﻌﺼﺐ ﻭ
ﺟﺎﻫل ﻮﺳﻨگ ﺪل
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ
ﻭﺗﺮس
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮﺧﺪﺍ
ثوﺍبی ﺒﺪﻫم ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘل اﺳﺖ،
ﻭﺍﮔﺮﻫم عقابی
ﻴﺎﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻫم ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻥ عقل
اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮ
ﻫﺴﺘﻰ، ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮم . ﻭﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻮﻯ عقل ،ﻧﻴﺰ
ﺑﺎشی ﻮلی
کنترل ﻨﺸﻮﻯ،ﻭﻋﻘل
کُلّی ﻨﮕﺮﺩﻯ
ﺠﻬﻨﻤم هستی

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ:
ﻓﺘﺸﻌّﺐ ﻣﻥ
اﻟﻌﻘل اﻟﺤِﻠﻢ،
ﻭﻣﻥ اﻟﺤﻠم اﻟﻌِﻠﻢ،
ﭘس ﺍﺯﺍﻳﻥ عقل
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯﻋﻘل ﺤﻠم
ﻮﺻﺒﺮ ﻭﺗﺄﻣل
ﺒﺮﻭﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ ،ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺼﺒﺮ
ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﺪﺍﻋﻠم
ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻃﻠﺒﻪ ﺻﺒﻮﺭ
ﻣﺪﺭﺳﻪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ علم
ﺘﺤﻤّل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
عقل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﮐﻤک آﻥ
ﻮﻧﻴﺰ ﺑﺎﮐﻤک
عقل کُلّی
ﭙﻴﺮﺵ، ﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻋﺠﻠﻪﺍﻯ هم
ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺩﺍنی ﺪﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟک ﺼﺒﻮﺭ،ﺑﻌﻠم
ﻮﺍﮔﺎهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻥ آﮔﺎهی
ﻮﻋﻠم ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﺯﻧﻮع علم
ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺣتی اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍلهی
ﺒﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻥ
اﻟﻌﻠم
اﻟﺮُﺷﺪ، ﻭﻣﻥ
اﻟﺮُﺷﺪ
ﺍﻟﻌﻔﺎﻑ ﺍﺯﺍﻳﻥ
علم ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺍﺯﭘﻴﺮ
ﺑﺎﻋﻘﻞ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی الهی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮُﺷﺪ ﻭ
ﺑﻠﻮﻍ ﺭﻭحی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﺎﻯ
عقلی ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺭﺷﺪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺭﺷﺪ
ﻣﻘﺎمی ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ روحی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺭﺷﺪ
ﺻﻔﺎتی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻨﻴک
ﺠمع آﻭﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺭﺍ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪه ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﻔﺮﻗﻪ ﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭح
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎﮐثرﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻳﺪ. ﻭﭘس اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺮﺷﺪ،ﻋﻘل
ﻮ ﺭﻭح ﻮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک به (ﻋﻔﺎﻑ)
و عفّت ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺎه ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺧﻄﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ اﺯ
ﺍﻣﺮ ﻭﻧﻬی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻣﺎﻳل اﺳﺖ،ﮐﻪﺍﺟﺮﺍﮐﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯﺗﺮس
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻮﺑﺎ ﺗﻠﺨی
ﻤﺤﺮﻭم کند.

ﻭﻣﻥ
اﻟﻌﻔﺎﻑ
ﺍﻟﺼﻴﺎنة ،
ﻭﻣﻥ اﻟﺼﻴﺎنة
ﺍﻟﺤﻴاء
اﺯﺍﻳﻥﺼﻔﺖ
ﻋﻔﺎﻑ ﻭﻋﻔﺖ ﻭ
ﺑﻴﮕﻨﺎهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
مصونیّت
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺣﻔﻈ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. که ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻔﻮﻇ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، وچه ﭘس
ﺍﺯﮐﻤﺎل مصونیّت
ﻭمصونیّت ﺍلهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﻭﺍﺟﺐ،ﻭﺟﻬﻨم
ﺒﺮﺍﻳﺶﺣﺮﺍم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﻤﺎم
گناﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭﺍﻳﻨﺪه
ﺍﻭ در حیات
نوع بشری
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﺑﺨﺸﺶ ﺍلهی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ مصونیّت
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣﻴﺎ
ﻭﺷﺮّ ﻣﺤﻀﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻮﻗﺘﻴﮑﻪ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻞ،ﻭﻗتی
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
غیرﺳﺎﻟک ﻮ ﺣتی
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﻴﺎﻯ
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ،ﻭﺣﻴﺎﻯ
ﺒﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺣﻴﺎﻯ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻭﻗتی
که ﺘﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ هم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﻴﺎ
ﺻﻔتی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻟﺰﻭم آن ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻬم اﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
کامل ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﺤﻴﺎئی
اﺯﮔﻨﺎه ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ
کاﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺤﻴﺎ،
ﺍﺯ آﻥ
ﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺪه
ﺍﻧﺪ، ﮐﻪهَوَس
ﮔﻨﺎه هم
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ثوﺍﺏ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻧﺒﺪّل
ﺴﻴّﺂﺗﻪ
ﺣﺴﻨﺎﺕ. ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮔﻨﺎه ﺍﻭﺭﺍ،
ﻣﺤﺎﺳﻥ ﻮثوﺍﺏ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.

ﻭﻣﻥ
اﻟﺤﻴاء
اﻟﺮﺯﺍنة ،
ﻭﻣﻥ اﻟﺮﺯﺍنة
ﺍﻟﻤﺪﺍﻭلة علیّ
اﻟﺨﻴﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﻴﻥ
ﺻﻔﺖ ﺣﻴﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﺳﻨﮕﻴنی و
ﻭﻗﺎﺭﻭﺗﻌﻘل
ﺪﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻦﻭﻗﺎﺭ
ﻭﺗﻌﻘل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎمل ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. (ﺭﺯﻳﻦ)
ﻫﻤﺎﻥ( ﻭﺯﻳﻥ
ﻮﺳﻨﮕﻴﻦ)
ﺩﺭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺤﺴﺎﺏﺷﺪه ،ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﺼﺤﻴح ﺸﺪه ،ﻭﺍﻗﻮﺍل
ﺤﺴﺎﺏ ﺷﺪه ﺩﻳﺪه
ﻣﻴﺸﻮﺩ. (ﺧﻴﺮ)
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﺪﺭﺣﺪﻳث ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ. ﺧﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺸﻮﻳم
ﺨﻴﺮﺍﺕ ﻣﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺟﺰ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺒﻴﺸﺮﺍﺭﺕﻫم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻥ
اﻟﻤﺪﺍﻭلة علیّ
اﻟﺨﻴﺮ،ﮐﺮﺍهیة
ﺍﻟﺸﺮّ، ﻃﺎعة
ﺍﻟﻨﺎﺻح ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﻋﻘل
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺧﻴﺮ،
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺯﻫﺮﺷﺮّﻯ ﻤﺘﻨﻔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎنع ﺴﻠﻮک اﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺶ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺷﺮّﺣﺎﺻل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻧﺎﺻح کند. ﺍﻳﻦ
(ﻧﺎﺻﺢ) ﻓﻘﻄ
ﭙﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺼﻴﺤﺖ ﮐﻨﺪ. که
ﺗﻌﻬّﺪ
ﻭﺿﺮﻭﺭتی
ﺒﺮﺍﻯکسی هست
ﻭﻗتی کسی
اﻭﺭﺍ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم که ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺍﺯﺍﺩ،ﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺑﮑﻨﺪ
ﻳﺎﻧﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﻔﻘﻄ ﺪﺭﺳﺎﻟک
الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻗﻮل
ﺒﭙﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩه ،ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﭘﻴﺮﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺍﻧﮕﺎه ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻫم ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﻭﻫم
ﭙﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺘﻮﺩه ،
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩﺵ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﺮﺧﻮﺍﻧﻨﺪه
ﻣﻨﺼﻒ ﺑﺮﺍﺣتی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭک کند، ﮐﻪ
ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻭﺗﻤﺎم ﺤﺪﻳثها
،ﻓﻘﻄ
ﺘﻮﺻﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍه خدﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺒﺎﺭﻓﺎه
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻳﺎ
ﻟﺬﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻟﻮ ﺑﺪﻭﻥ گناه
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻴﺴﺖ. ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ
ﺭﺍﻭﻯ اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳک اﺯﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺩه ﮔﺎﻧﻪ
ﺻﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮی
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒال
ﺪﺍﺭﺩ:

ﻓﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﺤلم ﻔﻤﻨﻪ . ﺍﻣﺎ
ﺻﻔﺎﺕﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺎشی اﺯﺣﻠم
ﻮﺻﺒﺮ ﭼﻨﻴﻥ
هستند: ﺭﮐﻮﺏ
ﺍﻟﺠﻬل کنترل
ﻨﻔس ﻭ ﺗﺴﻠﻄ
ﺒﺮﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﻭﺻﺤبة
ﺍﻟﺄﺑﺮﺍﺭ
ﻫﻤﻨﺸﻴنی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ. ﻭﺭفع
ﻤﻥ اﻟضعة
ﻭﺗﺮفیع ﻤﻘﺎم ﭙس
ﺍﺯﺣﻘﺎﺭﺕ ﺍﻥ
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ، ﻭﭘس
ﺍﺯﺗﺤﻘﻴﺮﻯ که
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻔس أمّاره
ﺩﻳﺪه ﺍﻳﻢ. ﻭﺭفع
ﻤﻥ اﻟﺨﺴﺎسة ﻭ
ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ
ﺧِﺴّﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺮفیع ﻤﻘﺎم
ﭙس اﺯﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭﺩﻭﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﻨﻔس . ﻭﺗﺸتهی
اﻟﺨﻴﺮ ﻭﻣﻴل
ﺮﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ،
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺠﺴﺘﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﺑﺮﺍﻯکسب
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ. ﻭﻳﻘﺮّﺏ
ﺻﺎﺣﺒﻪ
ﻣﻥﻤﻌﺎلی
اﻟﺪﺭﺟﺎﺕ ﻭﺻﺎﺣﺐﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻟﻌﻔﻮ
ﻭﺍﻟﻤﻬل
ﺒﺨﺸﺶ ﻭﮐﺮم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﻬﻠﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒﺒﺪه ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻮﺩﺍﺩﻥ
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺭفع
ﺨﻄﺎﻯﺨﻮﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺵ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻣُﻬل
نیزﻤﻬﻠﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﻣﻰ ﻭﺗﺄنی
ﺘﺄﻣل عقل
انجام ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻭﺍﻟﺼﻤﺖ ﺣﻠم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
ﺠﻤﻌی ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﮑﻮﺕ ﻭﺣﺮﻑ
ﺑﻴﺨﻮﺩ ﻭبی
اﺭﺯﺵ ﻧﺰﺩﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻭ
ﺍﻣّﺎﺍﻟﻌﻠم
فی ﺘﺸﻌّﺐ ﻣﻨﻪ
ﺍﻣﺎ ﺍﺯﻋﻠم
ﻮﺍﮔﺎهی
اﺯﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک اﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻠم ﺒﻤﻌنی
ﺪﺍﻧﺶ
ﺻﻔﺖﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﻐﻨﻰ،ﻭﺍﻥ
کاﻥ ﻔﻘﻴﺮﺍ ﺑﻴﻨﻴﺎﺯﻯ
گرچه ﻓﻘﻴﺮﻫم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻴﺎﺯﺳﺎﻟک
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺠﻮﺩ،
ﻭﺍﻥ کاﻥ ﺒﺨﻴﻠﺎ
ﺑﺨﺸﻨﺪگی
ﻤﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. گرچه
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺨﻴل
ﻮﺧﺴﻴس ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟﻤﻬﺎبة ،ﻭﺍﻥ
کاﻥ هیّنا ﻫﻴﺒﺖ
ﻭﺟﺬَﺑَﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺮﻑ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍثرﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،ﻭﺣتی
ﻤﻴﺘﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭگرچه
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺍم ﻮبی
هیبت ﺩﺭﻧﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩه
،ﻭﺗﻮﺟﻬی ﺒﻪ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺸﺪه ﻭﺑﻰ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺎﻣﺪه
. ﻭﺍﻳﻥ
ﺮﻓﺘﺎﺭﻫﻤﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺴﻠﺎمة،
ﻭ ﺍﻥ کان
ﺴﻘﻴﻤﺎ ﻭﺍﺯﺳﻠﺎﻣتی
ﺠﺴم
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، گرچه ﻗﺒﻠﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺭﺍﺣتی ﺨﻴﺎﻝ،ﻭﻋﺪم
ﻨﮕﺮﺍنی اﺯﺍﻳﻨﺪه
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻥﺴﺎﻟم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺭﻭﺍﻥﺸﻨﺎسی
ﺘﻤﺎم همّتش
ﮐﺴﺐ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺧﻴﺎل ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺭفع
ﻨﮕﺮﺍﻧﻴﻬﺎﻯ
اﻭ. ﭘﺰﺷﮑﺎﻥﺘﻤﺎم
همّتشاﻥ ﺮفع
ﺪﺭﺩ ﻭ ﻋﻮﺍﻣل
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺭﺍﺣتی
ﻔﮑﺮ ﻭﺧﻴﺎل
ﺒﻴﻤﺎﺭ. ﻓﻘﻬﺎ
ﮐﻪ ﺑﺠﺰ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻤﺮﺩم
کاﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺪﺭﻥ ﭙﺰﺷکی
ﻤﺴﺌﻮل ﺒﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﺭﺍﻣﻴﮑﺮﺏ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﻓﻘﻄ
ﺸﺮﻃ لازم ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺷﺮﻭﻃ
ﻘﺒﻠﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺟﺴم
ﺒﻴﻤﺎﺭﺷﺪﻥ
ﺒﺎﻣﻴﮑﺮﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺟﺴم نیز،ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮋﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎنی ﻮ
ﺗﺮﺷﺤﺎﺕﻏﺪﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﻋﻮﺍﻣل
ﺸﻴﻤﻴﺎئی
ﻮﺣﻴﺎنی
اﻋﻀﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺟﺴم ﺒﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻳﻥ
ﻨﻈﺮﻳﻪ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺍﻣﺶ
ﺧﻴﺎل ﻮﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
هم آﺭﺍﻣﺶ
ﮐﺎﺫﺏ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ، ﺑﺎ ﺍﻟﮑل
ﺘﺨﺪﻳﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ،
ﻭﺍﮔﺮﺷﺨﺺﻋﺎﻗل
ﺒﺎﺷﺪ،ﺟﺰ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
اﻟﻬﻰ،ﻭﻋﺪم
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ، ﻫیچ
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺎﻗلی
ﺒﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﮐﻤﺎل عقلی ،ﻭﺍﺭاﻣﺶﻫﺎﻯ
عمیق ،اﻭﺭﺍ
ﺍﺯﻫﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻣﺼﻮﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق که ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﺯﺻﺪﻗﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺮفع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺻﺪﻗﻪ
ﭼﻨﺪﺳﮑّﻪ
ﭘﻮﻝ، ﺑﺮﺍﻯ
گدﺍ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺻﻨﺪﻭق
گدﺍﺋﻰ ﺍﻣﺎﻡ
خمینی ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﺨﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻳﺮﺍﻥ ﺮﺍ،
ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻘﻠّﻜﻬﺎﻯ گدﺍئی
ﭙُﺮﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍثباﺕ ﺻﺪق
ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺟﺴﺘﻥ
آﺭﺍﻣﺶ ﺧﻴﺎل
ﻮﺳﻠﺎﻣنی اﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،
ﻭﺣتی ﺸﻔﺎﻯ
اﺯﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
هاﻯ ﻘﺒلی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﻘُﺮﺏ،
ﻭﺍﻥ کاﻥ
ﻘﺼﻴﺎ ﻭﺍﺯ
ﺍﻳﻥ علم ﻮﺍﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ، گرچه
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻴلی
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩه ،ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﻘﺒﻠﺎ
ﺭﺍﻧﺪه ﺷﺪه ﺧﺪﺍوند
ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟﺤﻴاء،ﻭ
ﺍﻥ کاﻥ ﺼﻠﻔﺎ ﺍﺯﺍﻳﻥ
علم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﻯاﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻌنی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭگرچه ﺑﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺯﺍﻭ ﺩﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪه
،ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﺎﻟک
ﻮﺗﻤﺎم
ﻠﺤﻈﺎﺕﻋﻤﺮ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل اﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺤﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺮِﻓقة ،ﻭ
ﺍﻥ کاﻥ
ﻮﺿﻴﻌﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺗﺮفیع ﻤﻘﺎم
اﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺨﻠﺎﻳق ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. گرچه ﻗﺒﻠﺎ
هم ﻮضیع ﻮبی
ﻤﻘﺎم
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﮑﻠّﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
عقلی ﺒﺮﺗﺮ،ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎﺧﻮﺩ ﻣﻮﻓق
ﺸﺪه ﺑﺴﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺸﺮﻑ،
ﻭ ﺍﻥ کاﻥ ﺮﺫلا
ﺍﻳﻥ
ﺼﺎﺣﺐﻋﻠم
ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻭﺷﺮﻳﻒ
ﻭآﻗﺎمنش ﺸﻮﺩ،ﺣتی
اﮔﺮ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺁﺩم ﺮﺫل ﻮﭘﺴتی
ﺒﻮﺩه ،ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع همه ﭙﺴﺖ
ﺑﻮﺩه ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺩم ﭙﺴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟﺤﮑمة
ﻭﺍﻟﺤﻈﻮة ﺑﺎﺍﻳﻥ
علم ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻴﺎلهی ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺣﻈ
ﻮﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ،
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻫﺮ
ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﻋﻘلی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ که
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮ
ﺁﻭﺭﻳﻬﺎ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ
ﻭﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ. ﻓﻄﻮبی
ﻠﻤﻥ عقل ﻮﻋﻠم
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺵ ﺑﺤﺎل کسی که
ﻋﻘل ﻮﻋﻠم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﻭ( ﻋﻠم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ). ﻭﻧﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯﺟﺰئی
ﻮﻋﻠﻮم کسبی
ﭽﻪ ﻓﻴﺰﻳکی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ،وچه ﻓقهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ.
وچه ﻓﻠﺴفی
ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ همه (ﻋﻠﻮم
ﺤﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈﻢ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻮﻋﻘﻞ ﻭﻋﻠم الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

و ﻭ
ﺍﻣّﺎ ﺍﻟﺮﺷﺪ
ﻓﻴتشعّبّ
ﻣﻨﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﺭُﺷﺪ ﻭﺑﻠﻮغ
ﻮﮐﻤﺎل اﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻟﺴﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﻟﻬُﺪﻯ (ﻫﺪﻑﮔﻴﺮﻯ)
ﺩﺭﺳﺖ،
ﻭﺩﺭﺳتی ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ،
ﻭﻣﺼﻴﺐ ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺍﻧﺴﺪﺍﺩ)
ﻫﺮﺭﺍه ﺷﺮّ
ﻭﺩﺳﺖ ﻳﺎبی
هاﻯﻨﻔس . (ﻫُﺪﻯ)
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻳﺎﺧﺪﺍ ،ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺣتی
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺍﻭﻝ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻥ اﻳﻥ
ﺮﺷﺪ ﻭﺑﻠﻮﻍ ،ﺁﻣﺎﺩگی
ﺴﻠﻮک الهی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺭﺷﺪ،
ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ(ﻫُﺪﺍﻯ
اﻭﻟﻴّﻪ) ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﻮﺩه ﻭ(ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ) ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟﺒّﺮ
ﻭﺍﻟﺘﻘﻮﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭح
ﻮﭘﺎکی ﻨﻔس ،ﻭﻓﺮّ
ﻳﺎبی ﻮﺧﻮﺭّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻮقُرّه ﺟﻮئی
ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺗﻘﻮﻯ
ﻴﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح
ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ،
ﻭﮐﻤﺎل
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﺮﻭح
اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﻤَﻨﺎلة ﻭﺍﻟﻘﺼﺪ
ﺑﺎﺍﻳﻥﺮﺷﺪ
ﺭﻭﺣﻰ،ﭘس
ﺍﺯﻋﻘل ﻮﻋﻠم
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣﺼﻮل
ﻮﻧﻴل ﻮ
ﺩﺳﺖﻳﺎبی
ﺒﻤﻘﺼﻮﺩ،
ﻭﺣﺼﻮل ﻮﻭﺻﻮل
ﺒﻤﻘﺼﺪ ﺍلهی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻗﺼﺪ)
ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﻘﺼﺪ ﻭ(ﻫﺪﻑ)
ﻣﻌﻴّﻥ اﺳﺖ،ﻭﻫﺪﻑﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺳِﺪﺍﺩ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺄﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭﺍﻟثوﺍﺏ ﻭﻧﻴﺰ
ﻳﺎﻓﺘﻥ صرفه
ﺟﻮئی ﺪﺭ
ﺯﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻳﻥ ﺒﻠﻮغ عقلی
ﻮﻋﻠم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ. ﻭﺟﺴﺘﻥ
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﮐﻤﺘﺮ، ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﺳﺎﻟکی ﺒﺎ
ﻋﻘل ﻮﺭﺷﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟﮑَﺮَﻡ،
ﻭﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﺑﺪﻳﻥ اﻟﻠﻪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺮُﺷﺪ،ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ عقلی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺮّﻑ ﺩﺭﺭﻭح
ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺟﺬﺏ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺣتی ﺘﻮﺟﻪ ﺩل
ﭙﻴﺮ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍ(ﺷﻨﺎﺧﺖﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ(ﺗﺼﻮّﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ)
ﺍﺯﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻮﺍﻟﻔﺎﻇی
ﺪﺭﺑﺎﺭه ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺑﺎ (ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺧﺪﺍﺋﻰ،ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ)
ﻫﻤﺎﻥﺮﺍه ﺩﺭﺳﺖﻋﻤل
ﺴﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ،
ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺪﻳﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ،ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺷﻨﺎﺧﺖ هرچه ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬی اﺳﺖ،ﺗﺎﻋﻘل
ﻮﺻﺒﺮﻭﻋﺸق
ﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮑﺎﺭﺒﻨﺪﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
اﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻠم
ﻮﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻓﻘﻪ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁﻥ،ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺗﻠﻘﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻓﻄﻮبی
ﻠﻤﻥ اﻗﺎم ﺒﻪعلیّ
ﻤﻨﻬﺎج اﻟﻄﺮﻳق
اﻳﻥ اﺳﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺷﺪ
ﻭﺑﻠﻮغ ﺒﺎ
ﻋﻘﻞ، ﻭﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل
کساﻧﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺪ، ﺑﺮﻣِﺘُﺪ
ﻭﺭﻭﺵ ﺍﻳﻥ ﺮﺍه
، ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻭﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ(ﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺵ) ﻫﻤﺎﻥ
کسب
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﻭﻫﻤﺮﺍه ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺠﺪﺍﺋﻰ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ. گرچه
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎل ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ)
ﻭﺻﺒﻮﺭﺗﺮﺍﻥ
ﻮﺑﺎلغ ﺘﺮﺍﻥ،(
ﻃﻰّ ﺍﻟﺄﺭﺽ)
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍه ﺭﻓﺘﻦ،
ﺯﻣﻴﻥ
ﺰﻳﺮﭘﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻨﺪ. ﮐﺎفی
اﺳﺖ ﺍﺯﺍﺭﺽ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ نوع
بشری ﮐﻨﻮنی
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ.

ﻭﺍﻣّا
ﺍﻟﻌﻔﺎﻑ
ﻓﻴﺘﺸﻌّﺐ
ﻣﻨﻪ ﺍﻣﺎ
ﺍﺯﻋﻔﺎﻑ
ﻭﻋﻔّﺖ
ﻭﺑﻴﮕﻨﺎهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻈﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻟﺮﺿاء
ﻮ ﺍﻟﺄﺳﺘﮑﺎنة
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک ﺒه
بلاها ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍلهی
ﻮﻫﺮﺗﺎﺧﻴﺮ
ﺩﺭ(أﺟﻞ)
ﻫﺎﻯﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ،
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮک ساﻟﻚ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﮑﺎﻧﺖ
ﻭﮔﻮﺷﻪﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺍﺭﺍم گیرﻯ
ﺪﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﻮﺯﻧﺪگی
ﺴﻠﻮﮐﺎﻧﻪ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ. ﻭﺍﻟﺤﻈّ
ﻮ ﺍﻟﺮﺍحة ﺗﺤﻘق
ﺤﺼﻮ ﺸﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺑﺨﺘﻬﺎ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﻬﺎ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻟﺬﺕ
ﺳﻠﻮکﻭﮐﺸﺶ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍه ﻭﻣﺮبّی
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل آﻥ
ﻨﻴﺰ ﺭﺍﺣتی
ﺠﺴﻢ، ﺍﺯ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺎﻃل
ﻭﻟﺬﺕ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻭﻟﻮ ﺍﻧﺪک
اﻧﺪﻙ، ﻭﺭﺍﺣتی
ﺨﻴﺎل ﺪﺭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ، که
ﺭﺳﺪ ﺑﻠﺬﺕ
ﺭﺍﺣتی ﺨﻴﺎل
ﭙس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی همه
ﺍﺯﻋﻔﺎﻑ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃﻤﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻣﻠﮑﻮتی
ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ،
ﭼﻨﺎﻥ
اﻣﻴﺪﻭﺭﺍ
ﺣﺘﻰ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭح ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺗﻤﺎم ﺮﺍه ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ طی
کرﺩ. ﻭﺍﻟﺘﻔﻘّﺪ
ﻭﺍﻟﺨﺸﻮع ﻔﻘﺪﺍﻥ
اﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭﺩﻧﺎﻙ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﻋث
ﺧﺮﺳﻨﺪﻯ اﺳﺖ. ﺍﮔﺮﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮخی
ﺪﺍﺭﺍﺋﻴﻬﺎ
ﻭﺩﺍﺷﺘنی
هاﺭﺍ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﺴﺨﺖ
ﻭﻣﺤﺎل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻧﺮﺍﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﺘأﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺪﻟﺘﻨﮕﻰ،
ﺳﭙﺎس ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﻔﻘّﺪ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺑﺎﺯﺩﻳﺪ
ﻭﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺍﺯ(ﻣﻔﻘﻮﺩهای
ﺧﻮﺩ) ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﻳﺶ،
ﻭﺩﺭ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻋث ﺍﻣﻴد و
ﺩل ﺠﻮئی ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺸﻮع
ﻮﺗﻮﺍضع ﺒﭙﻴﺮ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻄ ﺰﻧﺪگی
ﻮﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻋﻔﺖ
ﺍﺧﻠﺎقی ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺴﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟﺘﺬﮐّﺮ
ﻭﺍﻟﺘﻔﮑّﺮ ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭﻳﺎﺩﺍﻭﺭﻯ به
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻭ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ ﺩﻭﺭه
ﺳﻠﻮﻙ، که ﺭﺳﺪ
ﺑﻮﻗﺖﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻧﻤﺎﺯ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﻗﻌﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ(ﻧﻤﺎﺯﻭﺻِﻠِﻪ)
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ
ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ ﻳﺎ ﺑﺨﻨﺪﺩ
ﻭﺩﻟﺸﺎﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. (ﺗﺬﮐّﺮ)
نیز ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰتخیّل
ﻮﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭدن
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺬﮐّﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﻭلی
ﻨﻪ ﺑﺎﺯﻯ ﺬﻫﻦ،
ﺑﺎﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯﺨﺎﺭجی
ﻮﺗﺼﻮّﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻳﺎ
ثاﻧﻮﻳﻪ ﻭﻧﻪ
ﺣتی اﺑﺪﺍع
ﻮﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺯﺧﺎﺭج ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺗﺠﺮﻳﺪ
و تخلیه ﻧﻔس
ﻭﺫﻫﻥ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﺘﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍلی که ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ. ﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ،
ﻭﺍﮔﺮ که ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ،ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻘﺎﺋم
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺍﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ. ﻭﺧﻄﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﻓق ﻨﺸﻮﺩ،
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﻔﮑﺮ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،
ﻭﺟﺴﺘﻥ ﺮﺍه ﺣﻠﺎﻧﻬﺎ
،ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﻣﻌﺬﺭﺕ ﺧﻮﺍهی
ﻮﺷﺮﻣﻨﺪه ﺷﺪﻥ
اﺯﺧﻮﺩ ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺩﺭﺣﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﺴﺮﻣﺎیه ﺘﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮔﺎهی
ﻨﻴﺰ
ﺍثاﺭﻋﺮﻓﺎنی
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺮ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻳﻥ
ﺘﺬﮐّﺮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺠﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟﺴﺨاء
ﺒﺨﺸﺶ ﻭﺩﺳﺖ
ﻭﺩل ﺒﺎﺯﻯ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻋﻔّﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮔﻨﺎه ﺍﺯﺧﻮﺩ،
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺒﻠﻮغ
ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﻠم
شهوﺩﻯ ﻮﻋﻘل
اﻳﺪﺍل طلب
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.

ﻭ ﺍﻣّﺎ
ﺍﻟﺼﻴﺎنة ﻓﻴﺘﺸﻌّﺐ
ﻣﻨﻬﺎ ﺍﻣﺎ مصونیّت
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭﺣﻔﺎﻇ
ﻭﻣﺤﺎﻓﻈﺖ،
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
اﺯﻧﺘﺎیج عقل
ﺴﻠﻮکی
ﻮﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم عقل کُلّی
کامل ﭙﻴﺮ
ﻭﻣُﺮﺷﺪ ﻭﻣﺮبی
اﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ مصونیّتﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ: ﺍﻟﺼﻠﺎح ﻮ
ﺍﻟﺘﻮﺍﺿﻊ (ﺍﺻﻠﺎﺡ)
ﻭﮐﻤﺎل ﻮ(ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺩﺍﻧﻰ) ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣب ﺒﻮﺩﻥ
ﻮﺧﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻦ، ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ مصونیّت
ﮐﺎﻣل ﻮﻭﺍﺻل
ﻮمصونیّت
ﺍﺯﻧﻔس أمّاره
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﻮﺍضع
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭽﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﻣﻴﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻧﺘﺎیج ﺤﻘﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ،
ﺗﻮﺍضع ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺠﻬﺎﻟﺖ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻥ عقل. ﻭ
ﺍﻟﻮَﺭَع
ﻮﺍﻟﺄﻧﺎبة ﺩﺭﺣﻔﻈ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﮔﻨﺎه ﻭﻧﻔس
أمّاره هَوَس
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﭘﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،که ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺼﻮﻧﻴﺖ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
که ﺑﺮﺍﻯ کامل
ﺪﺳﺖ ﻣﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
(ﺯﻫﺪ ﻭﺩﻭﺭﻯ)
ﺍﺯﻫﺮ چه ﺑﺎﻋث
ﻓﺮﻳﺐ ﺷﺨﺺ
ﻭﺭﺿﺎﻯ ﻨﻔس
اﻣﺎﺭه ﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺍﻧﺎﺑﺖ)
ﻧﻴﺰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﮐل
ﻮ(ﻧﻴﺎﺑﺖﺩﺍﺩﻥ)
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ. ﻗﺒﻮل
ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺩﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی که ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍم اﺯ
ﺍﺟﻠﻬﺎ
ﻭﻣﻬﻠﺖ ﻫﺎ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻋقی
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻋﺠﻠﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ عجله
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻟﻔﻬم
ﻮﺍﻟﺄﺩﺏ
ﻗﺪﺭﺕﺍﺩﺭﺍک
ﺴﺮیع ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺮ، ﻭﮐﺸﻒ
ﺣﻘﺎیق اﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮔﻬﮕﺎهی
ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﻣﺪﺍم ﺪﺭ
ﮐﺎﻣل هست . ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺩﻭﺭﺷﺪﻥ اﺯبی
عقلی ها ﻭﮔﻨﺎه
ﻭبی ﺤﻴﺎﺋﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﺩﺏ) ﻫم
ﺤُﺴﻥ ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎﻣﺮﺩﻡ، ﻭﻫم
اﺩﺏ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺗﺎﺩﻳﺐ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟﺄﺣﺴﺎﻥ
ﻮﺍﻟﺘﺤﺒﻴﺐ
ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺗﺤﺴﻴﻥﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﻳﺶ،ﻭ
ﻧﻴﺰﺗﺤﺒﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺸﺶﺧﻮﺩ
ﺑﭙﻴﺮ،ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ،ﻭ ﺟﺬﺏ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺮبی ﺨﻮﺩ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﺭ( ﺣﻔﻈ ﭙﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻥ) ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺨﻴﺮ
ﻭﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﻟﺸﺮّ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻧﻴکی ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺒﺨﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻭﻋﺸق
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ،
ﻭﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ،
ﺑﺎﺩﻭﺭﻯ
اﺯﻫﺮﻧﻮع
ﺸﺮﺍﺭﺕ ﻭﺑﺪﻯ
ﻮﮔﻨﺎه ﻭﻋﻴﺐ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ،
ﻭﻧﺎﻓﺮﻣﺎنی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ، مصونیّت
ﺩﺭﭘﻨﺎه ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﻬﺮه ﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻓﻬﺬﺍ
ﻣﺎ ﺍﺻﺎﺏ
ﺍﻟﻌﺎﻗل
ﺒﺎﻟﺼﻴﺎنة ،ﻓﻄﻮبی
ﻠﻤﻥ أﮐﺮﻣﻪ
ﻣﻮﻟﺎه ﺑﺎﻟﺼﻴﺎنة
ﺍﻳﻥ ﺍﺳﺖ
ﻧﺘﺎﻳﺞ (مصونیّت
ﺩﺭ ﺣﻔﻈ ﭙﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻥ)
ﮐﻪﺑﻌﺎﻗل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل کسی که ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪه
ﺍﺻﻠﻰ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮ
ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﭘﻨﺎه ﻭﺣﻔﻈ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭالاّ
مصونیّت
ﻧﻬﺎﺋﻰﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺗﺎم ﻮﺑﺪﻭﻥ هر
ﺧﻄﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ ﻘﻬﻘﺮﺍ،
ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ رَحِمان
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻭﺍﻣّﺎ
ﺍﻟﺤﻴاء
ﻔﻴﺘﺸﻌّﺐ
ﻣﻨﻪ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ
ﺣﻴﺎﻯ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﻞ، ﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴگردد : ﺍﻟﻠﻴﻦ،
ﻭﺍﻟﺮﺃفة ﻧﺮﻣﺶ
ﻭﮔﺬﺷﺖ
ﻭﺗﺮﺣّم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺭﺃﻓﺖ
ﻭﺭﻭٴﻮﻑ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭﺑﺎ
ﻣﺤﺒﺖ
ﻭﻣﻬﺮﺑﺎنی
ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ (ﺣﻴﺎﻯ
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﻤﺮﺍﻗبة
ﻟﻠﻪ فی اﻟﺴﺮّ
ﻭﺍﻟﻌﻠﺎنیة
ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﭽﻪ
ﭘﻨﻬﺎنی
ﻮﻋﻠﻨﻰ، وچه ﺩﺭﺍﻓﻌﺎل
آﺷﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ،
ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ(ﺣﻴﺎﻯﺳﺎﻟک
اﺯﺧﺪﺍ) ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺴﻠﺎمة
،ﻭﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﻟﺸﺮّ ﻭﺑﺴﻠﺎﻣﺖ
ﺑﻮﺩﻥ اﺯﻫﺮ
ﻣﺸﮑل ﺪﻧﻴﻮﻯ،
ﻭﺩﻭﺭ ﺷﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭﺧﻄﺮ
ﻭﺍﺯﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺒﺸﺎشة
،ﻭﺍﻟﺴﻤﺎحة ﺧﻮﺷﺮﻭئی
ﻮﻟﺒﺨﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺨﺸﻨﺪگی
ﻮﺑﺨﺸﺶ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﻔﻮ ﻭﮔﺬﺷﺖ
ﺍﺯﺁثاﺭﺣﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟﻈﻔﺮ،
ﻭﺣُﺴﻥ
اﻟثناء علی
اﻟﻤﺮء فی
اﻟﻨﺎس ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺒﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ،
ﻭﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺩﺭﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎ
،ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺧﻮﺵﺍﻳﻨﺪ
ﻣﺮﺩم اﺯﺷﺨﺺ
ﻭﻗﺒﻮﻝ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻄﻮبی
ﻠﻤﻥ ﻘﺒل
ﻨﺼﻴحة ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭﺧﺎﻑ
ﻓﻀﻴﺤﺘﻪ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل کساﻧﻰ،
ﮐﻪ ﭘﻨﺪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺟﺴﺘﻥ عقل
اﺯﺭﺍه ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺣﻴﺎئی
که ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
آﺑﺮﻭﻯاﻭﺭﺍ
ﺣﻔﻈ کرﺩه ،ﺭﺳﻮﺍﻯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺷﺨﺺ
بی ﺤﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻟﺰﻭمی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ،ﮐﻪ
ﺧﺪا ﺭﺳﻮﺍﻳﺶ
ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ،ﺑﺎﺍﻓﻌﺎﻟﺶ
ﻭﺍﺻﺮﺍﺭﺵ
ﻭﻋﻠنی ﺒﻮﺩﻥ
ﻮﺗﮑﺮﺍﺭﺵ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻮﺍﺋﻰ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭبی
عقل ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﺪ،ﻭهرچه
ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﺍﺯﭼﺸم ﻮﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ.

ﻭﺍﻟﺮﺯﺍنة
ﻓﻴﺘﺸﻌّﺐ
ﻣﻨﻪ ﺍﻣﺎﺳﻨﮕﻴنی
ﻮ ﻭﻗﺎﺭ ﻭ
ﻭﺯﻳﻥ ﺒﻮﺩﻥ،
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻟﻠﻄﻒ،
ﻭﺍﻟﺤﺰم
ﻠﻄﻴﻒ ﻭﻇﺮﻳﻒ
ﺑﻮﺩﻥ،
ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﻭﺗﻠﻄّﻒ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، چه ﻇﺮﺍﻓﺖ
ﺭﻭح ﻮ ﻓﮑﺮ، وچه
ﻇﺮﺍﻓﺖ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻮﮐﺮﺩﺍﺭﻯ،
ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﺣﺰم
ﻮ ﺍﺭﺍﺩه ﻗﺒلی
ﻮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﺎهی
اﻳﻥﻮ ﮔﺎهی آﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭگرچه ﺍﮔﺮ
ﻣﺼﻠﺤﺖﻏﻴﺮ
آﻥ ﺩﻳﺪه ﺷﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﮐﻨﺪ. ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ،ﺩﺭﺑُﺮﺩ
ﻧﺰﺩﻳک ﻴﺎ
ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺑﻬﻤﺮﺍه ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺩاء
اﻟﺄﻣﺎنة ،ﻭﺗﺮک
اﻟﺨﻴﺎنة ﻭﺍﺩﺍﻯ
اﻣﺎﻧﺖ،که ﻣﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ که ﻧﺰﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،وچه ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ (ﺍﺩﺍﻯ
ﻮﻇﻴﻔﻪ) اﻭم
سلوک ﺨﻮﺩ،ﺍﻭل
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﻳﺶ،
ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ. چه ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻮﻃﺌﻪ
ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻗﺎﺋم
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻭل ﻘﻮس
ﻧﺰﻭل ﺒﻮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻫﻤﺮﺍه ﺍﺯﺍﺩﻯ
عمل ﺨﻮﺩ، ﻭﺑﺎ
ﮐﻤک اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی ﺮﺳﻴﺪه ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﺣﻮﺍل
ﻮﻋﻮﺍﻃﻒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. (ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ) ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭم
کرﺩﻥ و قصد
ﺒﺮﺍه ﺧﺪﺍ)
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺸﺨﺺ
ﺑﺎﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. (ﺗﺮک
ﺨﻴﺎﻧﺖ)که ﻋﮑس
ﺣﻔﻆ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،وچه ﺩﺭ
ﺩﺳﺖﺑﺮﺩﺍﻣﻮﺍل
اﻣﺎﻧﺎتی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﺣتی
ﺨﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺤﻘﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻋﺪم
ﺨﻴﺎﻧﺖ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻔﺎق
ﺒﺎ ﺣﻔﻈ
ﺪﻭﺳتی ﺒﺎﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺮ
ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻧﻴﺰﻋﺪم
ﺨﻴﺎﻧﺖ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﻭﺍﻣﺮ
ﻭﻗﻮﻟﻬﺎئی که ﺑﭙﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺍﻧﺠﺎم ﺘﻤﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻮﺗﺎهی
ﻨﮑﻨﺪ. چه ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺮک
ﻮﻧﻔﺎﻕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺻﺪق
اﻟﻠﺴﺎﻥ،
ﻭﺗﺤﺼﻴﻥ
اﻟﻔﺮج ﻮﻧﻴﺰ
ﺭﺍﺳﺖﮔﻮئی
ﻮﺣﻔﻈ اﻋﻀﺎﻯ
ﺠﻨسی ﻮ هَوَس
ﺑﺎﺯﻯ، چه ﺩﺭ
ﭘﻮﺷﺶ ﺧﻮﺩ،
ﻭﭘﻮﺷﺶ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ. (ﻓﺮﺝ)
ﻋﻠﺎﻭه ﺑﺮﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻨﺎﺳﻠﻰ،ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ (ﻓﺮّه
ﻭﺧﻮّﺭه ) ﻓﺎﺭسی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ،
ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺣﻔﻈ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻴﺎ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ ﻫﺮقُرّه
ﻭﺧﻮﺭه ﺍﻯ که ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
گرﻓﺘﻪ،
ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ(ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ)ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
عباﺩﻯ ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍه ﺗﺮک
ﻮﺳﺎﺋﻄ ﻨﮑﻨﺪ،
ﺑﺄﻳﻥ ﺒﻬﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪه
. چه ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
خرطوم ﻓﻴﻠﺶ
ﻳﺎﺩ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥکند،ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺕ ﻭﺳﮑس
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. (ﺳﮑس )
ﺩﺷﻤﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﺩﺭﺗﻤﺎم
ﺪﻭﺭه ﺍﺳﺖ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺳﺒل ﺘﺮﺣم
ﺒﺮﻫﻤﺴﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺳﺘﺼﻠﺎح
اﻟﻤﺎﻝ،
ﻭﺍﻟﺄﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻟﻠﻌﺪﻭ ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻣﺎل
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
اﺯﺩﻳﺎﺩ ثرﻭﺕ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﻝ،
ﺩﺭﺭﺍه ﺻﻠﺎح
ﻮﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﮑﺎﺭ ﺭﻭﺩ،
ﻭﺍﻣﺎﺩه ﺳﺎﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻥ ﺒﺎ ﺩﺷﻤﻦ. که
ﺩﺭﺟﻨگ همراه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺟﻨگ ﺪﻓﺎعی ﺒﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
سالک که ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ (ﺷﻬﺎﺩﺕ)
ﺩﺭﺟﻨگ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺷﻤﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ،
ﻧﻔس ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺸﺨصی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺎﺩه ﻧﺒﺮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺒﻮﺩ. ﻳﻌنی
همیشه ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻔﮑﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺷﻴﻄﺎنی
ﻮهَوَس
ﻧﻔﺴﺎنی
ﺒﺮﺷﺨﺺﻏﻠﺒﻪ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﺍﺗﺶ ﺑس ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻘﻮﻳﺖ،ﺑﻨﻔس
أﻣّﺎﺭه ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﻫﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺗﺴﻠﻴم ﺸﻮﺩ،ﻭﺗﺤﻮﻳﻞ
ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟﻨﻬی
عن اﻟﻤُﻨﮑﺮ،ﻭ
ﺗﺮک اﻟﺴَﻔﻪ
ﻭﻣنع ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﺪ. ﻭلی
ﻨﻪ ﺑﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺯﻭﺭ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﭘﻨﺪ
ﻭﺍثبات ﻋﻘلی
ﻮﻋﻠمی
ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ،ﻭﺑﻬﺮﺣﻴﻠﻪﺍﻯکه
ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺩل ﺪﻭﺳﺖ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ ﺭهی
ﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ. ﺗﺮک
ﺤﻤﺎﻗﺖ ﻭﮐم عقلی
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ
ﻭﻣﺴﮑﺮ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻴﻬﺎﻯ
ﺨﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪه ﻋﻘل
ﻮﻓﮑﺮ، چه ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴم
اﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﮔﻨﺎه ﻭﺧﻄﺎ
ﻭﻃمع ﻮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺒﺴﺎﻟک ﺒﺪﻫﺪ. ﻔﻄﻮبی
ﻠﻤﻥ ﺘﻮﻗّﺮ،
ﻭ ﻟﻤﻥ ﻠم ﺘﮑﻥ
ﻠﻪ ﺧفّة ﻭﻟﺎ
ﺟﺎﻫلیة ،ﻭﻋﻔﺎ
ﻭﺻَﻔح ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل کسی که (ﻭﻗﺎﺭﻯ)
ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺒک
ﺴﺮﻯ ﻮﺧُﻞ
ﺑﺎﺯﻯ ﻮﺳﻬل أﻧﮕﺎﺭﻯ
ﺪﻭﺭه ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﻧﮑﻨﺪ. چه قبل
از ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﺩ
ﻭﺩﻭﺭه ﺟﺎﻫﻠﻴﺖﻗﺒﻠﻰﺍﻥ،
وچه ﺩﻭﺭه ﻗﺒل
اﺯﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩه ،
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
اﻭ. وچه (ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﻣﻌﮑﻮس ،ﺑﺠﻬل
ﻮﮐﻮﺩکی
ﻮﺟﻮﺍﻧﻰ،ﻗﺒل اﺯﺗﻌﻘل
ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎﭘﻴﺮ ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻋﻔﻮ
ﻭﮔﺬﺷﺖ ﻋﻤل
کند. ﻳﻌﻨﻰ(ﺣﻤﻴّﺖ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ)
ﻗﺪﻳم
ﻮﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﺩﻭﺭه ﺟﻬﺎﻟﺖﺳﺎﻟک
ﻘﺒل اﺯﺳﻠﻮﻙ،
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﮔﺬﺷﺖ
ﻭﻋﻔﻮ،نیز
ﺘﻤﺮﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯﺧﻮﺩ
ﻭﻫم ﺪﻭﺭﻯ
اﺯﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻭﺍﻟﻤﺪﺍﻭلة
علیّ اﻟﺨﻴﺮ،
ﻓﻴﺘﺸﻌّﺐ
ﻣﻨﻪ:
ﺍﻣّﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻴﺮﻭﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ،ﻳﺎﺳﻠﻮک
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺍثاﺭﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ: ﺗﺮک
اﻟﻔﻮﺍﺣﺶ،ﻭ
ﺍﻟﺒُﻌﺪ ﻋﻥ
اﻟﻄﻴﺶ ﺍﻣﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﺧﻴﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺮک ﻄبیعی
ﻮ ﺍﺳﺎﻥ،
ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎل ﺒﺪ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺰﺷﺖ ﻭﺑﺪﺯﺑﺎنی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ(ﻃﻴﺶ
ﻭﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ)ﻭﭘﺮﺍﮐﻨﺪگی
ﻮ(ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺟﻨﻮﻥﺁنی
ﻮﺗﻔﺮﻗﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺣﻮﺍس ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺟﺰ ﺳﺒﻜﺴﺮﻯ
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺣﻤﺎﻗﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺧﻴﺮﻯ ﻨﺒﻮﺩ،
ﺣﺘﻤﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪﻯﺮﻭح ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﺎل ﺤﺎﺿﺮ،
ﺟﺎﻳﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺸﺴﺖ. ﻭﺍﻟﺘﺤﺮّج
ﻮﺍﻟﻴﻘﻴﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺧﻴﺮ
ﻭﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ،ﺍﻧﺴﺎﻥﺴﺎﻟک
ﺮﺍ اﺯﺭﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﻳﺴﺘﻰ،
ﻭﺍﺯ(ﺣَﺮَج
ﻮﺑُﺤﺮﺍﻥ)
ﺭﻭﺍﺑﻄ ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﻘﻴﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭﻯ(ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ)ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ(حقّ
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ(ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ)
ﺳُﺴﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶﻫﺎ را
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣُﺐّ
ﺍﻟﻨﺠﺎﺕ،
ﻭﻃﺎعة
ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ ﻄﺎﻋﺖ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮﻙ،ﻭﺑﺨﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ کمک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ(ﻋﺸق
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺣﺘمی
ﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ الهی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺮﺍ ﺭﺍضی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﻃبع
اﻭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. گرچه
ﺭﺏّﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋﻢ،
ﺭﺏّ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ،
ﻭﺭﺣﻤﻥ
ﻤﺮﺑّﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کامل ،ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭلی
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺍلهی
ﻘﺎﺋﻢ،
ﺍﺯﻣﺤﻞ ﺻﻠﺎح
ﺪﻳﺪ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺏّﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺮﻭح ﺸﺨﺺ،
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺭﺏّ
ﻗﺎﺋﻢ،
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺗﺮﺑﻴتی ﺮﺏّ
رﺣﻤﺎنی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺷﺨﺺ
ﺑﻌﻬﺪه ﺩﺍﺭﺩ. گرچه
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺭﺏّ
اﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
بی ﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ،
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺍﻟﻠﻪ، ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻤثاﻝ،
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺳﺎﺯﻯ،
ﻫﺮ ﺑﺨﺶ،ﻳک
ﻘﻄﻌﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﺩﺭﺍﻥ ﺪﻗﺖ
ﻟﺎﺯم ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻘﺸﻪﻫﺎﻯ
ﺮﺳﻴﺪه ،
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻋﻤل
کنند. ﻭﻫﺮﻗﺴﻤﺖ،
ﻓﻘﻄ ﻴک ﻘﻄﻌﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯﺑﺨﺸﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻘﺎم
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻘﻄﻌﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥﺮﺋﻴس
ﭼﻨﺪ ﺑﺨﺶ،
ﺑﺎﺯ ﺭﺋﻴس
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯﻗﻄﻌﺎﺕ
ﻭﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻤﺎﺷﻴﻥ ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺭﺍ
ﻣﻮﻧﺘﺎﮊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﺮﺋﻴس ﭼﻨﺪ
ﻗﺴﻤﺖ،ﺭﺋﻴس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌنی هرﻣﻘﺎﻡ
ﺳﺎﺯﻧﺪه ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺨﺶ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﺑﺪﻯﺘﺮ ﺭﺍ ﺗﺎﻣﻴﻥکندﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺭﻭﺯ ﺭﺍ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ، ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﺎﺹ
ﺍﻥ،
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﻌﻈﻴم
اﻟﺒﺮﻫﺎﻥ،ﻭﺍﺟﺘﻨﺎﺏﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺒﺰﺭگ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻦ(ﺩﻟﺎﺋل
اﻟﻬﻰ) ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺮ
ﻭﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ،ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﺩﺳﺖ
ﮐﻢﻧﮕﺮﻓﺘﻥ
اﻳﻥ ﻮﺳﺎﺋﻂ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻟﺎﺋل اﻟﻬﻰ،ﻭﺩﻟﻴل
ﻮ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎی
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩه
، ﻭﻧﻴﺰﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﻫﺎﻥ
ﻮﺩﻟﻴﻞ، ﻭ
ﺑﺮّ ﻭﻓﺮّ
ﺩﻫﻨﺪه ﺑﺴﺎﻟک
هستند. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻔس
ﺍﻫﺮﻳﻤﻨﻰ،ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻗﺒﻠﻪ و
برهمن ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. که ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻓﺮﺿﻰ(ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺴﺎﺩ) وچه ﺷﻴﻄﺎﻥﻨﻔس
آخوند ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
هَوَس
ﻭﺍﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﺳوء ﻨﻴّﺘﻬﺎ
ﻭﻋُﻘﺪه ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﺯﺷﺖ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻣﻨفی
ﺴﺎﺯﻧﺪه ﻧﻔس أمّاره
، ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎه ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟﺄﺟﺎبة
ﻟﻠﻌﺪﻝ، ﻭﻗﻮل
اﻟﺤقّ ﭙﺎسخ
ﻤثبت و ﻟﺒّﻴک
گفتن به (ﻋﺪﺍﻟﺖ)
که ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ها،وچه ﺩﺭﻋﺪل
ﻮﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎح
ﻮﻳﺸﺘﻦ،وچه ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻫﺮ ﺭﺍه ﺩﺭﺳﺖ
ﻭحقّ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻭﺭﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. (ﻗﻮل
اﻟﺤﻖّ)ﻫﻤﺎﻥ
گفتن ﺪﺭﺳﺖ
ﻭﺻﺤﻴح
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
گفتن اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻥ،
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮐﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬِ اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺮﻑ
ﻭﺍقعیﺮﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺰﻧﺪ. که
ﺑﺴﺎ ﮔﻔﺘﻥ
ﺤﺮﻑ حقّ،
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻧﻬﺎ ،وچه ﺑﺴﺎﻣﺸﮑﻠﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
انسان باشد ،ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
(ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ)ﻫیچ
ﻀﺮﻭﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ. ﺩﺭ
ﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﮔﻔﺘﻥ
ﺤﻖ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣل کسی
کمک ﻜﻨﺪ،ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺳﻴﺐ ﻫم
ﺒﺒﻴﻨﺪ، ﻳﺎ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
گفتن ﺤق
ﻀﺮﻭﺭﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺟﺪﺍﻥ ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺟﺰ ﻣﻨﺎفع
ﺨﻮﻳﺶ،ﻭﺟﺪﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻓﻄﻮبی
ﻠﻤﻥ ﺬﮐﺮ ﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﻪ،
ﻭﺫﮐﺮ ﻗﻴﺎﻣﻪ،
ﻭﺍﻋﺘﺒﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻨاء
ﺨﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
کسی ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶﺭﻭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻴﺎﺩ
ﻭﺗﺬﮐّﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. که
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ،وچه ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﺬﮐﺮ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺩﺭتخیّل
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺯﻧﺪگی کند. وچه
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪه ﺑﺎ که
ﺍﻭﺿﺎعی
ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،
ﺗﺎ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺨﻮﺩ ﺁﻳﺪ. (َأﻣﺎﻡ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫم
ﻘﺒﻠﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻫم
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻫم إمام اﻭم
ﺪﻫﻨﺪه ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. که ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، وچه ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺪﻳﮕﺮ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻡ،
ﺫﮐﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﺪ. ﻭ
(ﻗﻴﺎﻡ) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻧﺠﺎم
عباﺩﺕ ﻭﻗﻴﺎم
ﺒﻨﻤﺎﺯ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻗﻮﺍم
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ،ﻭﺍﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس اﺯﻣﺮگ ﺒﻴمی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ
ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﻓﻮث
ﺒﺸﺮﻯ آﻣﺎﺩه ﮔﺮﺩﺩ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﻘﻴﺎم
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻗﻴﻤﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﺩ،ﻭ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪه ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺮگ
ﻮﻓﻨﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ کامل
آﺭﺯﻭﻯ ﻮﺻﺎل
ﺒﺎ ﻣﺤﺒﻮﺏﺍلهی
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ،
ﻭﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺷﻴﺮﻳﻥ ﻤﺮگ
آﻧﻬﺎ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ،
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ سوم ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎن عصر
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺷﺎﻳﺪ ﻟﺤﻈﺎتی
هم ﻄﻮل ﻨﮑﺸﺪ. ﺗﻤﺎم
ﺼﻔﺎﺕ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﺣﺪﻳث ﺩﺭﺑﺎﺭه
(ﺧﻴﺮ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺄﮐﻴﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻌﻠﻴم اﻣﻮﺭﻧﻈﺮﻯ
اﺧﻠﺎق اﺟﺘﻤﺎعی
که ﻫﺮﮔﺰ ﺣتی
ﭙس اﺯﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
آﻧﻬﺎ، ﻗﺎﺑل
ﻤﻠﮑﻪ ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺒﺤﺮﺍﻥ ﺮﻭﺣﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻣﺮگ
ﻤﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻭﻃﺮﺩ
ﻭﻗﺘل ﻨﻔس أمّاره
، ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮﮒ،
ﺑﺎﮐﻤک ﺮه ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮﺗﮑﻨﻴک ﺨﺎﺹ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ او .

ﻭﺍﻣّﺎ
ﮐﺮﺍهیة
ﺍﻟﺸﺮّ،ﻓﻴﺘﺸﻌّﺐ
ﻣﻨﻪ ﺍﻣﺎﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯﺷﺮﺍﺭﺕ،ﻭسعی
ﺪﺭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎم و
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻋﺪم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺷﺮّ، ﻳﻌنی اﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻨﻔس أمّاره
، ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ: ﺍﻟﻮﻗﺎﺭ
ﻭﺍﻟﺼﺒﺮ
ﺳﻨﮕﻴنی
ﻮﺍﺣﺘﺮﺍﻡ،
ﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎ (قُرّه
ﺩﺍﺭﻯ) ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮک ﺸﺮّ،ﻳﻌنی
ﭙﻴﺮﻭﻯ
اﺯﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ. ﺻﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺧﻠﺎق اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺧﺪﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﻮﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ. (ﻋﺠﻠﻪ)ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺷﺮّﻧﻔس،ﻭﻣﻴل
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺄﺳﺘﻘﺎمة
علیّ
اﻟﻤﻨﻬﺎﺝ،
ﻭﺍﻟﻤﺪﺍمة علیّ
اﻟﺮﺷﺎﺩ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
شرّ ﻭ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺩﺭﺭﻭﺡ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﻴل
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺭﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. هرچه ﻗﻮﻯﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯﺴﻠﻮکی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﺗﺎ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻧﻬج ﻮ روش در
ﺭﺍه ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﺩﺍﻣﻪ (ﺭﺷﺎﺩ)
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺭﺷﺪ ﻋﻘلی
ﻮﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﻨﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺷﺮّ،ﻭ
ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻟﺘﻮفر
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺷﺮّ
ﻭﻣﻴل ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺧﻴﺮ ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍه ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ، ﻳﺎ
ﺍﻭم ﺴﻠﻮکی
کرﺩﻥ ﺪﺭ ﺭﺍه ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺠﺎﺕ،ﻭ
ﻭﻓﻮﺭ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻣﻌنی
ﻮﺍقعی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯنوع
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ اﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺍﻟﺄﺧﻠﺎﺹ،ﻭ
ﺗﺮک ﻤﺎﻟﺎ
ﻳﻌﻨﻴﻪ ﺍﺧﻠﺎﺹ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ،ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺑﺪﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯﻋُﻘﺪه ﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
تنها ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰﺩﺭﺗﺮک
آﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ اقل ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ. ﻭﺳﭙس
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤل
ﺒﺮﺍﻯ
هرﮐﺎﺭﺩﻳﮕﺮ. ﺩﺭﺍﻭل
ﺴﻠﻮک بقول
پیامبر شعار
ﻴﺎ ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﺧﺮﻣﺎ،
ﻭﭘس اﺯ ﻧﺠﺎﺕ،
ﻫم ﺨﺪﺍ ﻭﻫم
ﺨﺮﻣﺎ ﻫﺴﺖ. ﺷﻴﺮﻳنی
ﺒﻘﻴﻪ ﺩﻭﺭه ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻴﺮﻳﻥ عقلی ،ﻭﺍﻳﻨﺪه
ﺷﻴﺮﻳﻥ اﺑﺪﻯ،
ﻭ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺧﺎﻃﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ که ساﻟک
ﺒﺪﺍﻥ ﺘﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺨﺪﺍ،
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،
ﺍﻭﻟﻴﻥ اﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
آن ﺪﺳت ﺮسی
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ،
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻣﺤﺎﻝ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺸﺪﺕ ﺳﺨﺖ
ﻭﺧﻄﺮﻧﺎک اﺳﺖ.
گرچه ﻣﻥ ﺸﺨﺼﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻡ،ﻭﺑﺎ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥﻨﻔس
ﻧﺸﺪﻡ. ﺩﺭﺍﺧﺮﻳﻥ
احوﺍل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻦ،ﺑﺎﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﺨﻮﺩﻡ،ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
آﻳﻨﺪه ،
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﻭ ﺭﻭﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ، ﻭﻣﺮگ
ﻨﻬﺎئی ﺒﻮﺩﻡ. ﻭ(ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ)
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﺭﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﻭﺍﺯﻫﻔﺖ
ﭘﻠﻪ درب بهشت نیز
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻴﻢ. ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
اﺯﺩﺭﺏ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺸﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻥ آﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩ
ﻳﻜﻨﻔﺮ ﺑﺎ
ﺳﺒﺪ ﺑﺰﺭگی
ﻤﻤﻠﻮ
ﺍﺯﺧﺮﻣﺎﻯ
ﺮُﻃﺐ
ﺯﺭﺩﻃﻠﺎئی
ﺒﺴﻴﺎﺭﺟﺬﺍﺏ
ﺧﺎﺭج ﺸﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺍﺭﺍم
ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺎﻣﺪ. ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺘﻴم
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻳﻢ،
ﮐﻪﺷﺨﺺ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺎﻫﻔﺖ (ﺳَﺒَﺪ)
ﻃَﺒَق ﻤﺎﻧﻨﺪ،ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻤﻤﻠﻮ
ﺍﺯﺧﺮﻣﺎﻯ
ﺮﻃﺐﻣﺸکی ن
ﺨﺎﺭج شد که ﻭﻯ
ﻴک ﻄﺒق ﺒﺮﮐﻒ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ،ﻭﺩﻭ
ﻃﺒق ﺒﺮﺩﻭ
ﻟﺒﻪ ﻃﺒق اﻭل
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯ ﺍﻥ ﺪﻭ ﻃﺒﻖ،
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﻃﺒق
ﺒﺮﻟﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻫﻤﻪ
ﭘُﺮﺍﺯﺧﺮﻣﺎ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ
ﻃﺒﻘﻬﺎ
ﻭﺧﺮﻣﺎ ها
ﻧﺮﻳﺰﻧﺪ،
ﺣﺎﻣل آﻥ، ﺑﺎ
ﺍﮐﺮﻭﺑﺎتسازی
عجیبی ﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﭽﭗ
ﻭﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﺗﺎ
ﻃﺒق ها
ﻧﺮﻳﺰﻧﺪ
ﻭﺍﻧﮕﺎه ﺑﻴﺮﻭﻥ
آمد، ﻭﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺸﺪﻡ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻴﺮﻳﻥ عقلی
اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺭه ﺑﻘﻴﻪﻋﻤﺮ
ﻣﻥ ﺒﻮﺩ. ﻭﺭﺯق
ﻤﻥ که ﺩﺭﺣﮑم
ﻤﺤﮑﻤﺎﺕ ﻭ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ
ﺳﻮﮊه ﻫﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻤﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕحقّ
هستند،ﻭلی
ثباتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻗﺎﺑل
ﺘﺼﺤﻴح ﻮ
ﺗﮑﻤﻴل
ﺪﺭﺍﻳﻨﺪه ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟﻤﺤﺎﻓظة
علیّ ﻤﺎ
ﻳﻨﻔﻌﻪ،
ﻭﺍﻟﻨﺼﺮ ﺣﻔﻈ
آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧفع
ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
هستند. (ﻧﺼﺮ)
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﻔﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺷﺮّ،ﻭ
ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح اﺳﺖ. ﻧﺼﺮﺕ
ﻭﮐﻤک ﻮ ﻳﺎﺭﻯ
ﻮﺍقعی ﻮﻧﻬﺎئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ،ﺟﻬنم
ﺴﺎﺯ بیشتر ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻄﻮبی
ﻠﻤﻥ أﻗﺎم ﺤق
لله ﻭﺗﻤﺴک
ﺒﻌُﺮﻯ ﺴﺒﻴل اﻟﻠﻪ
ﭘس ﺑﺎ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺷﺮّﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ، ﻭﻋﺸق
ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺎﻋث
ﺧﻮﺷﺒﺨتی کسی
اﺳﺖ ﮐﻪ (ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺋﻢ) ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺮﺍﻯ
کاﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭ(ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻧﻤﺎﺯ)
ﻭﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻗﻮﺍﻡ ﻭثباﺕ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﺎﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻦ (ﺍﻗﺎﻣﺖحقّ)
ﻭﺭﺍه حقّ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻤﺴک
ﺒﺒﻨﺪﻫﺎﻯ ﺮﺍه
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻧﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
هستند. ﻋﻠﺎﺋم
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ،
ﻫﻤﻴﻥ
ﺒﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺘﻮﺳﻞ،
ﻭﺗﻮﺳّﻄﺒ
ﻮﺳﺎﺋﻄﺎلهی
میباشند. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﺪﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻘﺪوم آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭﺍﻣّﺎ ﻃﺎعة
ﺍﻟﻨﺎﺻﺢ،
ﻓﻴﺘﺸﻌّﺐ
ﻣﻨﻬﺎ، ﺯﻳﺎﺩة
فی اﻟﻌﻘﻞ،
ﻭﮐﻤﺎل
اﻟﻠُﺐّ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﻫﻨﺪه ﭙﻨﺪ
ﻧﺎﺻح
ﻮﻣﺮبّیﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ کاﻣل
اﺳﺖ،ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﺑﺎﻋث
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻋﻘل
اﺳﺖ. ﻳﻌنی عقل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ،ﺑﻌﻘل
کُلّی اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻟُﺐّ ﻭﻣﻐﺰ
ﻭﻓﮑﺮ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮﭘﺮﻭﻧﺪه ﺗﮑﺎﻣلی
ﺸﺨﺺ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﻫﻤﺮﺍه ﻳک ﺮﻭح
ﻔﺮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ ( أصل
ﺭﻭح ﻮﻗﺮﻳﻨﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﻤﺎل
آﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺟﺴمی
ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ،ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻣَﺤﻤَﺪة
ﺍﻟﻌﻮﺍﻗﺐ،
ﻭﺍﻟﻨﺠﺎة ﻣﻥ
اﻟﻠﻮم اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ،
ﻣﻨﺠﺮﺑﻘﺎﺑل
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺪﺭﻋﺎﻗﺒﺖﻫﺎ،
ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮﻋﻤﺮ،
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﻭ(ﺍﻳﺪه ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺩﺳﺖ) ﺍﺳﺖ. (ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﺤﻤﻮﺩ)
ﮐﻪﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﻤﺪﺕ و حمد
وستایش ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺴﺘﻦ (ﻣﻘﺎم
ﻤﺤﻤﻮﺩﻯ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﻭﻋﺪه ﺩﺍﺩه
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻨﺪه ﻋﺎﺑﺪ،
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ (ﻣﺤﻤﺪ) ﻳﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍ
برای سالکان
احتمالی خود
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺰﻫﻤﻴﻥ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﻧﺎﺻح
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ، ﻫیچ
ﻤﻠﺎﻣتی
ﺒﺮﺷﺨﺺ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺳﺮﺯﻧﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
به (ﻋﻮﺍﻗﺐ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﻮﻣﺴﺦ)
ﺩﻭﭼﺎﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺣتی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﻴﺐ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ از
او ﺒﮑﻨﻨﺪ. (ﻟﻮم
ﺨﺪﺍ)
ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻭحی
ﺮﺍ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻣسخ
کند،ﻭﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻘﺎﻭﺕ و
حقارت نوعی
ﻣﺘﻮﻟﺪ گرﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟﻘﺒﻮل ﻮ
ﺍﻟﻤﻮﺩّة
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﭘﺬﻳﺮﺵﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮﻧﺠﺎﺕ،
ﻭﺣﺼﻮﻝ (بِدای
الهی
اﺯﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
جدید )ﻓﺮﺩﻯﻮﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻧﻬﺎئی ﺨﺪﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣل
ﻮﺍﺻﻞ، ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ،
ﻭﺑﻬﺸﺖ که ارم
ﺻﻮﺭﺕنوعی
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ، ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺑﺘﮑﺎﻣل
أﺑﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎ
ﺑﺒﻌﺪ ﻧﻴﺎﺯ
ﭘﺬﻳﺮﺵﺑﻌﺪﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﻬم
ﺒﺎﺳﻠﻮک ﻮﻳﮋه
سالک نوع ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺼﻮل
ﺸﻬﻮﺩ نور ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ. پیدﺍﻳﺶ
ﻣﻮﺩّﺕ ﻭﮐﺸﺶ
ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﺒﺨﺪﺍ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ،ﻭﮐﺸﺶ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
کاﻣﻞالهی ،ﺗﺎبع
ﻨﻴﺮﻭﻯ
ﺘﺼﺮّﻑ ﺍلهی
هست ﻭﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣل نیز ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻌنی ﻮﺍقعی
عشق ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﺼﻔﺖ
ﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻل در
حدّ کمال
ﭙﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺮﻑﺍﺧﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺣﺮﻑ ﺍﻭل
ﺪﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﻋﺸق
ﺘﻨﻬﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺷﺘﺮﺍک إﺩﺭﺍکی
اﻳﻥ ﺪﻭﻧﻮع
ﺒﺎ هم ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺄﺳﺮﺍﺝ،
ﻭﺍﻟﺄﻧﺼﺎﻑ
ﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ ﻳﺎ
ﻧﺎﺻح اﻟﻬﻰ،ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ،
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﭼﻮﻥﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮ،ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭل
کاﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺠﺴﺘﻦ،
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﻮﭘﻠﻪ
ﺍﻭل ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨج
ﺘﻥ آل عبا ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ (ﺳﻴّﺪ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
الهی ﻣﺤﻤﺪ ﻭعلیّ
ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺍﺳﺮﺍﺝ)
ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺩﻥ
اﺳﺖ
ﻭﻧﻮﺭﻳﺎﻓﺘﻦ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﻳﺶ به (ﺍﺳﺮاء
ﻮﻋﺮﻭج
آﺳﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﻤﻨبع
ﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. (ﺍﻧﺼﺎﻑ)
ﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻋﺎﺩل
ﺸﺪﻥ،ﻭﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻤﻨﺼﻒ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺟﺴﺘﻦ (ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﺎﺋﻢ)
ﻫﻤﻪﻫﺴتی ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
اﺯﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﻟﺘﻘﺪّم
فی اﻟﺄﻣﻮﺭ،
ﻭﺍﻟﻘﻮّة علیّ
ﻄﺎعة ﺍﻟﻠﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎ،
ﻓﻘﻄ ﺒﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻃل هستند ﻭلی
أﻣﺮ ﺍﺯلی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
همگاﻥ (ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺮ) ﻭﺳﻮﮊه ﻭﺣتی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺖ.
(ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻳﻥ
أﻣﺮ) ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ،ﺍﻣّﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﺎفی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺧﺪﺍ،
ﺗﻨﻬﺎ (ﺗﻮﺍﻥﺠﺴﻤﺎﻧﻰ)
ﻧﻴﺴﺖ، بلکه (ﺗﻮﺍﻥ
گرﻯ)ﻭ(ﺗﻮﺍﻥاﻳﻤﺎﻧﻰ)ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک کرﺩﻥ
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ آن
اﺳﺖ. ﺗﻮﺍﻥ
ﻔﮑﺮﺳﺎﻟک ﻮﻗتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﺯﻣﺤل
ﺘﻮﺍﻥ ﻮﺩﺭک
ﻔﮑﺮﻯ،
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻋﻤل کنند. ﺗﻮﺍﻥﺮﻭحی
ﺪﺭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ،
ﻭﺻﺒﺮ ﻭﮐﺸﺶ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻓﻘﻄ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮﺭﻭحی
ﻮﻗﻴّﻮمی ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
همین کمک ﺨﺪﺍ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺒﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ،
ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻳق
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﻮﻟﺎﻳﺖ سلوکی
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
عصرﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻓﻄﻮبی
ﻠﻤﻥ ﺴَﻠَم ﻤﻥ
ﻤﺼﺎﺭع اﻟﻬﻮﻯ
ﭙس ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل کسی که ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺯﮐﺸتی ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﻣﺼﺎﺭﻋﻪ
ﻳﺎﺯﻣﻴﻥ ﺰﺩﻥ
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﺣﻔﻈ
ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻓﻴق تنها
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮﮐﺎﻣل اﺳﺖ.
ﺳﻠﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺧﻠﺎصی اﺯﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮک
ﻮﺧﻄﺮﺍﺕ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ،
ﻭﺁﺳﺎﻥ گیرﻯ
ﻮﻣﻴل
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻴلی اﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻋﻠﺖ
ﺍﻧﻬم ﻨﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻴﻘﻴﻥ ﻮﻋﺸق
ﺒﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﺍﺯﭼﺸم اﻳﻥ
ﭙﻴﺮ، ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮﺍﻋﻤﺎل
ﻮﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ.

ﺳﭙس
ﺷﻤﻌﻮﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻟﺎﻭﻯ،
ﺍﻳﻥ کاﻣل ﻤﺴﻴحی
که ﭘﻴﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺭؤﻴﺎ،
ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺁﺧﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ وﻯ که ﺻﻮﺭﺕ
ﻭقُرّه ﭼﻬﺎﺭم
علوی و ایلی
یا ایلیای مرتضوی
ﻣﺴﻴح
ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻋﻠﻮﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻘﺒلی
ﺒﺮﺍﻯ او،
ﻭﺗﻤﺎم أﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺠﺰ
ﺭﻭﺵ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح ﺒﻮﺩه ،
ﻧﺰﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻣﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭشمعون
ﺣﺎل ﺪﺍﺭﺩ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﭘﻴﺮ
چدید ﺧﻮﺩ را ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻣﺪه ﻭﺍﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﻘل ﻮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻭ ﺩﻝ
ﺑﺒﻨﺪﺩ ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺯ ﺷﻤﻌﻮﻥ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،ﺣﺎل
اﺯﻋﻠﺎﺋم
ﺠﺎﻫﻞ ﺑﺮﺍﻳم
ﺒﮕﻮ. ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻋﻘل
ﻮﻳﺎﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﺟﻬل
ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ. که
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﻫل
ﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،ﺗﺎ
ﻓﺮﻳﺐ ﻧﺨﻮﺭﺩ،
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﻧﺒﺎل
ﺼﺎﺣﺐﻋﻘل
الهی ﻮﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ، إﻥ
ﺼﺤﺒﺘﻪ
ﻋﻨّﺎﻙ، ﻭإﻥ
إﻋﺘﺰﻟﺘﻪ
ﺷﺘﻤک ﺠﺎﻫل
اﻳﻥ ﻤﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻭﻯ
ئهم ﺼﺤﺒﺖ
ﻭﻣﺼﺎﺣﺐ
ﺑﺸﻮﻯ ﺘﻮﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﻭﺳتی
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ،ﺟﺰ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ،ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍﻓﺮﺳﻮﺩه
ﻭﺭﻭح اورا
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮ
دوچار مَحرومیّت
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴکند. ﺣتی
اﮔﺮ ﻧﺼﺎیح
ﻮﺭﻭﺷﻬﺎی الهی
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻋث ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺟﺎﻫل ﺮﺍ ﺭﻫﺎ،ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺑﺠﻮﺋﻰ، ﻭ
ﺍﺯﻭﻯ کناﺭه ﮔﺒﺮﻯکنی
،ﺗﻮ ﺭﺍناسزا
میگوید
ﻭﺷﻤﺎﺗﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺗﻮقع
اﻭ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﮑﻠّﻒ
ﺑﻬﻤﺮﺍهی
ﻮﻣﺼﺎﺣﺒﺖ،
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،ﻫﻴﭽﮑس
ﺭﺍ ﻣﮑﻠّﻒ ﻭ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺣتی
ﺮﻭﺷﻬﺎ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻘﺼﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻄﻠﺐﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﻌﺮفی ﺨﺪﺍ
ﻭﺗﺴلیم
ﻮﺍقعی ﻮﻋﺸق
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭإﻥ
اﻋﻄﺎﻙ، ﻣﻥّ علیک
،ﻭ إﻥ اﻋﻄﻴﺘﻪ
ﮐﻔﺮک ﻮﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺠﺎﻫﻠﻰ،ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﻌﻠم ﺭﻭشی
اﻟﻬﻰ، ﻭلی ﻨﺎحقّ
ﻮﻏﻴﺮﻣﻘﺒﻮل الهی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
باید ﺑﻌﻘل
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮﻳﮋه ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪی باشد. ،ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی ﻣﺤﻤﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﺭ ﺍﻭﻟﻴﻥ پلّه
ﺍﻥ اﺳﺖ،ﻧﺮﺳﻴﺪه
، ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ
ﻭﻳﺎﮐﻤک ﻤﺎلی
کند،ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﻧﺘﺎیج اﻭﻟﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫم
ﺒﺪﻫﺪ،
ﺑﺮﺳﺎﻟک ﻤﻨّﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺘﻮقع
ﺴﭙﺎس
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺮه ﻫﺎئی ﻤﺎﺩﻯ
اﺯﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﻭﺧُﻤس
ﻭﺯﮐﺎتی اﺯﺍﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺎ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ،
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﮔﻮﺵ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ او
ﺒﻮﺩ،ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻋﻤل کرﺩ،
ﻭﻫﺮﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻯ که ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﮔﺮﻓﺖ،ﺑﺎﻋث
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯﺳﺎﻟﻚ،ﺣتی
اﮔﺮ ﻭﺍﺻل
ﻨﻬﺎﺋﻰ ﺷﻮﺩ ﻣﺰﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻣﺰﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،ﺍﺯﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل
ﻮﺑﻬﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺍﻳﻥ
کامل ﺸﺪه ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﺗﻮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻪ ﺍﻭﺑﺪﻫﻰ،
ﺑﺠﺎﻯﺴﭙﺎس
ﻭﺷﮑﺮ،ﮐﻔﺮﺍﻥ
ﻨﻌﻤﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺧﺪﻣﺖ
ﺗﻮ ﺭﺍﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮقّع ﮐﻤﮑﻰ،که
ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
اﺯﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﺟﺎﻫل
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک
ﻨﮑﺮﺩه ،
ﻭﺑدون ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﻠﺎﻳﺎﻥ همه
ﻣﺬﺍﻫﺐ،ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻤﺎل
ﻨﺮﺳﻴﺪه ، ﻭلی
ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻔﻘﻄ
ﺘﺤﻤﻴل
ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻤس
ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﻭﺣتی هر ﺭﻭﺯ هَوَس
ﺯﻥ ﺘﺎﺯه ﺍﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩه ﮐﺮﺩ. ﻭ
إﻥ أﺳﺮﺭﺕ
ﺍﻟﻴﻪ ﺧﺎﻧﻚ،
ﻭﺍﻥ أﺳﺮ
ﺍﻟﻴک اﺗﻬﻤک
ﻮﺍﮔﺮﺭﻭﺯﻯ
همین ﺠﺎﻫﻞ،
ﮐﻪ ﺑﻐﻠﻄ
ﻠﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎنی
ﭙﻮﺷﻴﺪه ،
ﻭﺍﺩﻋﺎﻯﻤﻘﺎم
الهی ﻮﻧﺎﺻح
ﺒﻮﺩﻥ کرده ،ﺗﻮ
ﺑﻮﻯ ﺮﺍﺯﻯ
بگوﺋﻰ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭﺳﺮﮐﻴﺴﻪ
ﺩﺍﺋم ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻮﺍئی
ﺼﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﻣﻮﺭﺩﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺗﻮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﺭﺍﺯﻯ ﺒﮕﻮﺋﻰ،ﻭﺗﻮ
ﺩﺭﺟﺎئی آﻧﺮﺍ
ﻓﺎﺵﮐﻨﻰ،ﺍﻭ
ﺗﻮﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻥ ﺘﻬﻤﺖ ﻧﺎ
ﺭﻭﺍ ﺯﺩه ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺣﺎﻓﻆ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ ﺷﺨصی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻭ
رﺍﺯﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﻓﻘﻄ
اﺳﺮﺍﺭﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﻔﺎﺵ ﮐﻨﺪ،
ﺣﺎﺿﺮﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺭﺍه ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻥﺪﺭﻋﺼﻮﺭ
ﺍﺧﻴﺮ،ﺩﺍﺭﺍ
ﺷﮑﻮه ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭ
ﺑﺰﺭگ هند ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺷﺪ
ﻭﺗﺎج ﻮﺗﺨﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،ﻭﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﭙﺪﺭ
ﺩﻟﺴﻮﺧﺘﻪ،
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﺟﺎه ﻃﻠﺒﺶ،ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ مُلّاها
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺷﺪه ﺑﻮﺩ
ﻭﺳﺮﺑﺮﻳﺪه ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﺣﺎﺿﺮﻧﺸﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺍه ﺍلهی اﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻭ إﻥ اﺳﺘﻐنی ﺒَﻄﺮ،
ﻭﮐﺎﻥ ﻔﻈّﺎ
ﻏﻠﻴﻈﺎ
ﻭﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ
ﺠﺎﻫلی ﺮﻭﺯﻯ
ﺒثرﻭتی
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴتی
ﺮﺳﻴﺪ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻭﻣﺘﮑﺒﺮ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭﮔﺮﺩﻥ کش
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ ﺠﺎﻫﻞ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺨﺖﮔﻴﺮ ﻭﺑﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺒﺮﻭ ﺭﺣم
ﻮﻋﻘل ﻮﻋﺸﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺎﺷق ﭙﻴﺸﻪ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻭﮔﺬﺷﺖ
ﻭﻋﻔﻮ ﻭﺗﺮﺣم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
إﻥ إﻓﺘﻘﺮ،ﺟَﺤَﺪ
ﻧﻌمة ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭﻟم ﻴﺘﺤﺮج
ﻮﺍﮔﺮﺑﻔﻘﺮﺍﻓﺘﺎﺩ،
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﺑﺠﺎﻯ ﺼﺒﺮ
ﮐﻔﺮﺍﻥ
ﻨﻌﻤﺖﺍلهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺣﻤﺖ
ﺍﺯﺩﺳﺖﺩﺍﺩه ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺩﺭﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻫﻴﭻ (ﺣَﺮُج
ﻮﺍﺣﺘﻴﺎﻃﻰ)ﻫم
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺯﻳﺎﺩه ﺭﻭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
إﻥ ﻔﺮح اﺳﺮﻑ
ﻭﻃﻐﻰ، ﻭ إﻥ
ﺤﺰَﻥ ﺁﻳس
ﺍﮔﺮﻫم ﺮﻭﺯﻯ
اﻳﻥ ﺠﺎﻫل اﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺧﺪﺍ،
ﮐﻪﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑل ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ،ﻭﻧﺎﺻح
ﺒﺎﻃلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺧﺮﺳﻨﺪ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﺩﺭﺷﺎﺩﻯ
ﻮﻃﻐﻴﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺰﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﺮﻭﺯﻯ ﻤحزﻭﻥ
ﺸﺪ، ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺘﻮﺑﻪ ﻭﻋﻔﻮ
ﺧﺪﺍ،
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
إﻥ ﻀﺤک فهق ،ﻭ
ﺍﻥ ﺒکی ﺨﺎﺭ
ﻭﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﺒﺨﻨﺪه ﺑﻴﻔﺘﺪ
ﻗﻬﻘﻬﻪ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻴﺰﺑﮕﺮﻳﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ،ﭼﻮﻥﺠﺎﻧﻮﺭﻯ
ﺒﻪﺧﻮﺭﺧﻮﺭ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ
ﻭﺗﻮﺍﻥ کنترل
گرﻳﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺻﺪﺍﻯ گاﻭ
ﺩﺭﮔﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی،ﻭﻧﺠﺎﺕﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥﻮقُرّه
ﺩﺍﺭﺍﻥﺪﺍﺭﺩ. یقع
فی اﻟﺄﺑﺮﺍﺭ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺤﺐّ الله
و لا یراقبه ﻭﺧﺪﺍﺭﺍﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﺗﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺋﺶ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍلهی
اﺳﺖ
ﻭﺍﺯﺧﻄﺮﻋﻮﺍﻗﺐ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﻘﺎﺏﺍلهی
بی ﺨﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺎ
ﻳﺴﺘحی ﻤﻥ
الله ﻭﻟﺎ
ﻳﺬﮐﺮه ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻭﺷﺮم
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻫﺮﮔﻨﺎه
ﺭﺍﻋﻠﻨﺎ ﻳﺎ
ﻣﺨﻔﻴﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻳﺎﺩﺧﺪﺍ،
ﻳﺎﺗﺬﮐّﺮﺍلهی
ﺪﺭﺫﮐﺮ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺠﺎﻫل اﺯﻟﺤﺎﻇ
اﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ،ﺯﻳﺮک
ﻮﺷﻴﻄﺎﻥ
کاﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
تنها هدﻑ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﺍﻥ
أﺭﺿﻴﺘﻪ
ﻣﺪﺣﻚ، ﻭﻗﺎل
ﻔﻴک ﻤﻥ
اﻟﺤﺴنة ،ﻣﺎﻟﻴس
ﻓﻴک ﻮﻫﺮﮔﺎه ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﺍضی کرﺩه ﺑﺎﺷﻰ،
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺯﺗﻮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺧﺼﺎل
ﻨﻴکی ﺒﺘﻮ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﺑﺮﻣﻴﺸﻤﺎﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍنی که ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩﺕ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
إﻥ ﺴﺨﻄ علیک ،ﺫﻫﺒﺖ
ﻣﺪﺣﺘﻪ، ﻭﻭﻗع
ﻔﻴک ﻤﻥ اﻟﺴوء ،ﻣﺎﻟﻴس
ﻓﻴک ﻮ ﺍﮔﺮﻫم
ﺑﺮ ﺗﻮﻏﻀﺐ
ﮐﻨﺪ،ﺳﺘﺎﻳﺶﻫﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ،
ﻭﺣتی ﻤﻨﮑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮ ﺍﺯﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ،
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺑﺮمی
ﺸﻤﺮﺩ،
ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍنی که ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻓﻬﺬﺍ
ﻣﺠﺮﻯ اﻟﺠﺎﻫل
اﻳﻥ اﺳﺖ ﺭﺍه ﻭ
ﺭﻭﺵ ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
کاﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺠﺎﻫل که ﻣﻨﻈﻮﺭ
(ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ)
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ (ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ) ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺠﺎﻫل
عاﺩﻯ ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ،ﭼﻨﻴﻥ
ﺘﺤﻤﻴل
ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﺒﺮﺩﻳﮕﺮﻯ کند.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻠﺎﻳﺎﻥ
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ ﺨﺪﺍ،
ﻭﮐﺎﺫﺑﺎﻥ ﺒﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
هستند. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﮐسی ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎنع اﺯﺳﻠﻮک
الهی آﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
روحی ﺷﺨﺺ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻋﻤﺮ ﻭﺭﻭح
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍ
ﺗﺒﺎه ﮐﺮﺩه ،
ﭘسﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺍﻳﻥ
ﺒﻴﭽﺎﺭه ﺭﺍ هم
ﺒﺠﻬﻨم
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍ ﺩﺭ قرآن،
ﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺸﺎﻥ
ﺒﺠﻬنم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺩ.

ﺳﭙس
ﺷﻤﻌﻮﻥ لاﻭﻯ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ(
مسلمانی ﻴﺎ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺭﺍﺑﮕﻮﻳﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺍﻟﻌﻠم
ﻮﺍﻟﻌﻤل اﻳﻥ
ﺴﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻳکی اﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻤﻌنی ﺒﺎﻭﺭﻯ
اﻭﻟﻴﻪ، ﻭﺍﻭم
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺒﻌﺪﻯ. ﻭﻳکی
علم ﻴﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﻏﻴبی
ﻮ ﻧﺪﻳﺪه ﺑﺨﺪﺍ،
ﻭﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ. ﻭﺳﭙس
ﻋﻤل بدان ها
اﺳﺖ
ﮐﻪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎم ﻮﭘﻴﺮ
الهی ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺒﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﮑﻨﺪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺩه ﺷﺪه ﺍﺳﺖﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺩﺭﻣﺴﻠﻤﺎنی ﻴﺎ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺨﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ (ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻋﻤﻠﻰ) ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ.

ﺳﭙس
ﺷﻤﻌﻮﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻳﻤﺎﻥ ﻮﻋﻠم
ﻮﻋﻤل ﭽﻴﺴﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ:ﺍﻣّﺎ
ﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ
ﻔﺄﺭبعة ﭼﻬﺎﺭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ایماﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ: ﺍﻟﺄﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻗﺒﻮل
ﻮﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻗﺒﻠﻰ،
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﺍﺣﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻮ ﺑﺪﻭﻥﺷﺮﻳک
ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺪﺭﻫﺴتی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭ(ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ)
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
اﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻈﺮﻯغیبی
ﻮﻧﺪﻳﺪه ﺷﺨﺺ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺪﻳﺪه ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
(قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺳﻠﻮﻙ) ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﻮﻋﻤلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻳک ﻔﺮﺽ
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎل اﺳﺖ،
ﻭﺣتی
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻨﻴﺰ
ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ. (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ) ﻓﻘﻂ
ﺩﺭﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ با ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﭼﻨﺎﻥ
ﻮﺍﺣﺪ و یگانه
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺗﺸﺒﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺍﺧﺮﻳﻥ درجه
ﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﮐﺎﻣل
ﺪﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﻋﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻤﺎﻧﺶ
ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴنی
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻋﻘل کُلّی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ
ﺤقّ الیقینی پیدا
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺍﻗﺮﺍﺭ)
ﻧﻴﺰ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺘﻨﻬﺎ ﺣﺮفی
ﺒﺯﺑﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ. ﺍﻳﻥ
کاﺭﻫﻢ ﺧﺮجی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭی
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﺩﻟﻴل ﺼﺪق ﻤﺪعی
ﭽﻴﺴﺖ. وچه ﻭﻗﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎ
ﺻﺒﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺍثباﺕ ﺻﺪق
اﺩﻋﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
علاﻣﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻋﻘل ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥﺒﻪ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ. ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻭل
اﻗﺮﺍﺭ ﻧﺸﻮﺩ،
ﻭﺑﻌﺪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ،ﮐﺎﺭ
ﻣﺤﺎلی کرﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺍﻭل اﻳﻤﺎﻥ،
ﺑﻌﺪ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺩﺭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤلی
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﻪ ﺍﻭ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﻌنی
اﻭم کند ﻭﻋﻤل
ﺒﺎﻳﻥ ﻘﺮّه ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺒﮑﺘﺒﻪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺒﮑﺘﺐ
ﻣﻘﺪُّس اﻟﻬﻰ،
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻨﻈﻮﺭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺎﻣﺮﻳﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
أﺯلی ﻮﻧﻮعی
ﻮﻓﺮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻬِ
ﺪﺭ ﺍﺯل که ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ در
فرمان کن
فیکون
ﺑﮕﺬﺭند ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺗﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﺬﺭﺩ.
ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﺎﻧﻮﺍع
ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒلی
ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮐﺴﺎنی
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋﻢ،
ﻋﺒﻮﺭﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺮﺩه
ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺍﻣﺮ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ)ﻫﻤﺎﻥﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﻣﻌنی
ﺘﻤﺎم کلماﺕ (ﮐﺘﺎﺏ)
ﺩﺭ قرآن،ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
(ﮐﺘﺎﺏ ﻭ وظیفه
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ قرآن
کتاﺏ ﻧﺸﺪه ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ
ﺍﺯ
ﻟﻔﻈ(کتاﺏ)ﺩﺭ قرآن
آﻣﺪه ﺍﺳﺖ. ﮐﺘﺐ
ﺍﺳﻤﺎنی اﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮐﺘﺎﺏ ﺟﺪﻳﺪ قرآن،
ﻋﻤل کرﺩﻥ،
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ عملی
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ،ﮐﺘﺐ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ، ﻓﻘﻄ
ﻴک ﺸﻌﺎﺭ
ﻭﺍﻫﻨگ
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ،ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﮑﻨﻴﺪ. ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺒﺮﺳﻴﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺩﺭﺩﻳﻥ ﻮﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ (قرآن)
یعنی ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﻌنی
ﺪﻭ قُرّه ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ، ﻭﻳﺎ
ﺩﻭ قُرّه (قرآن)
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻠﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﻔﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺨﺪﺍ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ اﻭم
کرﺩﻥ ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﺷﺎﻣل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
هر ﻋﺼﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ، ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﺒﺎﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺘا ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﻗﺒﻮﻝ
ﻏﻴﺒﻰ) ﻳکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺣتی
اﻣﺎم ﻮﮐﺎﻣﻞ
معرفی الهی
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺴﻠﻮک عملی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﮑﺴﻰ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍنیم وﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﻭ
ﺣﻘﺎﻧﻴّتی
ﺪﺭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴنی الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩ ﻭﺍﻭﻡ
ﻭﻋﻤل ﻨﻤﻮﺩ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
طریقت ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﺩﺭ ﭘﺎسخ
ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻤﻌﺠﺰه ، ﮐﻪ
ﺩﻟﻴل ﻨﺒﻮّﺕ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻣﻥﻔﻘﻄ
اﻳﻥﻘﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻡ. ﻳﻌنی
ﻤﻥ اﻳﻥ ﺪﻭ قُرّه
ﺍلهی ﺠﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ، ﺷﻤﺎﻫم
عمل کنید
ﻭﺳﻠﻮک ﺒﺎ ﺍﻥ
ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎﻫم ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻥ هستم .
ﻭﺍلاّ
ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ
ﮐﺪﺍم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﺑﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫیچ کس
ﺟﺰ(ﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺼﻄفی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ)
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪﺍﻳﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺮﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ،
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﻭﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻭﺗﺎﮐﻴﺪ ﺍﻭ
ﻗﺎﺑل اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺩﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻓﻮﺭﻯ ﻮﻗﻠبی
هستند. ﻭلی
ﻤﻬم اﺻﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺩﺭ ﻴﻚ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﻫم ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻥﻘﻠﺒﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻡ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﻓﺮﺳﺘﺎﺩه ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﻓﻘﻄ
ﺒﺎﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳخی اتکا
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺍﻳﻨک
ﻨﻴﺰ ﻣﺨﺎﻟفی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳخ ﺒﻘﻠم
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺧﻴلی
ﭽﻴﺰﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻫﻢ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﺎ ﺩﻟﻴل اﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﮑس
ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻰ،
ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
اﺻﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺼﻄفی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﻴﺪه
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭلی ﻘﻄﻌﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﭘﺸﺖﺑﺎم ﭽﻮﻥ
ﺪﺯﺩﺍﻥ ﺑﺮ
ولایت ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪه ﺍﻧﺪ
،ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺑﺎﺏﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
هرﻋﺼﺮ.

ﻭﺍﻣّﺎ
ﻋﻠﺎمة ﺍﻟﻌﻠم
ﻔﺄﺭبعة، ﺍﻟﻌﻠم
ﺒﺎﻟﻠﻪ،
ﻭﺍﻟﻌﻠم
ﺒﻤﺤﺒّﺘﻪ ﺍﻣﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻋﻠم
ﭽﻬﺎﺭﺍﺳﺖ. ﺍﻭل
علم ﺒﺨﺪﺍ،
ﻭﺩﻭم علم
ﺒﻤﺤﺒﺖ ﺍﻭ. ﺍﻳﻦ
(ﻋﻠﻢ) ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺬﻫﻨﻰ
ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻈﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ،ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴن
ﺨﺒﺮﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻮﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ. ﻳﺎﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻨﮑﺮﺧﺪﺍ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑُﻥ
ﺒﺴﺘﻬﺎﻯﻔﻠﺴﻔﻰ،
ﻭﺍﺣﺘﺠﺎﺟﺎتی که
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳم که ﺧﺪﺍئی
هست ﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴم ﺒﻄﻮﺭﻋﻠمی
ﺰﻧﺪگی کنیم ،ﻭﻓﮑﺮ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺍﻧﺎﻥ
ﺼﺮﻳﺤﺎ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺑﻬﻤﻴﻦ(ﻋﻠم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ)
ﻧﻴﺰﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ٴﺒﺎﻟﺎﺗﺮهم
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻋﻤﺮﮐﻮﺗﺎه ﻭﻟﺬﺗﻬﺎ
ﻭ ﺭﻓﺎه ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ،
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺗﻠﺎﺵ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭلی مُلّاهاﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﺟﻤﻠگی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ،
ﺩﺭﺣﺎل ﻔﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍ ﻭﻣﺮﺩم
هستند. (ﻋﻠﻢ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺍﮔﺎهی
ﻮ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄلق ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻭتجلّی الهی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻨﻴﺰ،
ﺩﺭﺣﮑم ﭙﺮﺩه ﭘﺎﻳﺎنی
ﻮ(ﺳِﺪﺭت ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ)
ﻳﺎﺳﺘﺎﺭ
ﻭﭘﺮﺩه ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﻙ،
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﺠﺮه
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮﺍﺳﺖ. ﻋﻠم
ﺒﺨﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻦ (ﻋﻠﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ(ﻋﻠم
ﺴﻠﻮﮐﻰ)ﺑﺮﺍ
عمل ﺒﺪﺍﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮﻣﻴﺴّﺮﺍﺳﺖ،
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ،
ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ آل عبا
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
زنده ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻭﺑﻌﺪ ﺷﻬﻮﺩ (ﻧﻔس
ﮐلّ ﻔﺎﻃﻤﻰ)
ﻣﺎﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﭘﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺳﭙس
ﻣﺼﻄفی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﭘﻨﺠﻢ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ. ﻭﺍﮔﺮﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺨﻠق هم ﺒﻮﺩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵرَحِمان
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺘﻢ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺍﻏﺎﺯ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺨﻠق
ﻮﺗﻌﻠﻴم آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﻋﻠﻢ
ﺑﻤﺤﺒﺖ ﺧﺪﺍ)،
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻌنی اﻃﻠﺎع
ﺬﻫنی ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭﻋﺸﻖ
ﻣﻔﻬﻮم ﺬﻫنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻔﻬﻮمی اﺣﺴﺎسی
ﻗﻠﺒﻰ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩﻯ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ. که ﺑﺴﺎ
ﺑﺪﻭﻥ علم هم
ﻤﺤﺒﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻋﻠم
محبّت) ﻫم اﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،(ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻣﺤﺒﺖ، ﺑﻤﻌنی
الهی ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻓﻘﻄ ﺒﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤلی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺗﻌﺮﻳﻒﻋﻠمی
ﻮﮐﻠﺎﻣﻰ. ﺩﻳﺪنی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ. ﻣﺤﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍ،ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﺎﻧﻬﺎ، ﺗﺎ
ﺩﺭﺁﻏﻮﺵ
ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐﺍلهی
ﺮﺍ ﺍﺯﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭽﺸم ﺪﻝ،ﻭﺑﭽﺸم
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺑﭽﺸﺪ. ﻭﺍﻟﻌﻠم
ﺒﻤﮑﺎﺭﻫﻪ ﺳﻮم
علم اﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺧﻮﺵ
ﻧﻤﻴﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫیچ
ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯﻣﺎ ﺧﻮﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻣﮕﺮﺍﻭل ﺴﻠﻮک
الهی ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ. ﺑﻌﺪﻫﻤﻪ
ﻫﺴتی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺪ. ﻋﻠم
ﺒﺎﻣﻮﺭﻯ که ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺧﻮﺵ ﻧﻤﻴﺎﻳﺪ،
ﺩﺭﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥﻨﻴﺰﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻠﺎﻳﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺧﻠﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،ﻭﺻﺪق
عشق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻨﺪﺍﺩه ﺍﻧﺪ.
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ،ﻭﺍﻏﻔﺎل
آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺟﺎه ﻃﻠبی
ﻮﺗﺤﮑّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺗثبیت ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻔﻘﻄ کامل
الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻮﭼﻨﺎﻥ
ﻤﺎنع ﺴﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺗﻮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺎنع
ﺒﺸﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﺣتی اﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻮﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺧﻮﺵﻣﻴﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﮐﻤک ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎهی
ﻤﺼﻠﺤﺖ ﺍﻣﻴﺰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هیچ
گناهی ﺒﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺘﺮﺗﺐ
ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﻣﻌﺼﻮم
هستند. ﻭﺣتی
گناه ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺒﺎﻋﻘل
ﻮﻣﺼﻠﺤﺖ بینی
کرده اند
ثوﺍﺏ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺤﻔﻈ لها
ﺣتی توءدی. ﭼﻬﺎﺭم
اﺯﻋﻠﺎﺋﻢ (ﻋﻠم
ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﻫﻤﺎﻧﺎ ﺣﻔﻈ ﻮ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﺪﺭ
ﺁﻥ اﺳﺖ ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺑﻬﺮه ﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮﻋﻠﻮم ﻔقهی
ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫیچ
ﻔﻘﻴﻪ، وچه ﺭﺳﺪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
آﻧﻬﺎ،ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺍلهی ﻨﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ هم که ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴم که ﻣﻮﻓق
ﺸﺪه ﺍﻧﺪ ﻳﺎ
ﺧﻴﺮ. ﻭلی ﺴﺎﻟک
الهی ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍلهی
ﻮﻟﺎﻳﺖ،
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﺑﺘﺎﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ،
ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺒﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﻭﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ که ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. (ﺣﻔﻈ
ﻮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﺯﺗﻤﺮﮐﺰ،
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻤﺪﺍم ﺒﺪﻭﻥ
ﺸک اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺘﺎ
ﺑﻘﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻴﻢ. (ﺍﺩﺍﻯ
ﻮﻇﻴﻔﻪ) ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ،
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ،
ﻳﺎﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﻫﺮﮐس ﺣتی
اﺯ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻗﺒﻮل کند
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ،ﻭﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺷﮑﺮ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻯ ﺒﺎ
ﺍﻭ، ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﺵ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻥ کننده
ﺩل ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
اﺳﺖ ﻭﺑس .

ﻭ ﺍﻣّﺎ
ﺍﻟﻌﻤﻞ،
ﻓﺎﻟﺼﻠﺎة ﻭﺍﻟﺼﻮم
ﻮﺍﻟﺰﮐﺎﺕ
ﻭﺍﻟﺄﺧﻠﺎﺹ ﺍﻣﺎ (ﻋﻤﻞ)
ﺍﻧﺠﺎم علم
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺍثباﺕ
ﺑﺎﻭﺭﻯ، ﻭﺍﻭم
کرﺩﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﻭﮐﺘﺐ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭ. ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﭼﻬﺎﺭ
ﻋﻤل اﺳﺖ. ﻧﻤﺎﺯﺻﻠﺎه
،
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮﻣﺮﺍﺳم
ﻨﻤﺎﺯﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻦ( ﺻﻠﻪ
ﻭﺍﺗﺼﺎل ﺒﺎ
ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ)ﻭﺑﺎ
ﻧﻔس ﮐلّ
ﻤﺎﺩﺭﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻣﺮﺍﺳم
ﻨﻤﺎﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﺣﺒس ﮐﻨﻨﺪه ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺳم ﺪﻳﮕﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭽﻮﻥﺪﻋﺎ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺻﻮم ﻴﺎ ﺭﻭﺯه ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻭم
اﺳﺖ
ﻭﺑﺎﺯﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) گرچه ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻠﺎح ﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺮ، ﺭﻭﺯه ﺳﺎﻟک
آن ﻘﺪﺭﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ(ﺻﻠﻪ و
ارتباط )
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ (ﻧﺎﻣﻮس
ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻭﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺯﮐﺎﺕ،
ﺑﺎﺩﺍﺩﻥ أﻧﺪکی
ﻤﺎل ﺒﺮﺍﻯ
ﭽﻨﺪ ﻣﺎﺩه ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭﺍﻣﺪ،
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻣﻌنی
ﺒﺎﻃﻨﻰ،ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﺍﺯ (ﺗﻤﺎم
ﺪﺍﺭﺍﺋﻰ)
ﺳﺎﻟﻚ، که ﻣﺎﺩﻯ
ﻮکه ﺫﻫنی ﻮکه ﻧﻔس
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎه
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻫﺪ،
ﺗﺎﺧﺪﺍ ﻗﺒﻮل
کند. ﻭﺍﻳﻥ هم ،ﻓﻘﻄ
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻭﻝ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﻭﺑﺎﮐﻤک
ﭙﻴﺮ ﻭ ﻗﺒﻮل ﺨﺪﺍ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻔﻘﻄ ﻮﺑﺪﻭﻥ
غلط ﺒﻮﺩﻥ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻳﺎ
ﻓﻘﻄ ﭙﺎک
ﺒﻮﺩﻥ ﺠﺴم
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻠﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ، ﻭﻋﺪم
ﺸﺮک آشکار و
خفیّ ﺪﺭﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻬﺮﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ،ﺟﺰ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهیذ اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ اﺧﻠﺎﺹ، (ﺧﻠﺎﺻﻰ)
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم مهم اﺴﺖ. (ﺣُﺴﻥ
ﻨﻴّﺖ) ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺍﻏﺎﺯ،(ﺣﺴﻥ
عمل) ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺳﻨگ ﺘﻤﺎم گذﺍﺭﺩﻥ
ﺪﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ هیچ
ﺴﺎﻟﮑﻰ،ﺣتی
ﺒﻴک پلّه
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺣتی
ﺒﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل پلّه
ﺍﻭل هم
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﻬﺮکه
ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻧﻔس
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ،ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻟﻮﺩه ﺍﻭﺍﺳﺖ
ﻭ(ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ و
آیات ﺷﻴﻄﺎنی )
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻳﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪه ﺍﻧﺪ
. ﺑﺎﺯ ﺷﻤﻌﻮﻥ
ﺒﻥ لاﻭﻯ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﺶ ﭼﻬﺎﺭم
ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻳﻥ اﺷﺨﺎﺹ
ﭼﻴﺴﺖ.؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: اﻣّﺎ
ﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﺼﺎﺩق
ﻔﺄﺭبعة ﻳﺼﺪق
فی ﻘﻮﻟﻪ،
ﻭﻳﺼﺪق ﻮﻋﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻭﻋﻴﺪه
، ﻭﻳﻮفی
ﺒﺎﻟﻌﻬﺪ،
ﻭﻳﺠﺘﻨﺐ
ﺍﻟﻐﺪﺭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺻﺎﺩق
ﭽﻬﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻳکی
اﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭﻗﻮل
ﺨﻮﺩ ﻣﺼﻠﺤﺖﻭﺿﺮﻭﺭﻯ
گردد،ﮐﻪ
ﺩﺭﻭغ ﻤﺼﻠﺤﺖ
ﺍﻣﻴﺰ ﺑﻪ ﺯ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻓﺘﻨﻪﺍﻧﮕﻴﺰ. ﺍﻳﻦ
ﺻﺎﺩق ﺒﻮﺩﻥ،
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ اﻭ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻗﻮل
ﻮﺗﻌﻬﺪّﻯ که ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺩه ﻋﻤل کند،
ﻭﺍثبات ﺻﺪق
ﺴﻠﻮکی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی
ﻮﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ، ﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﻭتحمّل طی
کند،ﻭ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻴﺰ (ﺗﺼﺪﻳﻖ)
ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭﻋﺪه ﻫﺎﻯ
ﭙﺎﺩﺍشی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺘﻬﺪﻳﺪ ﺍﻣﻴﺰ
ﻭﺟﻬﻨمی ﺪﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺣﺘﻤﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺗﺮس ﺍﺯ ﺍﺯ
ﻭﻋﻴﺪ ﺍلهی
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ،
ﻳﺎﺗﺮک ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺳﻮم
ﻮﻓﺎﻯﺑﻌﻬﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ (ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ) ﺍلهی
ﻘﺒل اﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭح
ﻘﻮل ﺪﺍﺩه بود
ﺗﺎ ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل أﺯل ﺘﺎ
أﺑﺪ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ همین
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
عمل کند،ﻭﭘﺸﺖ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻣﻨﮑﺮ ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻭﻋﺪه ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻗﻮﻟﻴﮑﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺩه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﻣﻌﺮفی
کرﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮل
ﺨﻮﺩ ﻭﻓﺎ ﮐﻨﺪ. (ﻋﻬﺪ
ﺳﺎﻟﻚ)
ﭘﻴﻤﺎﻥﺴﻠﻮکی
اﻭ ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ(ﻏَﺪﺭ) ﻳﺎ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻥ،ﻭﺍﺯﭘﺸﺖﺧﻨﺠﺮﻧﺰﺩﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻔﺎق
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻭﺭﺍه ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﻧﺒﻨﺪﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺠﻬﻨم ها ﻭ
ﻣﺴﺦ ﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻴّﺖ ﺑﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ننماﻳﺪ،ﻭﺑﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺨفی
ﻨﮑﻨﺪ، ﻭﺑﻮﻯ
ﺪﺭﻭغ ﻨﮕﻮﻳﺪ. که
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻭ ﺟﺎﺳﻮسی
ﺒﻨفع ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﻤؤٴﻤﻦ،
ﻓﺄﻧّﻪ ﻳﺮﻭٴﻒ
ﻭﻳﻔﻬم ﻮﻳﺴﺘحی علاﻣﺖ
ﻣؤﻤﻥ ﻨﻴﺰ
ﺭﻭٴﻮﻑ
ﻭﻣﻬﺮﺑﺎﻥﺒﻮﺩﻥ،
ﻭﻓﻬم ﻮﻋﻘل
ﺪﺍﺷﺘﻦ،
ﻭﺣﻴﺎ
ﻭﺷﺮﻣﻨﺪگی
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
اﺳﺖ. (ﻣؤﻣﻦ)ﻫﺮﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭقرآن
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هستیم ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺭﺩل
ﺸﻤﺎ ﺟﺎ
ﻧﻴﻔﺘﺎﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻣؤﻤﻥ ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﻭ(ﺍﻭم کرﺩﻥ)
ﻣﻌنی ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺑس . که ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭﺣﺎل
اﻳﻤﺎﻥ ﻮ ﺍﻭم
کرﺩﻥ،
ﻭﻋﺒﻮﺭﻋﻘﻴﺪتی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ، وچه ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﺻل ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣؤﻣﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭقرآن
أﮐثرﺍ ﻣؤﻣﻦ،
ﺑﮑﺎﻣل ﻮﺍﺻلا
ﺒﻘﺎﺋم اﻃﻠﺎق
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺤﺒﺖ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻫم
ﺒﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
ﻤﻬﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻫم
ﻔﻬم ﺴﺮیع
ﻮﻋﻤﻴق ﻮﻋﻘل کُلّی
اﻟﻬﻰ، ﻭﺣتی
علم لَدُنّی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻢ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، که ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﻭﺑﺎ
ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭﺗﻨﻬﺎئی
ﺤﻴﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻮﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﺼﺎﺑﺮ
ﻓﺄﺭبعة ،ﺍﻟﺼﺒﺮعلیّ
اﻟﻤﮑﺎﺭه ،
ﻭﺍﻟﻌﺰم فی أﻋﻤﺎل
ﺍﻟﺒﺮّ ﻭ ﺍﻟﺘﻮﺍضع
ﻮ ﺍﻟﺤﻠم ﭽﻬﺎﺭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺻﺎﺑﺮ ﻭﺻﺒﻮﺭ،
ﻭلی این ﺼﺒﺮ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﻫیچ غیر
ﺳﺎﻟﮑﻰ،هرچه ﻣﺘﺪﻳّﻥ
ﻮﺯﺍﻫﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺻﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻔﻬﻮم ﻮﺍقعی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. وچه ﺑﺴﺎ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ،ﺑﺮﺍﻯﺒﺮخی
ﻨﻴﺰ ﺻﺒﺮ ﺿﺮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻗﺪﺍم ﺒﺮﺍﻯ
آﺗﺶ ﻧﺸﺎﻧﻰ،ﻭﻳﺎﮐمک
ﺒﮑﺴﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺧﻄﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫیچ
کسی ﻫم ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ،ﺑﺮﺯق
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﺻﺒﻮﺭ
ﻧﺒﻮﺩه ﻭﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺗﻠﺎﺵ مُلّاها
ﻭﮐﺸﻴﺶ ﻫﺎ،
ﺩﺭﺗﻤﺎم
أﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﺍﻳﻥ ﺮﺍثاﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻣﻬم اﺳﺖ،
ﮐﻪﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،
ﺻﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺡ، ﭼﻮﻥ
ﺴﺮﺑﺮﺍﻯ ﺘﻥ
أﺩمی اﺳﺖ. ﺻﺒﺮ
ﺩﺭ(ﻣﮑﺎﺭه )
ﻭﺳﺨﺘﻴﻬﺎ،
ﻓﻘﻄ ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،ﺟﻨﺒﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
آﺯﺍﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی ﻨﻪ
ﺩﺭﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺳﻴﺎسی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻠﻮک
آﺯﻣﺎﻳﺶﺍلهی
اﺳﺖ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍه ﮐﺴﺐﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻥ
آﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی
أﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺴﺎﻟک ﻈﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻣﺶ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﻏﻮلی
ﭙﺮﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯﺳﻠﻮﻛی
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯﺩ
ﻭﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟک ﻤﺴﺘﻌﺪﻋﺎﻗل
ﻮ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﺻﺎﺑﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﺍﻣﺎ (ﻋﺰم
ﺪﺭﺍﻋﻤﺎل
ﺒِرّ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺼﻤﻴم ﺒﺮ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻈﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻃمع اﺯ ﺧﺪﺍ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻋﻮﺽ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
( ﺍﻋﻤﺎل ﺒﺮ ﻳﺎ
و سلوک و
براءت از امور
مادی و کسب
شهود و فرّ
ﻳﺎﻓﺘﻦ،
ﺑﺎﺗﻤﺎم اﺭﺍﺩه
ﻭﺗﺼﻤﻴم
مصمّم ﺮﺍ
ﺷﺮﻭع ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻫیچ
ﻨﺸﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ. ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
آﻥ ﻨﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺘﻮﺍضع
ﻮﺍﻟﺤﻠم علامت
ﺻﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺍضع ﻮ
ﻓﺮﻭﺗﻨﻰ، ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭ(ﺣﻠم
ﻮﺻﺒﺮ) ﻫﻤﺮﺍه ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﺗﺄﻣل اﺳﺖ،
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ ﺻﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ.

ﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﺘﺎﺋﺐ
ﻓﺄﺭبعة
ﺍﻟﻨﺼﻴحة ﻟﻠﻪ
ﻓﻴﻌﻤﻠﻪ،
ﻭﺗﺮک اﻟﺒﺎﻃل ﭼﻬﺎﺭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺑﻪ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻥ کسی
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐسی
هرﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی که ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
نیز اﮔﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻪﺍﻯ
ﺒﮑﻨﺪ ﺑﻘﺼﺪ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎﻣل
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺮک
ﺒﺎﻃل ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﻫﺮﻋﻤلی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺩﺭ ﻗﺼﺪ ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭﻫﺴتی اﺯ ﻣﺎ،ﺣتی
ﻨﻔَس ﮐﺸﻴﺪﻥ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻣﺎﺩه ﺷﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ آﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺎﻃل
اﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎﺷﺪ که ﺭﺳﺪ
ﺑﺠمع آﻭﺭﻯ
ﻤﺎل ﻮﻳﺎ ﮐثرﺕ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﻏﻴﺮه
. ﻭﻟﺰﻭم اﻟﺤﻖّ،
ﻭﺍﻟﺤﺮﺹعلیّ
اﻟﺨﻴﺮ ﺳﻮم
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺸﺨﺺ ﺗﺎﺋﺐ ﺍﺯ
حقّ ﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
حقّ ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻭحقّ
ﺒﺸﻨﻮﺩ. ﻭﺟﺰ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻴﺰ،ﺣقی
ِﻮﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ(ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ عبادی )
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺮﻫﺎ ﻧﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺣﺮﺹ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺷﺪﻳﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ، که ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭ
ﺧﻴﺮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﺸﺎﮐﺮ
ﻓﺄﺭبعة
ﺍﻟﺸﮑﺮ فی اﻟﻨﻌﻤاء
،ﻭ ﺍﻟﺼﺒﺮفی
اﻟﺒلاء که اﺭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭﺷﺎﮐﺮ،
ﺍﻳﻥاﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎم
ﺒﻮﺩﻥ ﻨﻌﻤت
ﺸﮑﺮ ﮐﻨﺪ،ﻭﻧﺎﻟﻪ
ﺍﺯﮐمی ﻨﮑﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺩﺳﺖ
ﮐم ﻨﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﺍ هم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻠﺎئی هم
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ، که ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ، وچه
ﻫﺮ بی ﻨﻌﻤتی
ﺪﻳﮕﺮ،ﺑﺠﺎﻯ
هیجاﻥ ﻮ ﺟﻨﻮﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﺮ
ﭘﻴﺸﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻨفع
ﺨﻮﺩﺵ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻫﻤﺘّﺶ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺧﺪﺍ
ﺑﻬﺮﺷﮑل ﻮﺑﻠﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺒﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟﻘﻨﻮع
ﺒﻘﺴم الله ،ﻭﻟﺎ
ﻳﺤﻤﺪ ﻭﻟﺎ
ﻳﻌﻈّم الاّ الله
ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻪ
ﮐﻨﺪ. که ﺭﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﻮکه ﻗﺴﻤﺖ
ﻭﻧﺼﻴﺐ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ،
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺍﺯﻋﻠﺎﺋم
ﺸﮑﺮ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪﺳﺎﻟک ﭙس
ﺍﺯﺷﮑﺮ ﻭﺻﺒﺮ
ﻭ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ،ﺟﺰﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﺣﻤﺪ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﻏﻴﺮﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻏﻴﺮﺧﺪﺍ،
ﺷﺮﻳک اﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،
ﻭﺷﺮک اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﻨﻴﺰ،ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩفع ﺸﺮک آﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻋﻈﻴم ﻮﺍقعی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ.

ﻮﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﺨﺎشع
ﻔﺄﺭﺑﻌﻪ
ﻣﺮﺍﻗبة ﺍﻟﻠﻪ
فی اﻟﺴِﺮّ
ﻭﺍﻟﻌﻠﺎنیة ،ﻭ
ﺭﮐﻮﺏ
ﺍﻟﺠﻤﻴل اﻣﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺧﺸﻮع
ﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی ﻮ
ﻓﺮﻭﺗﻨﻰ، ﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎﺗﺴﻠﻴم
ﺴﺎﻟک ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻳکی ﻤﺮﺍﻗﺐ
ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺍﻧﮑﻪ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻫﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻮﺍﻝ،
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎئی
ﺼﻮﺭﺕﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺍﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻠﻨﻰ. ﺩﻭم اﺯﻋﻠﺎﺋم
ﺨﺸﻮﻉ،ﻋﺎﺩﺕ
ﺑﻨﻴکی کرﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮐﺮﺩﻥ کا ﺭﻫﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭ(ﺟﻤﻠﻪ) ﮐﺮﺩﻥ
اﻣﻮﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺭ(ﺟﻤﻴل
ﺧﻠﺎﺻﻪ)ﻭﺧﻮﺏو
جَم ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺘﻔﮑّﺮ
ﻟﻴﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ،ﻭﺍﻟﻤﻨﺎﺟﺎه
ﻟﻠﻪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻋﻠﺎئم ﺨﺸﻮﻉ،
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. که ﺍﮔﺮﻣﻮﻓق
ﻨﺸﺪ،ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ عذﺭﺍﺳﺖ.
وچه ﺩﺭ ﻗﻴﺎم
ﻤﺠﺪﺩ ﺍﻭ،
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺎﺷﺪ.
وچه ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ قیام
ﻗﺎﺋم ﻔﮑﺮ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی اﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻣﻨﺎﺟﺎﺕﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩه ، ﻭﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺩل ﺒﺪل کند. ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎ،ﺣتی
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ که ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ،ﺟﺰ ﻗﺒﻮل
عباﺩﺕ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻭﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
اﻟﺼﺎلح
ﻔﺄﺭبعة ﻳﺼفی
ﻘﻠﺒﻪ ﻭﻳﺼﻠح
عمله ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ (ﺻﺎلح
ﺒﻮﺩﻥ) ﺷﺨﺺ ﻭ(ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻥ) ﺍﻭ،ﻳکی
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﻗﻠﺐ و
فکر و ذ ات
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺤُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ،
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺷﺎﺋﺒﻪﺍﻯ
ﺠﺰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ. ﻭﺩﻭﻡ (ﺍﺻﻠﺎح
عمل) ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
هرﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺭﺍﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭ ﺩﻭم
ﺒﻬﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﺭفع ﻨﻮﺍﻗﺺ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺒلی
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ. ﻣﺪﺍم
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺼﺤﻴح کند،
ﻭﺍﺻﻠﺎح
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻋﻤل
ﻮﻋﺒﺎﺩﺗﺶ
ﻓﻘﻄ ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺩﺭ ﺍﺻﻠﺎح
ﺮﻭح ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺼﻠح
کسبه ،ﻭﻳﺼﻠح اﻣﻮﺭه
ﮐﻠّﻬﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻠﺎح ﺘﺼﺤﻴح
کرﺩﻥ کسب ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
کسب ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ،
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﺍﺯﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ(ﻣﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻧﻪ)
ﺧﺮج کند،ﻭﺩﺭ
ﺭﺍه ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻘل
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ هرچه ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻗﻮﻯﺘﺮ ﮐﻨﺪ،ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻄ ﺴﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺴﻴج
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺍﺻﻠﺎح ﺘﻤﺎم
اﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم
ﻤﺴﺎﺋل اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی ﻮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺠﺴمی
ﻮﻓﮑﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ کمک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻟک ﻔﻘﻄ
اﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﺸﮑل ﺠﻨﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻣﺪّ ﻧﻈﺮﺣﺪﻳث
ﻧﻴﺴﺖ.

ﻭﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﻨﺎﺻح
ﻔﺄﺭبعة ،ﻳﻘﻀی
ﺒﺎﻟﺤﻖ، ﻭﻳﻌطی
ﺒﺎلحقّ ﻤﻥ
ﻨﻔﺴﻪ ﺍﻣﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻨﺎﺻح
ﻮﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﭘﻨﺪ
ﺩﺍﺩﻥ دارد ﺠﺰ
ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮبی اﻭﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﭼﻬﺎﺭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳکی
اﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺃﻯ ﻮﻧﻈﺮ
ﺑﺤريال ﺒﺪﻫﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻫﻢ، ﺑﻠﮑﻪ (ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ،
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻣﺸﮑﻠﺎﺗﺶ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﮐﺎمل
ﺒﺎﺗﻮﺟﻪ
ﺩﻗﻴق ﺒﺎ
ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻗﻀﺎﻭﺕ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤق
ﻤﻄﻠﺐ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻭﮐﻮﺗﺎهی ﺪﺭحقّ
ﺴﺎﻟک
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺩﻭم که
حقّ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺣﻘﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺴﺎﻟک آﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨتی ﺒﺮ ﺍﻭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭگرچه
ﻫیچ ﻤﺰﺩﻯ هم
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻳﻪ
میگذﺍﺭﺩ
ﻭﺍﻧﺠﺎم ﺤق را
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺮضی
ﻠﻠﻨﺎس ﻣﺎ
ﺮﺿﺎه ﻟﻨﻔﺴﻪ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻌﺘﺪﻯ
علی اﺣﺪ ﻫﺮﺍﻧﭽﻪﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺒﻮﺩه ﻳﺎ ﻫﺴﺖ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻥ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍم ﻴﺎﺩ
ﺍﻭﺭﺷﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎنع
اﺯﺍﺩﻯ ﻤﺮﺩم
ﺸﻮﺩ،ﺑﺎﻳﻥ
ﺪﻟﻴل که ﻣﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭم
ﻮﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻭﺗﻌﺪّﻯ
ﻮﺩﺷﻤنی ﺒﻬیچ
کس ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻋﺪم عفو
ﻮﮔﺬﺷﺖ،ﺷﺎﻧس
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﻨﺪیم ﻮ
ﺑﺎﻣﺤﺒﺖ ﻭﺻﻠح
ﻮﮔﺬﺷﺖ،
ﺷﺎﻳﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﻭﺳتی
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺶ
ﭘﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﻧﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.

ﻮﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﻤﻮﻗﻥ
ﻔﺴتّة ،ﺍﻳﻘﻥ
اﻥّ الله حقّ
ﻔﺂﻣﻥ ﺒﻪ،
ﻭﺍﻳﻘﻥ ﺒﺄﻥ
ﺍﻟﻤﻮﺕ حقّ
ﻔﺤﺬﺭه ﺍﻣﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ(ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﻳﻘﻴﻦ) که ﺳﺎﻟک
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
وچه ﮐﺎﻣل که ﺷﺶ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳکی
اﻳﻨﮑﻪ ﻳﻘﻴﻥ
ﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی
هست ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻡ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻠﻮک ﺒﻘﺼﺪ
ﺍﻭ ﮐﺮﺩ. ﺍﻳﻥعلم
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ غیبی
ﻮﻧﺪﻳﺪه ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻴﺰﻯ،
ﮐﻪ ﻳﻘﻴﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩﺵ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
عمرﻯ ﺮﺍ ﺻﺮﻑ
ﺍﻥ کرﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻳﻘﻴﻥکرﺩه ﮐﻪ
ﻣﺮگی هست
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﺮﺣﺬﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎط لازم
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍلهی
ﺮﺳﻴﺪ. ﻮ ﺍﻳﻘﻥ
ﺒﺄﻥّ اﻟﺒﻌث حقّ،
ﻓﺨﺎﻑ
ﺍﻟﻔﻀﻴحة ،ﻭﺍﻳﻘﻥ
ﺒﺄﻥّ ﺍﻟﺠنّة حقّ
ﻔﺄﺷﺘﺎق
ﺍﻟﻴﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﻘﻴﻥ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻌث
ﻭﺯﻧﺪه ﺷﺪﻥ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭﮐﺎﺭﺍﺳﺖ،ﻭﺍﺯ
ﺗﺮس
ﺍﺑﺮﻭﺭﻳﺰﻯ
ﻨﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩ. ﺑﻌث
ﻳﺎ ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻥ ﻮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩه ﺷﺪﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭحقّ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ کاﻣل
ﺸﺪه ﻫﻤﻴﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
سلوک ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨلق ﻮﺭﺳﻮل
ﺒﻮﺩه ، ﺗﺎ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
بدﻫﺪ. ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮلی عقل
ﻮﺭﻭﺡ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻌث
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺯﻧﺪه ﺷﺪﻥ
ﻤﺠﺪﺩ)ﻳکی آﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺪﺭﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺯﻧﺪه ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﭘس
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺻﻮلا( ﻣﺮﮒ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ) ﮐﺴﻰ،
ﻳﻌﻨﻰ (ﻫﻨﻮﺯ ﻧمُرده
) ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺯﻧﺪه
ﮔﺮﺩﺩ. ﺭﻭﺣﺶ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ،ﺯﻧﺪه
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻣﺪﺕ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺪﺭﺟﻬﻨم ﺴﻮم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺗﺨﻴﻠﺎتی
ﺪﻭﭼﺎﺭﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺎﻳﻞ
ﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺠﻬنم ﭽﻬﺎﺭم
ﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺑﺎ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ، ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻥ
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴم ﺒﺒﻴﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺷﻮﺩ. ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﺗﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭﻧﻔس
ﻭ ژنتیک ﺭﻭحی خوﺩ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ،
ﺷﺎﻳﺪ پس
ﺍﺯﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﮕﺬﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧّﻴﺖ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
هست،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻓﻌﻠﺎ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﺁﻥ،ﻭ ﻋﺒﺎﺩتی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺷﻤﺎ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻴﺪ،ﺧﺒﺮﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﭼﻮﻥ ﻤﺎ
ﻫﻨﻮﺯﺣتی
اﺯﺣﺎل
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ که
ﺑﺎﺭﺳﻨﮕﻴنی اﺯﺧﻄﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﮔﻨﺎه ،
ﺩﺭﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻌث
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺰﻧﺪه ﮐﺮﺩﻥ
آﻧﻬﺎ، ﺩﺭﻳک کاﻣﺎ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﻭﺍﮔﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺑﻮﺩه
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻴﺎ ﻓسخ
گیاهی ﻮﻳﺎ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺨﻴلی ﺪﺭﺍﺯ،
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ اﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻨﻮعی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻣﺮگ
ﻮﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻧﮑﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ، ﺍﻧﮕﺎه ﺑﮑﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻨﮑﺮﺩ،
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻣﮑﺮﺭﺍﻳﻥﻤﺴﺨﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﺩﺭﭘﻴﺶﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯلی همگاﻥ)ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪه ﺍﻯ، که ﻭﻳﺮﻭس
ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺯﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﺏّ
اﻟﻨﻮعی
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﮑﺮﺩه ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﻋﺎﻗلد ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﭼﺸم ﺪﻝ)
ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪه ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺘﻰ 16 ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﻘﺒﻞ،ﺣتی ﻴک
ﺴﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖﻫم
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺒﻮﺩ،ﻭﺗا ( 40 ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﻘﺒﻞ،ﺣتی
ﺰﺭﺩ ﭘﻮﺳتی هم
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ،ﻭ300
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل ﻘﺒل
ﻨﻴﺰ،ﺣتی ﻴک
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﻴﺎه ﭘﻮﺳﺖ
ﻫم ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻨﺒﻮﺩ. هرچه ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺒﻮﺩ، گرچه
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎﻯ
آدم ﻨﻤﺎ ﺷﺪه ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭﻫﻨﻮﺯﻫم
ﺪﺭﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس (ﺑﻌث
) ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻤﺠﺪﺩ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻞالهی ،ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ
ﻭﺩﺭﺳﺎﻟک غیر
ﻭﺍﺻﻞ،
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺪﻧﻴﺎ،
ﻭ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨسخ ﺒﺪﺗﺮﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻳﺎ ﺣتی ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. ﺍﻓﺘﻀﺎح
ﻮﺭﺳﻮﺍئی که ﺑﺎﻋث
ﺗﺮس ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ،
ﺷﺮﻣﻨﺪگی ﺴﺎﺩه
ﻫم ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﺍﻣﺮﻭﺯﻫم عاﺩﺕ
ﺑﻪ بی ﺤﻴﺎئی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ، ﻭ(ﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻥ) ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﭼﻬﺎﺭم ﻴﻘﻴﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ، ﻣﻄﻤئنﺸﺪ
ﺑﻬﺸتی هست ،ﻭﻟﺬﺍ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻥ ﺸﺪ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ئکه ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍحقّ ﻮﺭﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﻟﺨﻮﺵ
ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻄﻤئن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻥ ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎئی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ که ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯﺟﻬﻨم
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قرآن
(ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩ) ﻳﺎ
ﺍﻭم ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک هزﺍﺭﺳﺎل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﻰ،ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ عمر ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺎ ﭘﻴﺮلهی
بمعرفی
خداوند ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ،ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﺮﺳﺪ،
ﻫﻤﻴﻥ
هزﺍﺭﺳﺎل اول
ﺮﺍ ﺟﻠﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ ﻮ
ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﻋﻘل
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
الهیﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ ﻭلی
اﮔﺮ ﺳﺎﻟکی ﻤﻨﺎﻓق
ﻮﮐﺎﺫﺏ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺷﺎﻧس
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﺴﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻌﻤﺖﺑﺰﺭگی
اﺳﺖ، ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺑﺎ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی عالی
ﺘﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺳﻪﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺷﻮق
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺍﻳﻥ ﺸﻮق
هماﻥ عشق
ﻮﮐﺸﺶ ﺳﺎﻟک
ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ،
ﭼﻬﺎﺭﻧﻮع
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ، ﻭﺩﻭ
ﻧﻮع ﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻل ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ،
ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻬﻨم
ﺒﺮﺍﻯ همه ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﻮ
ﺍﻳﻘﻥ ﺒﺄﻥّ
اﻟﻨﺎﺭ حقّ،ﻓﻄﻬّﺮﺳﻌﻴﻪ
ﻟﻠﻨﺠﺎة
ﻣﻨﻬﺎ،ﻭﺍﻳﻘﻥ
ﺒﺄﻥّ اﻟﺤﺴﺎﺏ
حقّ، ﻓﺤﺎﺳﺐ
ﻧﻔﺴﻪ ﺩﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ (ﺻﺎﺣﺐ
ﻳﻘﻴﻦ) ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺤقّ اﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺮﺩ،
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻤﺼﻮﻥ گرﺩﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺠﻬﻨﻢ ﮔﻮﺩﺍل
ﺁﺗﺶ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﺨﺪﺍﻫم
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻮﻣسخ
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻠﺖ
ﺍﻧﻬﻢ،ﺗﺮﺍﮐم
گناه ﻭﺧﻄﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ گناه
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻮﺧﺖ ﺟﻬﻨم
اﻭ ﺍﺳﺖ. که ﺩﺭﮔﻮﺩﺍل
آتش ﺠﻬﻨم ﻮﻳﺎ
ﺩﺭ(ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻧﻮﻡ و
گوهانوم ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﺒﺰﺑﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ نیز
بکاﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
(ﺗﻄﻬﻴﺮ)
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻭﺫﻫﻥ اﺯﮔﻨﺎه
ﻭﺑﺎﻃل ﻮﺧﻄﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
ﺴﺎﻟک ﻤﻮﻓق
ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﺎﮐﻤک ﭙﻴﺮ
ﻭﻗﺒﻮل ﺨﺪﺍ،
ﺍثاﺭ ﻣﻨفی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﻭح ﭙﺎک ﻛﻨﺪ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺟﻬﻨمی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻭﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﺪﺭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺼﻮم
ﻮﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪه ﺍلهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ (ﺳﻌﺎﺩﺕ)
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻧﻪ (ﺷﻘﺎﻭﺕﻋﺬﺍﺏ)ﺟﻬنم
بئفته پیامبر ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﻭﺵ ﻗﺎﺋم
آﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
نوع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
نوع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کند . ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎه که ﺗﻮﻓﻴقی
ﺒﻴﺎﺑﺪ. سعی
ﺪﺭﻧﺠﺎﺕ،
ﻓﻘﻄ ﺤﺮﻑ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ،
ﻭﭘُﺮ ﺍﺯﻋﺸق
ﻮﮐﺸﺶ، ﻭ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺭﻯﺎ
اﭘﻴﺮ الهی ﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻳﻘﻴﻦ،
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﻭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺴﺎﺏ ﻭﮐﺘﺎبی
هست ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﭘﻴﺶﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺣﺴﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪ. ﺣﺴﺎﺏحقّ
اﺳﺖ، ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﮔﺎهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻤﺎ،و ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺘﻤﺎم آثاﺭ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ،
ﻭ ﺗﻤﺎم اﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻤﺎ،
ﻭﺍثاﺭﺷﺎﻥ
ﺪﺭﺍﻥ ثبت ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﺧﻄﺎئی ﺮﺍ
ﺑﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ(ﺍﻟﻌﻴﻥ
ﺒﺎﻟﻌﻴﻦ) قرآن
ﻴﻌﻨﻰ،
ﻫﺮﮔﻨﺎهی
ﻮﺧﻄﺎئی ﺮﺍ،ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﮐﺮﺩه
ﺍﻳﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭽﺸﻴم ﻮﺑﭽﺸم
ﺒﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺳﺮﺷﮑﺴﺘﻴﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮﻣﺎ ﺑﺸﮑﻨﺪ. ﺩه
ﻧﻔﺮﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻪﺍﻳﻢ ،ﺩه
ﺑﺎﺭﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺑﻘﺼﺪ و
سرنوشت ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥﻤﻴﺎﻳﺪ. ﻭﻓﻘﻂ
(بِدای الهی)
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ اﻭ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﻗتی
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ پنجم
رﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ،
ﻭﻋﻔﻮﻋﻤﻮمی
اﺯ ﺗﻤﺎم اﺣﻮﺍل
گذشته ،که ﺍﻥ
گناه ﻫﺎنی که ﺣتی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭه ﺣﻴﻮﺍنی
کرﺩه ﺍﻳم ﭙﺎک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻧﻔس ﺧوﺩ) ﺟﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﻤﻌﺎﻳﺐ ﺟﺴم
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. که ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭح
و روان
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ. ﺣتی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل هم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ کند ﻭلی
ﺘﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻭﺫﻫﻥ
ﻮﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎه
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ دست ﺒﮑﺸﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﺸﻴﺖ ﮐﺮﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻋﻔﻮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺣﺎﺻل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺧﺪﺍ) ﻫﻤﺎﻥ(ﺩﺍﻭﺭﻯ
الهی اﺯﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ) ﻭﮐﻴﻔﻴﺖ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﻭﺍثاﺭﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﺘﺰﮐﻴﻪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻣﻨم
که ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﺟﻬﻨﻤﺎﻥ
هم ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻠﺎﻫﺎﻯﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﻭﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺟﻬﻨم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺟﻬﻨم
کاﺭﻣﺎ ﻭﻣسخ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺼﺤﻨﻪ
ﺩﻧﻴﺎ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺭنج ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﺴﺎﺏ ﭘﺎﻙ ﺷﺪه
، ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻣﺮگ ﺪﻭم
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ(ﺭﻭح
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮﺭﻭح
ﺠﺒﺮﻭﺗﻰ)
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫم
ﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ،
ﻭﻧﺰﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ،
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺴﻄح ﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ، ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ،ﺑﺪﻧﻴ
ﺎﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻫم ﺒﻪ ﺍﻭ
ﻣﺘﺼﻞ ﮔﺮﺩﺩ. وچه
ﺑﺴﺎ ﺑﺎﻣﺮگ
کاﻣﻞ،ﭘس ﺍﺯ
ﻟﺤﻈﺎتی ﺨﻮﺵ،
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺘﻤﺎم ﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ.

ﻭﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﻤُﺨﻠﺺ
ﻓﺄﺭبعة ،ﻳﺴﻠم
ﻘﻠﺒﻪ ﻭ ﻳﺴﻠم
ﺠﻮﺍﺭﺣﻪ ﺍﻣﺎ
ﻧﺸﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ (ﻣُﺨﻠﺺ)
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺳﺖ. که ﺩﺭ
ﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻗتی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻭ
ﮐسی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭ (ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺧﻠﺎﺻﻰ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث اﺳﺖ،
وچه (ﺧﺎﻟﺺ ﺷﺪه
) ﻭﮐﺎﻣل
گرﺩﻳﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻥ علائم
ﻴﮑﻰ (ﺗﺴﻠﻴم
ﻘﻠﺐ) ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻘﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟم کند،
ﻭﻳﺎ ﺫﻫﻥ
ﻮﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺑﻌﻠﻒ ﭼﺮﺍنی
ﻔﮑﺮﻯ
ﻨﻔﺮﺳﺘﺪ، ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل کند، ﺗﺎ هرچه
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. (ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﮐﻨﺪ ﻭهَوَس
و ﺍﺭﺯﻭﻫﺎ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻗﺮﺑﺎن ﭙﻴﺮ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍقع لاﺯﻣﻪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ،ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻮﺍﺭح
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴم کند ،
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
کرﺩه ، ﻭﺑﮕﻨﺎهی
ﻨﻔﺮﺳﺘﺪ،ﻭﻫﻢ
ﺟﺴم ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﻬﺮ
ﺯﺣﻤﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺬل
ﺨﻴﺮه ، ﻭﮐﻒّ
ﺷﺮّه ﻭﭼﻨﻴﻦ (ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﻠﺎﺻﻰ) هرچه ﺧﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
بی ﺩﺭیغ ﺒﺪﻫﺪ.
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﻋﻘلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﺍﻳﻥ کاﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺧﺎﻟﺺ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺷﺮّﻯ هم
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﺪ، ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻤﻨﺼﺮﻑ ﮔﺮﺩﺩ.

ﻭﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﺰﺍﻫﺪ
ﻓﻌﺸﺮة ﻳﺰﻫﺪ
فی اﻟﻤﺤﺎﺭﻡ،
ﻭﻳﮑﻒّ ﻧﻔﺴﻪ
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺍﻫﺪ ﻭﻋﺎﺑﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ،
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺩه ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺯُﻫﺪ)
ﺩﺭ ﻭﺍقع هماﻥ
ﻄﺮﺩ ﺩﻧﻴﺎ ،ﻭﺗﺮک
ﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺍﻥ
اﺳﺖ ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺰﺍﺣم
کاﺭﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺸﻮﺩ. ﻳکی
اﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﺋﻢ، ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺣﺮﺍمی
ﺪﻭﺭ ﺷﻮﺩ. ﺣﺮﺍم
ها ﺭﺍ قرآن
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻋﻤﻮمی ﻮﮐلی و
نصیحت ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ همگاﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎم ﻨﻴﺰ،
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺍﺯهرچه
ﻣنع ﺒﮑﻨﺪ،
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺣﺮﺍم
اﺳﺖ. ﺗﺮک
ﻤﺤﺎﺭم هماﻥ
ﺘﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
آﻥ ها ﺣﺮﺍم
اﺳﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ. ﻭحجّ
کننده ﮐﻌﺒﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺣﺮﺍم
اﺳﺖ، ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﺟﺪﺍئی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺪل ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﻠﺒﺎس ﺑﺮ ﺗﻥ
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺯﻳﻨﺖ ﻭﻣﻌﻄﺮ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺩﻭم
کفایت ﺩﺍﺩﻥ ﻨﻔس
،ﻭﻣﺎنع ﺸﺪﻥ
آﻥ ﻭﮐﻨﺘﺮﻟﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ، ﻳﺎ (ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ) ﺑﺮﺍﻯ
هرﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﺎﺩﻯﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺪگی ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﻳﻘﻴم
ﻔﺮﺍﺋﺾ ﺭﺑّﻪ ،ﻓﺄﻥ
کاﻥ ﻤﻤﻠﻮﮐﺎ،
ﺍﺣﺴﻥ اﻟﻄﺎعة
ﺳﻮم ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﺍﻫﺪ ﺍﻳﻥ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻣﻘﺮﺭ
ﻭﻣﻔﺮﻭﺽ
ﻭﺍﺟﺐ ربّ ومربّی
خود ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻓﺮﺍﻳﺾ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
همگاﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻴﻴﻥکرده ،ﺣﺪّ
ﺍﻗلی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻟﺰﻭم
ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ﭙﻴﺮﺵ، ﻓﺮﺽ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻥ هم
ﻀﻤﻥ ﻔﺮﺍﺋﺾ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺏّ
ﺳﺎﻟک
ﺨﺪﺍﺍﺳﺖ،
ﻭﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺭﺏّ
ﻟﻔﺼﻠﻬﺎ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ربّ مربّی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺭﺑﺎﻧﻴّﺖ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪه ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺣﮑﺎم
ﭙﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺽ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﺍﻫﺪ،
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩه ﮐسی ﺒﻮﺩ،
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎﻟک
ﺨﻮﻳﺶ
نیزﺒﻨﻤﺎﻳﺪ . ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺯﺑﺮﺩگیس
ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳخ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧد
ﺪﻭ ﺑﺮﺍﻳﻥ
ﺒﺮﺩگی ﺼﺤّﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺩگی
ﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻤﻴل ﺨﻮﺩ،ﻫﻤﻪﻋﻤﺮ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،
ﺍﺯﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻏﻠﺎمی اﻭﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪه ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻋﻤﺎل
ﻤﺤﻴطی ﭙﻴﺮ،ﻧﻴﺰ
ﺿﻤﻥ ﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﮕﻮﻳﺪ ،ﺍﻳﻦ (ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻤﻌﻤﻮﻟﻰ) ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
دستوری ﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﮐﺴﺐ
ثوﺍﺏ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﺪﺍم
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻟﻮﺳﺎﺩه ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺎﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻥ
اثباﺕ ﺻﺪق
ﺴﻠﻮک ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺰ ﺟزئ عباﺩﺕ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺩﮔﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺎحقّ
اﺳﺖ، ﻭﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺑﺤﻘﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﻋﻤل ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ ﻭﺣتی
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﻮﺩه ﻭﻫﺴﺖ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک
ﻮﻇﺎﻟم ﻤﺪﺍﻡ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
که ﭘﺪﺭﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺮﺩه ﺧﺮﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺷﺪه ، ﮐﻪ
ﻃﻔﻠﺶ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ،
وچه ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻨگ
أﺳﻴﺮ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺠﺎﻯ کشته ﺷﺪﻥ
ﺒﺮﺩه ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩ. که ﻣﺰﺍﺭع
ﺒﺎﺯﻣﻴﻥ
ﺨﺮﻳﺪ ﻭ ﻓﺮﻭﺵ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ، وچه ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺋم کاﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺩه ﻫﺴﺘﻨﺪ. هرچه
ﺷﻮﺭﺵ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻤﺤﺮﻭﻣﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺒﺮﺩﻫﻮﺵ
ﻣﻬﺎﺟم
ﺴﺮﻣﺎﻳﻪﺩﺍﺭ،
ﻭﻫﻮﺵ ﻣﺪﺍفع
کاﺭﮔﺮ ﻭﺑﺮﺩه ﮔﺎﻥ
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﺩﺭﻭﻫﻠﻪ ﺍﻭل
ﺰﻭﺭ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﺪﺭﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ،
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻭﻧﻘﺸﻪﻫﺎﻯﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻫﺮﺩﻭﻯ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﺨﺪﺍ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ هر ﺩﻭﻯ
آﻧﻬﺎ ،ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﺳﺖ. ﻭﻣﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪﺩﺭﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح کاﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻮﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﺍﻧﻬﺎ
ﻋﻤل کندﺣتی
اﮔﺮ ﺿﺮﺭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻳﺎ
ﺳﻮﺩﻯ کمتر
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﮐﺎﺭﮔﺮ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﻤﺰﺩ،حقّ
ﻤﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺍﺩﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﺰئی
اﺯﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﺍﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﮐﻤﮑﺎﺭﻯ، ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻥ،
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺍﻓﺮﺍطی
ﻮﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
سوسیالیست
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺸﺪه ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﭽﻴﺰﻯ
ﺑﮑﺎﺭﮔﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎل ﺪﺭ
ﺷﻮﺭﻭﻯ کارﮔﺮ
ﺭﻭسی ﺒﺎ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴم
ﺨﻮﺩ، ﺑﭙﺎﻯ
کاﺭﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎئی ﻴﺎ
ﺍﺭﻭﭘﺎئی
ﻨﺮﺳﻴﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺻﻒ
ﺣﺪّ ﺍﻗل غذا ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪه
ﺍﻧﺪ. (ﺑﺮﺩگی
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﺑﻬﺮﺷﮑل آﻥ
ﺠﻬﻨم ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ،ﺑﻨﺤﻮﻯ
به ﺒﻴﮕﺎﺭﻯ
ﺒﮑﺸﻴﻢ. ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ اﺳﺖ،ﺍﻧﻬم
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ. ﻭﻫﺮﻋﺎﺷقی
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻌﺸﻮق
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺮﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻭ ﺍﻥ
کاﻥ ﻤﺎﻟﮑﺎ،
أﺣﺴﻥ
اﻟﻤﻤﻠکة ،
ﻭﻟﻴس ﻟﻪ
ﻣﺤﻤﻴّﻪ ﻭﻟﺎ
ﺣﻘﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺯﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻟک ﺒﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﻭﻣﻤﻠﻮﮐﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺗﺤﺴﻴﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ ﻧﻘصی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺩﺍﺩه
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی
ﺒﻮﺩ، ﻭﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻤﻠﻮک او ﺷﺪه ،
سعی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل اﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺯﺍﻫﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺰﻫﺪ ﺧﻮﺩ،
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻌﺼﺐ ﻭ
ﺣﻤﻴّﺖ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ ﻴﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﺎﻫﻠﻴﺖ و
قبل از سلوک
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﮐﻴﻨﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪل
ﻨﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ(ﺟﻬﺎﻟﺖ)
ﺍﻣﺘﻨﺎع
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﺩﺭ (ﺣﻤﻴّﺖ)
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺤﻤﺎﻳﺖ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺯ
ﻋﻀﻮ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﺤﺴﻥ الی ﻤﻥ
أﺳاء اﻟﻴﻪ،
ﻭﻳﻨفع ﻤﻥ ﻀﺮّه
ﺍﻳﻥ ﺰﺍﻫﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐسی اﻭﺭﺍ
ﺍﺯﺍﺭﻯ ﺩﺍﺩ،
ﺍﻭ ﺩﺭﻋﻮﺽ ﻧﻴکی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻔﺮﻣﻮل ﻔﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ تکاملی
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯﺍﺭ هم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ مهم اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮﮐسی اﻭﺭﺍ
ﺿﺮﺭﻣﺎﺩﻯ ﺰﺩ،
ﺯﺍﻫﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﻧفع هم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺰﺍﻫﺪ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﺤﺒﻴﺐ
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻮ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
پیاﻣﺒﺮ به (ﻣﻮٴﺘﻠفة
ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ)
ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ،
ﻭﺍﻟﻔﺖ ﺑﺪل ها
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺘﺒلیغ
ﻮﺗﺤﺒﻴﺐ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻳﻌﻔﻮﻋﻤّﻥ
ﻈﻠﻤﻪ
ﻭﻳﺘﻮﺍضع ﻠﺤق الله
ﺍﻳﻥ ﺰﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻯ ﻮﻇﻠمی
ﺪﻳﺪ، ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺣﻘﻮقی
هم ﺪﺍﺷﺖ،
ﺑﺨﺎﻃﺮﺧﺪﺍ،
ﺑﻪ ﺍﻥﺤﻘﻮق
ﺘﻮﺍﺿﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺤﻘﻮق
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﮕﻬﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. (حقّ
ﺨﺪﺍ)
ﻧﻴﺰﺳﻠﻮک الهی
ﺘﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ،
ﻭﻣﺘﺼﺪﻯ ﺁﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﻭ
ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺑﺎﻳﻨﻬﺎ،
ﺗﻮﺍضع ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ

ﺍﻣﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﺒﺎﺭ
ﻓﻌﺸﺮة ،ﻳﺤﺐّ
فی الله ،ﻭﻳﺒﻐﺾ
فی الله ﺑﺎﺭ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺳﺎﻟک کاﻣل ﺸﺪه
ﺍﺳﺖ، ﻭ( ﺑﺮّ ﻭ
ﻓﺮّ) ﺟﺴﺘﻪ (ﻭقُرّه
ﺩﺍﺭ ﺷﺪه )ﻭ(ﺑﺮئ
ﻮ ﺩﻭﺭ) ﻭﭘﺎﻙ
ﺍﺯﮔﻨﺎه ﻭﻧﻔس
ﺍﻟﻮﺩه ﮔﺮﺩﻳﺪه
ﻭﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻل
ﺸﺪه ﺍﺳﺖ. ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻴکی اﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪﮐس ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﺭﺍ،
ﺑﺨﺎﻃﺮﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮﮐﺶ کمک کند،
ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋیک ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻧﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺘﺎﮐﺘﻴکی ﺮﻭﺯ
ﻣﺮّه . ﺣتی عشق
کاﻣل
ﺒﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺩﻧﻴﺎ ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﻫم
ﺪﺷﻤنی کرﺩ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﮑﺎﻣل آﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻃﺮﻑ
ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺪﻳﺪه ، ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﺖ
ﻓﺸﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﮐﻴﻨﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺼﺎﺣﺐ
فی اﻟﻠﻪ،
ﻭﻳﻔﺎﺭق فی
اﻟﻠﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﻭﺳتی کرﺩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﮑﻤک هدﺍﻳﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮکی آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺍﺯ
ﻓﺮﺻﺖ ﺩﻭﺳتی
ها ﻭ ﻣﺤﺒﺘﻬﺎ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
هدﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪه ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫمین ﺒﺎﺭ
ونجات ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﮐﺎﻣل ﺸﺪه ﺍﺯ
ﮐسی ﺪﻭﺭﻯ کند،
ﻭﺟﺪﺍئی
اﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﮐﺸشی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﻔﮑﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻳﺮضی
فی اﻟﻠﻪ
ﻭﻳﻌﻤل
ﻠﻘﻠﺒﻪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ کاﻣل
ﻨﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﺭﺿﺎﻳتی
ﻨﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻄﻌﺎ ﮐﻤکی
ﺒﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮک
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﻫﺪﺍﻳتی اﺯ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
أﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. که ﺧﺪﻣﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮکه ﮐﻤک
ﺸﺨصی ﺒﮑﺴﻰ. ﻭﻫیچ
کاﺭﻯ ﺠﺰ
ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻀﺮﻭﺭﻯﺘﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﻮﻳﻄﻠﺐ ﺍﻟﻴﻪ،ﻭﻳﺨشع
ﻠﻠﻪ،ﺧﺎﺋﻔﺎ
ﻣﺨﻮّﻓﺎ،
ﻃﺎﻫﺮﺍ
ﻣُﺨﻠﺼﺎ،
ﻣُﺴﺘﺤﻴّﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺎ،
ﻭﻳﺤﺴﻥ فی اﻟﻠﻪ
ﺍﮔﺮﻃلبی
ﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺖ،ﻓﻘﻂ،
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻣﺰﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﺒﻐﻴﺮﺧﺪﺍ
ﺑﮑﻨﺪ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫم
ﺘﺮﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻐﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣتی ﻮﺳﺎﺋﻄ
ﺨﺪﺍ ﺗﻮجهی
کرﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻭﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮﻙ،
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ کاﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭلی هدﻓﺶ
ﺧﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺩﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. (ﻣُﺨﻠﺺ)
ﺩﺭﮐﺎﺭﺵ،ﻫم
ﺪﺭﻧﻴّﺖ
ﻭﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﻰ،ﻭﻫم
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ، ﻭﻫم
ﺪﺭ ﺣﻴﺎ ﻭ
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻯ
اﺯﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﻭﻣﻮﺍﻇﺐ
ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم ﺒﺎﻟﺎﺧﺮه ﻧﻴکی
ﻮﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﮑﻨﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.

ﻭﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﺘقی ﻔﺴتة ،ﻳﺨﺎﻑ
ﺍﻟﻠﻪ ،ﻭﻳﺤﺬﺭ
ﺑﻄﺸﻪ ﺍﻣﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ (ﺗﻘﻮﻯ
ﻮﻣﺘﻘﻰ) ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ،
ﺷﺶﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻴﺘﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻌﺬﺍﺏ
ﻭ ﺳﺮﮐﻮبی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺑﻤسخ
ﻮﺟﻬﻨﻢ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎم ﻮ(ﺑﻄﺶ
ﻭﺿﺮﺑﺖ) ﺧﺪﺍ،
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
ﺮﻭح اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺿﺮﺑﺖ ﺑﺎﺩﺳﺖ
ﻭﻋﺼﺎ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺨﻮﻳﺶ. ﻭﻳﻤسی
ﻮﻳﺼبح کأﻧّﻪ
ﻳﺮﺍه ، ﻟﺎ
ﺗﻬﻤّﻪ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﭼﻮﻥ
ﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎﺷﺐ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻣثل اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺣﻀﻮﺭ
ﺍلهی ﺪﺭﺫﻫﻥ
ﻮﭼﺸم ﺴﺎﻟﻚ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺨﻴّل ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺸﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺨﺘم
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ، ﺑﻬیچ
ﭽﻴﺰ ﺍﻫﻤﻴتی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻣﮕﺮﺧﺪﺍ ﺭﺍ،
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﻤّﺖﺍﻭﺮﺍﺑﺴﻤﺖﺧﻮﺩ
ﺟﺬﺏ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ(ﻏﺼﻪ
ﻭ ﻫﻤّﻰ) ﺟﺰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻴﭻ
(ﻫمّ ﻮ ﺍﻭﻡ) ﻭ(ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﻗﺼﺪ) ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺠﺰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ لا
ﻳﻌﻈمّ علیه
ﻣﻨﻬﺎ ﺷﻴئا
ﻠﺤُسن ﺨُﻠﻘﻪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﺘقی
ﻮﺳﺎﻟﻚ، ﺑﻬیچ
ﭽﻴﺰ ﺩﻧﻴﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﻫیچ
ﭽﻴﺰﻋﻈﻴم
ﻮﺑﺰﺭگ ﻨﻴﺴﺖ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻠﻘﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺩﻗﻴق ﺒﻪ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫیچ اﻟﻬﻪﺍﻯ،ﻭﻫیچ
ﻨﻴﺮﻭﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﺮﺍ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻗﺎﺋم ﻮﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﻭﺩﻗﻴق
ﺪﺭﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
(ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭ
ﺍﺯ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻋﻈﻴم
ﻮﻋﺠﻴﺐ
ﺩﺭﻧﻈﺮﺵ،
ﮐﻪﺣتی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻈﻴم ﻮﺟﺎﻟﺐ
تجلیات ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻟﻠﻪ
ﺍﮐﺒﺮﻣﻴگویدو
میداند ،ﻭ ﻫم
ﭽﻨﺎﻥ ﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭﺻﻮل
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
تجلیات الهی
ﺍﺳﺖ.

ﻮﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﻤﺘﮑﻠّﻒ
ﻓﺄﺭبعة ،ﺍﻟﺠِﺪﺍل
ﻔﻴﻤﺎ ﻟﺎ ﻳﻌﻨﻴﻪ،
ﻭﻳﻨﺎﺯع
ﻔﻮﻗﻪ ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺰﻭﺭ ﻭﻗﻬﺮ
ﺗﺴﻠﻴم کاﺭﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺳﺎﻟکی که ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻔﺎﻕ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ عشق
ﻮﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺑﺴﻠﻮک ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻭﻓﻘﻄ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ(ﻣﮑﻠّﻒ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺯﺣﻤﺖ
ﻭﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﭼﻬﺎﺭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻭل
ﺒﺤث ﻭﺟﺪﺍل
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪﺭﺑطی ﺒﻪ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﺳﺎﻟک ﻮﺍقعی
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی هیچ أﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺨﻮﺩﺵ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
أﻣﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺧﻠﻘﺖ کنونی
اﻧﺴﺎﻥ، ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺘﮑﻠّﻒ ﺑﺎ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻨﺎﺯﻋﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﺰﺍع
ﺒﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺍﻭ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺤث
ﻭﺟﺪﺍل ﻮﻧﺰﺍع
ﻮﮔﺮﺩﻥ کشی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻳﺪه ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍلهی
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻳﺘﻌﺎطی
ﻤﺎ لا ﻳﻨﺎل
ﻮﮐﻮﺷﺶ
ﻭﺩﺍﺩﺳﺘﺪ ﺍﻭ،
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. که ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭ
ﻣﺸﺨﺺﺍﺳﺖ،ﻭﺍﮔﺮﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺎﻋث ﺩﺍغ
ﺘﺮﺷﺪﻥ ﺠﻬﻨم
اﻭ، ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻤﺴﺎﺋﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮک
ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺎﺭﺯﻭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺯ
ﺍﻭل ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﺳﺪ. ﻓﻘﻄ
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺪﻑﻭ
ﻧﻴﻞﺑﺎﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺍﺯﺁﻥ ﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺍﻧﻬﻢ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.

اﻣّﺎ
ﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﻈﺎلم
ﻔﺄﺭبعة ،ﻳﻈﻠم
ﻤﻥ ﻔﻮﻗﻪ
ﺑﺎﻟﻤﻌصیة ،ﻭﻳﻤﻠک
ﻤﻥ ﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻟﻐﻠبة ﺒﻪ ﺍﻣﺎ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﭽﻬﺎﺭﺻﻔﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﻇﺎﻟﻢ)
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ ﺟﻬل
ﻮبی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮبی عقلی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻇﺎﻟم
کسی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﮔﻨﺎه ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺗﺎﺭﻳکی ﻮﺳﻴﺎهی
ﻨﻔس ﻭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻇﺎﻟم
ﺒﺎ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺯﻭﺭﮔﻮئی
هم هست . ﻭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺍﻥ ﻴکی اﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮔﻨﺎه ﻭﺗﻤﺮّﺩ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺩ،ﻇﻠم
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺑﮕﻨﺎه ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ)
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﮐﺴﺎنی هستند،
ﮐﻪ ﺣﻘﻮق
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
علمی . ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﺣﺘﻰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟک هستند. ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﺗﻤﺮّﺩ
ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻥ،
ﮔﻨﺎﻫﺶ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ
ﻳﺎ ﻗﺒﻮل
ﺤﻘﺎﻳﻖ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﻣﺎﻟکی ﺒﻮﺩ،
ﻭﺯﻭﺭﻣﻨﺪ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻣﺎلی
ﻮﺳﻴﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﺑﺰﻳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺯﻭﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻐﻠﻮﺏ ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻴﭽﻮﻥ
ﻮ ﭼﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺒﻐﺾ
ﺍحقّ
ﻮﻳﻈﻬﺮﺍﻟﻈﻠم
اﻳﻥﻈﺎﻟم
ﺒﺨﻮﺩ
ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﻇﺎﻟم
ﺒﺎﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭبه ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺧﻮﻳﺶ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ أمر حقّ
ﻤﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺳﺖ
ﻫم اﺯﺧﺪﺍ ﻭﻫم
اﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻫم اﺯﻋﻮﺍﻣل
ﺤﻘّﻪ ﺍلهی
ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻫم ﺪﺭهرچه ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﭙﺴﻨﺪﺩ
ﮐﻪ هَوَس
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺷﺒﺎع
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻧفع اﻭﺭﺍ
ﺗﺎﻣﻴﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻳﺎﻋﻘﺪه ﻫﺎﻯ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه ﻭﻧﻔس
أمّاره ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﺍضی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻋﺪﺍﻟﺖﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﺍه حقّ
ﺮﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ،ﻭﺷﺎﻧس
ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺤﻘّﻪ ﺑﻌﺪﻯﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﺴﺪﻭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻤﺪﺍم ﺪﺭ
ﺣﺎل ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻥ
ﺪﺭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
هم ﺒﺎﺧﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﮑﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺟﻴﺐ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺷﻬﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻈﺎﻟم ﻤﺪﺍم
اﻇﻬﺎﺭ ﻇﻠم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻫم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍﻇﺎﻟم
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻫم هرﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍﮐﻪ ﺑﺎﺗﺮس
ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﺣﺎﻟﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺤﻴﺎئی علنا
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻈﻠﻢ، ﺧﻮﺩ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﻣﻈﺎﻟم ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻫیچ ﻈﻠمی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯه ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم کرﺩﻥ
از ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ
ﺍﻳﻦﺗﻮﻓﻴق
ﻤنع کند،
ﻭﮔﻤﺮﺍه ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﺯﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺗﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﻋﻘل
ﻮﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻔﻌﻠﻰ، ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎل
ﺪﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺑﺪﺗﺮ،
ﻣﻌﻄﻞ ﺷﻮﺩ،
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻇﻠمی ﻨﮑﻨﺪ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮑﻨﺪ،ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥﻣﺴﺨﻬﺎﺑﺎﺯ،ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﺸﻮﺩ.

ﻭﺍﻣّﺎ
ﻋﻠﺎمة ﺍﻟﻤﺮﺍئی
ﻔﺄﺭبعة ﺍﻣﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﻭﮐﺎﺫﺏ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ. ﻣﺘﻈﺎﻫﺮﮐسی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ اﺳﺖ،ﻭلی
ﺪﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻭﺩﺭ
ﮔﻔﺘﻥ
ﻮﺭﻓﺘﺎﺭﻋﮑس
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻤﻠﺶ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭﺯﻧﺪگی
عاﺩﻯ، ﺭﻭح ﺮﺍ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺑﺪﺭﻭغ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻣﻨﺎﻓق
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﻭﺍﺿحی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث هرچه
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭﻋﺎﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ که
ﻣؤﻣﻦ اوم
کننده
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻥﺮﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺎﻥ
ﻮﻣﺎﻟﺸﺎﻥ
ﻤﺼﻮﻥ میگردند
وتا زنده هستند.
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻮﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎمی
اﺯﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﺒﺮﺧﻮﺭ
ﺩﺍﺭ،ﻭلی
ﺒﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻳﺤﺮﺹ
فی اﻟﻌﻤل لله ،
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ عنده أﺣﺪ
ﻫﺮﮔﺎه کسی
ﭙﻴﺶ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ
ﺑﺸﺪﺕﺍﺑﺮﺍﺯﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭﻋﺎﻣل ﺪﺭﺭﺍه
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮدﺩ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻳﮑﺴل
اﺫﺍ ﮐﺎﻥ ﻮﺣﺪه
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻮﺩ ﮐﺴِل
ﻮﺗﻧﺒل برﺍﻯ
هماﻥ اﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ کاﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻳﺤﺮﺹ فی کلّ
أﻣﺮه علیّ
اﻟﻤﺤﻤﺪة
ﻭﻳﺤﺴﻥ ﺴﻤﺘﻪ
ﺑﺠﻬﺪه ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم اﻣﻮﺭ
ﺷﺨصی ﻭﻏﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺴﺘﺎﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺎﻋﻤﺎل الهی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺩﺭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺯﺭﻧگ ﻮﺑﺎ
ﻫﻮﺵ ﻭﻓﻌّﺎل
اﺳﺖ، ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﻤﺖ ﻭﺟﻬﺖ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﻧﻔس أمّاره
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ اﻭ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻭﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﻤﻨﺎﻓق
ﻔﺄﺭبعة ﺍﻣﺎ
ﭼﻬﺎﺭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻨﺎﻓق که ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭلی
ﺪﺭﺩل ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻭﺑﻘﺼﺪ
ﻧﻔﺎق ﺪﺭ
ﺑﻴﻦﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻫل ﻄﺮﻳﻘﺖ،ﻧﻔﻮﺫ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﻓﺎﺟﺮ ﺩﺧﻠﻪ،
ﻳﺨﺎﻟﻒ
ﻟﺴﺎﻧﻪ ﻗﻠﺒﻪ
ﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ که ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ، ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺪﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ،
ﻓﺎﺟﺮ ﻭﮔﻨﺎه ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻧﺒﺎله
گناه ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺧﻮل
اﻭﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ،ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ.
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺯﻧﺪگی
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻔﺎﻕ
ﺑﺎﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه
ﻭﻣﻠﺖ
ﺧﻮﻳﺶﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭﻣﺒﺎﺭﺯه
ﺑﺮﺍﻯ غلبه
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩ
ﺑﺪﺍﺭﺍئی
ﻮﺣﻘﻮق آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻨﺎﻓق
همیشه ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺑﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺩل ﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳکی ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺣتی
اﮔﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻭ ﺭﻭئی
ﻤﻨﺎﻓق ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﻭﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮبی ﺮﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ، گرچه ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
هاﻯ ﻤﻨﺎﻓق ﻮ
ﺍﮐﺎﺫﻳﺐ ﺍﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﺣتی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻨﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ اﺯ
ﻧﻔﺎق ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍلاّ
ﻨﻔﺎق اﻭ ﺩﻟﻴل
ﺠﺪﺍﺋﻰ ﻫﻤﻴﺸگی
اﻭ ﺍﺯﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻗﻮﻟﻪ
ﻓﻌﻠﻪ،
ﻭﺳﺮﻳﺮﺗﻪ
ﻋﻠﺎﻧﻴﺘﻪ ،ﻓﻮﻳل
ﻠﻠﻤﻨﺎﻓق ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭ هرچه ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭﻭغ اﺳﺖ،
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻋﻤل
اﻭ ﺑﺎ ﻔﻌل خود
ﺒﮑﻨﺪ، ﮐﻠﺎم اﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻋﺪه
ﻫﺎﻯ اﻭﭘس اﺯ
ﺗﺤﻘق ﺪﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺫﺍﺕ ﻭﺳﺮﻳﺮه
ﻭ ﺭﻭح ﻮﻓﮑﺮ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻠﻦ و
ﺍﺷﮑﺎﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی اﻭ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ،
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
تعهّدات اﻭ
ﺑﻮﺩه ،
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ اﺳﺖ. ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻌلی اﻭ،
ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺤتی
ﺒﮑﺪﺍﻡ
ﺣﻴﻮﺍنی
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻣسخ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﺑﺪﺍ ﺑﺤﺎل
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻨﺎﻓقی
اﺯ ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ. ﺍﺧﻄﺎﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻬﻨم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،
وﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭﺟﻬﻨم
کاﺭﻣﺎ ﻭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪﻫیچ ﻔﺮﻗﻪﺍﻯﭽﻮﻥ
ﻤﻨﺎﻓﻖ،
ﻣﻐﻀﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻧﻬم
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﮔﺮﻓﺘﻥ ﻮﻗﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﻣﺴﻤﻮم کرﺩﻥ
ﻔﮑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮﻓﺮﺻتی که
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.

ﻭ
ﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﺤﺎﺳﺪ
ﻓﺎﺭبعة ،ﺍﻟﻐﻴبة
ﻭﺍﻟﺘﻤلّق
ﻮﺍﻟﺸﻤﺎتة
ﺑﺎﻟﻤﺼﻴبة ﺍﻣﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺤﺴﻮﺩ،
ﻳکی ﺒﺪﮔﻮئی اﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
که ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ
ﺣﺴﺎﺩﺕﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳکی
ﺘﻤﻠق کرﺩﻥ اﻭ
ﺍﺯ ﺣﺎﺿﺮﺍﻥ که
ﺩﻧﺒﺎل اﺭﺿﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﺸﺎﻥ،
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮﻣﻨﺎفع
ﻮﻣﻘﺎﺻﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭﻏﻴﺎﺑﺸﺎﻥ
اﮔﺮ ﻣﺤﺮﻭم اﺯﻣﻨﺎفعی
ﺒﺸﻮﺩ ﺑﺪﮔﻮئی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺷﻤﺎﺗﺖ
ﻭ ﺳﺮﮐﻮﻓﺖ
ﺯﺩﻥ،ﻭﻳﺎﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﺪﺍﻭﻡ،
ﺍﺯﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎئی
که ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺧﻮش ﺤﺎلی
اﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

ﻮ
ﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﻤﺴﺮﻑ
ﻓﺎﺭبعة ،ﺍﻟﻔﺨﺮ
ﺑﺎﻟﺒﺎﻃل ﻮ
ﻳﺸﺘﺮﻯ ﻤﺎ ﻟﻴس
ﻟﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮔﺮﭼﻬﺎﺭﺍﺳﺖ. ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮔﺮ ﻣﺎل ﺨﻮﺩ،
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑﮔﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺨﻮﻳﺶ،ﻭﺍﺗﻠﺎﻑﻋﻤﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮﻓﺮﺻﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﮐﺮﺩﻥ
به (ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻃﻞ) ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺍﻗل هیچ ﺘأثیرﻯ
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺪﻓﻬﺎئی
ﺪﺭﺍﻣﻮﺭﻯ که ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪه ،ﻭلی
أﻣﺮ ﺑﺎﻃلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣثلا
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺸﺪه ،
ﻭﺩﺭ ﺯﺩ
ﻭﺧﻮﺭﺩﻯ غاﻟﺐ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﺮﺍﺯ
ثرﻭﺕ
ﻭﮊﺳﺘﻬﺎﻯ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ،
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻥ
اﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭﻣﺸﺘﺮﻯ
اﻣﻮﺭﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻓﺎﻳﺪه ﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻫیچ ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی اﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
خُنثی کننده
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
اﻭﻫم هست . ﻭﻳﻠﺒس
ﻣﺎﻟﻴس ﻟﻪ،
ﻭﻳﺄﮐل ﻤﺎﻟﻴس
ﻋﻨﺪه ﺍﻳﻥ
اﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺎﺭﺍﻥ هرکه ﺑﺮﺗﻥ
کنندﺪ، ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی بهرچه
ﻫم ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺍﺗﻠﺎﻑﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺟمع آﻭﺭﻯ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﺮگ
ﺒﺎ ﺣﺴﺮﺕ ﺩﺭ
ﺍﺧﺮ ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺨﻮﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺨﻮﺭﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟقوّه ﺍﻯ که
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ. ﻧﻄﻔﻪﻫﺎﻯ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
آﻧﺮﺍ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺩﻳﮕﺮﺧﻴلی
ﺪﻳﺮﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﻐﺎﻓل
ﻔﺄﺭﺑﻌﻪ،
ﺍﻟﻌمی
ﻮﺍﻟﺴﻬﻮ
ﻭﺍﻟﻠﻬﻮ
ﻭﺍﻟﻨﺴﻴﺎﻥ
اﻣﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻏﻔﻠﺖ
ﻭﺗﺮک ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻳکی
کوﺭ ﻣﺎﻧﺪﻥ
اﺳﺖ
ﺍﺯﺣﻘﻴﻘﺖﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘﻠﻰ،
گرچه ﮐﻮﺭﭼﺸم
هم ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺎ
ﮐﻮﺭﻯ ﭽﺸم ﻴﺎ
ﮐﻮﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻋﻘلی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﺠﺮم وﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺳﻬﻮ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﻯ
ﻮﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺪﻭﻥ اﺭﺍﺩه ،
ﺩﺭﺗﻤﺎم
کساﻧﻴﮑﻪ ﻋﻘل
ﻮ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺭﺍه ﺩﺭﺳﺖ
ﺭُﺷﺪ ﻧﺪﺍﺩه ﺍﻧﺪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺎﺭﻯآﻧﻬﺎ،
ﺩﻟﻴل اﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﻃﻮل
ﺰﻧﺪﮔﻰ، ﻭ ﺩﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻلی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻓقیهی
که ﻧﺎﻟﻪ ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع آﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﺪﺍﻥ
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻋﻠﺎم
کند،ﻭﮔﻨﺎه ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﻠّﻮل ﭙﻮﺳﺘﻪ
ﻣﻐﺰﻯ کوﺭﺗﮑس
ﺍﻭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ ﻭ
ﺭﺍﻧﺪ ﻣﺎﻥ کاﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻣﻐﺰﺵﮐم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﮑّلی
ﻨﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﭙس
ﺍﺯﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ ،ﺗﻤﺎم
ﺴﻠﻮﻟﻬﺎﻯ مُرده
ﻣﻐﺰ ﺍﻭ،
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩه ﺣﻴﺎتی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻓﻌّﺎل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﺭﺷﺪ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺷﺘﺎﺏ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ،
ﺍﺯﺳﺮﻋﺖ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴم آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هنوﺯ
ﺟﺴم آﻧﻬﺎ
ﻣﺤﮑم اﺳﺖ، ﻭلی
اﺯ ﻣﻐﺰ
ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺍﺣﻮال ﻮ
ﺍﺭﺍﻣﺶ،که ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮه ﻭﺷﻬﺎﻣﺖ،ﺳﺨﺖ
ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻟﻬﻮ
ﻭﻟﻌﺐ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻴﻬﺎ که
ﮐﺎﺭ ﺍﻃﻔﺎل اﺳﺖ،
ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟک
هنوز ﺑﺎقی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻭﺩﺭ ﻋﻘل کوﺩک
ﻤﺎﻧﺪﻥ،
ﻭﺑﺎﻣﻮﺭﺳﺎﺩه
ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﺩﻟﺨﻮﺵ ﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺖ. که ﺳﺮﮔﺮمی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﻯ،
ﻭﺳﺮﮔﺮمی ﺪﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺎﻃﻞ، وچه ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺘﺤﻘق گرﻓﺘﻪ، وچه
ﺣﺴﺮﺕ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺘﺤﻘق
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ. ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﻮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﻯ
نیزﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺰﺭگ عقل ﻮﻣﻐﺰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻟﻴل
غفلت ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺟﻮﺍنی
اﺳﺖ ﻧﺴﻴﺎﻥ ﻃبیعی
هم هست، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﺬﮐﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭلی
ﺒﻌﻠﺖ ﻃﻮل عدم
ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺴﻴﺎﻥ کاﻣﻞ،ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. قرآن
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ، ﻧﺎس ﻳﺎ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ ﻮ ﻓﺮﺍﻣﻮش
کاﺭﺍﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻧﺴﻴﺎﻥ اﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ، ﺁﻧﻬم
ﻔﻘﻄ ﺪﺭ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺴﻌﺎﺩﺕ ﺑﺰﺭگی
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.

ﻭ ﺍﻣّﺎ
ﻋﻠﺎﻣﻪ
ﺍﻟﮑﺴلاﻥ
ﻔﺄﺭبعة ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺗﻨﺒﻠﻬﺎ،
ﺍﻧﻬم اﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی ﻧﻴﺰﭼﻬﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ:
ﻳﺘﻮﺍنی ﺤتی
ﻴﻔﺮﻃ آﻧﻘﺪﺭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻓﺮﺻﺖ ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
که ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﮑﻨﺪ، وچه
ﺟﻮﺍنی ﻮﻗﺪﺭﺕﻫﺎﻯﺟﺴم
ﻮﻣﻐﺰﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﮑﺎﺭﺑﺒﻨﺪﺩ،
ﻭلی
ﺒﻔﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻮﮐﻮل کند ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﮑﻨﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻳﻔﺮﻃ
ﺤتی یضیع و
ﻴﻀیّع حتّی
یأثم و یضجر و
اﺗﻠﺎﻑ
ﻓﺮﺻﺖﻫﺎ
ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ،
ﮐﻪ ﺑﮑلی
ﻣﻔﻘﻮﺩ ﻭﮔم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺍﮔﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ،ﻋﺪم کاﺭﺑﺮﺩ
ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﺗﺎ ﺑﮑلی
اﺯﺧﺎﻃﺮه ﺍﻭ
ﻫم ﻤﺤﻮ ﮔﺮﺩﺩ. ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی هرﮔﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻥ،
ﺍﮔﺮ ﮐسی هم
ﻘﺪﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻓﺮﺻﺖ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻤﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺰ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
کاﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺣتی
اﮔﺮ ﮔﻨﺎهی
ﻨﮑﻨﺪ ،ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﮔﻨﺎه ﮐﺎﺭﻋﺪم
ﺴﻠﻮک ﻮﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺿﺠﺮ
ﻭﺧﺴﺘگی
اﺯﺯﻧﺪگی
ﻮﺍﻓﺴﺮﺩگی ﺪﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻤﺮ
ﮐﺎﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺖ
ﺣتی
ﻔﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ ﻮﻓﻘﻬﺎ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ،
ﻣﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻭﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻭ
ﻟﺬﻳﺬ ﺗﺮﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﻫم ﻠﺬﻳﺪ
ﻧﻴﺎﺑﺪ. (ﺿﺠﺮ)
ﭼﻮﻥ ﺴَﻘَﺮﻭ
ﺳَﺠَﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ قرآن هم
آﻣﺪه ، ﻭﭼﻨﺎﻥ
عذﺍﺑﻰ ﻭﺟﺪﺍنی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻮﺭﻭحی
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩل ﺠﻬﻨﻢ،
ﻭ اصطلاحا ﻳکی
اﺯﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺟﻬﻨم ﺸمُرده ﺷﺪه
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺘﻨﺒل
اﻓﺴﻮس ﻭﺣﺴﺮﺕ
ﻗطعی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺭﺩ،
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﺷﺮﻣﻨﺪه ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻴﺎ ﺩﺭﺷﺮﺍﻳطی
ﺒﺸﺮﻯ عقب
ﻣﺎﻧﺪه ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻮ
ﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﮑﺬﺍﺏ
ﻓﺎﺭﺑﻌﻪ، ﺍﻥ
ﻘﺎل ﻠم ﻴﺼﺪﻕ،
ﻭﺍﻥ ﻘﻴل ﻠﻪ
ﻟم ﻴﺼﺪق، و
ﺍﻟﻨﻤﻴمة ﻭ
ﺍﻟﺒُﻬﺖ ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ که ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮکه ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﭼﻬﺎﺭﻧﺸﺎﻧﻪﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ ﺭﺍﺳﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﺍﺻﻮلا
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
وﺗﻤﺮﻳﻥ ﺪﺍﺋم
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭغ گفتن ،ﻭﺗﺎﮐﺘﻴکی
ﻴﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ،
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪه ﻣﺪﺭﻙ
ﻣﺤﮑﻮم کننده ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻋث ﺿﺮﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻧﻴﺰﺣﻘﺎﻳقی
گفته ﺷﻮﺩ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺗﺼﺪﻳق
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻭغ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺍﻳﻦﺣﻘﺎق
ﺮﺍ ﺗﻔﻬﻴم
ﻤﻨﻄقی ﻮﻋﻠمی
کنیم ،ﻭﺩﺭ
ﺫﻫﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﮐﻨﺪ،
ﺑﺎﺯﺗﺼﺪﻳق
ﻮﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﮑﻮم
ﺸﺪﻥ ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖﺑﻨﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﻣﻐﺎﻳﺮ
ﺑﺎ ﻣﻨﺎفع
ﻮﻫﺪﻓﻬﺎﻯ اﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺻﻔﺖ
ﺳﻮم ﻨﻤّﺎمی
ﻮﺩﻭ ﺑﻬﻤﺰنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫم
ﻠﺬﺕ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻭﻫم
اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺟمع
آﻭﺭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺗﺤﺮﻳک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭ ﺑﻬﻢ ﺯﻧﻰ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺴﺐ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮه
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﺒﻨفع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺑﻬم
ﺰﻧﻰ، ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﺷﻮﺩ،ﺑﺎﻋث
ﺗﻘّﺮﺏ
ﺩﻭﻃﺮﻑﻣﺘﺨﺎﺻم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻋث
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻴﻜﻄﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺩﺭﻭﻏﻮ ﺗﻬﻤﺖ
ﺯﺩﻥ ﻮﺑﻬﺘﺎﻥ که
ﺻﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺗﺤﺮﻳک کرﺩ، ﻭ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﮕﻔﺘﻥ ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮﻣﻨﺎفع
ﺪﻭﻃﺮﻑ ﺭﺍ
ﺍﺯﻫم ﺪﻭﺭﺗﺮ
ﮐﺮﺩ، ﻭﺷﺎﻧس
ﺗﻮﺍﻓﻖ، که ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﻰ،
ﺑﺮﺍﻯآﻧﻬﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻬﺘﺎﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻤﻄﺎﻟبی
ﺒﺪﺭﻭغ اﺳﺖ،ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻓﺘﻨﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻯ ﺸﺪه ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺎﺯ ﻧﻤّﺎمی
ﻮﺑﻬﺘﺎﻥ اﺳﺖ. ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺍﻣﻴﺰ،ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻋﺎﻗﻠﺎﻥ که ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻭﺭﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮔﻨﺎه ﺷمُرده ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻮﺩکی که ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺭﻯ ﻤﺎﺩﺭﺵ
ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﺎﺩﺭﻭﻏﻴﮑﻪ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻳم
ﺪﺭﺣﺎل آﻣﺪﻥ
اﺳﺖ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺭﺍم
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﻳک ﺠﺎنی
اﻧﺘﻘﺎم ﺠﻮ
ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ
ﺮﺍﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
کسی اﺳﺖ ﺑﺮﺍه ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻴﻢ،ﻭﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺒﺠﻨﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺪﺳﺖ
ﻧﺰﻧﺪ.

ﺍﻣّﺎ
ﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﻔﺎﺳق
ﻔﺎﺭبعة ،ﺍﻟﻠﻬﻮ
ﻭﺍﻟﻠﻐﻮ
ﻭﺍﻟﻌﺪﻭﺍﻥ
ﻮﺍﻟﺒﻬﺘﺎﻥ اﻣﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻔﺎﺳق
ﻮﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﻮﮔﻨﺎه ﻭﺍﻟﻮﺩگی
ﻨﻔس ﻭ ﻧ ﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎه ،ﮐﻪ
ﺑﻔﺴق ﻮﻓﺴﺎﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ، ﻭ
به (ﻓﺴق
ﻮﭘَﺴَک ﺮﻭﻯ)
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ. ﭼﻬﺎﺭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺍﻭﻳکی
ﻠﻬﻮ ﻭﻣﺸﻐﻮل
ﺸﺪﻥ
ﺒﺴﺮﮔﺮﻣﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﻮﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭبی اﺭﺯﺵ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺸﺎﺭ
ﺣﺴﺮﺕﻫﺎ
ﻭﺟﻨﻮﻥ
ﻮﮐﺎﺑﻮسﻫﺎ،که
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏوچه ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭنج
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺨﻮﺩ کشی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻥ
ﻠﻬﻮ ﻭﻟﻌﺐ
ﻭﮐﻮﺩکی ﺘﻠﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﻐﻮ
ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﻮﻋﺒث بی اﺭﺯﺵ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭح ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﺍﺧﻠﺎق اﺳﺖ. ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻏﻠﻄ
ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻤﭽﻨﻴﻥ
ﻨﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺘﺠﺎﻭﺯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺩﺷﻤنی اﺳﺖ که
ﺍﺯﺣﺴﺎﺩﺕ وچه ﺑﺮﺍﻯ
غاﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﻟﻮ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺑﻬﺘﺎﻥ، ﺻﻔﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﻣﺘﻬم کرﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻣﻮﺭﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ هم ﺪﺳﺖ
ﻧﺰﺩه ﺍﻧﺪ. ﺑﺪﮔﻮئی
ﻮﻧﻤّﺎمی
ﻮﻏﻴﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﺮّﻫﺎﺕ
ﻭﺑﻴﻔﺎﻳﺪه ﻭﻋﻴﺐ
ﻫﻢ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ
ﺒﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، وچه
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭح
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﺠﺎﺋﺮ
ﻓﺎﺭبعة ،ﻋﺼﻴﺎﻥ
اﻟﺮﺣﻤﻦ، ﻭ
ﺍﺫﻯاﻟﺠﻴﺮﺍﻥ اﻣﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺠﻮﺭ ﻭ ﻇﻠم
کننده ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺟﻮﺭ
ﻭﻇﻠم ﺒﺨﻮﺩ
ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺍﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥﺑﺎﻧﻬﺎ،ﻭﻣنع
کمک ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﺂﻧﻬﺎ. ﻭﻇﻠم
ﻮﺟﻮﺭ ﺑﺮﻭح
ﺨﻮﻳﺶ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم گناه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕﺑﺎﻟقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻌﺪﻯ
ﻤﺤﺮﻭم کرﺩه ،ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻨﺸﺎﻧﻪﻫﺎ ﻳکی
عصیاﻥ ﺮﺣﻤﻥ
اﺳﺖ، ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻤﺮّﺩﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟک که ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺭک
اﻫﻤﻴّﺖ ﺍﻥ،
ﺍﺯﺳﻠﻮک الهی
ﻔﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺭﺣﻤﻥ
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
فوق ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ،
ﺩﺭﮐﻤک
ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ ﺭﺏّ ﺑﺸﺮﻯﻘﺎﺋﻢﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻣﺮک
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ﺍﻯ کمی
ﺪﻭﺭﺗﺮ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺭﺍه ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کنند. ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭽﻮﻥﻘﺎﺋم ﺪل
ﻮﺍﭘس ﺍﻳﻥعده
ﺴﻠﻮک اﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﺣتی
ﺪﻟﻮﺍﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍه ﻭﺍ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ،ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺗﺮک
ﺴﻠﻮک الهی
کنند. ﻋﺼﻴﺎﻥ ﺤتی
ﺪﺭ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻧﻤﺎﺯ، ﻭﻓﺮﺍﻳﺾ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل
ﺴﻠﻮک الهی
ﺘﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯﺍﺭ
ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ
ﻨﻴﺰ،
ﺍﺯﻋﻠﺎﺋم ﻈﻠم
ﻮﺟﻮﺭ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی اﺯ
ﺟﺎﺭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ، ﭘﻨﺎه
ﺍﻭﺭﻧﺪه ﮐسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻪ ﺍﻭﮐﻤک
ﺸﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﻭ
ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﺮﺩه
ﺑﺮﺍﻭﻏﻠﺒﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ،
ﭼﺎﺭه ﺍﻯ ﺠﺰ
ﺍﻳﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ ،ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﻣلی ﭙﻨﺎه ﺑﺒﺮﺩ.
ﺗﺎﺗﺠﺎﺭﺏ ﺭﺍه
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﻮﻯ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﺩﺭﺍﻳﻥﺠﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
اﻭﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣلی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﺟﻮﺭ
ﻭﻇﻠم ﺒﭙﻨﺎه ﺍﻭﺭﻧﺪه
ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺒﻐﺾ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ،
ﻭﺍﻟﻘُﺮﺏ ﺍلی
اﻟﻄﻐﻴﺎﻥ کاﺭﻇﺎﻟم
ﺒﺨﻮﻳﺶ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻧﺠﺎ
ﻣﻴﮑﺸﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻘﺮﺍﻥ
ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
الهی
ﻤﺘﻨﻔّﺮﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺩﺷﻤنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺎﺻل
ﻘﺮّه ﻫﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﺗﻤﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺎﺻﻞ ﺗﻠﺎﺵ
ﺗﻤﺎم أﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻧﻪﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎنع
کاﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻮل
کاﺭ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺍﻧﺘﻘﺎ
ﺩﻭﺳﺮﺯﻧﺶ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪﭼﺮﺍ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺎﺫﻳﺮﻯ
ﻮﺑﻬﺎﻧﻪﻫﺎئی
اﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هم
ﺒﻬﻤﻴﻥ
ﺪﻟﺎﺋﻞ ﺩﺷﻤنی
ﺒﺎ قرآن ﻮقُرّه
ﻫﺎ ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﺧﺪﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻧﻔﺮﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺑﺸﺮﻳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺍﻳﻨﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺠﺎئی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪﻧﺰﺩﻳک
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻮﺟﻨﻮﻥ ﻮﺳﺮﮐشی
ﻮﺍﺷﻔﺘگی
کاﻣل ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮑﻨﺪ،ﭘس ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺳﻠﻮک
ﻨﮑﺮﺩ ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﺷﻔﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ کاﺭﻯ
اﺯﺍﻭ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺷﻤﻌﻮﻥ ﺒﻥ لاﻭﻯ
کاﻣل ﻤﺴﻴحی
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:
ﻟﻘﺪ ﺷﻔﻴﺘنی ﻮﺑﺼّﺮﺗنی
ﻤﻥ عملی ﻔﻌﻠّﻤنی
ﻄﺮﺍﺋق أﻫﺘﺪ
ﺑﻬﺎ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭم
که ﻣﺮﺍ ﺷﻔﺎ
ﺩﺍﺩﻯ،
ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺒﺨﺸﻴﺪﻯ ﻮﻣﻥ
ﺪﻗﻴﻘﺎ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﺩﺭﺳتی آﻣﺪه ﺍم
ﻮﺧﻄﺎ ﻧﮑﺮﺩه ﺍم
ﻮﺗﻮﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻥ
ﭽﻨﺎﻥ ﺒﺎﻋﻘل
ﻮﺣﻘﻴﻘﺖﻫﺴﺘﻰ،
ﮐﻪﺟﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
آﻧﻬﺎ ﻫﺪفی
ﻨﺪﺍﺭﻯ. ﻭﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ
ﻣﻥ کوﺭﺑﻮﺩم
ﺒﻴﻨﺎﻳم کرﺩﻯ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻥ ها،ﺧﻮﺩ
ﻧﻮعی ﺒﻴﻨﺎئی
عقلی ﭙس ﺍﺯ
ﮐﻮﺭﻯ اﺳﺖ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
(ﮐﻮﺭﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺷﻤﻌﻮﻥ
اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﺼﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ،ﻋﻤل
کرﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﭙس
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺮﺍ
ﺭﺍه ﻫﺎئی
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻥ هدﺍﻳﺖ
و هد ا و شهود ﺷَﻮَﻡ.
ﺑﻤﻥ ﺮﻭﺷﻬﺎ
ﻭﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺘﻌﻠﻴم ﺒﺪه ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ عمل کرﺩه
ﺍﻯ، ﺗﺎﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﻡ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻪ(ﻫُﺪﻯ)
ﻭﺷﻬﻮﺩﺍلهی
ﺒﺮﺳم که ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭﺳﻰ(ﺧﺪﺍ)
ﻳﺎ( گاد )
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎئی اﺳﺖ.
ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ:

ﻴﺎ ﺷﻤﻌﻮﻥ،ﺍﻥ
ﻠک أﻋﺪاء ﻴﻄﻠﺒﻮﻧک
و ﻴﻘﺎﺗﻠﻮﻧﻚ،
ﻟﻴﺴﻠﺒﻮﺍ
ﺩﻳﻨﻚ، ﻣﻥ
اﻟﺠﻥّ ﻮ
ﺍﻟﺄﻧس ﺍﻯ
ﺸﻤﻌﻮﻥ ﺒﺪﺍﻥ که
ﺩﺷﻤﻨﺎنی
ﺪﺍﺭﻯ ﺪﻧﺒﺎل
ﺘﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺪﺳﺘﮕﻴﺮﻯ
ﻭﺟﻨگ ﺒﺎ
ﺗﻮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﻥ ﺘﻮ ﺭﺍ
ﺍﺯﺗﻮ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﭽﻪ
ﺟﻦّ ﺑﺎﺷﻨﺪ وچه
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
اﻭ،ﻧﻪ ﻓﻘﻂ (مُلّاهاﻯ)ﮐﻠﻴمی
ﻮﻣﺴﻴحی هستند،ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﺗﺎﺯه ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺴﺨﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺎﺯﻳﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍه ﻧﻔﻮﺫ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻳﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺭ ﺍﺩﺭ ﺑﻴﻥ
مرﺩم آﻧﺎﻥ
آﻣﺎﺩه ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻣﻠﺎﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯﺣﻤﺎﻗﺖ
ﻣﺮﺩم ﻮﺑﻬﺮه ﮐﺸﻰ
ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺷﻤﻥ ﻮﺍقعی
ﺘﺮ،ﻧﻔس أمّاره
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎم
آﺑﺮﻭئی که ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﻌﻮﻥ،
ﻧﻮﺍﺩه ﺣﻮﺍﺭﻯ
عیسی ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻤﻮﺭﺩ
ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺒﻮﺩه ،ﺩﺳﺖ
ﺍﺯﻣﺴﻴﺤّﻴﺖ
ﺑﮑﺸﺪ ﻭﺩﻳﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ هم
اﺯﺩﺳﺖ
ﺻﺎﺣﺒﺶﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻮﺩ،
ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ﺑﺎ
ﺩﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﻬﺮ
ﻧﻴﺮﻧگی که ﺷﺪه
ﻧﻔس ﺑﺠﻨگ
ﺼﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﺣتی
اﺯ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﺮﺩه
، ﻭ ﺑﺮﺿﺪّ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﭽﻪﺟﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪﻫﻤﺎﻥاﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ در
ملکوت زمین ، وچه
ﺟﻦّ ﺩﺭﺑﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ،ﮐﻪﮔﺎهی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﻧﻴﺮنگ
اﺳﺘﺎﺩ ﺟﻥ
هستند. ﺟﻨﻮﻥ
ﻮﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
ﺪﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ،ﻃﺎﻟﺐﺍﻣثال
ﺨﻮﻳﺶﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﭼﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺧﻮﺷﺶ
آﻳﺪ. اُﻧس
ﻫﻤﺎﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻥ
ﺒﺎﻫم اُنس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻬم هستند. ﻭﺣتی
ﺒﻬم عشق
ﻤﻴﻮﺭﺯﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
عشق است ،ﮐﻪﻣﻔﻬﻮم
عشق ﺑﺨﺪﺍ،
ﻭﺳﻠﻮک ﻮﻋﺸق
ﺒﭙﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑثمرﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻫﺮﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻠﻰ،ﺿﻤﻥ
اﺳﺘﻘﺒﺎل اﺯﭘﻨﺎه
ﺍﻭﺭﻧﺪه ﺑﻪ
ﺍﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤُﺠّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪﺭﺍه
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ ﺟﺰ
ﺍﺭﺯﻭﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫیچ
اﻣﺘﻴﺎﺯﻯ ﻮﻫیچ
ﺨﻮبی ﻨﺪﺍﺭم که
ﺑﺪﻫﻢ. ﺟﺰ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺳﺨتی
کارﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻟﺬﺍﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﺮﺩ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻮﺩ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺷﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
هدﻑ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ عشق
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ ﻭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﺷﻤﻌﻮﻥ
ﺘﺎﺯه ﺍﺷﻨﺎ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﻳﻥ اﺩﻳﺎﻥ
و مذ اهب ﻘﺪﻳم
هستند ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﭽﻨﺪﻳﻥ
شاخه مذﻫبی
ﺭﺍه ﻭﻧﻈﺮ
ﻭﻋﻤل ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﺮﺍﺷﻴﺪه
ﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺵ ﻳﺎ همان
ﺩﻳﻥ عملی
ﻤﺤﻤﺪ،
ﻫﻤﺎﻥﺮﻭﺵ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّل
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
زنده بمعرفی
خداوند اﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ،ﺟﺰ
ﻣﺴﺎﺋل ﺘﮑﻤﻴلی
ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺠﻨﺒﻰ است،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﻧﻴﺎﺯ خاص
سالکی ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ. ﻋﺸق
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ زنده
ﻣﺤﻤﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻭ ،ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍه
ﺍﺳﺖ. ﻋﺸقی که ﺑﺪﻧﺒﺎل
آﻥ أﻋﻤﺎل
ﺘﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻫم ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ.

ﻔﺄ
ﻣّﺎ ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻤﻥ اﻟﺄﻧس ،ﻓﻘﻮم
لا ﺧﻠﺎق ﻠﻬم
من اﻟﺄﺧﺮة،
ﻭﻟﺎ ﺭﻏبة ﻟﻬم
ﻔﻴﻬﺎ
ﻋﻨﺪﺍﻟﻠﻪ ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧس ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺩﺷﻤﻥ
ﺘﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮔﺮﻭهی ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺼﻴبی
ﺪﺭﺍﺧﺮﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺗﻤﺎﻳلی هم
ﺒﺎﻧﭽﻪ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﻗﻮﻡ)
ﺑﻤﻌنی گروهی
ﺴﺎﻟک اﻭم کننده
قشری بوده ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﺍه ﺣﻘﻴﻘﺖﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺷﺪه ، ﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﺎﺯﻗﺸﺮﻯ
بوده . ﻭﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ (ﺍﺧﺮﺕ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ(
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ)
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
بی
ﻨﺼﻴﺐﻫﺴﺘﻨﺪ. که
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ، ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺼﻴﺒﺸﺎﻥ
ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﻌﻮﻥمیباشند،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺵ
ﻧﺎمی ﻘﺒلی ﺸﻤﻌﻮﻥ،ﺑﺎﻋث
ﺩﺭﺩ ﺳﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺩم ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻘﺪﻳمی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯﻫم
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻴﺎ
صورت مسیح
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ،ﻭ
ﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ،
که ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ که ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺤتی اﮔﺮ
ﺷﻤﻌﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﺭﻭﺵ ﺍﻭ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی اﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻃﻠﺴم و
زندان اﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻮﺳﻴﺪه ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﻤﻠﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻮﺗشیع
ﻮﻏﻴﺮه ﺍﺳﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻟﺨﻮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻣﺎنی
اﻃﺮﺍﻑﺍ ﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﻨﺎن ﻮﻧﻮﺍئی
ﻮ ﺭﻳﺎﺳتی
ﻮﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭﻏﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺣﺎل
ﭙﻴﺮﻭﻯ اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻘﻴﺮ،
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی
که ﺯﻧﺪگی
ﻈﺎﻫﺮﻯ اﻭ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﺩ،
ﻭﺭنج ﻔﻘﺮﻭ
ﺑﺪﻧﺎمی
ﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺒﺮﺩ. اﻧّﻤﺎ
ﻫمّهم ﺘﻌﻴﻴﺮ
ﺍﻟﻨﺎس
ﺑﺎﻋﻤﺎﻟﻬﻢ،
ﻟﺎﻳﻌﻴّﺮﻭﻥ
اﻧﻔﺴﻬﻢ، ﻭﻟﺎ
ﻳﺤﺎﺫﺭﻭﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻬم
اﻳﻨﺎﻥ ﺘﻤﺎم سعی
ﻮﮐﻮﺷﺸﺎﻥ
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﻣﺴﺨﺮه
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻭ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺣﺎل
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭﻣﺴﺨﺮه
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ،ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻣﺴﺨﺮه ﮐﺮﺩﻥ
و استهزای
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻥ مُلّاها
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ،
ﺑﺠﺎﻯ اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺻﻠﺎح ﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه ﺟﺎه
ﻃﻠﺐ ﻭﻣُﻔﺖﺧﻮﺭ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻤﺮﺩم ﺴﺎﺩه ﻭﻋﺎمی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی
ﺒﺮﺍﻯﺴﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ،ﺑﺒﺎﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﺠﻬﻨم کنند. ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﭼﻨﺎﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻰ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﻘﺼﺎﺹ ﻭﺣﺪّ
ﺷﺮﻋﻰ،ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﮐﻠﻴﺴﻴﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ،ﮐﻪﺑﺎﻳﻥ
مُلّاها ﺩﺍﺩه
ﺷﺪه ، ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺸﻨﺪ، ﻭ
ﺗﻬﺪ ﻳﺪ
ﺑﺠﻬﻨم کنند. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺴﺎﺩه
ﺑﻴﺨﺒﺮ،ﺍﻥ
ﻘﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺪﻳﻥ
شناسی و ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻃل اﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻥﻤﺮﺩم
ﺴﺎﺩه ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﻮحیوﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. حقّ
ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ،
ﺍﺯﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻥﺮﺃﻭک
ﺼﺎﻟﺤﺎ
ﺣﺴﺪﻭﻙ،
ﻭﻗﺎﻟﻮﺍ ﻣﺮاء
،ﻭﺍﻥ ﺮﺃﻭک
ﻔﺎﺳﺪﺍ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻟﺎ
ﺧﻴﺮ ﻓﻴﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﺴﺨﺮه ﮐﻨﻨﺪه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺍﺻﻠﺎح ﺨﻮﺩﺑﺎﺳﻠﻮک
الهی هستی ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩﻯ
ﻭﺭﺍضی هستی ،ﺗﻮﺭﺍ
ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺮﻭم ﻤﺎﻧﺪه
ﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥﺸﺨﺺ
ﺻﺎلح کاﺫﺏ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻭﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﺠﺎﺕ که ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻓﻘﻂ
ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﺪﺭک
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺰﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺤتی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻮﺗﺼﻮّﺭ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ اﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥﻤﻄﺎﻟبی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﻭﺣﺴﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻣّﺎ
ﺍﻋﺪﺍﺋک ﻤﻥ
اﻟﺠﻦّ ﻓﺄﺑﻠﻴس
ﻭﺟﻨﻮﺩه ﻭ
ﺍﻣﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺘﻮ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺠﻦ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺑﻠﻴس
ﻭﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺟِﻦّ)
ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻣﺎﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ (ﺍﺑﻠﻴس
) ﮐﻪ ﻧﺎم
ﺪﻳﮕﺮﺷﻴﻄﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪ( ﻟﺒﺎس ﺯﻫﺪ
ﻭ ﺭﻳﺎ) ﭘﻮﺷﻴﺪه
، ﻭﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺩﻳﻥﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪه ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ مُلّاها
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺘﺪﻳّﻥ
ﻮﻣﺘﻌﺼّﺐﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﺯﻫﺪ
ﻭ ﺭﻳﺎ ﺑﺮﺗﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺤﻘّﻪ ﺍلهی
ﺘﻮﺟﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. گرچه ﺣتی
ﺮﻭﺯﻯ هم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ حقّ ﺒﻮﺩه
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺑﻠﻴس
ﺿﻤﻨﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺴﺎنی اﺳﺖ،
ﮐﻪﺭﻭح اﻭ
ﺩﺭﺣﺎﻝﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ لغزیدن
ﻮﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﺭﻓﺘﻥ اﺳﺖ. ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
اﻳﻥ اﺑﻠﻴسﻫﺎ،
که ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺣﻤق آﻥ مُلّاها
ﻫﺴﺘﻨﺪ، وچه ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭ ﺣتی
ﺪﺷﻤﻥ أﺻﻞ
ﺩﻳﻥ ﻮﺧﺪﺍ
میباشند . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
اﺣﺰﺍﺏ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻧﻬﺎ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻈﻴم ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
هماﻥﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ،
ﮐﻪ ﻣﺎنع کاﺭﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺧﻮﺑﻴﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند،ﺭﻭح
ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺟﺎﻟبی
ﺪﺭ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ،ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺒﻤؤﻣﻨﺎﻥ ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻗﺮاءﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ مُلّاها
ﺩﺷﻤنی
ﺒﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ،
ﺑﻤﻌنی کساﺩ
ﺩﻳﺪﻥ ﺩُﮐّﺎﻥ
ﻤُﻔﺖ ﺧﻮﺭﻯ
ﻮﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻳﺰﺩ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺪﺳﺘﮕﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﺒﻌﻴﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺎم ﺼﻴﻐﻪ 35 ﺯﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻏﻮﺵ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ اﻳﻥ
ﺰﻧﺎﻥ
کاﺭﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻮﺍئی
کشاﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻭﻟﺖﺍﺳﻠﺎمی
ﻘﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﮐﺮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭘﺴﺖ ﺍﻣﺎم
ﺠﻤﺎﻋﺖ ﻳﺎ
ﻗﺎﺿﻰ ﺷﺮﻉ،
ﺍﻭﺭﺍﺑﺸﻬﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤنتقل
کند،ﺗﺎﻏﺎﺋﻠﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﻮﺩ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺻﻴﻐﻪ ﻫﻢ ﻣﺠﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳطی هم
ﻤﺠﺎﺯ ﺍﺳﺖ،
ﺑﻤﻌنی ﺴوء
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﺍﺯ ﺭﺧﺼتی
نیست . ﮐﻪ ﺍﻧﻬم
آﺧﻮﻧﺪﻯ
ﭙﻮﻟﺪﺍﺭ ﺷﺪه ﻭﺣﺮﻳصی
ﺮﺍ ﺑﺎﻧﺠﺎ
ﺑﮑﺸﺪ، ﮐﻪ ﺩه
ﻫﺎ ﺯﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﺑﻠﻴس ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎنع ﻮﺍقعی
کاﺭﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺒﻮﺩه ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻔﺄﺫﺍ
ﺍﺗﺎک ﻔﻘﺎل
ﻤﺎﺕ ﺍﺑﻨﻚ،
ﻓﻘل اﻧّﻤﺎ
ﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻟﺄﺣﻴاء
ﻠﻴﻤﻮﺗﻮﺍ،ﻭﺗﺪﺧل
ﺑضعة ﻣﻨّﻯ
اﻟﺠنّة ﺍﻧﻪ
ﻟﻴُﺴﺮﻯ اﮔﺮ ﺍﻳﻥ
اﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
آﻣﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﺮﺩ ﺳﺎﻟﺖ
ﻣﺮﺩه ﺍﺳﺖ،ﺑﮕﻮ
ﺯﻧﺪه ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺨﻠق ﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ. که ﺑﻬﺘﺮﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪم
ﻮﻗﻄﻌﻪﺍﻯ
اﺯﺟﮕﺮﻡ،
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺭﻓﺖ
ﻭﺑﺎﻋث ﺳﺮﻭﺭ
ﻭﺷﺎﺩﻯ ﻣﻥﺸﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺮﺍ
ﺷﺎﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﻔﺎل مُرده ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻃﻔلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻭﺭه ﺍﻯ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه ﮐﻪ
ﻣﮑﻤّل کار
ﺑﻌﺪﻯ اﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻓﻘﻄ
ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻥ
ﻤﻘﺎم اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭﮔﻨﺎه ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺸﺪ،ﺑﻀﺮﺭ
ﺭﻭﺣﺶ ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺯﺧﺒﺮﻣﺮگ
کودک اﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻌﻤﻮلا ﺑﺪﺍﻥ
ﺤﺴﺎس ﺗﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮﺍﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻭﻟﻮ ﻣﺪّﺕ
ﮐﻮﺗﺎهی ﺘﺮک
ﺴﻠﻮک کند، ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺿﻮع کوﺩک
ﺒﺮﺳﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻮﺩک مُرده ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻫیچ ﺒﻬﺮه ﺍﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﭘﺪﺭﺵ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ هرکه ﻗﺪﺭﻣﻬم
ﻮﺣﺴﺎس ﺑﻨﻈﺮ
ﺳﺎﻟک آﻳﺪ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻋث
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
ﺸﻮﺩ، ﻭﺟﻮﺍبی که
ﺩﺍﺩه ﺍﺳﺖ
ﮐﻤک ﺒﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩه ،
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴم
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺎﻯ گرﻓﺘﻥ کودک
ﺩل ﮐﺶ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯﺼﺒﺮﺵ
ﺑﻮﻯ ﺒﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک الهی
هم ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻃﻔﻠﺶ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﻤﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻔﺄﺫﺍﺍﺗﺎک
ﻮﻗﺎﻝ، ﻗﺪ
ﺫﻫﺐ ﻣﺎلک
ﻔﻘﻞ، ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ أﻋطی
ﻮ ﺍﺧﺬ ﻭﺍﺫﻫﺐ
ﻋنی الزﮐﺎﺕ
ﻓﻠﺎ ﺯﮐﺎﺕ علیّ
ﻮﺍﮔﺮﮐسی آﻣﺪ
ﻭﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻟﺖ ﻭ
ثرﻭﺗﺖ ﺑﺮﺑﺎ
ﺩﺭﻓﺘﻪ،ﺑﮕﻮ
ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ
ﺩﺍﺩ،
ﻭﺷﮑﺮﺧﺪﺍ ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﻣﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺯﮐﺎﺕ ﺍﻥ
ﻤﻌﺎﻑ ﮐﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪﺯﮐﺎﺕ
ﻣﺎل
اﺯﻧﻈﺮﻣﺮﺩم
غیرﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮﺡ ﺷﺪه ، ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻤﺎم
ﻤﺎل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﺎﺣﺒﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﺟﻴﺐ
ﺧﺎلی در ﺮﺍهی
ر اه ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎک ﺸﻮﺩ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﻳﺠﺎﺩ ﻧﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﭙﺎکی ﺮﻭح اﻭ
ﺍﺳﻴﺐ ﺑﺮﺳﺪ. ﻮﺍﺫﺍ
ﺍﺗﺎک ﻮﻗﺎل
ﻠﻚ، ﺍﻟﻨﺎس
ﻳﻈﻠﻤﻮﻧﻚ،
ﻭﺍﻧﺖ
ﻟﺎﺗﻈﻠﻢ، ﻓﻘل
اﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﺴﺒﻴل ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة علیّ
اﻠﺬﻳﻥ
ﻴﻈﻠﻤﻮﻥ
اﻟﻨﺎس ،ﻭﻣﺎ علیّ
اﻟﻤﺤﺴﻨﻴﻥ
ﻤﻥ ﺴﺒﻴل ﻮﺍﮔﺮ
ﮐسی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺠنّیان
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺠﻥ ﺰﺩه ﻭﻣﺠﻨﻮﻥ،
ﺑﺘﻮ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺩﻡ
ﺑﺘﻮ ﻇﻠم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺗﻮﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻇﻠم
ﻨﻤﻴﮑﻨﻰ،ﭘﺎسخ
ﺒﺪه ﮐﻪ ﺳﺒﻴل
ﻮﺭﺍه ﻭﭼﺎﺭه ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﻈﺎﻟﻤﺎﻥ غیر
سالک اﺳﺖ. ﻭﻣﺤﺴﻨﺎﻥ
که ﮐﺎﻣل ﺸﺪه ﻭﺗﺤﺴﻴﻦ
ﺭﻭﺡ، ﻭﺣُﺴﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،ﺳﺒﻴل
ﻮﺭﺍهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻥ ﻮﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺣﺴﺎﺏ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻇﺎﻟﻢ بخود
وﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﺳﻠﻮک
الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺳﺒﻴل
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺭﺍه ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.

ﻮﺍﺫﺍ
ﺍﺗﺎک ﻮﻗﺎل
ﻠﻚ، ﻣﺎﺍﮐثر
إﺣﺴﺎﻧﻚ؟
ﻳﺮﻳﺪ ﺍﻥ
ﻴﺪﺧﻠک اﻟﻌُﺠﺐ،
ﻓﻘل ﺍﺳﺎٴتی
أﮐثر ﻣﻥ اﺣﺴﺎنی ﻮﺍﮔﺮﮐسی
اﺯﺍﻧﻬﺎ ﺍﻣﺪ
ﻭﺑﺘﻮ ﮔﻔﺖ،ﭼﻘﺪﺭ
ﺧﻮﺏ ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻮﻧﻴﮑﻰ،
ﻭﻳﺎﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺗﺤﺴﻴﻥ ﺮﻭح
ﻤﻴﮑﻨﻰ،ﺑﺪﺍﻥ
که ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋُﺠﺐ ﻭﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪﻯ
ﺪﺭﺗﻮﻯ ﺴﺎﻟک
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ. ﭘس
ﭘﺎسخ ﺒﺪه ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭﺑﺪﻯ
ﻫﺎﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻦ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺑﻴﻬﺎ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﻤﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺍﺗﺎک ﻔﻘﺎل کم
ﺍﮐثر ﺻﻠﺎﺗﻚ؟
ﻓﻘل غفلتی
أﮐثرﻣﻥ ﺼﻠﺎتی
ﻮﺍﮔﺮ ﮐسی اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺠِﻥ ها
ﺑﺘﻮ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻤﺎﺯ و صلوات
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻰ،ﺑﮕﻮ
ﻏﻔﻠﺖ ﻣﻦ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻤﻥ اﺳﺖ. ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺳم ﻨﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎم آﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ،ﻏﻔﻠتی
ﺪﺭﮐﺎﺭﺑﺎﺷﺪ . ﻭلی
ﺼﻠﺎﺕ. ﺑﻤﻌنی
ﺼﻠﻪ ﻭ صلوات و
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ، ﺗﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ناﻣﻮس ﺍلهی
ﻮﺳﻠﻮک ﺒﺎﺷﺪ. ﻳک
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭه
ﺳﻠﻮﻙ، ﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی که
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺸﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻫم
ﺪﺭﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ، ﻭﻫم
ﺪﺭﺩﻳﮕﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ، ﻭﺣتی
اﮔﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻭﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﮕﻮﺷﻪﺍﻯﺒﻨﮕﺮﺩ
ﺗﺎ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﭼﺸم
ﻘﺮّه ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪگی
ﻮﺟﺴﻤﺎنی
أﮐثرﺍ ﻣﺎنع اﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، غفلت
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﮐﺎﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﭘﺎسخ اﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪﻏﻔﻠﺖ ﺍﻭ
ﺍﺯﺻﻠﻮات
وﺻﻠﻪ ها
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍلهی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. ﺻﻠﻪ
ﺭَﺣِم
ﺒﺎﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻔس ﮐلی
ﻮﻣﺎﺩﺭﻫﺴتی
ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃﻤﻰ،ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﭽﻮﻥ
ﺠﻨﻴﻨﻴﺎن است ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭَﺣِم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺸﻐﻮل ﺘﮑﺎﻣل
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭم و
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻮﻟﺪﻯ
که ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺍﺫﺍ ﻗﺎل ﻠﻚ،ﮐم
ﺘﻌطی اﻟﻨﺎس ؟
ﻓﻘل ﻤﺎ ﺁﺧﺬ
ﺍﮐثرﻣﻤﺎ ﺍﻋطی
ﻮﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺨﺸﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻰ، ﺑﮕﻮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮم
ﺒﻴﺸتر ﺍﺯآﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻫﻢ.
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭﺑﻬﺮه ﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. گرچه
ﺑﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺯﺣﻤﺖ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ،
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺯﻧﺪه
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻤﺎﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﺰﺩ
ﻣﺎ ﺑﺎﻧﻬﺎﺧﻴلی
کمتر ﺍﺯحقّ
آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺍﺳﺖ.

ﻭﺍﺫﺍ
ﻗﺎل ﻠﻚ،
ﻣﺎﺍﮐثرﻣﻥ
ﻴﻈﻠﻤﻚ؟ ﻓﻘل
ﻤﻥ ﻈﻠﻤﺘﻪ
ﺍﮐثر ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐسی
گفت ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﺮﺩم ﺒﺘﻮ
ﻇﻠم و ستم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﭼﺮﺍ تحمّل
ﻤﻴﮑﻨﻰ. ﺑﮕﻮﮐﻪ
ﻇﻠم ﻤﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻇﻠمی که ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﺒل اﺯﺳﻠﻮک
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ کرﺩه
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﺻﺒﺮﺳﻠﻮکی
ﺪﺭتحمّل ﻈﻠم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﺣﺴﺎﺏ
ﺍلهی
اﺯﻣﻈﺎﻟم
ﻘﺒﻠﻰ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭﮔﻮﻳﻨﺪه
ﺗﺤﺮﻳک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﺵ ﺑﺰﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﮐﻪ ﻃﺒﻌﺎ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩه
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺍﺗﺎک ﻔﻘﺎل ﻠک
ﻠم ﺘﻌﻤﻞ؟ ﻓﻘل
ﻄﺎﻟﻤﺎﻋﺼﻴﺖ ﺍﮔﺮﮐسی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺘﻮ
ﮔﻔﺖ،ﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﻧﺪﺍﺯه ﻋﻤل
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻰ. ﺑﮕﻮ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ ﻮ
ﺗﻤﺮّﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻢ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤثاﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺎﺭج کرﺩﻥ
ﻤﺰﺍﺣﻤﺎﻥ
ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ،
ﻭﻟﻮﺑﻨﺎم ﺤﻖ،
ﺍﺯﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻬﺪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺋم ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻫیچ
آﻣﻮﺯﺵ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻗﺖ
ﻭﮐﻠﺎم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺻﺮﻑ ﺍﻥ کند.

إﻥّ الله
ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ،ﻟﻤّﺎ
ﺧﻠق اﻟﺴُﻔلی
ﻔﺨﺮﺕ ﻭ ﺯﺧﺮﺕ،
ﻭﻗﺎﻟﺖ
ﺍﻯﺸﻴئ
ﻳﻐﻠﺒﻨﻰ؟ ﻭﻗتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﺎﻝ،
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺳﻔلی
ﻮﺣﻘﻴﺮ
ﺯﻳﺮﻳﻥ
ﺮﺍﺧﻠق کرﺩ،ﺑﺨﻮﺩﺑﺎﻟﻴﺪﻧﺪ،ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
که ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺑﺮﻣﻥ
ﻄﺒﻘﻪ ﺳُﻔﻠﻰ
ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ. ﺧﻠﻘﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
أنواع ﭘﺎﺋﻴﻦ،ﺷﺎﻣل
ﺨﻴلی اﺯﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎﺩﻯ،ﻭﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩه ﺍﺳﺖ. ﻏﺮﻭﺭ
ﺍﻧﻬﺎ بی ﺠﺎ
ﺑﻮﺩ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟم
غیر زنده ﻔﻘﻂ،
ﻣﺤﻴﻄ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺯﻧﺪه ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴلی ﻮﺧﻴلی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺭﺍه ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪه ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺤﻴﻄﻬﺎ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪﻑﻏﺎئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺗﻤﺎم عوﺍﻣل
ﻮﺟﻮﺩﻯ که ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ،
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﺩه
ﺍﺗمی ﻨﻴﺰ
ﻭﺍﻣثال آﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺳُﻔﻠﺎﻯ
ﺨﻠﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭﻃﻠﺴم
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐسی ﻴﺎ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،
ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻭﺫﻟﻴل
ﻮﻣﺘﻠﺎشی کند. ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄح عقل ﻭﻋﻠم
ﺠﻤﻌی ﺰﻣﺎﻥ،
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻴﺎﻥ
ﺸﺪه ﮐﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺯﻳﺮﻳﻥ
ﻮﻣﻮﺍﺩ ﻣﺬﺍﺏ
ﺯﻣﻴﻦ،
ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺯﻣﻴﻥﻘﺒل
اﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺯﻧﺪه ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻧﺎ
ﻫﻤﻮﺍﺭﺑﻮﺩه ﻭﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺳﮑﻮﻧﺖ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻄبیعی
ﻮﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﻮﺍﺗﺶ ﻓﺸﺎﻧﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﻳگ
ﭙُﺮﺟﻮﺵ
ﻭﺧﺮﻭشی اﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺯﻣﻴﻥ ﺸﻨﺎﺳﻰ،
ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺴﺎل
ﻘﺒل ﺰﻣﻴﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩ
ﻭﺟﺎﻯ ﭘﺎئی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﻨﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕﻋﻠﻤﻰ،
ﭘﻨج ﻤﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺳﺎل ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ می
ﭽﺮﺧﻴﺪه ،
ﺗﺎﺳﺮﺩ
ﻭﺍﺭﺍم ﺸﺪه ﺍﺳﺖ.
گرچه ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻣﻨﻈﻮﺭﻗﺒل اﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ.

ﻔﺨﻠق
اﻟﺄﺭﺽ
ﻓﺴﻄّﺤﻬﺎ علیّ
ﻈﻬﺮﻫﺎ
ﻓﺬﻟّﺖ، ثُمّ إنّ
اﻟﺎﺭﺽ
ﻓﺨَﺮَﺕ ﻭ
ﻗﺎﻟﺖ ﺍﻯ ﺸﻴئ
ﻴﻐﻠﺒﻨﻰ؟ ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍ ﺧﻠق
کرﺩ، ﻭﺻﺎﻑ
ﻭﻫﻤﻮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺳﻔلی
ﺫﻟﻴل ﻮﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮل ﺪﺭ
ﺍﻣﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺯﻣﻴﻥ ﻨﻴﺰ
ﮔﻔﺖ که ﭼﻴﺰﻯ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﻣﺮﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻓﺨﺮ
ﻓﺮﻭﺧﺖ. ﻋﻠﺎﻭه
ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻥ ﺠﺴم
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻔس ، ﺯﻣﻴﻥ
اﺳﺖ ﻭﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ،
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ. ﺩﺭقرآن
أﮐثرا ﻟﻔﻈ
أﺭﺽ ﻭﺯﻣﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺟﺴم
ﻮﻧﻔس روان
ﺑﻤﻌنی عرﻓﺎنی
ﺒﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﻓﺨﻠق
الله ﺍﻟﺠﺒﺎل
ﻔﺄثبتها علیّ
ﻈﻬﺮﻫﺎ
ﺍﻭﺗﺎﺩﺍ ﻣﻥ
أﻥ ﺘﻤﻴﺪﺑﻬﺎ
ﻋﻠﻴﻬﺎ،
ﻓﺬﻟّﺖ
ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﻭﺍﺳﺘﻘﺮﺕ،
ثمّ انّ
اﻟﺠﺒﺎل ﻔﺨﺮﺕ
علیّ اﻟﺎﺭﺽ
ﻓﺸﻤﺨﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻟﺖ
ﻭﻗﺎﻟﺖ ﺍﻯ
ﺸﻴئ ﻴﻐﻠﺒﻨﻰ؟
ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻮه ﻫﺎ
ﺭﺍ آﻓﺮﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﭘﺸﺖ ﺯﻣﻴﻥ
ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﺗﺎ
ﺍﺭﺍم ﺒﮕﻴﺮﺩ،ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺭﻭﻯ آﻥ هست
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻨﮑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﮐﻮه ﻫﺎ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺷﺪﻧﺪ،
ﻭﺳﺮ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
کشیدﻧﺪ
ﻭﺑﻠﻨﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﺑﺮ
ﺯﻣﻴﻥ
ﻔﺨﺮﻓﺮﻭﺧﺘﻨﺪ
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪکه ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﮐﻨﺪ. ﻣثال
ﺨﻠﻘﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻃبیعی
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄح
عقل ﺠﻤﻌی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩه
ﻭﻋﻠم ﺰﻣﺎﻥ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺤﻘﻴق علمی
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻯ عرﻓﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺮه ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک و
تمثیلی
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ ﺰﻧﺪه
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﺮﺩه ،
ﮐﻪ ﺧﻠﻖ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺴﺎﮐﻥ
ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺷﮑﺴﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺟﺴم ﻮ ﻧﻔس ﻭﺭﻭح
اﻧﺴﺎنی ﻘﺎﺑل
ﺘﻄﺒﻴق اﺳﺖ،
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻘﺼﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ،
ﺗﺎﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻴﺎﻥ
کند.

ﻔﺨﻠق
اﻟﺤﺪﻳﺪ
ﻓﻘﻄﻌﻬﺎ ﻓﺬﻟّﺖ،
ثُمّ أنّ اﻟﺤﺪﻳﺪ
ﻓﺨّﺮعلیّ
اﻟﺠﺒﺎﻝ،ﻭﻗﺎل
ﺍﻯ ﺸﻴئ
ﻴﻐﻠﺒﻨﻰ؟ ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻫﻥ
ﺮﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﺭﺍ
ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭﺍﻳنک
آﻫﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻔﺨﻠق اﻟﻨﺎﺭ
ﻓﺄﺫﺍﺑﺖ
ﺍﻟﺤﺪﻳﺪ ﻓﺬلّ
اﻟﺤﺪﻳﺪ،ثُمّ
اﻥّ اﻟﻨﺎﺭ
ﺯﻓﺮﺕ ﻭ ﺷﻬﻘﺖ
ﻭ ﻓﺨﺮﺕ
ﻭﻗﺎﻟﺖ ﺍﻯﺸﻴئ
ﻴﻐﻠﺒﻨﻰ؟ ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺗﺶ
ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻭ
ﺍﻫﻥ ﺮﺍ ﺫﻭﺏ
ﮐﺮﺩ،ﻭﺍﺗﺶ ﭘس
اﺯﺩَم ﻮ ﺑﺎﺯ
ﺩَم ﺨﻮﺩ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﮐﺮﺩ،
ﻭﮔﻔﺖ که ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﮐﻨﺪ. ﻧﺎﺭ ﻳﺎ
ﺍﺗﺶ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺟﻬنم جهان
ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ. ﺟﻬﻨﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻴق
ﻮ ﺯﻓﻴﺮ، ﻳﺎ
ﺩم ﻮ ﺑﺎﺯﺩم
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪﻫم
ﺪﺭ ﮐﻮﺭه ﺍﺗﺶ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻢ
ﺑﻤﻌنی ﺘﻨﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺰﻧﺪه ﻭﻗتی
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨم
و کارما
ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺗﻨﻔس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻫﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﻨگ ﺪل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﻧمی
ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺳﺒﻚ ﻗﺪﻳم
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺻل علّت ﻭ
ﻣﻌﻠﻮل
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﻌﻠﺖ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻴﺮﻭئی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻏﺎﻟﺐ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ آﻥ
ﻤﺤﺎل اﺳﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﺘﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮل ﺒﻮﺩه ،
ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻟﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ علل ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻔﮑﻴک
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﺻل آن
ﻨﻴﺴﺘﻴﻢ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻥ
ﺮﻭﺵ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻓﻠﺴفی ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩه
ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻟﻮ ﺑﻨﺎم ﻤﺎﺩه
،ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﺭﻭح
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪه ،ﺑﺎﺻل
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻭﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
ﻮﻏﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺒﺮﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎنی
ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻭﻫﺪﺍﻳت
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﺳﻠﺎمی
اﺯﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﺒﺮ ﺧﻮﺭ
ﺩﺍﺭ، ﻭلی
ﺒﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﻳﺤﺮﺹ
فی اﻟﻌﻤل ﻠﻠﻪ،
ﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ عنده ﺍﺣﺪ ﻫﺮﮔﺎه ﮐسی
ﭙﻴﺶ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ
ﺑﺸﺪﺕ
ﺍﺑﺮﺍﺯﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭﻋﺎﻣل ﺪﺭ ﺭﺍه
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺍﻇﻬﺎﺭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮغیر
عبادی
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻳﮑﺴل
اﺫﺍﮐﺎﻥ ﻮﺣﺪه
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻮﺩ ﮐﺴل
ّﺒﺮﺍﻯ هماﻥ
أﻋﻤﺎل عبادﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ کارﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺤﺮﺹفی
کلّ أﻣﺮه علیّ
اﻟﻤﺤﻤﺪة ﻭﻳﺤﺴﻥﺴﻤﺘﻪ
ﺑﺠﻬﺪه ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم اﻣﻮﺭ
ﺷﺨصی ﻭﻏﻴﺮ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺴﺘﺎﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺎﻋﻤﺎل الهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺯﺭﻧگ
ﻮﺑﺎﻫﻮﺵ
ﻭﻓﻌﺎل اﺳﺖ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻤﺖ
ﻭﺟﻬﺖ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﻧﻔس أمّاره ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯاﻭﺑﺎﺷﺪ.

ﻭ
ﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة ﺍﻟﻤﻨﺎفق
ﻔﺄﺭبعة ﺍﻣﺎ
ﭼﻬﺎﺭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻨﺎﻓق که ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭلی ﺪﺭ ﺩل
ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﺑﻘﺼﺪ ﻧﻔﺎق
ﺪﺭ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻫل ﻄﺮﻳﻘﺖ،
ﻧﻔﻮﺫ ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﻓﺎﺟﺮ
ﺩﺧﻠﻪ،
ﻳﺨﺎﻟﻒ
ﻟﺴﺎﻧﻪ ﻗﻠﺒﻪ
ﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ که ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ، ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺪﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ،
ﻓﺎﺟﺮ ﻭ ﮔﻨﺎه ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻧﺒﺎل
گناه ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺧﻮل
اﻭﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ، ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺮﺍﺳﺮ ﺯﻧﺪگی
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻔﺎﻕ
ﺑﺎﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه
ﻭﻣﻠﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭﻣﺒﺎﺭﺯه
ﺑﺮﺍﻯ غلبه
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩ
ﺑﺪﺍﺭﺍئی
ﻮﺣﻘﻮق آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻨﺎﻓق
خمیشه ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺑﺎ ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺩل ﻔﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳکی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺣتی
اﮔﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻭ ﺭﻭئی
ﻤﻨﺎﻓق ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﻭﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮبی ﺮﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ، گرچه ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ هاﻯ
ﻤﻨﺎﻓق
ﻮﺍﮐﺎﺫﻳﺐ ﺍﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﺣتی ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻨﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ
اﺯﻧﻔﺎق ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﻭﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺍﻋﻠﺎم ﻨﻔﺎق
اﻭ ﺩﻟﻴل
ﺠﺪﺍﺋﻰ ﻫﻤﻴﺸگی
اﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻗﻮﻟﻪ
ﻓﻌﻠﻪ،
ﻭﺳﺮﻳﺮﺗﻪ
ﻋﻠﺎﻧﻴﺘﻪ،
ﻓﻮﻳل
ﻠﻠﻤﻨﺎﻓق ﻤﻥ
اﻟﻨﺎﺭهرچه ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭﻭغ اﺳﺖ،
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭ
ﺑﺎﻟفعل ﺒﮑﻨﺪ،
ﮐﻠﺎم
اﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻋﺪه ﻫﺎﻯ
او ﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﻘق
دﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺫﺍﺕ ﻭﺳﺮﻳﺮه
ﻭﺭﻭح ﻮﻓﮑﺮ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻦ
ﺍﺷﮑﺎﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ،
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻋﺪه ﻫﺎﻯ اﻭ
ﺑﻮﺩه ،
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ اﺳﺖ. ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻌلی اﻭ،ﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺤتی
ﺒﮑﺪﺍﻡ
ﺣﻴﻮﺍنی
اﺣﺘﻤﺎلا ﻣسخ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﺑﺪﺍ ﺑﺤﺎل
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻨﺎﻓقی
اﺯ ﺍﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ. ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻬنم
سوم ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻭﺟﻬﻨم که ارم
کاﺭﻣﺎ ﻭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ این اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫیچ ﻔﺮﻗﻪ
ﺍﻯﭽﻮﻥ
ﻤﻨﺎﻓﻖ،
ﻣﻐﻀﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻧﻬم
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﮔﺮﻓﺘﻥ ﻮﻗﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﻣﺴﻤﻮم کرﺩﻥ
ﻔﮑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻫﺮ ﻓﺮﺻتی که ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.

ﻭ ﺍﻣّﺎ
ﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﺤﺎﺳﺪ
ﻓﺎﺭبعة ،ﺍﻟﻐﻴبة
ﻭ ﺍﻟﺘﻤلق ﻮ
ﺍﻟﺸﻤﺎتة
ﺑﺎﻟﻤﺼﻴبة ﺍﻣﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﻮﺩ،
ﻳکی ﺒﺪﮔﻮئی
اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ که
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ
ﺣﺴﺎﺩﺕﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳکی ﺘﻤلّق
کرﺩﻥ اﻭ ﺍﺯ
ﺣﺎﺿﺮﺍﻥ که ﺩﻧﺒﺎل
إﺭﺿﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﻭ ﻓﺮﻳﺒﺸﺎﻥ،
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻨﺎفع ﻮ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎﺩﺭﻏﻴﺎﺑﺸﺎﻥاﮔﺮﻣﺤﺮﻭم
اﺯﻣﻨﺎفعی ﺒﺸﻮﺩ
ﺑﺪﮔﻮئی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺷﻤﺎﺗﺖ
ﻭ ﺳﺮﮐﻮﻓﺖ
ﺯﺩﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻤﺪﺍﻭﻡ، ﺍﺯ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎئی که
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎلی
اﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﻮ ﺍﻣﺎ
ﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﻤُﺴﺮﻑ
ﻓﺎﺭبعة ،ﺍﻟﻔﺨﺮ
ﺑﺎﻟﺒﺎﻃل ﻮ
ﻳﺸﺘﺮﻯ ﻤﺎ
ﻟﻴس ﻟﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﮔﺮ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﺮﺍﻑﮔﺮ
ﻣﺎل ﺨﻮﺩ،
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑﮔﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺨﻮﻳﺶ،
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑﻋﻤﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮﻓﺮﺻﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻥ به (ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻃﻞ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺍﻗل
هیچ ﺘﺎثیرﻯ
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻮ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ. ﻫﺪﻓﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪه ،
ﻭلی أﻣﺮ ﺑﺎﻃلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣثلا
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺸﺪه ،
ﻭﺩﺭ ﺯﺩ
ﻭﺧﻮﺭﺩﻯ غاﻟﺐ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﺮﺍﺯ
ثرﻭﺕ
ﻭﮊﺳﺘﻬﺎﻯ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ،
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻥ
اﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭﻣﺸﺘﺮﻯ
اﻣﻮﺭﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻓﺎﻳﺪه
ﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻫیچ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی اﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
خُنثی کننده ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی اﻭ
نیز ﻫﺴﺖ. ﻭﻳﻠﺒس
ﻣﺎ ﻟﻴس ﻟﻪ،
ﻭﻳﺄﮐل ﻤﺎ
ﻟﻴس ﻋﻨﺪه ﺍﻳﻥ
اﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺎﺭﺍﻥ هرکه ﺑﺮﺗﻥ
کنند، ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی
ﺒﻬﺮکه ﻫم
ﺒﺮﺳﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺟمع
آﻭﺭﻯ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺗلاف
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﺮگ
ﺒﺎ ﺣﺴﺮﺕ
ﺩﺭﺍﺧﺮ ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺨﻮﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺨﻮﺭﺩ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟقوّه ﺍﻯ که
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩ. ﻧﻄﻔﻪﻫﺎﻯ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
آﻧﺮﺍ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻴلی
ﺪﻳﺮ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻣّﺎﻋﻠامة
ﺍﻟﻐﺎﻓل
ﻔﺄﺭبعة ﺍﻟﻌمی
ﻮ ﺍﻟﺴﻬﻮ
ﻭﺍﻟﻠﻬﻮ
ﻭﺍﻟﻨﺴﻴﺎﻥ أﻣﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭﺗﺮک
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻳکی کوﺭﻣﺎﻧﺪﻥ
اﺳﺖ
ﺍﺯﺣﻘﻴﻘﺖﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ، گرچه ﮐﻮﺭﭼﺸم
هم ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺎ
ﮐﻮﺭﻯ ﭽﺸم ﻴﺎ
ﮐﻮﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻋﻘلی ﻮ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻤﺠﺮم
در ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺳﻬﻮ
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﻯ
ﻮﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﺒﺪﻭﻥ
اﺭﺍﺩه ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم کسانی که
ﻋﻘل ﻮ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺩﺭ
ﺭﺍه ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺷﺪ ﻧﺪﺍﺩه ﺍﻧﺪ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺤﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﻓﻘﻴﻪ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
علمی ﺑﺎﺷﺪ،
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺎﺭﻯ آﻧﻬﺎ،
ﺩﻟﻴل اﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭﻃﻮل
ﺰﻧﺪﮔﻰ، ﻭﺩﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻلی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻓقیهی
که ﻧﺎﻟﻪ ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻣﻮش کاﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع آﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﺪﺍﻥ
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻋﻠﺎم
کند،ﻭﮔﻨﺎه ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﻠﻮک ﭙﻮﺳﺘﻪ
ﻣﻐﺰﻯ کوﺭﺗﮑس
ﺍﻭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﻭﺭﺍﻧﺪﻣﺎﻥ
کاﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻣﻐﺰﺵ ﮐم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﮑلی
ﻨﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﭙس
ﺍﺯﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩ،
ﺗﻤﺎم
ﺴﻠﻮﻟﻬﺎﻯ مُرده
ﻣﻐﺰ ﺍﻭ،
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩه ﺣﻴﺎتی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻓﻌﺎل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺮﻋﺖﺣﺮﮐﺖ
ﺭﺷﺪ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،الهی
ﺷﺘﺎﺏ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ، ﺍﺯ
ﺳﺮﻋﺖ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴم آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هنوﺯ
ﺟﺴم آﻧﻬﺎ
ﻣﺤﮑم اﺳﺖ، ﻭلی
اﺯﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻮﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﺭﺍﻣﺶ، که ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺧﺎﻃﺮه ﻭﺷﻬﺎﻣﺖ،
ﺳﺨﺖ ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻟﻬﻮ
ﻭﻟﻌﺐ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻴﻬﺎ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻃﻔﺎل اﺳﺖ،
ﺩﺭﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟک
هنوﺯ ﺑﺎقی
است . ﻭ ﺍﻳﻥ
اﺗﻠﺎﻑﻋﻤﺮ
ﻭﺩﺭﻋﻘل کوﺩک
ﻤﺎﻧﺪﻥ،
ﻭﺑﺎﻣﻮﺭ ﺳﺎﺩه
ﻭﺣﻘﻴﺮ ﺩل
ﺨﻮﺵ ﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺖ. که ﺳﺮﮔﺮمی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﻯ،
ﻭﺳﺮﮔﺮمی ﺪﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺎﻃﻞ،
وچه ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺘﺤﻘق گرﻓﺘﻪ، وچه
ﺣﺴﺮﺕ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺘﺤﻘق
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ. ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﻮﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﻯ
هم ،ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺰﺭگ عقل
ﻮﻣﻐﺰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻟﻴل
غفلت ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺟﻮﺍنی اﺳﺖ. ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﻃبیعی نیز
هست ،ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺘﺬﮐﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭلی ﺒﻌﻠﺖ ﻃﻮل
عدم ﺘﻮﺟﻪ
ﺑﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺴﻴﺎﻥ کاﻣﻞ،
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. قرآن
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ، ﻧﺎس ﻳﺎ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ ﻮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪﺍلهی و
عهد الست
گذشته میباشد.
ﺍﻣﺎ ﻧﺴﻴﺎﻥ
اﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺁﻧﻬم ﻔﻘﻄ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺴﻌﺎﺩﺕ ﺑﺰﺭگی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﺮﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.

ﻭ
ﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﮑﺴﻠﺎﻥ
ﻔﺄﺭبعة ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺗﻨﺒﻠﻬﺎ،
ﺍﻧﻬم اﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﻧﻴﺰﭼﻬﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ:
ﻳﺘﻮﺍنی ﺤتی
ﻴﻔﺮﻃ آﻧﻘﺪﺭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻓﺮﺻﺖ ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
که ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﮑﻨﺪ،وچه
ﺟﻮﺍنی
ﻮﻗﺪﺭﺕﻫﺎﻯ
ﺟﺴم ﻮﻣﻐﺰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﮑﺎﺭﺑﺒﻨﺪﺩ،
ﻭلی
ﺒﻔﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻮﮐﻮل کند ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻳﻔﺮﻃ
ﺤتی ﻴﻀیّع اﺗﻠﺎﻑ
ﻓﺮﺻﺖﻫﺎ
ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ، ﮐﻪ
ﺑﮑلی ﻣﻔﻘﻮﺩ
ﻭﮔم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ،ﻋﺪم
کارﺑﺮﺩ
ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﺗﺎ ﺑﮑلی
اﺯﺧﺎﻃﺮه ﺍﻭ
ﻫم ﻤﺤﻮ ﮔﺮﺩﺩ. ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی هرﮔﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺑﻬﺘﺮ آﻥ،
ﺍﮔﺮﮐسی هم
ﻘﺪﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﻀیّع
ﺤتی ﻴﺄثَم ﻮ
ﻳﻀﺠﺮ ﻭ
ﺍﻧﻘﺪﺭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻤﺮﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺰ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
کاﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺣتی
اﮔﺮﮔﻨﺎهی
ﻨﮑﻨﺪ، ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﮔﻨﺎه ﮐﺎﺭﻋﺪم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺿﺠﺮ
ﻭﺧﺴﺘگی اﺯ
ﺯﻧﺪگی
ﻮﺍﻓﺴﺮﺩگی
ﺪﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻤﺮ ﮐﺎﺭﻫﻤﻪ
ﺍﺳﺖ. حتی
ﻔﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻮﻓﻘﻬﺎ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ،
ﻣﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻭل
لذﻳﺬﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
اﻭﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
اﮔﺮﻫم ﻠﺬﻳﺪ
ﻧﻴﺎﺑﺪ. (ﺿﺠﺮ)
ﭼﻮﻥﺴﻘﺮ
ﻭﺳﺠﺮ و زجر
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭقرآن
هم آﻣﺪه ،
ﻭﭼﻨﺎﻥ عذاﺑﻰ
ﻭﺟﺪﺍنی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻮﺭﻭحی
اﺳﺖ،
ﮐﻪﻣﻌﺎﺩل
ﺠﻬﻨﻢ، ﻭﻳکی اﺯﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺟﻬﻨم ﺸمُرده ﺷﺪه
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺘﻨﺒل
أﻓﺴﻮس ﻭﺣﺴﺮﺕ
ﻗﻄﻌی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺭﺩ،
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﺷﺮﻣﻨﺪه مسخ
باﺷﺪ ﻭ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻴﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳطی
ﺒﺸﺮﻯ عقب
ﻣﺎﻧﺪه ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻮ
ﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﮑﺬّﺍﺏ
ﻓﺎﺭبعة ،ﺍﻥ
ﻘﺎل ﻠم ﻴﺼﺪﻕ،
ﻭ ﺍﻥ ﻘﻴل ﻠﻪ
ﻟم ﻴﺼﺪق
ﻭﺍﻟﻨﻤﻴمة
ﻭﺍﻟﺒﻬﺖ ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ که ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮکه ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﭼﻬﺎﺭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ ﺭﺍﺳﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﺍﺻﻮلا
ﺳﻴﺎﺳﺖﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺪﺍﺋم آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭغ گفتن ،ﻭﺗﺎﮐﺘﻴکی
ﻴﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺧﻮﺩﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ،
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪه ﻣﺪﺭﻙ
ﻣﺤﮑﻮم کننده ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻋث ﺿﺮﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻥﺪﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻧﻴﺰ ﺣﻘﺎﻳقی
گفته ﺷﻮﺩ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﻭغ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎق ﺮﺍ
ﺗﻔﻬﻴم ﻤﻨﻄقی
ﻮﻋﻠمی کنیم ﻭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﮐﻨﺪ ،ﺑﺎز
ﺗﺼﺪﻳق ﻮ
ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﮑﻮم ﺸﺪﻥ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺑﻨﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﻣﻐﺎﻳﺮ ﺑﺎ
ﻣﻨﺎفع
ﻮﻫﺪﻓﻬﺎﻯ اﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺻﻔﺖ
ﺳﻮم ﻨﻤّﺎمی ﻮ
ﺩﻭ ﺑﻬم ﺰنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫم
ﻠﺬﺕ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﻭﻫم اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟمع
آﻭﺭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺗﺤﺮﻳک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺩﻭ ﺑﻬﻢ ﺯﻧﻰ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺴﺐ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﺍﺯ آﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮه
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﺒﻨفع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺻﻮلا
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭﺑﻬم
ﺰﻧﻰ، ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﺷﻮﺩ،
ﺑﺎﻋث ﺗﻘﺮﺏ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻣﺘﺨﺎﺻم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻋث
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻴﻜﻄﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺩﺭﻭغ ﻮﺗﻬﻤﺖ
ﺯﺩﻥ ﻮﺑﻬﺘﺎﻥ که
ﺻﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍﺗﺤﺮﻳک کرﺩ،
ﻭﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﮕﻔﺘﻥ ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﻮ
ﻣﻨﺎفع ﺪﻭ
ﻃﺮﻑ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫم
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﮐﺮﺩ،
ﻭﺷﺎﻧﺶ
ﺗﻮﺍﻓﻖ، که ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﻮ
ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﻰ،
ﺑﺮﺍﻯآﻧﻬﺎ
ﮐﻤﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻬﺘﺎﻥ
ﻨﺴﺒﺖﺩﺍﺩﻥ
ﻤﻄﺎﻟب ﺒﺪﺭﻭغ
اﺳﺖ، ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ،ﻓﺘﻨﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻯ ﺸﺪه ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺎﺯ ﻧﻤّﺎمی
ﻮﺑﻬﺘﺎﻥ اﺳﺖ. ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺍﻣﻴﺰ،
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻋﺎﻗﻠﺎﻥ که ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮔﻨﺎه ﺷمُرده
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻮﺩکی
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺭﻯ ﻤﺎﺩﺭﺵ
ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﺎ ﺩﺭﻭﻏﻴﮑﻪ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻳم
ﺪﺭﺣﺎل آﻣﺪﻥ
اﺳﺖ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺭﺍم
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﻳﻜﺠﺎنی
اﻧﺘﻘﺎم ﺠﻮ
ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ
ﺮﺍﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل
کسی اﺳﺖ ﺑﺮﺍه ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻴﻢ،
ﻭﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪﺣﺪّ
ﻗل ﺒﺠﻨﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺪﺳﺖ
ﻧﺰﻧﺪ.

ﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﻔﺎﺳق
ﻔﺎﺭبعة
ﺍﻟﻠﻬﻮ ﻭ
ﺍﻟﻠﻐﻮ ﻭ
ﺍﻟﻌﺪﻭﺍﻥ
ﻮﺍﻟﺒﻬﺘﺎﻥ
آﻣﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻔﺎﺳق
ﻮﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﻮﮔﻨﺎه ﻭﺍﻟﻮﺩگی
ﻨﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
، ﮐﻪ ﺑﻔﺴق ﻮ
ﻓﺴﺎﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،
ﻭبه (ﻓﺴق ﻮﭘﺴک
ﺮﻭﻯ) ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ. ﭼﻬﺎﺭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﻳکی
ﻠﻬﻮ ﻭ ﻣﺸﻐﻮل
ﺸﺪﻥ
ﺒﺴﺮﮔﺮﻣﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﻮﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭبی أﺭﺯﺵ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺸﺎﺭ
ﺣﺴﺮﺕﻫﺎ
ﻭﺟﻨﻮﻥ ﻮ
ﮐﺎﺑﻮس ﻫﺎ، که ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ وچه ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭنج
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺨﻮﺩکشی اﺳﺖ،
ﮐﻪﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻥ ﻠﻬﻮ
ﻭ ﻟﻌﺐ ﻭﮐﻮﺩکی
ﺘﻠﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﻐﻮ
ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﻮﻋَﺒَث
ﻭبی أﺭﺯﺵ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﻮﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق اﺳﺖ. ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻏﻠﻄ
ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻤﭽﻨﻴﻥ
ﻨﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺘﺠﺎﻭﺯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ
ﺩﺷﻤنی اﺳﺖ که ﺍﺯ
ﺣﺴﺎﺩﺕ وچه ﺑﺮﺍﻯ
غاﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﻟﻮ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺑﻬﺘﺎﻥ،
ﺻﻔﺖﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﻣﺘﻬم کرﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻣﻮﺭﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ هم ﺪﺳﺖ
ﻧﺰﺩه ﺍﻧﺪ. ﺑﺪﮔﻮئی
ﻮﻧﻤّﺎمی
ﻮﻏﻴﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﺮّﻫﺎﺕ ﻭبی
ﻔﺎﻳﺪه ﻭﻋﻴﺐ
ﻫﻢ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ
ﺒﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، وچه
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﺍﻣّﺎﻋﻠﺎمة
ﺍﻟﺠﺎﺋﺮ
ﻓأﺭبعة ،ﻋﺼﻴﺎﻥ
اﻟﺮﺣﻤﻦ،
ﻭﺍﺫﻯ
اﻟﺠﻴﺮﺍﻥ
اﻣﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺠﻮﺭ ﻭ
ﻇﻠم کننده ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺟﻮﺭ
ﻭﻇﻠم ﺒﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺍﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥﺑﺎﻧﻬﺎ،
ﻭﻣنع کمک
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﺂﻧﻬﺎ.
ﻭﻇﻠم ﻮﺟﻮﺭ
ﺑﺮﻭح ﺨﻮﻳﺶ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم گناه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻧﺎﺕ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕﺑﺎﻟقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﺤﺮﻭم کرﺩه ،
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ونوعی را، ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺩﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻨﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﻳکی
عصیاﻥ ﺮﺣﻤﻥ
اﺳﺖ، ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻤﺮّﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟک که ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯﺩﺭک
أﻫﻤﻴﺖ ﺍﻥ،
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک الهی
ﻔﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺭﺣﻤﻥ
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﺩﺭﮐﻤک
ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ ﺭﺏّ
ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺍﻳﻨﺪه ﺍﻯ
کمی ﺪﻭﺭﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺭﺍه ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کنند. ﻭﻟﺬﺍﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﻘﺎﺋم ﺪل
ﻮﺍﭘس ﺍﻳﻥ عدم
ﺴﻠﻮک اﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣتی
ﺪل ﻮﺍﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستندﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍه ﻭﺍ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ،ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺗﺮک
ﺴﻠﻮک اﻟﻬیی
کنند. ﻋﺼﻴﺎﻥ ﺤتی
ﺪﺭ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻧﻤﺎﺯ،
ﻭﻓﺮﺍﻳﺾ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﺻل
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ آﺯﺍﺭ
ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ
ﻨﻴﺰ، ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﺋم ﻈﻠم ﻮ
ﺟﻮﺭ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭلی اﺯ
ﺟﺎﺭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ، ﭘﻨﺎه
ﺍﻭﺭﻧﺪه ﮐسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﮐﻤک
ﺸﻮﺩ. ﻧﻪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻭﺳوء
استفاﺩه ﮐﺮﺩه
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻏﻠﺒﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ،
ﭼﺎﺭه ﺍﻯ ﺠﺰ
ﺍﻳﻥ ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﮑﺎﻣلی
ﭙﻨﺎه ﺑﺒﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺭﺍه ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺠﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل اﻭ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥکاﻣلی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﺟﻮﺭ
ﻭﻇﻠم ﺒﭙﻨﺎه ﺍﻭﺭﻧﺪه
ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﻳﺒﻐﺾﺍﻟﻘﺮﺍﻥ،
ﻭﺍﻟﻘُﺮﺏ الی
اﻟﻄﻐﻴﺎﻥ
کارﻇﺎﻟم
ﺒﺨﻮﻳﺶ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻧﺠﺎ
ﻣﻴﮑﺸﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻘﺮﺍﻥ
ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻤﺘﻨﻔﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺩﺷﻤنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺎﺻل
ﻘﺮّه ﻫﺎﻯ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﺗﻤﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺎﺻﻞ ﺗﻠﺎﺵ
ﺗﻤﺎم أﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎنع
کاﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻮل کاﺭ
ﺍﻧﻬﺎ،
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺳﺮﺯﻧﺶ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﺮﺍﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺎﺫﻳﺮﻯ
ﻮﺑﻬﺎﻧﻪﻫﺎئی
إﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هم
ﺒﻬﻤﻴﻥ
ﺪﻟﺎﺋﻞ ﺩﺷﻤنی
ﺒﺎقرآن ﻮقُرّه
ﻫﺎ ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﺧﺪﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﻠﻮک
ﻮﺑﺸﺮﻳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺍﻳﻨﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺠﺎئی ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻮﺟﻨﻮﻥ ﻮﺳﺮﮐشی
ﻮﺍﺷﻔﺘگی
کاﻣل ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮑﻨﺪ،ﭘس
ﺍﺯﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک ﻨﮑﺮﺩ
ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺰ
ﺍﺷﻔﺘﻪﮐﺮﺩﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ کاﺭﻯ
اﺯﺍﻭ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺷﻤﻌﻮﻥ ﺒﻥ
لاﻭﻯ کاﻣل
ﻤﺴﻴحی
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:

ﻟﻘﺪ
ﺷﻔﻴﺘنی
ﻮﺑﺼّﺮﺗنی ﻤﻥ
عماﻯ ﻔﻌﻠﻤنی
ﻄﺮﺍﺋق أﻫﺘﺪ
ﺑﻬﺎ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭم
که ﻣﺮﺍ ﺷﻔﺎ
ﺩﺍﺩﻯ،
ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺒﺨﺸﻴﺪﻯ ﻮﻣﻥ
ﺪﻗﻴﻘﺎ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﺩﺭﺳتی
آﻣﺪه ﺍم ﻮﺧﻄﺎ
ﻧﮑﺮﺩه ﺍم ﻮ
ﺗﻮﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻘل
ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻰ، ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
آﻧﻬﺎ ﻫﺪفی
ﻨﺪﺍﺭﻯ. ﻭمی
أﻓﺰﺍﻳﺪ ﻣﻥ
کوﺭ ﺑﻮﺩم
ﺒﻴﻨﺎﻳم کرﺩﻯ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ ﭙس
ﺍﺯﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ها ،ﺧﻮﺩ ﻧﻮعی
ﺒﻴﻨﺎئی ﭙس ﺍﺯ
ﮐﻮﺭﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ (ﮐﻮﺭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺷﻤﻌﻮﻥ اﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍئ ﺩﻧﺒﺎل
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻘﺒلی
ﺨﻮﺩ، ﻋﻤل کرده
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﭙس
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺮﺍ
ﺭﺍه ﻫﺎئی
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻥ هدﺍﻳﺖ
ﺷﻮﻡ. ﺑﻤﻥ
ﺮﻭﺷﻬﺎ
ﻭﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺘﻌﻠﻴم ﺒﺪه ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ عمل کرﺩه
ﺍﻯ، ﺗﺎ ﻣﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﻡ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻪ (ﻫُﺪﻯ)
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺒﺮﺳم که ﻫﻤﺎﻥ
ﻠﻔﻈ ﻔﺎﺭﺳﻰ (ﺧﺪﺍ)
ﻳﺎ ( گاد)
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎئی اﺳﺖ.
ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ:

ﻴﺎﺷﻤﻌﻮﻥ،
ﺍﻥّ ﻠک أﻋﺪاء
ﻴﻄﻠﺒﻮﻧک
ﻴﻘﺎﺗﻠﻮﻧﻚ،
ﻟﻴﺴﻠﺒﻮﺍ
ﺩﻳﻨﻚ، ﻣﻥ
اﻟﺠﻥّ ﻮ
ﺍﻟﺄﻧس ﺍﻯ
ﺸﻤﻌﻮﻥﺒﺪﺍﻥ که
ﺩﺷﻤﻨﺎنی
ﺪﺍﺭﻯ ﺪﻧﺒﺎل
ﺘﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺪﺳﺘﮕﻴﺮﻯﻭﺟﻨگی
ﺒﺎ ﺗﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﻥ ﺘﻮ ﺭﺍ
ﺍﺯﺗﻮ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﭽﻪ
ﺟﻦّ ﺑﺎﺷﻨﺪ وچه
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
اﻭ،ﻧﻪ ﻓﻘﻂ (مُلّاهاﻯ)ﮐﻠﻴمی
ﻮﻣﺴﻴحی
هستند،ﮐﻪ
ﺑﻴﻚﺗﺎﺯه ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺴﺨﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺎﺯﻳﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍه ﻧﻔﻮﺫ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻳﻥ
سلوکی ﺠﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩﻣﺎن
آﻥآﻣﺎﺩه ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻣﻠﺎﻳﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺣﻤﺎﻗﺖ
ﻣﺮﺩم ﻮﺑﻬﺮه ﮐﺸﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺪﺷﻤﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻴﺘﺮ،
ﻧﻔس أمّاره ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎم آﺑﺮﻭئی که
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﻌﻮﻥ،
ﻧﻮﺍﺩه ﺣﻮﺍﺭﻯ
عیسی ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻤﻮﺭﺩ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺒﻮﺩه ، ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﺑﮑﺸﺪ ﻭﺩﻳﻥ
سلوکی ﺠﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫم اﺯ
ﺩﺳﺖ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ ﺑﻮﺩ،
ﻭ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ﺑﺎ
ﺩﻳﻥ ﺠﺪﻳﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﻬﺮ
ﻧﻴﺮﻧگی که ﺷﺪه
ﻧﻔس ﺑﺠﻨگ
ﺼﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﺣتی
اﺯ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﺮﺩه
،ﻭ ﺑﺮﺿﺪ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﭽﻪ
ﺟﻥّ ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥأﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ، وچه
ﺟﻦّ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﮔﺎهی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻧﻴﺮﻧگ
اﺳﺘﺎﺩ ﺟﻥّ
هستند. ﺟﻨﻮﻥ
ﻮﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی
ﺪﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ،
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻣثال
ﺨﻮﻳﺶﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﭼﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺧﻮﺷﺶ
ﺍﻳﺪ. إﻧسﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻥ
ﺒﺎ ﻫم اﻧس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻬم هستند. ﻭﺣتی
ﺒﻬم عشق
ﻤﻴﻮﺭﺯﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
عشق است ،ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮم عشق
ﺑﺨﺪﺍ، ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺸق ﺒﭙﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑثمرﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﺻﻮلا
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﺮﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻠﻰ،ﺿﻤﻥ
اﺳﺘﻘﺒﺎل اﺯ
ﭘﻨﺎه ﺍﻭﺭﻧﺪه
ﺑﻪ ﺍﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤُﺠّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﺍه
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﺟﺰ ﺍﺭﺯﻭﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻫیچ
اﻣﺘﻴﺎﺯﻯ ﻮﻫیچ
ﺨﻮبی ﻨﺪﺍﺭم که
ﺑﺪﻫﻢ. ﺟﺰ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺳﺨتی
کاﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻟﺬﺍﺳﺎلک
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﺮﺩ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻮﺩ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺷﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
هدﻑ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ عشق
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ ﻭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﺷﻤﻌﻮﻥ
ﺘﺎﺯه ﺍﺷﻨﺎ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪد
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﻳﻥ أﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم هستند
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﭽﻨﺪﻳﻥ ﻤﺬﻫﺐ
ﻭﺭﺍه ﻭﻧﻈﺮ
ﻭﻋﻤل ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﺮﺍﺷﻴﺪه
ﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺵ ﻳﺎ ﺩﻳﻥ
عملی ﻤﺤﻤﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻴک ﺮﻭﺵ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّل
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ، ﺟﺰ
ﻣﺴﺎﺋل ﺘﮑﻤﻴلی
ﻮ ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺠﻨﺒﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ
دﻧﻴﺎﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﺸق
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﭘسر ﺯ
ﺍﻭ، ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍه
ﺍﺳﺖ. ﻋﺸقی که ﺑﺪﻧﺒﺎل
آن أﻋﻤﺎل
ﺘﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻫم ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ.

ﻔﺄﻣّﺎ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻤﻥ
اﻟﺄﻧس ،ﻓﻘﻮم
ﻠﺎ ﺧﻠﺎق ﻠﻬم
ﻤﻥ آﻟﺄﺧﺮة،
ﻭﻟﺎ ﺭﻏبة ﻟﻬم
ﻔﻴﻬﺎ
ﻋﻨﺪﺍﻟﻠﻪ ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧس ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﻭﺩﺷﻤﻥ
ﺘﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮔﺮﻭهی ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺼﻴبی
ﺪﺭﺍﺧﺮﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺗﻤﺎﻳلی
هم ﺒآﻧﭽﻪ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. (ﻗﻮﻡ)
ﺑﻤﻌنی گرﻭهی
ﺴﺎﻟک اﻭم
کننده ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﺍه ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪه ،
ﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﺎﺯ ﻗﺸﺮﻯ
هستند. ﻭﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ (آﺧﺮﺕ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ (آﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ) ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﺩﺭﻗﺎﺋﻢ، بی
ﻨﺼﻴﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ. که
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ، ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺼﻴﺒﺸﺎﻥ
ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺴﻴﺤﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﻌﻮﻥ
هستند، ﮐﻪﺑﺎ
ﺧﻮﺵ ﻧﺎمی ﻘﺒلی
ﺸﻤﻌﻮﻥ، ﺑﺎﻋث
ﺩﺭﺩ ﺳﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺩم ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥﺴﻠﻮک
ﻘﺪﻳمی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯﻫم
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻴﺎ
ﻋﻴﺴﻮﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ،ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭘس ﺍﺯﺁﻥ
ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ،ﻭﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ،
که ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ که ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥﺤتی
اﮔﺮ ﺷﻤﻌﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﺭﻭﺵ ﺍﻭ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
اﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻃﻠﺴم أﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻮﺳﻴﺪه ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﻤﻠﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮﺗشیع
ﻮﻏﻴﺮه ﺍﺳﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩل
ﺨﻮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم این
اﻃﺮﺍﻑ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻥ
ﻮﻧﻮﺍئی ﻮ
ﺭﻳﺎﺳتی
ﻮﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭﻏﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺣﺎل
ﭙﻴﺮﻭﻯ اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻘﻴﺮ،
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣلیر
که ﺯﻧﺪگی
ﻈﺎﻫﺮﻯ اﻭ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﺩ،
ﻭﺭنج ﻔﻘﺮ
ﻭﺑﺪﻧﺎمی
ﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺒﺮﺩ.

إﻧّﻤﺎ
ﻫﻤّﻬم ﺘﻌﻴﻴﺮ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﺎ
ﻋﻤﺎﻟﻬﻢ،
ﻟﺎﻳﻌﻴّﺮﻭﻥ
أﻧﻔﺴﻬﻢ، ﻭﻟﺎ
ﻳﺤﺎﺫﺭﻭﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻬم اﻳﻨﺎﻥ
ﺘﻤﺎم سعی ﻮﮐﻮﺷﺸﺎﻥ
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﻣﺴﺨﺮه ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺍﻳﺮﺍﺩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺣﺎل
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭﻣﺴﺨﺮه
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ، ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻣﺴﺨﺮه ﮐﺮﺩﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻥ مُلّاها
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥأﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺑﺠﺎﻯ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺻﻠﺎح ﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎه ﺟﺎه
ﻃﻠﺐ ﻭﻣﻔﺖ
ﺧﻮﺭﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻤﺮﺩم ﺴﺎﺩه ﻭﻋﺎمی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
الهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺒﺎﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﺠﻬﻨم کنند. ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﭼﻨﺎﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻰ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﺎ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﻘﺼﺎﺹ ﻭﺣﺪّ ﺷﺮﻋﻰ،ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﺍﺯﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﮐﻠﻴﺴﻴﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻥ مُلّاها
ﺩﺍﺩه ﺷﺪه ،
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮐﺸﻨﺪ،ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﺠﻬﻨم کنند. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺴﺎﺩه
ﺑﻴﺨﺒﺮ،
ﺍﻥﻘﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺪﻳﻥ
ﻮﺳﻠﻮک ﺒﺎﻃل
أﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻥﻤﺮﺩم
ﺴﺎﺩه ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﻮﺟﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. حقّ
ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ،
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.

إﻥ
ﺮﺃﻭک ﺼﺎﻟﺤﺎ
ﺣﺴﺪﻭﻙ، ﻭ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻣﺮاء،
ﻭ ﺍﻥ ﺮﺃﻭک
ﻔﺎﺳﺪﺍ
ﻗﺎﻟﻮﺍ ﻟﺎ
ﺧﻴﺮ ﻓﻴﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺴﺨﺮه
ﮐﻨﻨﺪه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﮔﺮ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺍﺻﻠﺎح ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک الهی هستی
،ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩﻯ
ﻭ ﺭﺍضی هستی ،ﺗﻮﺭﺍ
ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﻣﺤﺮﻭم
ﻤﺎﻧﺪه ﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺ
ﺻﺎلح کاﺫﺏ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻓﻘﻂ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻤﺪﺭک
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺰﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺤتی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻘﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻮﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ اﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﻄﺎلبی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﻭﺣﺴﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨمی
ﺒﺮﺩﻧﺪ.

ﻭ ﺍﻣّﺎ
ﺍﻋﺪﺍﺋک ﻤﻥ
اﻟﺠﻦّ ﻓﺄﺑﻠﻴس
ﻭﺟﻨﻮﺩه ﻭ
ﺍﻣﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺘﻮ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ ﺠﻦ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺑﻠﻴس ﻭﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (ﺟِﻦّ)
ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻮﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ هاﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ (ﺍﺑﻠﻴس)ﮐﻪ
ﻧﺎم ﺪﻳﮕﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ (
ﻟﺒﺎس ﺯُﻫﺪ ﻭ
ﺭﻳﺎ) ﭘﻮﺷﻴﺪه ،ﻭﻣﺘﻈﺎﻫﺮﺑﮑﺎﺭ
ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪه ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ مُلّاها
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺘﺪﻳﻥ
ﻮﻣﺘﻌﺼﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﺯﻫﺪ ﻭ
ﺭﻳﺎ ﺑﺮﺗﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺤﻘﻪ ﺍلهی
ﺘﻮﺟﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. گرچه ﺣتی
ﺮﻭﺯﻯ هم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ حقّ ﺒﻮﺩه
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺑﻠﻴس
ﺿﻤﻨﺎ ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺴﺎنی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻭح اﻭ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭلغزیدن ﻮﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﺭﻓﺘﻥ اﺳﺖ. ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
اﻳﻥ اﺑﻠﻴس ﻫﺎ،
که ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
أﺣﻤﻘﺎﻥ مُلّاها
ﻫﺴﺘﻨﺪ، وچه ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺣتی ﺪﺷﻤﻥ
أﺻﻞ ﺩﻳﻥ
ﻮﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
أﺣﺰﺍﺏ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻧﻬﺎ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
هماﻥ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ،
ﮐﻪ ﻣﺎنع کاﺭ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺧﻮﺑﻴﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند،ﺭﻭح
ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
اسپریت والیست
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺟﺎﻟبی
ﺪﺭ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ، ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
أﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺒﻤؤﻣﻨﺎﻥ ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻗﺮاءﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ مُلّاها
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎی
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ،
ﺑﻤﻌنی کساﺩ
ﺩﻳﻥ ﺩﮐﺎﻥ
ﻤﻔﺖ ﺧﻮﺭﻯ ﻮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻳﺰﺩ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺪﺳﺘﮕﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﺒﻌﻴﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺎم ﺼﻴﻐﻪ35 ﺯﻥ
ﺮﺍ ﺑﺎﻏﻮﺵ
ﺷﻬﻮﺕﺭﺍنی
ﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ
اﻳﻥﺰﻧﺎﻥ
کاﺭﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻮﺍئی
کشاﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺳﻠﺎمی
ﻘﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﮐﺮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭘﺴﺖ ﺍﻣﺎم
ﺠﻤﺎﻋﺖ ﻳﺎ
ﻗﺎﺿﻰ ﺷﺮﻉ،
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻬﺮﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤنتقل کنند،
ﺗﺎﻏﺎﺋﻠﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﻮﺩ. ﺣتی
اﮔﺮﺻﻴﻐﻪ ﻫﻢ
ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳطی هم
ﻤﺠﺎﺯ ﺍﺳﺖ،
ﺑﻤﻌنی ﺴوء
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﺍﺯﺭﺧﺼتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻬم آﺧﻮﻧﺪﻯ
ﭙﻮﻟﺪﺍﺭ ﺷﺪه ﻭ
ﺣﺮﻳصی ﺮﺍ
ﺑﺎﻧﺠﺎ ﺑﮑﺸﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻫﻬﺎ ﺯﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﺑﻠﻴس ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎنع ﻮﺍقعی
کاﺭﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺒﻮﺩه ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻔﺄﺫﺍ
ﺍﺗﺎک ﻔﻘﺎل
ﻤﺎﺕ ﺍﺑﻨﻚ،
ﻓﻘل إﻧّﻤﺎ
ﺧُﻠﻘﺖ
ﺍلأﺣﻴاء
ﻠﻴﻤﻮﺗﻮﺍ، ﻭ
ﺗﺪﺧل ﺑضعة
ﻣﻨّﻯ اﻟﺠﻨّﻪ
ﺍﻧﻪ ﻟﻴﺴﺮﻯ
أﮔﺮﺍﻳﻥ
اﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
آﻣﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﺮﺩﺳﺎﻟﺖ
ﻣﺮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﺑﮕﻮ ﺯﻧﺪه ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥﺨلث
ﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ. که ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪم
ﻮﻗﻄﻌﻪﺍﻯ اﺯ ﺟﮕﺮﻡ،
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺭﻓﺖ
ﻭﺑﺎﻋث ﺳﺮﻭﺭ
ﻭ ﺷﺎﺩﻯ ﻣﻥ ﺸﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﻣﺮﺍ
ﺷﺎﺩﻯﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﻔﺎل مُرده ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلی
ﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻃﻔلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺭه ﺍﻯ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه ﮐﻪﻣﮑﻤل
کاﺭﺑﻌﺪﻯ اﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻓﻘﻄ ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻥ
ﻤﻘﺎم اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭﮔﻨﺎه ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺸﺪ، ﺑﻀﺮﺭ
ﺭﻭﺣﺶ ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺧﺒﺮ ﻣﺮگ کوﺩک
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺤﺴﺎس ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻭﻟﻮ ﻣﺪﺕ
ﮐﻮﺗﺎهی ﺘﺮک
ﺴﻠﻮک ﻛند، ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺿﻮع
کوﺩﻛی ﺮﺳﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻮﺩک مُرده ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻫیچ ﺒﻬﺮه ﺍﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﭘﺪﺭﺵ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ هرکه ﻗﺪﺭ
ﻣﻬم ﻮﺣﺴﺎس
ﺑﻨﻈﺮﺳﺎﻟک
آﻳﺪ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻋث ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﺸﻮﺩ،
ﻭﺟﻮﺍﺑﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺩه ﺍﺳﺖ ﮐﻤکی
ﺒﺴﻠﻮک ﺨﻮﺩﺵ
ﺑﻮﺩه ، ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺠﺎﻯ گرﻓﺘﻥ کوﺩﮐﺶ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺼﺒﺮﺵ
ﺑﻮﻯ ﺒﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺍﮔﺮﺳﻠﻮک الهی
هم ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻃﻔﻠﺶ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﻤﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻔﺄﺫﺍ
ﺍﺗﺎک ﻮﻗﺎﻝ،
ﻗﺪ ﺫﻫﺐ ﻣﺎﻟک
ﻔﻘﻞ، ﺍﻟﺤﻤﺪ
ﻟﻠﻪ ﺍﻟﺬﻯ أﻋطی
ﻮ أﺧﺬ ﻭﺍﺫﻫﺐ
ﻋنّی اﻟﺰﮐﺎﺕ
ﻓلا ﺯﮐﺎﺕعلیّ
ﻮﺍﮔﺮ ﮐسی آﻣﺪ
ﻭﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻟﺖ ﻭ
ثرﻭﺗﺖ ﺑﺮ
ﺑﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ،
ﺑﮕﻮ ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﺩﺍﺩ،
ﻭﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﻣﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺯﮐﺎﺕ
ﺍﻥﻤﻌﺎﻑ ﮐﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺯﮐﺎﺕ ﻣﺎل
ﺎﺯﻧﻈﺮﻣﺮﺩم
غیرﺳﺎﻟک ﻤﻄﺮﺡ
ﺷﺪه ، ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﻤﻮلا ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻤﺎم ﻤﺎل خوﺩ
ﺭﺍ ﺑﺼﺎﺣﺒﺎ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﺟﻴﺐ ﺧﺎلی
ﺮﺍهی ﺤجّ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﺣتی
ﻤﺎل هم اﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎک ﺸﻮﺩ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﻳﺠﺎﺩ ﻧﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﭙﺎکی ﺮﻭح
اﻭ ﺍﺳﻴﺐ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﻮﺍﺫﺍ
ﺍﺗﺎک ﻮﻗﺎل
ﻠﻚ، ﺍﻟﻨﺎس
ﻳﻈﻠﻤﻮﻧﻚ،
ﻭﺍﻧﺖ ﻟﺎ
ﺗﻈﻠﻢ، ﻓﻘل إﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﺴﺒﻴل ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة علیّ
اﻠﺬﻳﻥ
ﻴﻈﻠﻤﻮﻥ
اﻟﻨﺎس ،ﻭﻣﺎعلیّ
اﻟﻤﺤﺴﻨﻴﻥ
ﻤﻥ ﺴﺒﻴل ﻮ
ﺍﮔﺮ ﮐسی اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺠﻥّ ها
ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺠﻥّ ﺰﺩه ﻭﻣﺠﻨﻮﻥ،
ﺑﺘﻮ
ﺧﺒﺮﺩﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﺮﺩﻡ
ﺑﺘﻮ ﻇﻠم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﻮ
ﭼﺮﺍﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻇﻠم ﻨﻤﻴﮑﻨﻰ،
ﭘﺎسخ ﺒﺪه ﮐﻪ
ﺳﺒﻴل ﻮ ﺭﺍه ﻭﭼﺎﺭه
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﻈﺎﻟﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﻣﺤﺴﻨﺎﻥ
که ﮐﺎﻣل ﺸﺪه ﻭﺗﺤﺴﻴﻦ
ﺭﻭﺡ، ﻭﺣُﺴﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﺳﺒﻴل ﻮ ﺭﺍهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻥ ﻮﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺣﺴﺎﺏ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﻇﺎﻟﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﺣتی
ﻈﺎﻟم ﺒﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺳﺒﻴل
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺭﺍه ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.

ﻮﺍﺫﺍ
ﺍﺗﺎک ﻮﻗﺎل
ﻠﻚ،ﻣﺎ ﺍﮐثر
ﺍﺣﺴﺎﻧﻚ؟
ﻳﺮﻳﺪﺍﻥ
ﻴﺪﺧلک
اﻟﻌُﺠﺐ، ﻓﻘل
ﺍﺳاءتی
اﮐثرﻣﻥ اﺣﺴﺎنی ﻮ ﺍﮔﺮ ﮐسی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻣﺪ
ﻭ ﺑﺘﻮ ﮔﻔﺖ،ﭼﻘﺪﺭﺧﻮﺏ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻮ
ﻧﻴﮑﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﺮﻭح
ﻤﻴﮑﻨﻰ،ﺑﺪﺍﻥ
که ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋُﺠﺐ ﻭﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪﻯ
ﺪﺭﺗﻮﻯ ﺴﺎﻟک
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ. ﭘسر
ﭘﺎسخ ﺒﺪه ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺪﻯ
ﻫﺎﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻦ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺑﻴﻬﺎ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﻤﻥ اﺳﺖ.

ﻭﺍﺫﺍ
ﺍﺗﺎک ﻔﻘﺎل ﻠک
ﻤﺎ
ﺍﮐثرﺻﻠﺎﺗﻚ؟
ﻓﻘل غفلتی
أﮐثرﻣﻥﺼﻠﺎتی ﻮ ﺍﮔﺮﮐسی
اﺯ ﺍﻳﻥﺠﻥّ ها
ﺑﺘﻮ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﮕﻮ ﻏﻔﻠﺖ ﻣﻦ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻤﻥ
اﺳﺖ. ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺳم
ﻨﻤﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﻭﭘس
ﺍﺯﺍﻧﺠﺎم آﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ،ﻏﻔﻠتی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺼﻠﺎﺕ ﺑﻤﻌنی
ﺼﻠﻪ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺳﺖ، ﺗﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻤﻌنی
ﻨﺎﻣﻮس کلمه
یونانی ﺍلهی
ﻮﺳﻠﻮک ﺒﺎﺷﺪ. ﻳک
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭه
ﺳﻠﻮﻙ، ﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی که
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺸﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻫم ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ،
ﻭﻫم
ﺪﺭﺩﻳﮕﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ،
ﻭﺣتی أﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﮕﻮﺷﻪﺍﻯ
ﺒﻨﮕﺮﺩ ﺗﺎ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﭼﺸم
ﻘﺮّه و چشم
خیره ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪگی
ﻮ ﺟﺴﻤﺎنی
أﮐثرﺍ ﻣﺎنع اﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
غفلت ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﭘﺎسخ اﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻏﻔﻠﺖ ﺍﻭ
ﺍﺯﺻﻠﻮة
ﻭﺻﻠﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍلهی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. (ﺻﻠﻪ
ﺭﺣم) ﺒﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
وولایت ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻔس
ﮐلب ﻮ
ﻣﺎﺩﺭﻫﺴتی
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم ﻔﺎﻃﻤﻰ،
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﭽﻮﻥ ﺠﻨﻴنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺸﻐﻮل ﺘﮑﺎﻣل
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﻮﻟﺪﻯ که ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﻭﺍﺫﺍ
ﻗﺎل ﻠﻚ،ﮐم ﺘﻌطی
اﻟﻨﺎس ؟ ﻓﻘل
ﻤﺎ ﺁﺧﺬ
ﺍﮐثرﻣﻤﺎ ﺍﻋطی
ﻮﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺨﺸﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻰ؟ ﺑﮕﻮ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮم
ﺒﻴﺸﺮﺍﺯ ﺍﻥﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭﺑﻬﺮه ﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ. گرچه
ﺑﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺯﺣﻤﺖ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ، ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺯﻧﺪه ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﻤﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﺰﺩ
ﻣﺎﺑﺎﻧﻬﺎ ﺧﻴلی
کمتر ﺍﺯ حقّ
آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺫﺍ
ﻗﺎل ﻠﻚ، ﻣﺎ
ﺍﮐثرﻣﻥ
ﻴﻈﻠﻤﻚ؟ ﻓﻘل
ﻤﻥ ﻈﻠﻤﺘﻪ
ﺍﮐثر ﻭ ﺍﮔﺮﮐسی
گفت ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭﻣﺮﺩم
ﺒﺘﻮ ﻇﻠم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﭼﺮﺍ تحمّل
ﻤﻴﮑﻨﻰ؟ ﺑﮕﻮ
ﮐﻪ ﻇﻠم ﻤﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻇﻠﻤﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﺒل
اﺯﺳﻠﻮک
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ کرده
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭ تحمّل ﻈﻠم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﺣﺴﺎﺏ
ﺍلهی اﺯ
ﻣﻈﺎﻟم ﻘﺒﻠﻰ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭﮔﻮﻳﻨﺪه
ﺗﺤﺮﻳک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪﺑﺴﺮﺵ
ﺑﺰﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﮐﻪ ﻃﺒﻌﺎ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩه
ﺍﺳﺖ.

ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺍﺗﺎک ﻔﻘﺎل ﻠک
ﻠم ﺘﻌﻤﻞ؟ ﻓﻘل
ﻄﺎﻟﻤﺎ ﻋﺼﻴﺖ
ﺍﮔﺮﮐﺴﻴﺎﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺘﻮ ﮔﻔﺖ،ﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻥ أﻧﺪﺍﺯه ﻋﻤل
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻰ. ﺑﮕﻮ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻮﺗﻤﺮّﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻢ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻫﻤﻪﺍﻳﻥﻤثاﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺎﺭج
کرﺩﻥ ﻤﺰﺍﺣﻤﺎﻥ
ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ،
ﻭﻟﻮ ﺑﻨﺎم ﺤﻖ،
ﺍﺯﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻬﺪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺋم ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻫیچ آﻣﻮﺯﺵ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻗﺖ
ﻭﮐﻠﺎم
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺍﻥ کند .

إﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻟﻤّﺎ ﺧﻠق
اﻟﺴُﻔلی
ﺨﺮّﺕ ﻭ ﺯﺧﺮﺕ،
ﻭﻗﺎﻟﺖ ﺍﻯ شیئ
ﻳﻐﻠﺒﻨﻰ؟ ﻭﻗتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﺎﻝ،ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺳُﻔلی ﻮﺣﻘﻴﺮ
ﺯﻳﺮﻳﻥ ﺮﺍ
ﺧﻠق کرﺩ،
ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻴﺪﻧﺪ،
ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻭ
ﻣﻐﺮﻭﺭﺷﺪﻧﺪ. ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
که ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺑﺮﻣﻥ ﻄﺒﻘﻪ
ﺳُﻔﻠﻰ ﻏﻠﺒﻪ
ﮐﻨﺪ. ﺧﻠﻘﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ،ﺷﺎﻣل
ﺨﻴلی اﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻤﺎﺩﻯ،
ﻭﺳﻨﮕﻴﻥ ﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩه ﺍﺳﺖ. ﻏﺮﻭﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻴﺠﺎ
ﺑﻮﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟم
ﻔﻘﻂ، ﻣﺤﻴﻄ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺯﻧﺪه ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴلی ﻮﺧﻴلی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ،
ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ نوع
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺭﺍه ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪه ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﺤﻴﻄ
ها ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪﻑﻏﺎئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺗﻤﺎم عوﺍﻣل
ﻮﺟﻮﺩﻯ که ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩم ﺮﺍ
ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ،
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﺩه
ﺍﺗم
ﻴﻨﻴﺰﻭﺍﻣثال
آن ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎ،ﻭﻋﻮﺍلم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺳﻔﻠﺎﻯ
ﺨﻠﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻃﻠﺴم
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﮐسی
ﻴﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻭﺫﻟﻴل ﻮ
ﻣﺘﻠﺎشی کند . ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄح
عقل ﻭﻋﻠم
ﺠﻤﻌی ﺰﻣﺎﻥ،
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻴﺎﻥ
ﺸﺪه ﮐﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺯﻳﺮﻳﻥ
ﻮﻣﻮﺍﺩ ﻣﺬﺍﺏ
ﺯﻣﻴﻦ،
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﺯﻣﻴﻥ
ﻘﺒل اﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺯﻧﺪه ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻧﺎﻫﻤﻮﺍﺭﺑﻮﺩه
ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺳﮑﻮﻧﺖ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻄبیعی
ﻮﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﻮﺍﺗﺶﻓﺸﺎﻧﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺩﻳگ ﭙُﺮﺟﻮﺵ
ﻭﺧُﺮﻭشی اﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺯﻣﻴﻥ ﺸﻨﺎﺳﻰ،
ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺴﺎل
ﻘﺒل
ﺰﻣﻴﻥﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩ ﻭﺟﺎﻯ ﭘﺎئی
ﺪﺭ ﺍﻥ ﻨﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕﻋﻠﻤﻰ،
ﭘﻨج ﻤﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺳﺎل ﺰﻣﻴﻥ
ﺒﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳﻄ
ﻤﻴﭽﺮﺧﻴﺪه ،
ﺗﺎﺳﺮﺩ
ﻭﺍﺭﺍم ﺸﺪه ﺍﺳﺖ.
گرچه ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻣﻨﻈﻮﺭﻗﺒل
اﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺯﻣﻴﻥ اﺳﺖ.

ﻔﺨﻠ

ق
ألاﺭﺽ
ﻓﺴﻄّﺤﻬﺎ علیّ
ﻈﻬﺮﻫﺎ
ﻓﺬﻟّﺖ، ثُمّ
إﻥّ أﻟﺎﺭﺽ
ﻓﺨﺮﺕ ﻭ ﻗﺎﻟﺖ
ﺍﻯ ﺸﻴئ
ﻴﻐﻠﺒﻨﻰ؟ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺍﺧﻠق
کرﺩ، ﻭﺻﺎﻑ
ﻭﻫﻤﻮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺳﻔلی ﺫﻟﻴل
ﻮﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮل
ﺪﺭ ﺍﻣﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺯﻣﻴﻥ ﻨﻴﺰ
ﮔﻔﺖ که ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﻣﺮﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﮐﻨﺪ؟ ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺰﻓﺨﺮ
ﻓﺮﻭﺧﺖ. ﻋﻠﺎﻭه
ﺑﺮﺯﻣﻴﻥ ﺠﺴم
اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯﻨﻔس ،ﺯﻣﻴﻥ
اﺳﺖﻭﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯﺮﻭﺡ،
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ. ﺩﺭ
قرآن أﮐثرﺍ
ﻟﻔﻈ أﺭﺽ ﻭ
ﺯﻣﻴﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺟﺴم ﻮﻧﻔس
ﺑﻤﻌنی
عرﻓﺎنی ﺒﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﻓﺨلق
اﻟﻠﻪ ﺍﻟﺠﺒﺎل
ﻔﺄثبتها علیّ
ﻈﻬﺮﻫﺎ
ﺍﻭﺗﺎﺩﺍ ﻣﻥ
أﻥ ﺘﻤﻴﺪ
ﺑﻬﺎﻋﻠﻴﻬﺎ،
ﻓﺬﻟّﺖ
ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﻭﺍﺳﺘﻘﺮّﺕ،ثُمّ
إﻥّ اﻟﺠﺒﺎل
ﻔﺨﺮﺕ علیّ
أﻟﺎﺭﺽ
ﻓﺸﻤﺨﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻟﺖ
ﻭﻗﺎﻟﺖﺍﻯ
ﺸﻴئ ﻴﻐﻠﺒﻨﻰ؟ ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻮه ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﭘﺸﺖ ﺯﻣﻴﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﺗﺎ
ﺍﺭﺍم ﺒﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﺑﺮ
ﺭﻭﻯآﻥ هست
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻨﮑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﮐﻮﻫﻬﺎ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺷﺪﻧﺪ ،ﻭﺳﺮﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
کشیدند
ﻭﺑﻠﻨﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺯﻣﻴﻥ
ﻔﺨﺮ
ﻓﺮﻭﺧﺘﻨﺪ
ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ که ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﮐﻨﺪ. ﻣثلﺨﻠﻘﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻃبیعی
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄح
عقل ﺠﻤﻌی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩﺵ
ﺑﻮﺩه ﻭﻋﻠم
ﺰﻣﺎﻥ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺤﻘﻴق علمی
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺍﺯﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻯ عرﻓﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻬﺮه ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ ﺰﻧﺪه
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﺮﺩه ،
ﮐﻪ ﺧﻠﻖ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺴﺎﮐﻥ
ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺷﮑﺴﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺟﺴم ﻮ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭح اﻧﺴﺎنی
ﻘﺎﺑل ﺘﻄﺒﻴق
اﺳﺖ،
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ،ﺗﺎﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻴﺎﻥ
کند. ﻔﺨﻠق
اﻟﺤﺪﻳﺪ
ﻓﻘﻄﻌﻬﺎ
ﻓﺬﻟّﺖ، ثُمّ
إﻥّ اﻟﺤﺪﻳﺪ
ﻓﺨﺮعلیّ
اﻟﺠﺒﺎﻝ،
ﻭﻗﺎل ﺍﻯ ﺸﻴئ
ﻴﻐﻠﺒﻨﻰ؟ ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ آﻫﻥ
ﺮﺍ آﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﺭﺍ
ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﻳﻨک
آﻫﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ.

ﻔﺨﻠق اﻟﻨﺎﺭ
ﻓﺄﺫﺍﺑﺖ
ﺍﻟﺤﺪﻳﺪ ﻓﺬلّ
اﻟﺤﺪﻳﺪ،
ثُمّ إﻥّ
اﻟﻨﺎﺭ ﺯﻓﺮﺕ
ﻭﺷﻬﻘﺖ
ﻭﻓﺨﺮﺕ
ﻭﻗﺎﻟﺖ ﺍﻯﺸﻴئ
ﻴﻐﻠﺒﻨﻰ؟ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺗﺶ
ﺭﺍ ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﻭﺍﻫﻥ ﺮﺍ ﺫﻭﺏ
ﮐﺮﺩ، ﻭﺍﺗﺶ
ﭘس ﺍﺯﺩم ﻮ
ﺑﺎﺯﺩم ﺨﻮﺩ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﮐﺮﺩ،
ﻭﮔﻔﺖ که ﭼﻴﺰﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﮐﻨﺪ. ﻧﺎﺭ ﻳﺎ
ﺍﺗﺶ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ،ﻣﻨﻈﻮﺭﺟﻬﻨم
ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ. ﺟﻬﻨﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻴق
ﻮ ﺯﻓﻴﺮ، ﻳﺎ
ﺩم ﻮﺑﺎﺯﺩم
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪﻫم ﺪﺭﮐﻮﺭه
ﺍﺗﺶ ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﻢ
ﺑﻤﻌنی ﺘﻨﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺰﻧﺪه ﻭﻗتی
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺗﻨﻔس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻫﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﻨگ ﺪل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺩﺭﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﺳﺒﻚ ﻗﺪﻳم
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺻل علّت
ﻭﻣﻌﻠﻮل
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﻌﻠﺖ ﻧﻬﺎئی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻴﺮﻭئی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻏﺎﻟﺐ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻥﻤﺤﺎل اﺳﺖ،
ﺯﻳﺮﺍﻫﻤﻪﻋﻠﺘﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻮل
ﺒﻮﺩه ، ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻟﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺘﻔﮑﻴک
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﺻل آﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻴﻢ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﻥ
ﺮﻭﺵ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻓﻠﺴفیذ ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻟﻮ ﺑﻨﺎم
ﻤﺎﺩه ، ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺭﻭح
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪه ، ﺑﺎﺻل
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻭﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
ﻮﻏﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺒﺮﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎنی ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻭﻫﺪﺍﻳت
ﻨﻤﺎﻳﺪ.

فخلق
الریح فحرّکت
أمواجه و
أثارت ما قعره
و حبسته عن
مجاریه فذلّ
الماء ثُمّ
إنّ الریح فخرت
و عصفت و قالت أی
ّ شیئ یغلبنی
؟ فخلق
الأنسان فبنی و
احتال ما
یستتر به من
الریح و غیرها
فذلّت الریح
ثمّ إنّ
الانسان طغی و
قال من أشدّ
منّی قوّة ؟
فخلق الموت
فقهره فذلّ الانسان
ثُمّ إنّ
الموت فخر فی نفسه
فقال الله
عزّوجلّ لا
تفخر فأتّی
ذابحک بین
القریقین أهل الجنّة
و أهل النار
ثمّ لا اُحییک
أبدا فخاف ثُمّ
قال الحلم
یغلب الغضب و الرَحِمة
تغلب السخط و
الصدقة تغلب
الخطیئة .

حدیث
56 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ(ﺝ ۵ ﺹ 258ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭه ﻭﻗﺖ
ﮔﻮﺍهی اﺭﻭﺍح
ﺪﺭ ﻋﺎﻟم (ﺬَﺭ)
ﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﺎسخ
ﺃﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑّﮑم
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،ﺍﻣﺎم
ﻔﺮﻣﻮﺩ:ﺒﻠﻰ،ﻭﺃﺳﺮّ
ﺑﻌﻀﻬﻢ،ﺧﻠﺎﻑ
ﻣﺎ ﺃﻇﻬﺮ ﺁﺭﻯ ﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﻭلی
ﺒﺮخی ﺪﺭ ﺩﻝ، ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻇﻬﺎﺭکرﺩﻧﺪ،
ﻣﺨفی نمودند
ﺑﻮﺩﻧﺪ (ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﺬﺭ)
ﻭﺟﻮﺩﻯﻈﺎﻫﺮ
ﻭﺑﺎﻃﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺟﺮﺃﺕ ﺍﻳﻥ
ﻤﺨفی کاﺭﻯ را
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ و
ﺟﺎﻯ ﺗﻌﺠﺐ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ،ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻥ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮخی
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ،
ﻭﺑﺮخی
ﺒﺪﻟﺎﺋل
ﺘﻈﺎﻫﺮﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﺎﺩﻗّﺖ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق که ﻣﻮﺭﺩﺳوء
ﻘﺼﺪ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
سنّی ﺒﻮﺩ،
ﻭﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻴﮑﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺎم ﺘﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭلی
ﺪﺭ ﺑﺎﻃﻥ ﺪل
ﺒﺄﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻄﺎﻏﻮتی ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺴﭙس ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺬﺭ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ،ﮐﻪﺳؤﺍل
خداوند ﺃﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑﮑم ﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ،ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ:اﻥّ الله
ﺟﻌل ﻔﻴﻬم ﻤﺎ،
ﺍﺫﺍ ﺳﺄﻟﻬم
ﺃﺟﺎﺑﻮه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﻮﺭﻯ کرﺩه ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ
ﺗﺎﺟﻮﺍﺏ
ﺑﺪﻫﻨﺪ(ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺬﺭ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩه . ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺍقع اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ
ﺳﻠﻮکی ﻛﻨﺪ
ﻭﻓﻬﻤﻴﺪه ﭘﺎسخ
ﻤثبت ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ثاﺑﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. سالکان
همه ولایتهای ششگانه
پس از شهود
نوری تجلی
الهی که پایان
سلوک آن ولایت
است ، این
پرسش الهی
بزبان حال را که
آیا من ربّ تو
هستم؟ تا در
تولد بهتر
بشری بعدی خود
بتجسّم
انسانی این مقام
شهود نور الهی
خود که تجسّم
در پیر کامل
آینده خود خواهد
بود آری
میگوید که این
تجسّم الهی
نور شهودی
پیشین هر کامل
ولایتهای
ششگانه همان
ربّ و مربّی
تازه او است. که
سالک موفق آن
ولایت آری میگوید
و خاتمه سلوک
مورد قبول
خداوند از
سالک میباشد. پس
این سالک اگر
در ولایت مسیح
بوده و آری گفته،
اینک در تولد
فصل نوع بشری
بهتر خود، باید
با ربّ مربّی
الهی تازه ولایت
محمدی خود در
تسلیم باشد. تا
روح خود را
بنور قائم
برساند. که قبلا
بروح مصطفوی
رسیده بود. ولی
أکثرا فراموش
عهد الست و
تعهّد خدائی و
فطری خود را
مینمایند و
مست لذت کرامات
بیشتر نوع
بشری تازه خود
میباشند. لذا
کارما و نسخ
ومسخ در
انتظار آنها
پس از مرگ
میباشد .

حدیث 057 - اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ(ﺝ ۵ﺹ 259
ﺑﺤﺎﺭ)ﺩﺭﺑﺎﺭه
ﺁﻳﻪ ﻣﺎ
ﮐﺎﻧﻮﺍ ﻟﻴﻮٴﻤﻨﻮﺍ
ﺑﻤﺎ ﮐﺬﺑﻮﺍ ﺑﻪ
ﻣﻥ ﻘﺒ ل که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻭﺭﻧﺪ،
ﻣﺎﺩﺍمی که ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐﮐﺮﺩه ﺑﻮﺩﻧﺪ(ﻫﺮﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺮﻭﺍﻥﺸﻨﺎﺳﻰ،ﺷﺎﻧس
ﺗﺼﺪﻳق اﺣﺘﻤﺎلی
ﺁﻳﻨﺪه ﺭﺍ ﺧﻴلی
کم ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻋﺪم ﻘﺒﻮل
هر ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﻘﻮل اﺑﻥ
ﺴﻴﻨﺎ،ﺳﮑﻮﺕ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﺮﺩ،
ﻭﻧﻪ ﺍﻋﻠﺎم
ﺘﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
باعث ﺗثبیت
ﺍﺣﻮﺍلی
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻥ ﻤﺤﺎل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺑﺎﺭه ﺍﻳﻥ
ﺁﻳﻪﺗﻮﺿﻴح
میدهد اﻥّ
الله ﺧﻠق
اﻟﺨﻠق ﻮهی
ﺃﻇلّة ،ﻓﺄﺭﺳل
ﺮﺳﻮﻟﻪ
ﻣﺤﻤﺪﺍ،
ﻓﻤﻨﻬم ﻤﻥ
ﺁﻣﻥ ﺒﻪ،
ﻭﻣﻨﻬم ﻤﻥ
کذّﺑﻪ، ثُمّ
ﺒﻌثه فی
اﻟﺨﻠق اﻟﺂﺧﺮ،ﻓﺂﻣﻥ
ﺒﻪ ﻣﻥ کان
ﺁﻣﻥ ﺒﻪ ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﻇلّة ،ﻭﺟﺤﺪه
ﻣﻥ ﺠﺤﺪ ﺑﻪ
ﻳﻮﻣﺌﺬ،
ﻓﻘﺎﻝ، ﻭﻣﺎ
ﮐﺎﻧﻮﺍ
ﻟﻴؤﻤﻨﻮﺍ
ﺑﻤﺎ ﮐﺬّﺑﻮﺍ
ﺑﻪ ﻣﻥﻘﺒل ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺧﻠق ﺮﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ (
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،
ﻧﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺧﻠﺎق ﺠﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ)
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺎﻟم
ﺴﺎﻳﻪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬا
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ که ﺑﺮخی
ﺘﺼﺪﻳق ﻮﺑﺮخی
ﺘﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺳﭙس ﺍﻭﺭﺍﺑﺨﻠق
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩ (
ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﻬﺎ
بخلق ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ
،ﺗﺎﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭﻋﺎﻟم ﺬﺭ،ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺤﺎل ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪه ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣتی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻮﻓق ﺒﺎ دین و
ولایت ﻘﺒﻠﻰ
مسیح ،ﺁﺷﻨﺎئی
ﺒﺎ ﻧﻮﺭ مصفوی ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭﻗﻮل اﻳﻤﺎﻥ
با نور مصفوی
ربّ مسیح ﺪﺍﺩه
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم عرش
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼل
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻋﻴﺴﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
عیسوﻯ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﺼﻮﺭﺕ مجسّم
انسانی مقام
الهی ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺪﺭ شخص ﻋﻴﺴﻰ،مسیح
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼل
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ (ﺑﺠﺎﻯعرش
ﺍﻭ که ﻗﺒﻠﺎ
داشتند)ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم عرﺵ ﺭﺏّ
ﻗﺎﺋم
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
مانند خود
مسیح
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ،ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ،
ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺴﺎﺑق
ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩه ، ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ،ﺗﻌﻬّﺪ
ﮐﺮﺩه ﻭﺁﺭﺯﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩه ﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
قائم
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
بشری ،ﻣﻬﺪﻯﻤﻮﻋﻮﺩ
و سوشیانس سوم
زردشت ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ،ﻋﺎﻟم
ﺬﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖﺳﻮم عرش رَحِمان
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ولایت مسیح
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ 600
ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯﺒﻬﺸﺖ
ﺳﻮم عرش
مصطفوی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﺎﺯﻏﻴﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺩﺭﻋﺎل ﺬﺭ
ﻭﻳﺎ ﺗﺼﺪﻳق
ﺪﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻘﺒل اﺯﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ، ﻫﻤﻴﻥ
أکنون ﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺸﺪﻧﺪ،ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯﺨﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻘﺸﺮﻯﮔﺮﻯ
کرﺩﻧﺪ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻳنک ﺒﺎ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻇﺎﻫﺮﺷﺪه ﺗﺎﺯه
ﺍﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺳﻠﻮک
الهی کنند،ﻭﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻨﻤﺎﻧﻨﺪ. هر
انسانی در
ولایت الهی
خود سلوک
نکنند و قشری
بمانند حتی ملاقاتی
با نور شهودی
ربّ النوع و
رّب الفصل بشری
خود ندارند

058 دنباله
56 از
امام صادق است
( ج 5 ص ) در آفرینش
طبیعت که جداگانه
بطور کامل حدیث
تفسیر و ترجمه
شده است که اینک
نوبت بآتش
رسید که سخت
مغرور شدکه ـب
آفریده شد. ﺍﻃﻔﺄﻫﺎ
ﻓﺬﻟّﺖ ،ثُمّ اﻟﻤاء
ٴﻔﺨّﺮ ﻭﺯﺧﺮ،ﻭﻗﺎل
أﻯ ﺸﻴئ ﻴﻐﻠﺒﻨﻰ؟
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺏ ﺭﺍ آفرید
ﻭﺍﺗﺶ ﺭﺍﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭ ﺍﺏ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺷﺪ،که ﭼﻴﺰﻯﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍ
ﻣﻐﻠﻮﺏﮐﻨﺪ؟ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ،ﺑﺤث
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺪﺭﻓﻴﺰﻳک
ﻮﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺎﺩه ﻭ ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﻄﺮح ﺒﻮﺩ. ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﻮﻏﻴﺮه ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺷﺪه ﺑﻮﺩ
ﮐﻪﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺎﻳﻨﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺻل ﺰﻣﻴﻦ،
ﺁﺏ ﻭﺧﺎک
ﻮﻫﻮﺍ ﻭﺍﺗﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﺍﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺪﺍم ﻴک غاﻟﺐ
ﻭﻗﺒلی ﺘﺮ
ﻭﺍﺻﻴل ﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ
ﭼﻬﺎﺭﻋﻨﺼﺮ
ﺍﺻﻠﻰ،ﻗﺎﺑل
ﺘﺒﺪﻳل ﺒﻬﻢ،
ﻭﻋﻠﺖ
ﻭﻣﻌﻠﻮل
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ،ﺑﺎﺍﺻل
آتم ،ﺑﻤﺮﺯ
آخر رﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﻤﻘﺒﻮﻝ ﻓﮑﺮﺑﺸﺮ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻨک
ﺪﺭﻋﺼﺮﻣﺎ
ﺍﺯﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺧل أتم ﺒﺤث ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻫﺴﺘﻪﺍﻯ،
ﺍﺯبیش از ﻳﮑﺼﺪ
ﻋﻨﺼﺮ ﺍﺻﻠﻰ،ﺩﺍﺧل
هسته ﺍﺗم
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ
ﻭﻧﺎﺗﻤﺎمی
ﻤﺎﻧﺪه . ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
أﺻلی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﺻل اﺻﻮل
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﻋﻤاء یونیورس
لاهوت و هاهوت
ﻋﺪم ﻤﺎ ﺳﻮﺍه ﺍﺳﺖ.

ﻔﺨﻠق اﻟﺮﻳﺢ،
ﻓﺤﺮﮐﺖ
ﺍﻣﻮﺍﺟﻪ،
ﻭﺍثاﺭﺕ ﻣﺎ فی
ﻘﻌﺮه ،
ﻭﺣﺒﺴﺘﻪ ﻋﻥ
ﻤﺠﺎﺭﻳﻪ،
ﻓﺬلّ ﺍﻟﻤاء
ثُمّ إﻥّ اﻟﺮیح
ﻔﺨﺮﺕ ﻭﻋﺼﻔﺖ،
ﻭﻗﺎﻟﺖ
ﺍﻯﺸﻴئ
ﻴﻐﻠﺒﻨﻰ؟ پس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺩ
ﺭﺍﺧﻠق کرﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻣﻮﺍج
ﺪﺭﻳﺎ ﺷﺪ،
ﻭﺩﺭﻭﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬم ﺮﻳﺨﺖ،ﻭ
ﺍﺏ ﺠﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﺖ. ﭘس ﺁﺏ
ﺫﻟﻴل ﻮﻣطیع
ﺸﺪ، ﻭسپس ﺑﺎﺩ
ﻓﺨﺮ ﻓﺮﻭﺧﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯﺒﺮﻣﻥ
غاﻟﺐ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ،ﮐﻪ
ﺑﺎ(ﺷﻤﻌﻮﻥ
ﺴﺎﻟک ﺠﺪﻳﺪ)
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺟﻮﺍﺏ
ﺳﻮاﻟﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺩ. ﻭﺍﻳﻨک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ علمی
نیز ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭح ﺸﻨﺎس
ﻧﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
هرﻋﺎﻟﻤﻰ،
ﺑﻴﺶ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤث ﻋﻠمی
ﻮﻧﻈﺮﻳﺎﺕﻋﻠمی
اﺭﺍﺋﻪ ﺩﻫﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭ،ﮐﻪ
ﺳﻄح علم ﺠﻤﻌی
ﺒﺸﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﮔﺬﺷﺖ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺣتی گاهی
ﺪﺭﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ،ﻫﻤﻪ
ﺍﻥ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺑﺎﻃل ﻮﻳﺎ بی
ﻔﺎﻳﺪه ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﻥ ﻄﻮﺭﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕﻋﻠمی
اﺭﺳﻄﻮ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﺮﺍفی
ﺸﺪ،
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍُﻗﻠﻴﺪس ﻧﻴﺰ
ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ،ﻭﺣتی
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺧﺪﺷﻪ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ،
ﺑﺎﮐﺸﻔﻴﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﻧﺸﺘﻥ و غیره
ﺪﮔﺮﮔﻮﻥ گرﺩﻳﺪ.
ﻭﺣتی اﺻل
ﻀﺮﻭﺭﺕ ﻭﺩﻳﺘﺮﻣﻴﻨﻴﺰم
هم باﻃل ﺸﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﺪﻭﺭ ﺩﺳﺖ،
ﺑﺎﺯ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻭﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺃﻧﺸﺘﺎﻳﻥ
ﻮﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻤﻌﺎﺻﺮ ﺭﺍ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻴک
ﻘﺎﻧﻮﻥ
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍﺳﺖ. (ﻧﻈﺮﻳﻪ)
ﺩﺭﺫﻫﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺫﻫﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻴﻥﻔﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺡ،
ﺑﺎﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖﻣﺎﺩه
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍﻫﺮ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠمی
ﺮﻭﻯ ﻤﺎﺩه ،
ﺑﺎﻳﺪ (ﻧﺘﺎیج
ﻤثبت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺣتی
ﺪﺭﻣﻔﻬﻮم
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺖ
ﻭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍلاّ
ﮐﺸﻔﻴﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺮه ﺻﻨﻌﺘﻰ،
ﻭﭘﻮل
ﺪﺭﺍﻭﺭﺩﻥ،
ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯغلبه
ﻧﻈﺎمی ﺠﺴﺘﻦ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺮﺍﻯ
غاﺭﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻗﺎﺑل
ﻘﺒﻮل ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﻭﺍﺳﺘثماﺭ ﻭﺗﻮﺣﺶ
ﺍﺟﺪﺍﺩﺣﻴﻮﺍنی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻳﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮ(ﺭﻭح
ﻮﻓﮑﺮ ﻭﻋﻠم
ﻮﻋﻘﻞ) ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺠﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻗﺼﺪ ﻫﺪﻳﻪ
ﺑﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑا
ﺗﮑﺎﻣل ﺼﻨﻌتی
ﻮﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻧفع ﻔﻮﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺘﻠﺎشی
کنیم ،ﻭﻣﺎنع
ﺮﺷﺪ ﺣﻘﻴقی آﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺍﻃﻔﺎل ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﻢ.

ﻓﺨﻠق
الأنسان فی
ﺍﺣتمال ﻤﺎ
ﻳﺴﺘﺘﺮ ﺑﻪ
ﺍﻟﺮیح
ﻮﻏﻴﺮﻫﺎ،
ﻓﺬﻟّﺖ
ﺍﻟﺮﻳﺢ، ثُمّ
اﻟﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻄﻐﻰ، ﻭﻗﺎل
ﻤﻥ أﺷﺪّ ﻣﻨّﻯ
ﻘﻮّة ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍﺧﻠق کرﺩ،ﻭﺍﻭ
ﺑﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ کرﺩﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﻭﺍﺯ ﺣﻴﻠﻪﻫﺎ
ﻭ(ﻋﻠم اﻟﺤﻴل
یا ﻔﻴﺰﻳﻚ)
ﺑﺮﺍﻯ کشف
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻤﺨفی
ﺪﺭﺑﺎﺩ ﻭﻏﻴﺮه
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﻭﺑﺎﺩ ﮐﻨﺘﺮل
ﺸﺪ،ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
نیز ﻄﻐﻴﺎﻥ
کرﺩ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﮔﻔﺖ که ﭼﻴﺰﻯ
ﻘﻮﻯ ﺘﺮﺍﺯ ﻣﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ؟(ﺍﻧﺴﺎﻥ)
ﻧﻴﺰﻣﺎﺩه ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻋﻘل ﻮﻓﮑﺮﺵ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺩﺭ
ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺴﺎل
أﺧﻴﺮﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺮ،ﻣﺸﻐﻮل
و مشمول همین
همین غرﻭﺭ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺵ
ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ آن
اﺳﺖ. ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﺍتی
ﻮﺍﺻلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺪﻳﺖ فوق
بشری
ﺧﻮﻳﺶﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨﺸﺪ،
ﺫﺍﺗﻴﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ(ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ) ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍلهی
ﻮﺑﻬﺮه ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯلی گذﺷﺘﻪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺮﮐﺖ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺨﻠق
اﻟﻤﻮﺕ ﻓﻘﻬﺮه
ﻓﺬﻝّ ﺍﻟﺎﻧﺴﺎﻥ،
ثُمّ اﻥّ
اﻟﻤﻮﺕ ﻓﺨﺮّ
فی ﻨﻔﺴﻪ ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮگ ﺮﺍ
ﺍﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺫﻟﻴل ﻮﺳﺮﮐﻮﺏ
ﮐﺮﺩ ﻭﺑﻌﺪ
ﻣﺮگ ﺪﺭﺩﻝ
ﻣﻐﺮﻭﺭﺷﺪ،
ﻭﺩم اﺯﻓﺨﺮ
ﻭﺳﺮﺑﻠﻨﺪﻯ
ﺰﺩ. (ﻣﺮﮒ) ﺿﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
اﺳﺖ ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﻣﺮﺍﺣلی اﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭلی
ﻴﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﻴﺎ ﻓﺼول
ﻨﻮﻋﻰ،
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺣل
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺎﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻏﺎﺯ، ﻭ
ﺑﺎﻣﺮگ ﺘﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮﻣﺮگ
ﻨﺒﻮﺩ، ﺗﮑﺎﻣلی
هم ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎی رومی پس
ﻣﻥ کی ﺯﻣﺮﺩﻥ
کم ﺸﺪﻡ. ﺗﺤﻮل
ﻮﺗﻄﻮﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻧﻴﺎﺯ به (ﺧﺘم
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ)
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺮﻭع
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻗﺪﺍمی ﺸﻮﺩ. (ﺑﻘاء
ﺪﺭﻧﻮﻉ)ﻳﺎ
ﻫﺮﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺩﻯ) ﺑﻤﻌنی خُنثی
ﺸﺪﻥ ﻤﻔﻬﻮم
ﺘﮑﺎﻣل ﻮﻋﻘﻴم
ﺒﻮﺩﻥ أﺻل
ﺘﮑﺎﻣل اﺳﺖ. ﻓﺮق
کاﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺒﺎﮐﺸﻒ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻥ اﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻥ به (ﺍﺻل
اﻧﻮﺍع ﻮﻗﺎﻟﺒﻬﺎ)
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩ،
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
به ( تکامل ﺭﻭح
ﻔﺮﺩﻯ) ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻘﺎﻟﺒﻬﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﮐﺎﻣل ﻮﻋﺎﻗل
ﺸﺪه ، ﮐﻪ
ﺑﻌﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه ،
ﺍﻣﺎﺩه ﺷﺪه ﺗﺎ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﻭﺩ. گرچه
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻳﻦ (ﻧﻮع
ﺠﺪﻳﺪ) ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻏﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻮع
ﺠﺪﻳﺪ، تنها
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮلی
ﺒﻬﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻴلی
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﻫم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﮐمی ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﭘﺎﻧﺼﺪﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
اﺳﺖ. ﺍﻣّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ (ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ) ﺭﺍه
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭﺍﺯ
ﻓﻄﺮﺕ ﻓﺮﺍﺭﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺕ ﻭﺧﻮشی
ﺮﺍ ﺳﺮﮔﺮمی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺤﻴﺎتی
اﻭﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻋﻤﺮﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺮﻯ ﻮ ﺿﻌﻒ
ﻭﺗﻠﺎشی ﺠﺴم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﺩ. که
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻮﺩ ﻳﺎﺑﺪﺗﺮ. ﺑﺮﺗﺮﺷﺪﻥ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ،ﻣﻨﻄقی
هم ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﭼﻴﺰﻯﺒﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﭘس
ﺑﺪﺗﺮﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ ﻓسخ
گیاﻫﻯ ﻮ ﻳﺎ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯﻗﺮﻧﻬﺎ
ﻭﻗﺮﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﺳﻠﺴﻠﻪ اﻯ
اﺯﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﻫﻨﺪ. ﺣتی
ﺒﺎﺯ ﺍﮔﺮ(ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺑﻤﻌنی
ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻀﻤﻥ
ﻔﻄﺮﺕ، ﺍﺯل
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
همگاﻥ اﺳﺖ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ،ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﻓﺮﺽ
ﺍﻳﻥﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺨﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﮑﺎﻣﻠﺎﻥبشری
ﺒﺪﻫﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ،ﻳﻌنی که
(ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻣﺮﮔﺶ)
ﺩﻳﮕﺮﻫیچ
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺒﻬیچ
ﺸﮑﻞ ﻭ ﺩﺭﻫیچ
ﻤﮑﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺻﻮل عقلی
اﻳﻥ
غیرﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که
(ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻣﺤﺘﺮﻡ) ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎﻋﻠم
ﻮﻋﻘل ﻤﺤﺘﺮم
هستند،ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﭼﻨﺎﻥ کرﺩ،
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻃل
ﻮﻋﺒث ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺍﺗﻔﺎﻕ
و تصادف ) ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩه
ﻭﻫﻤﻴﻥ
اﺗﻔﺎﻕ،ﻫﺮﺑﻠﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺮ ﻣﺎ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺗﻔﺎق کوﺭﺍﺳﺖ
ﻭﺑﻰ ﻋﻘﻞ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺯﻧﺪگی ﻮﻭﺟﻮﺩ
ما ،ﻭﺗﻤﺎم
اﺻﻮل ﻔﻠﺴفی
ﻮﻋﻘﻠﻰ،ﻭﺣتی
ﺤﺮﺻﻬﺎﻭﻃﻤﻌﻬﺎ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺯشی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. (ﺑﺮﮔﺴﻦ)
ﺭﻭﺍﻥ کاﻭ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ،ﺑﺤثی
ﺪﺭﺑﺎﺭه (ﺍﺗﻔﺎق
ﻤﻌنی ﺪﺍﺭ)
ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪﺟﺎﻟﺐ ﻭﺑﺎﺯ
ﭘﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ اﻭ،
ﻭﻋﻠﺖ ﻧﻈﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻏﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻧﻈم ﻤﻨﻄقی
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ کلمه
ﻣﻌنی ﺪﺍﺭ
ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ،ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺒق ﺘﺼﻤﻴم
ﻘﺒﻠﻰ، ﺁﻧﻬم
ﻮ ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ،
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻮﻗﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺑﺮﺭسی
اﻳﻥ اﺗﻔﺎق
ﻤﻌنی ﺪﺍﺭ
ﺭﺍﻣﺤﻮل
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻨﺼﻒ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭﻯ
ﻮﻟﻮ ﮐﻮﭼک
ﻮﺟﺰﺋﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﺍﺧﻠاق ﻮﻋﻠم
ﻮ ﺳﻌﺎﺩﺕ،
ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻮﻣﻌﺎنی ﺨﺎصی
ﺒﻬم ﺒﺎﻓﺘﻪ،ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺫﻋﺎﻥ کند،
ﮐﻪ(ﻫﺴتی
ﻤﺎﺩﻯ) ﺑﺮﺍﻯ (ﻫﺴتی
ﺮﻭﺣﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺴتی
ﺮﻭحی ﺒﺮﺍﻯ
هدﻑ ﺗﮑﺎﻣل
الهی اﺳﺖ. ﺣﺮﮐﺖﻫﺮﻳک
اﺯﻣﺎ، ﺍﺯ ﺍﺯل
اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺩﻧﺒﺎل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. که ﺣﺮﮐتی
ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﻮﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﺳﻠﻮک
الهی ﺒﮑﻨﻴﻢ،وچه
ﺣﺮﮐتی
ﺰﻳﮕﺰﺍﮒ،
ﻭﺭﻓﺖ
ﻭﺍﻣﺪﻫﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ،
ﻭﺯﺣﻤﺖ ﺑﺎﺭ ﻭ
ﻋﻤﺮﮐُﺶﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺸﻤﻌﻮﻥ،ﮐﺎﻣل
ﻤﺴﻴحی ﻮﺳﺎﻟک
ﺠﺪﻳﺪ ولایت
محمد ،ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﺰﺑﺎﻥ
آﻥﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ اﻣﺮﻭﺯﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪﻋﻠمی
ﺒﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻨﻤﺎﺌﻴﻢ. ﮐﻪﺣﺮﻑ
ﺟﺎﻟﺐ ﻭﻋﻠمی
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ،ﺣتی
ﺪه ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺑﺎﻋث
ﺷﺮﻣﻨﺪگی ﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻨﺎﻡ( ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ)
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪﻋﻠمی
ﺒﻮﺩ،ﮐﻪ ﺳﻪ
ﻗﺮﻥ ﺣﺎﮐم
ﺒﺮﻓﮑﺮﺑﺸﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ﺑﻮﺩ،
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻗﺒل
اﺯﺍﻥ هم (ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﺒّﻰ) ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖﺍﻳﻥﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪه ،ﻭﻃﺐ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﻔﮑﺮﻧﻈﺮﻯ،
ﺩﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎه ﻋﻤلی
اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻫﺮﻋﺎﻟمی
ﺪﺭﻓﮑﺮ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠمی
ﺨﻮﺩ ﺩﻟﺨﻮﺵ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮخی
ﺘﺎﺭﻳخ علم
ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ،ﻭﺑﺮخی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻫم
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖﻫﺎﻯ
ﻔﻠﺴفی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﭼﻨﺪﻯ
ﺒﻌﺪ ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺭﮐس
ﮐﻪﺍﻳﻨﺪه ﺟﻮﺍمع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﭘﻴﺶﮔﻮئی کرﺩ،
ﻭﺩﻗﻴﻘﺎ هرچه ﮔﻔﺖ
ﻣﻌﮑﻮس ﺷﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯه
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑﻋﻠﻤﻰ،ﭘس
ﺍﺯ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻮﺍﻧﺸﺘﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﭼﻨﺪﻋﺎﻟم
ﻨﻤﺎﻯ ﺮﻭسی هم
ﺴﻌﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﺑﺎﺟﺎﺳﻮﺳﻴﻬﺎﻯ
علمی ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﻏﺮﺏ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪﻋﻠمی
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ،ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪﻋﻠمی
اﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺳﻴﺎسی
ﺁﻧﻬﺎ، اثباﺕ
ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﻋﻠمی
ﻤﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻴﺰﻯ که ﻫم
اﺻل آﻥ، ﻭﻫم
ﺘﻤﺎم
ﺸﺎﺧﻪﻫﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﻥ، ﻳﻜﺸﺒﻪ
ﺑﺮﭼﻴﺪه ﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﻣلی ﻣﺬﻫبی
ﺒﻄﻮﺭ ﻃبیعی
ﺤﺎﮐم گرﺩﻳﺪﻧﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
علمی ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺤﺘﺎج غرﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﺩﻭﻯ ﺸﺮق
ﻮﻏﺮﺏ،
ﻣﺤﺘﺎﺝ(ﻣﺼﻠﺤﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺍﻟﻬﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭالاّ
ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ،
ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺪﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌی
ﺘﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ، (ﻟﻮﻟﺎ
ﺩﻓﻊ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﻌﻀﻬم
ﺒﺒﻌﺾ ﻟﻔﺴﺪﺕ
ﺍﻟﺎﺭﺽ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ هم
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﺩ،
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺯﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎ
ﺍﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﮑﻨﺪ، ﺩﻧﻴﺎ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮﻫم
کسی ﺒﺎﻳﺪ ﻓﺨﺮ
ﺑﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﻗﺎبل
ﻤﻐﻠﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق اﺳﺖ،ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻮ
ﻭﺳﺎﺋل اﻭ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺒﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻤﺎﻡ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺑﺪﻳﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩنی
ﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﮔﺮﻡ (ﺑﺤثها
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻟﺠﺎﺝ) ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﻗﺮﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺑﺪﺍﻥ
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭلی
اﺯﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻃبیعی
ﺨﻮﺩﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ،ﻭ به
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. گرچه
ﻧﺼﻒ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻤسخ
ﺸﺪه میمونی
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟک وِل
و قشری مذهبی
ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ.

ﻔﻘﺎل الله
ﻋﺰّﻭ ﺟﻞ،
ﻟﺎﺗﻔﺨﺮ ﻓﺄنی
ﺬﺍﺑﺤک ﺒﻴﻥ
اﻟﻔﺮﻳﻘﻴﻦ،
ﺍﻫل اﻟﺠنّة ﻭ
ﺍﻫل ﺍﻟﻨﺎﺭ
ثُمّ ،لا
ﺍﺣﻴﻴک أﺑﺪﺍ،
ﻓﺨﺎﻑ ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ،ﺍﻯ ﻤﺮﮔ
ﺒﺨﻮﺩ ﻣﻨﺎﺯ. ﻣﻥﺗﻮ
ﺭﺍ ﺑﻴﻥ
ﺪﻭﮔﺮﻭه ﺟﻬﻨمی
ﻮﺑﻬﺸتی
ﺨﻮﺍﻫم کشت . ﺍﻳﻥ
ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ(ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ)
ﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ گفتار
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮگ
ﻘﺎﺑﻞﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮگ
ﺤﺎل اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ محسوس ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺪمی اﺳﺖ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻭﺟﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﮐﻪ ﺣﺎلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ. (ﻣﺮگ
اﻳﻥ ﻤﺮﮒ)
ﺩﺭﻗﻮل ﺨﺪﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻫل
ﺒﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺮگ
ﻮﻣﻴﺮﻯ
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. گرچه ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ،ﻫﻨﻮﺯ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺮﺭﺟﻌﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪﻯ، ﻣﺮگ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺁﻥ
هست . ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯﻳﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺮگ
ﻮﻣﻴﺮﻫﺎ،ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ،ﻭﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻳﺖ، ﻭﻧﻮع
عقب ﻣﺎﻧﺪه ﺍﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﮑﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻣﺮگ ﻮﻗتی
ﺮﻭﺷﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺸﺮ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﻥﺴﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻥ ﺠﻬﻨﻢ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻋﺪم ﺴﻠﻮک
ﻤﻌﻴّﻥ کند. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ(ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ)
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻫﻨﮕﺎم
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هستند. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻣﺮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ ﺠﺒﺮﻯ
ﻮﻃبیعی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﭼﺎﺭه
ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺮگ
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ،ﻭﺳﭙس
ﺗﺮک
ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه ،
ﻭ ﺳﭙس ﺗﺮک
ﻨﻔس أمّاره ﺑﻄﻮﺭﮐلی
اﺳﺖ،ﺻﻮﺭت
ﻧﮕﻴﺮﺩ، ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ هم
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤﺮﮔﻬﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح آﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯﻨسخ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻳﻚ(ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ)
ﺍﮔﺮﻓﺮﺽ ﺷﻮﺩ،
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺗﺎ
ﺍﺑﺪ،ﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻄﺮح ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻫﺴﺘﻰ،ﻭﺣتی
ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻭﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ پیدا
شده ﺍﺯ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺧﻠق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﻬﺮﻧﺤﻮﻯ که ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺟﻬﻨم
ﺨﺎلی ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺳﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻣﻴﻤﻴﺮﺩ . ﻳﻌنی
ﺪﻳﮕﺮﮐسی
ﻨﻤﺎﻧﺪه ،ﮐﻪﻧﻴﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣلش
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. گرچه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ (ﺑﻘﺎﻯ
أﺑﺪﻯ)
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻬﻨم گفته ﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﺍﻳﻥ
أﺑﺪﻳﺖ ﻓﻘﻄ تا
وقت ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺑﺪ ﻭ (ﺍﻳﻨﺪه ﻣﻄﻠﻖ)
ﺑﺮﺍﻯﺒﺸﺮ،ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﻧﻮعی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺍﺑﺪﻳتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭالاّ
(ﺍﺑﺪ ﻣﻄﻠﻖ) ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی
اﮔﺮﮐسی ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻤﺎﻧﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق أﺑﺪﻯ
ﺸﺪه ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴم ﭙس
ﺍﺯﭘﺎﻳﺎﻥ
أﺑﺪﻳﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻫم ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ (ﺍﺑﺪ
ﻭﻤﻄﻠق ﻮ
ﺩﺭﺳﺖ) ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺍﺑﺪ
ﻗﺒﻠﻰ) ﺧﺎﺹ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ،
ﻓﻘﻄ اﺯﻣﺤل
ﺘﺼﻮﺭ ﻭتخیّل
ﻤﺎ ﺍﺯ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ (ﺧﺪﺍﻭﻗتی
ﻤﻄﻠﻖ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻄبیعی
ﻮﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎ،
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻫم
ﺘﻤﺎم ﻨﺸﻮﺩ
ﻭﺣﺘﻰ(ﺍﺑﺪﻯ
ﻤﻄﻠق ﻨﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺴﻠﺴﻠﻪ،ﺣتی
ﺪﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ادامه
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﺑﺪﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻭ ﻧﺮﺳﻴﺪه
ﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻥ ﺒﺤث
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻘﻮﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭلی
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل ﺒﺎ
ﺗﻤﺎم
ﭙﻮﺷﻴﺪﮔﻴﻬﺎ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﻢ ﻫﺎﻯ آﻥ،
ﺗﻨﻬﺎﺩﻟﻴل
ﻮﺍﻗﻌﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﺰﻭم
ﺘﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻮﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯ،
ﺩﺍﺷﺘﻥ
کماﻟﺎﺕ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒلی
اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﺎﺍﻳﻥ گفته ﺨﺪﺍ،
ﻣﺮگ نیز
ﺘﺮﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺖ
ﺭﻭﺯﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮﺭﺍ
ﺯﻧﺪه ﻧﺨﻮﺍﻫم
کرﺩ .

دنباله
55 ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻓﺰﻭﺩ:ﻭ
ﺍﻟﺤﻠم ﻴﻐﻠﺐ
ﺍﻟﻐﻀﺐ،
ﻭﺍﻟﺮﺣمة
ﺗﻐﻠﺐ ﺍﻟﺴﺨﻂ،
ﻭﺍﻟﺼﺪقة
ﺗﻐﻠﺐ
ﺍﻟﺨﻄﻴئة ﻭ(ﺣﻠم
ﻮﺻﺒﺮ) ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻏﻀﺐ ﻏﺎﻟﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮ(ﺳﺨﻄ
ﻮﻧﻔﺮﺕ)ﻏﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺻﺪﻗﻪ
و راستی
ﺑﺮﮔﻨﺎه ﻏﻠﺒﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﭘس
ﺍﺯ(ﺑﺮﺭسی
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﻰ) ﮐﻪ
ﻣﺮگ آﺧﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ،
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ به (ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﺒﺸﺮ)ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ،ﻏﻀﺐ
ﮐﻪ ﺟﻨﻮﻥ
ﻮﺗﻮﺣﺶ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ،ﺍﺭﺍک
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
(ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ) که
ﮐﻤک
غیرﻣﺴﺘﻘﻴﻢ وچه
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﺒﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،ﻏﺎﻟﺐ
ﺑﺮ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی
ﺴﺎﻟک اﺯ
ﺭﻭﺵﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻴﺮﺕ ﺑﺎﺭ
ﻫﻨﮕﺎم ﻤﺮگ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻣﮕﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺻﺪﻗﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ اﮔﺮﻓﻘﻄ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﺎل
ﺒﺎﺷﺪ،ﺭﺑطی
ﺒﮕﻨﺎه ﻭ (ﺧﻄﻴﺌﻪ)
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ(ﺍثباﺕﺻﺪق
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ به (ﻏﻔرﺍﻥ
اﻟﻬﻰ) ﻭ(بِدای
ﺍﻭ) ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس،ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ،ﺣتی
ازﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی ﭙﺎک
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺣتی
گناه ﺟﺪﻳﺪﺵ
ﻫم ثوﺍﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺒﻴﻤﻪ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ
ﻭﻫیچ گناهی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﮐﺎﻣﻞ
(ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺒﻬﺸﺖ) ﺷﺪه ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨم
ﺒﮑﺸﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﻨم هم
ﺒﺮﺍﻳﺶ
بتعهّد الهی
ﺣﺮﺍم ﺸﺪه ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺒﺎﺗﺼﺪّع
ﻮﺳﺮﺩﺭﺩﻯ که ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪه نازنین
خود
ﺍﻳﺠﺎﺩﮐﺮﺩه
ام اﺿﺎﻓﺎتی
ﺪﺍﺭﻡ. ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ
ﺍﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ
ﺍﻳﻥﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
گهرﺑﺎﺭﺵ،ﭼﻴﺰﻯ
غیرﺍﺯ (ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻄﺒﻴق
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ؟
ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥﺒﻮﺩ
ﻭﺗﻤﺎم ﺤﺪﻳثها
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻘﺼﺪ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺣتی
ﺘﻤﺎم آﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁنی ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻫﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻋﻠمی ﻮﻓﻘﻬﻰ،ﻭﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﺣﺘب
اﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺯ قرآن
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯﻏﻠﻄ
هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ (ﺩﺭﺳﺘﻰ)
ﺭﺍ( ﺑﮑﺎﺭﻏﻠﻂ)
ﻭﺳوء ﺃﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻫم ﺪﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ،ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺗﻔﺎقی
اﻭﺭﺍ ﻧﻬﺎیت
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺩﻳﺎﻥ
قشری و غیر
سلوکی همه
ﺑﺎﻃل هستند،ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ همه
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺎﻃل ﻮﺍﺑﻠﻴسی
میباشند. اﮔﺮ (ﻣﻘﺼﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،که ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺣتی ﺘﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺒﻬﺮه ﻧﺒﺮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮﻫم
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﺑﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻧﮑﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ،
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻔﺼل ﻮﺑﺮﺭسی
ﺸﺪه ، ﻭﻣﻨﻈم
گرﺩﻳﺪه ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﺭﺍﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺘﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
گرچه ﻣﺎﺩه ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺣﺪﻳث
ﺍﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﺩه
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺩﺭ ﺗﻨﻈﻴم
أﺣﺎﺩﻳث ،ﻭﻳک
کاﺳﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺧﺎﺹ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻓق ﺒﻮﺩه . ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه گر
امی ،ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻣﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯﺪﻳﮕﺮﻯ
که ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺗﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ ﺿﺪ ﻭﻧﻘﻴﺾ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩه ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ،ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ(ﻧﻈﺮﻯ
ﻮﻋﻤﻠﻰ)ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک
ﺴﺎلک اﺳﺖ، ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺠﻮﺍﻧﺐ ﻭﺍﺿح
علمی ﻮﺗﺠﺮبی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍنی ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻘلی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

57دنباله
مکرر
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺸﻤﻌﻮﻥ،ﮐﺎﻣل
ﻤﺴﻴحی ﻮﺳﺎﻟک
ﺠﺪﻳﺪ ولایت
محمد ،ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ رﺍﺑﺰﺑﺎﻥ
آﻥﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪﻋﻠمی
ﺒﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻨﻤﺎﭘﺌﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺮﻑ ﺟﺎﻟﺐ
ﻭﻋﻠمی اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ،ﺣتی ﺪه ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺑﺎﻋث
ﺷﺮﻣﻨﺪگی ﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎﻡ(
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ)
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﻋﻠمی
ﺒﻮﺩ،ﮐﻪ ﺳﻪ
ﻗﺮﻥ ﺣﺎﮐم
ﺒﺮﻓﮑﺮﺑﺸﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ﺑﻮﺩ،
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻗﺒل
اﺯﺍﻥ هم (ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﺒّﻰ) ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻥ
ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪه ،ﻭﻃﺐ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﻔﮑﺮﻧﻈﺮﻯ،
ﺩﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎه ﻋﻤلی
اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻫﺮﻋﺎﻟمی
ﺪﺭﻓﮑﺮ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠمی
ﺨﻮﺩ ﺩﻟﺨﻮﺵ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮخی
ﺘﺎﺭﻳخ علم
ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ،ﻭﺑﺮخی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﻫم
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖﻫﺎﻯ
ﻔﻠﺴفی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﭼﻨﺪﻯ
ﺒﻌﺪ ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺭﮐس
ﮐﻪﺍﻳﻨﺪه ﺟﻮﺍمع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﭘﻴﺶﮔﻮئی کرﺩ،
ﻭﺩﻗﻴﻘﺎ هرچه ﮔﻔﺖ
ﻣﻌﮑﻮس ﺷﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯه
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑﻋﻠﻤﻰ،ﭘس
ﺍﺯ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻮﺍﻧﺸﺘﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﭼﻨﺪﻋﺎﻟم
ﻨﻤﺎﻯ ﺮﻭسی هم
ﺴﻌﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﺑﺎﺟﺎﺳﻮﺳﻴﻬﺎﻯ
علمی ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﻏﺮﺏ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﻋﻠمی
ﻨﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ،ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪﻋﻠمی
اﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺳﻴﺎسی
ﺁﻧﻬﺎ، اثباﺕ
ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﻋﻠمی
ﻤﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻴﺰﻯ که ﻫم
اﺻل آﻥ، ﻭﻫم
ﺘﻤﺎم
ﺸﺎﺧﻪﻫﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﻥ، ﻳﻜﺸﺒﻪ
ﺑﺮﭼﻴﺪه ﺷﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﻣلی ﻣﺬﻫبی
ﺒﻄﻮﺭ ﻃبیعی
ﺤﺎﮐم گرﺩﻳﺪﻧﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
علمی ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺤﺘﺎج غرﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﺩﻭﻯ ﺸﺮق
ﻮﻏﺮﺏ،
ﻣﺤﺘﺎﺝ(ﻣﺼﻠﺤﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺍﻟﻬﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭالاّ
ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ،
ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺪﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌی
ﺘﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ، (ﻟﻮﻟﺎ
ﺩﻓﻊ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻨﺎس ﺑﻌﻀﻬم
ﺒﺒﻌﺾ ﻟﻔﺴﺪﺕ
ﺍﻟﺎﺭﺽ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ هم
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﺩ،
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺯﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎ
ﺍﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﮑﻨﺪ، ﺩﻧﻴﺎ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮﻫم
کسی ﺒﺎﻳﺪ ﻓﺨﺮ
ﺑﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﻗﺎبل
ﻤﻐﻠﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق اﺳﺖ،ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻮ
ﻭﺳﺎﺋل اﻭ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺒﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻤﺎﻡ،
ﺑﺮﺍﻯﺎﺑﺪﻳﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩنی
ﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﮔﺮﻡ (ﺑﺤثها
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻟﺠﺎﺝ) ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﻗﺮﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺑﺪﺍﻥ
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭلی
اﺯﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻃبیعی
ﺨﻮﺩﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ،ﻭ به
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. گرچه
ﻧﺼﻒ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﻤسخ
ﺸﺪه میمونی
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟک ول و
قشری مذهبی
ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ.

ﻔﻘﺎل الله
ﻋﺰّﻭ ﺟﻞ،
ﻟﺎﺗﻔﺨﺮ ﻓﺄنی
ﺬﺍﺑﺤک ﺒﻴﻥ
اﻟﻔﺮﻳﻘﻴﻦ،
ﺍﻫل اﻟﺠنّة ﻭ
ﺍﻫل ﺍﻟﻨﺎﺭ
ثُمّ ،لا
ﺍﺣﻴﻴک أﺑﺪﺍ،
ﻓﺨﺎﻑ ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ،ﺍﻯ ﻤﺮﮔ
ﺒﺨﻮﺩ ﻣﻨﺎﺯ. ﻣﻥﺗﻮ
ﺭﺍ ﺑﻴﻥ
ﺪﻭﮔﺮﻭه ﺟﻬﻨمی
ﻮﺑﻬﺸتی
ﺨﻮﺍﻫم کشت . ﺍﻳﻥ
ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ(ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ)
ﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ گفتار
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮگ
ﻘﺎﺑﻞﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮگ
ﺤﺎل اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ محسوس ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺪمی اﺳﺖ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻭﺟﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﮐﻪ ﺣﺎلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ. (ﻣﺮگ
اﻳﻥ ﻤﺮﮒ)
ﺩﺭﻗﻮل ﺨﺪﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻫل
ﺒﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺮگ
ﻮﻣﻴﺮﻯ
ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. گرچه ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ،ﻫﻨﻮﺯ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺮﺭﺟﻌﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪﻯ، ﻣﺮگ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺁﻥ
هست . ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯﻳﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺮگ
ﻮﻣﻴﺮﻫﺎ، ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ،ﻭﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻳﺖ، ﻭﻧﻮع
عقب ﻣﺎﻧﺪه ﺍﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﮑﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻣﺮگ ﻮﻗتی
ﺮﻭﺷﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺸﺮ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﻥﺴﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻥ ﺠﻬﻨﻢ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻋﺪم ﺴﻠﻮک
ﻤﻌﻴّﻥ کند. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ(ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ)
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻫﻨﮕﺎم
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هستند. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻣﺮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺠﺒﺮﻯ ﻮﻃبیعی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﭼﺎﺭه
ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺮگ
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ،ﻭﺳﭙس
ﺗﺮک
ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه ﻭ
ﺳﭙس ﺗﺮک ﻨﻔس أمّاره
ﺑﻄﻮﺭﮐلی اﺳﺖ،ﺻﻮﺭت
ﻧﮕﻴﺮﺩ، ﻣﺮگ
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ هم
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤﺮﮔﻬﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح آﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯﻨسخ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻳﻚ(ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ)
ﺍﮔﺮﻓﺮﺽ ﺷﻮﺩ،
ﺯﻣﺎﻥ ﻮﺗﺎ
ﺍﺑﺪ،ﻫﻤﻴﻥگوﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻄﺮح ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻫﺴﺘﻰ،ﻭﺣتی
ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﻭﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ پیدا
شده ﺍﺯ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ،
ﮐﻪﺑﻌﺪﺍ ﺧﻠق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﻬﺮﻧﺤﻮﻯ که ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺟﻬﻨم
ﺨﺎلی ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺳﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻣﻴﻤﻴﺮﺩ . ﻳﻌنی
ﺪﻳﮕﺮﮐسی
ﻨﻤﺎﻧﺪه ،ﮐﻪﻧﻴﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣلش
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. گرچه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ (ﺑﻘﺎﻯ
أﺑﺪﻯ)
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻬﻨم گفته ﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﺍﻳﻥ
أﺑﺪﻳﺖ ﻓﻘﻄ تا
وقت ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺑﺪ ﻭ (ﺍﻳﻨﺪه ﻣﻄﻠﻖ)
ﺑﺮﺍﻯﺒﺸﺮ،ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﻧﻮعی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺍﺑﺪﻳتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭالاّ
(ﺍﺑﺪ ﻣﻄﻠﻖ) ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی
اﮔﺮﮐسی ﺘﺎ
ﺍﺑﺪ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻤﺎﻧﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق أﺑﺪﻯ
ﺸﺪه ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴم ﭙس
ﺍﺯﭘﺎﻳﺎﻥ اﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻫم ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ (ﺍﺑﺪ
ﻭﻤﻄﻠق ﻮ
ﺩﺭﺳﺖ) ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺍﺑﺪ
ﻗﺒﻠﻰ) ﺧﺎﺹ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ،
ﻓﻘﻄ اﺯﻣﺤل
ﺘﺼﻮﺭ ﻭتخیّل
ﻤﺎ ﺍﺯ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ (ﺧﺪﺍﻭﻗتی
ﻤﻄﻠﻖ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻄبیعی
ﻮﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎ،
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻫم
ﺘﻤﺎم ﻨﺸﻮﺩ
ﻭﺣﺘﻰ(ﺍﺑﺪﻯ
ﻤﻄﻠق ﻨﺒﺎﺷﺪ)
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺴﻠﺴﻠﻪ،ﺣتی
ﺪﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ادامه
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﺑﺪﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻭ
ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺒﺤث ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻘﻮﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭلی
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل ﺒﺎ
ﺗﻤﺎم
ﭙﻮﺷﻴﺪﮔﻴﻬﺎ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﻢ ﻫﺎﻯ آﻥ،
ﺗﻨﻬﺎﺩﻟﻴل
ﻮﺍﻗﻌﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﺰﻭم
ﺘﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻮﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯ،
ﺩﺍﺷﺘﻥ
کماﻟﺎﺕ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒلی
اﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﺎﺍﻳﻥ گفته
ﺨﺪﺍ، ﻣﺮگ نیز
ﺘﺮﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺖ
ﺭﻭﺯﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮﺭﺍ
ﺯﻧﺪه ﻧﺨﻮﺍﻫم
کرﺩ .

ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻓﺰﻭﺩ:ﻭ
ﺍﻟﺤﻠم ﻴﻐﻠﺐ
ﺍﻟﻐﻀﺐ،
ﻭﺍﻟﺮﺣمة
ﺗﻐﻠﺐ ﺍﻟﺴﺨﻂ،
ﻭﺍﻟﺼﺪقة
ﺗﻐﻠﺐ
ﺍﻟﺨﻄﻴئة ﻭ(ﺣﻠم
ﻮﺻﺒﺮ) ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻏﻀﺐ ﻏﺎﻟﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮ(ﺳﺨﻄ
ﻮﻧﻔﺮﺕ)ﻏﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺻﺪﻗﻪ
و راستی
ﺑﺮﮔﻨﺎه ﻏﻠﺒﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﭘس
ﺍﺯ(ﺑﺮﺭسی
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﻰ) ﮐﻪ
ﻣﺮگ آﺧﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ،
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ به (ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺮﻭحی ﺒﺸﺮ)ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ،ﻏﻀﺐ
ﮐﻪ ﺟﻨﻮﻥ
ﻮﺗﻮﺣﺶ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ،ﺍﺭﺍک
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
(ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ) که
ﮐﻤک
غیرﻣﺴﺘﻘﻴﻢ وچه
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﺒﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،ﻏﺎﻟﺐ
ﺑﺮ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی
ﺴﺎﻟک اﺯ
ﺭﻭﺵﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺤﻴﺮﺕ ﺑﺎﺭ
ﻫﻨﮕﺎم ﻤﺮگ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻣﮕﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺻﺪﻗﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ اﮔﺮﻓﻘﻄ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﺎل
ﺒﺎﺷﺪ،ﺭﺑطی
ﺒﮕﻨﺎه ﻭ (ﺧﻄﻴﺌﻪ)
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ(ﺍثباﺕﺻﺪق
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ به (ﻏﻔر
ﺍﻥ اﻟﻬﻰ) ﻭ(بِدای
ﺍﻭ) ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس،ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ،ﺣتی
ازﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍنی ﭙﺎک
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺣتی
گناه ﺟﺪﻳﺪﺵ
ﻫم ثوﺍﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺒﻴﻤﻪ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ
ﻭﻫیچ گناهی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﮐﺎﻣﻞ
(ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺒﻬﺸﺖ) ﺷﺪه ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨم
ﺒﮑﺸﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﻨم هم
ﺒﺮﺍﻳﺶ
بتعهّد الهی
ﺣﺮﺍم ﺸﺪه ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺒﺎﺗﺼﺪّع
ﻮﺳﺮﺩﺭﺩﻯ که ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪه نازنین
خود
ﺍﻳﺠﺎﺩﮐﺮﺩه
ام اﺿﺎﻓﺎتی
ﺪﺍﺭﻡ. ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ
ﺍﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ
ﺍﻳﻥﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
گهرﺑﺎﺭﺵ،ﭼﻴﺰﻯ
غیرﺍﺯ (ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻄﺒﻴق
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ؟
ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥﺒﻮﺩ
ﻭﺗﻤﺎم ﺤﺪﻳثها
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻘﺼﺪ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺣتی
ﺘﻤﺎم آﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁنی ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭﻫﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻋﻠمیذ
ﻮﻓﻘﻬﻰ،ﻭﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﺣﺘب
اﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷتی
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺯ قرآن
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯﻏﻠﻄ
هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ (ﺩﺭﺳﺘﻰ)
ﺭﺍ( ﺑﮑﺎﺭﻏﻠﻂ)
ﻭﺳوء ﺃﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻫم ﺪﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ،ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺗﻔﺎقی
اﻭﺭﺍ ﻧﻬﺎیت
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺩﻳﺎﻥ
قشری و غیر
سلوکی همه
ﺑﺎﻃل هستند،ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ همه
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺎﻃل ﻮﺍﺑﻠﻴسی
میباشند. اﮔﺮ (ﻣﻘﺼﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،که ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺣتی ﺘﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺒﻬﺮه ﻧﺒﺮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮﻫم
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﺑﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻧﮑﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ،
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻣﻔﺼل ﻮﺑﺮﺭسی
ﺸﺪه ، ﻭ ﻣﻨﻈم
گرﺩﻳﺪه ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﺭﺍﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺘﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
گرچه ﻣﺎﺩه ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺣﺪﻳث
ﺍﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﺩه
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺩﺭ ﺗﻨﻈﻴم
أﺣﺎﺩﻳث ،ﻭﻳک
کاﺳﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺧﺎﺹ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻓق ﺒﻮﺩه . ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه گر
امی ،ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻣﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯﺪﻳﮕﺮﻯ
که ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺗﻤﺎم اﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ ﺿﺪ ﻭﻧﻘﻴﺾ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩه ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ،ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ(ﻧﻈﺮﻯ
ﻮﻋﻤﻠﻰ)ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک
ﺴﺎلک اﺳﺖ، ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺠﻮﺍﻧﺐ ﻭﺍﺿح
علمی ﻮﺗﺠﺮبی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍنی ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻘلی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 059 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻋﻘل
ﭽﻴﺴﺖ(ﺝ۱ﺹ116 ) ﻭﻯ
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﻣﺎ
ﻋﺒﺪ ﺑﻪ
ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ،
ﻭﺍﮐﺘﺴﺐ ﺑﻪ
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ عقل
آﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺨﺪﺍﻯ
ﺭﺣﻤﻥ ﺮﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﭙﺮﺳﺘﻴﺪ ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺟﻨﺎﻥ ﻨﻤﻮﺩ. (ﭘﺮﺳﺘﺶ)
ﺧﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺖ،ﺟﺰ (ﺗﮑﺎﻣل
روان وروح
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ)
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ،ﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍﻯ
أﻣﺮﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺴﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﻋﻘل کُلّی
اﻭ. ﻭ ﺍلاّ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺗﻨﻬﺎ (ﺧَم
ﻮ ﺭﺍﺳﺖ) ﺷﺪﻥ
ﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﻣﻨﻄقی هم
ﺒﻨﻈﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻠﺎﺯﻣﻪ ﺍﺵ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺭﻭﺯه ﻭﻏﻴﺮه
ﺑﺎﺷﺪ. (ﺭﺣﻤﻦ)
ﺩﺭقرآن
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺮﺑّﻰ الهی
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﺑﺸﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻓﻘﻄ
اﺳم اﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ قرآن
آﻣﺪه ﮐﻪ ﻣﺮﺍ (ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﺭﺣﻤاﻦ)
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻓﺮقی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ الله در
لاهوت آخرین
جبروت )ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ آﻧﻬﺎ برﺍﻯ
ﻤﺎ، ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﻭ ﺳﭙس
ﺭﺣﻤان ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻣﻄﺮح ﺸﺪﻧﺪ،
ﺷﺎﻧس ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﺏّ
رﺣﻤﺎنی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩﺵ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮐﺴﺐ (ﺟِﻨﺎﻥ)
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﻬﺸﺖ
ﺁﻧﻬم ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺸﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
شایستگان خود را
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯﻫم
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هستند. ﺩﺭقرآن
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ،
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺗﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ،
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم کرﺩﻧﺪ،
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ،
ﻭلی ﻘﺒل اﺯ ﺍﻥ
نیزﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻋﺪه ﺩﺍﺩ ه ﺷﺪه
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺍﻥ
ﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒلی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ،ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺠﺎﻭ ﻫم
أﮐﻨﻮﻥ هستند. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻣﻌﺼﻮﻣّﻴﺖ
ﻭﻣﻌﺎﻓﻴّﺖ)
ﺩﺭ ﺑﻘﻴﻪ ﺩﻭﺭه
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭ
بهشت دوم ﺸﺒﻬﺎ
ﻭدر ﺭﻭٴﻴﺎ ﻫﺎ،
ﻭﻣﺴﺎﻓﺮﺗﻬﺎﻯ
ﭙﺮ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﻭﻋﻘﻞ، ﺩﺭ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺟﻨﺎﻥ
ﻟﻔﻈ هندﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
عقلها ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﮑس
ﺟﻨﻮﻥ ﻮﺟﻥ ﺰﺩه
گی اﺳﺖ. ﻋﻘﻞ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ
اورگانیک
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺸای
ﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋلم
ﻠﺪﻧّﻰ،
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﻴﺰ،
ﺩﺭﻳک اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ عرش رَحِمان
برای هفت هزار
سال ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ فوق
بشری ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺸﺨﺺ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﮐﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ کند،
ﻭﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻮق اﻟﻌﺎﺩه ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ
ﺍﺯﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل آﺑﺪﻯ
ﺮﺍ ﺩﻧﺒل کند. ﻓﺮق
ﺒﺸﺮ با نوع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮ، ﺧﻴلی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻓﺮق
ﺒﺸﺮ ﺑﺎ ﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻮع ﻘﺒل
اﺯ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻰ)
ﺭﺍﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﺎﻥ ﻮﺭﻓﺎه
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻮﺗﻥ
ﭙﺮﻭﺭﺍﻥ
ﻘﺸﺮﻯ آﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﮐمی عباﺩﺕ،
ﻟﺬﺕ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺑﺪﻯ ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ،
ﺍﻣﺮﻋﺒثی
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻤﻴﺪﻥ
ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖﻫم
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﺘّﺼﻞ)
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺷﮑل
ﻮﻧﻮع آﻥ
عبادات ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺧﺒﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. (ﮐﺴﺐ
ﺟﻨﺎﻥ) ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻥ
عقلهاﻯ کُلّی
ﻘﺎﺋﻢ،
ﻭﻋﻠﻤﻬﺎﻯ لَدُنّی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.

ﺑﺎﺯ
ﺣﺎﺷﻴﻪ ﻧﻮﻳﺶ
ﻓﺎﺿلی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻣﺎم
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث (ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﻘﻞ) ﺭﺍ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻠﮑﻪ (ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ)ﺍﺳﺖ،ﻭﻋﺒﺎﺩﺕﻫم
عقل ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻳﻌنی ﺘﻌﺮﻳﻒ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﺎﻗﺺ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺩﺭ ﺍﺻل ﭙﺎسخ
ﺴؤﺍل ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺩه . ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ (ﺟﻨﺎﻥ ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ) ﺑﺎ (ﻋﻘل
ﺠﺰئی
ایدﺍﻟﻴﺴﺘﻰ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺣتی
ﻨﻪ ﺑﺎﻋلم
ﻤﺎﺩﻯﻮﻧﻪﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻨﻈﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﭘس
اﺯ ﻗﺒﻮل
عباﺩﺍﺕ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﻋﻘل
کُلّی ﻮ ﺟﻨﺎﻥ
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺎسخ کاﻣل
ﺪﺍﺩه ﺍﺳﺖ. ﻣﺸﮑل
اﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺪﻳث ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺮﺍ
ﺣﺎﺷﻴﻪ ﻧﻮﻳس،
ﻭﻫﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟکی
ﻘﺸﺮﻯ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫم
ﺒﮑﻨﺪ. ﻭﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺷﺪه (ﺧﻮﺩ ﭘﺎسخ
عقل ﭽﻴﺴﺖ) ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻋﻘل
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﺷﺮح ﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﻠم ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻤﺤﺎل اﺳﺖ. ﭘس
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق هم ﺒﺎﻃل میﺸﻮﺩ.
ﻭﻋﺎﻗلی که
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﺪ،
ﺩﻳﮕﺮ که ﻧﻴﺎﺯﻯﺒﻌﻘل
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
ﭽﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪﻋﻘل
ﺮﺍ ﻫم أﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮﺣﺎﺷﻴﻪ
ﻧﻮﻳس ﮔﻔﺘﻪ،ﮐﻪ
ﻋﻘل ﺸﺎﻣﻞ ﻋﻠﻮم
ﻨﻈﺮﻯ ﻮﻋﻤلی
اﺳﺖ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﺍﺯ (ﻧﻈﺮﻯ)
ﻫﻤﺎﻥﻤﮑﺮﺭّﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
اﻧﺤﺮﺍفی
اﺯﺣﻘﺎﻳق
ﺪﻳنی ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ(ﻋﻤﻠﻰ)
ﺍﻧﻬﺎﻫم
ﻤﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻬﻤﺎﻥ اﻧﺠﺎم
ﻔﺮﺍﻳﺾ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧم ﻮ ﺭﺍﺳﺖ
ﺷﺪﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺭﺍﻭﻯ
ﻨﻴﺰﺳﭙس ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺎم ﺼﺎﺩق
گفتیم ،ﭘس ﺍﻥ
ﭽﻪ ﺑﻮﺩ ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﻮﺩ. ﻳﻌنی که علیّ
ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﻭﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ:ﺗﻠک
اﻟﻨﮑﺮ ﺍٴﻮ
ﺗﻠک اﻟﺸﻴﻄنة ،ﻭهی
ﺸﺒﻴﻬﻪ
ﺑﺎﻟﻌﻘل ﻮ
ﻟﻴس ﺑﻌﻘل
آﻥﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺑﻮﺩ(ﻧﮑﺮاء
) ﻭﺑﺪ ﺟﻨسی
ﻮﺷﻴﻄﻨﺖ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﻋﻘل اﺳﺖ،
ﻭلی عقل ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
(ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﻮﺩه ،
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺍﻥ اﮔﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﺸﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ دل
اﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﮑَﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺳﻴﺮ هَوَس
هاﻯ ﻨﻔس ﺟﺎه ﻃﻠﺐ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﻮﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍه ﺟﺴﺘﻦ (ﻋﻘل
کُلّی اﻟﻬﻰ)
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﻨﺪﺩ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻥ، ﺑﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﻋﻘل کُلّیﻮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ (ﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪه آﻟﻴﺴﺘﻰ)
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺣتی اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭﻋﺰﻳﺰﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩل
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺭﺍضی
کند. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﻘل
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺑﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻋﻘﻠﻬﺎ، ﻫم
ﻨﻈﺮﻯ هستند
ﻭﻫم عملی ،ﻣﻨﺘﻬﺎ
(ﻧﻈﺮﻯ
ﻨﻔﺴﺎﻧﻰ) ﻭ (ﻋﻤلی
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ)
ﻭﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ. (ﺷﻴﻄﻨﺖ)
ﻧﻴﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺟﻮئی
ﻮﻋﮑس (ﺗﺄﻟّﻪ)
ﻭﺧﺪﺍﺟﻮئی اﺳﺖ.
(ﺗﻔﺮﻗﻪ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ، ﻭﻋﮑس
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﻳک ﻨﻘﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ او
ﻭﺑﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ.

حدیث
060 اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻋﻘل ﭽﻴﺴﺖ(ﺝ۱ﺹ116
ﺑﺤﺎﺭ) ﻭﻯ ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﺍﻟﺘﺠﺮّع
ﻠﻠﻐُصّة ،ﺣتی
ﺘﻨﺎل اﻟﻔﺮصة
ﺻﺒﺮ ﺩﺭﻏﺼّﻪ،
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻠﺎصی اﺯ ﺍﻥ
غصّه ﺪﺳﺖ ﺩﻫﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ( ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻦ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ)
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﺸﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺻﺖ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ،
ﻭﺻﺒﺮﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺍﺋم هم ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﮐس
ﻇﺮﻓﻴتی اﺯ
ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﺪﺍﺭﺩ، ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪ،
ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﻮﺩﻳﻮﺍﻧگی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺪﻳﺮﺗﺮ ﺍﻳﻥ
ﺠﻨﻮﻥ ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭلی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﻠﻮک الهی
ﻴﺎ ﻫﺪﻑﺍلهی
ﺨﺪﺍوند
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ،
ﮐﻪ ﺻﺒﻮﺭ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻏﺼّﻪ
ﻋﺪم ﺘﻮﻓﻴق
ﻮﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍه
ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻔس أمّاره ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ تحمّل
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺍﻥ
ﻔﺮﺻﺖ ﻧﺠﺎﺕ)
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭﻓﺮّ
الهی ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﮐﺎﻣل ﺸﻮﺩ. ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺘﻠخی ﺮﻭﺯﮔﺎﺭ،ﻋﻘﺪه
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﺍﺭﻯ اﺳﺖ. ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ،
ﮐﻪ (ﺟﺎم ﺘﻠخ
ﺼﺒﺮ ﺑﺮ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ) ﻭ (ﻓﺮّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻭﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﺯﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻦ،
ﭼﻨﻴﻥآﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻤﺎل عقلی ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪم عقل
ﭽﻴﺴﺖ؟. ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﺣﻔﻈ
ﻘﻠب ﻜﻤﺎ
ﺍﺳﺘﻮﺩﻋﻪ
ﻋﻘل آﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩل
ﺒﺎﻣﺎﻧﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺩه ،ﻭ
ﺫﺧﻴﺮه ﮐﺮﺩی ﺤﻔﻈ
ﻨﻤﺎﺋﻰ. ﮐﺪﺍم
ﭽﻴﺰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ آﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺩل ﺤﻔﻈ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪﻋﻘلی
هم ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺠﺰ(ﺣﻔﻈ
ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ذات )
ﺩﺭ (ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ)
ﻭﻗﻠﺐ ﺍﺻلی
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ دارد
ﺗﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺮﻭﺩ. ﺍﻧﻬم
ﺒﺠﺰﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﺮﻭﺵ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺗﻮﺳل
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ . ﻭﮐﺪﺍم
ﭽﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﮕﺮ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ سالک
بمعرفی خداوند
) ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯبعدی ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮشی
ﺮﺣﻤﻥ ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ(ﻭﺩﻳﻌﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﻥ
أﻣﺎﻧتی که قرآن
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺣتی
کوﻫﻬﺎ ﺍﻧﺮﺍ تحمّل
ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ تحمّل
کرﺩ،ﻭ اﻓﺴﻮس
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺠﺎﻫل اﺳﺖ،
ﻭﻗﺪﺭ ﺍﻳﻥ
أﻣﺎﻧﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﮐﻮه ﻭﺳﻨگ ﺤﺪّ
ﺍﻗل
ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﻣﺮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ(ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ،گرچه
ﻋﻘل ﺪﺭک آﻧﺮﺍ
ﻫم ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭلی ﺨﺮج ﺪﻧﻴﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻔﺮﺽ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎﻡ (ﺍﻣﺎﻧﺖ)
ﻏﻠﻄ ﺎﺳﺖ،ﻭﻫﻨﻮﺯﻫم
کسی ﻤﻌنی ﺪﺭﺳتی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
أﻣﺎﻧﺖ ﻧﺪﺍند،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ، ﭘس
ﺟﻬﻞ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﺳﺮعة
ﺍﻟﻮثوﺏ علیّ
اﻟﻔﺮصة ،ﻗﺒل
اﻟﺄﺳﺘﻤﮑﺎﻥ
ﻤﻨﻬﺎ،
ﻭﺍلإﻣﺘﻨﺎع
عن اﻟﺠﻮﺍﺏ (ﺟﻬﻞ)
ﺟﻬﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺮﻳﺪﻥ،
ﻭﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻔﺮﺻﺖ ﺍﺳﺖ. ﻗﺒل
اﺯ ﺁﻧﮑﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻔﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮﻋﻘل
ﺼﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴﺘﻥ ﻔﺮﺻﺖ
ﺍﺳﺖ،
ﭼﺮﺍﺟﻬﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﭽﻨگ
آﻭﺭﺩﻥ آﻥ
ﺟﻬﻞ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﮑّﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺗﻤﮑّﻥ و توان
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﺟﻬﺶ
ﻫم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﻋﺠﻠﻪ)
ﺩﺭ ﺑﭽﻨگ
آﻭﺭﺩﻥ
ﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﺟﻞ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻔﺮﺩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒلا
ﺗﻨﻈﻴم ﺸﺪه ،
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﺠﻠﻪ ﻧﻔس أمّاره
، ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﻟﺬﺕ ﺟﻮئی
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎلک ﺮﺍ ﻣﺪﺍم
ﺘﺤﺮﻳک
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺨﺪﺍئی که ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻯ، ﭼﺮﺍ
ﻭﻋﺪه ﻫﺎﻳﺶ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ؟ (ﻋﺠﻠﻪ
ﺷﺮﻭﻉ) ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺏ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﺪﺭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﺘﺎیج ﺴﻠﻮﮐﻰ،
عجله ﺧﻮﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺘﻤﺎمی
طی ﺸﻮﺩ. ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺫﻫﻥ
ﻮﻫﻮﺳﻬﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﭙﺬﻳﺮﺩ،ﻭ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮند. ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ،ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﻬﺮ
ﺩﻭﺭه ،
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﺑﺪ. ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴک الهی ﺠﺎﻯ
ﺼﻔﺎﺕ ﺑﺪ ﻗﺒل
ﺒﻨﺸﻴﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮم
ﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻳﺎﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. (ﺍﺳﺘﻤﮑﺎﻥ)
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺘﻤﮑّﻥ
ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺎﻟک
اﻳﻥ ﺮﺍ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻗﻴﻮمیت
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪﺗﻤﮑّﻦﻭ(ﻣﮑﺎﻥ
گرﻓﺘﻥ
ﻮﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ)
ﻧﻴﻜﻮﻋﻘل اﺳﺖ.

ﺑﻌﺪﺍ
امام ﺤﺴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﻤﻴﻞ
ﺣﮑﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻋﻮﺍﻡ،
ﻭﺯﻧﺪگی
اﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ إﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺟﻬﻞ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ هماﻥ
اﻣﺘﻨﺎع کرﺩﻥ
از ﺟﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﻮﺍبی ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳؤال
غریب ﺭﺍ، ﺩﺭﺑﺎﺭه
، ﮐﻮ ﺁﻥ ﻮﻋﺪه ﻫﺎﻯ
الهی که ﻣﻴﮕﻔﺘﻰ،
ﻭﭼﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻯ؟،ﭘﺎسخی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻧﺎ
ﺭﺿﺎﻳتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﻘﻞ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺧﻮﺩ
هنوﺯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍ تا
کنون ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ،هرچه
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﻧﻪسوآلی
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
به
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﺮﺍ ﺟﻮﺍﺏ
ﻧﺪﻫﻨﺪ؟
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻧﺪگی
آﻧﻬﺎ ﻣﺨﺘل
ﺨﻮﺍﻫﺪﺷﺪﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺩم عامی ﺒﺎ
ﻫﻢ(ﺗﻔﺎﻫﻢ)
ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﺑﺪﻭﻥﺴؤال
ﻮﺟﻮﺍﺏ،
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺁﻥﻤﻴﺴّﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ
ﻨﻴﺰﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﻧِﻌم
اﻟﻌﻮﻥ،
ﺍﻟﺼﻤﺖ فی
ﻤﻮﺍﻃﻥ کثیرة ،ﻭﺍﻥ
کنت ﻓﺼﻴﺤﺎ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ
ﻤﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ که
ﺳﻌﺎﺩتی اﺳﺖ،
ﺳﮑﻮﺕﻭﺧﺎﻣﻮﺷﻰ،ﻭﺩﺭﺍﮐثرﺟﺎﻫﺎ.
ﺣتی اﮔﺮ ﺗﻮ
ﻓﺼﻴﺢ
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪه ﺧﻮبی
هم ﺒﺎﺷﻰ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻪ امام ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺟﻮﺍﺏ
ﺧﻮبی هم
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭه ﺩﻳﺮﮐﺮﺩ
ﺧﺪﺍ، ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻖ ﻭﻋﺪه ﻫﺎﻳﺶ
ﻭﻋﺪم ﺘﺴﺮیع
ﺪﺭ ﭘﺮﻳﺪﻥ
ﺒﺮﻓﺮﺻﺘﻬﺎ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. . ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻪ ﺿﺮﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺏ
ﺑﻴﺎﻥ کنند ﻭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﺨﻮﺏ ﺍﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺪﺍﺭﺩ،ﻣﻔﻬﻮم
عقلی اینکه کلام
اﻭ ﻣﻬم اﺳﺖ،
ﻭﺍﻭﻫﻨﻮﺯئ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﮐﻤﺎل عقلی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭهرچه
ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﺯﻣﺤل عقل ﺟﺰئی
ﻮﻟﻮ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی اﺳﺖ.
ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺩّ ﻭ
ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﺋﻰ،ﻭﻣﺤﺎﺟّﻪ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻔﻠﺴفی ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺮﺍﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺤث ،ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک کم
ﻋﻘل ﺮﺍ
ﻣﺴﮑﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺍﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺘﺮک ﺴﻠﻮﻙ،ﭘس
اﺯﺗﺮک ﺴﮑﻮﺕ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺑﻪ
ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺑﺸﺮﻯﺨﻮﺩ
ﺑﺠﺎﻯ عقل کُلّی
الهی ﺒﺮﮔﺮﺩﺩ.

حدیث
61 - مجلسی اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۱ﺹ129
بحار) ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﺻفة
ﺍﻟﻌﺎﻗﻞ، ﺍﻥ
ﻴﺤﻠم عمّن
ﺠﻬل علیه ،ﻭ
ﻳﺘﺠﺎﻭﺯﻋﻤّﻥ
ﻈﻠﻤﻪ ﺧﺼﻠﺖ
ﻋﺎﻗل آﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺟﺎﻫلی
ﺒﻮﻯ ﺠﺴﺎﺭﺕ
ﮐﺮﺩ،
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻧﻤﻮﺩ، ﺻﺒﺮ
ﭘﻴﺸﻪﮐﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻭ ﻇﻠمی
ﺮﻭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺒﺨﺸﺪ. (ﻋﺎﻗﻞ)
ﺑﺎ ﻋﻘب کُلّی ،ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
هستندﮐﻪﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺟﺎﻫﻠﺎﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮک ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪه ﻗﺎﺑل
هدﺍﻳﺖ باشند،ﻭلی
ﺤﺮﻑ بی ﺮﺑطی
ﺰﺩﻧﺪ ﺻﺒﻮﺭ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯه ﻋﻘﻠﺸﺎﻥ
ﺠﻮﺍﺏ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺪﺭک
ﺤﻘﺎﻳقی عقلی
ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻣّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﻠﻪ
ﺟﺎﻫلی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ، ﻭﻯ
ﺒﺎﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴت ی
اﺳﺖ ﻭﺳﺎﻟک
ﺠﺰ ﻋﻔﻮ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮﻙ،
ﭼﺎﺭه ﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻳﻨﺪه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻫﻴﭻ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﻠﻒ ﻧﮑﻨﺪ. ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ
ﻈﺎﻟم ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﮐسی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩ ﻇﻠم
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺎﻧﺪه ،ﻭلی
ﺒﺴﺎﻟک ﻴﺎ
ﮐﺎﻣل ﺒﺪﮔﻮئی
ﻮﺟﺪﺍل ﺒﺎﻃل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻮ
ﻳﺘﻮﺍضع ﻠﻤﻥ
هو ﺩﻭﻧﻪ، ﻭ
ﻳﺴﺎﺑق ﻤﻥ
ﻔﻮﻗﻪ ﻓﻯ ﻄﻠﺐ
ﺍﻟﺒﺮّ ﻭ
ﻧﻴﺰﻋﺎل آﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻳﺎ
ﺣتی ﺸﺄﻥ ﻤﻘﺎم
عقلی
ﭙﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪ،
ﺑﺎﻭﻯ ﺘﻮﺍﺿﻊ،
ﻭﺑﺎ ﻋﻔﻮ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻮﻯ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
عاﻗﻞ، ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪ،سعی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﺑﺎ ﻭﻯ
ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﺪﻫﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﺮﻧﺤﻮﻯ که
ﻫﺴﺖ،ﺑﻪ
ﺍﻭﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺎﺑﻘﻪ،
ﻓﻘﻄ اﺯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮّ ﻭ
ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﻰ،ﻭﺑﺮﺍٴﺖ
ﺍﺯ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻔس ﻭقُرّه ﺟﻮئی
ﻮ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی
ﺠﺪّﻯﺘﺮ ﮐﻤک
ﺒﮕﻴﺮﺩ.

ﻮ ﺍﺫﺍ
ﺍﺭﺍﺩ ﺍﻥ
ﻴﺘﮑﻠم ﺘﺪﺑّﺮ،
ﻓﺄﻥ کاﻥ
ﺨﻴﺮﺍ ﺗﮑﻠم
ﻔﻐﻨﻢ، ﻭﺍﻥ
کاﻥ ﺸﺮّﺍ ﺳﮑﺖ
ﻓﺴَلم ﻮ
ﺍﮔﺮﺍﻳﻥ عاﻗل ﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺣﺮفی ﺒﺰﻧﺪ،ﺍﻭل
أﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﺗأﻣّل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺵ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﺳﺎتی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩ،
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺻﺖ
ﻣﻐﺘﻨﻢ ﺧﻮبی
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍوﺭﺍﺷﺮّ ﺩﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻋث
ﺩﺭﺩ ﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺸﺪ
ﻭﺣﺮفی ﻘﻬﻘﺮﺍئی
ﺒﻮﺩ،ﻳﺎ ﺣﺪّ
أﻗل ﺘﮑﺎﻣلی
ﻨﻴﺴﺖ، ﭘس
ﺳﮑﻮﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺣﻔﻈ کرﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺫﺍﻋﺮﺿﺖ
ﻟﻪ ﻓﺘنة ،ﺍﺳﺘﻌﺼم
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻣﺴک ﻴﺪه ﻭﻟﺴﺎﻧﻪ
ﻭﺍﮔﺮﺑﺎ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭﻣﺸﮑلی
اﺟﺘﻤﺎعی ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪ، ﻓﻮﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺳل ﺒﺨﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﻭﮐﺎﺭ ﺑﺎ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﮔﻨﺎه
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ کاﺭ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤلی غلط
ﻨﺸﺎﻥ ﻨﺪﺍﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺒﺨﺪﺍ (ﻣﺴﺘﻌﺼﻢ)
ﺍﺳﺖ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ،ﺑﻪ
ﭘﻴﺮ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﺘﻪ، ﻭ
ﺍﺯﺍﺩﻯ عمل ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻣﻮﺿﻮع
ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﺤﻮّل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ (ﻣﻌﺼﻮﻡ)
ﺍﺯﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪﻫیچ
گناهی ﺒﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﻣﺘﺮﺗﺐ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪه ﺍلهی
ﺸﺪه ، ﻭﺟﻬﻨﻢ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺣﺮﺍم
گرﺩﻳﺪه ﺍﺳﺖ. ﻫم
ﻤﻌﺼﻮم ﺪﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ،ﻭﻫم
ﻤﻌﺼﻮم
ﻤﺤﻔﻮﻅ ﺍﺯ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭﮔﻨﺎه
. ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺘکی هستند،
ﻭ ﻫیچ ﺒﻨﺪﻯ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﺩه ﺍﺳﺖ.

ﻮ ﺍﺫﺍ
ﺭﺃﻯ ﻔﻀﻴلة
ﺍﻧﺘﻬﺰ ﺑﻬﺎ،
ﻟﺎﻳﻔﺎﺭﻗﻪ
ﺍﻟﺤﻴاء ،ﻭﻟﺎ
ﻳﺒﺪﻭﺍ ﻣﻨﻪ
ﺍﻟﺤﺮﺹ، ﻓﺘﻠک
عشرﺧﺼﺎل
ﻴﻌﺮﻑ ﺑﻬﺎ
ﺍﻟﻌﺎﻗل ﻮﺍﮔﺮﻋﺎﻗل
ﻔﻀﻴﻠتی ﻮﺧﻴﺮ
ﻭﻓﺮﺻتی ﻤﻔﻴﺪ
ﻳﺎﻓﺖ،
ﺍﺯﻓﺮﺻﺖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﺮﺩه
ﺑﻬﺮه ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻣﻐﺘﻨم
ﻤﻴﺸﻤﺮﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﻴﭻ ﮔﺎه ﺣﻴﺎ
ﺍﺯﻭﻯ ﺪﻭﺭ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﺮﺹ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪه ﺻﻔﺘﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ عاﻗل ﺒﺪﺍﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﻓﻀﻴﻠﺖ)هرچه ﻓﻀل
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺭﺣﻤتی عقلی ﻮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍلهی
ﺪﺭﮐسی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺖ. ﻮ
ﺻفة ﺍﻟﺠﺎﻫﻞ،
ﺍﻥ ﻴﻈﻠم ﻤﻥ
ﺨﺎﻟﻄﻪ ﻭ
ﻳﺘﻌﺪﻯ علی ﻤﻥ
هو ﺩﻭﻧﻪ، ﻭ
ﻳﺘﻄﺎﻭل علیّ
ﻤﻥ هو ﻓﻮﻗﻪ
ﺍﻣﺎﺻﻔﺖ
ﻭﺧﺼﻠﺖ ﺟﺎﻫل اﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﺤﺸﻮﺭﺷﻮﺩ،
ﺑﻪ ﺍﻭ ﻇﻠم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌنی ﻤﺎنع
هدﺍﻳﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺍﻭ ﺭﺍ ﺳﺮ
ﮔﺮﻡ
ﺣﻤﺎﻗﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺻﺪﺩ
ﺭﺑﻮﺩﻥ ﺤﻘﻮق
اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺍﻭ ﻭ
ﺍﻣﻮﺍل او،
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﮐﺴﺎنی
ﻤﺤﺸﻮﺭ ﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮﻋﻘلی
آﻧﻬﺎ، ﺑﺎﺯ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻯ ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻌﺪّﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺑﺤﻘﻮق آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻭﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻣﺨﻠﻮﻃ ﺸﺪ،
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻮ
ﺟﺴﺎﺭﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺣﺘﺮﺍم آﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻠﺎﻣﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺗﺪﺑّﺮ،ﺍﻥ
ﺘﮑﻠم أثم،
ﻭﺍﻥ ﺴﮑﺖ ﺳَﻬﺎ
ﮔﻔﺘﺎﺭﺍﻳﻥ
ﺠﺎﻫل ﻄﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻔﮑﺮ
ﻗﺒلی ﻮ ﺗﺎﻣل
عقلی أﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺯ ﺩﺍﺩ
ﮔﻨﺎه ﻣﺮﺗﮑﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم ﻨﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰﻓﻮﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻮ ﺍﻥ
عرﺿﺖ ﻟﻪ ﻓﺘنة ،ﺳﺎﺭع
اﻟﻴﻬﺎ
ﻓﺄﺭﺗﻪ، ﻭﺍﻥ
ﺮﺃﻯ ﻔﻀﻴلة
ﺍﻋﺮﺽ ﻭ ﺍﺑﻄأ
ﻋﻨﻬﺎ ﺍﮔﺮﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭﻣﺸﮑلی
ﭙﻴﺶ ﺍﻣﺪ،
ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻥ
اﺟﺘﻤﺎعی ﺸﺪ،
ﺯﻭﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ سعی
ﺪﺍﺭﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺵ ﺩﺭﺩﺳﺮ
ﺑﺨﺮﺩ. ﻭﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻔﺘﻨﻪ ﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺎﺩّ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻓﻀﻴﻠتی
ﻴﺎ ﻓﺎﺿﻠﺎنی
ﺪﻳﺪ، ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺮﻭﻯ ﺒﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ،
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻪ ﺁﻥ کُندﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎ
ﺗﺤﻘﻴق ﺪﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ،ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﻄﺎﻟبی ﺪﺭ
ﺫﻫﻥ ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺮﺭسی کند
ﻭﺑﻬﺮه ﺍﻯﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻟﺎ ﻳﺨﺎﻑ
ﺫﻧﻮﺑﻪ
ﺍﻟﻘﺪﻳمة ،ﻭﻟﺎ
ﻳﺮﺗﺪع ﻔﻴﻤﺎ
ﺑقی ﻤﻥ عمره ﻣﻥ
اﻟﺬﻧﻮﺏ ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﮕﺮﺍﻥ
گناﻫﺎﻥ
گذشته ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺳﭙﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
آﻳﻨﺪه ،
ﻭﺩﺭﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻦ (ﺳِﭙﺮ)ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻴﺘﻮﺍنی عن
اﻟﺒﺮّ،
ﻭﻳﺒﻄئ عنه ،ﻏﻴﺮ
ﻣﮑﺘﺮث ﻟﻬﺎ،
ﻓﺎﺗﻪ ﻣﻥ ﺬﻟک اﻭ
ﺿﻴّﻌﻪ، ﻓﺘﻠک
عشر ﺧﺼﺎﻝ،
ﻣﻥﺼفة
ﺍﻟﺠﺎﻫل اﻟﺬﻯ
ﺤﺮم اﻟﻌﻘل ﺪﺭﻫﺮﮐﺎﺭﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﻧﻴکی کُندﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺩﺳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭسعی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻫیچ
ﻨﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ که ﻓﺮﺻﺘﻬﺎئی
اﺯ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩه ، وچه ﺷﺎﻧﺴﻬﺎئی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﮔم کرﺩه
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ کنند. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺪه ﺻﻔﺖ
ﺟﺎﻫﻞ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯﻋﻘل اﺳﺖ.

حدیث
062- ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ130
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪﻋﻘل
ﭽﻴﺴﺖ؟
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﺍﻟﺘﺠﺮّع
ﻠﻠﻐصّة،
ﻭﻣﺪﺍﻫنة
ﺍﻟﺄﻋﺪاء ،ﻭﻣﺪﺍﺭﺍة
ﺍﻟﺄﺻﺪﻗاء عقل
آﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
غصّه ﻭ ﻣﺼﻴﺒتی
ﺼﺒﺮ ﭘﻴﺸﻪ
ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ ﻏم
ﺮﺍ ﻗﻮﺭﺕ ﺩﺍﺩه
ﻭ ﺑﺮﻭﺯ ﻧﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥﻤﺪﺍﻫﻨﻪ
ﻭﻣﻤﺎﺷﺎﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺑﺎ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻤﺪﺍﺭﺍ ﮐﻨﺪ. (ﻏُﺼّﻪ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺼﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ که ﮐﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﻣُﺪﺍﻫﻨﻪ)
ﻳﺎ ﭼﺮﺏ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﻗﺎﺑل
إﻧﻌﻄﺎﻑ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺮﻭﺍﺑﻄ ﻮ
ﺑﺎﺧﺸکی ﻮﺧﺸﻮﻧﺖ
ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻨﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ،
ﺑﺎﻣﺤﺒﺖ ﻭ
ﻣﺪﺍﻫﻨﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺩﻭﺳﺖ ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤنی
ﺒﺮﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺣﺘﻯ
ﺨﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺨﻔﻰ ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک هستند. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺪﺍﺭﺍ، ﻭ
ﺍﺩﺍﺭه ﺭﻭﺍﺑﻄ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮبی
أﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ،باﻳﺪ
ﻣﺤﻔﻮﻇ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫم
آﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪه ﻫم
ﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻨﻤﺎﻳﺪ. ومداراة
الأصدقاء

حدیث
63 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ130
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: اﻟﻌﺎﻗل
ﻤﻥ کاﻥ
ﺬﻟﻮﻟﺎ، ﻋﻨﺪ
ﺍﺟﺎبة ﺍﻟﺤﻖّ،
ﻣﻨﺼﻔﺎ
ﺑﻘﻮﻟﻪ
ﺟﻤﻮﺣﺎ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺎﻃل ﻭﺧﺼﻤﺎ
ﺑﻘﻮﻟﻪ ﻋﺎﻗل
کسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﺎسخ ﻤثبت
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣطیع
ﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩه ﻫﻤﺮﺍه
ﺫﻟّﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻓﻘﻄ
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺵﻳﺎ ﺩﻳﻥ
سلوکی ﻤﺤﻤﺪ،
ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس ،ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻘل
کلّ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺘﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍلهی
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻥ
عقلی که ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﻘل کلّ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ عقل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
اﺳﺖ، ﻧﻪﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ. ﮐﻤک
ﺨﺪﺍﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺻﺤﻴح
ﻮﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺳﺎﻟم ﺸﺨﺺ ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ، ﺗﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﻌﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ایدآل طلب ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺩﺭ ﺁﻳﺪ. ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
همان ﻨﻔس أمّاره
ﻭﺍﻟﻮﺩه ﺑﻌﻘﺪه
ﻫﺎ،
ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻘل
ﺠﺰئی ﺨﺪﺍ ﺟﻮ
ﺍﻳﺪﺍل ﻄﻠﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﮐﺮﺩه ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﭘﺴﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮﻣﻨﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩ ق
ﻨﮕﻔﺘﻪ،
ﮐﻪﻋﺎﻗل کیست
ﻳﺎ ﻫﺮﻋﺎﺑﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍل ﻄﻠﺐ. ﺍﻣﺎم
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻋﺎﻗل
کسی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺼﻒ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﻨفع ﺨﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻧفع ﺘﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ،
ﻭﻫﻴﭽﮕﺎه ﻧفع
ﺘﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻨﺎفع
ﺘﮑﺎﻣلی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗل
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻧﺎ حقّ
ﺠمع ﻮ
ﺑﻴﺘﻠﺎﺵ ﻭ
ﺑﻴﺤﺮﮐﺖ ﻭ
ﭼﻤﻮﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﺎﻃل ﻨﺮﻭﺩ
ﻭاﺰ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﻧﺎحقّ
ﻔﺮﺍﺭﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻃل
آﻥ اﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻃل
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ ناحقّ
اﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﻨﺪه ﻭخُنثی
کننده حقّ اﺳﺖ.
ﻳﻌنی هرکه ﺗﮑﺎﻣل
ﻘﺒلی ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺧﻠﺎفی
خُنثیﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻋﺎﻗل
کسی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﮔﻔﺘﻪ ﻧﺎحقّ
ﺨﻮﺩﺵ ﻫم ﺨﺼم
ﻮﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻌﺼﺐ
ﻧﻮﺭﺯﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺤﺮﻓﺶ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺶ ﺷﺪ،ﺍﺯﺣﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ. و
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍه ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻘﻮل ﺨﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻟﺎﺯم ﺸﺪ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨ ﻭلی
ﺪﺭﻫیچ
ﺸﺮﺍﻳﻄﻰ،ﺗﺮک
ﺪﻳﻥ سلوکی
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺩﻧﻴﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻴﻌنی
ﺘﻤﺎم ثرﻭﺗﻬﺎ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ،
ﻭﺗﻤﺎم
ﺮﻭﺍﺑﻄ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
آﻥ ﻮﺗﻤﺎم
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﺭﻭحی ﻮﻓﮑﺮﻯ
که ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺗﺮک
اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ. ﻳﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴﺘﻥ ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ.
(ﻣﺎﻝ) ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎل هم ﭙﻮل
اﺳﺖ ﻭنیز
ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ. ﻭﺣتی عقل
ﻮ ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻤﻬم ﺨﻮﺩ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻃﺮﺩ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺑﻄﻮﺭﮐﺎﻣل
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ،
ﺩﺭﺣﮑم ﻤﺮﺩﻥ
اﺳﺖ ﻭﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺮگ اﺯﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻴﭽﮕﺎه
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺩ ﮐشی
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﻫم
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﻣﮕﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﻋﻘل
کُلّی ﻮﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻰ،
ﻭﺍﺭﺍﻣﺶﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی ﻮﻓﮑﺮﻯ
أﺑﺪﻯ. ﺍﻣﺎ
ﺗﺮﻙ ﺩﻳﻥ ﻴﻌنی
عدم ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ. (ﺩﻳﻦ)
ﻟﻔظی ﻔﺎﺭﺳﻰ،ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻓﺮﻫﻨگ ﻔﺎﺭسی
ﺪﺭﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﺩﺭﻣﮑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﻥ ﻨﻘﻄﻪ
ﺑﺎﺯﺭﮔﺎنی
ﻤﻬم ﺠﻬﺎﻥ
ﻘﺪﻳم
ﻤﻬﺎﺟﺮﺕ ﮐﺮﺩه
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﺣتی
اﺯ مُلّاهاﻯ
ﺰﺭﺩﺷتی
ﻤﺘﻌﺼﺐ
ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻔﺮﺍﺭﮐﺮﺩه ،
ﻭﺭﻭﺵ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی که
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﺠﻬﺎﻥ عرب
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻣﻮﺧﺖ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺗﺸﺎﻥ
اﺯﻳﻤﻥ ﺒﻤﮑﻪ ﮐﺎﻣلا
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺗﺶ ﮐﺪه
ﻫﺎﻯ
اﻳﺮﺍﻧﻰﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺏ ﺍﻥ
ﺪﺭﻭﺳﻄ بلند
ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻫﺎ ﺍﺗﺶ
ﺩﺭﮐﻌﺒﻪﻫﺎ
ﺭﻭﺷﻥ کرﺩﻧﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻣﺎ
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺗﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ. ﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﺍﺯﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪه ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻧﺪ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺠﺴم
ﺁﻟﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳم آﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺗﺠﺴّم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻗﺪﻳﻢ،
ﮐﻪ
ﻫﻤﻪﺍﻧﻬﺎﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻠﻐ
ی ﺸﺪه ، ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺗﺠﺴّم
ﺪﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻥ آل
عبا ﺩﺭﺍﻣﺪ. ﻭﻓﻘﻄ
ﻨﺎم ﭙﻨج ﺘﻦ،
ﺑﺮ ﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩه ﺷﺪه ،
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎ
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥالهی
هستند،ﮐﻪﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﭘﻨج ﺘﻥ هم
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺑﻮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ نیز
ﺒﻮﺩه ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﻳﻥ
ﻔﺎﺭﺳﻰ ﻫﻤﺎﻥ
آﺋﻴﻥ ﻮآﺫﻳﻥ
ﻮأﺩﻳﻨﻪ،
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ
ﻟﻔﻈ ﺪﻳﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺮﻭﺵﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻣﺘﺪ
ﻋﻤلی ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﻳک
ﻤﮑﺘﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳکی
اﺟﺘﻤﺎعی ﻴﺎ
ﺳﻴﺎسی که ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺴنی ﻮ ﺷﻴﻌﻪ
ﺗﺼﻮﺭﮐﺮﺩﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎم
ﺒﺎﮐﺸﻒ قُرّه ﺟﺪﻳﺪ
ﻗﺎﺋم أﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺘﮑﻨﻴک
ﺼﺤﻴﺢ، ﻭﺣتی
ﺮﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﺎﻃل کرﺩ. ﻭلی
ﺪﺭﻫﺮ ﺣﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
أﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ،ﻣنع
اﺯ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
اﻧﺤﺮﺍفی
ﻮﺧﺎﺭج
اﺰﺳﻴﺴﺘم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺣﻘّﻪ
ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ،ﻋﻤﻞﮐﻨﻨﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هماﻥ
أﺩﻳﺎﻥ، ﻓﻘﻄ
ﺒﺒﺮخی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﻴﺴتم
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺻل
ﺪﻳﺎﻧﺖﻫﻨﺪﻭ
و ﭘﻴﺮﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی ﺒﻨﺎم
ﺸﻴﻮﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷتی
ﻮﺗﻤﺎم
أﻧﺒﻴﺎﻯ ﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺒنی اﺳﺮﺍﺋﻞ،ﮐﻪ
ﻫﻤگی ﺸﺎﺧﻪ
ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﻳﻥ
ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺭﻭﺣﺎنی آﺯﺭ
ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻫﻤگی
ﻔﻘﻄ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻴﺎ
ﻋﻠﻮﻯ می
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻠﻮﻯ. ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺴﻴحی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭﺳﺖ تر
ﺑﺎ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴﺢ،
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕمرتضوی
ﻋﻠﻮﻯ یا ایلی
و ایلیا ﻮﺳﭙس
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻧﻮﺭ ﺍﺳﻤﺎنی
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ئﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﻫﻨﮕﺎم
ﺤﻴﺎﺕ ﺍﻭ،ﻭ
ﭘس اﺯ ﻓﻮﺕ ﻭﻯ
همچنان
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﻴک
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﻳّﺮ
أﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﻋﺎﻟم ﺮﻭحی
ﻮﺩه ﻭﻫﺴﺖ. ﭘﺪﺭ
ﺍﺳﻤﺎنی عیسی
هماﻥﺮﺏّ
ﺍﻟﻔﺼل ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﻴحی ﺒﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ چون
مسیح ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺭﺏّ
اﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﺣتی عیسی
هم اﺯ ﺍﻥ ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒو قُرّه ﺷﺸم
ﺸﺪ،ﺩﻳﮕﺮﻫیچ
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﺴﻴحی
ﺒﻨﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﭘﺪﺭ
ﺍﺳﻤﺎنی عیسی
ﻨﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم عیسوی
ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
علوی مرتضوی
ولایت محمد اﺳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪه ﺑﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯﻳک ﺼﺪ ﻧﻔﺮ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳخ
ﻨﺎم ﺒﺮﺩه ﺷﺪه
ﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺤﺎلی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳکی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﻔﻴﺮﻭﺯ
ﺯﺭﺩﺷتی که ﻣﺴﻴحی
ﺸﺪه ﺑﻮﺩ. ﻳﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺭ
ﻧﻮﺭﻋﻠﻮﻯ یا
ایلی مرتضوی
ﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮔﺮﻓﺖ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻋﻴسی
ﺒﺮﻭﺩ،گرچه ﻋﻴسی
ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﻭلی
ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺣﻘّﻪ
ﺍلهی او
ﺑﻮﺩند . ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩه ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻨﻴﺰﻫﺴتند. ﺍﻧﮕﺎه
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ مجسّم
ﻋﻠﻮﻯ ﻴﺎ ﺧﻮﺩ
ﻋﻴسی ﺮﺳﻴﺪ،
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﺤﻤﺪ
مبعوث شده جدید
ﺑﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍﻫم ﻨﻴﺎﻓﺖ
ﺗﺎ ﺑﻤﺤﻤﺪ مجسّم
مصطفوی ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ که ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ او وﺍﺻل
ﺸﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
محمد ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺸﺎﻧس ﺑﺸﺮﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
آﺧﺮ، ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺩﺭ
ﻧﮋﺍﺩ ﺍﺭﻳﺎئی
هستیم ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﺼﺤﻴﺢ و
کلاس ششم
ولایتهای
بشری ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ. (ﺍﺭﻳﺎ)
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﻘﺪﻳم
ﻮﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺣتی
ﻤﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴم
ﻘﺒل اﺯ آﻥ،
ﺑﻤﻌنی ﺴﻴّﺪ
ﻭآﻗﺎ و هخا
ﻭﭘﺎک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪه ،ﻭ
ﺳﺎﻟکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻃﺒق ﺪﻳﺎﻧﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺯ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺳﻴﺪه ﺑﻮﺩﻧﺪ.

ﻭ ﺩﻟﻴل
اﻟﻌﺎﻗل
ﺸﻴﺌﺎﻥ، ﺻﺪق
اﻟﻘﻮﻝ،
ﻭﺻﻮﺍﺏ
ﺍﻟﻔﻌل ﺪﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻋﺎﻗل
ﻴﻌنی ﻣﺘﺪﻳّﻥ
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﺪﻭ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ،ﻳکی
ﺼﺪق ﻘﻮل
ﻮﮔﻔﺘﻪ ،ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭﺳتی ﻮﺻﻮﺍﺏ
ﻓﻌل ﻮﻋﻤﻞ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﻗﻮل ﻔﻘﻄ
کلام ﻮﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
که ﺑﺴﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻭغ گفت ،ﮐﻪﺧﻴلی
اﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺮﺍﺳﺖ ﻓﺘﻨﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﻮل ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﻋﻬﺪ
ﺍﻳﻥﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻋﻤل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﺩﻳﺎﻧﺖ ﺭﺳمی
ﻮﻗﺸﺮﻯ
ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ،
ﺩﺭﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ، ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻋﻬﺪ ﺳﻠﻮکی
کرﺩه ﻭﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋﻢ، ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍلاّ
هرچه ﺭﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩه ﭘﻨﺒﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻭإﺣﺒﺎﻃ
أﻋﻤﺎل ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺒﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩه ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﻨﺪﻫﺪ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮک ﺒﺸﺮﻯ،
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. که ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺘﺪﻳّﻥ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻌﺼﺐﻫم
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬیچ
ﺸﻬﻮﺩﻯ نیز
ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ. ﺻﻮﺍﺏ
ﻭﺩﺭﺳتی ﻔﻌل
ﻮﻋﻤﻞ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻓﻌﺎﻟﺶ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭدر
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﭼﻴﻥ أﻓﻌﺎلی
ﻀﺮﻭﺭﺕ هم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺰﻟﺖ ﺟﺴﺖ. ﻭﺍﻧﮕاه
ﭽﻪ ﮐسی ﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻢ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻣﺸﻐﻮل
ﺴﻴﺎﺳﺖ ﺑﺎﺯﻯ
ﻮﺩﻳﭙﻠﻮﻣﺎﺳﻯ
ﻮﺗﺎﮐﺘﻴک
ﺣﺰبی ﻨﻴﺴﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﻨﺎفع
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺣﺎل کذﺏ
ﻭﺩﺭﻭغ عملی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻌلی که ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺍﺏ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ عمل
عبادی مقبول
الهی ﻮﻓﻌل
ﺴﻠﻮﮐﻰ است . ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰئی اﺯ سلوک
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻥ. ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ مُلّاها
ﺿﻤﻥ عباﺩﺍﺕ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺭﻭﺯه ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺍﻋﻤل
عباﺩﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. (ﺻﺪﻕ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺍثباﺕ
ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
ﻮﺍﺟﺮﺍﻯ ﺘﺎ
ﺍﺧﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎﭘﻴﺮ،ﻭ
ﺍﻓﻌﺎل ﺼﺤﻴح
آﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯئ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ کنونی ،ﻭﻫﺮ
ﺩﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥﺒﺨﻮﺍﻧﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. که
مقصو د نماز
سلوکی با
توسّل وسیله
الهی است .

دنباله
63 - ﻮﺍﻟﻌﺎﻗل لا
ﻳﺘﺤﺪّث ﺑﻤﺎ
ﻳﮑﺮه ﺍﻟﻌﻘﻞ،ﻭﻟﺎ
ﻳﺘﻌﺮّﺽ
ﻟﻠﺘﻬمة ،ﻭﻟﺎ
ﻳﺪع ﻣﺪﺍﺭﺍة
ﻣﻥ اﺑﺘلی ﺒﻪ ﭼﻨﻴﻥ
عاقل ﺴﺎﻟکی که
ﺻﺤبتی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺧﻠﺎﻑﻋﻘل
ﻭﻣﻨﻄق باﺷﺪ. ﺩﻭم
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻌﺮﺽﺍﺗﻬﺎم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻧﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ کذﺏ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﻧﻔﺎق
آﻭﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ عاﻗﻞ،
ﺩﺳﺖ
ﺍﺯﻣﺪﺍﺭﺍ
ﻭﻣﺴﺎﻟﻤﺖ ﺑﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺒﺘﻠﻰ،ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍلهی ﺸﺪه ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍلهی
که ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ،
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻋﺬﺍﺏ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﻭ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮﻙ
ﮐﻨﺪ ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﻴﻄﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺰﺍﺣﻤﻴﻥ
هستند که ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ. ﺩﺭﺑﺤث
ﻋﻘل ﻮﻣﻨﻄق
گفتنی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻫﺴﺖ،
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩه ،
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴم
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﻄق هم
ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻄح عقل
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
عقلها ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻟﺬﺍ ﻣﻨﻄق
هرﻳک اﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫم ﻔﺮق
ﺪﺍﺭﻧﺪ، گرچه ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻨﻄﻘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺎﺩﻯ ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻨﻄث ﺮﻳﺎضی
ﻤﮑﺘﺐ (ﻭﻳَﻦ)
ﮐﻪ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴم
ﻨﺎم ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯه ﺑﮑلی
ﺒﺮﭼﻴﺪه ﺷﺪه ﺍﺳﺖ،
ﺭﻭﺷﻥ گرﺩﻳﺪه ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺎﺩﻯ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﻣﺎﺩه ﮔﺮﺍ،ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﺭﻳک ﺴﻄح
ﻤﻌﻴّنی اﺯ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻣﻨﻄقی
ﻤﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻓﻘﻄ عدّه
ﮐمی ﻤﻨﻄق
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺭﻳﺎضی ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮﮐس ﻓﻘﻄ فهم
ﻮ ﺍﺩﺭﺍک ﻮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺍﻟﺰﺍم
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ،ﺗﺎﺳﻄح
ﻤﻨﻄق ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
گرچه ﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎﻫﻢ
ﻣﻴﺨﻨﺪﺩ. ﻟﺬﺍﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎئی
هستند،ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭ ﮔﺮﻭه ﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺍﻧﺪه ﺷﺪﻧﺪ،
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻔﻘﻄ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﺮﮐﻠﻨﺠﺎﺭﻯ
که ﻋﺎﻗل ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻨﻄق
عاﻟﻴﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺗﺪﺭﻳﺠی
ﻮﺗﻔﻬﻴم
ﻮﺗﺼﺪﻳق آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ،ﭘس
ﺍﺯﺗﺼﻮﺭﻣﺸﮑلی
که ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﺑﻴک
ﻤﻨﻄق ﺒﺮﺗﺮ،ﻣثلا
ﻣﻨﻄق عقل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺒﺒﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺎ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄقی ﺒﻨﺎم
عقل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺎ ﺳﺰﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺭﺳﻤﺎ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﺴﻴﺎسی
ﻮﻋﻠﻤﻰ، ﻭﺣتی
ﻔﺮﻫﻨگی ﺪﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴم
ﺮﺍ ﺧﺮﺍﻓﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ،ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺪﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻃ عارف
ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺍﻧﺮﺍﮐﺮﺩه ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﺑﺄﻳﺪﺍﻟﻬﺎ
ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥها
ﻫﺎﻭﻋﻘل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﺣتی
عقلهائی
اﻳﺪﺍل
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫم
ﺪﺭﺳﻄح ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻭﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪه ، ﻭﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﺎ
ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺮﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺳﺖ
ﻭﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻭﻟﻮ
ﺑﺎ ﺳﻄح ﻤﻨﻄق
ﺒﺮﺗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ،گرچه ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﻧﺎ
ﻣﻔﻬﻮم
ﻮﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
ﺒﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻥ
اﺳﺖ، ﺑﺎﺯﻏﻠﻄ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ
ﻣﻨﻄﻘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻄ ﺼﺤﻴح
ﺴﻠﺴﻠﻪ ﻓﺼﻮل
و کلاس های ﻨﻮعی
ﺒﺎﺷﺪ،ﺩﺭﺳﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺧﻄ
أﺻلی ﺠﺪﺍ ﺷﺪه ،
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪه ﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻃل هستند. ﻭﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺗﺮﺍﻥ عقلی
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺑﻄﻠﺎﻥ
آﻧﺤﺮﺍفی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی
ﻮﻣﻨﻄقی ﺰﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل هم
ﻤﺒﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺳﺎﻟک ﻮﻗﺖ
ﺑﺤث ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻓﻘﻄ
کاﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. گرچه
ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯﻣﻨﻄق
ﻮﻋﻘل ﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ نمی
ﻔﻬﻤﺪ،ﻭﻓﻘﻄ
ﺒﺎﺗﺴﻠﻴم
ﻘﺒﻮل ﺪﺍﺭﺩ،مع
ﺬلک ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻨﻄقی
ﺰﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﺩﺭﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻔﻬﻤﺪ. ﻭلی هرﮔﺰ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺗﻀﺎﺩ
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﺩﺷﻤنی
ﻔﺮﺍﻫم ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻨﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻌﺼﺐ
ﻭﻟﺠﺎج
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺮﮐس
ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺑل
ﺒﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﮑﻔﻴﺮﻣﺬﻫبی
ﻴﺎ ﻣﺤﮑﻮم
ﻘﺎﻧﻮنی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم نشد ﺷﺨﺼﺎ
ﺩل ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍﺑﺎ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻮﮐﺸﺘﻥ
ﺒﺮﺗﺮﺍﻥ ﺨﻨک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﺳﺎﻟک گفته
ﺍﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ آﻧﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺽ ﺗﻬﻤﺖ
بی ﺪﻳنی
ﻮﺟﻨﻮﻥ ﻭﮐﻔﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺘﺎﻥﺪﺭﻣﻘﺎم
عقلی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺩﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ ﺘﻤﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،ﻭﺣتی
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻄح ﻤﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻳﺎﺳﻨگ زدند
وﻃﺮﺩ ﻭﻧفی
اﺯﺷﻬﺮ و بلد خود
ﺧﻮﺩﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺘﮑﻔﻴﺮ
ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺟﺎﺩﻭﮔﺮ
ﻭﺟﻥﺰﺩه ﻣﻌﺮفی
کرﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒر ﺍﺳﻠﺎم
هم ﺸﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
هر ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﮐﺴﺎنی
اﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،که ﻓﺎﻣﻴل
ﺒﺎﺷﻨﺪ وچه ﺩﻭﺳﺖ
ﻭﻫﻤﺴﺎﻳﻪ،ﭼﻮﻥﻤﻨﻄق
ﺒﺮﺗﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﺮﮔﻔﺘﻪ
ﺳﺎﻟک هم
ﻤﻘﺒﻮل آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
همیشه ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻔس
ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﺰﺑﺎﻥ
ﻮﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻮﺩه
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺷﻴﻄﺎنی
ﺪﺭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
عاقل ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺪﺍﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﻭﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺤثﻫم
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎﺭﻳخ
عرﻓﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻰ،ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻮﺍقعی ﻮﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ ﺍلهی
اﺳﻠﺎمی ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ،ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﭘﻮﺳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺎه ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﺒﺮﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺷﻮﺩ ﻭهَوَس
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺟﺴﺘﻥ عقل کُلّی
ﻮﻧﻮآﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻨﮑﻨﻨﺪ.

ﻮﻳﮑﻮﻥ
علمه ﺩﻟﻴﻠﺎ
ﻋﻤّﺎ ﻟﻪ،
ﻭﺍﻟﺤﻠم
ﺮﻓﻴﻘﻪ فی
اﺣﻮﺍﻟﻪ،
ﻭﺍﻟﻤﻌﺮفة
ﺗﻌﻴﻨﻪ فی
ﻣﺬﺍﻫﺒﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟک عاﻗﻠﻰ،
ﺑﺎ ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺨﻮﺩ، ﻧﻴﺰﻋﻠم
ﺮﺍ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ، ﻳﻌﻨﻰ(ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ)ﺭﺍ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
عباﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎل اﺯ ﺩﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ عباﺩﺕ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺯﻧﺪﮔﻰ. ﻭﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖﺟﻮﺋﻰ،
ﺗﻨﻬﺎﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻙ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﻥّ ﻮﻳﮋه
ﺭﻭﺍﻥ
ﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
عباﺩﺕ
ﺍﻧﻬﺎﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ،
ﻧﻪ ﮔﻔﺘﻪ مُلّاهاﻯ
ﻤﻨﺤﺮﻑ
ﻭﺟﺎﻫﻞ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍلهی
ﻨﮑﺮﺩه ،ﻫیچ
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺍﻯ عقلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻄﺎﻟبی ﺤﻔظی
ﻮﮐﺴبی اﺯ
ﺍﻣثال ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩه
ﺍﻧﺪ. ﻋﻠﻮم مُرده
ﺍﻯ که ﺑﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪه . ﻭلی
ﻤﻬم ﺴﻠﻮک الهی
ﺰﻧﺪه ﻭﺯﻧﺪه ﮐﻨﻨﺪه
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺯﻧﺪه ﻫﺎﻯ
کاﻣل ﻮﺯﻧﺪه ﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻭﻳﺪ،
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻘﺒلی
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ،
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
عاقل ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﻠم ﻮﺻﺒﺮ
ﺭﺍﺭﻓﻴق
اﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
ﺒﻌﻠم
ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺗﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
الهی ﺮﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻤﺰﺍﺣم
هستند، ﺍﻭ
ﻓﻘﻄ ﺼﺒﺮ
ﭘﻴﺸﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺣتی
اﮔﺮﻣﻈﻠﻮم
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻴﺎﻃﻴﻥ
اﻃﺮﺍﻑ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻠﺒﺎس مُلّاهاﻯ
ﻤﺬﻫب ی
ﺪﺭﻣﺤﺎﺻﺮه ،
ﻭﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺻﺒﺮ ﻭتوکّل
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺶ
ﭘﺎﻯ اﻭ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩه ﺷﺪه
ﺍﻧﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟک عاقلی
ﻨﻴﺰ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴﺘﻥ
ﺮﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻳﻌنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭﺑﻴﻥ اﻳن
همه
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﻭﻏﻠﻄ
ﻤﻮﺟﻮﺩ،
ﻣﻌﻴﺎﺭﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫم
ﻤﻌﺮﻓﺖﻋﻠمی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻋﻘﻠﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﮐﺪﺍم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﮐﺪﺍم
اﻧﺴﺎﻥﻤﺮبّی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ
ﻭﺩﻟﻨﺸﻴﻥﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫم ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺩﺭﺍﺻﻄﻠﺎح
ﻘﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
نبوی وولوی ،ﻓﻘﻄ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﻄﺮﻳﻘﺖﻋﻤلی
ﺴﺎﻟک عاﻗل
هماﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺑﭙنج ﺘﻥ آل
عبا ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
به ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﻴﺎ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻥ اﺳﺖ که
ﺍﮔﺮﻋﻤل بدان
کردﻳﺪ
ﺑﺪﺍنها
رﺳﻴﺪﻳﺪ، که ﻣﻥ
ﺮﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ، وﻣﻦ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻡ. ﻭﻗﻄﻌﺎ
هم ﺸﻤﺎ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک الهی
ﺒﻮﺩه ﺍﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺘﻤﺎم اﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﻭﺍﻟﻬﻮﻯ
عدوّ ﺍﻟﻌﻘل
ﻮﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻟﺤﻖ،ﻭﻗﺮﻳﻥ
اﻟﺒﺎﻃل
اﻠﻬﻮﻯ ﻮهَوَس ﻭ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻧﻔس أمّاره ،
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
ﺍﻟﻮﺩه ﻋﻘﺪه ﺩﺍﺭ،
ﺩﺷﻤﻥ ﻮﺍقعی
عقل اﺳﺖ. ﮐﻪ می
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻠﺬﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺑﻨﺎم
ﺠﺴﺘﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭﻋﻘل کُلّی ،ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺗﺸﻨﻪ
ﻭﻧﺎﮐﺎم
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻔس أﻣّﺎﺭه ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﻮﻣﺨﺎﻟﻒﻫﻤﻴﺸگی
ﺘﮑﺎﻣل
ﺪﺭﻫﻤﮕﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮﻋﻰ،ﻳﻌنی
کشتن ﻤﻘﺎم
ﻔﻌﻠﻰ،
ﻭﺟﺴﺘﻦ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮﮐسی
ﺒﻬﺸﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ بهشت ﺑﺸﺮﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ. ﻭﻫﻴﭽﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺪﻭﻥ
ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺑﺠﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻭل
ﺠﺴم ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﻧﻔس ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ،ﺣتی
ﺠﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺘﻘﺪﻳم
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎه
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻳﻦهَوَس
ﻧﻔس أمّاره ﻧﻴﺰ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
حقّ است . که ﻫﺮﺣﻘﻴﻘﺖ،
وچه ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫم
ﺤﺮﻑحقّ،ﻭﻫم عباﺩﺕ
حقّ،ﻭﻫم ﺮﺍه حقّ،
ﻭﻫم ﻮﺳﺎﺋل ﻮ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺤﻖ، ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
هَوَس ﺑﺎﺯ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮ،ﭼﻴﺰﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻭﺣتی ﺪﺭﺳﺖﻫم
ﻨﻴﺴت. ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻔس أمّاره ﻭﻫﻮﺳﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻗﺮﻳﻥ ﻮﻫﻤﺮﺍه
ﻭﻣﻮﺍفق ﺒﺎﻃل
اﺳﺖ،ﮐﻪ هرچه حقّ
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻃل
اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
همیشه ﺑﺎﻳﺪ تنها
یکی ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم غیر
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﻴکی ﺒﺎﻃلند
. ﺣتی اﮔﺮ اثبات
ﺣﻘّﻯ هم
ﺒﻬﻤﺮﺍه ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺴﺘﻥ
ﻴک آﺩﺭس ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﮐسی
ﺪﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻥ آﺩﺭس ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻥ
اﺷﺘﺒﺎه ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻫﺮﮔﺰﺑﻬﺪﻑ
ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﻔﻴﺰﻳک ﻤﺪﺭﻥ،
ﻧﻮﺭ
ﺑﺎﺳﺮﻋﺘﺶ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی أﻧﺪک
بسوی مرﮐﺰﻫﺴتی
ﻴﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧتیجه ﺷﻌﺎع ﻨﻮﺭ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺟﺰئی
ﺸﺪه ﭘس ﺍﺯسی
ﻤﻴﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺳﺎﻝ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﻮﺭ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﺎﻯ اﻭل
ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺮﻯ که ﺑﻤﺪﺍﺭ
ﺍﺳﻴﺎﺏ ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ هرچه
ﺑﺮﻭﺩ ﻫیچ
ﻨﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هرﮐﺎﺭﻯ ﺤﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺸﻬﺎﺩﺕ ﻃﻠبی که
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺣتی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻫم
ﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺑﺠﺎﻯ اﻭل
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻳﺎﻋﮑس ﺍﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺮﮐتی
ﻠﻮﻟﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ،
ﻫﻨﮕﺎم
ﺪﻭﮔﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﺪﺍم
اﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺗﺼﺤﻴح
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ ،ﺗﺎ
ﮐﺎﻣل ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺮ ﺗﺼﺤﻴحی
ﺪﺭﺍﻣﺮ ﻏﻠﻂ،
ﺩﺭ ﺟﻬل
ﻤﺮﮐّﺐ ﺭﻓﺘﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﺘﺼﺤﻴح
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺍﻋﻈم هم
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﺑﮑﺪﺍم
ﺠﻬﻨم ﺪﺭّه ﺍﻯ
هم ﻤﻴﺮﻭﺩ.

ﻮﻗﻮّة
ﺍﻟﻬﻮﻯ ﻤﻥ
اﻟﺸﻬﻮة،
ﻭﺍﺻل علاﻣﺎﺕ
ﺍﻟﺸﻬﻮة،ﺍﮐل اﻟﺤﺮﺍم
ﻮ ﺍﻟﻐﻔﻠﻪ ﻋﻥ ﺍﻟﻔﺮﺍﺋﺾ،
ﻭﺍﻟﺄﺳﺘﻬﺎنة
ﺑﺎﻟﺴُﻨﻦ،
ﻭﺍﻟﺨﻮﺽ فی
اﻟﻤﻠﺎهی أﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺘﻮﺿﻴح
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ هوﻯ ﻮهَوَس
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻔس أمّاره
ﻟﺬﺕﺟﻮ ﺍﺳﺖ،
ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺕ ﺍﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺕ
ﺑﻤﻌنی ﻄﻠﺐ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
ﻮﻣﻨﺎفع ﻮ
ﻟﺬﺕ که ﺍﺯ
ﺷﮑم ﻮکه ﺍﺯ
ﺯﻳﺮ ﺷﮑﻢ، وچه ﺟﻴﺒﻬﺎﻯ
أﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ،
ﺗﻤﺎم
همساﻳﮕﺎﻥ
ﺸﮑﻢ، ﺩﺭﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ هستند. ﻣﮕﺮ
ﻣﻐﺰ ﻭﻋﻘل
ﻮﺯﺑﺎﻥ ﻮﭼﺸم
ﻮﮔﻮﺵ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﺮﺩﻥ
اﺯﺷﮑﻢ ﻭﺗﻥ
ﺠﺪﺍ ﺷﺪه ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﻣطیع هَوَس
ﺷﻮﻧﺪ، ﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،
ﺍﻧﮕﺎه (ﮐﻠّﻪﻫﺎ
ﻟﺎﻯ ﭙﺎﻫﺎ)
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺕ چه ﺟﻨسی
ﻮ چه ﺟﺴمی ﻮ چه ﺭﻭﺍﻧﻰ،
بخاطر ﭼﻨﺪ
ﻋﺎﻣل اﺳﺖ. ﻳکی
ﺨﻮﺭﺩﻥ ﻤﺎل
ﺤﺮﺍم ﻮﻳکی ﺪﺭﮐﺴﺐ
ﻭ ﺩﺭﺍﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﻫیچ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣﻠﺎل تنها
اﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﻣثلا ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺍﻥ
ﺣﺮفی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻋُﺮﻑ ﻋﺎم آﻥ
ﺮﺍ ﻗﺒﻮل کرﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻠﺎﻯ ﺍﺣﻤقی
ﺒﮕﻮﻳﺪ، ﺩه ﺩﺭﺻﺪ
ﺳﻮﺩ ﺟﺎﻳﺰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ها ﺣﺮﺍم
هستند،ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻴّﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺳبی غاﺭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ که
چه ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺍﻣﺪﺵ
ﺣﺮﺍم اﺳﺖ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻫﺮﻏﺬﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺍﺯﺩﺯﺩﻯ
ﻮﻏﺎﺭﺕ ﺑﺪﺳﺖ
ﺑﻴﺎﻳﺪ،
ﺗأثیرﻋﺠﻴبی
ﻤﻨفی ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻏﻔﻠﺖ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﺋﺾ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻮﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺗأثیرﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪه ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
أﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
آﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺍﺋﺾ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻏﻔﻠﺖ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻭﺍﺟﺐ، ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﻓﺮﺍﺋﺾ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻗﺒﻮل اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﻃﺮح اﺳﺘﻔﺎﺩه
اﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺍﺳﺘﻬﺎﻧﺖ)
ﺩﺳﺖ ﮐم گرﻓﺘﻦ
ﺳُﻨﻥ
ﻮﺳُﻨﺖﻫﺎ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻭﻧﺎ
ﺩﻳﺪه ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻮﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺳﻨﺖﻫﺎ
ﻫم ﻨﻪ ﺳُﻨّﺖ
ﻓﺮﻫﻨگی اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺳُﻨﺖ ﻣلی
ﻮﺣﺘﻰ ﻧﻪ
ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی
أﺣﺎﺩﻳث ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳُﻨﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴِﻨﺖ ﻓﺮﻧﮕﻰ ﻣﻘﺪّس
ﻳﺎ ﺗﻘﺪﻳس
ﻭﺗﻘﻮﻯ
ﻮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫم ﺴﻨّتی اﺳﺖ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳُﻨﺘﻬﺎ،ﻭلی
ﺒﺎ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ. ﺩﺭﺭﻭﺵ
ﻭﺳُﻨّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍﺳﺖ
ﻭﻏﻠﻂ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺭه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﭼﻨﺪﮐﺎﺭ
ﻭﻳﮋه ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺘﻨﻪﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺯﻥ گرﻓﺘﻥ
ﻮﻋﻄﺮﺯﺩﻥ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﮔﺮﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺸﻮﻧﺪ،
ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه اﺯ
ﻋﻠﻞ هَوَس ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻴﻬﺎ
ﻭﻏﺮق آﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻥ، که ﺗﻔﺮیح
ﻮﺭﺯشی ﻮکه ﺗﻔﺮیح
ﺪﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌی
ﻮﮔﺮﺩﺵ، وچه ﺑﺎﺯﻯ
ﻮﺭق ﻮﻳﺎ ﺷﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺘﺤﺮﻳک آﻣﻴﺰ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻟﻬﻮ
ﻭﻟﻌﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺟﺰﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﭘس ﺍﺯﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﺯﻳﻬﺎﻯ ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﺣﻠال اﺳﺖ
ﻭثوﺍﺏ. ﻣﻬم
أﻧﺠﺎم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻلی اﺳﺖ،
ﺍﻳﻦ ﺣﮑم ﻤﻨﻄقی
نیز هست. ﺗﻤﺎم
اﻣﻮﺭ ﺩﺳﺖ
ﺩﻭم ﻮﺩﺭﺟﻪ
ﺩﻭﻡ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﺣﺮﺍم هستند، ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ، ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 064
– ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۱ﺹ131
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻳﻨبغ
للعاﻗل اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ عاﻗﻠﺎ،
ﺍﻥ ﻴﮑﻮﻥ ﻠﻪ
ﺍﺭبعة ﺴﺎﻋﺎﺕ فی
اﻟﻨﻬﺎﺭ ﺑﺮﻋﺎﻗل
که ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻋﺎﻗل
اﺳﺖ، ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﭽﻬﺎﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺯﻣﺎنی ﺘﻘﺴﻴم
کند . ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی
اﻳﻦ ﺭﺍ ﺟﻬل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺍﮔﺮﺳﻠﻮک الهی
ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎﺯه ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺸﺪه ﺍﻧﺪ،
ﻭﺑﺎ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻلی آﻣﺎﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪﻫﺎ
ﻭﻟﺎﺯﻣﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭلی
اﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪ،ﻭﻋﻘﻞ
ﮐلی ﻴﺎﻓﺖ،
ﺩﻳﮕﺮﻫیچ
ﺒﺎﻳﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﻣﻘﺮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺍﻥ
کاﺭﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻘﺴﻴم
ﺸﺪه ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭلی ﻨﻪ
ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺼﺖ
ﺩﻗﻴﻘﻪﺍﻯ. ﻭ(ﺳﺎﻋﺖ)
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی سعی
ﻮﺗﻠﺎﺵ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺳﻌﻰ. ﻳﻌنی
اﻧﺴﺎﻥ عاﻗل
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭ
سعی ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺳﺎعة
ﻳﻨﺎجی ﻔﻴﻬﺎ
ﺭﺑّﻪ، ﻭﺳﺎعة
ﻳﺤﺎﺳﺐ ﻓﻴﻬﺎ
ﻧﻔﺴﻪ ﻳک
ﻘﺴﻤﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﺭﺍ ﺍﻳﻥ عاﻗل
ﺒﺎﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺠﻮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ
ﻭﺩﺭﺍﺫﮐﺎﺭ،
ﻭلی همه
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ (ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍلاّ ﮐسی
ﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻧﺠﻮﻯ
کند. ﻣﻨﻈﻮﺭﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﺑﺎ ﺍﻫﻨگ
ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﻋﺎئی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻧﺠﻮﻯ
ﻤﮑﺎﻟﻤﻪ ﺩﺭ
ﺩل ﻮ ﺍﺭﺍم ﻮ
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫیچ
ﻨﺎ ﻣﺤﺮمی هم
ﺸﺮﻳک آﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻧﺠﻮﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺳﭙس
ﺑﺎ ﺍﻥ ﻨﺠﻮﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯﻧﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺭﺏّ)
ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺﻋﺎﻗل
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
أﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﺠﻮﺍﻯ ﺒﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻫم
ﻨﺪﻳﺪه ﻳﻘﻴﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩﺵﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﻯ عرﺵ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭلی
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﻳﻥﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ(ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼل ﻨﻮﻋﻰ)
ﺑﺸﺮﻯ هستند. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻨﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪه
، ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
اﻭﻟﻴﻥ ﺮﺏّ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪه ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل او
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﺨﻮﺩ ﻧﻘﺶ ﺭﺏّ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺯﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ (ﺗﺮﺑﻴﺖ)
ﮐﻨﻨﺪه ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
آﻧﮑس ﮐﻪ به
ﻤﻮﻟﺎ علیّ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻤﺖ ﻣﺘﺤﻴﺮﻡ
ﮐﻪ چه ﺧﻮﺍﻧﻤﺖ۰
ﻭﺍﮔﺮﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺗﺠﻠﻰﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک آﻣﺪه ﻭﻟﺒﺎس
ﺩﺭﻭﻳشی ﻨﻴﺰ
ﺑﺮ ﺗﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻋتی ﺮﺍ ﻫم اﻳﻥ
عاقل ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﺒﺨشی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻗتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺘﻤﺎم گفته ﻫﺎ
ﻭﮐﺮﺩه ﻫﺎ،
ﻭﺣتی أﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺧﻮﺍﻃﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻘﻮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺣﺮفی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭسعی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ سعی
ﻨﮑﻨﺪ. ﻭﻓﮑﺮﻯ
هم ﻧﮑﻨﺪ، که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ هم بکند
یا نکند . (ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻧﻔس ) ﻣﺤﮑﻮم
کرﺩﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﺯﮔﻨﺎه ﻭﺧﻄﺎ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭثوﺍﺏ. ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺪ ﻭﮐﺎفی
ﻨﺸﻤﺎﺭﺩ،
ﻭﻗﺎﺑل غرﻭﺭ
ﻭﻋُﺠﺐ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻘﺼﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫم
ﻤﻘﺼﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک که ﺗﻘﺼﻴﺮﻯ
ﻨﮑﻨﺪ ﻭﮐﻮﺗﺎهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﻜﺸﺒﻪ ﺭه ﺻﺪﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
علّت ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻫم اﺳﺖ. ﻳکی
ﺴﺎﻟﻬﺎ ﻧﺎﻟﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺤﺮﻭم اﺳﺖ،ﻭﻳکی
اﺯ ﺭﺍه ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺧﻠﺎصی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺣﺘﻤﺎ
ﻗﺼﻮﺭﻯ
ﺪﺭﮐﺎﺭﺍﻭلی
هست . ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻧﻔس ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ ﻣﻬم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺯﻣﺎنی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭙﻴﮕﻴﺮ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ.

ﻭﺳﺎعة
ﻳﺄتی أﻫل اﻟﻌﻠﻢ،
ﺍﻟﺬﻯ
ﻴﻨﺼﺮﻭﻧﻪ فی
أﻣﺮ ﺩﻳﻨﻪ
ﻭﻳﻨﺼﺤﻮﻧﻪ ﺳﺎﻋتی
هم ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ به
ﺍﻫل علم،ﺑﺮﺍﻯ
کمک گیری ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻦ،
ﻭﭘﻨﺪ
ﻭﻧﺼﻴﺤﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. (ﺍﻫل
علم ) ﻓﻘﻂ (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ)
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ هستند ﻭ ﺑس
. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄلّع
اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
و ولایت سلوکی
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند. ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻥ ﺮﺍه ﺭﺍ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﮑﻤک ﺨﺪﺍ،
ﻓﻨﻮﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥ
علم ﺪﺭ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻋﻠم اﺳﺖ. ﺑﻘﻴﻪﻋﻠﻮم
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻫل
علم مُلّاها
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺤُجّة اﻟﺄﺳﻠﺎم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻟﻘﺐ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟک ﻮﺭه ﻧﺮﻓﺘﻪ،
ﻭبی ﺨﺒﺮ
ﺍﺯﻋﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. گرچه
ﻋﻠم ﺰﺑﺎﻥ
عربی ﻴﺎ ﺍﺻﻮل
ﻔﻠﺴﻔﻪ، ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓقهی
ﻤُﺮﺩﮔﺎﻥ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻓﻬم ﻘﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻫﻤﺎﻥ ﺒس ،ﮐﻪ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺗﺸﺮیح آﻧﻬﺎ
به (ﻇﺎﻫﺮ
ﺣﺪﻳث ) ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭﮔﻨﻪ
ﮐﺎﺭ ﺷﻮﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ هم گنه
ﮐﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . دﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﺪﺭﺗﻤﺎم
ﺰﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻣﻌﺎنی آنها
ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﻌنی ﺒﺎﻃنی ﻮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺻلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻬم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺍﻫل عم
،ﻭﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﭙﺮﺳﻴﻢ، ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
آﻟﻮﺩه ﻭﻋﻘﺪه ﺩﺍﺭ
ﻭهَوَس ﺑﺎﺯ
ﻭﺟﺎه ﻃﻠﺐ
ﺧﻮﺩ ﻧمی
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺤﮑم ﺒﺮﻣﺮﺩم
ﻮﻧﺎﻥ ﻤُﻔﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻥ،
ﻭﭼﻘﺪﺭﻫﻢ
ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻮﻏﺎﺭﺕ
ﮐﺮﺩﻥسهم
اﻣﺎﻡ، ﮐﻪ
ﺟﻴﺐ گشاد
ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺮﺩﻡ (ﭼﺎه
ﻭﻳﻞ) ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. گرچه
ﺟﻴﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍه
ﻭﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺒﺎﻧﮑﻬﺎﻯ
ﻠﻨﺪﻥ ﻮﺳﻮﻳس
ﺩﺍﺭﺪ. (ﻧﺼﺮﺕ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ)
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﮐﻤک
ﻮﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺴﺒﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ. گرچه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪه ﺍﺳﺖ
ﻧﺼﺮﺕ ﺭﺳﺎﻥ
هستند. ﺍﺧﺮﻳﻥﻨﺼﺮﺕ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﺒﺸﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮبِدای
الهی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻓﻘﻄ ﭙﻨﺪ
ﺩﺍﺩﻥ ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
مُلّاها
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭحقّ
إﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﺋل
ﻘﺎﺋل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐسی
ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴم که ﻧﺎﺻح
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻫﻤﻪ
ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﻭﮐﺎﺭﺷﻨﺎس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺒﻴﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺑﺘﺨﺼﺼﺎﺕ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ ﺍﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﺑﻌﺪ هم ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﺍﺯﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫم ﻨﮑﺮﺩه
ﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎﻧﻪ. (ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻧﺼﻮﺣﻰ)
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
هماﻥ ﺴﻔﺎﺭﺵ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ به (ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺼﻮﺡ) ﻭﺍﻭل ﻮ آﺧﺮﻯﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ،ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩ ﮔﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻥ
ﻨﺼﺎﻳﺢ، ﻭﺍقع
ﺯﻧﺪگی اﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻳﻨﺪه ﻧﻴک
ﻮﺍﺭﺍﻣﺶ ﺣﺎل
ﻮﺭفع ﻨﮕﺮﺍنی
اﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
اﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺴﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯﺳﻮﻣﻴﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺭﻭﺯﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩه
ﺍﺳﺖ. ﻮ
ﺳﺎعة ﺨلی ﺒﻴﻥ
ﻨﻔﺴﻪ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎ،ﻣﻥ
أﻣﺮ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻓﻴﻤﺎ ﻳﺤﻠﻮ
ﻳﺤﻤﺪ و
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮة ﻗﺴﻤتی
اﺯ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ
ﻋﺎﻗل ﺼﺮﻑ
ﺗﻨﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ آﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺣﻠﺎل اﺳﺖ
ﻭﻗﺎﺑل ﺴﺘﺎﻳﺶ
ﻫم ﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻄﻠﻘﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪه ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﺯﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻋﺎﻗل
ﺪﺭﺗﻨﻬﺎئی
ﺒﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ کند،ﮐﻪ
ﻫم ﺤﻠﺎل ﻮ
ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻫم اﮔﺮ
ﮐﺴﺎنی ﺪﻳﺪﻧﺪ
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻧﻪ
ﻧﮑﻮﻫﺶ. ﻣﺮﺩم که
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎئی
ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮ الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺭﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺭﻭﺍنی ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺍﻳﻥ ﺒﺤثی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻋﻠﻤﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭه ﺍﻥ ﻔﻬمی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﻨﺤﻮﻯ
ﺗﻠﻪﭘﺎﺗﻴک ﻮ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﻇﺮﺳﺎﻟک
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺩﺍﺋم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯه ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺳﺎﻟک ﭽﻪ
ﺑﮑﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺪﻟﻴل
ﺤﻠﺎل ﻮﺍﺯﺍﺩ
ﻭﻣﺠﺎﺯ ﺑﻮﺩﻥ
کاﺭﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﻨﻬﺎئی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻟﻴل ﻘﺎﺑل
ﺴﺘﺎﻳﺶ ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﻴﺮ که
ﺑﭙﺮﺳﺪ ﻳﺎ
ﻧﭙﺮﺳﺪ،
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻗﺎﺑل ﺴﺘﺎﻳﺶ
ﻧﺒﻮﺩ، ﺣﺮﺍم
اﺳﺖ. ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺳﺘﺎﻳﺶﺍلهی
اﺯﺍﻥ کاﺭﻫﺎ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﭼﻬﺎﺭم
اﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ عاقل
اﮔﺮﻋﺎﻗل
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
غیرﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻳﺎ
ﺍﺟﺎﺯه ﻭﻗﺒﻮل
ﻮﺳﺘﺎﻳﺶ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ،ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻥ ﺠﺰئی
اﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
ﻔﻘﻄ ﻨﻤﺎﺯ
ﺟﺴﻤﺎنی
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻝ ﭘﺎک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪل ﺘﺠلی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺻﻠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺨﺎﻧﻪ
ﮐﻮﭼک ﻮﭘﺎک
ﺪﻝ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺴﺠﺪ ﺧﺪﺍ
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 065- ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ۱۳۱
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺒﺮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ
گذﺷﺖ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺍﻭ ﺭﺍ چه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
دیگران
ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ:ﺑل
هو ﻣﺼﺎﺏ،
ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﻤﺠﻨﻮﻥ ﻤﻥ
ﺁثر ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ علیّ
اﻟﺂﺧﺮة ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺍﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭآﺳﻴﺐ ﺩﻳﺪه ﺍﺳﺖ.
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻮﺍقعی کسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﺧﺮﺕ ﺗﺮﺟﻴح
ﺪﺍﺩه ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﮐسی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﻴلی ﻨﻘﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺣﻠﻮﺍﻯ
ﻨﺴﻴﻪ ﺗﺮﺟﻴح
ﺪﺍﺩه ﺍﺳﺖ. ﺟﻨﻮﻥ
اﺯﺟﻥ ﺰﺩگی
ﺒﻤﻔﻬﻮم
ﻘﺪﻳﻢ،
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎم عقلی
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎم کم عقلاﻥ
ﺪﺭﺍﺻﻄﻠﺎح
ﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻢ، ﺟﻥ ﺰﺩه
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪه ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻋﻠم نیز ﺒﺮﺍﻯ
کساﻧﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﺣﻴﺎتی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﺤﺮﻭم ئ
اﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل
ﺮﻭﺍﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭک
ﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎم ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻟﻮ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺻﺤﻴح
ﻤﺤﺮﻭم اﺳﺖ. ﭼﻴﺰﻫﺎئی
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺍﺷﺒﺎح
ﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﺑﺎﻋث ﻣﺴﺨﺮگی
اﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟبی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪگی
ﺨﻨﺪه ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
ﻮﺍﻗﻌﺎ ﭼﻴﺰﻯ
هم ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﮊﻥ هاﻯ
ﺤﻘﻴﺮ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺤﻘﻴﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،
گرچه ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮊﻧﺘﻴکی ﺪﺭﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺩﻳﺪه ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻫﻴﺄﺕ ﺟﺴﻢ
ﻭﺯﻳﺒﺎئی آﻥ
ﺰﻳﺎﺩ هم
ﺒﻴﺎﻥ کننده ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘل ﻤﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺍقعی اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺴم ﺪﺭ ﺭﺣم
ﻤﺎﺩﺭ ﻭ ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺰﻧﺪگی ﻮ
ﻓﺸﺎﺭﻫﺎﻯ آﻥ،
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎ
ﺑﺰﺷتی
ﻤﻴﮕﺮﺍﻳﺪ. ﻭبی
ﺨﻴﺎﻟﻬﺎ
ﻭﺗﻐﺬﻳﻪ ﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺯﻳﺒﺎئی ﺒﺨﺶ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺟﻦّ
ﺩﺭ ﺍﺻﻄﻠﺎح
ﺮﻭح ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ،
ﻭﺣتی عاﺭﻓﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺍﺭﻭﺍح
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻤﻌﺬّﺏ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﺯﻣﻴﻥ ﺠﻬﻨم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴک ﺘﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧسخ
ﺒﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭه ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺩﻧﺒﺎل
کنند. ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭحی ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ
کنند،ﺗﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ
کاﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺣتی
ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯلی همگاﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ و
کمالات ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ، ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ولایت
ششم ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺘﻨﻬﺎ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪه ﺑﻘﺎﺋم
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ. ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺍﺵ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩه ،
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﺎﻗل اﺳﺖ،ﻭﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ خود ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺪﻳّﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،

ﻭﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻴح
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻟﺬﺕ ﺟﻨسی
ﻮ ﻳﺎ ﺟﺴمی
ﻮﻳﺎ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺫﻫنی ﺒﻨﺎم
ﻠﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺮﺩ،ﺳﻴلی
ﻨﻘﺪﻯ اﺳﺖ
ﺍﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ ﻮلی
ﻨﻘﺪ ﻭﻣﺤﺴﻮس ،ﮐﻪ
ﻫم ﺸﻴﺮﻳﻥ
ﺪﺭﻳک ﻠﺤﻈﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻫم
عذﺍﺏ
ﺭﻭﺡﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺪﺭﻣﺪﺗﻬﺎﻯ ﺪﺭﺍﺯ
ﺑﻌﺪﻯ. ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
غفلت ﻭﻋﻤﺮﻯ
ﻨﺪﺍﻣﺖ. ﺍﻧﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻨﺎفع
ﻔﻮﺭﻯ ﻮﺣﻘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﻣﻨﺎفع ﺒﺰﺭگ
ﺪﺭﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺗﺮﺟﻴح
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﺣتی
اﺯ ﻟﺤﺎﻇ علم
اﻗﺘﺼﺎﺩ،
ﻭﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴم
نیز اﺣﻤق اﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺨﺴﻴﺴﺎﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﻳﺪه ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺮﺣﻬﺎﻯ
ﭙﺮﺳﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺑﺮﺍﺣتی
ﺮﻭﺍنی
ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺳﺮﮐﻴﺴﻪ
ﺭﺍ ﺷُل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻗﻤﺎﺭ
ﺑﺎﺯ ﺗﺸﻨﻪ
ﭘﻮل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺮ ﻭﺗﻪ ﺯﻧﺪگی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﻧﺪ،
ﻭﺑﺎﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭنج ﻓﻘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺗﺎﭘﻮلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻗﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،ﻭثرﻭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺧﺖ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. پس
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺣتی
أﺣﻤﻘﻬﺎﻯ
ﺨﺴﻴس ﻫم ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک
ﻈﺎﻫﺮﺍﻋﺎﻗﻞ،
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪه ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫیچ
گوﻧﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ کند. ﺍﺧﺮﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻮ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻥ
ﺒﺎ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﺣتی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺧﺪﺍ
ﻭﻏﻀﺒﻬﺎﻯ
اﻭﺭﺍ نیز ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺧﺮﺕ
ﺗﻮﻟﺪ(ﺍﺧﺮ ﻭ
ﺑﻌﺪﻯ) ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻧسخ
ﺒﺪﺗﺮ ﻭﺣتی ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ. ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍه سلوک
که ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ،
ﺑﺎﺯﮔﺸتی ﺪﺭ
ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻓﺼل ﻨﻮعی
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ،ﻭﻫﻤﻴﻥ
اﺣﻮﺍل که ﻫﻤﻪ
ﺟﻬﻨم آﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴنیم ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. که ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻇﻠم ﻮﺳﺘم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭﻣﻯﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ آﻥ،
ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺮﺟﻴح آﺧﺮﺕ
ﺑﺮ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺪَنی
ﻮﭘﺴﺖ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒکمال ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋﻢ ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
انواع ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﭽﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻌﺪ.

حدیث
066- ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ۱۳۱
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﺎسخ عقل
ﭽﻴﺴﺖ ﻓﺮﻣﻮﺩه
ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﻌﻤل
ﺒﻄﺎعة ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭﺍﻥّ
اﻟﻌﻤّﺎل
ﺒﻄﺎعة ﺍﻟﻠﻪ
ﻫم اﻟﻌﻘلاء عاﻘﻠﺎﻥ
کسانی هستند
ﮐﻪﻋﻤل
ﻮﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
اﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻓﻘﻄ
عاﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍم
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ، ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴلذ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻋﻤﻞ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺕﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ(ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ)
ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻄ ﺎلهی
که ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
شرﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺩﺭﺳﻴﺴﺘم
ﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایا ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺸﺮﻃ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻘﺎﺋﻢ،
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻗﺒﻮل
أﻣﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ عباﺩﺕ. ﺍﻣﺮﺍلهی
ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍلهی ﺘﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺧﺪﺍ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ، ﻭﺳﭙس
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻌنی اﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﻳﺎ
ﻣﻠﺎﻯﻤﺤل
گفته ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻌنی
اﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﮑﻪ ﺍﺯ قرآن
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﭼﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴم
ﻮﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻴﻢ.
ﻭ ﺑﻤﻴل ﻨﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ، ﭼﻴﺰﻯ
إﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩه
ﺑﺎﺷﻴم ﻮﻧﻪ
ﻓﻘﻄ اﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﺋﺾ ﭘﻨج
گاﻧﻪ ﻭﺭﻭﺯه ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴم که ﺍﻳﻥ
ﺤﺪّ ﺍﻗلی
ﺒﺮﺍﻯ عوﺍﻡ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺘﻘﺎل اﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺳم
ﺒﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻨﺪه ﺍﺳﺖ. ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم آﻥ
ﺤﺮﻓﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺍﻥ ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ اﺯﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺸﻨﻮﺩ،
ﺿﻤﻥ اﻳﻥ
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ. ﻣﻬم
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
اﺳﺖ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎفی
ﻮ ﺩﺭﺳﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪﻯ
ﺴﻠﻮک ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺣﺮﻓﻬﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ،
ﻭﺷﺮح ﻮﺗﻔﺼﻴلی
که مُلّاها
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺗﻤﺎم أﺩﻳﺎﻥ
غیر سلوکی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﺍﺭﺯشی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﺘﺼﻮﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﺸﻮﺩ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻦ(
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﻬﺎﺋﻰ)
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
اﻭ، ﻭﺣﺼﻮل
ﺒﺪﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟم الهی
ﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ،
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺤﺴﻴنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﻥ
ﺸﻤﺮ ﻭ ﻳﺰﻳﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺮﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪ. ﻣﺮگ
آﻥ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ، که
ﺍﺭﺯشی ﺪﺍﺭﺩ. ﺭﺟﻌﺖ
ﺷﻤﺮ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی و بدتر
اﺳﺖ، ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ نوع
فوق ﺒﺸﺮﻯ او
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺎﻥهیچ گرﻭهی
ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻣسخ
ﻮ ﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺪّ ﺍﻗل مُلّاهاﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﺷﻴﻌﻪ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﺪﻳث
ﻘﺒﻮل کرﺩه ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻤﺮ
ﻭﻳﺰﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺘﻘﺎم
کشیدﻥ،
ﻭﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺘﻘﺎم
گرﻓﺘﻥ ﺒﺎﺯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
مُلّاها (ﺧﻴلی
ﺨﻮﺑﺎﻥ) ﻭ(ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺪﺍﻥ)
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻯ هم
ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻴﺎ
ﺷﻤﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻐﻀﻮﺏ ﺧﺪﺍ،ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﺩﺷﻤﻦ ﺳﻠﻮک
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کاﻣﻞ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
هستند ﻭﮐﺎﻣل
حسینی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺎﻣﻘﺎﻡ الهی ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﺯﭘﻨج
ﺘﻥ آۀ عبا ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺟﻌﺖ ﺣﺴﻴنی کامل
هخا شده ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺎﻗﻠﻴﮑﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻘل کُلّی
ﻭﺭﺿﺎﻯ الهی
ﺪﺭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺪﺍﺭﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
دﺍﺭد،ﮐﻪﺩﻧﺒﺎل
ﺤﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﺍﻳﻥ
عقل ﺟﺰئی ا
ﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی آﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک أﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻘﻴﻪﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻃل
هستند. ﻭﺑﺎﺯﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻣﺬﻫبی
ﺒﺎﻃﻞ.

حدیث
067 -
ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ۱۳۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻠﻴس
ﻟﻠﻌﺎﻗل ﺃﻥ
ﻴﮑﻮﻥ ﺸﺎﺧﺼﺎ،
ﺍلاّ فی ثلاث،
ﻣﺮمّة ﻟﻤﻌﺎﺵ،
ﺍﻭ ﺣﻈﻮة فی
ﻤﻌﺎﺩ ﻟﺬة فی
غیرﻣﺤﺮم ﻭ اﻧﺴﺎﻥ عاﻗل
ﺪﺭﺳﻪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﺧﺺ،
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﺧﻮﺩ میباشد. ﻃﻠﺐ
ﻣﻌﺎﺵ ﻭ ﺳﻬم
ﺍﺯ ﺍﺧﺮﺕ،ﻭﻟﺬای
اﺯﺣﻠﺎﻝ. ﺷﺎﺧﺺ،ﺷﺨﺼﻴﺖ
ﮐسی ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻫﺪﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮسعی
ﻮﺗﻠﺎﺵ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺷﺨﺺﻋﺎقل اﺳﺖ.
ﻭﺍلاّ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﺧﺺﻫﺎ
ﻭﺷﺨﺼﻴﺘﻬﺎ هرچه
ﺑﺎﺷﻨﺪﻏﻠﻄ
هستند. ﺍﻳﻨﺎﻥ
علامت ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
میباشند. ﻳکی ﻤﺮﻣّﻪ
و قصد و مرام
ﻣﻌﺎﺵ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
اﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ.
ﻭلی ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ سعی
کند،ﻣﻌﻴﺸﺖ
ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻫﺮﻫﺪﻑ ﻣﻌﺎﺵ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺣﺪﻭﺩ ﺍﻥ ﻫم
ﻤﻌﻠﻮم ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
کی ﻮ ﮐﺠﺎ ﺧﺘم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭکه
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ اﺯ
ﺭﻓﺎه ﻭ
ﺍﺷﺒﺎع هوﺳﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻥ ها
ﺗﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺎﺯه
ﻣﻌﻴﺸﺖ ﻭﺍقعی
اﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻬﺮﺷﮑلی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﻴﺸﺖ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻋﻈم آﻥ،ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﻴﺸﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻳﺎﻓﺘﻥ
عقل کُلّی
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﭘس ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ، ﺑﺎﻳک
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. که ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭﺧﻴﺎل ﺮﺍﺣﺖ،
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ بی
ﺪﺭیغ ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺭﺯق ﻮﺭﻭﺯﻯ
هاﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ، که ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ سوم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻭﺍﻧﻄﻮﺭﻯ که ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎ آﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩنی
عقلی ﻮﺯﻳﺒﺎئی
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﮐﻤﺎل
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ، ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺴﻤﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺭﻭﺍﻧﻰ. ﺍﻣﺎ
ﻧﺼﻴب همه که ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﺖ
ﻭﺍﻗﺒﺎل
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴکی
ﺪﺍﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻔﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هم هست
ﮐﻪ ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﺩﻭﺭه ﺯﻧﺪگی
ﺮﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﻘﺴﻤتی
اﺯ ﻣﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮکی الهی
ﺮﺍ، ﺩﺭ ﺑﺮخی
ﺸﻬﻮﺩ طی کند. ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻥ
ﻤﻨﻈﻮﺭﺣﺪﻳث
اﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪﺍﻭل آﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﻤﻌﺎﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻔﮑﺮ
ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
هم ﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک هرﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻯ ﺪﺭﺗﺮک
ﺴﻠﻮک حرﺍم
اﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﺟﺎﺯه ﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کاﺭ
ﻭﻣﻌﺎﺵ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪگی
ﺒﺎﻣﻮﺭﺷﺨصی
ﺒﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
اﺟﺎﺯه ﺍﻯ
ﻨﻴﺰ ﺟﺰئی
اﺯﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍلهی
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ،
ﻭﺳﻴﺮﮐﺮﺩﻥ
ﺸﮑم آﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺍﺑﺘﺪﺍ، ﻳک
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍهی
غرﻳﺰﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ثوﺍبی آﻥﭽﻨﺎنی
هم ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻫم
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻫﻤﺴﺮ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺷﺮﺍﻳﻄ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻣﺎنتی اﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶﺍلهی
ﻮﻓﺘﻨﻪ
ﺍﻣﺘﺤﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺪﺍﻧﺪ،
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻭﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺮﺍﮐﺮﺩه ،ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ثوﺍﺏ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
اﻣﺎﻧﺖ ﺧﺪﺍ و پدران
ﺭﺍ ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﺎﻳﺪه
ﺻﺒﺮ ﻭتحمّل
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩه ﺍﺳﺖ.  ﺍﻣﺎ
ﻟﺬﺕ ﺩﺭﺣﻠﺎل
ﺒﺮﺍﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ،ﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﻴک
ﻤﺪﺭک ﻘﺮﺍنی
ﻮﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
میدانند. ﻭلی
هرﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺤﺮﺍم
اﺳﺖ، که ﺭﺳﺪ
ﺑﻠﺬﺕ ﺍﻥ،
ﻣﺎﺩﺍﻣﮑﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩه
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻔﺮقی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم
کدﺍﻣﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦﺣﺪﻳث
ﺿﻤﻥ عاﻗﻠﺎﻥ
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
غیرﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﻃﺒﻘﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻤﺮﺩ
ﺑﺮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺯلی ﺨﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﻧﻴﺎئی
ﭽﻮﻥ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺍﺧﺮﺕ ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ. ﻭل
ﻤﻌﻄل هستند،ﻭﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ می
ﭽﺮﺧﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس أمّاره
ﻭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ قرآن
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥو
کاملان ﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﭘس
ﺍﺯﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻟﻮﺩگی آﻥ
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺍﻧﻬم
اﺯﻃﺮﻳق
ﻮﺳﺎﺋﻄ ﺤقّ الهی
ﺒﺮﺳﻨﺪ.

حدیث
068- اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ۱۳۱ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺭﺃس
ﺍﻟﻌﻘل ﺒﻌﺪ
ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ
اﻟﺘﻮﺩّﺩ (ﺍﻟﺘﺤﺒّﺐ)
ﺍلی اﻟﻨﺎس ﺍﮔﺮﻋﻘل
ﺮﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﭼﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﺮ
ﺍﻳﻥ ﺠﺴم عقلی
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮﻋﻘل
ﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻬﻤﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺯﺍﻳﻨﺪه ﻋﻘل کُلّی
،ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ٴﺪﺍﺷﺘﻥ عقل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی اﺳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻭل اﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاقل
اول ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ،
ﻳﺎﻋﻤل اﻭم کرﺩﻥ
ﻮﺳﻠﻮک ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ، ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺸﺎﻣل ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻘﺒﻠﻰعلم الیقینی
، ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯﺒﻌﺪﻯ
عین الیقینی
اﺳﺖ. ﺍﻭل
ﺒﺎﻭﺭﻯ علمی ﻮ
ﻧﺪﻳﺪه ،ﻭﻓﻘﻄ
ﺸﻨﻴﺪه ﻭﺳﭙس
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ،ﮐﻪ
ﺑﭽﺸم ﺪل ﺪﻳﺪه
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﺭﺳتی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
هستند،ﮐﻪﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺩﻟﻴل
ﻨﺠﺎﺕ ﻭﺑﺮﺍﺕ
ﺭﻭح ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍ،
ﺩﺭﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻓﻮق ﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻔﻬﺮﺳﺖ،
ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ ﻣﻬم
اﺯ ﻟﺤﺎﻇ ﺨﺪﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ عقل ﻮﭘس
ﺍﺯ ﺍﻭم کرﺩﻥ،
ﻭﻧﺠﺎﺕﻳﺎﻓﺘﻦ،
ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻤﺮﺩم
اﺳﺖ. ﻧﺎس ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥﺴﻠﻮک
الهی ﭽﻪ
ﺩﺭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻋث
ﺯﺣﻤﺖﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﮔﺬﺷﺖ
ﻣﻄﻠﻖ،
ﺍﺯﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﻧﻬﺎ، وچه ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺩﺭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻤکی که ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻌﺪﻯ آﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
ﺨﺪﺍ ﻣﻨﺠﺮ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﮐمکی که ﺑﮕﻨﺎه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻤک
ﺒﻤﻌﺘﺎﺩ ﻳﻌنی
ﺒﺪﺑﺨﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ:  ﺍﻋﻘل
اﻟﻨﺎس ،ﻣﺤﺴﻥ
ﺨﺎﺋﻒ، ﻭ
ﺍﺟﻬلهم سیئ
ٴﺁﻣﻥ عاﻗﻠﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺮدم کسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺎﺣﺴﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻭﺗﺮﺳﺎﻥهم
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
إﺣﺴﺎﻥ ﻨﻴکی ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺗﺮس
ﺑﺪﻧﺒﺎل آﻧﻬم
ﻤﻨﻄقی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﺍﺣﺴﺎﻥ)ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻯ ﻮ
ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ،
ﻭﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﻮﺣُﺴﻥ ﻮﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺍه ﺍﻧﻬم ﺠﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻳک
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﺪّس
ﻭ ﺗﻘﻮﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺮﺳﺎﻥ
اﺯﺍﻳﻥ ﻠﺤﺎﻅ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
ﭙﻴﺮ،ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩه
، ﻭﻳﺎ ﮐم کاﺭﻯ
کرﺩه ﺑﺎﺷﺪ،هرچه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﮐﻤﻴّﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ، ﻭهرچه
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭﮐﻴﻔّﻴﺖ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﻣﺮبی ﺨﻮﺩ. ﻭ
ﺟﺎﻫل ﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩم ﻨﻴﺰ ﮐسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺪﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺧﻴﺎﻟﺶ ﻫم
آﺳﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻫل
کسی ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﻋﻘل ﺠﺰئیر
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻔس أمّاره ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺷﻮﺩ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻘلی ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮﺩﺍﺷﺘﻥ ﻨﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺟﺎﻫل
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ. ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﮑﻨﺪ ﻭلی گناه
ﮐﺎﺭﻯهم ﻧﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭلی
ﺠﺎﻫل ﺘﺮﮐسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﮔﻨﺎه
ﻭﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﮑﻨﺪ،ﻭبی
ﺨﻴﺎل ﻮﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم
ﺨﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻴﺎﻟﺶ
ﺗﺨﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍئی ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﮔﻨﺎه ﺍثاﺭﻯ
ﺩﺭﻧﻔس ﻭﺭﻭح
ﻮﻓﮑﺮ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﻋﻘل ﻮ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳق
اﻣﻮﺭ که ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮکه ﺍﺧﺮﻭﻯ
ﻴﺎ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺒﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭلی ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻫم
ﺒﻨﻈﺮﻣﻥ
کسانی هستند،ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺸﺪﻳﺪ ﻭﺯﻳﺎﺩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﻳﺶ،ﻭﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻳﺮﺷﺪه ،
ﻭﺗﻮﺑﻪﻫم
ﻔﺎﻳﺪه ﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣأﻳﻮس ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﮋﺩه ﺑﺪﻫﻢ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﮐﺴﺎنی اﺳﺖ،ﮐﻪﺣتی
کم گناه ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﻪ آﻥ ﮔﻨﺎﻫﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﺩ. ﻭﻣﻥ
ﺸﺨﺼﺎ ﻳکی اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻡ،
ﮐﻪ علیّ ﺮﻏﻢ
ﺗﺰﻟﺰل ﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻣﺎﻧﺪﻡ،
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻴﺰﮔﺮﻓﺘﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩم
اﻳﺠﺎﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﮐﺮﺩه ، ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ کنند. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣأﻳﻮس ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
کرﺩﻧﺪ،
ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﻤﺎﻥ
گناﻫﺎﻥ ﺰﻳﺎﺩ
ﻭﻋﻤﻴق
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺟﺪّﻳﺖ
ﺑﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻓﻘﻄ
کسیکه ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎم
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻌﺘﻘﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻨﻄﻘﺎ حقّ
ﺪﺍﺭﺩ بی ﺨﻴﺎل
اﺯ ﮔﻨﺎه ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی اﻳﻥ ﻤﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ ﺤﻘﻴﺮﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺤﻘﻴﺮﺑﺸﺮﻯ
هستند.

حدیث
069 - اﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ130
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﻌﺎﻗل
لا ﻳﺤﺪّث ﻣﻥ
ﻴﺨﺎﻑ
ﺗﮑﺬﻳﺒﻪ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺴﺄل ﻤﻥ
ﻴﺨﺎﻑ ﻣﻨﻌﻪ
ﻋﺎﻗل ﮐسی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﺮﮐس ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺣﺪﻳث ﻭﺻﺤﺒتی
نمیکند. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ،
ﻭﺍلاّ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺮﻑ، ﻭ
ﻣﻄﺎﺑق
اﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ اﻭ،ﮔﻔﺘﻨﺶ
ﺧﻄﺮﻧﺎک
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻗﻞ ﮐسی اﺳﺖ،
ﺍﺯﮐسی ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﺯﺍﻧﺠﺎم آﻥ
ﺸﺎﻧﻪ ﺧﺎلی
کند. ﻭ ﻟﺎ
ﻳﻘئم علی ﻤﺎ
ﻳﺨﺎﻑ ﺍﻟﻌﺬﺭ
ﻣﻨﻪ، ﻭﻟﺎ
ﻳﺮﺟﻮ ﻣﻥ لا
ﻳﻮثق ﺒﺮﺟاءه
ﻋﺎﻗل ﺩﺳﺖ ﺑﻬیچ
کاﺭﻯ ﻨﻤﻴﺰﻧﺪ،
ﺍﮔﺮ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻌﺬﺭﺕ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ ﻫیچ
اﻣﻴﺪﻯﺒﮑسی
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻭﻯ اﻭﺭﺍ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺮﺍه توکّل
ﺒﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدیث
070 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ۱۳۱ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﻓﻀل
ﻄﺒﺎئع اﻟﻌﻘل اﻟﻌﺒﺎﺩه
،ﻭ ﺍﻭثق اﻟﺤﺪﻳث
ﺍﻟﻌﻠم ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
عاﺩﺕ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻋﻘل(
عباﺩﺕ)ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﻄﻤئن ﺘﺮﻳﻥ
گفتاﺭﻋﻘﻞ،
ﻧﻴﺰ
ﺻﺤﺒﺖﻋﻠم اﺳﺖ.
(ﺍﻓﻀﻞ) ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ اﺳﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﭘُﺮ
ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
عقل ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻞ، ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻨﺪ. ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ که ﺍﺯﺍﺩﻯ
عمل آﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ عمل ،ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻨﺘﻴﺠﻪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
کمترﺍﺯ ﺍﻥ ﺪﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭﻟﻬﻮ ﻭﻋﺒث
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣل کاﺭﺍﻭلی
ﻮﺍﻫم اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﺴؤﻝ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﻫم
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺼﺎﺹﻭﻋﻘﺎﺏ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯﻤﻨفی
ﻮﺍﻧﺤﺮﺍفی
کاﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭنیز
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮک ﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ،
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻤسخ
ﻮﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم ﻔﻌلی
ﺒﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﮑﺎﻣل
ﻔﻄﺮﺕ ﻃبیعی
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻋﻘل اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬا
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺤق
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻔﻄﺮﻯ اﻭﺭﺍ
ﺗﺎﻣﻴﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻓﻄﺮﺗﻴﮑﻪ
ﺍﺯ أﺯل ﺘﺎ
أﺑﺪ، ﺑﻬﻤﺮﺍه ﺭﻭح
ﻔﺮﺩﻯ ﻮﺷﺨصی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﺯﻳﺒﺎئی
ﻴﺎ ﺍﺩبی
ﻮﻋﻠمی ﻴﺎﻓﺘﻥ
اﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻋﻘلی
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭﻭﺍقع
ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﻭﻓﺼل
ﻨﻮعی ﻮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی اﻭ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی نوعی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ، ﮐسی
ﺒﺠﺎﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ، ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻭ ﻫم
أﮐﻨﻮﻥ ﻫﻢ (ﺷﺎﺧﺺ)
ﺿﻌﻒ ﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
کرﺍﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ
ﺻﺎﺣﺐﻋﻘل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﮊﻧتیک ﺮﻭﺣﻰ،
ﻭﺍثاﺭ ﺍﻥ ﺪﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺟﺴم ﻭ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭم اﺳﺖ. ﻓﻀل
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ کسی
ﺒﺮﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺟﺴمی ﻮﻓﮑﺮﻯ
اﻓﺮﺍﺩ،
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭل ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻋﻘل ﻮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ عقل ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
عقل ﻨﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺶ ﺑﺎ
ﻓﻀﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻌﻮﺭ ﺍﺩﺭﺍکی
ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺑﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ آن،
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻮﻋﻘل کُلّی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭﻳک
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻫم
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮﺩ
ﻓﻀﻴﻠتی ﺒﺪﻫﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻔﻀﻴﻠﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭﺭﻭﺵ سلوک
ﻣﺤﻤﺪﻯ هست
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻔﻀﻴﻠﺖ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻤﻘﺎم
ﻤﺤﺘﺮم ﺸﺨﺺ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻔﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻬﺘﺮ،ﻭﺣتی
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪه ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺴﺘﻥعقل کُلّی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق پیامبر
گونه ﺪﺍﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
(ﻃﺒﻊ) ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﻄﺮﺕ
ﻭﺫﺍﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻠﻘﺖ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی ﺒﻮﻯ
ﺪﺍﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﭙس
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﻔﻄﺮﺕ ﺭﺍ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ،
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮑﺎﺭﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ.
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭح اﻭ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻔس
ﺣﻴﻮﺍنی او
ﻧﻬﻔﺘﻪ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻘﺒلی ﻴﻌﻨﻰ،
کنونیر ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺣتی
ﻔﻄﺮﺗﻬﺎﻯ ﻄبیعی
ﻮﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫم
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
آﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺑﻴﻥ
همین
ﺠﺎﻧﻮﺭﺍنی
ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ئ عقل
و احوال ﺧﻮﺩ
را ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ،
ﮐﻪ ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﺟﻮئی ﺪﺭ
ﻳک ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮ،ﻭ ایدآل
کمال ﺭﺏّ
اﻟﻨﻮع
آﻥﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺧﺘم ﺴﻠﻮک
آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻓﻄﺮتی
ﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ، ﮐﻪ ﻫم
أﮐﻨﻮﻥ اﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘل
ﺒﺮﺗﺮﺍﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭنیز پس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﻭﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸت
سوم ،ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی اﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺘﺪﺭیج
ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﺒﺸﺮﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺫﻫﻦ،ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻃﺒﺎیع
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺍلهی
ﻮﺑﺮﺗﺮ،
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﮕﻮﻯ
کمال ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ، ﭘس ﺍﺯ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍلهی
ﻮﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، هم ﺮﺍه
ﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ،
ﻭﻭﻋﺪﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺼﻔﺎﺕ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺷﺪه ،ﻭﺯﻳﺒﺎئی
ﻮﺣﻠﺎﻭﺕ
ﺑﺨﺶﺭﻭﺡ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺗثبیت
ﺍﺳﺘﻤﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻘﺮ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
گرﺩﺩ، ﺗﺎ
ﻫﺮﺑﺤﺮﺍنی
آﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﺘﻠﺎشی ﻨﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮﭘﻴﺶ
آﻣﺪﻯ،ﻃبیعی
ﻴﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﻔس ﺷﻴﻄﺎنی
ﺸﺨصی ﺨﻮﺩ، ﻭ
ﻫﺮ ﺣﺎﺩثه ﺍﻯ
ﺗﺮﺳﻨﺎک ﭽﻮﻥ
ﻤﺮﮒ، ﮐﻪ
ﺍﺷﺪّ ﺍﻳﻥ
ﺒﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﮑﺎﺳﺐ
ﺻﻔﺎتی ﻮ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ. ﭼﻨﻴﻥ
ﺘثبیتی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺻﺒﺮ
ﻭﺳﺨتی ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻫیچ
ﺒﺤﺮﺍنی
ﻘﺎﺩﺭﺑخُنثی
کرﺩﻥ آثاﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻓﻀﻴﻠﺖﻫﺎ،
ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻬﺎ
ﻭﻃﺒﺎیع ﺠﺪﻳﺪ،
ﻭﺳﻄﻮح ﺒﺮﺗﺮ
ﻋﻘلی ﻮﻋﻠم
لدﻧّﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﻘلی
هم که ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻥ ﻔﻀﻴﻠﺖ
ﻭﺍﻳﻥ ﻔﻄﺮﺕ
ثاﺑﺖ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ عقل ﺟﺰئی
اﻳﺪﺍل طلبی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻌﻘل کُلّی
الهی ﻘﺎﺋم ﺸﺪه
ﺍﺳﺖ. ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ،
ﺑﺎﺗﻤﺎم
ﺰﻳﺮﮐﻴﻬﺎ
ﻭﺷﻴﻄﻨﺖﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺟﺰ
ﺷﺘﺎﺏ ﻣﻌﮑﻮس
ﺩﺭﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻨﻴﺴﺖ. هرچه ﺑﮑﻨﺪ
ﮔﻨﺎه ﮐﺮﺩه ،ﻭﺟﻬﻨم
ﭙﺮﻭﺭﻯ ﻨﻤﻮﺩه
، ﺣتی اﮔﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ،
ﻳﺎ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ،ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺠﺎه ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ. آﻥ
عاقلی که ﻃبع
ﻮ ﻋﺎﺩﺕ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ عقل
ﺠﺰﺋﻰ ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
اﺳﺖ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻘل کُلّی الهی
ﺒﻬﺪﻑ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ عباﺩﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺗﻌﺎلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻣﺎ(ﻋﺒﺎﺩﺕ)ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻥ
ﻮﺍﮊه ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ،ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﺑﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻥ)ﺭﻭح
اﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒﺪ
ﻭﺑﻨﺪه ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﻨﺪه
ﺍﻯ که ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﭼﻮﻥ هرﻣﺨﻠﻮق
الهی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﺗﻤﺮﺩﻫﺎ
ﻭﺳﺮﭘﻴﭽﻴﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻨﺪه ﻭﻋﺒﺪﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻏﻠﺎمی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی ﺮﺍ
ﺑﮕﺮﺩﻥ گرﻓﺘﻪ،
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﻘل کُلّی
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻓﻘﻄ کاﺭﻋﺎﺑﺪ
ﺳﺎﻟک موبد الهی
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که ﻧﻔس
أمّاره ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻘﺒﻮل
الهی ﻨﻴﺴﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
هم ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴکی اﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻏﺎﺯ
ﻧﺒﻮﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺩﻡ، ﻭﺗﺎ
أﺑﺪ ﺩﺭ ﻫﺴتی
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﺒﺨﻮﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻄﻤئن ﺘﺮﻳﻥ
کلام (ﻋﻠﻢ)
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺍﻧﮑﻪ
ﻋﻠﻮم ﻔﻴﺰﻳکی ﻴﺎ
ﻓﺮﻫﻨگی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
کسب ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫم ﻔﺮﺽ ﻓﻀﻴﻠتی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
علوم ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻣﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
اﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺣﺎﺻل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
هنوﺯ ﻣﻄﻤئن ﻮ
ﻣﻮثّق ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﻃﻠﺐ
ﮐﺴﺐﻋﻠﻮم
ﻨﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺸﻒ
ﻭﺍﺧﺘﺮﺍعی
ﺒﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺷﻔﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻣﻨّتی
ﺒﺮﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻳﻥﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻮل
کرﺩﻳم ﻮﻣﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ نیز
گرﻓﺘﻪﺍﻳﻢ. ﺗﻤﺎم
کاﺭﻫﺎﻯ ﻣثبت
ﻭﺣﻠﺎل ﻮﻧﻴک
ﻤﺎ، ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺤﺴﺎﺏ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﮔﻮﻯ ﺠﻨﺒﻪ
هاﻯ ﻤﻨفی
ﻮﺧﻄﺎ،
ﻭﺍﺷﺘﺒﺎه ﻫﺎﻯ
کارﻫﺎﻯ ﻤثبت
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﭘس ﺑﺪﻫﻴﻢ،
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻤﻨفی ﻮﻋﻠﻨﺎ
ﮔﻨﺎه ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ را
ﺩﺍﺭند. ﻭﻋﻘﺎﺏﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﭙﻴﻮﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎﺯه
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
علوﻡ،
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ ﺼﺤﺖ
ﻭ ﺩﺭﺳتی و
ﺪﺭﻣﻨﺒﻊ،
ﻣﻮثق ﻮﻣﻄﻤئن
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻄﺎﻟبی مُرده
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ مُرده
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ علوم
ﻤﺬﻫﺒﻰﻭ ﻓقهی
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺣﻔﻈ
کرﺩﻥ ﺷﺮح ﺤﺎل
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺒﻪ
آﻥ. ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺮﺳﻴﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯﺭﺳﺖ
ﻭﻏﻠﻄ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺣﻔﻈ ﺪﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﺮﺩ. ﻭﮐﺘﺎﺏﻫﺎ
ﺭﺍ ﺳﻴﺎه ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻄّلع اﺯ
ﺍﺣﻮﺍل آﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم اﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳق عقلی
ﻔﻴﺰﻳﮑﻰ، ﻭﺣتی
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻣﺬﻫبی
ﻮ ﻓﻘﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﻮﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ،
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍم
ﻤﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻮثق ﻮ ﻗﺎﺑل
اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪﻓﻘﻄ ﻤبع
ﻤﻮثق ،ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی
ﺪﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺩﺭ
ﻫﺮﻋﺼﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻫم
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺗﻮثیق
ﻮﺑﺎ ﺑﻨﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻫم
ﺒﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺍﻳﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
علوم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی
هستند،و
ﻧﻪﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻓﻘﻬﻰ.

(ﺣﺪﻳث
) ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
هرﮐﻠﺎم
ﻮﮔﻔﺘﻪ ای است
و یا ﻓﻘﻄ
گفتنی های
ﺮﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪه ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. که
ﺭﻭﺍﻳتی علم
ﻔﻴﺰﻳکی ﺒﺎﺷﺪ
وچه ﺭﻭﺍﻳتی ﻔقهی
ﻮﻣﺬﻫبی که ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻃﻠل
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻣﻄﻤئن
ﻮﻣﻮثق ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣﺪﻳث ﻣﻮثق
کلام ﮔﻮﻳﻨﺪه ،
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻋﻠم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻠم لَدُنّی
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ
ﺍﻳﻥ کلام
عرﻓﺎنی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﻣﻮثق هستند
و ﻧﻪ ﻧﻔﻌی ﻮ
ﻣﺰﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻫم ﺴﻄح عقلی
ﻮﻋﻤﻴق ﻮ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺎﻟﺎئی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻋث ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﺳﺘﻤﺎع
ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻋﺎﻗﻠﻰ ﺭﺍ ،ﻭﻟﻮ
ﺑﺎﻋﻘل ﺠﺰئی
ﺨﻮﺩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﭘﺎکی
ﺮﻭﺡ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﻮق
اﻟﻌﺎﺩه ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﻌﻠم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﻘﻄ کلام ﻘﺎﺑل
گفتن ﻮ ﺷﻨﻴﺪﻥ،
ﮐﻪ ﻫم
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ ﻫم
ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﻋﻠﻢ) ﻫم
ﺪﺭ ﻟﻐﺖ ﻓﻌﻠﺎ ،ﺑﻤﻌنی
ﺪﺍﻧﺶ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﻧشی هم
ﺒﺎﺷﺪ ﻓﻘﻂ
ﺩﺍﻧﺶ (ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ)
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺩﺍﻧشی ﭽﻪ ﻃبیعی
ﻮکه ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ
ﻳﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮکه ﻓقهی
ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ باشد. ﻋﻠم
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻤﻌنی آﮔﺎهی
ﻮﺍﺷﻨﺎئی
اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳقی ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺪﺭﻫﺮﻋﺼﺮﺑﻮﺩه
ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺩﻳﺎﻥ،
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
علمی ﻮﺳﻠﻮکی
اﻳﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ. که
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ وچه ﻋﻴﺴﻰ
ﻭﻣﺤﻤﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺠﺪﻳﺪﺗﺮ،
ﮐﺎﺷﻒ
ﻗﺮّﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ هستند که
ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻫﻔتم سمبول
ﺸﻬﻮﺩﻯ هست ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻋﻤلی
ﻤﺤﻤﺪ ﭘﻨج
ﺘﺎﻯ أﻭل ﺒﻨﺎم
ﭙﻨج ﺘﻥ آل عبا
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻮﺍﻏﺎﺯ ﺻﻌﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ مقام (ﺣﺴﻴﻨﻰ)
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺴﺎﻟک
بمعر فی
خداوند ﻴکی اﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻴکی
هم کاﻓﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﻭم
مقام الهی
زنده اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
عصر ولایت
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺑﻬﺮﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎم (ﺤَﺴَنی
) ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﻮم
ﺸﻬﻮﺩ (ﻓﺎﻃﻤﻰ)
ﻣﺎﺩﺭﻫﺴتی
ﻮﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼل
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﻤﺮگ
ﻮﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻌﻬﺪه ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰﻧاﻤﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﭽﻮﻥ
(ﺸﻴﻮﺍ ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺎ
ﻭﻣﺮﻳم ) دارد. ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻋﻠﻮﻯ
ﻴﺎ(ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺎم اﻭﻟﻴﻥ
کامل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺍﻣﻴﺮ
ﻭﺭﺋﻴس دائم
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ولایت محمدﻯ
اﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺵ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍه ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩمرتضوی
ﻋﻠﻮﻯ،ﻗﺒل اﺯ
آﻥ اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍه ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥﺴﻠﻮک الهی
ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺯﻃﺮﻳق ﺸﻬﻮﺩ
که ارم ﻋﻠﻮﻯ
اﺳﺖ.

ﺍﻳﻥﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻤﻠﻰ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻟﺎﻳل
ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘلی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍلهی
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭآثاﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺍﻣﻮﺧﺖ(ﺟﻤﻌﺎ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺭﺍ
تشکبل ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻋﻠم
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻪ
ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هستند. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺣتی
اﮔﺮﻋﻠﻮم ﻔقهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﻭﻏﺎﻟﺒﺎ بی اﺳﺎس
ﻭﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩه ، ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓقهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ(ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ)
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺎ
ﮐﺪﺍم یک اﺯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
ﺸﻴﻌیی با
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺻِﺮﻑ
ﻭﺍﺑﺴﺘگی اﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻮثاق ﻮ
ﺑﻨﺪ ﻣﻮثق
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻋﻠم
آﻧﺮﺍ ﻫم ﺠﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻨﺪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥاﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ بمعر
فی خداوند
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﮑم
ﺒﺨﺪﺍ ﻣﺘﺼل
ﺸﺪه ، ﻭﻋﻠم
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺩﺭﻋﻤل
ﻤﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﭘس اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺪّس
ﻭﭘﺮﺳﺘﻴﺪنی ﻮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
پرستیدن
مراتب ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:ﻭﺍﺟﺰل
ﺤﻈﻮﻇﻪ
ﺍﻟﺤﮑمة ،ﻭﺍﻓﻀل
ﺬﺧﺎﺋﺮه ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﺕ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺎﻧس ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻥ عقل ﻮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻥ،
ﺑﻬﺮه ﻫﺎﻯ
ﺤﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻦﺫﺧﻴﺮه
ﻫﺎﻯ آﺧﺮﺕ،
ﺍﺯﻧﻴﮑﻴﻬﺎ
ﻭﺣﺴﻨﺎﺕ ﺍﺳﺖ. هیچ
کس ﺑﺪﻭﻥ
ﻘﻴّﻮﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺭﻭحی ﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﭘﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺯﻧﺪه ﻭﺳﺎﻟم
ﺒﺎﺷﺪ. رﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺪﻳﮕﺮهم
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴک اﻧﺴﺎﻥ
عاﺩﻯ ﻮﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
اﻳﻥ ﺤﻈ ها
ﻮﺷﺎنس ﻫﺎﻯ
ﻠﺬﺕ ﺑﺨﺶ (ﺩﺭ
اﻫﻤﻴﺖ ﻟﺰﻭم
ﺴﻠﻮﻙ) ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ(شناختن ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ) ﺍﺯﺧﺪﺍ،
ﻭﺩل ﺪﺍﺩﻥ
ﺸﺨﺺ ﺑﻪ ﺍﻭ،
ﺑﺮﺍﻯ
گذﺭﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺪﻭﺭه ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺍﺯ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﻭﺑﻌﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
اﻳﻥ ﺴﻌﺎﺩﺗﻬﺎ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺷﺎﻧس ﻫﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ) ﺍﺳﺖ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ، ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍلهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﻋﻘلی ﻮ ﺍﺩﺭﺍکی
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
(ﺸﻬﻮﺩ ﻋﻘلی) ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ،
ﺩﺭﺗﻌﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻴﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (باﻟﺒﺪﺍﻫﻪ
ﻭﻓﻮﺭﻯ) ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻌﻠﻴم ﻘﺒلی
ﻮﺍﺷﻨﺎئی
ﺴﺎﺑﻖ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻠّﺎ
ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻧﺮﻓﺘﻪ،
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳق عقلی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ(ﻋﻠم لَدُنّی)
ﻨﺎﻣﻴﺪه ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻥعلم ﻟﺪنی
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬای عقلی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق و
پیامبری
مبعوث ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭقرآن
(ﺣﮑﻤﺖ) ﺍﻣﺪه . ﺣﮑﻤﺖﻋﻘلی
اﺳﺖ،ﻭﺣﮑﻤﺖ(ﻣﺤﮑم
ﺒﻮﺩﻥ)
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﻣﻮثّق ﺒﻮﺩﻥ،
ﻭﺣﮑم ﻮ(
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺒﻮﺩﻥ) ﻭﻗتی
ﺴﺎﻟکی ﺒﺮﺍﻯ
عمل ﻄﺎﻟﺐ ﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻫﻤﻴﻥ
عرﻓﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ قرآن ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻫم
ﻀﻤﻥ آﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻘﺮﺍﻥ،
ﺑﺪﻭﻥﺪﺭک عرﻓﺎنی
ﻮﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃﻨﻰ،
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ هیچ
اﺭﺯشی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، قرآن
ﺨﻮﺍﻥ ﺒﺮﺳﺮ
ﻣﻘﺎﺑﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻥ
مقام بهشتی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺪ. ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮕﺪﺍئی ﻮﮐﺴﺐ
ﺭﻭﺯﻯﻮﻣُﺮﺩه ﺧﻮﺭﻯ،
ﺍﺯ ﺭﺍه ﻗﺮاءﺖ
قرآن هم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺩﺭک
عرﻓﺎنی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰﺑﺎﻃنی
ﻘﺮﺍﻥ، ﻭﺣتی
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮﺑﺎ کسب
قُرّه ﻫﺎﻯ
هفتگانه
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﺮح آﻥ ها
ﺩﺭقرآن هست
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺣﮑﻤﺖ
ﻫﻢﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻧﻘل
أﺣﺎﺩﻳث ﺑﺮﺳﺮ
ﻣﻨﺎﺑﺮ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺎﻥ
ﺪﻳﻥ ﺨﻮﺭﺩﻥ،
ﻭ ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺑﺤﻤﺎﻗﺖ ﻣثل
ﺨﻮﺩ ﮐﺸﺎﻧﺪﻥ،ﻭﺷﻮﺭﺵ
ﻭﺑﻠﻮﺍ
ﻭﻓﺘﻨﻪ هایر
ﺍﺟﺘﻤﺎعی و
انقلابات
سیاسی ﺒﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻥ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺮﺍﻯ
أﺣﺎﺩﻳث ،ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺍقعی ﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﺍﺣﺎﺩﻳث
(ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ عملی
ﺴﻠﻮک ولایت
ﻤﺤﻤﺪ) ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ اصوّف
ایرانی
آریائی ﺍﺳﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥﺨﻮﺩ
ﻭﺗﻌﻠﻴم کاﻣﻠﺎﻥ
ﺘﻤﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ،
ﻭﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺑﻮﺩه
ﺍﺳﺖ که ﺳﺎﻟک
ﺸﻮﻳم ﻮکه ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق چون
پیامبران
گرﺩﻳﻢ. ﺣﮑﻤﺖ،
ﻋﺮﻓﺎﻥعملی
اﺳﺖ ﻭﺑس . ﻭﺣﮑﻴم
ﻮﺣﺎﮐم ﻮ
ﻣﺤﮑم ﺸﺪﻥ ﺪﺭ
ﻗﻮﺍم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ.

ﺍﻣﺎ ﺣَﺴَﻨﺎﺕ
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺑﻤﻌنی
ﻨﻴﮑﻴﻬﺎ
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
آﻣﺪه ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﻟﻐﺖ ﺍﺯﮐﻠﻤﻪ(ﺣَﺴَﻥ
ﻴﺎ ﮐﺎﻣﻞ) ﺍﻣﺪه
. ﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮﺧﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻥ،ﮐﺎﺭ
ﻣﺤﺴﻨﺎﻥ ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣَﺴَﻥ
ﻨﺎم ﺘﻤﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻋﺼﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻭﻣﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺣﺴﻴﻦ)
ﻳﺎﺣﺴﻨک
ﺪﺭﻣﻘﺎم ﺒﻪ
درجه ﺣَﺴَﻥ
ﻨمی ﺮﺳﺪ، گرچه
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ کامل
هر ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
ﺮﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ،
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کاﻣل ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﺍﺯ
ﻳﺎﺯﺩه ﺍﻣﺎم
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟم ﺘﺸﻴّﻊ،
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
غیبی یا ﻣﺠﻬﻮل
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﺪه،ﻭﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
ﺸﻨﺎﺧﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵﻫم
ﺒﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
هستند ﻳﺎ ﻧﻪ،ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﺳﻠﻮک عملی ،ﺑﺮﻭﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻝ
ﺳﺎﻟک که ﺑﺘﺤﺴﻴﻴﻥ
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ثوﺍﺏ
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻭﺭه ﺣﻴﺎﺕ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺫﺧﺎﻳﺮﻯ ﭽﻮﻥ
ﻤﺎل ﻮﺳﻠﺎﻣتی
ﻮﺷﻬﺮﺕ ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻳﺎ ﺍثاﺭ ﺍﺩبی
ﻮﻫﻨﺮﻯ و شعری
ﺒﺠﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،ﻫیچ
کدام ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ آنها
ﻘﺎﺑل اﻧﺘﻘﺎل
با ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻥ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
کاﺭﻤﺎ ﻭﻣسخ
گرﺩﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺫﺧﻴﺮه ﺍﻯ که ﻗﺎﺑل
ﺤﻔﻈ ﺒﺮﺍﻯ ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ اﺳﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ آثاﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﭘﺮﻭﻧﺪه ﺷﺨﺺ
ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﻤﺎم
کاﺭﻫﺎﻯ ﺴﺎﻟک ﺤﺴﻨﺎﺕﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺤﺴﻨﻪ ﻭﻧﻴکی ﻮﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ(ﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻗﺎﺋﻢ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
اﺳﺖ.

حدیث
071 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ۱۳۱ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻴﺰﻳﺪ ﻋﻘل اﻟﺮﺟل
ﺒﻌﺪ
ﺍﻟﺄﺭﺑﻌﻴﻥ الی
ﺨﻤﺴﻴﻥ ﻮ
ﺳﺘﻴﻦ، ثُمّ
ﻴﻨﻘﺺ ﻋﻘﻠﻪ
ﺑﻌﺪ ﺫﻟک ﻋﻘل
مرد یا هر ﺸﺨﺺ
ﺗﺎ ﭼﻬل ﺴﺎﻟگی
ریاد تر میشود
ﻮﺳﭙس
ﺩﺭﭘﻨﺠﺎه ﻭﺷﺼﺖ
ﺳﺎﻟگی ﻋﻘﻠﺶ
ﭘس ﺍﺯ آﻥ کم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦ (ﺭﺟﻞ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ مرد
عاﺩﻯ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺸﻬﺎ
ﻭﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎ،ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺩﻫﺪ،ﭘس
اﺯ ﺷﺼﺖ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺮﻭﺵﻋﻘلی از
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. رجل
ر اجل ره رو
سالک است که مرد
باشد یا زن . ولی
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﻳﻥ ﻘﻀﻴﻪ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ،
ﻭﺯﻳﺮﮐﻴﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﻤﺮﻭﺭﻋﻘل
ﻤﺎﺩﻯ آﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﮑﻮﺩکی ﻮﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺭه ﭘﻴﺮﻯ
ﻃﻮل ﺒﮑﺸﺪ. ﺑﺴﺮﻋﺖﻋﻘل
ﺒﻄﺮﻑ حیوانی
ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ آﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻮل
کشید،ﺣتی
ﺒﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق کوﺩکی
ﺨﻮﺩﺵ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺬﻫنی ﻨﻴﺰ،
ﻫﻤﻴﻥ گوﻧﻪ ﮐم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥغیر
ﺳﺎﻟک و حتی
متدیّن مذهبی
قشری که ﺒﮕﻨﺎه
ﻭﺍﻟﻮﺩگی
ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮﻋﻘلی
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺳﺮﻋﺖ
ﭘس ﺭﻭﻯ ﻋﻘل
ﻮﺫﻫﻥ او
ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﺎﻧس
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﺷﺨﺼﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﺒﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ
عرﻓﺎﻧﻰ،ﻭﻗﺪﺭﺕ
تخیّل
ﻮﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺫﻫنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟکان هر شش
ولایت سلوکی
نوع بشری که ﺑﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ،
ﺧﻴلی ﺪﻳﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺠﺪﻳّﺖ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل عبادی
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس،
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی
اﺯﭘﻴﺮ لهی
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺷﺎﻧس ﺍﻭ ﻫم
ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
هفتگانه
تجّیات الهی
میسّر نوع
بشری
ﮐﻤﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﻨﺠﺎﺕ
از نوع بشری
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺴﺎﻟک علی
رغم اﻳﻥ ﺤﺎﻝ،
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎه ﺑﻮﺩ،
ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺶ ﺍﺯ
ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،بجهان
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺒﺎﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل بشهو. د
ششم قائم ﻢ،ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐﻋﻘل کُلّی
و ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
الهی ﺸﺪه ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺳﻨﻴﻥ
ﭙﻨﺠﺎه ﻭﺷﺼﺖ،ﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
ﺪﺭﻋﻘل ﻮ ﺫﻫﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪه ﺍلهی هم
ﻫستند،
ﺑﻠﮑﻪﺣتی
ﺪﺭﺻﺪ ﺳﺎﻟگی
ﻮ ﺩﺭﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻣﺮﮒ، ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺭﺍﻣﺶﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﭙس
ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق انسان
کامل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ
ﻳﻘﻴﻥ کامل ﻮ حقّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ ﺧﻮﺩ،
ﻗﺪﻣﻬﺎﻯ
آﺧﺮﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣتی
ﺤﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻔﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
عقل ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻦ، که ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﻮکه برای
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺼﺮﻑ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ دﺭ
ﺟﻬﺎﻥ هستند. ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭﺑﺒﺮﻧﺪ. ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ هماﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ ﺍﻭ،
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮگ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻫم
ﭙﺮﻭﺍﺯﻯ ﭽﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
آﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭﻣﻠﮑﻮتی
گذﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺩ ﻭﻧﮕﺮﺍنی
هم ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ئﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺴﻔﺮ ﺍﺳﻤﺎﻧﻰ،
ﻭﻋﺮﻭﺟﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭ
ﺍﮔﺮﻫم ﺒﻔﺮﺽ،
ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺎﻧﻮﺍﺩه ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻮﻯ
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ آنها ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل اﺯ
ﻣﺮگ عزیزﺍﻧﺖ گذﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺽ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺄﻥ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻥ ﺴﻔﺮ
ﺍﺳﻤﺎنی
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت سوم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﻭﻫﻤﻨشینی
ﻮﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻤﺸﺘﺮک ﺮﻭح اﻳﻥ
کاﻣﻞ،ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻗﻄﺎﺭﺍﻥ
ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩ،
دآﻣﺎﺩه ﺭﺟﻌﺖ
و تولد ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻴﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭﺍﺻﻞ، ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺩﺩ،
ﻭﺑﻬﻮﺵ ﺍﻣﺪﻥ
اﻭ،ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻃﻔلی ﺪﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻤﺎﺩﺭ
فوق ﺑﺸﺮﻯ
ﭽﻨﺪﺳﺎلی ﻄﻮل
ﻤﻴﮑﺸﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﻃﻔل ﻨﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺭﻭﺯ ﺳﻮم
ﺘﻮﻟﺪ ﺧﻮﺩ با
مادرش ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺳﺎل
ﺸﺸم فازغ
التحصیل
دانشگاه
ﻣﻴشوﺩ. ﻋﻠﺖ
ﺍﻧﻬم ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻈﻴم
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﻐﺰﻯ،
ﻭﺳﻴﺴﺘم عصبی
ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻦ،
ﻭﻧﻔس و روان
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ که هزاران
برابر عقل
بشری قبلی او
است . ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﻤﻮﻥ هشتاﺩ
ﺳﺎل عمر ﮐﻨﺪ،
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﺻﺤﺒتی
ﺒﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟگی
مُرده ﺍﻧﺪ. ﻭﻃﻔل
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺮﺷﺪﺵ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﻋﻘلی ﻤﻴﻤﻮنی ،ﻭﺍﺣﺘﻴﺎج
ﺰﻧﺪگی ﺒﺪﺍئی
اﻭﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻃﻔل
ﺒﺸﺮﻯ،ﺣتی ﺪﺭ
ﻳﮑﺴﺎل ﺒﮑﻠﺎم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺷﺶﺳﺎﻟگی
ﺒﺪﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ.

ﭘس (ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ)
ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺮﻭهی
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺸﻤﻮل
اﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺍﺯ ﺣﺎل عقل
ﺠﺰئی ﺼﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩه ، ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ هم
اﺧﻄﺎﺭ ﺷﺪه ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎﻋﻘل ﺠﺰئی
ایدآل و کمال
طلب ،ﻭﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ و
پیش رفتع تر
ﻋﻤل کنند
ﺑﺪﺍﻥ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻨﺠﺎه ﺳﺎﻟگی
ﻨﺮﺳﻴﺪه ﻋﻤل
کنند، ﻭﺍلاّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰﺍﺯ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻗطعه اﻣﻴﺪ
آنها ﮐﺮﺩه ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺩم
ﺪﺭﭼﻬل و نه
ﺳﺎﻟگی راه
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻡ، ﻭﻫﻔﺖ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
و عرش رَحِمان
شهود هفتم ﺮﺳﻴﺪﻡ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺩه ﺳﺎل
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺘﺐ ﻋﻠمی ﻮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﺟﺴﺘﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩم . ﻭ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﻭﭼﻨﺪ
ﺭﺷﺘﻪﻋﻠمی ﺮﺍ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ می ﮐﺮﺩﻡ،
که همه ﭼﻴﺰ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻢ، ﺟﺰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ها
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩ،ﺣتی
اﮔﺮ
ﮐﺘﺐﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻗﺮاءت قرآن
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث ﺑﺎﺷﺪ.
ﺟﺴﺘﻥ ﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ،
ﻫﻤﺎﻥ (تجلّی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ)
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
نوع فوق
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ هشتم ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺎﻳﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯﻣﻄﻠق
الله
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮعی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ،
ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ نوع بشرﻯ
اﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هم ﭙس
ﺍﺯﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺎﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺎﺭﺍﻳﻥ ﺮﻓﺖ
ﻭﺍﻣﺪﻫﺎ ،ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻭﻧﺴﺨﻬﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

حدیث
072 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ۱۳۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ:
کمال اﻟﻌﻘل فی
ثلاث ،ﺍﻟﺘﻮﺍضع
ﻠﻠﻪ، ﻭ ﺣُﺴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻦ، ﻭ
ﺍﻟﺼﻤﺖ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﺨﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻥ
ﻮﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ،
ﮐﺎﺭﻋﻘل آﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺴﻪ
ﺻﻔﺖ ﻣﺘﺼّﻒ
ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻮﺍضع
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻳﻘﻴﻥ ﺨﻮﺏ،
ﻭﺳﮑﻮﺕ ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻴﺮ
باشد . ﻳﮑﺎﻳک
اﻟﻔﺎﻇ ﺤﺪﻳث
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻔﮑﻴک
ﻮ ﺗﺤﻠﻴل ﺸﻮﻧﺪ،
تاﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم ﺮﻭﺷﻥ
گرﺩﺩ. ﻭﺍلاّ
ﻫﺮ ﮐس ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻗل
ﻮﮐﺎﻣل ﺸﺪه ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﻤﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ، ﺗﻮﺍضع
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻳﻘﻴﻥ ﭽﻴﺴﺖ، وچه
ﮐسی ﺒﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺩﺍﻧﺶﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻳﻘﻴﻥ
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺳﮑﻮﺕ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﺎﻥ ﭙﺮ
ﺍﺯ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎنی ﻤﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ،که ﺭﻭﺷﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. (ﮐﻤﺎﻝ)
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺠﺴﺘﻥ ﻮﺑﺤﺪّ
ﺍﻋﻠﺎﻯ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﺳﻴﺪﻥ هدﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺒﻮﺩه . ﺗﺎ ﻳﻚ (ﺭﻭح
ﻔﺮﺩﻯ) ﻣﻥ
ﻮﺷﻤﺎ، ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ طی کرﺩه ،
ﻭﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ
ﺑﮑﻤﺎﻝﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪه ،
ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم که ﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﺒﺸﺮ،
ﭼﻘﺪﺭﺟﻨﺎﻳﺖ
ﻭ ﮔﻨﻪﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺍﻋﻤﺎل ﺠﻨﻮنی
ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﻴﻒ ﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩه ﺷﺪه
ﺍﺳﺖ وﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم که ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻣﺮﺩم ﺠﻬﺎﻥ
ﺠﺎﻫل ﻮﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪه ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻋﻘل ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
که ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻧﻴﮑﺎﻥ،
ﺩﺭﺣﮑم ﻨﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ، ﻭ
ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﻭﮐﺒﺮﻳﺖ
ﺍﺣﻤﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺸﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
ﺒﮑﻤﺎل ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ کمال هم
ﭽﻮﻥ ﺮﺷﺪ ﮔﻴﺎهی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﺯه
ﻭﻃبیعی
ﺨﻮﺩﺭﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ کرﺩ ﻭ
ﺯﺣﻤتی کشید
ﻮﻋﻘلی ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩ ﻭ ﺟُﺮﺑﺰه
ﺍﻯ ﺪﺍﺷﺖ
ﻭﺻﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ ﻭﺍﻳﻥ
ﻔﻘﻄ ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺮﻭﺵ ﻋﻤلی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺴﺘﻪ ﻭﮔﺮﻳﺨﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ. ﻭﻗﺒلا
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻔﺘنی اﺯ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ آﻣﺪه ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﻤﻔﻴﺪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ عقل
ﺟﺰﺋ ی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
کماﻝ،
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﻯ
ﻮﺻﻮل ﺒﻪ ﺍﻥ
هستند. ﻭﻧﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ عقل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺟﺰﻫﻮﺳﺮﺍنی
ﻨﻔس أمّاره ﻭﺷﻬﺮﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻦ ﻭهَوَس
ﭼﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﻋﻘل که
ﮔﻔﺘﻴﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤﺎﻟﺶ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
عقل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ،
ﺩﺭﻳک ﻨﻔس أمّاره
ﻭهَوَس ﺑﺎﺯ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨک ﻴﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﻥ
اﺩﺭﺍک ﺮﺳﻴﺪه ،
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﻭ
ﺑﻪ ﺍﺩﺭﺍک
ﻮﻓﻬم ﺴﻮق
ﺪﺍﺩه ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺪه اﺳﺖ، ﻭ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻨﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺷﺪه . ﻧﻘﺪ
ﺫﺍت ﻮﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﻭﺍﻳﺮﺍﺩﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺪﺍنی ﺒﻬم
ﺰﺩه ،
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺬﺍتی ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺸﺪه ، ﺩﻧﺒﺎل
اﻳﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ ﻭ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﻫﻨﻮﺯﻫم
ﺒﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺭﺍه ﺍﻧﺮﺍﻫم
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ها تا
ولایت ششم
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﺳﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺻﺎﺣﺐﻋﻘل
کُلّی ﻮﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪنی ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
کسب ﻭ ﺗﻌﻠﻴم
ﻘﺒلی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻥ هماﻥ عقلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﺳﺖ. ﻣﺘﻮﺍضع
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻳﻘﻴﻥ کاﻣل
ﻮﺳﮑﻮﺕ ﻣﮕﺮ
ﻳﺮﺍﻯ اﻣﻮﺭ
ﺧﻴﺮ تکاملی . ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺪﻣﻪ
ﮐﺎفی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت
ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت سلوکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند
ونه مسلمانان
قشری بهر نام
مذهبی ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﻔس ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻭﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺭ ﻧﻔس ﻣﻄﻤئنّه
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
هستند. ﮐﻪ
ﺍﻫمّ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺗﻮﺍضع
ﺒﺨﺪﺍ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺘﻮﺍضع
ﺒﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻮﺍضع ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻮﺍضع
ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩه ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺾ
ﺳﺎﻟﻚ،
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺗﻮﺍضع
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻮﺍضع
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﭙﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﺪه
ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
کاﻣل ﺸﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﻳﺪ،
ﺗﻮﺍضع ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﮑﻨﺪ،
گرچه ﺍﻧﻬﺎ
ﺣﻠﻘﻪ ﺑﻨﺪگی
ﺒﮕﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭلی
اﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل سوء
اﺳﺘﻔﺎﺩه اﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻮﺍضع ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
گهگاه ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ دل آﺯﺭﺩه ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺭﺍه ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺳﻠﻮک اﻭﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﭼﻨﻴﻥ کاﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮﺍﻭ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯﻳک
ﺍﻧﮕﺸﺖﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺣتی
ﻴکی اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﺎفی اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﺣتی اﮔﺮ
ﻳﻜﻨﻔﺮ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺘﻮ،
ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﮐﺎفی
اﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺒﺎﻋث
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺤﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤﺎل ﺒﺮﺳﺪ. ﺗﻮﺍضع
ﺒﻐﻴﺮ ﺧﺪﺍ،
ﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ و
مذهبی های قشری
اﺳﺖ. ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﻧفع ﻮ ﻓﺎﻳﺪه ﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﺍﻧﺠﺎ
ﺗﻮﺍضع
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻫﺮ
ﺟﺎ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤک
ﻮﻧفعی ﺒﮑسی
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،ﭼﻮﻥﺑﺖ
ﻭﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩد. ﺗﻮﺍضع
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ هم ﻫﺴﺖ،
ﻭلی اﮔﺮ
ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻮﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ
ﻫﺮﮔﺎه ﺗﻮﺍضعی
کرﺩﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩه ،
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻨفع
ﺨﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺤتی
ﺘﻮﺍﺿﻊ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﭘﻮﺳﻴﺪه ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﻨﺪ،
ﻓﻮﺭﺍ ﺟﺒﻬﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪو ،ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺑﺪﻭﻥﺮﺣم
ﺴﺮﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
کاﺭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ،
ﻭﺩﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ اﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
باﻳﺪ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻋﻘل ﻄﺮﻑ
ﻭﻣﻨﻄق ﻤﻘﺒﻮل
اﻭ، ﻭﻯ ﺮﺍ
ﻗﺎﻧﻊ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﮐس ﻓﺮﻣﺎﻥ
عثیدتی آﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩ،
ﺟﻠّﺎﺩ ﺍلهی
گرﺩﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺟﻠﺎﺩ ﺑﺰﺭگی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﮐسی
ﺮﺍ ﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺒﺮﺩ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﻭﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﮑسی که ﻣﻐﻀﻮﺏ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. گرچه ﺣتی
اﻭﺭﺍ ﺩﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺒﺮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﮐسی بخاطر
ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭﻏﻔﻠﺘﻬﺎ
ﺑﻌﺪم ﺒﺮﻭﺩ. که
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﻨم گوﺩﺍﻝ
ﺍﺗﺶ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻤﻴﺒﺮﺩ،
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭه ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃبیعی
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ طی
کنند
ﻭﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳاند. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺻﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل
کاﻣﻞ، ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،
ﺩﺍﺷﺘﻦ (ﺣُﺴﻥ
ﻴﻘﻴﻦ) ﺍﺳﺖ. ﺣُﺴﻥ
ﻴﻘﻴﻦ(ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻴﻘﻴﻦ)ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﻨﻮع
ﻴﻘﻴﻥ ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺍه ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍﺣُﺴﻥ
ﻮﮐﺎﻣل
ﻮﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﺣُﺴﻥ ﻴﻘﻴﻥ
کند. ﻳﻘﻴﻥ هم
ﺒﺎﻭﺭﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﮐسی
ﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪه ﺍﻳﻢ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﻌﺪم ﻴﻘﻴﻥ
خود ﺒﺎﺷﺪ. گرچه
ﺩﺭﻋﻤل همه ﺭﺍ
ﻫم ﺒﺪﻭﻥ
ﻴﻘﻴﻦ، ﻭﻟﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺴﺎﺩه ﻣﻴﺎﺑﻴم
ﻮﻣﺪﺍم
اﻟﻔﺎﻇﻰ ﭼﻮﻥ
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺳﺎﻟک ﻮﻗتی ﺮﺍه
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍئیذ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ
ﻫم ﻘبلا ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻟﻴل
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﻭﺍلاّ
ﻫﻤﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺗﺼﺪﻳق ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ،
ﻳﻌنی ﻨﺪﻳﺪه ﻭﻓﻘﻄ
ﺸﻨﻴﺪه ،
ﻭﺩﺭﮐﺘﺎبی اﺯ
ﮐسی ﺨﻮﺍﻧﺪه ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی هست .
ﻭﮐﺎﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻠﻴم
گرﻓﺘﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺮﺍهی
اﺳﺖ، ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻋﻠم آﻥ هم
کاﻣﻠﺎﻥﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻋﺎﺭﻓﺎﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍه ﺭﺍ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﺳﺎﻟک
همرﺍه ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﭽﺸم ﺪﻝ، ﻭ
ﺭؤﻴﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍلهی ﻤﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺍﻳﻥﺮﺍ ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻤﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﻴﻴﻘﻴنی که ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﻭﻋﻴﻥ
ﺪﻳﺪه ﺷﺪه ،
ﻭﺑﺎﻋث
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ قبلی
او است. ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻨﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺏّ ،ﺩﺭتجلّی
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎم الهی
میسّر نیست . ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﺎﺹ ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﻭﻣﻠﮑﻮتی
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ها
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺎﺹﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺣتی
ﻨمی ﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ عین
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺪﻳﺪنی اﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻪ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ
ﻭﭼﺸﻴﺪ ﻭ ﺩﻳﺪ،
ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
مُلّاها
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥﺨﻴﺎل
ﭙﺮﺩﺍﺯ ﻭﺣتی
ﺒﻴﻤﺎﺭﺍﻥ عقلی
اﻋﺘﻤﺎﺩ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺩﻟﺎﺋل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﻤﺎ
ﺑﺸﻮ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪه ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. آﻳﺖ
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭﻣﻌﺠﺰه ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ( ﺁﻓﺖ
ﺍﻟﻠﻪ)ﻭﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻭﺑﻠﺎﻯ ﻤﺮﺩم
ﺴﺎﺩه ﻭﻗﺸﺮﻯ
هستند. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ،ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﻨﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺩﻟﺨﻮﺵ ﮐﺮﺩه
ﺍﻧﺪ، ﻣﻥ ﻄﺒق
ﺮﺳﺎﻟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﺖﺍلهی عمل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮﻏﻠﻄ
ﺒﻮﺩ ﮔﻨﺎﻫﺶ
ﺑﮕﺮﺩﻥ آﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻌﺪ
ﻫم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ آﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮔﻨﺎه ﺍﻭﻫم
ﺒﺨﺸﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﮐﺎﺭﺧﺪﺍ ﻫﻤﻪ ﻋﺒث
ﻭﺑﺎﻃل ﺸﺪه ،ﻭﺩﻳﮕﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ ﻫم
ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ
ﺪﺍﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
چون زردشت وموسی
ومسیح بوده ﻭﺳﺎﻟک
که ﻳﻘﻴﻥ کاﻣل
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ،
ﻭﺍﻳﺎﺕ ﺍلهی ﻮحجّة
ﺍﻟﺄﺳﻠﺎمی
ﺴﻠﻮکی ﻴﺎﻓﺖ،ﻭ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ
ﻭﺩﻳﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻥ آﻳﺎﺕ
ﻭﺣُﺠج اسلام
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺻﻔﺖ
ﺳﻮم ﺴﮑﻮﺕ
ﻋﺎﻗل اﺳﺖ،
ﻣﮕﺮﺩﺭﺍﻣﺮﺧﻴﺮو
تکامل . ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻮﻥ
ﺪﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺠﺎﻥ ﻫم
اﻓﺘﺎﺩه ﺍﻧﺪ. ﺯﺩﻯ
ﻀﺮﺑﺘﻰ،
ﺿﺮﺑتی ﻨﻮﺵ
ﮐﻦ، ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﭙﻴﺮﺳﻠﻮک
ﻤﻴﮑنند،
ﻭﺭﻭﺯه ﻭﺻﻮم ﻮ
صُمّ ﺳﮑﻮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮک
ﻮﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﻮﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻨﻤﻴﭙﺮ
ﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺑﻌﺪ
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎل
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻠﻮکی لازم
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﻋﺎﻗل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺴﮑﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪ ،ﻭﺍﺯﺍﺭﻯ
ﻧﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
(ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ)ﺍﻧﻬﺎ
،ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ(مُلّاهاﻯ
ﻤﻠﺒّس ﺑﻠﺒﺎس
ﺯﻫﺪ ﻭ ﺭﻳﺎ
)ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ علم
ﻔﻘﻪ ﻭﺣﺪﻳث ﻭقرآن
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻋﺒﺎﺩتی
کرﺩه ﺍﻧﺪ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﺧﺪﺍﻫم ﻘﺒﻮل
کرﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣتی ﺪﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ،
ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ قرآن،
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
هرﻋﺼﺮ، ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ هر
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هرﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨی
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺭﺍ،
ﻫﻤﺎﻥ مُلّاها،
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ (ﻣﻠﺄ) آﻥ
ﻘﻮم هستند،ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺩﺭﭘﻮﺳﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺎه ﮐﺮﺩه
ﺍﻧﺪ. ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺴﮑﻮﺕ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ،ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭽﻴﺰﻯ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺧﻴﺮ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﻃﺮﻑ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻠﻒ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ
ﺧﺎﺭج
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺧﻴﺮ
ﻓﻘﻄ ﻨﻴﮑﻰ
ﻭﮐﻤک
ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯﺍﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺧﻮﺑﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻣﻘﺎم ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﺳﺖ. ﺳﻠﻮک
الهی ﺘﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺵ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺨﻴﺮ ﻭﺍقعی
اﺳﺖ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﻃﺮﺩ
آثاﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻥ ﻮﻧﻔس ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺒﻬﺘﺮﻳﻥ ها،
ﺩﺭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻘلی
ﻮﺷﻬﻮﺩ،
ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﻮﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺗﺮﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻫﺴﺘﻰ است . ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺩﺭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍلهی
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻗﻄﻌی
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﭙس ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺨﻴﺮ ﻭﻧﻴکی ﻮﺍقعی
اﺳﺖ، ﻭﺧﻴﺮ
ﺭﺳﺎنی هماﻥ
ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻫﺮ ﻣﺤﺒتی
که ﻫﺮﮐس ﺑﮑﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻮﺍﺏ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﻫم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﻭغ ﻮﺗﻬﻤﺖ
ﻭﺑﻬﺘﺎﻥ
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩه ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩه ،ﻋﻘل
ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﭙﻮچی ﻮﻋﺒث
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ و نهلیزم
ﺑﺮﺩه ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻮﺍﺑﮕﻮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺟﻮﺍﺑﺶ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
ﻤﻘﺎم ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩﺵ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎ
ﻭﺑﺎﺰﮔﺸﺖ با
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻄﻠبی ﺒﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻋﺮﻓﺎنی ﺒﻮﺩه
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﺮﻳﺐ
ﻭﺳﺮﮐﻴﺴﻪ
ﮐﺮﺩﻥ آﻧﻬﺎ،
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻠﺬتی
اﺯ ﻣﺼﺎﺣبی
ﺰﻳﺒﺎ ﺭﻭئی
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻠﺎم
أﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﺷﻨﻴﺪنی اﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪ
ﻫم ﺸﻨﻮﻧﺪه ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺰه ﻣﺰه
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺧﺎﻃﺮه
ﺷﻴﺮﻳﻥ آﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺳﻴﺎﺣﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻮﺣتی
ﻤﻠﮑﻮتی ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺒﻨﺎم
ﻔﻄﺮﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﺎ ﮐﻤک
ﺨﺪﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل آﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﺭﺍه ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭگرچه
ﺍﻳﻥﺤﺎل ﺨﻴلی
ﺒﻨﺪﺭﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ هرﮐس
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل او ،ﻭﺍﻳﻨﺪه
ﺍﻭ ﺍﮔﺮﻫم
أﮐثرﻳﺖ ﻋﻈﻴﻢ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎق ﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
اﺣﻮﺍلی
ﻮﮐﺸﺸﻬﺎئی
ﻮﻋﺸﻘﻬﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘل آﻥ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻋﻘل ﺪﺭﮐﻠّﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﻠﺎﻯ
ﭘﺎﻯ ﺠﻨس
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﺮﺩه ،
ﻭﺑﺘﻌﻈﻴم
ﺒﺮﺩه ﺍﺳﺖ. ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺩﺭ ﺩﻣﮑﺮﺍسی
ﺤﻖّ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﺪﺭﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﻏﻴﺮﺣﻘﻴقی
اﺳﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺍﻗﻠﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ حقّ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺍﺭﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﮐثرﻳﺖ حقّ
ﻮﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺑﻘﻴﻪﺍﻧﺪ
که ﺪﺭﺣﮑم
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﻗﺎﺑل
عطف ﻭﺑﺨﺸﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﺤل
اﻧﺘﻘﺎم الهی
و جهنّمی
ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻥ کاﺭﻣﺎ
ﻳﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ
اﻟﺴﻦ ﺑﺎﻟﺴﻦ،
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﮑﺴﺖ ﺩﻧﺪﺍنی
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﻧﺪﺍنی
ﺒﺸﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻧﺸﺪ،
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ. که ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﺘﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺍﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻧﻔﺮ
ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ
ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺭ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪ، ﻭﭼﻮﻥ
گوﺳﻔﻨﺪﻯ
گرﺩﻧﺪ ،ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ
شقاوت و
ﺴﺮﺑﺮﻳﺪه ﺷﺪﻥآﻣﺪه
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
گوﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
اﻣﺮﻭﺯ،
ﺍﮐثرﺍﭼﻮﻥ ﻤﺎ
بشر ﺑﻮﺩه اند
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
که ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺍﻳﻥ آثاﺭ
ﮔﻨﺎه ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﺮﻭحی
ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻴﻢ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍه ﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺨﺼﻮﺹﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ولایت
سلوکی ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ اﻭلیای
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻭﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎد
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺣﺮفه اﻯ
ﺠﻬﺎﻥ،ﻭﻋﺎﻟم مُلّاها
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﺸک اﺳﺖ
ﻭ ﻭﻫم ﻮ ﺧﻴﺎﻝ.

حدیث
73- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘﻞ شده (ﺝ۱ﺹ۱۳۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ:
اﻟﺠﻬل فی
ثلاث ،ﺍﻟﺘﮑﺒّﺮ،
ﻭﺷﺪّة
ﺍﻟﻤﺮاء ،ﻭﺍﻟﺠﻬل
ﺒﺎﻟﻠﻪ،
ﻓﺄﻭﻟﺌک اﻟﺨﺎﺳﺮﻭﻥ
ﺍﻣﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺠﻬل و جهالت
ﺴﻪ ﺗﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻳکی ﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﻳﮑس
ﺮﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺸﺪﻳﺪ، ﻭﻳکی عدﻡ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
هستند ﮐﻪ
ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﻴﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺿﺮﺭ ﮐﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺴﻪ ﺻﻔﺖ ﺍﻫمّ
ﺼﻔﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺍلاّ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺮﺍ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻗﺒلا ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺯﺳﻪ ﺻﻔﺖ
ﻋﻤﺪه ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
گفته ﺑﻮﺩ. (ﺟﻬﻞ)
ﺩﺭ ﻟﻐﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ)
ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
نیز ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﮐﻔﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﺣتی
ﻤﺘﺨﺼﺼﺎﻥ
ﺒﺰﺭگ ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﺗﺨﺼﺺ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻮﻧﺪﺍﻧﻤﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺑﺎﻧﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻡ، ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘم
ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻢ. ﭘس
ﺍﮔﺮﺍﻳﻥ ﺤﺎل
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺴﺨﺖﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺨﺴﺮﺍﻥ هم
ﻤﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺟﻬل ﺒﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ(
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ عقل )
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ کسی
ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،
ﮐﻪ بی عقل
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻋﺎﻗل
ﻨﺪﺍﻧﺪ،ﺣتی
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ عقب
ﻣﺎﻧﺪه ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻋﺎﻗل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﺩﻯ
ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻌﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻳﺎ
ﻏﺎﻓﻠﺎﻥ امور
ﺍلهی اﺣﺴﺎس ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻋﻘلی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺪکی
کمبوﺩﻋﻠمی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻨﻬم عملا ﺑﺮﺍﻯهیچ
کس ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻋﻠمی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺟﻬل ﺒﻤﻌنی
ﺴﻮﻡ،ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻦ،
ﻭﻳﺎ ﻋﺪم
آﺷﻨﺎئی
ﻮﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺍﮔﺎﻫﻰ،
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺘﮑﺎﻣل
آﻓﺮﻳﺪه ،ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺠﻮ،ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧتی که ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻫﻤﻴﻥ
هدﻑ ﺍلهی
ﺘﮑﺎﻣﻞ
وﻭﺟﻮﺩ،
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ کامل
ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻘﻠﻴﺪﻋﻤﻠﻰ،
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ،ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍلهی ﺰﻧﺪه ،ﺩﺭﻫﺮﻋﺼﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﻪ گرچه
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻧﺎﺩﺭﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ها ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ مُلّاهاﻯﻤﺬﻫﺒﻰ.
که ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻮ ﺍﺩﻳﺒﺎﻥ
ﻔﻴﺰﻳکی ﻮﻃﺒﻴﻌﻰ.
ﺟﺎﻫل اﻧﺴﺎنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ ،ﻭ
ﻭلی
ﻨﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
مرﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪﻋﻘل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﻮ
ایدآل ﻄﻠﺐ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺟﻮئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻔس أمّاره هَوَس
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻔس و ر
وان ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪه ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻨﺎم
ﻮﺟﺪﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭﮔﻴﺮﺩ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻘل کُلّی الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﭘس
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻋﻘل ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺟﻬل
ﻨﻴﺰﻣﺮﺍﺗبی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺟﻬل
ﻤﺮﮐﺐّ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺑﺪ
ﺍﻟﺪﻫﺮ
ﺩﺭﺣﻤﺎﻗﺖ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ. ﺟﺎﻫل
کسی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮک ﻛﻨﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
اﻟﻨﻮع ﻮﻋﻘل کُلّی
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ نیز
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﺍقعی ﺨﺪﺍ
ﻫﻤﻴﻥ
هاﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺃس ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ مُلّاهاﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮﻗﺸﺮﻯ
ﺘﻤﺎم أﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻣﻠﺎﻳﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﭽﻪ ﺷیعی
ﻮکه ﺳنی
هستند . ﺩﺭ ﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ،
ﻭﻣﻠﺒّﺴﺎﻥ
ﺒﺮﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻮ
ﺯﻫﺪ ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﻮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻭﺣتی
ﺰﻫﺪ ﺻﺎﺩق
آﻧﻬﺎ، ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﺑﺮﺍﻯ عباﺩﺕ ﺍلهی
ﻮ ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌلی
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺴﺎنی ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺑﺎ ﻧﻴّﺖ
ﻭﮐﺸﺶ،
ﺑﺮﺍﻯﺘﮑﺎﻣل الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺍه
ﺧﺪﺍ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘل کُلّی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ،ﻭﺳﭙس
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﮑﺴﺎنی
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
کمال اﻟﻬﻰ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
کاﺫﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳک
ﺴﺎﻟک
ﺒﻨﻈﺮﻣﻦ،
ﺑﺮﻭﺵ ﺍﻭﻳس
ﻗَﺮَﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺗﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
اوﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﻘﺎم
ﻔﻌلی الهی
اﺳﺖ، ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﻣﻌﺮفی ﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻮﻥ أﮐثرﺍ
ﺣﺮﻳﺺ ﻭﻋﺠﻮل
هستند، ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺼﻠﺤتی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺩ،ﮐسی ﺮ
ﺍﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺮﺩ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎل
ﺰﻳﺎﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﺎﻟﺐ، ﻗﺪﺭﺕ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﭙﻴﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺴﺮﻧﺨﻬﺎ
ﻭﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎئی اﺯﮐاﻤﻠﺎﻥ
الهی ﺘﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ عقل
ﺪﺍرند
ﺗﺎﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻄﻠﺐ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ ﮐم
هستند،ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ کاﺫﺏ
میباشند،ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﻳﺎﻥ
أﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭﺭأس
ﺍﻳﻨﺎﻥ هستند. ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ،
ﺣﺪّ ﺍﻗل
اﺩّﻋﺎﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻠﺎﻳﺎﻥ
ﺒﺨﺎﻃﺮﮐﺴﺐﻋﻠم
ﻔﻘﻪ ﻭﺯﺑﺎﻥ
عربی ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﻭﺗﺮّﻫﺎتی
ﺪﻳﮕﺮ،
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺪﺭک اﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺠﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺪﺭﻙ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭﻋﻠم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ ﻤﺪّعی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺑﺮﻮﻫﺴﺘﻴﻢ،
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺷﺮﻳﻒ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق ﺮﺍ ،ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﮔﻤﺮﺍﻫﺎﻥ
ﻮﺩﺟّﺎﻟﺎﻥ ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﻣسیح
ﻨﻤﺎ)
ﻧﻴﺰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻴﻌنی غیر
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺨﺎﺳﺮﺍﻥ
ﺠﻬﺎﻥ،
ﺍﻳﻥﺴﻪ
ﺻﻔﺖﻣﻬم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻭل
اﻳﻨﮑﻪ ﺗﮑﺒّّﺮﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﻌﮑس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی که
ﺗﻮﺍضع
ﺒﺨﺎﻃﺮﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺻﺒﺮ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ برﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻨﺎﻥ
ﺠﺎﻫل ﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﺗﻔﺮﻋُﻥ
ﻮﺗﺤﮑم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻧﺸﺪه ،
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻮﺳﻴﺪﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺍﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺎه ﺳؤﺍﻟﻴﻬﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺒﺎ اﻭﻟﻴﻥ
ﺤﺮﻑ ﺍﻧﻬﺎ
ﻗانع ﻨﺸﻮﻧﺪ،ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺗﮑﻔﻴﺮﻣﻴﮑﺸﻨﺪ.
ﺑﺤث ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺗﮑﺒّﺮ
ﺭﺍ ﺑﻮﻗﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﺤﻮل
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ،ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺘﮑﺒﺮ ﻫﻴﭻ
ﺗﻮﺍضعی
ﺒﺮﺍﻯﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻣﻨﺎفع
ﻔﻮﺭﻯ
ﻮﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠبی
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻴﻤﻨّﺖ
ﻫﺮﮐﺎﻓﺮ
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻗﺎﺗﻠﺎﻥ ﺤﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺮﺍ هم
ﻤﻴﮑﺸﻨﺪ.

ﺩﻭم
ﺸﺪّﺕ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺫﮐﺮ
(ﺷﺪّﺕ)
ﺑﺨﺎﻃﺮﺻﻔﺖ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻨﺴبی ﺪﺭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ اﺳﺖ،ﻭلیذ
ﺸﺪﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻣﺘﮑﺒﺮﺍﻥ
ﻮﻣﺪﻋﻴﺎﻥ عقل
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ 180 ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﮑس ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺰﻫﺪ ﻭﭘﺎکی
ﻮﭘﺮﻫﻴﺰ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎه ، ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﺍﻥ
کاﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﻠﺎﻳﺎﻥ
ﻤﺬﻫبی
ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ ﻮ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺠﻮﺍمع ﺒﺸﺮﻯ
هستند. ﻭﺍلاّ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻋﻠﻤﻰ
،ﻧﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺘﮑﺒﺮﻯ ﻮﻧﻪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺮﻳﺎﻛﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺣﺪیث ﻫم ﺪﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ،
ﺍﺯ ﺫﮐﺮ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻠﺎﻳﺎﻥ
ﻮﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺑﺮﻣﺮﺩم
ﺠﺎﻫل ﻮبی ﺨﺒﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻬﻰ،ﺣﮑﻤﺖ
ﮐﺮﺩه ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻳک ﺮﻳﺎﮐﺎﺭ
ﺯﺍﻫﺪ،
ﻭﻣﺘﻈﺎﻫﺮﺑﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﻘﺪّس
ﺍﻟﻬﻰ،ﺣتی اﮔﺮﺳﻠﻮکی
هم ﺒﮑﻨﻨﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﻄﻠﺒﺎﻥ،
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑل
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬه
هستند. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﺠﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻴکی اﺯ
ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎﻥﻮﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
میباشند، ﻭ
ﺍﺯ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺠﻬﻨم ﺨﺪﺍ.

ﺍﻣﺎ
ﺻﻔﺖ ﺳﻮم ﺠﻬل
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻫﻴﭽﮑس
ﺭﺍﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻴم
که ﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﺑﺎﺭه ﺧﺪﺍ
ﻧﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻧﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻧﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭحی
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
کموﻧﻴﺴﺖ ﺧﺪﺍ
هم ﻔﺮﺽ
ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﺒﺮﺍﻯﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻗﺎﺋل ﺸﺪه
ﺍﻧﺪ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﻳک عقیده ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎن ﻮ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻥ هم
ﺒﺪﻭﻥ عقیده ﺣتی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭه ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺩبی
ﻮﮐﺘﺎﺑﻰﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
علمی ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﻨﻴﺪنی اﺯﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻤﺤﺮﻭم
اﺯﮐﻤﺎﻝ،
ﻭﺑﻨﻘل اﺯ
ﻣﺮﺩه ﮔﺎﻥ ﻗﺒلی
ﻤﺪّعی ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﻘﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﻧﺴﺒﺘﺎﻫم
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻭﻋﻠﻮم ﻔقهی
ﻮﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،
ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻓﻠﺴفی
ﻮﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ
هستن ،ﺑﺮﺍﻯﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍقعی ﺨﺪﺍ ﮐﺎفی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی
اﮔﺮﺍﻳﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎ ﻫم
دﺭﺳﺖ باﺷﻨﺪ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﺷﻨﻴﺪنی
ﻮﻋﻠمی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻴﭽﮕﺎ ه ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻤﺘﻮﻗﻒ ﮔﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻤﺪّعی
کماﻝ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. خوﺩ
ﺩﺭﺣﻴﺮﺕ ﻭﺳﺮ
ﺩﺭﮔمی
گرﻓﺘﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﺍﮐثرﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ،
ﮐﻪ ﺧﻴلی هم ﺪﻳﺮ
ﺷﺪه ، ﻣﺎنع اﺯ
ﺍﻳﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ حتی
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻗﺺ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﻧﻬﺎ هم
ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﮔﻨﺎه ﺷﻮﻧﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺴﺌﻮل آﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺟﺎﻟﺐ آﻥ ﺪﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﻠﺎم اﻣﺎم
غرّالی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﻌﻠﻮم ﺮﺍ
ﺑﺪﺭﺳتی ﻮﺩﻗﺖ
ﻣﺮﻭﺭ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺭﺋﻴس ﺩﺍﻧﺸﮕﺎه
ﻧﻈﺎﻣﻴّﻪ
ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
مرکزﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺎﺭﻳخ اﺳﻠﺎم
ﺸﺪ، ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻧﺎ
ﮔﻬﺎﻥ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻮﻋﺎﻟم ﺒﻮﺩﻥ
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ،ﻭﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪﻫﺎﻯ
عزﻟﺖ ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺳﺎل ﺒﺎﻟﺎﻯ
ﻤﻨﺎﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻣﻮی ﺩﻣﺸق
ﻤﺨفی ﻮﻋﺰﻟﺖ
ﺟﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ،ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺣﺎل
ﻮﻯ ﻤﻮﻓق ﺸﺪ
ﻳﺎ ﻧﺸﺪ ﺑﺤث
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ
ﺮﺳﻴﺪ، ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﺮﻭم
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
گرﺩﻳﺪ ،ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎه ﻓﺮﺳﺘﺎﺩه
ﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺑﻥ
عربی که ﺍﻳﻥﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩ ﻭﮔﻨﺎه ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﮕﺮﺩﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ،
ﻭﻗﺼﺪ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻋﺎﺭﻑ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺳﻠﻮک
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ (ﭘﻨج
ﺘﻥ آل عبا )
ﻣﻮﺿﻮﻉ (ﺣﺪﻳث
ﮐﺴﺎ) ﺭﺍ ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺑﺰﺭگ
ﻤﺘﻌﻠق ﺒﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺫﺑﺎﻥ
ﻮﺟﺎﻫل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی اﺳﺖ،ﻭﺍلاّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ علمی
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺴﺮﺍﻥ
کمترﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻋﻠﺖ
ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺪﻭﻃﺮﻓﻪ
ﺑﻮﺩﻥ آﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳکی
ﺨﺴﺮﺍﻥ
اﺯﺳﻠﻮک ﺤﻘّﻪ
ﺍلهی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ زمان
ﺒﻤﻮﺟﺐ
ﺳﻴﺴﺘم
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
و ﺗﺠﻠﻴﻪ، ﻭمَحرومیّت
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم که
ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴتی
اﺯﮐﻤﺎل ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴتی
اﺯﻋﻘل ﻮ ﻋﻠم لَدُنّی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ
ﻮﻣﻌﺮﮐﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ایناﻥ،
ﺟﻨﻮﻥ ﻮﺣﻴﺮﺕ
ﻭﺑﺪ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﻫﻮﺳﺮﺍنی ﻮ
ﻋﺸق اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍ
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺿﺎﺑﻄﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﻫﻴج
آﺭﺍﻣشی ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮﻓﮑﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺧﺴﺎﺭﺕ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎﺯه
ﺟمع ﺨﺴﺎﺭﺕ
ﺍﻳﻥ ﻮﺭ ﻗﻀﻴﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ،
ﺑﻤسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﮐﺎﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﺍﻧﮕﺎه ﭘس اﺯ
ﺍﻥ همه ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯهم
عمل ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺒﺎﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺗﺎﺣﺮﻑ ﺧﺪﺍ
ﺑﮑﺮسی ﻨﺸﻴﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ آﻣﺎﺩه ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯلی اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯهمگا
اﺳﺖ. ﻭﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻳﺎ (ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻘﻠﻤﻬﺎ
ﺷﮑﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻣﺮﮐﺐﻫﺎ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﺸﻚ
ﺷﺪﻧﺪ
ﻣﻤﮑﻥﻨﻴﺴﺖ. ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻤﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭلی
کشش ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻓﻄﺮﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻫﺮﮐس ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. گرچه
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﺩﻳﺪه ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ عمل کرﺩ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩق
ﺒﻮﺩ ﻭﺍثباﺕ
ﺻﺪق ﻮﻋﺪه ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺻﺒﺮ ﻭتحمّل
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻋﻘل
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮ
ﻟﻴﺎﻗﺖ ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷتند
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯالگوی
کمال الهی
میسّر ﻤﻴﺮﺳند،ﻭﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻧﻔس ﺭﺍﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ همیشه ﮐﺸﻴﺪه
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻮﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪه ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻋﺪم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﻨم نوع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻨﻪ ﻓﻘﻄ
ﺨﺴﺮﺍﻥ عظیم ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻔﻮﺯ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪه
ﺍﻧﺪ، ﻭﺍﻳﻥ
ﻔﻘﻄ ﻔﻮﺯ
ﺍﻋﻈم اﻟهی
اﺳﺖ، ﻧﻪ
ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺪﻳﮕﺮ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﻮﺩ ﻭﻧﻪ مُلّاهاﻯ
ﺮﻳﺎﮐﺎﺭ ویا
مارکسیست ها .

حدیث 0074 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ(ﺝ۱ﺹ161
ﺑﺤﺎﺭ)ﭼﺮﺍ
ﻣﺮﺩم که ﻋﻘل
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی
علم ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ،
ﺍﺩﺭﺍک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻄﻮﺭﮐلی
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ ﻨمی
ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﺍﻥّ
الله ﺗﺒﺎﺭک ﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﺣﻴﻥﺨﻠق ﺁﺩﻡ،
ﺟﻌل ﺃﺟﻠﻪ
ﺑﻴﻥ عینیه ،ﻭ
ﺍﻣﻠﻪ ﺧﻠﻒ
ﻇﻬﺮه . ﻓﻠﻤّﺎ
ﺍﺻﺎﺏ
ﺍﻟﺨﻄﻴئة ،ﺟﻌل
أﻣﻠﻪ ﺑﻴﻥ
عینیه ﻭ ﺍﺟﻠﻪ
ﺧﻠﻒ ﻇﻬﺮه . ﻓﻤﻥ
ثُمّ ﻴﻌﻘﻠﻮﻥ
ﻮﻟﺎ ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ هنگاﻣﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺩم
ومقصود انسان ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺳﺎﻟم ﺨﻮﺩ
ﺧﻠق ﮐﺮﺩ، ﻣﺮگ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻳﺶ ﻭﺑﻴﻥ
ﺪﻭﭼﺸﻤﺎﻧﺶ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻭﻳﺎﺩ
ﻣﺮک ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
اﻣﻴﺪﻫﺎ
ﻭﺍﺭﺯﻭﻫﺎ ﺭﺍ
ﭘﺸﺖ سر
ﺧﻮﺩﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ کمتر
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭلی
ﻮﻗتی گناه ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﻣﺪ،
ﺍﻣﻴﺪﺵ ﺭﺍ
ﺑﻴﻥ ﺪﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ،ﻭﺍﺟل
ﻮﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺸﺖ
ﺳﺮﮔﺬﺍﺭﺩ. (ﺍﺩﻡ)
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺤث ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬم
ﻴﻬﻮﺩیان، ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﺍﺯ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
هاﻯﻤﺮﺩﻡ،
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ،ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻓﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥکه ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻗﺒلا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺎﺯم
ﺮﺍﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
اﻭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻘلی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺗﮑﺎﻣل
أﺑﺪﻯ ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ أﻃﻔﺎل
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﻧﺎﻗﺺ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺶ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺒﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻟﺬﺍ ﺷﺨﺼﻴﺖ
ﻓﻄﺮﻯ اﻭ
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻴﺪﻫﺎ
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮﺑﺮﺍﻯ
اﺟﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺮگ
ﻮ ﻣﺴﺎﺋل عقلی
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﺒﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺮگ ﺮا ﺑﮑلی
ﻨﺎﺩﻳﺪه ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
آﺩم ﺨﻄﺎ ﮐﺎﺭ
ﺷﺪ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ. ﺍﻣﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺩم
ﺘﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ،
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻔﻄﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﺮگ
ﺮﺍ ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯﻨﻔس
أمّاره ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍلهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎه
ﻧﻪ ﻣﺮگ ﺨﻄﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ ،ﮐﻪ
ﻗﺒل اﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺒﺴﺮﺍغ اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻳﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﺬﺏ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ،
ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯﺧﻄﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳتی اﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺩم عقل
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی
علم ﻨﺪﺍﺭند. ﻳﻌنی
هنوﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی
آﻧﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻧمی
أﻧﺪﺍﺯﻧﺪ، ﻭ
ﻧمی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﮑﻨﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺎﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭﺍﺗﻤﺎم ﺤُﺠّﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﺮﻓﺘﻪ، ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻘﺺ ﻋﻘل ﻮ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﻮﮐﻮﺩنی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ (ﻳﻌﻠﻤﻮﻥ)
ﺑﺎﻳﺪ (ﻳﻌﻤﻠﻮﻥ)
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﺎﺯ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥالهی
هم عمل ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻫم
علم ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﮔﺎهی
ﻮ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮﺑﻮﺩﻥ
عینی ،ﻭﻧﻪ
ﻋﻠمی ﺒﻤﻔﻬﻮم
کسب ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
اﻃﻠﺎﻋﺎتی
علوم ﺪﺭﺫﻫﻦ.

حدیث
075 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ160 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: إﻥّ
اﻟﻌﺎﻗل ﻤﻥ
أﻃﺎع الله ﻭ
ﺍﻥ کان ﺬﻣﻴم
اﻟﻤﻨﻈﺮ،
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﻟﺨﻄﺮ،
ﻭ ﺍﻥ ﺍﻟﺠﺎﻫل
ﻤﻥ عصی اﻟﻠﻪ،
ﻭ ﺍﻥ کاﻥ
ﺠﻤﻴل
اﻟﻤﻨﻈﺮﻋﻈﻴم
اﻟﺨﻄﺮ،ﺍﻓﻀل الناس
ﺍﻋﻘل ﺍﻟﻨﺎس ﻋﺎﻗل کسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣطیع
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ. گرچه
ﺯﺷﺖ ﺭﻭﻯ ﻮﮐم
اﺭﺯﺵ، ﻭبی
أﻫﻤﻴﺖ ﻭﺧﻄﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺟﺎﻫل آﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﺼﻴﺎﻥ اﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﺎﻳﺪ، گرچه ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻯ ﻮﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻮﻗﻌﻴﺘﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ،ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﻳﻥآﻧﻬﺎ
است . ﺍﻳﻥ عقل
ﺠﺰئی اﻳﺪآل و
کمال طلب اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
عقل ﺠﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﻤﺮﺩ ﺑﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎﻋﺎﻗﻠﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩﻡ،ﻋﻘل ّ کُلّی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع عقل کُلّی
ﻭﻋﻠم لَدُنّی
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎﻣﻰ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. که تنها
ﺍﻳﻨﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥتاهی هستند،
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻓﻀﻴﻠﺖ. که ﺑﺮﺗﺮﻯ
إﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، وچه ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﻀل ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﻣﺘّقی ﻨﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺪﺍم
اﺯﻣﻘﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
بخلق که ﻣﻮﻗﻌﻴتی
ﺪﺭﺑﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺗﻘﻮﻯ ﺒﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﻋﻘل کُلّی
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ.

حدیث
076 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ132
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: لا
ﻳﻠسع اﻟﻌﺎﻗل
ﻤﻥ ﺤِﺠﺮ
ﻣﺮّﺗﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ عاﻗل
ازﻳک ﺴﻮﺭﺍﺥ،
ﺩﻭ ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺶ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺭ ﺍﻭل
ﺸﺨﺺﻋﺎﻗل
ﺪﺭﺻﺪﺩ
ﺗﺤﻘﻴق ﻮﺗﺠﺮﺑﻪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻳﻚ ﺍﻣﺮ ﻃبیعی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻄﺎ
ﺩﺭﻋﺎﻗل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻥ (ﺴﻮﺭﺍﺥ)
ﺑﺎﻋث ﻧﻴﺶ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺒﺮﻭﺵ
ﺧﻄﺎ ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻋﺪﻡ ﺗﻮﻓﻴق
او ﻭﻳک
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻨﻴش
ﺩﺭ ﻧﻴﺶﻋﻘﺮﺏ
و مار ﺍﻣﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﺪم
ﺘﻮﻓﻴق ﺴﺎﻟﻚ،
ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻄﺎﻯ کاﺭﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺧﻄﺎﻯ اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﭘﻴﺮ مربّی
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺟﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ عقل
ﺮﺍ ﻫم ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﺭﺍخی
ﺪﻭ ﺑﺎﺭ ﺩﺳﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
آﺍﺳﻴب
ﺒﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺵ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻭﺵ(
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﺧﻄﺎ
ومجازات ) ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺎﺭ ﺍﻭل که ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻯ ﺩﺳﺖ ﺯﺩ
ﭼﻮﻥ آﺳﻴﺐ
ﺩﻳﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻣﮕﺮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺣتی هرﭼﻨﻴﻥ
ﺴﻮﺭﺍخیذ ﺮﺍ
ﺧﻄﺮﻧﺎک می
ﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﺧﻄﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
که ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﭘﻴﺮ ﻭیا ﺭﺍه ﺳﻠﻮﻙ،
وچه ﻫﺮﺧﻄﺎ
ﻭﺗﻘﺼﻴﺮﻯ که ﺩﺭ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺤقّ اﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻤثال ﻴک ﺒﺎﺭ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،
ﻭﻟﺤﻈﺎتی
ﻮﺳﺎﺋﻂ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ،
ﺩﺭﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳطی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺣﻮل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻣثلا
ﺑﺮﺭسی عقلی
ﮐﺎﺭ ﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎئی
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ ﺘﻠخی
ﺒﻴﺎﺑﺪ، ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺒﻬﺮه ﻭﻋﺒﺮﺕ
ﻧﮕﻴﺮﺩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻴﺶ
ﺧﻮﺭﺩﻥ اﺯﻳک
ﺴﻮﺭﺍخ اﺳﺖ.

حدیث
077 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻨﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ۱۳۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: اﺫﺍ ﺍﺭﺩﺕ
ﺍﻥ ﺘﺨﺘﺒﺮ
ﻋﻘل اﻟﺮﺟل فی
ﻤﺠﻠس ﻭﺍﺣﺪ،
ﻓﺤﺪّثه ﻣﻥ
ﺨﻠﺎل ﺤﺪﻳثک
ﺒﻤﺎ ﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ. ﻓﺄﻥ
أﻧﮑﺮه ﻓﻬﻮ
ﻋﺎﻗﻞ، ﻭ ﺍﻥ
ﺼﺪّﻗّﻪ ﻓﻬﻮ
ﺍﺣﻤق اﮔﺮﺧﻮﺍﺳتی
عقل کسی ﺭﺍ
ﺩﺭﻳک ﺠﻠﺴﻪ،
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐنی ﺪﺭﺧﻠﺎل
ﺼﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩ ،ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺤﺎل
ﻮﻏﻴﺮﻣﻤﮑﻦ
ﺑﮕﻮ، ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ
ﻋﺎﻗل اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺼﺪق کرﺩ ﺍﺩم
أﺣﻤقی اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﻄﻌﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﻮ
ﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺧﻮبی
ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﮐسی
ﻔﻘﻄ ﻴک ﺠﻠﺴﻪ
ﻭﻗﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻨﻴﻥ
آﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮﻣﺤﺎل
ﭙﺬﻳﺮ ﺑﻮﺩ
ﺍﺣﻤق اﺳﺖ ﻭ
ﺍلاّ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺎﺯ ﺑﺎ
ﻭﻯﺠﻠﺴﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺘﺸﮑﻴل
ﺪﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻣﻮﺿﻮع
ﻤﺤﺎل ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍلاّ ﺍﮔﺮ
ﺧﺎﺭج اﺯ
ﻣﻮﺿﻮع ﺴؤﺍل
ﺸﻮﺩ ،ﺷﺨﺺ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮔﺎﺭﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
ﺪﻓﺎعی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺿﻮع
ﻤﺤﺎل هم
ﻤﻄﺎﺑﻘﺖ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﻄﺮﻭﺣﻪ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎم عاﺩﻯ
ﺒﻮﺩ، ﺑﺪﻭﻥ
أﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭضع عقلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﺎﺯه
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﭙس
ﺍﺯﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﻣﺤﺎﻝ،
ﻣﺴﺎﺋل ﺠﺪﻳﺪ
ﻭﻣﺤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺠﻴﺐ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮح ﻨﻤﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻭﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﺍﻳﻥ
أﺣﻤق ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﺣتی
عقل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ هم
ﻘﺪﺭﺕ ﺩﺭک
اﻣﻮﺭ ﻣﺤﺎل
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺎفی
ﺪﺭﻣﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺨﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺣﻤق
کسی ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻣﺤﺎل
ﭙﺬﻳﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺷﺘﻥ
عقل ﺠﺰئی
ایدآل طلبی
ﺪﺭ ﺍﻳﻨﺎﻥ هست
،ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﺎل ﭙﺬﻳﺮﻫم
ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺧﺮﺍﻓﺎتی
ﻮﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪه ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪه . ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺸﺎﻧس
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭ ﮐم ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﮐﺎﻣل گوﻳﻨﺪه ﻧﻴﺰ
ﺧﻄﺮﻧﺎک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺩﺭﻣﻌﺮﺽ
ﺗﮑﻔﻴﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﻮﺭﻣﺤﺎل
ﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺸﮑل ﻤﺬﻫبی
ﻤﻄﺮح کرﺩ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃبیعی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻧﻤﻮﺩ.
این آزمایش یک
کامل الهی از
شناخت استعداد
سلوکی کسی
بهتر است از
معجزات اولیای
الهی مطرح کرد
که انکار او دلیل
نداشتن
استعداد تکامل
سلوکی و نا
باوری بمسائل عرفانی
است.

حدیث
078 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 159
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﮐثرة
ﺍﻟﻨﻈﺮ فی
اﻟﻌﻠﻢ، ﻳﻔﺘح اﻟﻌﻘل
ﭽﺸم أﻧﺪﻭﺧﺘﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻋﻠﻢ، ﺑﺎﻋث
ﮔﺸﺎﻳﺶ ﻋﻘل
ﻮﺑﻴﻨﺶ میشود. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻃﻔﺎل
ﻮﻋﻮﺍﻡ،
ﺳﻮﺍﺩ ﻭ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻥ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹﻋﺮﻓﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺍﻣﻮﺭﺍلهی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل عقل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻤﻮﺩه ،ﻭﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ و
ایدآل وکمال
طلبی ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﺟﻮئی ﻔﮑﺮﻯ
کنند. ﻭﻧﻔس أمّاره
ﺻﺎﺣﺐﻋﻘل
ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ ﻭدر
ﺍﻳﻨﺎﻥ عقل
گشوﺩه ﺷﺪه ﻭﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﭼﺎﺭه ﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﻄﻠﺒﻨﺪ. ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همین ﺤﺪﻳث
ﺑﺎﺯ ﭼﻨﻴﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﺩﻭﺯﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﺳﻠﻮکی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
سلوکی هرکه بیشتر
،ﺑﺮآﻧﭽﻪ
ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺴﺎﻟک
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ،ﺭﺍه
ﮔﺸﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺗﺮﻋﻘل
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺘﻀﻮﻯ که ارم
که ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘل
کُلّی کافی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺪﺍﺭﺩ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﮐلی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ کم ﺸﺪﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺎﺧﻴﺮ
ﻭﺣﺘﻰ مَحرومیّت
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻥﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻋث مَحرومیّت
ﺍﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
در گذشته
هاعلم بمعنی
آگاهی شهودی
بوده است و نه
دانشهای
فیزیکی و
شیمائی و غیره
که نام علم
بخود گرفته
اند و الاّ در
عرفان معروف است
که علم حجاب
أعظم میباشد که
مقصود علوم
مادی است .

حدیث
079 (یا هُشام) ﺩﺭﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻔﺼلی
که ﺍﺯ ﺍﻣﺎم کاﻇم
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 132
ﺑﺤﺎﺭ)
ﺑﻪﻫﺸﺎﻡ، ﻳکی اﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ ﺴﻔﺎﺭﺵ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻪ ﻧﻤﻮﺩه
، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐس ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
اﺳﺖ. گرچه ﻫﺸﺎم
ﺪﺭﺗﺎﺭﻳخ
ﺘﺸﻴّﻊ، ﻧﻘل
ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻔﻴﺪﻯ اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق ﻮ
ﺍﻣﺎم کاﻇم ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭلی اﺯﺑﻴﺎﻥ
ﺤﺪﻳث
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻴﺎﻓﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺸﺎم ﺨﻮﺩ
سالک الهی
بوﺩه ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩه
. ﻭلی ﻴکی اﺯ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺤﻘﻘﻴﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺑﻠﻨﺪ
ﺑﺎﻟﺎ،
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻭل هر ﻣﻄﻠبی
ﻨﺎﻣم هُشام
ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩه ،
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻯ هُشام
ﺒﺪﺍﻥ که . . . . (ﻫُﺸﻢ)
ﺩﺭﺯﺑﺎﻥ قریش
بمعنی ﻤﺘﻠﺎشی
کرﺩﻥ روان در
سلوک قریش زردشتی
الأصل بوده
اﺳﺖ. ﻭﺍﺳم
هاشم ﻮﻫﺸﺎم ﺪﺭﺑﻴﻥ
قریش ﻗﺒل اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻢﺑﻮﺩه
. ﮐﻪ ﻣﻌنی
ﺴﺎﻟک ﻤﺘﻠﺎشی
کننده ﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ،
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭ ﻳکی اﺯﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺮﻳﺶ،
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻳﺎ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
هاشمی ﺒﻮﺩه ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
هم اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. شاخه
بزرگتر قریش
اموی و بنی
امیّه خوانده
میشدند که (
اوم و هوم
وهمّت) و توسّل
عبادی
نمیکردند و
قشری قریشی
زردشتی بودند.
ﺳﺎﻟک هشم ﻮ
ﺗﻠﺎشی ﻨﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺳﺪ و قرّه
گیران قریش
شاخه زردشتی
بوده که مهاجر
از ایران بیمن
و سپس بمکه بوده
است و مصدری
برای نام قریش
وکورش میباشد
یهودیان
ابراهیمی نیز
شاخه دیگری از
زردشتیان خاورمیانه
فلسطین ومصر
بوده که بین
اعراب مخالف رابطه
قدیم با
ایرانیان نام
موسی را که کاملی
یهودی مصری
بود پیامبر اولی
العزم گفتند
در حالیکه موسی
تابع ولایت یوسف
و ابراهیم
زردشتی بود. که
تا شهوئ جهارم
نور مرتضوی را
چون زردشت
داشت . هاشمیان
برخلاف بنی امیّه
بدتبال ﻧﻔس
ﻣﻄﻤئنّه
ﻭﺭﻭح الهی
بودند . ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ هاﺷمی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﺯﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍقعی
ﺪﺭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺻﺤﺖ
ﮐﺎﺭ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺸﻒ قُرّه
ﻗﺎﺋم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳﺪه
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑنی
هاشم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻴک
اﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ کسانی که
ﺳﻠﻮک اﻟﻬن
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ ﻘﺮﻳﺶ،
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃﻠﻮﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﻗﺪﻳم
اﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ،و
ﺰﺭﺩﺷتی
بودند. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺩﻳﻦ ،ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻫﺮﺷﺎﺧﻪ
ﻭﻃﺮﻳﻘتی
اﺯﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ،
ﻓﻘﻄ ﻴﻚ (ﺷﺎﺧﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ)ﺍﻥ
همچناﻥ الهی
اﺳﺖ،ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ و
مشرک ﻮﻣﺘﻌﺼﺒﻴﻥ
ﻮﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
آﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﻮﺩه ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻤؤﺴس
آﻥ، ﺩﻳﻥ
ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺷﺪه ﺍﻧﺪ.
ﻫﺸﺎم
ﭙﺴﺮﺣَﮑم اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﭘﺪﺭﺵ ﺑﻮﺩه
، ﻭلی
ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﺘﻤﺎم أﺳﺎمی
اﺷﺨﺎﺹ
ﻭﺍﻣﺎﮐﻦ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﺣتی
همه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ولایت محمدﻯ
ﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ اﺳﺖ. که
ﻣثبت ﺑﺎﺷﺪ وچه
ﻣﻨﻔﻰ. ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻳﻌنی هُشام
ﺒﻤﻌنی ﺴﺎﻟک ﻮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل خود که
ﺣﮑم ﻮﺣﺎﮐم ﻮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ. گرچه
ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎنی هُشام
ﺒﻨﺎم ﺤﮑم
ﺒﻮﺩه ، ﻭﺳﺎﻟک
هم ﻨﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭقرآن آﺯﺭ
آﻣﺪه ، ﻭﺍلاّ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﺮﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﮐﺎلح
یا طالح
ﺨﻮﺍﻧﺪه ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺟﺴﻤﺎنی
اوﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮعلیّ
ﺮﻏم اﻃﻠﺎع اﺯ
ﺍﺳم
ﭙﺪﺭﺟﺴﻤﺎنی
اﺑﺮﺍﻫﻴﻢ،
ﺍﺯﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی اﻭ
ﻧﺎم ﻣﺒﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻫم ﭙس ﺍﺯطی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ،
ﺍﺯﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
روحانی
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﻭعلیّ
ﻮﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻌﺎﺩل
ﺤﺴﻨﻴﻥ
ﺪﺭﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺴﻴّﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪﻫم ﺸﺮﻳﻒ
ﻭﺁﻗﺎ و هخای
زردشتی ﺍﺳﺖ،
ﻭﻫم ﻔﺮﺯﻧﺪ
الهی ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭعلیّ
ﻮﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵﮐﺮﺩه ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻮﻳﺪ ،ﻧﻪ
ﺩﺭﺍﺳم گذاﺭﻯ
ﺒﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺤﻤﺪﻯ گردند . ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻤﺎ،
ﺍﻭﻟﺸﺎﻥﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻭﺳﻄ آﻧﻬﺎ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﺧﺮﺷﺎﻥنیز
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
مراسم أهل
بیتی ذمحمد را
دارند . گرچه ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺭﻗﺎﺋم ﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺎم ﻤﺤﻤﺪﻳﺎ
(م ح م د) ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺪﺭ ﻭﺳﻂ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ،
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭﺑﻴﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ ﺗﺎ
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻭﺍﺧﺮ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺳﻠﻮک عملی
ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺎم ﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ که
کتشف قرّه
شهودی هفتم
ربّ رَحِمان و
عرش ربّ برتر
از رَحِمان خواهد
بود، ﻭﻫﻤگی
افراد نوع فوق
بشری همین
کاملان ولایت
محمدی در نوع بشری
خواهند بود وائدیان
بشری همچنان
نسلهای بالا
آمده حیوانات
و انسانها ر ا
ترلبیت سلوکی
خواهند کرد .

ﺍﻣﺎم کاظم
ﺒﻬﺸﺎم ﺪﺭ
ﻭﺻﻒﻋﻘل
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻳﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﺍﻥّ اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﺑﺸّﺮ ﺍﻫل
اﻟﻌﻘل ﻮ
ﺍﻟﻔﻬم فی کتابه
أی ﻫﺸﺎم ﻮ هر
ﺳﺎﻟکی ﺒﺪﺍﻥ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﺎﻝ، ﺑﺎﻫل
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
عقل ﻮﻓﻬم ﺪﺭ قرآن
ﺒﺸﺎﺭﺗﻬﺎ
ﻭﻣﮋﺩه ﻫﺎئی
ﺪﺍﺩه ﺍﺳﺖ. ﺍﻫل
عقل جزئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
کمال طلب و با
ﻋﻘل کُلّی
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻘﺎﺋﻢ، ﻓﻬم
ﻮﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺫﻫنی
ﺪﺭﺳﺘﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎ ﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻓﻬم
ﺪﺭﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩه ﮔﺮﺍ،
ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺤﻘﺎﻳق الهی
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺍلاّ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ ﺳﺎﻟک
الهی ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺴﺘﻥ ﻤﻨﺎفع
ﻮ ﺩفع ﺨﻄﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﮐﻪ ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻥ عاﻣل ﺠﻬل
اﺳﺖ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ.

ﻔﻘﺎل
ﺒﺸّﺮﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺴﺘﻤﻌﻮﻥ
اﻟﻘﻮﻝ،
ﻓﻴﺘّﺒﻌﻮﻥ
أﺣﺴﻨﻪ. ﺍﻭﻟﺌک
اﻟﺬﻳﻥ ﻫﺪﻳﻬم
الله ،ﻭﺍﻭﻟﺌک
هم اﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﺄﻟﺒﺎﺏ. ﺯﻣّﺮ18. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﮋﺩه ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻥ ﺒﺪه ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎئی
ﺮﺍ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
آﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻫﺪﺍﻳﺖﮐﺮﺩه
،ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻐﺰﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻮﺑﺎ ﻋﻘل ﻮﺍقعی
میباشند. (ﻋﺒﺎﺩ)
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥﺴﺎﻟک
و ،ﻧﻪﻣﻄﻠﻖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. (ﺍﺳﺘﻤﺎع
کلاﻡ) ﻓﻘﻄ
ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ،
ﻭﻟﺰﻭﻡ ﺩﺭک
أﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. (ﺗﺒﻌﻴﺖ)
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ در
اﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺨصی باشد
ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎﺑﻌﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺯﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ا
بمعرفی
خداوند اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ، و
ﻧﻪ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
علمی ﻮﺍﺩﺑﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥﺤتی
اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺘﺸﺎﻥ باز
ﺨﻄﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ برای
نوع بشری
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﻭهرچه ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ گفته ﻳﺎ
ﺷﻨﻴﺪه ﺷﻮﺩ،
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳت
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺪﻭﺭتر ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ، ﻓﻘﻄ
آﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﻟﺬﻳﺬ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍلاّ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺤﺴﺎس ﻭ ﭘﺮ
ﺯﺣﻤﺖ
ﻭﺧﻄﺮﻧﺎک هم ﺒﺎﺷﺪ.
(ﺍﺣﺴﻦ) ﻓﻘﻄ
کمی ﺒﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﺪﻫﻨﺪه
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨﺶ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ، که ﺩﺭ
قرآن ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ،وچه ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺧﺎﺻﻴﺖ (
ﺗﺤﺴﻴﻥ نَفس)
ﻳﺎ ﮐﺸﺎﻧﺪﻥ
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍلاّ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤتی
اﮔﺮﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏﺍﺣﺴﻦ)ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ، ﻳﺎ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨفع
ﺒﻴﺸﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎ (ﺍﻫﻮﻥ
اﻟﺸﺮّﻳﻦ)
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺪﻯ
کمترﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍلهی
گرﻓﺘﻨﺪ، ﻓﻘﻄ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﻟﻬب
هستند. ﻭﺍلاّ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﻫﺪﺍﻳتی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻤﺎم کرﺩه ﺍﻧﺪ.
ﺳﺎﻟک هدﺍﻳﺖ
ﺍﺩﺭﺍکی
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻮ
ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم کتب
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻗﻮم ﺁﺭﻳﺎئی
اﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ اﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﻓﺮﺩﻭسی
ﻮ ﺳﻌﺪﻯﻮ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﻭﻏﻴﺮه ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻏﺎﺯﻣﻴشود
ﺻﻮﺭﺕﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻫﻢ (ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ)
ﮐﻪ (ﻫُﺪﻯ
ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ هدﻯ
هستند. ﻫﺪﻯ
هماﻥ کلمه
ﺧﺪﺍﻯ ﻔﺎﺭسی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﻳﺮﺍنی الأﺻﻞ،
ﺩﺭﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮکی
ﭽﻨﻴﻥ ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﻴﻥ
ﻠﻔﻈ ﺨﺪﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻠُﺐّ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﻳﺎ ﻋﻘل هماﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
هستند،ﮐﻪ
ﺩﺭک ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐﻋﺮﻓﺎنی
ﺮﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ. گرچه
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هم
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ عقل ﻮ
ﻟﺐّ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺳﭙس
ﺍﻣﺎﻣم کاﻇم
ﭙس ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺪﻣﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ:ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﺟلّ
ﻮﻋﺰّ،ﺍﮐﻤل
ﻠﻠﻨﺎس ﺍﻟﺤُﺠَج
باﻟﻌﻘﻮﻝ،ﻭﺍﻓﻀی
اﻟﻴﻬم
ﺑﺎﻟﺒﻴﺎﻥ،ﻭﺩلّهم
علی ﺮﺑﻮﺑﻴﺘﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺩلة ﺍﻯ هُشام
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺠﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﻣﺮﺩم
ﺑﺎﻋﻘل ﺘﮑﻤﻴل
کرﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻭﺗﻔﺼﻴل ﻮﺷﺮح
لازم ﺮﺍ
ﺑﺎﺩﻟﺎﺋل
ﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺩه ،
ﺍﺳﺖ. (ﺣُﺠّﺖ)
ﻓﻘﻄ
ﺎﺳﺘﺪﻟﺎل ﻮ(ﺣﺮﻑﺍﺧﺮ
ﻟﺎﺯم
اﻟﺘﺼﺪﻳﻖ)
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
علم ﻣﻨﻄق ﻮ
ﻋﻠم کلام
ﻤﺬﻫبی
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺧﻄﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻯ ﺪﺭ
ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ ﻭﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺟﻬﻨم هست . ﺍﻭﻟﺘﻴﻤﺎﺗﻮم
ﻮﺣﺮﻑ ﺍﺧﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻥ
اﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺣﺠّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺮﻑ
ﺍﺧﺮ ﻭﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ أﻧﺠﺎم
ﺤﺞ ﺍﮐﺒﺮ شهوم
قائم ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. (ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﺄﺳﻠﺎﻡ) ﻫم
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ ﺍلهی
هستند،ﺑﺮﺍﻯ
أﻧﺠﺎم این ﺤج
ﺴﻠﻮکی أﮐﺒﺮ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
قرآن ﻤﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﺰﻭم
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ،
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
اﻭﻟﺘﻴﻤﺎﺗﻮﻡ
ﺍﺧﻄﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﻭﻋﻴﺪ ﻭﺟﻬﻨﻢ،
ﺑﺎﺯ ﺣﺠّﺖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺣﺮﻑ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺑﺤﺮﻑ
ﺍﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ همه
ﺣﺠّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺤﺮﻑ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺪﻑ
ﺩﻳﺎﻧﺖ سلوکی
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺣﺠﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﻧﻪ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭﻋﻠمی
ﻮﺑﻬﺪﺍﺷتی
ﻮﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،
ﮐﻪ ﺣﺮﻑ ﺍﻧﻬﺎ
ﻃﺎﺑق اﻟﻨﻌﻞ
ﺑﺎﻟﻨﻌل
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺠّﺖ
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ ،ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
(ﺣج ﻮ ﺗﺴﻠﻴﻢ)ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺣﺠّﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﺮﻓﺘﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺨﺪﺍ، ﻭحقّ
اﺳﺖ. ﻭﻣﻔﻬﻮم
ﺤجّ کعبه
ﻫﻤﻴﻥ اﺳﺖ. ﺗﮑﻤﻴل
ﺤجّ کعبه ،ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ عقل
ﺰﻳﺎﺩ ﻫم ﺮﺑطی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ گرچه
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥﺒﺤﺞّ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭلی
آﻧﺎﻥ هم که ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ عقل
هائی هم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺣج کعبه ﺧﻮﺩ،
ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻣﺮﺍﺳم
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺤﺞ،
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻥ ﺤجّ ﺘﻤﺎم
ﺸﺪ،(ﻭﻋﻠﻴﮑم
ﺒﺎﻟﺤجّ
اﻟﺄﮐﺒﺮ)، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺎﻟﺎ
ﺑﺤجّ أﮐﺒﺮ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻳﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺭﻓﺖ،
ﻭﻣﺎ ﻓﻌﻠا ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﻓل ﻤﺬﻫبی
ﺘﺴﻨّﻥﻮ
ﺗﺸﻴّﻊ، ﺧﺒﺮ
ﺍﺯﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺳم
ﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﻳﻥ ﺤج أﮐﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺑﻌﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺞ أصغر
کعبه ﻓﻘﻄ
ﺘﻘﻮﻯﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺼﻴل
ﻮﻣﺸﺮﻭح
ﺒﻮﺩﻥ ﺪﻟﺎﺋل
الهی ﻮﻟﺰﻭﻡ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺤجّ ﺒﺎ ﻫﻤﻴﻥ
کلمه ﺗﻘﻮﻯ ﺘﻤﺎم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺪﻭﻥ
ﻤﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺗﻘﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،
ﺟﺰﻣﻔﻬﻮمی
ﻨﺎﻣﻔﻬﻮم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ( حجّ أﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ) ﻭ
ﺭﻓﺘﻥ به (حقّ
أﮐﺒﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ)
ﻭﻋﺮﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ،ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍه ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺣﺪﻳث
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺤجّ ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺼﻴﻞ
ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻤﺸﺮﻭح آﻥ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻧﻴﺰ ﺳﺮﺍﺳﺮ قرآن
آﻣﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺎم
اﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
علّت سعی ﺎﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ،
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺩﺭﺣﺪّ
ﺗﻮﺍﻥ عقلی
ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻟﺎﺋل
ﺮﺑﻮﺑﻴﺖ ﻓﻘﻄ
اثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻪﻋﻠم اثباﺕ
ﻣﻨﻄقی اﺳﺖ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ،
ﺩﻟﺎﺋل ثبوتی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﺩﻟﺎﺋل
إﻧﮑﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﺪﻭ ﻣﺠﺎﺩل
ﻔﻠﺴفی
ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎل
ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻴﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻗﺎﻣﻪ
ﺩﻟﺎﺋل
ﺒﮑﻨﻨﺪ، ﻳکی ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮی ﻧفی
همانﺮﺍ
ﻣﻴنماید،ﻭ
ﺍﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ،ﻧفی
ﺪﻭم ﺮﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻨﻄقی
کند ،ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻴﻘﻴﻦ، ﮐﻪ
ﺍﻫل ﻤﻨﻄق
اﻧﺮﺍ ( ﺍﻟﺰﺍم
ﻤﻨﻄﻘﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ
ﻓﻠﺴفی ﺪﺭﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ کشش و
کمپلکس ها
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ ﺩﻟﻴلی
ﻴﻤﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
هم ﺘﺼﺪﻳق کرﺩ،
ﭼﻨﻴﻥ ﺪﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﻨﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮐﺎﺭ ﻧﻔﺮ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺣتی أﻫل
ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻳﺎﺍﻫل کلاﻡ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻭﺗﺸﻴّﻊ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﺑﺤصهاﻯ
ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺪﺭ
ﺍثباﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩه
ﺍﻧﺪ، ﻭلی هیچ
گاه ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
هم ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻣﺪه . ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی
ﻮﻧﻔﺴﺎنی ﻮﮐﺸﺶﻫﺎﻯ
ﺴﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﺭﻭح آﻧﻬﺎ،
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
اثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺼﺪﻳق
آﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. گرچه
ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ
ﻔﻠﺴفی ﻨﺸﺪه ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻥ اﺭﺯﺵ
ﻳﻘﻴنی ﻮﺻﺤﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﮔﻔﺘﻪ ها
ﻭﺍﺣﮑﺎم
ﻮﻗﻀﺎﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭﺑﺤثهای ﻔﻠﺴفی
ﻮﻣﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ،
ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭقرآن ﻤﺪﺍم
ﺪﻟﻴﻞ
ﺑﺮﻟﺰﻭم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮﺑّﺎنی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﮑﺘﻪ ﺭﺍ
ﺑﻬﺰﺍﺭﺷﮑل
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﺻﻮلا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻗﺎﺋل
ﻨﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮﺳﻠﻮک
الهی تا ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ. ﭘس
ﺍﺯﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ
ﻮﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺤﻠﺎل اﺳﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮم
هستند. ﺩﻟﺎﺋل
ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ إﺻﺎﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪ،
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ،
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﺼﺤﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺳﺮﺍﺳﺮﻣﻠﮑﻮتی
اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ رَحِمان
ﺩﻟﻴل ﺼﺤﺖ ﺭﺍه
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻨﺒﻮّﺕ ﺍﻭ،
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﻟﺰﻭم
ﺘﺒﻌﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺯﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺮﺍﺳم ﺤجّ
أﮐﺒﺮﺍﺳﺖ ﻭ
ﺟﺴﺘﻥ ﺤقّ أﻋﻈم
ﻮﺍﺳم أﻋﻈم ﻮ
ﺭﺏّ ﻋﻈﻴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.   ﻓﻘﺎل
اﻟﻬﮑم ﻮﺍﺣﺪ،
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻮ ﺍﻟﺮﺣﻤﻥ
اﻟﺮﺣﻴﻢ (ﺗﺎ
ﺍﺧﺮﺍﻳﻪ ﺑﻘﺮه
164 )
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺸﻤﺎﻳکی
اﺳﺖ،ﻭ
ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺣﻤﻥ ﻮﺭﺣﻴم
اﺳﺖ. ﻋﻠﺎﺋم ﻮ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
عبرﺕﮔﻴﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ (ﻘﻮم ﻮﺍﻭم)
کنندﮔﺎﻥ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﺴﻠﻮک
عاقل هستند. ﻭ
ﺑﺎﻋﻘل ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
اﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ قرآن
ﺪﺭ ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﻮﺩﻥ اﻟﻪ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺸﺪه ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪه ﺗﺎ ثاﺑﺖ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻘﻄ
ﺮﺣﻤﻥ اﺳﺖ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺭقرآن
اﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻓﻠﺴفی ﻴﺎ
ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻭﻣؤﺨﺮﺍﺕ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﺟﺰمی ﻮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﮑم
ﻮﻗﻀﻴﻪ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ
ﺑﺎﻭﺭ ﺷﻮﺩ. ﻭﻋﻤلا
ﮐسی ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷتی ﺪﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﻥ ﻮﻳﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﻮﻓﻠﺴفی
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻨﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫم
ﺪﻟﺎﺋل
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺩﺭﻳک
ﺒﺤث ﻓﻠﺴفی آﻣﺎﺩه
ﻫﺴﺖ. ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﭽﺸم
ﺪل ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻮﺍقعی
اﻳﻥ اﻟﻬﻪﻫﺎ
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ، که
ﺭﺳﺪ ﺑﻪ
ﺑﺖﻫﺎﻯ ﺴﻨﮕﻰ،
ﻓﻘﻄ ﺮﺣﻤﻥ
ﺮﺣﻴم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ،ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﮐﺮسی
الهی نیز
ﺒﺎﻟﺎﻯ آﻥ عرﺵ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺠﻬﻮل
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﻤﻘﺎﻡ (ﺩنی
ﻮ ﺗﺪﻟّﻰ)
ﭼﻮﻥﺨﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﻌﺮﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭلی
ﺒﺎﻟﺎﻯ عرﺵ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ (ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ)
ﺑﻌﺮﺵ ﺷﺪه ، گرچه
(ﺩﻟﺎﻟﺖ)ﻫﺎئی
هم ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺪﻟّﻯ
هم ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺸﺪﻥاﺳﺖ،ﻭﻫم
ﺪﻟﺎﻟﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻥ عقلی . ﭘس
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪ ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻮﺍقعی
ﺮﺣﻤﻥ اﺳﺖ. گرچه
ﻗﺒﻠﺎ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻴم ﻘﺎﺋم
ﺮﺍ هم ﺪﻳﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺖﻫﺎﻯ ﺴﻨﮕﻰ،
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺠﺴﻤﻪﻫﺎﻯ کُلّیسیا
ﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺧﺪﺍ إﻟﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺣتی
ﻮﺳﺎﺋﻂ ﺍلهی
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺷﺎﻣل
ﭙﻨج تن آلعبا
ﻭ ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ،
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻓﻘﻄ ﻮﺳﺎﺋﻄ ﻮ
ﻭﺳﺎﺋل
ﺘﻤﺮﮐﺰﻣﻮﻗﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻳﺪ. ﻭﺳﭙس
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻧﻤﺎﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻣﻄﺎﻟﺒش
ﺩﻓﻊ ﺷﺮک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺳﺎﻟک تصوﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻭﺍقعی با ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰمی کنند. ﺗﻤﺎم
عباﺭﺍﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻠﺎﺻﻪﺍﺵ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪﺍﻯ ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ مورد
توسّل ،إﻟﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭلی
الله و ﺧﺪﺍ
مطلث ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺁﻥ
ﻤﺴﻠم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻘﺮﺍﻥ
ﺪﺭﻭﺣﺪﺕ ﺧﺪﺍ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻤﻴﻦ (ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)
ﻭﺍﺻل کاﻣل
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ. گرچه
ﺭﺣﻤﻥ ﺮﺏّ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮغ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ،
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ،ﻭلی
هنور ﺑﻴﻥ
ﺮﺣﻤﻥ ﻮﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّی
الهی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺗﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻮ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. إﻟﻪ
یعنی ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﻘﺎم
الهی ﻮ ﺍﻟﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭلی ﺘﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ بی
اﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠق
ﻴا ﺭﺏّ اﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
الله ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎل اﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﺒﺎﺣث قرآن
ﻮﺣﺘﻰ
ﺣﺪﻳﺸﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﮔﺮﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻔﻠﺴفی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭﺍﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺖﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﺣﺠّﺖﻫﺎﻯ
اﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﻮﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻯ
اﺧﻄﺎﺭﻯ،
ﻭﺣﺠﺖ ﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻮﺣﺠﻬﺎﻯ
ﮐﻌﺒﻪ ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﻟﺰﻭم
عبرﺕﮔﻴﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥﺪﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﻞ ﺟﺰئی
ﺴﺎﻟم
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻣﺎم
کاﻇم اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﻴﺎ ﻫﺸﺎم
ﻘﺪ ﺟﻌل اﻟﻠﻪ
ﺟﻞّ ﻭﻋﺰّ ﺩﻟﻴﻠﺎعلیّ
ﻤﻌﺮﻓﺘﻪ،
ﺑﺄﻥّ ﻠﻬم
ﻤُﺪﺑّﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺬﮐﺮﮐﺮﺩه ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﺪﺑّﺮ و
اداره کننده
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺩﻭ ﺍﻳﻪ
ﻧﺤﻞ12 ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﻣﺴﺨّﺮ
ﺑﺄﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﻭﺍﻳﻪ ﺯﺧﺮﻑ ۱ﻭ۲
ﮐﻪ قرآن
ﺮﺍﻋﺮبی ﻨﺎﺯل
کرﺩه ،
ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﺗﻌﻘل
کنید ﻭﺑﻔﻬﻤﻴﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻪ
ﺭﻭﻡ 24 ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ أﻫل
ﺘﻌﻘل ﻮﻋﻘل
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩه ﺗﺎ
ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺩﺭﻫﺮ
ﻃﺮح
اﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ،
ﻣﻌﻤﻮلا ﺍﺯ
ﻗﻀﻴﻪﺍﻯ ﺸﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻃﺮﻑ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ ﺑﻪ
ﺍﻥ ﻘﺒﻠﺎ
ﺗﺼﺪﻳق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ،
ﻫﺪﻑ ﺍثباﺕ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺤﮑم
کرﺩﻥ ﻮﮐﺴﺐ
ﺗﺼﺪﻳق
اﻟﺰﺍﻣﻰ، ﻃﺮﻑ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺘﺠﺎج اﺳﺖ. گرچه
ﺍﻳﻥ کارﻫﻢ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺮﻓﻴﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻳﻘﻴنی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﺑﺎﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫم
ﺪﺭﻫﻤﺎﻥ ﻤﺒﺪأ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻠﺖ ﺿﻌﻒ
ﻓﮑﺮﻯ، ﻳﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻓﺮﺻﺖ
ﻭﻋﺠﻠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺪﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﻘﺎﺻﺪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶﺍﻣﺎﺩه ،
ﮐﻠام ﭽﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻳک
ﺘﻮﺍﻓق
غیرﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺣل
اﺣﺘﺠﺎﺝ ﻓﻘﻄ
ﺠﻨگ ﻔﮑﺮﻯ ﻮﻧﺒﺮﺩ
ﻫﻮﺵ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺪﺍم
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺷﮑﺴﺖ
ﺑﺨﻮﺭﺩ
ﻭﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠﺎصی ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳت
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻳﻘﻴنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ . ﺍمّا
ﺩﺭﺣﺪﻳث ،ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ آﻏﺎﺯ
ﺷﺪه ، ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ،
ﻧﺨﺴﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺑﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ ،
ﺑﻌﺪ ﻣﺴﺎﺋل
ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل الهی
ﻤﻄﺮح ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم که
ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺒﺨﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻳﺪﺍل الهی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻧﻪ
برﺍﻯ غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻴﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻴﻮﻥ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﺻل
ﺘﺪﺑﻴﺮﻫم
ﻤﻮﺍﻓق
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل الهی
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺽ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺒﻮل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻬﺎی
تکامل طلب
ﺍﺳﺖ، ﺷﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻤﺪﺑﺮ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
هست ،ﭘس
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﻌﺪﻯ
هم ﺒﺎﻳﺪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻣﻨﻄقی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﭼﻮﻥ
ﻮﺣﺪﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﮔﻔﺘﻴم
ﻔﻘﻄ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻨﺪﻳﺪه ،ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭﻏﻴبی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻳﻥ
آﻏﺎﺯﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺮﺍ ﻗﺒﻮ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻳﺎ ﺍﺩﺍﺭه ﮐﺮﺩﻥ
الهی ﻮﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ، ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﻭﻫﺎﺩﻯ ﺒﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳکی
ﺘﺪﺑﻴﺮﺟﺴم
اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯﺰﻧﺪه ﻣﺎﻧﺪﻥ،
ﻭﻳﮑﻰ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ انسان
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻳﻥ ﺠﺴم ﺰﻧﺪه
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳکی ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﮐلّ
ﺒﺸﺮﻳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻳک
ﺸﺨﺺ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳکی ﺘﺪﺑﻴﺮﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺫﻫنی اﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳکی
ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
اﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻟﺬﺕ ﻭﺃﻟم ﻴﺎ
ﺳﺮﻭﺭ ﻭﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺭﻭﺍنی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ ﺣﺎل
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺭﺑﻄ
ﺰﻳﺎﺩﻯ هم هنوﺯ
ﺑﻔﮑﺮ ﻭﺟﺴم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺫﻫنی اﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎﺯکه ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﻣﺴﺎﺋل
أﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳک
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﻔﮑﺮ ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
هم ﺘﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک که ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭﭘس
ﺍﺯﺗﻮﺑﻪ نصوح
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ او ﻭ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﺭه ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺎسی ﺪﺭﺫﻫﻥ
ﻮﺣﺎل ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻣﻐﺎﻳﺮ ﺑﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺟﺴم
ﺴﺎﻟک
ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
غرﻳﺰﻯ ﻮﺣﻴﺎتی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺘﻔﮑﻴک
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ اﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺪﺑﻴﺮﻫﺎﻯ الهی
ﺪﺭﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻮﺩ. ﻫﻤﻪ
ﺷﺎﻣل ﺪﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻬم
هستند(ﻳکی حی
ﻮﻳکی ﻘﻴّﻮﻡ). ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻧﺪه ﺍﺳﺖ
ﻭﺯﻧﺪه ﮐﻨﻨﺪه
،
ﻭﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻧﺪه
حیات ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪه . ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻴﻮم اﺳﺖ،ﺍﺯ (ﻗﻮﺍﻡ)
ﺟﺴم ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭح
هرﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪه
. ﻭﻧﻴﺰ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪه ﺳﺎﻟک
به (ﻗﺎﺋﻢ)
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺑﺸﺮﻳﺖ. ﻭﻫم
او ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ(ﻗﻴﺎﻣﺖ)
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
هاﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻳﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎنی که ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻗبلا ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺪﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺭﺷﺪ ﺟﺴﻤﻰ،ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺪﺭﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭﺳﭙس
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻮﻗﻴﻮﻣﻴتی
ﺪﺭﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ آﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺪﺭﻣﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮک ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺰ،ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻣل
ﺘﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﻭﺭؤﻴﺎﻫ
ﺎﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
کنترل ﻮ ﺳﺎﺋﻖ،
ﻭﺍﻣﻴﺪ ﻭﻗﺒﺾ
ﻭﺑﺴﻂ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﺣﻮﺍلی
که ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻮﺿﻮع
ﺒﺮﺭسی ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺮﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﺪﺑﻴﺮﺍلهی
هستند. ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﺩﺍﻧﻪﻫﺎﻯ ﺘﺴبح
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺑﻨﺪ ﺍﻥ
ﺘﺴﺒﻴﺢ ،ﻗﻮﻯ
ﻮﻗﺎﺑل ﺤﺮﮐﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺒﻨﺪ ﺍﻥ ﭙﺎﺭه ﺷﻮﺩ،ﻫیچ
کس ﻗﺪﺭﺕ ﺣتی گرﻓﺘﻥ
ﻴﻜﺪﺍﻧﻪ
ﺗﺴﺒﻴح ﺮﺍﻫم
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺩﺭﺣﮑم هیچ
ﭽﺸﺪﻥ اﺳﺖ. ﺑﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ هم
ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺮﻣﻮﺯﻯ،
ﺑﻴﻥ أﺗﻤﻬﺎ
ﻭﺳﻠﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺍﻋﻀﺎ ﺑﺎﻫم
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻃﺒق ﺴﻴﺴﺘمی
ﺘﻘﺮﻳﺒﺎ ثاﺑﺖ
و تغییر ثابت
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻬم
ﺒﺨﻮﺭﺩ ﻣﺮگ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﺮگ
هم ﻴﻌنی ﺠﺴم
ﺒﺪﻭﻥ ﺭﻭﺡ،
ﻭﺭﻭح ﻨﻴﺰ
ﻫﺮﺟﺎ ﺑﺮﻭﺩ،
ﻣﺴﻠّم اﻳﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺴم
ﻤﺘﻌﻔﻥ
ﻮﻣﺘﻠﺎشی
ﺪﺭﮔﺎﺯﻫﺎ
ﺑﻬﻮﺍ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﻳﻌﺎﺕﺑﺰﻣﻴﻥ
ﻔﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
اﺳﺘﺨﻮﺍﻥ هم
ﺠﺰ ﺳﻤﺒﻮلی اﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴّت
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺮگ ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺧﻴﺮ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺮگ ﻘﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩششم همین
ﺤﺎل ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻫیچ ﺒﻮﺩﻥ
اﺳﺖ ﻭﻓﻘﻂ
ﺑﻴک ﺒﻨﺪ ﻧﺦ،
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪ ﺭﺍ
ﻗطع کند ﻳﺎ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻧﻴﺴتی ﻮﻋﺪم
مانندی ﻮﻫیچ
ﺸﺪﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.

ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻳﺎﻫﺸﺎﻡ،
ثُمّ ﻮﻋﻈ أﻫل اﻟﻌﻘﻞ،
ﻭﺭﻏﺒّﻬم فی
آﻟﺂﺧﺮة ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻫل ﻋﻘل
ﻤﻮﻋﻈﻪ
ﻭﻧﺼﻴﺤﺖ ﮐﺮﺩ
ﻭﭘﻨﺪ ﺩﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺭﻏﺒﺖ
ﻭﺗﻤﺎﻳل
ﺒﺎﺧﺮﺕ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻫل عقل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻘﺒﻮل
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ الهی
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺒﻤﺴﺎﻟﻪ
ﺟﺪﻳﺪ (ﮐﺸﺶ
ﺑآﺧﺮﺕ) ﮐﺸﻴﺪه
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻴﻮﻥ
ﻮﺩﻫﺮﻳﻮﻥ،
ﻭﺑﻘﻮل
اﻣﺮﻭﺯﻯ
ﻤﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭﺍﮔﺰﺍﻧﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺖﻫﺎ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍئی هست . ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﮋﻧﺘﻴکی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ
ﻭﺑﻘﺎﻯ أﺻﻠح
آﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺗﺮﺷّح ﻤﻐﺰ،
ﭼﻮﻥ ﺘﺮﺷّح
ﺼﻔﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﺒﺪ،
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻴﺴﺘم
اﻋﻀﺎﻯ ﺠﺴم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻫم ﺠﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ. ﺑﻨﺎﺑﺮ
ﺍﻳﻥ ﺤتی اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﮑسی
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩه ﻭﭼﻨﻴﻥ
هم ﺷﺪه ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻨﺸﺄ
ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم
ﻮﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺘﺼﺎﺩﻓﻰ،ﻭﺍثاﺭﻯ
اﺗﻔﺎقی ﺒﻨفع
ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺩ ﻭﺍﻟمی
هست ،ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻔﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
هم ﺒﻨﺤﻮﻯ
ﮐﻪﺣﻘﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻧﺎﺭﺍﺣتی
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﻨﻈﻴم
ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻫم
ﺘﺠﺎﻭﺯﻯ
ﻨﺪﻳﺪ، ﭘس
ﻟﺬﺕ ﻭﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،ﻭﻫﺮ
ﺟﻮﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴم
ﺰﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺘﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻌﻘﻞ ﻣﺪﺑّﺮ،
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺵ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻓﻘﻄ
ﻤﻮﺍﻇﺐ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺮﺩﻡﻭﺍﮔﺮﺯﺩﻧﺪ
ﺟﺎﺧﺎلی ﺒﺪﻫﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺯﺧمی
ﺸﺪ ﺑﻘﺎﻧﻮﻥ
ﻮﺧﺴﺎﺭﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣّﺎ
ﺳﺎﻟک ﻘﺒﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺍﻳﻨک ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺧﺎلق
ﻤﺪﺑﺮ ﻫﺪفی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ قرآن
ﻤﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺩﻟﺎﺋل ﻮلی
کلاﺳﻪ ﻧﺸﺪه ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻈم ﭽﻮﻥ هر
ﮐﺘﺎبی است . ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﻓﺖ،
ﻭﮐﺸﺶﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺩﺭﭘﻴﺶﺍﺳﺖﻭﺍلاّ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭﻋﻘﺎﺏﻫﺎ
ﺩﺭﻋﻘﺐ ﺍﺳﺖ.

ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم کاﻇم
آﻳﺎﺕ ﺍﻧﻌﺎﻡ 32 (ﺍﺧﺮﺕ)
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ،
ﭼﺮﺍﻋﻘل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻧمی
أﻧﺪﺍﺯﻧﺪ،
ﻭﺍﻳﻪ ﻗﺼﺺ60 ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺧﻴﺮ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﻣﺘﺎع ﺪﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺖ، ﻭﭼﺮﺍ ﻧمی
ﻔﻬﻤﻨﺪ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺸﺶ
ﺑﺎﺧﺮﺕ
ﺭﺍﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﭘس ﻭﻋﻈ
ﻮﻧﺼﻴﺤﺖ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﻟﺰﺍم کنونی
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﮔﺮﮐسی هم
گوﺵ ﺑﻨﺪﺍﻯ
آﺳﻤﺎنی ﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺩ،
ﻇﺎﻫﺮﺍ آﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
هم طیّ ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭگرچه
ﺑﺎﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎتی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﻟﻰ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨﻮعی
ﻮﻣسخ ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ أﻣﺮﻯ
ﻤﻨﻄقی ﻮﻃبیعی
ﻮﻟﺎﺯﻣﻪ ﺍﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ. ﭘس
ﮐﺎﺭﺳﻠﻮک الهی
الزﺍمی ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺩﺭﺍکی
ﻮﺍﻧﺘﺨﺎبی
اﺳﺖ. ﭘس ﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻥ عقل
ﻮﻓﻬم ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻏﺒﺖ
ﻫﻤﺎﻥکشش
ﻭﺳﻤﭙﺎتی ﻮ
ﻃﻠﺐ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺟﺒﺮﻯﺪﺭﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﺻﻮلا
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺟﺒﺮ،ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻮﺑﺪﻭﻥ عقل
نیزﮐسی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺧﺮﺕ هم
ﺒﻤﻌﻨﻰ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻫم ﺒﻤﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
آخر ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ بشری ،ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻦﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫم
ﺒﻤﻌﻨﻰ(ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﻌﺪﻯ)
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﺭﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ،ﻭﺟﺴﺘﻥ
ﻨﻔس ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ اﺳﺖ. وچه
آﺨﺮﺕ ﺑﻤﻌنی
ﺘﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﻭﺍﺻل ﺒﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵﻋﻘلی
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺎﻓق
ﻮﺗﺎﺭﻙ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺕ ﻭﺻله
ها ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺴﻠﻮکی
ﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ. که
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺪﺗر ﻓسخ
گیاهی ﻴﺎ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﻭﻋﺪه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺧﻴﺮﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﻭﻋﻴﺪ
ﻭﺍﻋﻠﺎم
ﺨﻄﺮﺧﻮﻓﻨﺎک
ﺒﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﻬﻨم ها،
ﮐﻪ ﻭﺻﻒ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ،ﺷﺒﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻳﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺒﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﮐﻤک ﺪﻟﺎﺋل
علمی ﻮﻃﺒﻴﻌﻰ (ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺴﺦ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻤﺎم گفته
ﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣتی ﻘﺮﺍﻥ
ﺒﻄﻮﺭ ﺿﻤنی
آﻣﺪه ﺍﺳﺖ. ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻄﺎﺑق
عقاﻳﺪ ﻗﺒلی
ﻴﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻋﺮﺍﺏ،
ﻭﺗﺮﺳﺎﻧﻨﺪه ﻣﺮﺩم
ﺴﺎﺩه ﭼﻬﺎﺭﺩه
ﻗﺮﻥﭙﻴﺶ،ﻭﺑﺎﻃﻥ
آن ﺤﮑﻤﺖﺟﺪﻳﺪ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﻗﺎﺑل
اﺳﺘﺪﻟﺎل ﺒﺎ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕﻋﻠمی
اﻣﺮﻭﺯه ،
ﻭﻣﻄﺎﺑق ﺴﻄح عقل
ﺠﻤﻌی عاﻟﻰ
ﺑﺸﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ،
ﻭﺳﻄح علمی ﺠﻤﻌی
ﺒﺸﺮ، اﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎتی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻋﻤلی
ﻮﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫیچ ﺮﺑطی هم
ﺒﮕﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺨﺮﺍﻓﺎتی
ﻗﺮﻭﻥﻮﺳﻄﺎئی مُلّاها
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﻠﺎم
ﻨﺪﺍﺭﺩ.

سپس
ﺍﻣﺎم کاﻇم
ﻄﺮح اﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺣﺪﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻳﮕﺎﻧگی اﻭ،ﺩﺭﭼﻨﺪ
ﭘﻠّﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﺁﻭﺭﺩه ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭقرآن
ﺠﻬﺖ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎﻳک
اﺳﺘﺪﻟﺎل ﻔﻠﺴفی
ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،
استدﻟﺎل
ﺪﺭﺗﻬﻴﻪ
ﭘﻠﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ، ﺩﺭ
ﻃﺮح ﻤﺴﺎﺋل که ﺗﺼﺪﻳق
اﻭﻟﻴﻪ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﺷﺪه
، ﺑﮑﺸﺶﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻣﺎم
کاﻇم ﺪﺭﭘﻠﻪ
ﺍﻭل ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻦ، ﺑﺮﺍﻯ
عاﻗﻠﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺴﻤﭙﺎتی
ﺒﺨﺪﺍ ﻭﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ ﺍﻳﺪﺍل
طلبی اﺳﺖ. ﺩﺭﭘﻠﻪ
ﺩﻭم اﺻل
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺍلهی
ﻤﻄﺮح ﺸﺪه ،
ﻭﺩﺭ ﭘﻠﻪ ﺳﻮﻡ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭﻭﻋﺪه
ﻫﺎ، ﺑﺮﺍﻯ کشش
ﺑﺴﻮﻯ آﺧﺮﺕ
ﻭﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﭘﻠّﻪ
ﭼﻬﺎﺭم ﺘﻬﺪﻳد
ﻭ ﻭﻋﻴﺪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺠﻬﻨم ﻮﺍﻧﺘﻘﺎم
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺳﭙس ﭼﻨﻴﻥ
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻳﺎﻫﺸﺎﻡ،
ثُمّ ﺨﻮّﻑ
ﺍﻟﺬﻳﻥ ﻠﺎ
ﻳﻌﻘﻠﻮﻥ عذﺍﺑﻪ
ﺳﭙس ﺧﺪﺍ
ﮐﺴﺎنی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻋﻘل ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻌﺬﺍﺏ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪه ﺍﺳﺖ.
بی عقل ﺒﻤﻌنی
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﻃﻔل ﻮﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪه ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﻣﻨﻄقی هم
ﻨﻴﺴﺖﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻘﺎﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻨﺪ. ﻭلی
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ عقل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﺒﺪﻳل عقل
ﺨﻮﺩ ﺑﻌﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ،
ﻭﺗﺒﺪﻳل ﻨﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻔس
ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﻟﻬﻯ ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی وتکامل
طلب ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻘل کُلّی
ﻤﻌﺼﻮﻡ ﺷﺪه ﺍﻧﺪ،
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻋﻴﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﻋﺪه ،ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺩﻥ،ﺩﻭ
ﺭﻭﺵﻣﻬم ﺪﺭ
ﺍﺻل ﺘﻌﻠﻴم
هستند. ﺣتی
ﻤﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺩﺭﺍﻧﻬﺎ ﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻋﻴﺪ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ هرچه ﻣﺒﺎﻟﻐﻪﻫم
ﺒﺸﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺘﻘﺎم
کمتر ﺍﺯ ﻭﻋﺪه ﻫﺎ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻨفع ﻄﺮﻑ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻭﻋﻴﺪﻫﺎ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ
ﺗوﺼﻴﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘلی
ﻮﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺗﻰ،
ﻭﻋﻘل
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭبا
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺍﻥ ﺪﺭﺣﮑم
ﺪﺭﻭغ ﻮﺗﻄمیع
کاﺫﺏﻫم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎﻭﻋﺪه ﻫﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، کم
عقلها ﮐﻪ ﺩﺭک
ﻔﻀﻴﻠﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗأثیرﻯ
هم ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭلی
ﺘﻬﺪﻳﺪ ﻭﺧﻄﺮ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻮ ﺣتی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍثرﻓﻮق
اﻟﻌﺎﺩه ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ کم
عقلاﻥ ﺒﺎ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺗﻥ
ﺒﻘﺒﻮﻝﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﻗﺒﻮل
آﻧﻬﺎ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺄﻣﻴﺪ ﻭﻋﺪه ها
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﻤﺎم
عیارﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻤﻮﻟﺎعلیّ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﻤع
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺘﻮ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯﺗﺮس
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺘﻮ
ﺗﺮسی ﺪﺍﺭﻡ،
ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳم که ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
عبادت ﻫﺴﺘﻰ. ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍلهی ﺒﻮﺩﻥ،ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ الهی ﺪﺭ تجلّی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﻣﻌﻨﺎﻯ ﻄﻤع
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻋﺸﻘﺒﺎﺯﻯ
اﺳﺖ. ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﻗﻠﺎ ﭼﻨﺪ
ﮐﻠﺎمی ﺒﺎ
ﻳﻘﻴﻥ عینی ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ،
ﺑﺎﺍﺧﺮﻳﻥ ﺘﺠلی
الهی ﺤﺮﻑ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺰﻧﺪ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺘﺮ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﮐﻪ با ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﺒﻮﺩه ،
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. مع
ﺬﻟک ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺘﺠلی
اﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺴﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ،ﻫم
ﻤﺼﻮﻧﻴﺖ
ﺍﺯﺟﻬﻨم ﻮ
ﺟﻬﺎﻥ آﻣﺪن ها ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺸﺮﻯﻮ ﺗﺤﺖ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ،
ﻭﻫم
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻮﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫم ﭙس
ﺍﺯﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭﺗﻄﻤﻴﻊ،
ﻫﻤﻴﻥ اثبات
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺨﻮﺩ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍلهی
ﺠﺪﺍ ﺍﺯ آﻟﻬﻪ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪّس اﻟﻬﻰ،
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎ
ﻭﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
که ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺴﺎﻟﻪ ﺑﺘﻬﺎﻯﺴﻨﮕﻰ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﭘس ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﻯ
اﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎلک
هست .

ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم کاظم پلّه
ﭘﻨﺠم ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻥ عقل ﻮﻋﻠﻢ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩه
ﺍﺳﺖ:ﻳﺎﻫﺸﺎﻡ،ثُمّ
ﺒﻴّﻥ اﻥّ اﻟﻌﻘل
مع اﻟﻌﻠم ﺴﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺿﻴح ﺪﺍﺩه ،ﮐﻪ
ﻋﻘل هم همرﺍه ﺑﺎﻋﻠم
است . ﺍﻳﻪﻋﻨﮑﺒﻮﺕ42
ﺭﺍﺫﮐﺮﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﺮﺍ
تنهاعاﻟﻤﺎﻥ
آﮔﺎه ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭﺻﺎﺣﺐﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند،ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻥ ﻮﺣتی
ﻘﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻧﻬﺎ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻘلی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻠم
ﺮﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک الهی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩه ،
ﻭﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
علم ﺴﺎﻟک گرچه
ﻋﻠﻮم عرﻓﺎنی
ﻤﻘﺪﻣﺎتی اﺳﺖ،
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ غیبی
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻧﺪﻳﺪه
و ﺍﻭﻟﻴﻪ،ﻭلی
ﺪﺭﻋﻤل ﺴﻠﻮکی
علم ﺴﻠﻮک همان
شهود در سلوک
است ،ﮐﻪ سالک
ﺍﺯﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﺩ
ﻭﻗﺒﻮل ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪﻋﻠم همان
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻋﻘل کُلّی
ﭙﻴﺮ، ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم اﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﻮﻗتی
ﺴﺎﻟک عقل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺮﮐﺮﺩ،
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺍﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻣﺴﺎﺋل الهی
ﻮﻓﻨﻮﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﺪﺍﺭﺩ،
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻧﻬم
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎج
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﻠﺎس ﺗﻌﻠﻴم
ﻮ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎ
ﻭﺧﺴﺘﮕﻴﻬﺎ
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺗﻮﺿﻴح
ﻮﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
اﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻭﻣﻄﻤئن
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺭﻭﺣﻴﻪ ﺍﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻳﻌنی
ﺒﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻴﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﭘس
ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺗﺮک
عقل ﺠﺰﺋﻰ،
ﻋﻘل کُلّی
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺩﺳﺖ ﺧﺎلی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
عقل کُلّی
اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺷﺨصی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ علم لَدُنّی
اﻭ ﺍﺳﺖ.   ثُمّ
أﻣّﺎ اﻟﺬﻳﻥ لاﻳﻌﻘﻠﻮﻥ
ﭙس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪﻋﻘل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﺬّﻣﺖ ﻭ
ﻧﮑﻮﻫﺶﮐﺮﺩ
ﻭﺳﭙس ﺍﻣﺎم
آﻳﺎﺕﺑﻘﺮه 170 ﺭﺍ
ﺫﮐﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
عقل ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺪﺍﻳتی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﻔﺎﻝ۲۲ که ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﭼﺸم
ﻮﮔﻮﺵﺑﺴﺘﻪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪﻋﻘل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺩﺭﻟﻘﻤﺎﻥ 25 که
ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﻌﻘﻠﺎﻥ
هستند. ﻭﺍﻧﻌﺎﻡ
116 ﮐﻪ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻘل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐثرﻳﺖﻋﻘل
ﻮﺷﻌﻮﺭﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻴﻌﻘﻠﺎﻥ
همان ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
عقل ﺟﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ هستند،ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻳﺎﮐﻮﺩک و
ﮐﻮﺩﻥ. ثُمّ
ﻤﺪح اﻟﻘلّة ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﻴﺖ ﻧﺨﺒﻪ
ﻭﺍﻗﻠﻴﺖ ﺭﺍ
ﺳﺘﻮﺩ، ﻭﺩﺭ
ﺁﻳﻪ ﺳﺒﺄ 13 ﺍﻣﺪه ﮐﻪ
ﺍﻧﺪک هستند
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻪﻫﻮﺩ
40 ﮐﻪ ﺍﻧﺪک هستند
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
آﻭﺭﺩﻧﺪ ﻳﺎ
ﺍﻭم ﻴﺎ ﺳﻠﻮک
ﻛﺮﺩﻧﺪ. (ﺷﮑﺮﺧﺪﺍ)
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
اﺳﺖ،
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک که ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﭘﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭﺩﺭ
ﺧﻄ الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
یک ﺳﭙﺎس ﺯﺑﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ. ثُمّ ﺫﮐﺮ
ﺍﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﺄﻟﺒﺎﺏ
ﺑﺎﺣﺴﻥ
اﻟﺬﮐﺮ،ﻭﺣﻠّﺎﻫم
ﺒﺄﺣﺴﻥ ﺤلیة
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻤﻐﺰ
ﻭﻋﻘل ﺮﺍ
ﺑﺒﻬﺘﺮﻳﻥﺸﮑلی
ﺴﺘﻮﺩ،
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺯﻳﻨﺖ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺰﻳﻨﺖﻫﺎ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺩﺍﺩ. ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻤﻐﺰ ﻭﻟﺐ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﻋﻘل
ﺠﺰئی
اﻳﺪآﻟﻴﺴتی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺳﻠﻮک
الهی هستند. (ﺃﺣﺴﻥ
اﻟﺬﮐﺮ) نه
ﻓﻘﻄ ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻳﺎﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺫﮐﺮ
ﻫﻤﺎﻥﺴﻠﻮک
اﻟﻬیی اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ اﺫﮐﺎﺭ
ﻭﺩﻋﺎ. ﻭ (ﺃﺣﺴﻦ)
ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺨﺶﺗﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫیچ
ﺘﮑﻨﻴکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ،
ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺩﺭﺍﻥ هست . ﺩﻳﮕﺮﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
علمی ﻮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻣﻄﺎﻟﺐﻋﻠمی
ﺪﺍﺭﺩ،ﻭلی
ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺍثاﺭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
عقیدتی ﻗﺒلی
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺣﻘﺎﻳق ﺮﻭﻯ
ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻗﺒلی
ﻤﺘﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺍﻟﻮﺩه ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺣﻠﺎﻭﺕ
ﻭﺯﻳﺒﺎئی ﻮﺷﻴﺮﻳنی
ﺪﺭ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﺯﻳﻨﺖﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺭؤﻴﺎئی ﺘﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﻫﻤﻪ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
(ﺍﻫل الذﮐﺮ)
ﻳﺎﺍﻫل ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎئی
ﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺷﺮﻳﻨﻰ
ﮐﻠﺎم اﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ،ﻭﻟﺒﺎس
ﺯﻳﺒﺎ ﺑﺮﺗﻥ
کرﺩﻥ، ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
آﻧﻬﺎﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺎ
آﻳﻪ ﺑﻘﺮه 269 را
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪﺣﮑﻤﺖ
ﺭﺳﻴﺪه ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺧﻴﺮﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺒﻬﺸﺎم راوی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺎﻥ که
ﻗﻠﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺫﮐﺮﻣﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻕ36
ﻭﻗﻠﺐ ﻳﻌنی
عقل اﺳﺖ. ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺍﻳﻪ
ﻟﻘﻤﺎﻥ۱۱ﺑﻤﻌنی
ﻔﻬم ﻮﻋﻘل اﺳﺖ.
ﻗﻠﺐ ﮔﻮﺷتی
ﻮﻋﻨﺼﺮﻯ
ﻤﺮﮐﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻋﺎﻃﻔﻪﻭﮐﺸﺶ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک هم ﺒﺪﻭﻥ
اﻳﻥ کشش
ﺗﻮﻓﻴقی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻋﻘلی
ﺮﺍ ﺍﻣﺎم عقل
ﮔﻔﺘﻪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥعقل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
اﺳﺖ. ﻭﻗﻠﺐ ﺟﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭼﻮﻥ
همراه ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭﮐﺸﺶ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍ،ﻭﺣتی
ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺎﻥ عقل
ﺒﺪﻭﻥﻘﻠﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻗﻠﺐ
ﺩﺭ ﻭﺍقع ﻤﺤل
اﻧﻘﻠﺎﺏ ﺭﻭحی
اﺳﺖ،ﻭﺩﺭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ، ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﻭح
ﺨﺪﺍئی ﻮ
ﺭﺳﻴﺪه ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻨﻘﻠﺐ
ﻭﺗﺒﺪل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻨﻈﺮﻣﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺘﺮﺟﻤﻪ (ﻗﻠﺐ)
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ قرآن
ﻫﻤﺎﻥ(ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ) ﻭﺍﺻل
ﻮﺫﺍﺕ ﺭﻭح
الهی
اﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ ثبت
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮊﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎنی
اﻧﺴﺎﻥ، ﭘس
ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ،
ﻭﺑﻄﻮﺭﮐلی
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﭘﻴﺮﻯ و
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﮋﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ (ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ) ﺍﺯ
ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ (ﺑﮋﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ)
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺭﺷﺪ ﻃﻔل
ﻮﺟﻮﺍﻥ
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻤﺮﺍﺣل
عقل ﺟﺰئی ﺴﻄح
تکاملی ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺒﺎﻟﺎ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺘﻮﻥ ﺠﻴﻮه ﺩﺭ
ﺣﺮﺍﺭﺕﺳﻨج
ﻤﺪﺍم ﻤﺘﻐﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮگ
ﺪﺭﻫﺮﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻫﺮﻣﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺑﻮﺩ،
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ ﺒﻌﺪﻯﺮﺍ
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎ
ﺷﺮﻭع می
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻭﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﺸﺪ،ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺰﻭل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺘﻮﻥﺠﻴﻮه ﻭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭح
ﻴﺎ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮ ﻳﺎ ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﭘﺮﻭﻧﺪه ﺳﻮﺍﺑق
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺩﺭﺳﺎﻟک
هرکه ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﺧﺺ ﻭﺳﺘﻮﻥ
ﺠﻴﻮه ﺩﺭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺖ، ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺪّ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ گرچه
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ،ﻟﺤﻈﺎتی
ﺒﺎ ﻧﻴﮑﻰ ﻫﺎﻯ
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭح
آﻧﻬﺎﻫﺴﺖ،
ﺍﻧﺪکی ﺴﺘﻮﻥ
ﺠﻴﻮه ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭ ﺑﺮه ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭلی
ﺪﺭﮐلّ ﻮ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ،ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺪم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻮﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻨﻔس
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺨﻄﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﮔﻨﺎه ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ،
ﺷﺎﺧﺺ ﺳﺘﻮﻥ
ﺠﻴﻮه ﺭﻭح
آﻧﻬﺎ،ﻣﺪﺍم
ﺴﻴﺮ ﻧﺰﻭلی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ، ﺭﻭحی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻳکی ازﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺪﺍﻥ نیز ﻤسخ
فوری بجهان
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻂ، ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﺪﺗﺮ فصل نوع
ﺑﺸﺮﻯ ﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
آﺭﻳﺎئی که ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻴﺎه ﭘﻮﺳﺖ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎئی
ﻤﺘﻮﻟﺪ
میگرﺩﺩ. ﻳﺎﻋﺎﻗلی
که ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ عقل
کمترﻯ ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺣﮑﻤﺖ
ﻟﻘﻤﺎﻥ،ﻫم
همان عقل
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
أﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻢ،ﻭﺍﺻلی
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻟﻐﺎﺕ ﺍﺭﻭﭘﺎئی
اﻧﺴﺎﻥﺨﻮﺷﺒﺨتی
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﻌنی کسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺩﻗﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻋﻘﻠﺶ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ قرآن
ﻠﻘﻤﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮل ﺒﺮخی
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻋﻘل
ﺮﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﻴﺸﺘﺮ مورد
ﺗﻮﺟﻪ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭک ﻔﻬم
ﻮﻋﻘﻞ، ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘل کُلّی
اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ ﺑﺎ
ﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ،
ﻓﻬم أﻧﺪک هم
اﺣﺘﻤﺎﻝ،
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺩﺭﭘﻴﺶﻋﻘل
هست . ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺮ ﺑﺎﻋﻘل کُلّی
ﺒﺎﺷﺪ. امام
ادامه میدهد

ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،ﺍﻥّ
ﻠﻘﻤﺎﻥ ﻘﺎل
ﻠﺄﺑﻨﻪ،
ﺗﻮﺍضع ﻠﻠﺤﻖّ،
ﺗﮑﻥ أﻋﻘل اﻟﻨﺎس
، ﻳﺎ ﺑُنی ﺍﻥّ
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺤﺮﻋﻤﻴﻖ،
ﻗﺪﻏﺮق ﻔﻴﻬﺎ
ﻋﺎﻟم کثیر ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺒﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﭘﻨﺪ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺤق
ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺧﺪﺍ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮﺍقعی
ﻮﻫﺪﻑﻏﺎئی
اﻟﻬﻰ،ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﻳﻥﻤﺮﺩم
ﺮﮔﺮﻣﻴﻬﺎﻯﺩﺍﺭه
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﺍﺳﺎﺳﻴﺪﺭﺫﻫﻥﻮﺣﺎﻟﺴﺎﻟﻜﭙﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﺩﻭﮐﻤﺘﺮﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮﻯﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﻫﺮﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍﺍﺯ
ﺭﺍه ﺣﻘﻴقی
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻔﻠﺘﮑﻥ
ﺴﻔﻴﻨﺘک
ﻔﻴﻬﺎ ﺗﻘﻮﻯ
اﻟﻠﻪ،
ﻭﺟﺴﺮﻫﺎ
ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ،
ﻭﺷﺮﺍﻋﻬﺎ
ﺍﻟﺘﻮﮐّﻞ،
ﻭﻗﻴّﻤﻬﺎ
ﺍﻟﻌﻘﻞ،
ﻭﺩﻟﻴﻠﻬﺎ
ﺍﻟﻌﻠﻢ،
ﻭﺳﮑّﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻟﺼﺒﺮ
ﭘسﺑﺮﺍﻯ عبوﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻯ عمیق
ﺪﻧﻴﺎ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺸتی ﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺷﻨﺎﻯ ﺸﺨصی
ﺒﺮﺍﻯ اﻥ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻥ
کشتی ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻄ آﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻨﺎم
کشتی (ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ) ﺍﺳﺖ. ﻫم
ﺘﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﻫﻢ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺍﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
أﻣﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﺳﻠﻮک
الهی
ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻥ أﺳﺎﻣﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ ،ﮐﻪ
(ﺗﻘﻮﻯ) ﻳکی اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻃﻠﺎق
إﺳم ﻤﺠزء ﺒﺮ
کلّ اﺳﺖ. ﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل آﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ کشتی ﭙُلی
یا اسکله ای
ﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺸﮑﻰ ﺑﺎﻳﺪ
پا ﺭﻭﻯ آﻥ
گذاﺷﺖ ﺗﺎ
ﺩﺍﺧل کشتی ﺸﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﭙُل هماﻥ
اﻳﻤﺎﻥ اﺳﺖ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﭙُﻞ چینو و
صراط ﻮﻋﺒﻮﺭ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﺪﺭﻋﻤﻞﺍﻭم
کرﺩﻥ ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭطی
کرﺩﻥ ﻤﺮﺍﺣل
ﺪﻭﺭه ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﺑﺎﺩﺑﺎﻥ
کشتی هم توکّل
اﺳﺖ،ﻭﺑﺎﺩ
ﺍﺯﻫﺮﺟﺎ
ﻭﺯﻳﺪ ﺑﺎ
ﮐﻨﺘﺮل
ﻔﺮﻣﺎﻥ کشتی کشتی
ﻣﻘﺼﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺧﺪ
ﺍﺷﺪﻥ اﺳﺖ. ﻭﻫم
اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭﮐﺸﺘﻴﺒﺎﻥﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﺩﺭﻋﻤل
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻋﻘل
کُلّی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻴم ﺘﺎ
هرﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺳﻴﺎﺳتی
ﻮﺗﺼﻤﻴمی که ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﻗﻴّم
ﻮﺳﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭ
ﺍﻳﻥ کشتی ،ﻭﺭﻫﺒﺮ
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺰﻋﻘل اﺳﺖ. ﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺍل
کمال طلبی
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ
ﺷﺪه ، ﺍﻳﻥ عقل کُلّی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﮑﺎﻥ ﺪﺍﺭ
ﮐﺸﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺒﺎﺭﺯه
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺍج
ﻮﮔﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﭼﭗ
ﻭ ﺭﺍﺳﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺴﮑﺎﻥخُنثی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻟﻴل ﻮ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻭﻧﻘﺸﻪ ﺭﺍه
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﻔﺮ
ﺩﺭﻳﺎئی
ﻮﮐﺸتی علم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
علم ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺧﻮﺩ
ﺳﮑﺎﻥکشتی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺻﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺒﭽﭗ
ﻭﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴبرﺩ.
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺮﮐﺸﺘﻴﺒﺎﻥ
اﺳﺖ.

ﻳﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﻟﮑلّ ﺸﻴئ
ﺪﻟﻴﻞ، ﻭﺩﻟﻴل
اﻟﻌﺎﻗل اﻟﺘﻔﮑﺮ،
ﻭ ﺩﻟﻴل اﻟﺘﻔﮑﺮ
ﺍﻟﺼﻤﺖ،
ﻭﻟﮑلّ ﺸﻴئ مطیّة
، ﻭﻣطیة
ﺍﻟﻌﺎﻗل اﻟﺘﻮﺍﺿﻊ،
ﻭﮐف ّ ﺒک
ﺠﻬﻠﺎ، ﺍﻥ
ﺘﺮﮐﺐ
ﻣﺎﻧﻬﻴﺖ ﻋﻨﻪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
علاﻣﺖ ﻭﺷﺎﺧصی
ﺪﺍﺭﺩ، ﺩﻟﻴل
ﻮﺟﻮﺩ ﻋﻘﻞ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻔﮑﺮ ﻭ
أﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻟﻴل
ﻮﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺘﻔﮑﺮ،ﺳﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﺪ ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯﻯ کند ﻭﻳﺎ
ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﺩ،
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که ﺑﮑﻨﺪﻋﻘلی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺳﮑﻮﺕ
ﺯﺑﺎنی ﻮﺳﮑﻮﺕ
ﻭﺗﻮﻗﻒﺗﻤﺎم
أﻋﻀﺎ ﻭﺟﻮﺍﺭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ لازم اﺳﺖ.
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﮐﻮﺏ
ﻭﺣﻤل اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عاﻗل ﺘﻮﺍضع
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺗﻮﺍضع
ﺒﭙﻴﺮ ﻭﻣﺮبی
ﻮﻣﻌﻠم اﺳﺖ،
ﻧﻪ ﺗﻮﺍضع
ﺒﺮﺍﻯ هر ﺟﺎه ﻃﻠﺐ
ﻭثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭ
ﻇﺎﻟم ﻤﺘﮑﺒّﺮ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺗﻮﺍضع
ﺒﻤﺮﺩم هم
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪفع ﺸﺮ
ﺍﻧﻬﺎ. ﺗﻮﺍضع
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻳق اﻧﺠﺎم
آن ﺗﻮﺍضع
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻥ
ﺠﻬﺎﻟﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﺑس اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺭﮐﻮﺏ
ﻭﺍﺭﺗﮑﺎﺏ
ﻭﺳﺎﺋل
ﺨﻄﺮﻧﺎک ﻮﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻤنع ﺸﺪﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺳﻮﺍﺭ آﻥ ﺸﻮﻯ. ﺍﻳﻦﮐﺸتی
ﻨﺠﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻔس أمّاره
ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﺭﺗﮑﺎﺏ
ﻫﺮﺧﻄﺎ
ﻭﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻪﺧﻄﺎﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻣﮕﺮﻧﺨﺴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﺭﺗﮑﺎﺏ
ﻭﺧﻄﺎئی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻳﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﻟﻮﮐﺎﻥ فی ﻴﺪک
ﺠﻮﺯة ﻭﻗﺎل اﻟﻨﺎس
ﻟؤﻠؤة، ﻣﺎ
ﮐﺎﻥ ﻴﻨﻔﻌک ﻮ
ﺍﻧﺖ ﺗﻌﻠم
إﻧﻬﺎ ﺟﻮﺯة، ﻭﻟﻮﮐﺎﻥ
فی ﻴﺪک ﻠؤﻠؤة ،ﻭﻗﺎل
اﻟﻨﺎس
ﺍﻧّﻬﺎﺟﻮﺯة
ﻣﺎ ﺿرّک ﻭﺍﻧﺖ
ﺗﻌﻠم إﻧّﻬﺎ
ﻟؤﻠؤة ﺍﻣﺎم
ﻤثال ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻋﻠم
ﻮﻋﻘل ﺮﺍ ﺍﻭﺭﺩه
، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮔﺮﺩﻭئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ،و
ﻣﺮﺩم آﻧﺮﺍ
ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍنی گرﺩﻭ
ﺍﺳﺖ،که ﻓﺎﻳﺪه
ﺍﻯ ﻮثرﻭتی
ﺒﻬم ﻤﻴﺰﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻣﺮﺩم
گرﺩﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،که ﺍﺳﻴبی
ﺒثروﺕ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺰﻧﺪ. ﮔﻔﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎل
أﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺍﮔﺮ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻳﺎ ﻧﮑﻮﻫشی هم
ﻤﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﺎﺹ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻭﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺘا ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.

ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،ﻣﺎﺑﻌث
اﻟﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﺋﻪ
ﻭﺭُﺳﻠﻪ ﺍلی عباﺩه
، ﺍلاّ
ﻟﻴﻌﻘﻠﻮﺍ ﻋﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻥ علّت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩه ﺗﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻘل کنند. ﺑﻌثت
ﻫﻤﺎﻥ ارﺳﺎﻟل
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﻧبی کسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮعصر
ﻣﺮﺍﺗبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ، ﻣﺮﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺼﻌﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. (ﻧﺒﻮّﺕ)
ﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻜﺎن ﺍﺳﺖ. ﺑﺮخی
اﺯﺍﻳﻥ أﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﭼﻮﻥﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﻌﺰم ﻮﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩه ﻓﻮق اﻟﻌﺎﺩه
ﺍﻯ ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
(ﺭﺳﻮﻝ) ﺍﺭﺳﺎل
ﺸﺪه ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻫﻤگی
آﻧﻬﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﺎﻟک ﻤﻌﻤﻮلی
ﺒﻮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ اند.
ﻭﺑﺮخی هم اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ، ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ آﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ،
ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬی کرﺩه
ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﻔﻈ کرﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ،
ﺍﺯ ﻫﺮﻧﻮع گناه
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﮐﻤک
ﺒﺒﻨﺪﮔﺎﻥﺴﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺧﺪﺍ
ﺗﻌﻘل کنند. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻧﻈﺮﻯ عوﺍﻟﻢ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺑﻌﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺮﺏّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪه ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ(ﺍﻟﻠﻪ)
بّ الأرباب
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺘﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶﻫﺴﺖ. (ﻋﺒﺎﺩ)
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺨﻠﻮﻕ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺣﺎل ﺴﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺍقعی
هستند،ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻤک عقلی
ﻮﮐﻤک ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺭﻧﺪ
گکه تجارب راه
الهی را دارند
.  ﻔﺄﺣﺴﻨﻬم
إﺳﺘﺠﺎبة ،ﺃﺣﺴﻨﻬم
ﻤﻌﺮفة اﻟﻠﻪ،
ﻭﺍﻋﻠﻤﻬم
ﺒﺄﻣﺮ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺍﺣﺴﻨﻬم عقلا ﻭﺍﻋﻘﻠﻬم
أﺭﻓﻌﻬم ﺪﺭجة فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍلآﺧﺮة ﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ عباﺩ
ﮐﺴﺎنی هستند،
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ و
شناخت ﺍلهی
ﺒﻬﺘﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
(ﺃﺣﺴﻦ)
ﺩﺭﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ،ﺍﻧﮑﻪ
ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ،ﻳﻌنی
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
بالاتری ،
ﮐﻪﻫﻤگی
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺒﻬﺘﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم هستند،ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻨﺪ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ عقل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻋﻠم
ﺘﺮﺍﻥ عباﺩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
آﻧﻬﺎئی
هستند ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﻋﻠم
الهی ﺒﺎﺧﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻋﻠم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐسی
اﺳﺖ، ﮐﻪﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﻟﻴل
ﺒﺮﺗﺮﻯ علم
آﻧﻬﺎ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻯ عقل
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند ﮐﻪ هرچه
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺒﺮﺗﺮﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﻟﻴل
عقل ﺠﺰئی
ﺎﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺑﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ،
ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ
ﺑﺤﻘﺎﻳق ﺤقّ
اﻟﻴﻘﻴنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻋﻠم
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻳﻌنی أﻣﺮ
ﺳﻠﻮک
ﻮﺍﻣﺮﻳﻪ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ،
ﻭﻫﺪﻑ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻠﻘﺖ
ﻓﻌلی ﺒﺸﺮﺍﺳﺖ.
ﻋﻘل ﺃﺣﺴﻦ،
ﻧﻪ ﺑﻤﻌنی
ﻔﻘﻄﺒ بهتر
ﺍﺳﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘلی
ﺠﺴﺘﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ عقل
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻟﻴل
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﻤﻘﺎم
ﻮ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺧﺮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻭﺳﭙس ﺑﺎﻋﻠم
ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﻤلی
ﺨﻮﻳﺶ ﺩﻟﻴل
اﺣﺘﺮﺍم ﺰﺍﺋﺪ
ﺍﻟﻮﺻﻒ ﺍﻧﺎﻥ،
ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ،
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺩﻭﺭه ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻧﺒﻮﺕ ﺑﺨﻠق
ﺮﺍﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻨﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺧﺮﺕ که ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺘﺮم
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﻫم
ﺘﻤﺎم ﺸﺪه ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ﺒﺒﺸﺮﻳﺖ، وچه ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭘس
ﺍﺯﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ،ﻫﻤﺮﺍه
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ،
ﺑﺨﺼﻮﺹﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع و عرش رَحِمان
ﻤﻨﺘﻈﺮﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ. ﭼﻨﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ نوع
فوق ﺒﺸﺮﻯ
فرشته گونه ،ﻭﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘل
ﻮﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ
ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻧﺎﻥ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﻠﺤﺎﻇ
ﺪﺭﺟﻪ ﻋﺎلی
ﺪﺭﺷﺄﻥ
ﻮﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮ
ﺑﺰﻧﺠﻴﺮﻣﻴﺒﻨﺪﺩ
ﺗﺎﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺪﺭﻧﻈم ﺰﻧﺪگی
ﻮ ﺍﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎنی
اﺯﺗﻮﺣﺶ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻧﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ بشر ﺭﺍ
ﺩﺭﺑﻨﺪ ﻭﻗﻔس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
توحّش ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺒﺮﺍﻯﺒﺸﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖﻭﺧﻄﺮ
ﺍﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﻰ
بنوع فوق بشری
دارند.   ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﻣﺎ ﻣﻥ عبد،ﺍلاّ
ﻭ ﻣﻠک ﺁﺧﺬ
ﺑﻨﺎﺻﻴﺘﻪ،
ﻓﻠﺎ ﻳﺘﻮﺍﺿﻊ،
ﺍلاِّ ﺭﻓﻌﻪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻟﺎ
ﻳﺘﻌﺎﻇﻢ،
ﺍلاّ ﻭﺿﻌﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫیچ
ﺒﻨﺪه ﻭﺳﺎﻟکی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺰﻣﺎم ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﮐل
ﭙﻴﺸﺎنی اﻭﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﺑﻬﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﻨﺪه ﺗﻮﺍضع
کند،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺎم اﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺳﺮﮐشی ﻮﺗﮑﺒﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍهی
کند، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪه ﻭﺗﮑﺎﻣلی
هست ،ﺣتی اﮔﺮ
ﻭﻳﺮﻭس ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺫﺍﺗﺎ
ﺩﺭﻫﺮﻧﻮع
ﻮﻣﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ ﻫﻢ
ﮐﻮﺭﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ، ﻭﻫم
ﻨﺎﺗﻮﺍﻥ ﺠﺴم
ﻮﻋﻘل اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ الهی
ﺘﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﻗﻴﻮﻣّﻴﺖ
ﻭﺯﻧﺪه ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪه ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻄﻔﻞ،ﺷﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. علیّ
ﺮﻏم ﺨﻄﺎﻫﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻄﻔل ﻤﺎﺩﺭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺮﺷﺪ
ﻭﮐﻤﺎل ﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﻤﺎنی ﺘﻨﻬﺎ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻮﻋﺎﺑﺪ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﻋﻘلی
ﻮ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺒﺮﺗﺮﺧﻮﺩ،
ﺩﺭﻗﺒﻀﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻳک
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺎﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﺍﻳﻨک
عمل ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. که ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﺍﻭﻝ،ﺍﻭ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻠﺎﺋک گوﻧﻪ
ﻭﻣﻠﻚ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎه
ﺣﺎﮐم ﺒﺮﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. وچه ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ، ﺩﺭﺣﺎل
ﺘﺪﺑﻴﺮﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ،ﻫم
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺼﻮﺭﺕ ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﻴﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﺭﻭﺣﺶ
ﻫﻤﺎﻥﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺒلا
اﺯﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک خوﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺳﺎﻟک
کامل ﺼﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭحی
ﻤﻌﺎﺩل ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺮﻭﺡ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻨک امام
کاظم اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪه ﺗﻮﺍضع
کرﺩ، ﺧﺪﺍ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﻮﺍضع
ﺴﺎﻟک ﺒﻤﺮبی
کامل ﻮ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. گرچه ﺳﺎﻟک
ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﺧﻮﺩ،
ﺗﻮﺍضع ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺣتی
ﭙﺮﺳﺘﺶﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻮﺍضع
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺍضع اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﻌنی
ﺒﻮﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﮑﻰ
ﭼﻨﻴﻥ عدم
ﺘﻮﺍضع
ﺒﭙﻴﺮﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺘﮑﺒﺮ
ﻭﮔﺮﺩﻥ کشی
ﻮبی اﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﮑﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤل ﻨﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺎفق
ﺒﻨﺎﻣﻴﻢ،
ﻣﻘﺎم ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻭﺭﺍ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺮﺗﺮنمی
ﺒﺮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎم
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ، ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺗﻮﺣﺶ ﻭﮐم عقلی
ﻮﻧﺎ
ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻤﻮل ﺠﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻨﻴﺰ ﺑﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻌﺎﺩل ﻤﻘﺎم
ﻔﻌلی ﻮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
کند ،ﻭﻣطیع
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺣتی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮﻫم ﻨﻴﺴﺖ،ﻭلی
باﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻧﻤﺎﻳﻨﺪه
ﺧﺪﺍ ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺘﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰﺳﻠﻮکی
ﺪﺭﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤل ﻮﺍقعی
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤطیع
ﻴﺎ ﻏﻴﺮ ﻣطیع
ﻨﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻴﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻋﻠﻢ ﻭﻋﻘل
اﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﺒﻌﻴﺖ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.   ﻴﺎﻫﺸﺎم
إنّ اﻠّﻠﻪعلیّ
اﻟﻨﺎس
ﺣﺠّﺘﻴﻦ،
ﺣُجة ﻇﺎﻫﺮة ﻭ حجّة
ﺑﺎﻃنة ،ﻓﺄ
ﻣّﺎ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮة
ﻓﺎﻟﺮﺳل
ﻮﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻮ
ﺍﻟﺄﺋمّة ،ﺍﻣﺎ
ﺍﻟﺒﺎﻃنة
ﻓﺎﻟﻌﻘﻮل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﻣﺮﺩم
ﺪﻭ ﺣﺠّﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩه ﺍﺳﺖ،ﻳکی
ﻈﺎﻫﺮ ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
امّی اوم کرده
هستند ،ﻭﻳﮑﻰ
ﺑﺎﻃنی که ﻋﻘﻠﻬﺎ
میباشند. ﺣﺠّﺖ
ﻧﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ اﺗﻤﺎم
ﺤﺠّﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣج ﻮحقّ
هستند،ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل عبادی
در ﺍﻧﻬﺎ،
ﻫﻨﮕﺎم عباﺩاﺕ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ حجّ کعبه
ﻫم ﻨﻤﺎﻳﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
اﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺮﺍ در برابر
حجّ
أﮐﺒﺮﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺎﭼﻴﺰ ﺷﻤﺮﺩ. (ﺣﺠّﺖ)
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ
ﺍﻧﮑﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﺒﻴ
ﺎﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ که
مجسّم در
انسانی هستند،ﮐﻪﺍﻋﻠﺎم
ﻨﺒﻮّﺕ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺤﻴﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻭﺗﺒﻌﻴﺖ
ﭼﻮﻥ هرﭘﻴﺮﺩﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮ،ﺣﺠّﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻋﻘﻮل
ﺒﭽﻨﺪ ﻣﻌنی
اﺳﺖ،ﻧﻪ ﻓﻘﻂ(ﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻘﻮﻝ)
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ عقول
هستند. ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
عقل های الهی
هستند ﮐﻪ گرچه
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻣﺎﻥ عمل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩم
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﻭ کار د
ارند،ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺘﻨﻬﺎ ﺳﻮﮊه ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﻤﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
میباشند،ﻭﺩﺳﺖ
ﺭسی ﺒﺎﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ غایب از
نظر عوام
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻋﺼﻮﺭ
ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻨﺪ
ﺍﻣﺎمی متوالیا
ﺒﻮﺩه ، ﺗﺎ
ﺩﻳﻥ و ساوک
ﺠﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺗثبیت
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ غایب
ﺑﻮﺩه ،که اﺯﺩﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ نیز
مخفی هستند،ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﺩ
ﻭﻣﺪﺭک سلوک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ،ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﻮل
ﻮﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺘﺼﺮﻑﻋﻘلی
میباشند. ﻟﺬﺍ
ﻋﺎﻟم ﻮﻋﺎﻗل
ﺪﺭ ﺍﺻﻄﻠﺎح
ﻘﺮﺍﻥ،ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند. ﻭﺍﻣﺎم
هر ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ آن
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ،
ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ ﭘﺪﺭ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺎﻟﻪ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭبرخی
از ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻣﻄﺮح ﺒﻮﺩه
ﺍﺳﺖ.

ﺣُﺠّﺖ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺎﻃﻦ. ﻭﺳﻴﻠﻪحجّ
کرﺩﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ،
ﻳﺎ حجّ أﮐﺒﺮ،
رسسیدن بشهود
نور قائم است
ﻭﺗﻨﻬﺎﻋﻨﺼﺮحقّ
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺣﻘﻴقی
ﺒﻮﺩﻥ ﺮﺍه ﺳﻠﻮک
آنها ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﻘﺒﻠﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ(ﻗﺒُﺎﻟﻪ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ) ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭقرآنآﻣﺪه
، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴتی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺧﻠق کرﺩ. ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺍﻭل
ﺰﻣﻴﻦ،
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺍﺳﻤﺎﻥﺮﺍ،
ﺍﻓﺮﻳﺪ
ﻭﺭﻭﺯﻫﻔﺘم
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺭﻓﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺒﻴﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
همه
ولایبتهای سلوکی
ششگانه اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ، ﻳکی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﻳﮑﻰ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ عصرﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻭل ﺮﺍ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ،پنج
تن ﻭﺩﻭم ﺮﺍ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴنی ﺪﺭ
ﺳﻴﺴﺘم
ﺘﺴﻤﻴﻪ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﭘﻨج ﺘﻥ آل
عبا ﺍﺳﺖ. ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴنی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺸﻬﻴﺪ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی ﻴکی اﺯﺁﻧﻬﺎ،
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم که بوده
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک کافی
اﺳﺖ. ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ ﻘﺎﺑل
ﺪﺳﺘﺮسی ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺳﺎﻟک ﺮا بعهده
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺍﻏﻠﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺗﺎ
ﭘﻴﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻌﺮفی
کند ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺮﻭﺵ
ﺍﻭیس اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻳس ﻗَﺮَﻥ
ﺪﺭ ﺍﺳﻠﺎم اﻭﻟﻴﻥ
آنها ﺑﻮﺩ. ﮐﻪﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺧﺎﺹ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻳﺪﻥ ﺩﻳﺪﻥ
ﻤﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ در تن ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻳس ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ. ﻭﺍﻭﻳس
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ و
توسّل ﺳﻠﻮکی
کرﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻌﺮفی
کند، ﺍﮔﺮ ﺟُﺴﺖ
که ﺑﻬﺘﺮ، ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﻧﺠﺴﺖ
ﻭﺑﺎ تخیّل او
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کند ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم امام
زمان حسنِی
عصر خود
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﺴﻌﻰ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮﻙ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻥ او
ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋن
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﭽﻮﻥ
همان ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﻣﻥ
ﺸﺨﺼﺎ ﭘﻴﺮﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻳم ﻤﻌﺮفی
کردﺩ،ﻧﺠﺴﺘﻢ گرچه
ﺗﻠﺎﺵﻫم کرﺩﻡ.
ﻭﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
رؤیای ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻌﺮفی ﺸﺪه ﻣﻥ
ﺗﻌﻈﻴم ﻘﺎﺋﻞ
ﺑﻮﺩﻡ ،ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ حسنی و
فاطمی بشهود که
چهارم ﻋﻠﻮﻯ
یا مرتضوی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻳک ﺴﺎل و
نیم ،ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻡ. ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳتم ﻮ ﺗﺎ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم
ﻮﺩﺍﻧﺴﺘم ﻮ
ﻇﺮﻑ ﭼﻨﺪ
ﭼﻠّﻪ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮکی
من ﺒﮑلی ﺘﻤﺎم
ﺸﺪ. ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘم که ﺑﻮﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻢ،
و ﺍﻭ ﻣﺮﺍ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﮐﺎﺭم
ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍم
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺁﻧﻬﺎ و توسّل
عبادی ﺑﺠﺎﻯ
ﺨﺪوند ﺍﺳﺖ،
ﻭﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩفع ﺸﺮک
ﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.  ﻴﺎ
ﻫﺸﺎﻡ،ﺍﻥّ
اﻟﻌﺎﻗل اﻟﺬﻯ
لا ﻳﺸﻐل
اﻟﺤﻠﺎل ﺸﮑﺮه ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻐﻠﺐ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﺼﺒﺮه
ﻋﺎﻗل کسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣتی
اﻣﻮﺭﺣﻠﺎل
ﻮﻣﺠﺎﺯ، ﻣﺎنع اﺯﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﻮﺷﮑﺮ
ﺍﻭﻧﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫیچ
ﺤﺮﺍمی ﺼﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻋﺎﻗل
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺳﻮلی
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺣﻠﺎل
کرﺩه ، ﮐﻪ که ﺍﻣﻮﺭﻯ
اﺯﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﻣﺠﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﻴﻥ
اﻣﻮﺭ ﻣﺠﺎﺯ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎنع
ﻮﻣﻨﺼﺮﻑ ﺍﺯ
ﺷﮑﺮﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺷﮑﺮ
ﻳﻌنی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، که ﺭﺳﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯﻤﺠﺎﺯﻫﻢﺑﺎﺷﺪ.
(ﺳﻠﻮک الهی)
هزﺍﺭﺍﻥ ﻨﺎم
ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
اﺳﻠﺎم ﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﻧﺎم ﺠزء
ﺮﺍ ﺑﺮ ﮐﻞّ ﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﻃﻠق کرﺩه
ﺍﻧﺪ. مَحرومیّت
ﺍﺯ ﺣﺮﺍم اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺻﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺗﻦﺩﺍﺩﻥ
ﺒﺤﺮﺍﻡ، ﺩﻟﻴل
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺼﺒﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﺘﻤﺮﺩ
ﺩﺭﺣﺮﺍم
ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺗﺮک آﻥ ﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻄﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﭘﻴﺮ
ﻭﻋﺎق اﻭ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻳﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﻣﻥ ﺴﻠّﻄ
ثلاثا علیّ
ثلاث ،ﻓﮑﺄﻧّﻤﺎ
ﺍﻋﺎﻥ هوﺍه علیّ
هدم عقله ﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ ﺳﻪ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻪ ﭼﻴﺰ
ﻣﺴﻠّﻄ
ﻨﻤﺎﻳﺪ،در
ﻭﺍقع کمک کرﺩه
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻔس
ﻭﻫﻮﺍو هَوَس ﺧﻮﺩ،ﻋﻘﻠﺶ
ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﻧﻔس
ﻫﻤﺎﻥ عقل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ که هر
کس دارد ،ﻭ ﺭﻭحی
را که ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻨﻔس
أمّاره
ﺩﺭﺳﺎﻟﻜﻮ ﭘس
اﺯ ﮐﻨﺘﺮل
ﻮﮐﺸﺘﻥ ﻨﻔس
حیوانی ،ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ
ﻋﻘل کُلّی
ﺍﺳﺖ. ﻧﻔس أمّاره
أمر دهنده
بگناه ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﺬﺕ
ﻣﻘﺎم ﻔﻌلی در
ﺘﮑﺎﻣل نوعی
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺪﻥ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ ﻔﻌلی
ﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ ﻭحقّ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻥ اﻳﻥ
ﻨﻔس ،ﻋﻘل
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ و عقل ایدآلیستی
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎنع
کاﺭﻧﻔس أمّاره
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘل کُلّیﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ، ﻧﻔس
ﻣﻄﻤئنّه
واصلان ﻭ سپس
ﻧﻔس ﻣُﻠﻬﻤﻪ
کاملان در
بازگش بخلق
ﺭﺍﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻫﺪم ﻮ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ عقل
کاﺭ ﺳﺎﺩه ﺍﻯ
اﺳﺖ. ﻓﻘﻄ
ﺒﺎﻳﺪ ﻣطیع
ﻠﺬﺗﻬﺎﻯ ﻨﻔس
ﺷﺪ،
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺘﺪﺭﻳﺠی ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
ﺸﺨﺺ ثبت
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫم
ﺰﻣﺎﻥ نیز عقل
ﺠﺰئی اﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﮐﺎﺭﺵ ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﻮﮐﻮﺩکی مجدد
ﻮﺣﻴﺮﺕ و
کودنی ﻣﻴﮑﺸﺪ.

ﻤﻥ
أﻇﻠم ﻨﻮﺭ
ﻓﮑﺮه ، ﺑﻄﻮل
أﻣﻠﻪ، ﻭ ﻣﺤﺎ
ﻃﺮﺍﺋﻒ
ﺣﮑﻤﺘﻪ،
ﺑﻔﻀﻮل کلاﻣﻪ،
ﻭﺍﻃﻔاء
ﻧﻮﺭﻋﺒﺮﺗﻪ ،ﺑﺸﻬﻮﺍﺕ
ﻧﻔﺴﻪ ﺍﻳﻥ
ﺩﺷﻤناﻥ عقل،
ﻳی آﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳک
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﻧﮑﻪ ﻇﺮﺍﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻮﻋقی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،ﺑﺎ
ﭘﺮﮔﻮئی
ﻮﺑﺎﻃل گوئی خُنثی
ﻮ ﻣﺤﻮ ﮐﻨﺪ و
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻮﺭ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺕﻫﺎﻯ
ﻨﻔﺴﺎنی ﺨﻮﻳﺶ
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻋﻘل ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭﺳﻠﻮک ﺮﺍ ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
بی پایان
ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺑﺘﺪﺭیج
اﻳﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺨﻮﺩ، ﺗﺎﺭﻳک
ﻮﺿﻌﻴﻒ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺴﻠﻮک
علاﻗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺍﮔﺮﻫم ﺴﻠوک
کرﺩ ﺧﻴلی ﺪﻳﺮ
ﺷﺪه ، ﻳﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ عبور ﺍﺯ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
(ﻃﻮل أﻣﻞ)
ﻭﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﮐﺮﺩﻥ،
ﺩﺷﻤﻥﺒﺰﺭگ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮﻋﻘل ﻮﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﺩﻭم
ﺤﮑﻤﺖ ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی و
کمال طلبی
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻈﺮﺍﻓﺘﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻪ ﻫﺎﻯ
عقلی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺍﻳﻥ ﺠﻮﺍﻧﻪ
ﻫﺎ ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﺮﻣﺎ
ﻭﮔﺮﻣﺎﻯ ﺴﺨﺖ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ. ﻭﺩﺷﻤﻥ
ﺁﻧﻬم کلام
ﺰﺍﺋﺪ ﻭﭘﺮﮔﻮئی
ﻮﭼﺮﻧﺪﮔﻮئی
ﺸﺨﺺ ﻣﺴﺘﻌﺪ
سلوک است . ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕﻋﺮﻓﺎنی
کند ﻗﻄﻌﺎ
ﺑأﺑﺮﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘلی
ﺨﻮﺩ، ﻧﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻣﺤﺮﻭم
ازکسب ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍثاﺭ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﺸﺘﻥ
ﻮﻗﺖ ﺑﺎ
ﻫﺮﺳﺮﮔﺮﻣﻰ،
ﻭﭘﺮﮔﻮئی
ﻮﺑﺎﺯﻯ
هاﺩﺷﻤﻥ عقل
ﻔﻌلی ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭﻣﺠﺎﻟس
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻧﻪ ﻣﺠﺎﻟس
ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻳﺎ ﻣﺠﺎﻟس
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ مُلّاها،
ﻭﺭﻭﺿﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻬﺎ. ﻭدشمن
ﺳﻮم هوﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس أمّاره ،
ﻭﻟﺬﺕ ﺟﻮئی ﻮ
ﺷﻬﻮﺕ ﭘﺮﺳتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻔﮑﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ، ﻧﻮﺭ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
اﻭﺭﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ . ﺗﻌﺎلی
ﻔﮑﺮ
ﮐﺎﺭﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻌﻤتی ﻘﺒلی
از ﺧﺪﺍ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺑﻌﺪﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺷﺶ ﺍﻳﺪﺣتی
اﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻴﺮ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺷﺨﺺ
ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮﮐﺎﻣلی
ﺮﺳﻴﺪ ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻭ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺿﻤﻥ عباﺩﺕ
ﺍﻭ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﺷﻮﺩ.

ﻔﮑﺄﻧّﻤﺎ
ﺍﻋﺎﻥ هوﺍه علیّ
هدم عقله ،ﻭﻣﻥ
هدم عقله ،ﺍﻓﺴﺪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺩﻳﻨﻪ ﻭﺩﻧﻴﺎه
ﺍﻳﻥﺴﻪ ﺧﻄﺮ،ﺑﺠﺎﻯ
کمک کرﺩﻥ
ﺒﺘﻌﺎلی عقل،
ﮐﻤک کرﺩﻥ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻮﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻔس أمّاره و
جهنّم پروری
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺷﺒﺎع هوﺳﻬﺎ
ﺗﺸﻨﻪ
ﺗﺮﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻔس أمّاره
ﺑﺠﺎﻯ ﻨﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻋﻤل کند،ﻫم
عقل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﻫﻢ ﺍﻳﻨﺪه ﻋﻘل
ﺨﻮﺩﺭﺍ،ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
کرﺩه ﻭﻫم ﺪﻳﻥ ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ خُنثی
کرﺩه ،
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺳﻠﻮﮐﺶ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮبی
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
(ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ)
ﺭﺍ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
کرﺩه ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ) ﻭﺗﻮﻟﺪ
کنونی ﺨﻮﺩ،ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎتی که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻧﺪگی
ﺪﻧﻴﺎ ﻫم
ﺒﺎﻋﻘل کم
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻮﻗﺒل اﺯﻣﺮﮒ،
ﺩﻭﺟﻬنم
نخستین
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﻳکی
ﺠﻬﻨم ﺮﻭﺯ ها
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ،
ﻭﻳکی ﺸﺐ هاا
دﺭﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﭙُﺮ ﮐﺎﺑﻮس
اﺳﺖ. گرچه ﻫﺮﺩﻭﻯ
آﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺨﺺ، ﻧﻮعی
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﺣﺴﺎﺏ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻮعی
کاﺭﻣﺎ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎم
اﻟﻬﻰ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﮔﻨﻪ ﮐﺎﺭﻯ که ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺸﮑﻠﺎتی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺪ
ﺑﺨﺖﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺠﻬﻨم
ﻤﻠﮑﻮتی ﺴﺨﺖ
ﺗﺮ،ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﻠﺖ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﻨﻴﺰ،ﻫﻤﺎﻥ
عدم ﺘﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ
که ﺑﺤﻘﺎیق ﻮ
ﺁﻳﻨﺪه ﺧﻮﺩ،
ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻧﻔس ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺷﻮﺩ، ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺪﺭ
مقام نوعی
ﺭﻭح ﻮﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﺮﻧﺪﮔﻮئی
ﻤﻄﻠﻮﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
عاﻣﻰ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭙﺮﮔﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻠﺐ
ﻧﻈﺮدیگران ،ﻗﻄﻌﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺒک
ﻤﻄﺎﻟبی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ،ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻘﺎم عقلی ﻮ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. گرچه
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ هم
آﺳﻴﺐ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪه ﺍﺳﺖ. ﺍﻣّﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺐﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺑﺮﺍﻯ ﺠﻠﺐ
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺍﺯ ﻧﻮع ﭙﺮﮔﻮئی
ﻮﭼﺮﻧﺪﮔﻮئی
ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪه هم
هر آﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻨﻮﺩ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪه خود
ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺣﮑﻤﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺠﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
اﺳﺖ. ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﻴﻤﻪ ﺷﺪه ﺍلهی
هستند،ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺘﺼﺮّﻑ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﮐﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﮐﻤک
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺷﻮم
ﺨﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. وچه ﺑﺴﺎ
ﮐﻠﺎمی ﺮﻭﺯﻯ
کسی ﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ. گرچه ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺍﺯﺷﻨﻴﺪﻥ آﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻋﻮﺍم
ﻮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮﺣﺮﻑ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻭﻫﺮ
ﺍﻋﻠﺎم ﺨﻄﺮ
ﺟﻬﻨﻤﻰ، ﻳﺎ
ﻫﺮﺟﺬﺏ ﻭﮐﺸﺶ
ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺍثرﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺩل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﮔﻔﺘﻥ
اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥاﺳﺖ،
ﻭ ﺍثر ﺍﺯﺧﺪﺍ،
ﻭﻋﻤل
ﺪﺭﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﺍﺯﺷﻨﻮﻧﺪه ﺍﺳﺖ.

ﻴﺎﻫﺸﺎم
کیف ﻳﺰﮐﻮ ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻤﻠﻚ،
ﻭﺍﻧﺖ ﻗﺪ
ﺷﻐﻠﺖﻋﻘﻠک عن
أﻣﺮ ﺭﺑّک ﻭﺍﻃﻌﺖ
ﻫﻮﺍک علی
غلبة ﻋﻘﻠک ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮقّع ﺪﺍﺭﻯ،
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺘﻮ
ﻧﺰﺩﺧﺪﺍﻳﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮﻋﻘل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩه ﺍﻯ،
ﻭﻣﻄﻴﻊ ﻧﻔس ﻭهَوَس
ﺧﻮﺩ ﺷﺪه ﺍﻯ،
ﺗﺎﻋﻘل
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻐﻠﻮﺏﻧﻔس
ﺧﻮﺩﮐﻨﻰ؟
ﺗﺰﮐﻴ ﻪﭘﺎﻙ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ،
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﺷﺪ ﺩﺍﺩﻥ
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻥ أﻋﻤﺎل
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﺍﻣﺎﻡ،ﺑﺸﺮطی
ﻘﺒﻮﻝﺍﻋﻤﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪﻋﻘل
ﺮﺍ ﺩﻭﺭ ﺍﺯهَوَس
ﻧﻔس ،ﻭﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻘﺸﺮﻯ
هستند،ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﮑﺮ ﻭﻧّﻴﺖ
ﻭﻋﻘل ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﻣﺖ ﻧﻔس
ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩه
ﺍﻳﻢ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ(ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)ﺭﺍه
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻋث
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺮﺍه ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘل ﻮﻧﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺍﻧﺸﻐﺎل
ﻮﺳﺮﮔﺮم ﺸﺪﻥ
عقل ﻮﻓﮑﺮ
ﺑﻐﻴﺮ ﺧﺪﺍ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻟﺬﺕ
ﻧﻔس ﻭ ﺣﺮﺹ
ﻣﺎل
ﺪﻧﻴﺎﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻋﻘل
ﻮﻓﮑﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍه تن
ﻭﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
عباﺩﻯ ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺪﻳﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺤﺪّ
ﺍﮐثرﻣﻴﺴّﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ،ﺑﺘﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﭘﺎکی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺸﺪه ﺑﺎﺷﻴﻢ. گرچه
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ،ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺍه ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮﺍﺯﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎل
ﺒﺨﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﺍﻧﺸﻐﺎل
اﺯ ﺍﻣﺮ ﺭﺏّ
ﻭﺧﺪﺍ،ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻮﺍﻣﺮﻳﻪ ﺍلهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﻤﺎم
کاﺭﻫﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﻳﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
اﺯﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻭﻫﻠﻪ ﺍﻭل
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ،
ﭘس ﺍﺯﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻮ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻣﻘﺮﺭ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭﻓﺮﺍﺋﺾ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺍﻗلی
ﺒﺮﺍﻯ عوﺍم
ﻮﺑﺮﺍﻯ ﺘثبیت
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﺪﻳﻥ
ﺪﺭﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم
ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ. ﻋﻤل
عباﺩﻯ ﻔﻘﻄ ﺪﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩه ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻳﻪ ﺍﺯلی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺟﺴﺘﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﻫﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺩﺭ
تجلّی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺍﺯ
ﺍﻥ ﭙس ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ،
ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
اﻟﻬﻰ،ﺑﻘﻴﻪ
ﺯﻧﺪگی
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلق
پیامبرگونه
خوﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻣﺎﺩه ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻧﻔس ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﺴﺘﻥ ﻠﺬﺕ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻨﻴﺴﺖ،
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که ﻇﺎﻫﺮ
ﺧﻴﺮ ﻭﻧﻴکی هم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﻋﻤل
ﻨﻔﺴﺎنی اﺳﺖ. ﮔﺎهی
ﻨﻔس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺭﺧﻴﺮﺍﺕ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥاﺯﻋﻮﺍمل
الهی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎﻃل
ﻮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﺮﺳﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
اوﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ ﮐﻨﺪ،
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫیچ
گوﻧﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺯﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻏﻠﺒﻪ
ﺑﺮﻋﻘﻞ،
ﻫﻤﺎﻥ کشتن
ﻮﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﺸﺮﻯآن اﺳﺖ، گرچه
ﺍﻳﻥ عقل ﺠﺰﺋﻰ
مادی حیوانی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺍل
طلبی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎه ﺑأﺻل ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﻣﺎﺩﻯ گرئی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﺪتی
ﺘﮑﺎﻣل ﻮﺗﻌﺎلی
ﻮﺭﻓﺘﻥ ﺒﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣام کاﻇم
ﺼﺮﻳﺤﺎ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻨﻔس أمّاره ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ ﻫم
ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻗﺒﻮل اﻋﻤﺎل
اﺯﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﺍﻟﺼﺒﺮعلیّ
الوﺣﺪة،
ﻋﻠﺎمة ﻗﻮّة
ﺍﻟﻌﻘﻞ، ﻓﻤﻥ
عقل عن اﻟﻠﻪ
ﺗﺒﺎﺭک
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﺍﻋﺘﺰل أﻫل
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﺮﺍﻏﺒﻴﻥ
ﻔﻴﻬﺎ ﺻﺒﺮ ﻭﺑﺮﺩ
ﺑﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﺗﻨﻬﺎئی ﺷﺨﺺ،
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ عقل
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻀﻌﻴﻒ ﺍﻟﻌﻘل
ﻮﺩﻳﻮﺍﻧﻪ،
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺮس ﻭﻫﺮﺍس
ﻭﺗﺨﻴﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻃل ﻮﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﭼﺎﺭه
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺧﻮل ﺪﺭﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺍﻧﮕﺎه ﺗﺮﺳﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭلی
ﻘﻄﻌﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺗﮑﺎﻣل هم
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﺭﺷﺪ
ﻃﻔل ﺘﺎ ﺑﻠﻮﻍ
ﺩﺭﺟﺴم کمک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﺯ ﺍﻥ ﭙس
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭﻳک
ﺴﻄح کُلّی
ﺪﺭﻋﻘل ﻮﻋﻠم
ﻮ ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻫﺮﮐﻪ ﺩﺭﻭﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺭﻓﺖ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻄح عقلی عقب
ﻣﺎﻧﺪه ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
أﮐثرﻳﺖ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪه ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﺭﻃﻠﺴم آن
ﺤﺒس ﺷﺪه ،ﺷﺎﻧس
ﺗﻌﺎلی ﺮﻭحی
ﺮﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻧﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ،ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هنوﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴل ﻨﮑﺮﺩه
، ﻭﺑﻌﻘل کاملی
ﻨﺮﺳﻴﺪه ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﻠق کند،ﺟﺰ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﮐﺎﺭﻯ
از ﺍﻭ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺮﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻘﺪم ﺒﺮ ﺍﻣﺮ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﻣﺖﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. گرچه ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﮐﺴﺎنی هستند
ﺑﻨﺎم ﺴﻴﺎﺳﺖ
ﻭﺩﻳﻥ
ﻮﻣﺬاﻫﺐ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﻭﺻﻨﻌﺖﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ
ﺍﺳﺘثماﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻫﺮﺧﻴﺮﺍتی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺏ
ﺑﺎﺳﻴﺎﺏ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻮﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺭﻳﺨﺘﻪﺍﻳﻢ . ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﻣتی هم
ﺒﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﮑﻨﺪ، ﺩﺭﺳﻄح
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮﻋﻘل آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻤﺮﺩم ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺑﮕﻨﺎه ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺟﻨﺎﻳﺖ
ﺑﻐﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﮑﻨﺪ، ﻭﺩﻭﺭه
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺰﻋﺰﻟﺖ
ﻭﺗﻨﻬﺎئی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
بی اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻘﻠﻰ،ﺩﺭﺗﻨﻬﺎئی
ﺪﻳﻮﺍﻧﻪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎئی ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﺮﺍه ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ تخیّل ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﻴﺮ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ اﻟﻬﻰ،ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﺣﺎﺿﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﺗﻌﻘل
کرﺩ
ﺑﺎﻳﻥﻤﻌنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖﻋﻘل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ،ﻭﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖﻭ
ﺳﺎﺋﻄ الهی ﺮﺍ
ﭘﻴﺪ نماید
ﻭﺩﺭﺗﺨﻴﻞ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻤﺪﺍم
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺪﺍ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ،ﻋﺰﻟﺖ
ﺍﺯﻣﺮﺩم ﻔﻘﻄ
عزﻟﺖ اﺯﺑﺪﻯ
هاﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩم اﮐثرﻳﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﺟﺎﻫل ﭽﻴﺰﻯ
ﻤثبت ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺠﺰ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﺭﻭﺡ
ﻭﻋﻘل اﻭﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺒﺨﺸﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻨﺪ
ﻭﭘﺬﻳﺮﺵﺑﺪﻫﺪ.
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩم هستند
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩم ﺠﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﮑﻤﺖ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍلهی
ﺪﺭﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭﮐﻨج ﻤﻌﺎﺑﺪ
ﻭﻣﺴﺎﺟﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺟﺴﻤﺸﺎﻥ ﺒﻴﻥ
ﻤﺮﺩم اﺳﺖ،ﻭﺭﻭح
آﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﻫﻤﺮﺍه
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻣﺮﺩم
ﭽﻮﻥﺮﺍﻏﺐ
ﻭﻋﺎﺷقذ ﺪﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﺤﮑﻮم
ﺸﺪه ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﺠﺴﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎﻯ
کوﭼﻚ ﺍﻳﻤﺎنی
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ،ﮔﺮﺩ
ﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻤگی
هم ﺪﺭﺫﮐﺮ
ﻭﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺯﻧﺪگی عاﺩﻯ
ﺒﻴﻥ آﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺰﻧﺪﮔﻰ،
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﺷﻴﻪ
ﻧﻮﻳس حدیث
ﺘﺬﮐﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻋﺰﻟﺖ
ﺍﺯﺍﻫل ﺪﻳﻦ،
ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻤﺬﻣﻮم
عقلی ﻮ
ﻏﻴﺮﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
اﮔﺮ ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣؤﻣﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
هستند،ﻭ ﺍﺯ
کی ﺒﺎﻳﺪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪ؟

ﻭ ﺭﻏﺐ
ﻓﻴﻤﺎ ﻋﻨﺪ
ﺭﺑّﻪ ، ﻭﮐﺎﻥ
اﻧﺴﻪ فی
اﻟﻮﺣشة ،ﻭﺻﺎﺣﺒﻪ
فی اﻟﻮﺣﺪة،
ﻭﻏﻨﺎه فی
اﻟﻌﻴلة ،
ﻭﻣﻌﺰّه ﻣﻥ
غیرﻋﺸﻴﺮة ﺑﺠﺎﻯ
ﺘﻤﺎﻳل
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻭﺍﻫل
ﺪﻧﻴﺎ، ﻋﺎﻗل
ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩه ﻭﺭﻏﺒﺖ
ﺑﺎﻧﭽﻪ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻫﺴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍهرچه ﻫﺴﺖ،
ﺭﺍه ﺍﻥﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
آﻥ ﻨﻴﺰ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
هستند،ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺍه
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭل ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺳﭙس ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
اﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ عاﻗل
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﻗتی
ﺒﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ ﻭﺣﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺪل ﺨﻮشی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺑﻌﺰﻟﺖﮔﺎه
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻨﻬﺎئی
ﻤﺄﻧﻮس ﺍﺳﺖ. ﺳﺎلک
که ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯﺟﺴم
ﭙﻴﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ تخیّل
اﻭ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭلی
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻳﺎﺭﻓﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ تخیّل ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﺍُﻧس
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﻫﺮ
ﮔﺎه ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺨﻴل
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻮﻧس ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﺼﺎﺣﺐ ﺩﺍﺋم
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
عاقل نیز
ثرﻭﺗﺶ ﺩﺭﻋﻴﺎل
ﻮﺍﺭﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄﺎ ﻃﻔﺎﻝ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ ﻗﺪم
ﻤﻴﮑﻮﺑﻨﺪ،
ﻭﺍﻭ ﺑﺎﻧﻬ کمک
ﻮﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ثرﻭﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰﻋﺰّﺕ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﻋﺸﻴﺮه
ﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻭﻓﺎﻣﻴل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ اﻭ،ﻭﻯ
ﺮﺍ ﺭﺩ ﮐﺮﺩه ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻮﻫﻤﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ(ﻗﺒﻴﻠﻪ)ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
از (ﺍﻫل ﻘﺒﻠﻪ
عبادی ﺍﻭ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ.   ﻨﺼﺐ
ﺍﻟﺨﻠق ﻠﻄﺎعة
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻟﺎ
ﻧﺠﺎة ﺍلاّ
ﺑﺎﻟﻄﺎعة ،ﻭ
ﺍﻟﻄﺎعة
ﺑﺎﻟﻌﻠم ﺍﻧﺴﺎﻥ
برﺍﻯ اﻳﻥ ﺨﻠق
ﺸﺪه ، ﻭﺩﺭ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻦ (ﻣﻨﺼﻮﺏ)
ﻭﮔﺬﺍﺭﺩه ﺷﺪه
، ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ
ﻳﻌنی ﻤطیع
أﻭﺍﻣﺮ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥﻤﺤﺒس
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻃﻠﺴم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ،
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﻬﻨمی ﺠﻬﺎﻥ،
ﻭ ﺁﻟﺎم آﻥ،
ﻓﻘﻄ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻘﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍه ﺍن
ﻤطیع ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍلهی ﺒﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
اینکه ﺷﺨﺺ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣطیع
ﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺎﺯﺑﻌﻘل
ﻘﺒلی جزئی
مادِی و سپس
به ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﺒﻌﺪﻯ اﺯﻋﺎﻟم
ﻮﺍقعی اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
علم
آﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻔﻘﻄ
کشش ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭلی علم
ﺳﻠﻮکی آن اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻤل
ﺒﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺑﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻟﻌﻠم
ﺒﺎﻟﺘﻌﻠّﻢ،
ﻭﺍﻟﺘﻌﻠم
ﺒﺎﻟﻌﻘل
ﻴﻌﺘﻘﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻥ علم
ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﻠﻮم
ﻋﺮﻓﺎنی ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ آﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘل
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻥ عقلی
که ﺑﺎ ﺍﻥ
آﻏﺎﺯ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺷﺪ،ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍل طلبی
ﺸﺨﺺ ﺑﻮﺩه ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘلی که ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭ ﺗﻌﻠﻴم لازم
ﺪﺍﺭﺩ، ﻋﻘل کُلّی
ﻤﺮبّی کاﻣل
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻘﻴﻥ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺒﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺷﺨﺺ
ﻣﺘﻌﻠم ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ ﮐلی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻮﺳﻠﻮکی گرﺩﺩ.
ﻭ ﻟﺎﻋﻠم الاّ
ﻣﻥ عالم
ﺮﺑّﺎﻧﻰ،
ﻭﻣﻌﺮفة
ﺍﻟﻌﺎﻟم
ﺒﺎﻟﻌﻘل ﺘﻨﻬا
ﮐﺴﺎنی
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﺨﺺﻋﺎﻗل
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴم ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ،ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻓﻘﻂﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺮﺑّﺎنی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻋﺎﻟم
ﺮﺑّﺎنی آن
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎنی
ﺒﺘﻥ کند. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺎﻟمی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮﮐﺴﺐﻋﻠﻮم
ﻮﻋﻘﻮل ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺪه ﺧﺪﺍ
ﻭﺭّﺑﺎنی ﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫیچ گرﻭهی ﺠﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ،ﻋﺎﻟم
ﺮﺑّﺎنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
گرﺮﻭهی
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ هماﻥ
عصر ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗل
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻥ
عالم ﺮﺑّﺎنی
ﺮﺍﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،
ﻭﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻧﻴﺎﺯﺑﻌﻘل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍل طلبی و
کمال جوئی
اﺳﺖ. ﻭﮐﻤک
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻓﻴق ﻤﻬم
اﺳﺖ،ﺗﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
مناسب ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘل کُلّی
ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺑﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ. ﻭﻟﻰﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﻴﺎﺯﺑﻌﻘل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺴﻠم ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل کند ،ﻭﺑﻤﻮﺟﺐﻋﻘل
کُلّی اﻭ
ﮐﺎﺭﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻘل کُلّیﺑﺮﺳﺪ.

ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﻗﻠﻴل اﻟﻌﻤل
ﻤﻥ اﻟﻌﺎﻗﻞ،ﻣﻘﺒﻮل
ﻮﻣﻀﺎﻋﻒ،
ﻭﮐثیر ﺍﻟﻌﻤل
ﻣﻥ أﻫل اﻟﻬﻮﻯ
ﻮﺍﻟﺠﻬل
ﻤﺮﺩﻭﺩ. ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻋﻤل عباﺩﻯ
أندک ،ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗل ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻘﺒﻮل الهی
اﺳﺖﻭﺪﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣّﺎ
ﻋﻤﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
هوﺳﺮﺍﻧﺎﻥ
ﻮﺟﺎﻫﻠﺎﻥﻤﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺮﮐس ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒﻰ، ﻮ
ﺩﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﮔﺮﻭه ﻣﺮﺩم هوﺳﺮﺍﻥ
ﻮﺟﺎﻫل
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﮐسی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺟﺎﻫل
ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺟﺎﻫل
کسی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﮑﻨﺪ، گرچه ﺑﺎﺯﻋﻘل
ﺰﻳﺮک
ﻮﺷﻴﻄﺎنی هم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﺎﻥ
کسانی هستند
ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﺟﺴم
ﻮﺫﻫﻥ ﻮﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺮ
ﻟﺬﺕ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺧﺪ ﺍﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺗﺮﺟﻴح
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺮﺍ هرچه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻬﺮه ﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ چون
شرک خفیّ
دارند . ﺑﻬﺮه ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺪﻙ،
ﺟﺴﺘﻥعقل ﻮ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﮑﺎﻣلی اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ
هوﺳﺮﺍﻥ ﻮﺣتی
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺘﻌﺼﺐ
ﮐﻮﺭ، ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭنی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﺗﻌﺼﺐ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺯﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﺧﻮﺩﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﺮﺩﻭﺩ ﺑﻮﺩﻥ
عباﺩﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ عدم
ﭙﺬﻳﺮﺵ ﺍلهی اﺳﺖ.
ﻭﻗﺒﻮﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭح آﻧﻬﺎ،
ﻣﺮﺗﺪ
ﻭﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﺩﺭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ و
فسق ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻟﺬﺍﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

یا هُشام
إنّ العاقل
رضی بالدون من
الدنیا مع
الحکمة و لم
یرض بالدون من
الحکمة مع
الدنیا فلذلک ربحت
تجارتهم عاقل
کسی است که با
حدّ أقل دنیا
ساخته ولی
حکمت را همراه
دارد وراضی
نیست که بدون
حکمت باشد. گرچه
حدّ أقل دنیا
همین بقاء
حیات و زنده
ماندن با حدّ
أقل غذائی که برای
همه میسّر است
. اما رفاه و
ثروت ووسائل
دنیوی باعث
اشتغال فکر
وگرفتاری و
بزرگی فروختن
بر دیگران است.
اما فقر بدون
حکمت کفر است
و جهالت. زیرا سلوک
الهی نکرده که
حکمت هم ندارد
. حکمت همان
الهامات عقلی
و کرامات روحی
و روانی است که
سالکان و
کاملان در
سلوک الهی
بدست میإورند.
آرامش خاطر
دارند و صبر و
خوش بینی
میکنند و قدرت
بینائی عقلی
داشته و پس از
مرگ نیز
بهشتها و صورت
نوعی فوق بشری
دارند. حکمت
فلسفه و کلام
زیبا نیست، که
اینها ضمن
حکمت هستند. بلکه
حکمت عقل کُلّی
و الهامات
االهی برای هدایت
دیگران براه
خدا است . حکمت
برداشتهای
عرفانی و
باطنی از گفته
های الهی و اولیای
خدا است. وقدرت
درک مقاصد أصلی
است. که از کاملان
الهی باشد و که
از مردم ساده
عامی است . درک باطنی
مقاصد مردم عادی
نیز برای
هدایت بعدی
آنتها ضروری
است.

ان کان
یغنیک ما
یکفیک، فأدنی
ما فی الدنیا
یکفیک، وان
کان لا یغنیک،
فلیس شیئ فی
الدنیا یغنیک اگربتوانی
با کفایت و
حدّ آقل اکتفا
کنی همان تورا
غنیّ و کافی
است و اگر
نتوانی با این
حدّ أقل خود ر
ا بی نیاز
بدانی بدان که
در دنیا چیزی
نیست که بتواند
تورا مستغنی
کند . زیرا مال
دنیا مستغنی
نمی نماید و
اینها هرگز در
دنیا نیستند که
بیابی و با آن
غنیّ و مستغنی
و سیراب شوی . غنی
داشتن است و
استغنی
نخواستن
بداشتن در سالک
عاقل مستغنی
است. اگر مال دنیا
و نداشتن آن برایش
ومعما وخود
غنیّ است . از
حکمت وعقل که در
دنیا نیز وجود
ندارند. باید
از ملکوت ووسائط
ملکوتی آنها
را گرفت. سرچشمه
حکمت ومعرفت
در دنیا و
بشکل مادی
نیست . بلکه در
آسمان و جنان
بهشتی و مراتب
الهی است حرص
مادی و مال دنیا
تمامی ندارد و
قهقرا بر بیشتر
است. که قارون همچنان
دارد بزمین حقار
ت فرو میرود . اما
حکمت وخواستن رَحِمت
از خدا نیز
تمامی ندارد. ولی
انسان را
ببالا میبرد و
محبوب خدا و
حقیت میکند.

یا هُشام
انّ العقلاء
ترکوا فضول
الدنیا فکیف الذنوب؟
و ترک الدنیا
من الفضل و
ترک الدنیا من
الفرض عاقلان
توانستند مال زیاد
دنیا و
مادیّات را
کناربگذارند
و از آن
بگذرند. اما
برای گناهان
خود که کرده
اند؟ ترک مال
دنیا تنها یک نیکی
و ترک ما زاد
است . ولی ترک
گناهان از واجبات
است و خدا از
ما خواسته است.
عاقلان سالک
با عقل جزئی
ایدآل طلبی
توانسته اند
توجّه بخدا
بکنند و از مال
دنیا بگذرند. ولی
برای گناهان
خود نمی
توانند شخصا
اقدامی کنند. نیاز
بسلوک و تزکیه
نفس و استاد
کامل الهی تا رسیدن
بنجات و غفران
و بِدای الهی
در شهود قائم است
. پس اگر کسی
مال دنیا را
رها کرد، تنها
یک نیکی و فضل
و بزرگی نشان
داده ولی برای
گناهان خود
باید فکر
واجبات الهی
خود باشد. که فرض
و فریضه وواجب
مجموعه ای از
اعمال ظاهری نیست.
بلکه تزکیه
نفس همراه
فرائض عبادی
تا گناهان شخص
پاک شود و
آثار
حیوانیّت و
خطاها و جهالت
ها و گناهان
گذشته ها از
نفس امّاره و
ژنتیک روحی
پاک شود و
تزکیه گردد، و
بِدای الهی
برای نجات نیز
دست بدهد، و نجات
در شهود قائم
را بیابد .

سمان
و جنان بهشتی
و مر اتب
الهی است. حرض
نچه
انسان را غنیّ
میکند حکمت  الهی و عقل  کلّی او
است.  ئ یا
هُشام ان ّ
العقلاء
زهدوا فی الدنیا
و رغبوا فی
الآخرة
لأنّهم علموا
انّ الدنیا
طالبة و
مطلوبة عاقلان
دل از دنیا و
مال آن کندند و
زاهد شدند و
رغبت و توجّه
بآخرت کردند
زیرا دانستند که
دنیا هم مطلوب
ما است و خود
نیز طالب ما
میباشد و آنکه
که میدهد پس میگیرد
. آنکه را بدست
آوردیم دیگری
در صدد گرفتن
آن از ما است و
(آخرت روح انسان
نسبت بنفس
دنیّ ، و نیز
شهود آخر و
نهائی قائم
است. برای
سالک تمام
مراحل پس از
مرگ نیز آخرت
است. چون
بهشتها و نوع
فوق بشری
فرشته گونه
برای واصلان
وبا بالعکس
جهنّم ها و
کارماهای
جهانی در نسخ
ومسخ برای غیر
سالکان. فمن
طلب الآخرة
طلبته الدنیا
حتی یستوفی
منها رزقه. ومن
طلب الدنیا طلبته
الآخرة
فیأتیه الموت
فیفسد علیه
دنیاه و آخرته
هر کس که طالب آخرت
و نجات و شهود
قائم و رضای خدا
پس از مرگ بود
دنیا اورا
همچنان نگهمی
دارد تا آنکه رزق
و عمر او است
بوی برساند. نه
فقط رزق مادی
بلکه رزق معنوی
و تحقق یافتن
تمام جوانب
استعدادی برای
تکامل روح او. و
نیز برای اتمام
عمر مقرر و سر
نوشت فردی او. که
اگر طالب آخرت
و کمال هم نمی
شد، همان قدر
عمر در دنیا را
میداشت. دنیا کاملان
را می طلبد که بوظایف
سلوک و تکامل دیگران
بپردازد. و رَحِمتها
و عقل ها و
تکاملات عقلی
دیگری را که کاملان
بایبد در دنیا
بگیرند کسب
نمایند . شهود
قا ئم وظیفه است
و( فرض) الهی ولی
مراتب تکامل بعدی
أکنون( وظیفه)
نیست. ولی
عاقل برای خود
وظیفه میشمارد
و تکاملات
مقدماتی نوع
فوق بشری خود
را با آن تهیه
میکند. کسانی که
طالب دنیا
بودند غافل از
این هستند که آخرت
و سرنوشت آن
عمر او را هم
از او میگیرند
.

یا هُشام
من أراد الغنی
بلا مال و
راحة القلب من
الحسد و
السلامة فی
الدین فلیتضرّع
الی الله فی
مسألته هرکس
غنیّ و بی
نیازی را
بخواهد تا مالی
نداشته باشد و
قلب و فکرش از
حسد مال دیگر
ان ر احت باشد
و سلامتی در
دین و روش
سلوکی خود
بیابد پس عجله
کند و بسمت
خدا برود و
التماس کند تا
هر که میخواهد
بگیرد. تضرّع
بخدا و التماس
و بندگی و
مطیع احکام و دستورات
و هد ایتهای سلوکی
آنها بشود تا
خدا را راضی
کرده بشهود قثائم
برسد. بأن
یکمّل عقله. فمن
عقل قنع ما
یکفیه، ومن
قنع بما یکفیه
استغنی ومن لم
یقنع بما یکفیه
لم یدرک الغنی
أبدا راه
تضرّع بخدا
نیز تکمیل عقل
است . یعنی عقل
جزئی ایدآل
طلبی ونفس
لوّامه را تسلیم
پیر عاقل کُلّی
بنماید. تا در
نهایت سلوک
بعقل کُلّی و
علم لدنّی
برسد. تکمیل عقل
ها درسلوک
الهی و کسب مراتب
تجلیالت
شهودی است . هرکس
که عاقل بود و
توانست آنکه را
که دارد بدان
مستغنی بسازد
و قانع گردد، در
آن صور ت کسی است
که آنکه را که دارد
بدان مستغنی و
بی نیاز از
بیشتر میشود. و
الاّ اگر کسی قانع
این حدّ کفایت
نشد بداند که در
دنیا هرگز
بمرز قناعت و
سیرابی و توقف
حرص نخواهد
رسید. زیرا
أفزایش روز
أفزون توقّف ندارد
و نفس وهَوَس
هم با اشباع
آن تشته تر
میگردد و
سیرابی ندارد.

یا هُشام
انّ الله جلّ
و عزّ حکی عن
قوم الصالحین
إنّهم قالوا
ربّنا لا تزغ
قلوبنا بعد أن
هدیتنا و هب
لنا من لدُنک رَحِمة
انّک انت
الوهّاب خداوند
نقل قول
صالجان کامل و
سالک میکند که
گفتند خدایا
قلب و فکر و
چشم ما را بعد
از هدایت وهُد
ی و صورت
شهودی که بما
دادی از ما
مگیر و مگذار
منحرف گردد وما
را رَحِمت و
موهبتی بده که
تو تنها وهّاب
و دهنده موهبت
و بخشش هستی. سالکان
با داشتن صورت
شهودی وسیله الهی
نمی خواهند
دنیا آنان را
بخود جذب کند
و نظرشان از
وسائل الهی
منصرف گردد
لذا از خداوند
کمک میخواهند که
محفوظ بمانند
و منحرف نشوند
و هرکه زود تر
بشهود قائم
برسند و رفع نگرانی
آنها بشود. حین
علموا انّ
القلوب تزیغ و
تعود الی عماها
وِ رداها زیرا
سالکان عاقل
دانستند که مکن
است دل و فکر و
نظر آنها باز منحرف
گردد و بعالم جهالت
قبلی در کوری
از صورت شهودی
و پستی در مقام
باز گردند . زیرا
همه سالکان
حفظ خود در
دوره سلوک را
ندارند و
آزمایشات
الهی و فتنه
های او را نمی
توانند بخوبی
بگذرانند . و
نیازمند بکمک
مداوم خداوند
ووسائل الهی
هستند. کوری
آنها همان
نداشتن عقل
ایدآلیستی
وکمال طلبی و
همان نداشتن صورت
شهودی پیر کامل
و سمبولهای اولیه
الهی است . ( ردی
و ردئ) یا پستی
و قهقرار همان
مقام قبلی
آنها است و
اگر ترک سلوک
کنند باز
بقهقرای بیشتر
هم میروند.   إنّه
لم یخف الله
من لم یعقل عن
الله و من لم
یعقل عن الله
لم یعقد قلبه
علی معر فة
ثابتة
یبصّرها ولم یجد
حقیقتها فی قلبه
زیرا کسی از
دخدا نمیترسد که
تعقّل در خدا
نکرده و تمرکز
در وسائط الهی
ننموده و طالب
شهودهای الهی
نیستند. و هر کدام
که چنین تعثّل
در خدا را
نکرد و بفکر
خدا نباشد نمی
تواند قلب و
فکر خود را بر
معرفتی مشخّص ثابت
نماید نه از
آن بصیرت
بیابد و تمرکر
نماید. و الاّ
حقیقت آن همان
معرفت و شناخت
الهی در دل
خود نخواهد
یافت. کسی که از
خدا ترسید
سلوک الاهی
میکند و اگر
سلوک کرد باید
عقل و فکر خود
را مدام در
یاد خدا همر
اه با وسائط
الهی باشد تا
بتواند معرفت
و شناخت شهودی
ثابتی برای خود
در دل بیابد و
با آن معرفت
شهودی صورت پیر
در آغاز یا
وسائط الهی بر
تر بصیرت و
تبصّر و تمرکز
و توجّه نماید
که در این
صورت حقیقت
معرفت الهی
میسّر برای
نوع بشر در
شهود قائم ربّ
النوع برایش
دست بدهد لذ ا
وسائط الهی را
دست کم میگیرد.

و لا
یکون أحد کذلک
الاّ من کان قوله
لفعله مصدّقا و
سرّه لعلانیّته
موافقا ، لأنّ
الله لا یدلّ
علی الباطن
الخفیّ من
العقل الاّ
بظاهر منه و
ناطق عنه هیچ
کس این چنین
توفیقی در
جستن ( حقیقت
معرفت الهی و
شناخت شهودی)
در دل نخواهد
داشت مگر اینکه
گفتارش با
کردارش یکی
باشد و تصدیق کننده
یکدیگر باشند.
و درونش موافق
و مطابق ظاهر
وی باشد. زیرا
خد اوند از
باطن برای
ظاهر عقل که گویای
همان درون است
استناد میکند.
قول انسان نه
فقط گفتار های
او است بلکه تعهّد
وی بسلوک الهی
با پیر کامل معرفی
شده خداوند
است. که این اثبات
صدق ادّعای سلوک
خود با تسلیم
و اطاعت و
اجرای اوامر
پیر کامل خود
باشد تا افعالش
و عباداتش و
رفتارهایش
مطابق آنکه در
درون فکر
میکند بوده باشد.
نه فقط خداوند
نشسته منتظر که
بببند و حتی
أعلم برایش
دست دهد که آیا
سالک صادق است
یا نه. بلکه این
پیر کامل نیر
باید بداند و ببیند
که سالک پیروش
درون و برونش
یکی است. پیر
کامل برون او
را می بیند و
قضاوت بر درون
سالک میکند. گرچه
کاملان خبر از
درون سالک هم
پیدا میکنند ولی
این خود سالک
هم هست که باید
ملاحظه بکند که
همیشه مراقبه
افعالش مطابق
درونش و فکر و
عقلش و قول وتعهّدش
میباشد یا نه . و
لذا تغییر صفات
برونی نشاه
تغییر و تکامل
صفات درونی در
روح و فکر
سالک است .

یا هُشام
کان أمیر
المؤمنین
یقول ما من
شیئ عبد الله به
أفضل من العقل
و ما تمّ عقل
إمرء حتی یکون
فیه خصال شتّی
أمیبر
المؤمنین
همیشه میگفت
عبادتی برای
خداوند
آنچنان بهتر
نیست که با
عقل صورت گرفته
باشد. هرگاه
کسی عقلش تمام
وکامل شد صفات
و خصلت های
زیادی در اوم
پیدا میشود. عبادت
با عقل جرئی
ایدآل طلبی
است که سالک
در تسلیم پیر
کامل دارای عقل
کُلّی شده
باشد تا عبادت
سالک نیز از
زمینه عقل کُلّی
الهی باشد. و
الاّ کار برد
عقل برای عبادت
روشن نیست و هیچ
کس خود را نیز بی
عقل نمی داند. عبادت
قشری است که اگر
شد بموجب عقل
مادی است و
ارزش ندارد
زیرا تنها در
سلوک همراه با
پیر کامل صاحب
عقل کُلّی الهی
است که عبادت
سالک مقبول
قرار میگیرد. به
تمام وکمال رسید
ن عقل نیز با
عبادت نیست بلکه
با سلوک الهی است
که ضمنا عبادت
نیز در آن هست. یافتن
شهود الهی
شهود قائم
علامت یافتن
عقل کُلّی
الهی است و نه
أندکی اندیشه شخصی
یا کسب
معلومات از دیگران
حتی اگر
مطالبی
عرفانی و
قرآنی و احادیث
باشد. صفاتی که
شمرده میشوند
تنها در
کاملان الهی است
که بعقل تمام
و کمال الهی
رسیده اند. این
خصال عبارتند
از – الکفر و
الشرّ منه
مأمونان کفر
وعدم رضای
الهی یا شرّ و
الهی در مورد
او مطرح نیست
زیرا بیمه
الهی شده است گرچه
دیگر ان هم از
مطالب کفر آمیز
جاهلانه و
شرارت احتمالی
این کامل واصل
بدیگران
نخواهد رسید که
این فقط از غیر
سالکان است که
بیکدیگر آزار میرسانند.
اما سالکان در
دوره سلوک نیز
کاری بدیگر ان
ندارند، نه
آسیبی
میرسانند و
آسیب دیگران
بخودشان را وسیله
آزمایش الهی
میدانند و صبر
آنرا مینمایند.
و الرشد و الخیر
منه مأمولان و
تعلیم وتکامل
بخشی و هر
گونه خیر و
تکامل از چنین
کامل عاقلی
مورد انتظار
همه هست و
همکاری با
آنها امید بخش
است و نتیجه
ظهودی و سلوکی
میرسد ( أمل) و
امید دیگران
برای تکامل و
هدایت خود
منحصرا در
انسانهای کامل
است. شکار  ائ

و فضل ماله
مبذول و مال
زیادی او
همیشه بدیگران
داده میشود تا
خود بحدّ کفاف
بماند بخشش بدیگران
برای گناه
کردن بیشتر
آنان نیست بلکه
برای هدایت
آنها وکمک بسالکان
و خانواده های
آنان است . و
فضل قوله
مکفوف و حرف زیادی
و پرگوئی در
این کاملان عاقل
مطرح نیست و
بجز حرف خیر وتکامل
و هدایت مطلبی
نمی گویند. و
نصیبه من
الدنیا القوت
و سهم و نصیب
او از دنیا
همان قون لا
یموت او
میباشد آنقدر
بخورد و
بیاشامد و
بپوشد و زندگی
کند که بتواند
زنده بماند و
بوطایف تعلیم
دیگران
بپردارد . و لا
یشبع من العلم
دهره در تمام
طول عمر خود
از کسب علم
ومعرفت و
مطالعات و
تحصیلات سیر
نمیشود. زیرا
این وظیفه کاملان
است که تحقیق و
مطالعه کند و
الاّ سالکان
برحسب دستور
پیر عبادت و
تزکیه نفس
کنند و یا اگر
دستوری داد مطالعه
کند که این
غیر سالکان هم
تحقیق آنها
برای کسب مال
بیشتر است. الذلّ
أحبّ الیه مع
الله من العزّ
مع غیره اگر در
عشق خدا باشد
تحمّل ذلّت و
تحقیر دیگران
برایش دردناک نیست
و نمی خواهد با
غیر خدا باشد گرچه
عزیز ومحنرم
باشدو دیگر ان
منظور غیر
سالکان است و
الاّ همراهی
با سالکان و
مستعدّان
بقصد هدایت
آنها و ارضای الهی
همچنان آنها
همراه با خدا
هستند. التواضع
أحبّ الیه من
الشرف اگر
لازم شد تواضع
را با شرافت و
بزرگی که نزد دیگران
پیدا کند
ترجیح میدهد. تواضع
برای پیروان
سلوکی الهی و
مستعدان است که
در کاملان
الهی هست و
تواضع سالکان
برای پیر کامل
و سمبولهای
شهودی خود
میباشد. یستکثر
قلیل المعروف
من غیره و
یستقلّ کثیر
معروف من نفسه
اگر نیکی و
معر فتی بهم زد
آنرا از خود
همچنان کم میداند
ولی دیگران هر
قدر أندک
معرفت و تکامل
بیابند آمرا زیاد
میداند. لذا
کار دیگران را
ستایش میکند و
کار خود را
تحقیر وناچیر
میداند. و یری
الناس کلّهم
خیرا منه و
انّه شرّهم من
نفسه و هو
تمام الأمر همیشه
مردم از این
عاقل کامل خیر
ونیکی و آموزش
میگیرند و اگر
شرارت و بدی
از دیگران دید
آنرا بعلّت
خطاهای خود نزد
آنان میداند. این
است یک أمر
الهی درست که سلوک
و عقل و تغییر صفات
در انسان
ایجاد کند و
سلوک الهی
یگانه أمر
خداوند است.  یا هُشام
من صدق لسانه
زکّا عمله ومن
حسنت نیّته
زید فی رزقه، و
من حَسَن برّه
باخوانه و
آهله مدّ فی عمره
هر کس که زبانش
بصدق و درستی
مشغول بود
أعمالش و
فعالش نیز مقبول
خداوند است و
باعث تزکیه و
پاکی نفس
وروان آلوده
او میشود. وهرکس
که نیّت خیر و
تحسین و تکامل
برای خود و
دیگر ان داشته
باشد رزقش
بیشتر میگردد.
که منظور رَحِمتهای
الهی و رزق شهودی
برتر و
توانهای
روانی برای
سلوک الهی است.
و الاّ در غیر
سالکان حُسن نیّت
اگر مال بیشتر
بدهد شانس
مراحل بعدی
تکامل روحی او
کم میشود. مال همیشه
دشمن اکامل روح
است و معشوق
روان ونفس
امّاره
میباشئد. و
مال خود عاشق
نفس. وهرکس
نیز که برّ و
نیکی
بررادران ایمانی
و أهل خویش
بنمایبد عمرش
دراز تر میشود.
( حُسن برّ) یا
فرّ جوئی و
شهود یابی و
تکامل طلبی
خود و تکامل
رسانی بدیگر
ان است. طول عمر
او مخالف
سرنوشت فردی
چنین انسان
کامل هم نیست. که
طول عمر از
دید خداوند
زمان نیست. بلکه
کیفیّت خیر
رسانی این
کامل بدیگران
در آموزش
سلوکی و
هدایتهای عرفانی
و الهی باشد
طول عمر نیز افزایش
مییابد . طول
عمر در اولیای
خدا معروف است.
زیرا بازگشته
بخلق هر آنکه خدمت
الهی بنماید
مقدمات فصل
نوعی او در
رجعت فوق بشری
او بیشتر
میگردد. که تکامل
هرگز توقف
ندارد ولی از
لحاظ واجب
شهود قائم
میباشد که برای
نوع بشر شهودی
بیشتر نیست گرچه
بازگشتگان
بخلق شهود
هفتم عرش رَحِمان
را دارند. لا
تمنحو
الجهّال الحکمة
فتظلموها و لا
تمنعوها
اهلها فتظلموهم
بجاهلان و
دشمنان خدا
حکمت و اسرار
الهی و مطالب
عرفانی و
احتمالات پس از
مرگ نگوئید، که
بآنها ظلم
خواهد شد زیرا
آنها را
پریشان خاطر
میکند. در حالیکه
نه بسلوک الهی
تمایل دارند و
نه میتوانند
چنان سلوکی را
بکنند. اما
اگر حکمتها را
بر أهل و
شایستگان آن
بازگو نمائیم بآنها
خدمت شده
ومحروم کردن
آنها ظلم
بآنها است. لذا
آزمایش مداوم
کاملان از
دیگران هست با
هر گفته ای اگر
استقبال و
ادراک و احساس
مسؤلیت در طرف
شد مطالب بعدی
را هم برحسب
شرایط زمان
ومکان و احوال
طرف مخاطب
بیان میکند تا
منجر بکشش او
بسلوک الهی شود.
یا هُشام ما
ترکوا لکم الحکمة
فأترکوا لهم
الدنیا همچنان
که غیر سالکان
حکمت و شهود
ها و آرامش ها
و رَحِمتهای الهی
را بر ای شما
رها کردند شما
نیز دنیا را
بآنها ببخشید
و بگذرید که خواسته
نها
است و هم ضرر
شما است .
عقل ع آنها آ
آنها است و هم
ضرر شما ا ست. عقل
کُلّی کاملان
و پیر الهی
نصیب سالکان
است و غیر
سالکان بدون
اعتنا بآنها
هستند.

یا هُشام
لا دین لمن لا
مروّة له و لا
مروّة لمن لا
عقل له کسی که مروّت
و مروءت یا
مردانگی و
شهامت وگذ شت
و فدا کاری
برای خود در
سلوک و برای
دیگران در
زندگی نداشته
باشد دین و
سلوکی ندارد. انصاف
با خودش در
اعمالش
ومراقبه از
خویشتن در
سلوک نداشته
باشد سالک
نیست. و فقط یک عابد
قشری مییباشد.
زیرا اگر کسی
مروّت و انصاف
و مرد انگی نداشته
باشد عقلی هم
ندارد. که عقل
در کمالش
فداکاری را
ترجیح میدهد
هرکه عقل
پیشرفته تر
باشد فداکار
تر است . عقل جزئی
ایدآل طلبی
مشغول هم کاری
با پیر است و
تسلیم او شده
تا بهره شهودی
بگیر د. اما
غیر سالکان
فقط خود خواهی
دارند و نه
همکاری که رسد
بفداگاری و
مروّت . و انّ
أعظم الناس قدرا
الذی لا یری الدنیا
لنفسه خطرا بالاترین
مقام تکاملی انسان
و عقل برتر او
وقتی است که احساس
نکند دنیا برایش
خطیر و اهمیّت
دارد یا اینکه
دنیا برایش
مهم است. از
دنیا و مشکلات
آن نمی ترسد و
دنیا را وسیله
تکامل خود و
دیگران
مینماید. امّا
أبدانکم لیس لها
ثمن الّا
الجنّة فلا
تبیعوها
بغیرها اما
جسم و تن شما که
برای زندگی
کرد ن و تکامل جستن
مهم است مبادا
آنرا بمفت
بفروشید. تنها
چیزی که ارزش معامله
با تن را دارد بهشت
است. یعنی
آنرا باید در
سلوک برای کسب
شهودها و نجات
با قائم
بگذاریم. و
اگر تن در
زحمات بود یا
اسیب دید بهشتی
را در عوض
دارد، که همان
شهودها و رَحِمتهای
عقلی هم
اکنونی و
مراتب تکامل
فوق بشری بعدی
است. فروش تن
بغیر از بهشت
و سلوک ، یعنی
بهر کار دیگری
که تصور شود
نباید بدیل
باشد. تمام آنها
که هنر و دانش
و که تجارب
علمی و
فرصتهای دیگر
همه بعد از
سلوک الهی و
شهود قائم ارزش
کسب را دارند
ولی قبل از آن
دشمن جان و تن هستند
که رسد بدنبال
مال و جمع
آوری مادیّات زندگی
باشد.

یا هُشام
انّ أمیر
المؤمنین کان
یقول لا یجلس
فی صدر المجلس
الّا رجل فیه
ثلاث خصال
آمیر
المؤمنین
مولا علی
میگفت کسی
نباید در صدر
مجلس وجای محترم
بنشیند مگر
دارای این سه
صفت باشد. این
(مجلس ) که ریاست
دنیوی باشد وکه
بخصوص ریاست
معنوی و سلوکی
باشد که معمولا
طالبان لقای مراتب
الهی در آن
حضور دارند . یجب
اذا شئل و
ینطق اذا عجز
القوم عن الکلام
و یشیر بالرأی
الذی فیه صلاح
أهله هرگاه مورد
پرسش قرار
گرفت بتواند
پاسخ و جواب بدهد.
و اگر دیگران
عاجز از صحبت
بودند اظهار
نظری بنماید، و
بتواند نطق وگفتاری
کند. وهر گاه
نظر و رأیی داد
صلاح
شایستگان
آنرا در نظر داشته
باشد. فمن لم
یکن فیه شیئ
منهنّ فجلس
فهو أحمق و
اگر کسی چنین
در صدر مجلس
نشین شد و قادر
بپاسخ و نطق و
بیان
خیرخواهانه
دیگران نبود، پس
او أحمقی
بیشتر نیبست. احمق
قطعا دیوانه
نیست بلکه صاحب
عقل جزئی مادی
و یا احتمالا دارای
عقل ایدال
طلبی وکمال
است. این صفات
خاص کاملان الهی
را ندارد که صدر
نشین باشد، و
برای گفتار
حقّ دیگران
باید سکوت
کنند. و الاّ
أحمق زورگو و
جاه طلب
ومتظاهر است که
توانسته با
پُر روئی صدر
نشین مجلس شود
و یا بحکومت و
ریاست بر ملّت
و گروهی برسد. و
قال حسن بن علی
اذ ا طلبتم
الحوائج
فأطلبوا من
أهلها اگر خواستید
از کسی چیزی درخواست
کنید از أهل و
شایستگان آن
بخواهید. سپس
از ایشان
پرسیدند أی فرزند
رسول خدا که کسی
أهل آن است ؟ امام
حسن پاسخ داد الذین
قصّ الله فی کتابه
و ذکرهم فقال
انّما یتذکّر
اولو الألباب
آنانکه خداوند
در کتابش از
آنها یاد کرده
و قصّه مشخّص
آنها را گفته
است. و افزود
کسانی که ذکر
خدا میکنند و
دارای لُبّ و
عقل باشند. یعنی
کاملان الهی که
أهل ذکر و أهل
علم هستند. و
اینان نیز
سالگان قبلی
وواصلان
کنونی بمراتب
تجلیاتت الهی
در سلوک هستند
. و بشهود قائم
و عرش رَحِمان
رسیده اند و
نه هر ملاّ یا
کتاب خوانی که
مطالبی مرده از
مردگان نقل میکنند
و هنوز خود
نیز مرده
هستند. و
بنجات و شهود
قائم و عقل کُلّی
نرسیده اند که
زنده محسوب
شوند. دارندگان
عقل جزئی
ایدآل وکمال
طلبی تنها
سالکان هستند
و نه که شایسته
پاسخ گوئی کسی
را ندارند. منظور
از اولوا
الآلباب دارندگان
عقل هستند، که
همان عقل پر
مایه و کُلّی
کاملان الهی است
.

وقال علی
بن الحسین
مجالسة
الصالحین
داعیة الی الصلاح،
و أدب العلماء
زیادة فی
العقل امام
سجّاد گفته
است که هم
نشینی با صالحان
الهی و داعیان
دعوت کننده
دیگران بصلاح
و اصلاح روان
خود میباشند و
برای اصلاح
روان وکسب شهود
الهی و عقل کُلّی
میکوشند. أدب
و تأدیب
عالمان صفت
فزونی بر
ازدیاد عقل آنان
است. صالحان
تنها کاملان
الهی هستند که
عالم و آگاه
از امور الهی و
روحی میباشند
و نه ملاّ ها و
مکتب رفته ها که
کارشان
ازدیاد سواد
بوده و نه
ازدیا عقل
الهی. عقل تنها
با سلوک الهی
و تزکیه نفس
با کمک عقل کُلّی
پیر کامل است،
که سالک را
بعقل کُلّی
قائم
میرسانند أدب
و تأذیب در
اصطلاح قدیم
تر، سلوک الهی
و تغییر صفاات
در سالک بوده
است که منجر
بعقل کُلّی میشود.

و طاعة
ولاة العقل
تام العزّ، و
استتمام
المال تمام
المروّة طاعت
و تسلیم و
تکریم صاحبان عقل
سراسر برای
شخص در تسلیم
عزّت و احترام
است. والیان و
صاحبان عقل
تنها کاملان
الهی هستند نه
اولیای سیاسی
و مذهبی قشری. ذلّت
سالک عزّت
کنونی در
تربیت بوده و
عزّت و احترام
بعدی در نجات
و شهود او است. اما
بخشش مال که نشانه
هر کامل و
مروّت است . در
واقع تنها تمامی
مال با بخشش
نیست، که گاهی
منطقی هم نیست
بلکه اتمام و
تکمیل سرمایه
معنوی و روحی
و کرامات و
استعدادات
سالک است . که اگر
بنهایت مراتب تربیت
و همراه اطاعت
از صاحبان عقل
باشد. اتمام
مروّت و
مردانگی و
شهامت و شجاعت
و فداکاری
سالک است که بکمال
مطلوب الهی
نیز رسیده است
. و ارشاد المستشیر
قضاء لحقّ
النعمة و
هدایت و
راهنمائی
کسانی که طلب
مشورت میکنند که
ادا و پرداخت
بدهی و
سپاسگذاری
خداوند از صاحب
عقل است . بخاطر
نعمتی که یافته
است میباشد. عاقل
شده و شکر
نعمت عقل الهی
او کمک بدیگران
در مشورتهای
عقلی است . وکفّ
الأذی من کمال
العقل و فیه
راحة البدن عاجلا
او آجلا اگر
کسی دست از
آزار دیگران
برداشت خود
علامت کمال عقل
او است. و باعث
راحتی جسم میباشد.
که هم أکنون و که
در آینده ها
در دنیا . زیرا
دیگران و غیر
سالکان خود
آزار ندیده
آزار میدهند، که
رسد که باعث
تحریک غضب
آنها باشد. بخصوص
در طرح مسائل عرفانی
و سلوکی و
دینی که باعث
عدم درک آنها
و تحریک
تعصّبات و
جنون آنها
میگردد. و
همیشه کاملان
الهی در دنیا
دوچار همین
مشکل بوده اند
که مورد تکفیر
ملاّهای جاهل
میشدند و بر
سر دار رفته
اند، و در پوستشان
کاه کرده بر
سر هر دروازه
ای می گذاشته
و میگذارند.

یا هُشام
انّ العاقل لا
یحدّث من یخاف
تکذیبه، و لا
یسأل من یخاف
منعه عاقل
کسی است که اگر
احتمال داد
طرف مخاطب
اورا تکذیب
میکند با او حرفی
نمی زند. این
مطالب الهی و
عقیدتی است که
باعث نکوهش و
غضب دیگران جاهل
میشود. والاّ
مطالب خوش
مزّگی و
داستان سرائی
آنها را
ناراحت نمی
کند. و اگر هم
خود سؤالی
داشته باشد، و
چیزی بخواهد
از کسی که احتمال
میدهد امتناع
نماید، از او
نیز چیزی نمی
طلبد که از
خدا میخواهد. و
لا یعد ما لا
یقدر علیه و
اگر کاری و
تعهّدی را که نتواند
انجام بدهد
قول ووعده
آنرا نمیدهد . ولا
یرجو ما یعنف
رجاءه و چیزی
ر ا توقّع و
انتظار از کسی
نمی کند اگر بداند
باعث ناراحتی
و ردّ میکند و
لا یتقدّم علی
ما یخاف العجز
عنه دست بکاری
نمی زند اگر که
نگران باشد
نتواند آنر ا
انجام بدهد .

و کان
أمیر المؤمنین
یوصی أصحابه یقول
أوصیکم
بالخشیة من
الله فی السرّ
و العلانیّة مولا
علی همراهیان
و دوستانش را
توصیه میکرد ومیگفت
شما را سفارش
بترس از خدا
میکنم که در
فکر و نیّت
ویا در تنهائی
و تاریکی و که در
آشکار و هر
عمل و گفتار و
هر اقدام آشکار
و عمل و گفتار
و هر اقدام دیگر.
و العدل فی الرضا
و الغضب و
سفارش میکنم عادل
باشید و در
حدّ اعتدال
واقعی باشید که
وقتی که ر اضی هستید
که افراط
نکنید و که وقتی
در غضی
میباشید که تفریط
نکنید و بیش
از حدّ لزوم
هیجان نشان
ندهید بیشتر
این سفارش در
حقّ کاملان
نسبت بسالکان
خویش است. ویا
غیر سالکان که
باید بموجب
قانون و عرف
عمل کرد و اگر
نتوان کاملا
در گذشت
وبخشید و
الإکتساب فی
الفقر و الغنی
و کسب و بهره
گیری که در
فقر بودن وکه در
ثروتمندی. کسب
خیرات برای
ثروتمند و کسب
معنوی و سلوکی
برای فقیر سالک
گرچه ثروتمند
هم باشد باید
چنان کند ولی
آنها تصوّر
میکنند
میتوانند با
پول داده خداوند
و در أندکی
بخشش برای خود
بهشتی بخرند . و
أن تصلوا من
قطعکم اگر
کسی از خویشان
قطع رابطه با
شما کرد شما
با آنها وصل و
صله رَحِم
بکنید. بخصوص
اگر سالکی هم
ترک صله رَحِم
با طریقت
وولایت کرد
آنها را بحال
خود رها نکنید
شاید مشکلاتی
داشته باشد یا
سستی درعقیده
پیدا کرده است
رَحِم واقعی
خویشان و
فامیل نیستند که
اکثرا مخالف سلوک
خویش هستند. ولی
اتصال بهمه
انسانها بشرط عقل
است. و برخی هم
ار خویشان
شایستگی لازم
را ندارند . چون
خود من
نویسنده برای
بزندان
انداختن و احتمال
مرگ و آزارم
کوتاهی نکردند.
صله رَحِم
فاطمه مادر
هستی بشری است
که اولادش
کاملان زمان
هستند که زنده
میباشند و
ارتباط سلوکی
و شهودی و
تربیت آنان که
چون جنین در رَحِم
باشد بیابند.

و تعفوا
عمّن ظلمکم و
تعظفوا علی من
حرّمکم و کسی
نیز که بشما
ظلم و ستم کرد
اورا ببخشید و
آنکس که شما
را محروم نمود
بر آنها عطف و
محبّت نمائید.
که با دیگران
سالک که شرط سلوک
عفو مطلق است،
و که برای
کاملان که گاهی
سالک بخود ظلم
میکند و ترک سلوک
مینماید و
بپیر الهی خود
ظلم میکند و
زحمات و امید
اورا بهدر
میدهد. ولی
اگر اولیای
خدا را تنها
غیر سالکان
هستند ، که جاهلان
آنها آسیب
رسانی، و
جاهلذ تران
آنها که ملاّ
ها و آخوندهای
مخالف سلوک الهی
هستند تکفیر
مینمایند. و
از حقوق کاملان
جلوگیری
میکنند. حقوق آنان
خمس و زکات
نیست بلکه قطع
ارتباط با
مستعدان سلوک
در صله رَحِم
ولایت است. که آنان
از ترس یا
منحرف کردن
افکار آنها
دور از سلوک
الهی قرار
میگیرند و
الاّ سالک از
دیگران و از
دنیات چیزی جز
نان و آب برای
زنده ماندن
نمی خواهند. و لیکن
نظرکم عِبرا و
صَمتکم فکرا و
قولکم ذکرا سعی
کنید که هر
گاه نگاهی بجائی
می أندازید
بخواهید
عبرتی بگیرید
و از حقایق طبیعت
بأصل کُلّی
الهی آنها
بتکامل برسید و
اگر هم سکوتی
نمودید مشغول
تفکر باشید و
نه اینکه فکر
بازی ذهن و
حدیث نفس باشد.
بلکه در فکر
وتصوّر و
تخیّل وسائط
الهی بودن و
مطالب پیر
کامل و حقایق
دیگر الهی را
بررسی و تعمٍق
کردن باشد. واگر
کلامی گفتید
باید که ذکر
باشد که بر
زبان خود جاری
میکنید، که این
را در دل هم
میتوان انجام
داد. ولی صحبت
با دیگران در
باره ذکر خدا
و سلوک الهی و عرفان
الهی صحبت شود
و نه مسائل دیگر.

ایّاکم
و البُخل و علیکم
بالسخاء
فانّه لا یدخل
الجنّة بخیل و
لا یدخل النار
سخیّ مبادا
گرفتار بُخل و
خسّت شوید که پرداخت
مال و که پرداخت
فکر و جان
بپیر کامل و
در راه سلوک الهی
. وسعی کنید
بخشندگی و
سخاوت داشته
باشید زیرا کسی
نتوانسته
واصل بهشت شود
و بخیل باشد . وکسی
هم بجهنّم
نرفته که بخشنده
و سخی ّ باشد. بخشنده
مال أصلی و
واقعی انسان همان
مقام تکاملی و
عقل مربوطه و
ذهن و فکر
مطابق آن و
بالأخره نفس
امّاره و جان
خود که در
سلوک باید داد
و از آن گذشت. که
بهشت مکانی
مطرح نیست تا
با چند
بخشندگی بهشت واجب
گردد و یا
جهنّم حرام شود.
هرکس جان در
راه سلوک داد
و بشهود رسید
جهنم کارما
های جهان جهنّمی
بر او حرام
است. و دیگر
بازگشتهای
بشری ومسخ
حیوانی هم
ندارد تنها
سالک است که مشمول
تمام این
نصایح بالا
است .

یا هُشام
رَحِم الله من
استحیا من
الله حقّ
الحیاء خداوند
برای کسی رَحِمت
میکند که بدرستی
از خدای خود
حیا کند و
خجالت بکشد
بخصوص در سالک
زیرا کاملان
مشمول این نوع
حیای معمولی
نیستند که بیمه
شده الهی
ومعصوم
میباشند. سالک
است که اگر
حیا کرد دست
بگناهی در
دوره سلوک خود
نمی زند. حیای
واقعی بین
انسان و خدای خود
و در تنهائی
خویش است. فحفظ
الرأس ما حوی،
و البطن و ما
وعی ، و ذکر
الموت و البلی
چنین با حیائی
سر وکلّه و
محتویان آنرا
حفظ از خطا
میکند. که فکر
در حفظ شکم ومحتویات
آن میکوشد، که
شامل حرص شکم
در خوردن و
شهوت زیر شکم ،
و حرص مال در
جیب های اطراف
شکم، و
بالأخره بیاد
مرگ و پوسیدگی
جسم باشد که در
پیش دارد. و
این دلیل حیای
او از خدا
خواهد بود. و
علم انّ
الجنّة
محفوفة
بالمکاره و
النار محفوفة بالشهوات
و با حیا
میداند که اگر
بهشت را
بخواهد سراسر
راه او و
اطراف و جوانب
آن مملو از
سختی و
ناراحتی و این
بهشت سلوک
الهی است. که رسیدن
بشهود قائم و
نجات یا
معصومیّت و
بیمه شدن از
بلایای سلوکی و
آزمایشات
الهی و سختی
های تن و روان
دارد . و الاّ
پس از مرگ
مشکلالتی
برای بهشت
رفتن نیست. و
اگر هم شایسته
نبود که مشکلات
برای چیست ؟ و
جهنّم نیز سراسر
شهوت است و با
عدم سلوک و
کنترل نفس و
بالعکس نیز با
لذّت جوئی و
تقویت نفس
امّاره
کوشیده میشود.

یا هُشام
من کفّ نفسه
عن أعراض
الناس، أقال
الله عثرته
یوم القیامة
ومن کفّ غضبه
عن الناس کف ّ
الله عنه غضبه
یوم القیامة هرکس
که نفس و هَوَس
خود را از
عِرض وناموس
مردم متوقف و
کنترل کرد، و
آنکه از مال
حقیر و
عَرَضهای
ناچیز آنها
چشم پوشید خداوند
نیز روز قیا
مت خطاهای
اورا نادیده
میگیرد وار
آنها منصرف
میشود. و یا
آنها را تقلیل
داده وکم یا
عفو مینماید. وهرکس
دست از غضب
کردن بر مردم
برداشت
خداوند نیز روز
قیامت از غضب خود
بر او منصرف
میشود. کفّ
دست و کفّ
برداشتن و
انصراف و عفو است.
برای سالکان
حصول قیامت او
با قیام قائم
در شهود چون
گناهان قبلی
آنها مانع کار
شهود آنها است.
لذا خداوند
برای حصول این
شهود با عفو و
غفران خود از
این گناهان در
ژنتیک روحی
سالک با تزکیه
الهی کم أثر و
قلیل مینماید
و منصرف
میگردد. برای
سالکان غیر
واصل نهائی و
یا غیر سالک
در روز قیامت همان
روز الهی بعد
از مرگ است، که
سالک با نسخ
بهتر بشری
مجددا بدنیا
کارما میکند، و
غیر سالک را
بنسخ بدتر
بشری و حتی با
مسخ حیوانی و
فسخ گیاهی میبرد
و متولد جهان جهنّمی
و نوعی
مینماید.

نها
و کمک بسالکان
آنها و خانواد
ه آنها است .
یا هُشام انّ
العاقل لا
یکذب و ان کان
فیه هواه عاقلا
هرگز دروغ نمی
گوید گرچه میل
آنرا داشته
باشد و نفسش
دنبال نفع و
لذت از دروغ
باشد. عاقل
همان سالک با
عقل جزئی
ایدآل وکمال
طلبی است که مخالف
نفس امّاره و
منافع و
لذّتهای
خویشتن هر عملی
را انجام
میدهد. یا هُشام
وجد فی ذوآبة
سیف رسول الله
، انّ أعتی
الناس علی
الله من ضرب
غیر ضاربه ، و
قتل غیر قاتله
روی لبه
شمشیر پیامبر
نوشته شده بود
بدترین مردم از
نظر خداوند
کسی است که کسی
را بزند، که وی
اورا قبلا
نزده باشد. و
کسی را بکشد که
قاتل او نبوده
باشد. اگر
ضاربی کسی را
بزند و حقّ
انتقام عمل
بالمثل خود را
گرفته است. چنین
انتقام
گیرنده ای
ظالم و با
عتوّ نیست گرچه
عفو برایش بهتر
بود. اما
ابتدا و بدون
مقدمه ای کسی
را بناحق زدن
ظلم است. و یا
قتلی که در
انتقام قتل قبلی
نبوده باشد
ظلم است و
تجاوز بحقوق
حیاتی دیگری و
یا بمعنی اینکه
اگر در نبردی برای
دفاع از خود
کسی را بکشد
ظلم نکرده گرچه
قاتل ومقتول
همیشه جهنّمی
هستند. مگر
برای خدا باشد
که همان دفاع
از حق حیات
خود و دیگری
است. و من تولی
غیر موالیه
فهو کافر بما
أنزل الله علی
نبیّه محمد . و
هرکس ولایت
غیر ولی بحقّ خود
را اتّخاذ
کرده باشد و
کافر آن چیز است
که خدا بر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﻧﺎﺯل کرﺩ. ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﻮﻗﺒﻮل
ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ کسی
اﺳﺖ. ﺩﺭﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﮐﺴﻰ،
ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺮﻫﺒﺮ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺎحقّ ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻔﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺟﻬل ﺒﺎﻧﭽﻪ قرآن
ﻧﺎﺯل کرﺩه ﺍﺳﺖ.
(ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺷﺎﺧﻪﺍلهی
ﭙﻴﻮﺳﺘﻪ،ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻧﺒﻮّﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ،ﺗﺎ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺘﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺸﺠﺮه ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﻧﺒﺎل هم ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﻳﺪ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎسی
ﻋﺮﺍﺏ ﺑﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
علی ﺪﺭ ﺍﻣﺮ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺴﻴﺎسی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻨﺸﺪ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ قرآن
ﻨﺎﺯل کرﺩه ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ آﻳﺎﺕ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺩﻭقُرّه ﻧﻬﺎئی
ﻤﺤﻤﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎﺭﻭﺵ،
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﻤﺘﺪ
ﻭﺩﻳﻥ ﻮآﺋﻴﻥ
طریقت تصوّف
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎل
کنند. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻔﺮ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺠﻬل
اﺯ ﺍﻣﺮﻯ،
ﻭﭘﻮﺷﻴﺪگی آن
ﺒﺮ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺟﻬﺖ
ﻣﻌﮑﻮس ﺭﻓﺘﻦ،
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﻫﺴﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐس
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. گرچه ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ هم
ﺒﺮﺳﻨﺪ،ﻭلی
اﺯﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ و
دیوارﻭﻳﺎ
ﺍﺯﭘﻨﺠﺮه ﭼﻮﻥ
ﺪﺯﺩﺍﻥ ﻮﺑﻰ
ﺍﺩﺑﺎﻥ،ﺑﺮﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎه ﺍلهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻥاﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
اﺯﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﺩﺭﺏ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺮ
ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ، ﻣﻮﻓق
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺻل هدﻑ ﺍلهی
ﻮﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﻮﻣﻥ
أﺣﺪث ﺣَﺪثا،
ﺍﻭ ﺁﻭﻯ
ﻤُﺤﺪثا،ﻟم
ﻴﻘﺒل اﻟﻠﻪ
ﻣﻨﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ،ﺻﺮﻓﺎ
ﻭﻟﺎ ﻋﺪﻟﺎ
ﻭﻫﺮ آﻧﮑس ﮐﻪ
ﻧﻮﺍﻭﺭﻯ
ﻮﺑﺪﻋﺖ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ،
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﻧﺰﻭل
ﻘﺮﺍﻥ ﻮقُرّه ﻫﺎ
ﺑﺮﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩه
، ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﻤُﺒﺪﻉ
ﻭﺑﺪﻋﺖ ﺍﻭﺭ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪه
،ﺭﺍ ﻧﻴﺰﭘﻨﺎه
ﺑﺪﻫﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺍﻭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻴﭻﻋﻮﺽ و
ﻣﻌﺎﺩلی ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. (ﺣَﺪَث
) ﻳﺎ( ﺣﺎﺩث
ﮐﺮﺩﻥ) ﺟﺪﻳﺪ ﻭ(ﺣﺪﻳث
جدید)ﻭ
ﺩﺧﺎﻟتی ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. که ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﻃﻞ
ﻣﺪّعی ﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺍﻭﺭﺩ،
ﻭﺳﻠﻮک
ﺼﻮﻓﻴﻪ ﺍﻫل
ﺘﺴﻨﻦ،ﭘﻴﺮﻭﺍﻭ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻮ ﺧﺎﻧﺪن الهی
او ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. وچه ﻧﻮﺍﻭﺭﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵﻋﻤﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﻪ ﻣﺒﺪع
ﺼﺎﺣﺐ ﺑﺪﻋﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﭘﻨﺎه ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺭﻭﺵ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﻋﺖ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ،
ﻭﺑﻪ ﺍﻥ ﺘﻥ
ﺒﺪﻫﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻨﺎه ﺭﺍ ﮐﺮﺩه
، ﮐﻪ ﺑﺪﻋﺖ
ﺍﻭﺭﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﻴﻥ
ﺪﺳﺖ ﺑﺮﺩه ﻫﺎئی
ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﻭﻫﻨﮕﺎم
ﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺭﻭﺡ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫیچ
ﻤﺎل ﻮﺟﺒﺮﺍنی
ﻮﻳﺎﻣﻌﺎﺩل
ﺴﻠﻮکی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩل ﺴﻠﻮک الهی
ﺤقّ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺣﻘﻪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥ ﺪﺭﻧﻮع
ﺒﺪﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍﺳﻠﻮک
اﻧﺤﺮﺍﻓﻰ،
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻋﻘل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪﺣنی
همین اﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ،
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭسعی
ﺪﺭﺑﻨﺪگی ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺨﺎﺭج اﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺣﻘﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭعلیّ
ﻮﺍﻭﻟﺎﺩ الهی
شدهد علیّ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ حسنی ﻮﺭﻫﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
حسینی
هرﺯﻣﺎﻥ
هستند،ﺳﻠﻮک
کرﺩه ﺍﻧﺪ،
ﻭﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل الهی
ﺘﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﮑﺮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻨﺠﺮﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺻَﺮﻑ)
ﻳﺎ ﺟُﺒﺮﺍﻥ
ﻨﻘﺪﻯ
ﻮﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺟﺮﻳﻤﻪ ﻳک
ﺨﻄﺎ ﻭ ﺩﺍﺩﻥﻤﻌﺎﺩلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻴک ﺨﻄﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰﻋﺪل
ﺸﺪﻥ، ﻳﺎﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس بیک
ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ ﻘﺒﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻓﻘﻄ
اﻧﺸﻌﺎﺏ
ﻓﻠﺴفی ﺪﺭﻓﮑﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺸﻌﺎﺏ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺪﺭﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎمی اﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺸﻌﺎﺏ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند،ﮐﻪ
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ
ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﻠﺴفی
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﻮﺗﻔﺴﻴﺮهای
ﻣﻥ ﺪﺭآﻭﺭﺩﻯ
ﻮ(ﻣﻥ عندﻯ)
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺪﻑ
ﺍلهی ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺪﻳﻥ ﻮﻧﺰﻭل
أﺣﮑﺎم ﻮﺍﻳﺎﺕ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
آن ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻌﺪ
نیز گرﻭهی ﺠﺎه
ﻃﻠﺐ،ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻳکی از ﺍﻳﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻓﻠﺴفی
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻭﺗﺒلیغ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻨﺎم
اﺟﺮﺍﻯ آن
ﺸﻤﺸﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺤﺰبی ﻮﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻰ، ﻭﺣتی
ﻘﺸﺮﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺧﻮﺩ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺎﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﺤق ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪه ﻭمَحرومیّت
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﻫﺒﺮ آﻥ
ﻤﺬﻫب ﻮﻓﻠﺴفه
ﻤﻨﺤﺮﻑ،
ﻫﻤﺎﻥﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐﻋﻮضی
ﻨﻴﺰﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﻮﻣطیع
هماﻥ ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺴﻴﺎسی ﻮ
ﻭﻧﻈﺎمی ﻮﺣﺰبی
ﺒﺮﻭﻧﺪ. ﺻﺮﻑ
ﻭﺍﻧﺼﺮﺍﻑ
ﻭﺗﻮﺑﻪ ،ﺷﺨﺺ
ﺍﺯﻫﺮ ﺧﻄﺎئی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺮ ﻧﺸﺪه
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻮﻫﻨﮕﺎم کاﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﻭﻗﻴﺎم ﻤﺠﺪﺩ
روحی ﺩﺭﻧسخ
ﻮﻣﺴﺦ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﻭﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.

ﻴﺎ
ﻫﺸﺎﻡ، ﺍﻓﻀل
ﻤﺎ ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﻪ
ﺍﻟﻌﺒﺪ ﺍلی
اﻟﻠﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻤﻌﺮفة به ﺍﻟﺼﻠﺎة
ﻭﺑﺮّ
ﺍﻟﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮﺗﺮک اﻟﺤﺴﺪ
ﻭﺍﻟﻌُﺠﺐ
ﻭﺍﻟﻔﺨﺮ ﺍﻯ هُشام
ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﻴﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺭﻭﺷﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺪه ﺍﻯ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﺟﻮﺋﻰ،
ﻭﺗﻘﺮّﺏ
ﻭﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻘل ﺠﺰئی لازم
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭک أﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ،
ﻧﻤﺎﺯﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺮّ ﻳﺎ ﺧﺪﻣﺖ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺒﻮﺍﻟﺪﻳﻦ،
ﻭﺗﺮک ﺤﺴﺪ
ﻭﻋُﺠﺐ
ﻭﺗﻔﺎﺧﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
می ﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺗﻘﺮﺏ
ﻣﮑﺎنی هم
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻘﺮّﺏﻋﻘلی ﻮ
صفات الهی
وﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭحی
ﻮﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
عملی الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی اﻭ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻋﺒﺪ
ﻭﻋﺎﺑﺪ ﺑﻨﺪه موبد
و ﺳﺎﻟک الهی
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﻣﺨﻠﻮق ﺨﺪﺍ،
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک عملی
ﻮﺭﻭﺵ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻧﺒﺎل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک اﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻳﻨﺪه ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑآﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی لازم
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪه ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴنی
ﺪﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ آل عبا،ﻳﺎ
همان
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﻭﺵ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎم اﻭﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم أﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎل او ﺍﺳﺖ،
ﻭﺁﻧﮕﺎه ﺍﻋﻤﺎل
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻘﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻫم
ﺸﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶﺍﺳﺖ. ﺻﻠﺎﺕ
ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻧﺎﻣﻮس ها و
أسامی اﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺳم ﻨﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ووسیله الهی و
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
شهودی اﻟﻬﻰ،
ﻣﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻠﻪ ها ﻭﺍﺗﺼﺎل
ﻮﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﺭﺣم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺳﻤﺒﻮل ﻤﺎﺩﺭ
کلّ هستی نوع
ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭ، ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺤﺴﻨﻴﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ علی
باشند،ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﻮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥﺤﺴﻨﻴﻥ
هرﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﻮﺩﻭم
ﺪﺭﺳﻴﺴتم
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ أﺻل
ﻘﺒﻮل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﺩﻳﺪه ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ،ﻭﺻﻠﻪ
ﺭﺣم ﻮﺍقعی
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم کاﻇم
ﺪﺭﻗﺒﻮ ﻨﻤﺎﺯ
با آنها است ،ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﺑﺮّ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﭙﺪﺭﻭﻣﺎﺩﺭﺟﺴﻤﺎنی
هم ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥهم ﺿﺮﻭﺭﻯ
هست ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﻮ(
ﺩﻭﻭﺍﻟﺪ) ،ﻳکی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،
ﻭدیگر ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ هر ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﮐلّ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﻠﺎمی علی
ﻮﻣﺤﻤﺪ، ﺩﻭ
ﭘﺪﺭ ووالد
ﺗﻤﺎم عصوﺭ
ﻭﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺍﺳﻠﺎمی هستند.
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﭽﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. گرچه ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ و
دوم و الهی
ﺍﻧﺴﺎﻥ کامل
ﭙﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺩﻭﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭﻫﺴتی
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭙﺪﺭ
ﺗﻤﺎم آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺠﺪّ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
اﺭﺗﺒﺎﻃ عملی
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ مقامات
الهی ﺤﺴﻴﻥ
ﻮﺣﺴﻥ
ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭعلیّ
ﻮﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنیذ
اﺳﺖ. (ﺑِﺮّ) ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ
ﺨﺪﻣﺖﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ اﺳﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ (ﻓَﺮّ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ)
ﺟﺴﺘﻥﺴﺎﻟک اﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭﺑﺮاءﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﻮﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻥ اﺯﻧﻔس أمّاره
، ﻭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻘﺒلی
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﺣﺴﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﻣﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺴﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ
ﻭﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﻨﻄقی
ﻮﺟﻮﺩ ﻋﺎﻣل
ﺤﺴﺪ،
ﻭﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ، ﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺗﻘﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺩﺭﺳﺎﻟک اﺳﺖ،در
ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﻴﻥ
عُجب ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﮑس ﺣﺴﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻓﻴق ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﮐﻪ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩه ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺗﻔﺎﺧﺮ
ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺰﺍﺣم
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﻐﺮﻭﺭ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪه ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺨﻴلی ﺰﻳﺎﺩﻯ
هستند،ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﻧﻘﺶ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ،
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻳﺎ
ﻫﺸﺎﻡ، ﺍﺻﻠح
أﻳّﺎﻣک اﻟﺬﻯ
هو ﺍﻣﺎﻣﻚ،
ﻓﺄﻧﻈﺮ ﺍﻯّ
ﻴﻮم هو؟ سعی
کن ﺭﻭﺯﻫﺎئی
ﺮﺍﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻯ إﺻﻠﺎح
کنی . ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻥ که ﺍﻥ
ﭽﻪﺭﻭﺯﻯ
ﺎﺳﺖ؟ (ﻳﻮم ﻮ
ﺭﻭﺯ)ﻓﻘﻄ
أﻳﺎم ﺰﻧﺪگی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻧس
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﺨﻄﺎﻭسعی
ﻮ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﺮﺏ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ (ﻳﻮم هماﻥ
اوﻡ) ﺑﺰﺑﺎﻥ
هندی ﻮ هوم ﺯﺭﺩﺷتی
ﻮ ﺯﺑﺎﻥ ﻘﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷتی
اﻟﺄﺻل ﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﻳﺎ ﺷبی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﻴک ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤﺪّ ﺍﻗﻞ ( ﺍﻭم
و شهود اول ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ) ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺑﺮخی
هم ﺒﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
آﻥ،
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻣﻬﺎﻯ
ﺪﺭﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥاﻭﻣﻬﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸم
ﺨﻮﺩ ﻓﻌﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺷﺎﻫﺪ آﻥ
اﺳﺖ ﺑﺮﺭسی
کند ﮐﻪ ﮐﺪﺍم
اوم ﻮ ﺭﻭﺯ
الهی و یوم
الله ﺍﺳﺖ،
ﺍﮔﺮﺍﻭم ﺸﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮع بشری
ﺒﺎﺷﺪ ﺟﺎﻯ
آﺭﺍﻣﺶ ﺧﺎﻃﺮ
ﺳﺎﻟم هست . ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒلی
ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﮑﺎﺭ
ﻧﻨﺸﻴﻨﻨﺪ. هرچه
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺷﺎﻧس
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻡ
ﻭﺷﻬﻮﺩﺵ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺤﺴﻴنی ﻴﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥﺤﺴنی ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮﺍقعی ﻮ ﻣﻘﺒﻮ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥﻮﻟﺎﻳﺖ
حسینی بمعرفی
خداوند
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕﻫم گاهی
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
آﻳﻨﺪه ﺯﻧﺪگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺟﺪّﻳﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺷﺪه
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﻤل کرﺩﻥ ﻮ
ﺍﻭم ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﻘﺼﺪ،
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺎﻳﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
الهی أﻳﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺯﻯ که
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیرﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﺎﻳﺎﻥ
عمر ﻭﻫﻤﻪ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣتی ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍلهی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎ،
ﻭﻳا ﻧسخ ﻮﻣسخ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﻭﺍﻋﺪﻟﻪ
ﺍﻟﺠﻮﺍﺏ،
ﻓﺄﻧﻜم ﻮﻗﻮﻑ
ﻭ ﻣﺴؤل ﭙس ﺑﺮﺍﻯ
آﻥ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ و قیام
مجدد بجهان
ﺟﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
آﻣﺎﺩه ﮐﻦ. ﻳﻌنی
ﺒﺪﺍﻥ که ﺟﻮﺍبی
هم ﻨﺨﻮﺍهی
ﺪﺍﺷﺖ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺳؤﺍل ﻮﺟﻮﺍبی
هم ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﺯﺑﺎﻥﺤﺎل
چنین گفته ﺷﺪه
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻧﺠﺎ
ﮐسی ﺴؤﺍلی هم
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺩﻓﺎعی هم
ﺒﺮﺍﻯ کسی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﭘس
ﺯﻣﺮﮒ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻋﻘلی هم
ﻤﺼﺮﻑ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻭﻣﺴؤﻝ ﺑﺴؤﺍل
کند. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، که ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ، وچه
ﻋﻘﺎﺏﻭﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
های نوعی
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺮﮐسی ﻤﻮﻗﻮﻑ
ﻭﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﻤﻌنی ﺤﺴﺎﺏ
ﺭسی اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﻮﻗﻒﻣﻘﺎﻣﻰ)
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
پرونده دائم
ﻔﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎنع اﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﻃبیعی ﻮ ﺍﺑﺪﻯ
ﻮﺍﺭﺍﺩه ﺍﺯلی
ﺨﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
اﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺭﺍطی
ﻴﮑﻨﺪ،ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی ﺸﺨﺺ
ﺑﻌﻘﺐتر ﻧﻮعی
ﺮﻓﺘﻪ، ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﺘﺤﺖ
ﺑﺸﺮﻯ
جحیوانی وگیاهی
ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻮﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎل ﭙﻴﺶ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
همان ﺮﻭح که ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﻧسخ
ﺒﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺎﻓﺖ،ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻴﺎ ﻓسخ
گیاهی ﻮﻳﺎ ﺭسخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ،
ﻭﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﻭح
ﺸﺨﺺ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﮑﺮﺩه
، ﭼﻘﺪﺭ ﻫم گناه
ﻭﺧﻄﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭحی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﻭﺧﺬ
ﻣﻮﻋﻈﺘک ﻤﻥ
اﻟﺪﻫﺮ
ﻭﺍﻫﻠﻪ، ﻓﺄﻥ
اﻟﺪﻫﺮ ﻃﻮﻳلة ﻭﻗﺼﻴﺮة
ﺑﺮﺍﻯ همین ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﭘﻨﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ
هم ﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﻫم
أﻫل ﺪﻧﻴﺎ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻣﻮﻓق
ﺪﺭﺍﻥ ﺒﻮﺩه ،ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل که ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻠﺎﺷﻨﺪ،
وچه ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﺖ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﻫﺮ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻪ، ﻫم
ﺪﺭﺍﺯ
ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭﻫم
کوﺗﺎه ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﺑﻮﺩه ،
ﻭﻫﺴﺖ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺍﻥ
ﺒﻮﺩه ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺪ. ﻭﮐﻮﺗﺎه ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ،
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
کنونی ﺸﺨﺺ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟلی ﺰﻣﺎﻧﻪ
ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﺑﻨﻈﺮﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮔﺬﺷﺖ ﭘﻨﺠﺎه ﺳﺎل
ﭙﻴﺶ ﺭﺍ
ﺑﻌﺒﺮﺕ
ﻭﺑﺼﻴﺮﺕ ﻧﮕﺎه
ﮐﻨﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﭘﻴﺶ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﻮﺗﺎه ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻓﺄﻋﻤل کأﻧک
ﺘﺮﻯ ثوﺍﺏ
ﻋﻤﻠﻚ،
ﻟﺘﮑﻮﻥ أﻃمع فی
ﺬﻟک ﭽﻨﺎﻥ
عمل ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻥ که ثواﺏ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ، ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺸﺘﺎق
ﺘﺮ ﺷﻮﻯ. ثوﺍﺏ
ﻋﻤل ﺪﻳﺪﻥ
ﻧﻴﺰﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﺴّﺮﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺎﺩﻳﺪه ﮔﺮﻓﺘﻥ
گناﻫﺎﻥ هم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺧﻄﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻧﮕﻴﺰه
ﻗﻮﻯﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
اﺷﺘﻴﺎق ﻮ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺻﻠﺎح ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم اﺯثوﺍﺏ،ﻋﻤل
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺨﺖﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﻭتخیّل
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺋم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ که ثوﺍﺏ
ﺍﻥ اﺳﺖ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺎﻯ
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﻭم کرﺩﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻭﺍقعی
ﻮﺗﺴﻠﻳم اﺭﺍﺩﻯ
ﺒﺎﺭﺍﺩه ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﻋﻘل اﻭ،
ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ
ﺩﺭﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺍﻭﻣﻬﺎﻯ آﻳﻨﺪه
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
هرﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺧﺮه ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻯ ﻳﺎ ﺷبی
یک ﺮﻭﺯﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻌﺮبی(
ﻴﻮم)
ﻮﺑﺰﺑﺎﻥﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻫﻨﺪﻯ اوﻡ،ﻭ
ﺩﺭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷتی هوم ،ﻭﻳﻮم
ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﺴُﺮﻳﺎنی
ﻤﺎﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
عرﺑﻰ ﻭﻋﺒﺮﻯ
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ(ﺍﻳﺎم
اﻟﻠﻪ)
ﻳﺎﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
وﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻓﻘﻂ،
ﻫﻤﺎﻥ هفت ﺷﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪس ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻭﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭل اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ تجلیات
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﺑﻠﺎغ
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کاﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﻮ ﺍﻋﻘل
عن اﻟﻠﻪ، ﻭ
ﺍﻧﻈﺮ فی
ﺘﺼﺮّﻑﺍﻟﺪﻫﺮ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻪ،
ﻓﺄﻥّ ﻤﺎ ﻫﻮ
ﺁﺕ ﻣﻥ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ،ﻭﻟّﻯ
ﻤﻨﻬﺎ
ﻓﺄﻋﺘﺒﺮﺑﻬﺎ ﭘس
ﺑﺨﺎﻃﺮﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺨﺪﺍ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﺗﻌﻘل
ﻮﺗﻔﮑﺮ ﮐﻦ. ﻭ
ﻳﺎﺳﻠﻮک
ﺒﻨﻤﺎ ﻭﺑﻌﻘل
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﮐلی
ﺒﺮس
ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻥ
ﻮﻗﺖ ﺗﻨگ اﺳﺖ. ﺑﺒﻴﻥ
که ﺯﻣﺎﻧﻪ که ﻣﻴﮑﻨﺪ
،ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﺶ
ﭼﻴﺴﺖ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮ. ﻫﺮآﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
آﻳﻨﺪه ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺪه
هم ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
ﻮﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟک
اﻟﻬیی ﺒﺪﻭﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ،
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻳﻥ
کاﺭﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﻭﻓﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﺤﻮل ﻨﮑﻨﻨﺪ.

ﻮﻗﺎل علیّ
ﺒﻥ ﺤﺴﻴﻦ،
ﺍﻥّ ﺠمیع ﻤﺎ
ﻃﻠﻌﺖ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺸﻤس ،فی
ﻤﺸﺎﺭق اﻟﺎﺭﺽ
ﻭﻣﻐﺎﺭﺑﻬﺎ،
ﺑﺤﺮﻫﺎ ﻭ
ﺑﺮّﻫﺎ،
ﻭﺳﻬﻠﻬﺎ
ﻭﺟﺒﻠﻬﺎ،
ﻋﻨﺪﺍﻭﻟﻴاء اﻟﻠﻪ
ﻭﺍﻫل ﻤﻌﺮفة ﺑﺤقّ
اﻟﻠﻪ،ﮐﻔئ
اﻟﻈﻠﺎل
اﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺮﺷﺮق
ﻮﻏﺮﺏﺟﻬﺎﻥ
ﻄﻠﻮع کرﺩه . ﻳﻌنی
ﺘﻤﺎم آﻧﭽﻪ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻴﻮﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻔﺮﺍﻫم
ﺸﺪه ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺧﺸﮑﻴﻬﺎﻯ کاﻣﻠﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺷﺘﻬﺎ
ﻭﺳﻬﻠﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ،
ﻭﺑﺮ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺰﻣﻴن ﺘﺎﺑﻴﺪه
، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺮه ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﺍﺩه ، ﻫﻤﻪ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺠﺎ ﻧﺰﺩ
ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﻭﺍﻫل ﻮﺍقعی
ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ،
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺩه ، ﻭﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻃﻠﻮع
ﻨﻮﺭﻯ
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭﻋﻘلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺩه
، ﺩﺭﻫﺮ ﻳک اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﻭﻫﺮ ﻳک
اﺯﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺤﻖ، ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭﺍﺯﻃﺮﻳق
ﺴﻠﻮﻙﺣﻘﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻭ،
ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻴ ﺮﺳﻴﺪه
ﺍﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻳﻪﺍﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪﻫﺮﺟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﺍﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ هم
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪه ﻭﺍﻣﺎﺩه
ﺑﺠﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻳﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻳﻪ
ﺑﺎﻥهستند. ﻫم
ﺨﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺳﺎﻳﻪ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻫم
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
که ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻥ أﻭﻟﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻳﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
أﻭﻟﻴﺎﻯ ﮐﺎﻣل
الهی هستند. (ﺍﻳﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ، ﺴﺎﻳﻪ
ﺧﺪﺍ) ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﻭسی گفته
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﻠک
ﻮﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﺟﺴﻤﺎنی
ﺒﺸﺮﻯ،ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺭﻭح
ﻮﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.

ثُمّ
ﻘﺎل ﺃﻭ ﻟﺎ
ﺣﺮّ ﻳﺪع هذه ﺍﻠلّمّاظة
ﻟﺄﻫﻠﻬﺎ؟ ﻳﻌنی
اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ،ﺍﻳﺎ
ﮐسی اﺯﺍﺩ ﻭ
ﺍﺯﺍﺩه ﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی
هست؟ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﭼﺸﻤک
ﺰﻥ ﻮﻓﺮﻳﺒﻨﺪه
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﺰﻧﺪ،
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﺪ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇم ﻨﻴﺰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺯ(
ﻟﻤﺎظة ﺩﻧﻴﺎ)
ﺍﺳﺖ. ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻟﻤّﺎظة
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺭﺩه ﻃﻌﺎم
ﺪﺭ ﺩﻫﺎﻥ اﺳﺖ،
ﻭﻳﺎﻃﻌﺎم
ﻨﻴﻤﻪ ﺧﻮﺭﺩه ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻠﻤﺎﻇﻪ،
ﻏﺬﺍﻯ
ﻨﺸﺨﻮﺍﺭ ﺷﺪه ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻀﻮﻟﺎﺕ ﺍﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻴﺰ ﺯﻥ ﭙﻴﺮ
ﻭﻫﺮﮔﺎهی
ﻮﻫﺮﺟﺎئی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺍﻏﻮﺵ ﮐسی
ﺒﻮﺩه ﻭﺩﺭﺍﻳﻨﺪه
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﺷق
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻏﻮﺵ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،ﺍﻥّ
کلّ اﻟﻨﺎس
ﻳﺒﺼﺮ
ﺍﻟﻨﺠﻮﻡ،
ﻭﻟﮑﻥ لا
ﻳﻬﺘﺪﻯ ﺒﻬﺎ،ﺍﻟّﺎ
ﻣﻥ ﻳﻌﺮﻑ
ﻣﺠﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭﻣﻨﺎﺯﻟﻬﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم که ﺑﺴﺘﺎﺭه
ﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺴﺘﻥ
ﺭﺍه ﺩﺭﺷﺐ
ﺗﺎﺭﻳک
ﻮﻣﺴﺎﻓﺮ ﮔم
گشته ،ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮه ﻭﻫﺪﺍﻳتی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﮐﺴﻯ
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺠﺮﺍ ﻭﻣﺴﻴﺮ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻫﺎ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﻨﺎﺯل
ﻮﺗﻮﻗﻔﮕﺎه
ﻫﺎﻯ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻤﻥ
ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺪﺍم که ﺍﻗﺘﺪﺍ
ﻭﺩﻧﺒﺎل کنید
ﻣﻬﺘﺪﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻳﺪ. ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﻮﮐﻤﺎل الهی
هستند، ﺍﺯ
ﻳکی اﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﮑﻨﻴﺪ،
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﻫﺪُﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻣﺠﺎﺭﻯ
ﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
أﻓﻠﺎک
ﻮﻣﺪﺍﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺽ ﺑﺮﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. (ﻣﻨﺎﺯﻝ)
ﻣﺤل ﻨﺰﻭل
ﻮﺗﻮﻗﻒ
ﻭﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭلی ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺻﻮل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮم
ﺪﺍﺭﺩ . ﻫﺮﻳک
اﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻣﺤل
ﺘﻮﻗﻒ ﻣﻮﻗﺖ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻣﻘﺎم
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺘﻮﻗﻔﮕﺎه ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭتجلّی
الهی ﺪﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ اﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺳﻴﺪ.
گرچه ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﻮ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﻤﺒﻮلی
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺪﻳﺪه ﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﻨﺰل ﻮﻧﺰﻭل
ﻮﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻭﻣﻘﺎم ﺒﺮﺍﻯ
کاﻠﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪه ﻭ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﻮ ﮐﺬﻟک
أﻧﺘم ﺘﺪﺭﺳﻮﻥ
اﻟﺤﮑمة ،ﻭﻟﮑﻥ
لا ﻳﻬﺘﺪﻯ
ﺒﻬﺎ ﻣنکم
الاّ ﻣﻥ عمل
ﺒﻬﺎ ﺣتی
ﺸﻤﺎ ﺍﻫل ﻔﻀل
ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﻭﭼﻴﺰ ﻓﻬﻤﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭﺗﺪﺭﻳس
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ(ﻋﻤل
ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ)
ﻧﮑﻨﻴﺪ،ﺑﻬﺪﺍﻳتی
ﻮﻫُﺪی
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺧﺪﺍئی
ﻘﺎﺑل ﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍ، ﺑﺮﺍﻯﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﺑﺎﺍﻳﻥ ﻔﺮﺽ
ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺮﺭسی
ﺸﺪه ﻭﺗﺪﺭﻳس
ﮔﺮﺩﻳﺪه ،ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺸّاء که ﻣﻄﺎﻟبی
ﺪﺭﺑﺎﺭه ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺗﺨﻴﻠﺎﺕ،
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴم
اﻟﻔﺎﻇ
ﻮﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺸّاء أﺭﺳﻄﻮ
ﻣﺎﺩه ﮔﺮﺍ،
ﻭﺍﺑﻥ ﺴﻴﻨﺎ
ﺑﺎﺗﻤﺎم
ﻔﺮﺿﻴﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﻋﻘﻮل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﻓق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ عقول کُلّی
ﻮﺩه ﮔﺎﻧﻪ خود ،ﻭ
ﺣتی ﺒﭙﺎﻯ
عقول هفتگانه کاﻣﻠﺎﻥ
الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ، که ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺬﻫنی کاﻧﺖ
ﻭﻫﮕﻞ،ﻭﻳﺎ فلسفهﻫﺎﻯﻤﺎﺩﻯ
ﻤﺎﺭﮐس
ﻭﺍﻧﮕﻠﺰ،
ﻭﻳﺎﺣتی
ﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯفنّی
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﭽﻮﻥﭙﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ،ﺩﺭﺟﺴﺘﻥ
آﻧﭽﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺴﺎﺭﺗﺮ،
ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴم
که ﻣﻨﻄق ﺮﻳﺎضی
ﻮﺧﺎﻟﺺ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫیچ
کدﺍم کسی ﺮﺍ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪه ﺍﺳﺖ،ﺣتی
عقل ﺨﺎﻟﺺ
ﮐﺎﻧﺖ ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻣﻴﺪ ﻭطرفدار
فلسفه ﺍﺧﻠﺎقی
خاص عرفای
الهی ﺸﺪ. ﻭﺣتی
ﻔﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی
ﻮﮐﻠﺎمی مُلّاهاﻯ
ﺘﻤﺎمی اﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ شد ﻫیچ
کسی ﺮﺍ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫُﺪﻯﻮ
ﺷﻬﻮﺩ های ﺧﺪﺍ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪه ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫیچ کدﺍﻡ
ﻋﻤلی ﻮﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﮐﻬﻨﻪ ﻭﻓﺮﺳﻮﺩه
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎتی ﺸﺪه
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺪﻳنی ﻮﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻮ
ﻗﻮﺍﺭه ﻫﺎﻯ
ﻤﻨﻄقی ﭙﻮچ
ﺒﻴﺎﻥ ﻤﺠﺪﺩ
ﺷﺪه ﺍﻧﺪ. ﻣﻄﺎﻟبی
مُرده ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﮔﺎنی
ﭙﻮﺳﻴﺪه . ﻫﺪﻯ
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ،ﻓﻘﻄ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺠﺴﺘﻥ
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻳک
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻋﻤلی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﻮﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
أﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هر
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍلهی
آﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺤق
ﺮﻭﺵ ﻳﺎ ﺩﻳﻥ
ﻮآﭘﻴﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺷﻰ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺍﺳﺎﻥﺘﺮ
ﺩﺭﺍﻧﺠﺎم آن ،ﻭﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺗﺮ
ﺩﺭﻣﻔﺎﻫﻴم
اﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﻮﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺳتی
اﻳﻥ ﺮﻭﺵ ﻭﻗتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺻﺒﺮ ﻭﻃﻰّ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻗﺎﺋم
همه آﻧﻬﺎ
ﺑﭽﺸم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺤث ﻣﻠﺎﻳﺎﻥ
ﻮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺗﺼﻮّﻑ
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ،ﻫیچ أﺭﺯﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﺗﺪﺭﻳس ﺣﮑﻤﺖ قرآن
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﻔﻈ
ﭽﻬل ﺤﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﻘﻮل
اﻭ، ﺍﮔﺮﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍﺑﺮﮐسی
ﻮﺍﺟﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﻳﻥﺤﻔﻈ ﺬﻫنی
ﻴک ﻤﻄﻠﺐ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﭼﻬل
ﺤﺪﻳث ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺟمع کرﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﻔﻈ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺣﻔﻆ
ﻋﻤلی ﻮﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ،ﺣتی اﮔﺮ
ﻳک ﺤﺪﻳث
ﺑﻴﺸﺘﺮﻫم
ﻨﺨﻮﺍﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ.

ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﻗﺎل عیسی
ﻠﻠﺤﻮﺍﺭﻳﻴّﻦ،ﻳﺎ
ﻋﺒﻴﺪ ﺍﻟﺴوء
ﻴﻬﻮّﻟﮑم ﻄﻮل اﻟﻨﺨلة
ﻭ ﺗﺬﮐﺮﻭﻥ
ﺷﻮﮐﻬﺎ،
ﻭﻣؤﻮنة
ﻣﺮﺍﻗﻴﻬﺎ،
ﻭﺗﻨﺴﻮﻥ ﻄﻴﺐ
ثمرﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍﻓﻘﺘﻬﺎ ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح
ﺒﺤﻮﺍﺭﻳﻮﻥ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ،
ﺍﻯﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺪﺑﺨﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﺷﻤﺎ ﺍﺯ
ﺑﻠﻨﺪﻯﻨﺨل
ﺨﺮﻣﺎ، ﻭﺧﺎﺭ
ﻭﺳﺨتی ﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻥ آﻧﺮﺍ
ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ، ﻭلی
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ ﮐﻪ که
ﻣﻴﻮه ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﺪﺍﺭﺩ،ﻭ ﺍﺯ که
آثاﺭﻯﺠﻨبی
آن ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﻬﺮه ﻣﻨﺪ
ﺷﻮﻳﺪ. ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻨﺨﻞ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺪﻭﺭه ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ،ﻭﺳﺨتی
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻥ
اﺯ آﻥ ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺎﺭ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻥ کاﺭﻯ
ﺒﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖﻧﻴکی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﻮه ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻣﺤﺼﻮﻟﺎﺕ
ﺟﻨبی دﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻴﻮه ﺳﻠﻮک
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،ﻭﭘﺎکی
آﻥ اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭﺗﺮک
هرﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻗﺒل اﺯﺳﻠﻮﻙ،
ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺟﺴﺘﻥ
عقلهای ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ عقل
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﻮﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺮه ﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺣل ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ،
ﮐﻪﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻥ عقل
کُلّی اﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ علم ﻟﺪﻧﻰ،
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﺼﺮﻑ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺭﻭحی
ﺪﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﻌﺪﻯ،
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
آﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍنی ﻮﻓﮑﺮﻯ،
ﻭﺑﻬﺮه ﮔﻴﺮﻯ
اﺯﺗﻤﺎم
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻳﺎ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮتی
ﺪﺭﺭؤﻴﺎﻫﺎ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺮگ
ﺸﻴﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺭﺍم ﻮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻨﻴﺰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺨﻴلی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪﺳﻠﻮک
أﺑﺪﻯ. ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺨﻮﺩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
اﻟﺎ ﺑﻠﻨﺪﻯ،
ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣتیاﺯﺍﺕﺍ
ﺳﺖ،ﻭﺩﺭ
ﺩﻭﮐﻠﻤﻪ ﺭﺿﺎﻯﺨﺪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻌﻤﻮلا
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

کذﻟک
ﺘﺬﮐﺮﻭﻥ
ﻤؤﻮنة ﻋﻤل
آﻟﺂﺧﺮة،
ﻓﻴﻄﻮل علیکم أﻣﺪه
، ﻭﺗﻨﺴﻮﻥ ﻤﺎ
ﺗﻔﻀﻮﻥ ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻥ ﻨﻌﻴﻤﻬﺎ
ﻭﻧﻮﺭﻫﺎ
ﻭثمرﻫﺎ ﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺳﺨﻥ
اﺯﺳﺨتی
کاﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤلی ﺒﺮﺍﻯ
آﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ عمل ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﻃﻮﻟﺎنی
ﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯﻓﻴﺾ
ﻭﺑﺎﺭﺵ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍلهی
ﻮﻣﻴﻮه ﻫﺎﻯآﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻳﺪ،ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺑﺪﻭﻥ ﺴﺨتی
ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺷﻮق ﻮﻋﺸﻖ،ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻥ آﻥ ﻨﻪ
ﻓﻘﻄ ﺸﺨﺺ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺳﺨتی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺍه ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻑﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭه ﻃﻮﻟﺎنی
ﺮﺍ ﻃﻰّ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﭼﻮﻥﻤﻴل
ﻮﻋﺸق ﺪﺭ
ﺍﻥﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺳﺨتی آﻥ ﻨﻴﺰ
ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺁﻧﮕﻬﻰ،
ﮐﺪﺍم عمل
ﺪﻧﻴﻮﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭﺳﺨتی
آنﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، که
ﺗﺤﺼﻴل علم ﻴﺎ
ﺟمع آﻭﺭﻯ ﻤﺎﻝ،
ﻭﺯﻳﺒﺎئی
ﺪﺍﺩﻥ ﺒﺠﺴم
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﻭﻏﻴﺮه
. ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻨﻴﺰﻋﺸق
ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺳﺎﻥ
ﻮﻟﺬﻳﺬ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮔﻨﺎ ه ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻮﺟﻬﻨﻢ ﺳﺎﺯﻯ
همراه ﺑﺎ
ﺷﻴﺮﻳنی ﺮﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ اﺳﺖ. ﻋﻤل
آﺧﺮﺕ، ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺍﺻلی
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺟﻨﺒﻰ. ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺮﻭح اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺟﺴﻢ،
ﻭﺗﻮﺟﻪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮﻗﺎﺋم اﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ. ﻭﻧﻴﺰﺍﺧﺮﺕ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘﺎﻳﺎن
عمرﺍﺳﺖ ﻭﻣﺮﮒ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺸﻴﻤﺎنی اﺯ
ﺩﻳﺮﮐﺮﺩ مَحرومیّت
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻥ ﻮ
ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه آخرت
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯاست که
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻌنی آﺧﺮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﻯ ﻮﺍﻳﻨﺪه
ﻭﺍﺻلی
ﻮﺩﻳﮕﺮﻯ.

ﻴﺎ
ﻋَﺒﻴﺪ ﺍﻟﺴوء،
ﻧﻘّﻮﺍ ﺍﻟﻘﻤح
ﻮ ﻃﻴّﺒﻮه ﻭﺍﺩﻗّﻮﺍ
ﻃﺤﻨﻪ،
ﺗﺠﺪﻭﺍ ﻃﻌﻤﻪ
ﻭﻳﻬﻨئکم أﮐﻠﻪﺍﻯ ای
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ
گناه ﻭﺑﺪﻯ، سعی
کنید ﮐﻪ ﮔﻨﺪم
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺷائبه
ها ﺑﺨﻮبی ﭙﺎک
کنید ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺗﻤﻴﺰ ﻧﻤﻮﺩه ﻭﺩﺭ
ﺁﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ آﻥ
ﺪﻗﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻃﻌم ﺨﻮبی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﮔﻮﺍﺭﺍ ﻭ
ﺧﻮﺵ ﺧﻮﺭﺍک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﻌم أﺻلی گندم
،ﺑﺎ آﺭﺩ ﺷﺪﻥ
ﺴﻨگ ﻮ ﺯﻭﺍﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻭﺩﺍﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻮﺣشی ﺪﻳﮕﺮ
ﺗﻠخ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻋﻄﺮ
ﻧﺎﻥ گندم ﻣﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﻧﻴﺰﻧﻔس أمّاره
ﻭﺣﻴﻮﺍنی
ﺎﻧﺴﺎﻥ،ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺷﻮﺍﺋﺐ
ﺍﺳﺖ، ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪﻋﻠم
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ،آغشته
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃل
ﻮﻏﻠﻄ ﻮﺍ
ﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺫﻫﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﺎﻫﻴﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻨﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺩﻗﻴﻖ)
ﺁﺭﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﺮم ﺒﻮﺩﻥ،ﻭﺩﻗﺖ
ﺩﺭﺍنجام عمل
کوﺑﻴﺪﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺎﻣل
ﺪﺭﻋﻤل ﺴﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻥ. ﮐﺬلک
ﻔﺄﺧﻠﺼﻮﺍ
ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺍﮐﻤﻠﻮه ،
ﺗﺠﺪﻭﺍ
ﺣﻠﺎﻭﺗﻪ،
ﻭﻳﻨفع کم
غبّه ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ نیز
اﻳﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﺎک ﻮ
ﺧﺎﻟﺺ ﮐﻨﻴﺪ،ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﮐﻤﺎل ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺪﻫﻴﺪ،ﻃﻌم
ﺸﻴﺮﻳﻦ ﺍﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. (ﺍﺧﻠﺎﺹ)
ﻫﻢ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻴﺖ،
ﻭﺧﺎﻟﺺ ﮐﺮﺩﻥ
ﺪﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﻭﻫم ﺨﻠﺎصی
ﺪﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
نوع ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
نیز ﺒﺎﻭﺭﻯ
اﻭﻟﻴﻪ، ﻭﻫم
اﻭم کرﺩﻥ
ﺪﺭﻋﻤل
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻴﻘﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
کاﺭ ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﭘﺎک کرﺩﻥ، ﻧﻴﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ ﻭ هم
ﺨﻠﻮﺹ ﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ، ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺍﻭم کرﺩﻥ
ﺘﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻣل گرﺩﺩ
ﻭﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ. ﺷﻴﺮﻳنی
اﻳﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ،
ﻭﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎی
بهتر نوعی
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی (ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭ ﻣﻐﺒّت ) آﻥ
ﻳﺎ ﻧﮕﺮﺍنی
ارﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎ
ﻭﺑﻬﺮه ﻧﺘﺎیج
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺑﺪﻯ.

ﺒﺤق
ّاﻗﻮل ﻠﮑﻢ،
ﻟﻮ ﻭﺟﺪﺗم
ﺴﺮﺍﺟﺎ
ﻳﺘﻮﻗّﺪ
ﺑﺎﻟﻘﻄﺮﺍﻥ فی
ﻠﻴلة ﻣﻈﻠمة ،
ﻟﺄﺳﺘﻀﺄﺗم
ﺒﻪ، ﻭﻟم
ﻴﻤﻨﻌﮑم ﻤﻨﻪ
ﺭیح ﻨﺘﻨﻪ ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻴﺪ
ﺍﻳﻥ ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻣثالی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍی شما
ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ،
ﺍﮔﺮﻫﺮﮔﺎه ﭼﺮﺍﻏی
ﺮﺍ ﺩﺭﺷﺐ
ﺗﺎﺭﻳکی
ﻴﺎﻓﺘﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻗﻄﺮﺍﻥ
ﻮﻧﻔﺖ ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﺯﺿوء ﻮﻧﻮ
ﺭﺍﻥ اﺳﺘﻔﺎﺩه
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﺮﺩ،
ﻭﺑﺎﺩ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﻤﺘﻌﻔﻥ ﺪﻭﺩ
آﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪه
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻣﺎنع اﺯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺸﻤﺎ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. (ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳﻚ)
ﺩﻭﺭه ﻗﺒل
اﺯﺳﻠﻮک اﺳﺖ،
ﻭﭼﺮﺍغ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل اﺳﺖ،
ﻭﻗﻄﺮﺍﻥ
ﻮﻧﻔﺖ ﺯﻭﺍﺋﺪ
ﻧﻔس أمّاره ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﻥ میباشد ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻮﺧﺖ. ﻭﻧﻮﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺩﻭﺭه
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺩ
ﻫﻤﺎﻥ هوا ﻭهَوَس
ﻧﻔس اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎنع کاﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺎﺗﻌﻔّﻥ
ﺪﻭﺩ، ﮐﻪ ﭼﺸم
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻣﺎﻫﻴﺖ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺳﻮﺍﺋﻰﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ،ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪﺑﻬﺮه ﻧﻮﺭﺍنی
ﻮﻋﻘلی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﻭﭼﺮﺍغ
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﻳﻢ.

کذﻟک ﻴﻨبغی
ﻠﮑﻢ، ﺍﻥ
ﺘﺄﺧﺬﻭﺍ
اﻟﺤﮑمة ﻣﻤﻥ
ﻮﺟﺪﺗﻤﻮﻫﺎ
ﻣﻌﻪ،ﻭﻟﺎ
ﻳﻤﻨﻌﮑم ﻤﻨﻪ
ﺳوء ﺮﻏﺒﺘﻪ ﻓﻴﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺷﺨصی
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻬﺮه ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﻭﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ بی
ﻤﻴلی ﺸﻤﺎ
ﺩﺭﮐﺴﺐ ﺣﮑﻤﺖ،
ﻣﺎنع کاﺭ ﺷﻤﺎ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺼﺎﺣﺐ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺑﺮﺍﺣتی ﺒﺸﻤﺎ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺎنع آﻣﻮﺧﺘﻥ
کسی ﻨﻴﺴﺖ،ﻭلی
إﻧﮑﺎﺭ ﻭﺑﺪ
ﻓﻬمی ﻮ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺟﻮئی
ﻄﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺩﻧﺒﺎل
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک سعی
کند ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻣﻮﺍنعی
اﻳﺠﺎﺩ ﻧﮑﻨﺪ،
ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﮑﻞ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭﺗﺼﺪﻳق
هر ﺍﻣﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ گرچه
ﺗﺼﺪﻳق
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﻧﺪﻳﺪه
ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ،
ﺗﺼﺪﻳق هرکه ﮔﻔﺖ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻄ ﻴک علم
اﻟﻴﻘﻴﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺧﺘنی
اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی اﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺣﻔﻈ
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ. ﻧﺘﺎیج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﮐﻤک ﺒﺘﺼﺪﻳق
ﺸﻨﻴﺪنی
ﻨﻴﺰﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻴﺎ
ﻋﺒﻴﺪ ﺍﻟﺴوء ،ﺑﺤقّ
اﻗﻮل ﻠﮑﻢ، ﻟﺎ
ﺗﺪﺭﮐﻮﻥ ﺸﺮﻑ
ﺍﻟﺂﺧﺮة الاّ
ﺑﺘﺮک ﻤﺎ
ﺗﺤﺒّﻮﻥ ﺃﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻃﻠﺒﺎﻥ،ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻦ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺍﺧﺮﺕ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﻳﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﺪ. ﺍﺧﺮﺕ
که ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺴﻴﺢ، وچه ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﻗﺎﺋﻢ، ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی سالکان
محمدی اﺳﺖ. ﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﻣﺎل ﻮﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎم همه
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺗﺮک ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﻣﺤﺒﻮﺑﺘﺮﻳﻥ
اﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭﻧﺰﺩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺗﺮک اﻣﻮﺭﻯ
که ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ
ﺍﻥ علاﻗﻪﺍﻯ
هم ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺳﺨتی
هم ﻨﻤﻴﮑﺸﺪ،
ﻭﻣﻨّتی هم
ﺒﺮﺧﺪﺍ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻮﺳﻠﻮک
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. هرچه ﮐﻪ
ﻋﺰﻳﺰﺗﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺖﺗﺮ،
ﻭﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﺳﭙﺎس
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺩه ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻧﻔس
ﻭﺟﺎﻥ،
ﻭﺍﺭﺍﺩه ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺪﺍﺩه ﺷﻮﺩ.

ﻔﻠﺎ
ﺗﻨﻈﺮﻭﺍ
ﺑﺎﻟﺘﻮبة ﻏﺪﺍ،
ﻓﺄﻥ ﺪﻭﻥ غد
ﻳﻮﻣﺎ ﻭﻟﻴلة ،ﻭ
ﻗﻀاء اﻟﻠﻪ
ﻓﻴﻬﻤﺎ ﻳﻐﺪﻭ
ﻭﻳﺮﻭح ﺒﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯﺷﺮﻑ ﺍﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻴﺪ، ﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺷﺮﻭع
کنید، ﻭ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻣﻮﮐﻮل
ﻨﮑﻨﻴﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺎ
ﻓﺮﺩﺍ ﻳک ﺮﻭﺯ
ﻭشب ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺩ،
ﻭﻗﻀﺎ ﻭﺍﺭﺍﺩه
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺯ ﻭ
ﺷﺐ ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ،ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﺩﻳﺮ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
(ﻃﻮل أﻣﻞ)
ﻭﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل کردن
کاﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﺎﺻل ﺸﺪنی هم
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﺎﺭﻯ که
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ،ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻮﮐﻮﻝ ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭﻓﺮﺩﺍﻫﺎ
ﭼﻮﻥ اﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﮐﺎﺭﻯأﻧﺠﺎم
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﺭﺍﺩه ﻭﺣﺎﻝ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻤﻰ،
ﮐﻪﻫم أﮐﻨﻮﻥ
اﺟﺮﺍ ﻧﮕﺮﺩﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﺪه ﺑﮑلی
اﺯ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ،
ﻭﺍﺭﺍﺩه ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺣﺎل
ﻮﻭﻗﺖ ﻭﺭﻗﺖ
ﻗﻠﺐ ﮐﻨﻮنی اﺯ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.
ﺒﺤقّ اﻗﻮل
ﻠﮑم إﻥّ ﻤﻥ
ﻠﻴس ﻋﻠﻴﻪ
ﺩﻳﻥ ﻤﻥ
اﻟﻨﺎس ،ﺍﺭﻭح
ﻮ ﺍﻗلّ همّا
ﻣﻤﻥ ﻋﻠﻴﻪ
ﺩﻳﻥ ﻮ
ﺍﻥأﺣﺴﻥ اﻟﻘﻀاء
ﺒﺎﻭﺭﮐﻨﻴﺪ
ﺍﻳﻥﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺧﻴلی ﺮﺍﺣﺖﺗﺮ
ﻭﮐم غصّه ﺗﺮ
ﺍﺯﺍ ﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. گرچه ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻴکی
ﺒﺪﻫﺪ. ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻤﺮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺎﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺍﺩه ﺷﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺸﻮﺩ ﻭﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍهی ﻨﻴﺰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ ﺁﻥ
ﺒﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻤﺮﺩم که ﻏﺼّﻪ
ﺍﻭﺭ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺨﺪا ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﻋث ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎنی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.  کذﻟک ﻤﻥ
ﻠم ﻴﻌﻤل
اﻟﺨﻄﻴئة
ﺍﺭﻭح ﻮ ﺍﻗلّ
همّا ﻣﻤّﻥ
عمل اﻟﺨﻄﻴئة ،ﻭ
ﺍﻥ أﺧﻠﺺ
ﺍﻟﺘﻮبة ﻭ
ﺍﻧﺎﺏ ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﮐسی گناهی
ﻨﮑﻨﺪ، ﺭﺍﺣﺖ
ﻭﺑﻴﻐﺼﻪ ﺗﺮ
اﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮔﻨﺎه ﻣﻴﮑﻨﺪ
گرچه ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺍﻧﺎﺑﺖ
ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺨﺪﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮔﺮﺩﺩ. ﺣﺎل که ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻴﺪ،ﺣﺪّ
ﺍﻗل گناه ﻫم ﻨﮑﻨﻴﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻫم
کرﺩﻳﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻓﮑﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﻨﺎه ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺩفع آثاﺭ
ﺍﻥ ﺴﺨﺖﺗﺮ
ﻭﮔﺮﺍﻥﺘﺮ ﺍﺯ
ﻟﺬﺕ ﺍﻥ اﺳﺖ.

ﻮ ﺍﻥّ
ﺼﻐﺎﺭ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ
ﻭﻣﺤﻘّﺮﺍﺗﻬﺎ،
ﻣﻥ ﻤﮑﺎﺋﺪ
ﺍﺑﻠﻴس ،ﻳﺤﻘّﺮﻫﺎ
ﻟﮑم ﻮ ﻳﺼﻐّﺮﻫﺎ فی
اﻋﻴﻨﮑﻢ،
ﻓﺘﺠﺘمع ﻮ
ﺗﮑثر ﻓﺘﺤﻴﻄ
ﺒﮑم گناﻫﺎﻥ گرچه
ﮐﻮﭼک ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﮐم أﻫﻤﻴﺖ
ﻭﺣﻘﻴﺮ، ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ
ﺗﻮﻃﺌﻪﻫﺎﻯ
اﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﻧﻔس ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﺩﺭ
ﻧﻈﺮﺷﻤﺎ
ﮐﻮﭼک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻗتی
ﺪﺭﭼﺸم ﺸﻤﺎ
ﮐﻮﭼک ﺸﺪﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺠمع ﺸﺪه
ﻣﺘﺮﺍﮐم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻭﻏﺮق
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﺑﻠﻴس
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻠﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺶ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻭﻋﺪه ﺑﺨﺸﺶ
ﻭﺍﺳﺎﻥ گیرﻯ
گناه
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻤﺴﻴح ﻮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
می ﺪﻫﻨﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﻗﺖ
ﻭﺳﺨﺖﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ گناه
ﻭﺧﻄﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ . ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
آﻧﻬﺎ ﺩﺭﺍﺯ
ﺷﺪه ، ﻭﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ آﻧﻬﺎ خُنثی
گرﺩﺩ. ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﺴﻴح ﻮ ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺮﺍ
ﮐﻮﭼک
ﻨﺸﻤﺮﻳﺪ
ﻭﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥعقیده
ﺍﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻋﻤل ﻨﮑنید. مُلّاها
ﻓﻘﻄ ﺸﺮک ﺮﺍ
ﻣﻬم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﭘﺎﻙ ﺷﺪنی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
(ﺷﺮک ﻮﺍﻗﻌﻰ)
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﮑﺮﺩﻥ،ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﻏﻴﺮﻋﻨﺎﺻﺮ ﺍلهی
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
زنده بمعرفی
خداوند
ﻨﻤﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﺑﻘﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک که
ﺷﺮﻙ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑقوّه ﺧﻮﺩ
ﺑﺎقی اﺳﺖ،ﺣتی
اﮔﺮﻓﮑﺮ ﮔﻨﺎه
ﺭﺍﺑﮑﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
گناهی ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮک الهی ﺪﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ، ﻭﮔﻨﺎه ﻧﮑﺮﺩﻥ
هرکه ﮐﻪ ﮐﻮﭼک
ﺒﺎﺷﺪ. خُنثی
ﻨﻤﻮﺩﻥ
گناﻫﺎﻥ کاﺭ
ﺳﺨتی ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺒﺤقّ
ﻗﻮل ﻠﮑﻢ، ﺍﻥّ
اﻟﻨﺎس فی
اﻟﺤﮑمة ﺭﺟﻠﺎﻥ،
ﺭﺟل أﺗﻘﻨﻬﺎ
ﺑﻘﻮﻟﻪ،
ﻭﺻﺪﻗّﻬﺎ
ﺑﻔﻌﻠﻪ ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم اﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺤﮑﻤﺖ ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺩﻭ
ﮔﺮﻭه ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳکی
آﻧﮑﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺭﺍ ﺑﮕﻔﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻘﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻓﻌﻠﺶ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗأﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﮐسی
ﻨﻴﺰ ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺭﺍ ﻧﻴک ﺒﺮ
ﺯﺑﺎﻥﻤﻴﺮﺍﻧﺪ،ﻭلی
ﺒﺎ ﺳوء
ﺮﻓﺘﺎﺭﻭ
ﻓﻌﻠﺶ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
الهی أﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻠﺎم آﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﺗﻌﻠﻴم
عرﻓﺎﻥ
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﺑﻴﺎﻥ ﻮ ﻣﺘﻘﻦ
ﮔﻔﺘﻥ آﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﺩ، ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻌﻤل
ﺘﻮﺃم ﻨﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺿﺎﻳﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ مُلّاهاﻯ
اﺳﻠﺎمی
ﺪﺭﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﻥ،
ﻭﺣتی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﻫﻤﻪ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎم
ﺪﻗﻴق اﺯﻋﻴسی
ﻮﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻤﻘﺪس ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩﺑ
ﺪﺍﻥ عاﻣل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺫﺍتی آﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺮﻭ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻓﺸﺘّﺎﻥ
ﺒﻴﻨﻬﻤﺎ،
ﻓﻄﻮبی
ﻠﻠﻌﻠﻤاء
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ، ﻭ
ﻭﻳل ﻠﻠﻌﻠﻤاء
ﺒﺎﻟﻘﻮل ﻔﺮق ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺒﻴﻥ ﺪﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل علمائی ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﻘﺪّس
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻠﺎﻣﺸﺎﻥ
ﻤﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺪﺍ
ﺑﺤﺎل علمائی که
ﻋﺎﻟم
ﺪﺭﮔﻔﺘﻥ
هستند ﻭﺍﻫل
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﻳﻨﻯ ﻮﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎم ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی
ﻮﻏﻴﺮﺍﺳﻠﺎﻣﻰ.
ﻳﺎﻋﺒﻴﺪ
ﺍﻟﺴوء ،ﺍﺗّﺨﺬﻭﺍ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺭﺑّکم
ﺴﺠﻮﻧﺎ
ﻟﺄﺟﺴﺎﺩکم ﻮﺟﺒﺎﻫﮑم
أﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
گمرﺍه ،
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺯﻧﺪﺍﻥﺠﺴم
ﻮﭘﻴﺸﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﺪ. ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﺳﺠﺪه ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﻴﺪ،
ﺍﻗﺪﺍم کنید
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ﻮ ﺍﺟﻌﻠﻮﺍ
ﻗﻠﻮﺑﮑم
ﺒﻴﻮﺗﺎ
ﻟﻠﺘﻘﻮﻯ،
ﻭﻟﺎ ﺗﺠﻌﻠﻮﺍ
ﻗﻠﻮﺑﮑم
ﻤﺄﻭﻯ
ﻠﻠﺸﻬﻮﺍﺕ سعی
کنید ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﺧﺎﻧﻪ
ﺗﻘﻮﻯ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﻟﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. إﻥّ
أﺟﺰﻋﮑم عند
ﺍﻟﺒلاء ،
ﻟﺄﺷﺪّﮐم
ﺤُﺒّﺎ
ﻟﻠﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﺍنّ أﺻﺒﺮﮐم
علی اﻟﺒلاء ،
ﻟﺄﺯﻫﺪﮐم فی
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﮐﺴﺎنی
اﺯﺷﻤﺎ
ﺍﺯﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺮنج
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻓﮑﺮﺷﺎﻥ
ﻤﺪﺍم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻨﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﺎنی
اﺯﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی که ﺧﺎﺹﺳﺎﻟﻚﺍﺳﺖ
ﺻﺒﻮﺭﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ،
ﮐﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.  یا عبید
السوء لا
تکونوا شبیها
بالخداّء
الخاطفة ولا
بالثعالیب
الخادعة و لا
بالذئاب الغادرة
و لا بالأسد
العاتیه أی
دنیا پرستان بد
کاره مانند
کلاغ رباینده
و دزد ویا چون
روباه نیرنگ
باز ومانند
گرگان درنده
ظالم وچون
شیران ظالم و متکبّر
نباشید. زیرا
غیر سالکان
رفتارشان با
یکدیگر این
چنین است. فریب
میدهند وغارت
میکنند و
میدرند و دست
آخر سر فراز و
متکبّر هستند.
کما تفعل
بالفراس کذلک
تفعلون
بالناس فریقا
تخطفون و
فریقا تخدعون
و فریقا
تغدرون بهم مانند
آن جانوران
نباشید که بدریدن
و افتراس و
شکار یکدیگر
میپردازند و
شما بمردم مانند
خود چنین
میکنید برخی
می دزدید و
برخی نیرنگ
میکنید و برخی
خیبانت
بدیگران
مینمائید. بحقّ
أقول لکم لا
یغنی عن الجسد
ان یکون ظاهره
صحیحا و باطنه
فاسدا کذلک لا
تغنی أجسادکم
التی قد
أعجبتکم و قد
فسدت قلوبکم که
فایده که جسمی
ظاهرا سالم ولی
درون و باطت
فاسد باشد. شما
نیز که سودی از
جسم وتن خود
میبرید که مورد
توجّه شما
قرارگرفته در
حالیکه دلها و
افکار شما
فاسد است. سلامتی
باطن در ذهن و
افکار و نفس
در ناخواآگاه
و ژنتیک روحی
همان أصل وجود
روحی انسان است
که مملو از
خطا در فکر و
گناه وعقده در
نفس و انحراف
و حقارت مقامی
در ژنتیک روحی
باشد. وما
یغنی لکم عنکم
أن تنقوا
جلودم و
قلوبکم دنسة که
سود اگر پوست
بدنهای خود را
پاک میکنید ولی
دلهای شما نجس
و آلوده وکثیف
باشد. که ارزش
طهارت در
تطهیر و تزکیه
باطن ونفس و
ذهن میباشد. لا
تکونوا
کالمُنخل خرج
منه الدقیق
الطیّب و یمسک
النخالة کذلک
أنتم ترجون
الحکمة من
أفواهکم و
یبقی الغلّ فی
صدورکم
مانند ألَک و
سَرَند
نباشید که آرد
خوب را از خود
بیرون میدهد ولی
نخاله ها و
آشغال ها را
نزد خود نگاه
می دارد. شما
نیز حکمت و
کلام زیبا ر ا
از دهان خود
بیرون می دهید
و غلُ و عقده
ها و کینه ها
را در سینه و
فکر
وناخودآگاه
خود
نگهمیدارید . بجای
تزکیه و پاک
کردن درون
خویش عقده ها
و حقارت ها ثلر  گناهان
را در
ذهن و نفس و
اخود آگاه  خویش
نگخمیداری  آثار  آث     آثار
گناهان را در
ذهن و نفس و نا
خود آگاه خویش
نگه میدارید.

یا عبید
السوء انّما
مثلکم مثل
السراج یضئ
للناس و یحرق
نفسه آی
بندگان پست
دنیا شما چون
چراغی هستید که
نور بدیگران میدهیدولی
خود میسوزید . ذات
و کرامات بشری
خود را بگناه
و حقارت مقامی
و سوخت جهنّم
بعدی و قهقرای
نوعی میبرید . گرچه
فقط نوری
بعنوان گفتن
کلام حکمت و
نیک سر زبان
دارید و نصیحت
بدیگران میکنید.
تمام این
نکوهش ها از
علمای مذهبی
غیر عامل
بسلوک الهی و
تزکیه نشده
نفس هستند. عقده
های ر وانی
خود را در پشت
لباس
روحانیّت و
کلام منقول از
خداوند و اولیای
خدا
میپوشانید و
فریب مردم میدهید
و آنها را
استحمار و
استثمار
میکنید. یا
بنی اسرائیل
زاحموا
العلماء فی
مجالسهم ولو
جثّوا علی
الرکب آی یهود
مورد خطاب
مسیح و ای هر
تازه سالکان الهی
که به اسراء و
عروج به ایل و
ایلی میخواهید
بروید، فرض بر
این بود که علمای
سوء نباشند و
عالم بمعنی
کاملان الهی
میباشد که آگاهی
از شهود های تجلیات
الهی دارند و
خود عامل و
شاهد و
بازگشته بخلق
میباشند. و
دارای علم سلوک
و شهود و
صلاحیّت تعلیم
سلوکی
بدیگران ناصح
خیر بودن و
تکامل باشنئد.
تقرّب جسمی
بعلمای با
صلاحیّت برای
نزدیک تر شدن
برای دیدار و
توسّل عبادی
در آنها است. ولی
تقرّب روحی در
عشق ورزی در
دل بآنها و
تخیّل و تمرکز
مداوم بصورت
شهودی و حضور
ذهنی آنها در
کنار خود، که در
عبادات وکه درغیر
عبادات
میباشد . فانّ
الله یحیی القلوب
المیّتة بنور
الحکمة کما
یحیی الأرض المیّتة
بوابل المطر زیرا
با چنین پاکی
و تقر ّب
بعلمای الهی
است که خداوند
دلهای مرده را
بنور حکمت
زنده میکند. هم
شنوده شده
تأثیرعملی
خود را
درتزکیه تفس سالک
میگذارد . و با
دیدن شهود تجلیات
الهی و نجات
بعقل های الهی
و الهامات و
بخصوص پس از
شهود قائم ربّ
النوع دیگران
را نیز بشهود
میرسانند. و
دل زتده میشود
همان گونه که زمین
زراعتی مرده و
خشک با بارش
باران و رَحِمتهای
الهی زنده و
سرسبز میشوند.
همیشه ( زمین
در عرفان نفس
و ذهن) انسان
است و قلب
مرده بدون عقل
ایدآل وکمال
طلبی و
شهودهای الهی است.

یا هُشام
مکتوب فی
الأنجیل طوبی
للمتراحمین
اولئک المرحومون
یوم القیامة در
انجیل مسیح
آمده که خوشا
بحال ترَحِم
کننده
بدیگران که اینان
مورد رَحِمت
الهی در روز
قیامت قرار
میگیرند و
کارما و جهنّم
نمیروند. در
مورد واصلان
ولایت محمدی
کلاس ششم سلوک
الهی نوع بشر
چون بنهایت
رسیده اند روز
قیامت آنها با
قیام قائم ربّ
النوع در شهود
ششم بنجات
رسیده و بهشت
نوع فوق بشری
برای آینده
های دور تر
برای آنها و
أجل گردیده
است. طوبی
للمطهّرة
قلوبهم اولئک
هم المتّقون
یوم القیامة خوشا
بحال کسانی که
تزکیه نفس و
پا کی دل
یافته اند. اینان
متّقی و خدا
ترس و با نیرو
وقوّه روح و
ژنتیک روحی
هستند، که روز
قیامت مورد
غضب خدا در کارما
شدن و یا مسخ
حیوانی بدنیا
ندارند. و در
مورد واصلان
محمدی از هم
آکنون با شهود
قائم بیمه شده
و معصوم در بازگشت
بخلق هستند. در
حالیکه کاملان
عیسوی و أدیان
دیگر در آخر
ین شهود فاطمی
برای هندوان
بنام شیوا، و
با شهود نورعلوی
ایلی مرتضوی
برای زردشتیان
و یهود ومذاهب
زرد شتی الأصل
دیگر، و نیز
شهود نور
مصطفوی برای
مسیحیان کامل
همچنان بیمه
از قهقرا نشده
و در بازگشت بخلق
معصومیّت ندارند
و با اولین خطا
تمام امتیازات
خود را ممکن
است از دست
بدهند. در حالیکه
فقط کاملان ولایت
محمدی با شهود
نور قائم ربّ
النوع و عرش رَحِمان
بیمه شده میباشند.
که جهنّم بر
آنها حرام و
بهشت واجب
آنان گردیده
است. زیرا
بمرحله لازم
برای غفران
الهی و( بِدای
)او و نجات از
سرنوشتهای
سلوکی و فردی
خود یافته اند.
( تقوی همان عمل
سلوک الهی است
که نام دیگر
آن تقوا است. ویا
تقوا و ترسی
از خدا در
آغاز کار و
پاکی نفس در دوره
سلوک دارند. ونیز
و تقویت نفس و
عقل و روح در
پایان کار سلوک
است . زیرا نفس أمّاره
آنها مسلمان
شده و به ( روح
الهی جانشین
نفس أماره
میرسند. نها بقول  .محمد  مسلمان
شده و روح ال
هی

طوبی
للمتواضعین
فی الدنیا
اولئک یرتقون منابر
المُلک یوم
القیامة
خوشا بسعاردت کسانی
که در دنیا هستند
تواضع داشته
باشند و اینان
در روز قیامت
بر پلّه های
پادشاهی و
ملکوتی بالا
میروند. در
مورد کاملان
عیسوی پس از
مرگ به آخرین
شهود خود رسیده
و سپس ترک
عبادت و پاکی
و نیکی را
نکرده باشند. که
با نسخ بشری
بهتر رجعت بدنیا
دارند. تا با
سلوک ولایت
محمدی بقیّه
راه تکامل جا
مانده بشری خود
را بانجام
برسانند. و
بشهود قائم و
عرش رَحِمان
برسند. اما
تنها کاملان
ولایت محمدی و
بروش سلوکی او
اگر بقائم رسیدند،
پلّه های
نورانی یا
همان شهودهای نورانی
هفت گانه را
طی میکنند. و
در نهایت در
شهود قائم مورد
غفران و عفو
الهی از تمام
گذشته آنها و بِدای
الهی در تغییر
نظر الهی نسبت
بسرنوشتهای فردی
شخص و سر
نوشتهای
سلوکی و در
دوره سلوک
برای آنها دست
میدهد و نجات
و بیمه شدن از
جهنّم جهان در
کارماها
ووجوب داشتن
بهشتهای نوع
فوق بشری
خواهند بود.

یا هُشام
قلّة المنطق حکم
عظیم فعلیکم
بالصمت فأنّه دعة
حسنة و قلّة
وزر و خفّة
الذنوب در کم
گوئی و سکوت
حکمتی بزرگ نهفته
است پس سکوت
را را پیشه کنید
که بهترین أمر
قابل ترک گفتن
میباشد. حکمت
آن بوسیله
وسائط الهی او
است. بهترین و
حسنه بودن
همان تکامل و
تحسین کننده نفس
أمِّاره بنفس مطمئنّه
است یا ترک و
تخلیه صفات بد
روان و تحلیه
بصفات نیک است.
حکمت سکوت با
تزکیه و سبک شدن
از آنها است. فحصّنوا
باب تراحم من بابه
الصبر پس شما
نیز درب حلم و
تحمّل را
تقویت بیشتر و
دفاعی کنید
زیرا درب حلم
وتحمّل و
تعقّل و رؤیا دیدن
داشته باشید
تا بایای
سلوکی و
آزمایشات الهی
که برای تزکیه
نفس و پاکی دل
بوسیله
خداوند صورت
میگیرد انجام شود.
انّ الله عزّ
وجلب یبغض
الضحّاک من
غیر عجب و
المشّاء الی
غیر أرب خداوند
از کسانی که بدون
تعجّب و بی
خود می خندند
و یا از ره روی که
بدون مقصد و
هدفی پیش
میروند
متنفّر است. اینان
غیر سالکان یا
سالکان بباطل
هستند و دل خوشی
آنها بدون
دیدن آثار
قابل تعجّبی
شهودی است. والاّ
انسان بدون شهود
. عاقل باید
مدام غمناک
باشد که وظیفه
خود را بنتیجه
برساند. و یجب علی
الوالی أن
یکون کالراعی لا
یغفل عن
رعیّته و لا
یتکبّر علیهم
رهبرو متولی
امور دیگر ان
باید چون
چوپانی باشد که
لحظه ای غفلا
از گوسفندان و
گلّه خود نکند.
اینان نیبز غفلت
از پیروان تحت
اداره خود
ننمایند. راعی
چوپان است و
نزر صاحب
ممتلکات و نیز
رعایت کننده
احوال دیگران
در تعلیم و
هدایت و حُسن زندگی
آنها است . والی
رهبر و صاحب
قانم و متولی
و مدبّر امور
دیگران و نیز سوژه
ولایت الهی و
محبّت و عشق
برتری سالکان
میباشد. تا بر
آنها نیز تکبّر
در سیاست و
فشار نیاورد. و
در سلوک تحمّل
نا رسائی های سالک
را بکند. و
درهر حال دل
بسالکی بدهد تا
اورا درک کند
و ادراکات خود
را بوی برساند
و باوری بدهد
و امید و شهود ها
را به او
برساند.

فأستحیوا
من الله فی سرائرکم
کما تسیحیون
من الناس فی
علانیّتکم پس شما
نیز از خدا
شرمنده و حیا کنید
وقتی که در
تنهائی و
تاریکی و یا
در فکر و هَوَس
رانی خود
هستید همان
طور که در
ظاهر افعال و
اقوال خود از
مردم ترس و
شرمندگی
دارید. (سریره در
ذات و فکر و
درون ذهن و
نفس) است و حیا
کردن با خدا
در شرم از
آغاز یک گناه که
در فکر و تلاش
و که در اجرای
گناهی در بین
دیگران بودن است
. و اعلموا انّ
الکلمة من
الحکمة ضالّة
المؤمن و
بدانید که حتی
یک کلام و
کلمه ای که از
حکمت و عرفان
الهی باشد و
یا اقوال الهی
و پیامبران و
اولیای خدا
بوده باشد
آرزوی مؤمن
است و گم شده
او تا بدان برسد
و حکمتی جدید
از مقاصد الهی
و سلوک راه او و
روشهای دینی و
سلوکی او بدست
آورد. ونیز هر
یک از شهودها
کلمه الهی و
أمر او است ، که
سالک باید
بدان ها برسد. مؤمن
کسی است که سالک
شده و اوم کند
و یا واصل
الهی باشد و
یقین عینی و شهودی
یافته است. علیکم
بالعلم قبل أن
یرفع و رفعه
غیبة عالمکم بین
أظهرکم پس بدنبال
علم باشید قبل
از اینکه آن
علم از بین
شما برود. و
رفتن این علم
همان غیبت عالم
الهی بین شما
است. سعی کنید
با علم سلوک
بمراتب شهودی
برسیبد. و
الّا علوم
دیگر حتی عرفان
و بررسی قرآن
و حدیث های
پیامبر همه
حجاب أعظم
هستند. اگر
برای عمل
نمودن و بکار
بستن کسب نشود.
( رفع علم و
عالم ) اگر از
روی زمین
نباشد که هرگز
چنین نیست از
شانس و نبودن
سعادت یک سالک
است. که ممکن
است مرتفع شود
و دستش هرگز
بکاملی نرسد و
سالک غیر عامل
صورتهای شهودی
خود را از ذهن
فراموش کند و
ترک سلوک
نماید و بشهود
نهائی قائم
نرسد. و الاّ
پس از شهود
قائم سلوک الهی
پایان یافته و
سالک واصل
بیمه شده الهی
است و فراموشی
نیز دست
نمیدهد. ( غیبت عالم)
الهی نه فقط
محرومیّت از
کتاب و کتاب
خوان است که عالم
از نظر خداوند
و پیامبر همان
صاحبان شهود قائم
و کاملان
بازگشته بخلق
هستند. غیبت عالم
از دید سالک است
که نه در آغاز
درست دستش
بپیر کاملی
میرسد و نه در
سلوک نفاق و
ضعف و مقتصد و
با مقاصدی غیر
الهی هیچ پیر کاملی
اورا تحمّل نمی
کند و منجر
بطرد و عاق او
میشود . و الاّ
آن کاملان و
همراه با
کاملان
وابسته بولایت
محمدی باشد. زیرا
یافتن انسان سالک
نیز بدون شهود
در رؤیائی از
امام زمان خود
با شهود دوم
حسنی سالک نمی
تواند بقیه
مرااتب شهودی فاطمی
و مرتضوی و
مصطفوی بعدی
را بگذرد، تا
موفق بشهود
قائم ربّ
النوع شود. رفع
و غیبت عالم مرگ
او نیست که علمای
مذهبی برای خود
تفسیر میکنند
بلکه غیبت
شهودی و حضوری
) آنها برای
سالکان سست عقیده
و بی حال در
احوال و تنبل
در تلاش و
تمرکز عبادی و
دل بدنیا بسته
میباشد.

یا هُشام
علّم من تعلم
ما جهلت و
علّم الجاهل
مما علمت أی هُشام
و سالک آنکه را
که نمکی دانی
بیاموز و آگاه
از آن شو . تنها
حکمت الهی و
عرفان مفید
سلوک الهی نیز
نیست که باید
آموخت بلکه شناخت
پیر کامل و
سپس مراتب شهودی
است که باید از
آنها آگاهی
یافت و عقل
مربوطه و صفات
نیک هر مرحله
را در سلوک جست.
جهل انسان
مطالب و داده
های اطلاعاتی
نیست که خیلی
از أهل مطالعه
از آن با خبر
هستند ولی خود
نیز سلوک و
تزکیه نفس
نکرده و عمل
ننموده و خبر
از مراتب شهود
الهی ندارند. و
از عقل کُلّی
کاملان و علم
لدنّی آنها بی
خبر هستند. بلکه
باید پیر کامل
و ره رفته صاحب
مقام الهی حسینی
را یافت که تعلیم
سلوکی او و
علم عرفان
واقعی و مناسب
هر مرحله
سلوکی بسته
بنیاز عملی سالک
است. آنگاه که خود
آموختی و علم
آن یافتی و
کسب نمودی
بجاهلان دیگر
و بی خبر ان آن
بیاموزان. غیر
سالکان که آموزشی
دارند که بدیگران
بدهند. کور که نا
بینایان را
نمیتواند
بینا و هد ایت
و عالم کند. و
سالک نیز هنوز
در حال سلوک است
و فرصت آموزش
و صلاحیّت تعلیم
دیگران را
ندارئد و حق مکالمه
با آنها را
ندارد. و اگر
برخوردی با
دیکران داشت
فقط میگوید که
من در( صوم و
اوم) و سلوک
هستم و حرف دیگری
ندارم بزنم و
اگر دیگری
نیازی بکمک
سلوکی داشت
اورا بپیر خود
هدایت میکند. اما
کامل واصل
بشهود قائم
است که بازگشت
بخلق با عقل کُلّی
و علم لدنّی
دارد و
میتواند
تجارب قبلی
خود را
بمشتاقان ره
رو جدید
بیاموزد و
آنها را از
خطاها و
انحرافات دوره
ظلمات سلوکی و
بی شهودی
برحذر کند تا
بازیکه نفس
امّاره خود
نشوند.

و عظّم
العالم لعلمه
و دع منازعته
و صغّر الجاهل
لجهله و لا
تطرده و لکن
قربّه و علّمه همیشه
عالم را بخاطر
علمش تعظیم و
تکریم و ستایش
کن و بزرگ
بنما و دست از
منازعه و مجاد
له و مخالفت
با او بردار. و
اگر جاهلی
یافتی بخاطر
جهلش و ندانم
کارهایش وی را
گرچه کوچک
میشماری ولی طرد
و دور از خود
مکن . سعی کن
کشش و تقرّب
در او ایجاد
کنی و بوی
بیاموزی این سالکان
هستند که بپر کامل
الهی خود
تعظیم و ستایش
میکنند و
درتمرکر
وتوسّل با
آنها عبادت
مینمایند و
اورا تعظیم و
بزرگ و الهی شده
میشناسند. اما
تعلیم جاهل
برای کاملان
است که پس از
بازگشت بخلق
میتوان بآنها
تعلیم و هدایت
داد. که انسان
تا خود کامل
نشود نمی
تواند کمالی
را بدیگر ان
بیاموزد. تقرّب
دادن جاهل
بخود در کامل
الهی است تا
دل بدهد و گوش
بدهد و مدام
خود طالب و
صاحب کشش و
عقل باشد . اما
تعلیم او بسه
شرط باینکه شخص
بخواهد خود
طالب تعلیم علم
سلوکّ و
آغازگر مراحل
ور ود بعوالم
ملکوتی باشد ،
و در این کار
جبری نیست که (لا
اکراه فی الدین
) را پیامبر میگوید
که در امر
سلوک الهی جبری
نیست.

یا هُشام
انّ کلّ نعمة
عجزت عن شکر
ها بمنز لة
سیّئ توأخذ بها
هر نعمتی که نتوانی
شکر آنرا بکنی
مانند آن است
و گناهی کرده
ای و مؤاخذه آن
خواهی شد. تنها
نعمتهای مادی
ومالی و غذائی
نیستند که انسان
روزانه بدست
میآورد و باید
شکر آنرا بجای
آورد بلکه کرامات
و امکانات جسم
وفکر و روان
انسان است که باید
بخدمت روح
الهی گرفته
شود و هدف الهی
را در حیات فعلی
و رسیدن برَحِمتهای
بعدی تأمین
کرد. شکر یکی
از وظایف
سلوکی و نام
دیگری برای کلّ
سلوگ الهی است
و کرامات الهی
و هر نورسیده رَحِمتهای
الهی و شهودی
و عقلی الهامی
ر ا بکار
تکامل باز
بیشتر خود
میگیرد. جون
مادری که هرکه
بطفل خود
میدهد، برای
رشد و کمال تن
وعقل او میدهد.
و اگر چنان داده
هائی از مادر
در راه تکامل
طفل مصرف نشود
قطعا از ادامه
یافتن تازه آن
رَحِمتها و
نعمتها که مادر
بطفل میدهد محروم
خواهد شد. که رسد
که آن امکانات
صرف قهقرا و
ضدّ تکامل و
سلامتی طفل
باشد که هدف
خداوند است
بکار گرفته
نشود، قطعا
شخص دارد
بدنیا پروری و
تضعیف روح و
توسعه حرص و
فساد جسم و
فکر و نفس
امّاره خود
میپردازد و
بازیکه شیطان
نفس هَوَسران
شده است. و لذا
نه فقط کم شدن رَحِمت
مطرح میگردد
بلکه مؤاخذه و
مجازات الهی
بهمراه خواهد
داشت. که امروز
در زندگی دنیا
وکه پس از مرگ
وکارماها و
مسخهای نوعی که
قبامت معکوس و
برپا شدن مجدد
در جهان
جهنّمی است. شکر
نعمت با بکار
گیری تکاملی از
هر رَحِمتی که
خداوند بغیر سالکان
میدهد میباشد .
و در سالک
بصورت ازدیاد این
نعمت که توانهای
جسم و فکر و
حال و تعالی
است، و که پیشرفتهای
روحی در تزکیه
نفس و یافتن رَحِمتهای
عقلی و شهودی
و نجات باشد. و
عدم شکر نقص
رحجمت و نعمت
را بهمراه
دارد، که خود
این قطع رَحِمت
الهی باز نعمت
دیگری است، تا
شخص نتواند
بقهقرای
بیشتر و ارضای
بیشتر نفس
امّاره خود
بکوشد. هرکس مالی
بدست آورد
فرصت تحقق آرزوهای
نفس را پیدا
خواهد کرد و
اگر فقیر و
ندار میماند
طبعا آن آرزوها
در فکر میماند
و فرصت تحقق
نمی یافتند . گرچه
فکر گناه نیز
گناه است. شکر
واقعی انسان
در برابر بی
نهایت انواع گواگون
رَحِمتها و
نعمتها الهی
همان سلوک
الهی تا شهود
قائم است. امام
میگوید عدم
شکر بمنزله
گناه است نه
فقط عدم شگر
در حکم و
مانند گناه
است بلکه نزول
از مقام تکاملی
نیز هست و
قهقرا شدن و
نقص شأن مقام روحی
شخص در ژنتیک
روحی او است. این
قهقرا و نقص
فعلی که همراه
با نقص عقل و
مقام و
آرامشهای
روانی و سیاه
شدن دل و در
بئد گردیدن
احوال است و
یک مجازات فوری
است. و الاّ با (
قهقرای روح
شخص دوره مرگ را
بسختی گذرانیده
و پشیمانی و
حسرت او شدید
خواهد بود. پس
از مرگ نیز
رفتار جهنّم
ملکوتی که روح
دوچار
تخیّلات
دردناک است. ولی
مهمتر پس از حصول
روز قیامت او یعنی
روزی باید مسخ
و کارما شود. برایش
دردناک است بخصوص
تولد حیوانی
در جنگل و
گرسنگی ها و
ترس مداوم
حیوانی که باز
هم قرنها و
قرنها تولدات
و مرگ و
میبرها خواهد
داشت تا با
تکامل طبیعی
مجددا بنسخ
بشری ولی نه
چون صورت
امروز خود
بدنیا باز
میگردد تا کار
ووظیفه ای را که
سلوک الهی و
تکامل و شهود قائم
باشد بنماید. و
الاّ اگر باز
هم چنان سلوکی
را نکرد
هزاران بار
این قهقراها و
تکاملات
طبیعی
حیوانات
تکرار خواهند
شد تا بالآخره
روح فردی
موجود پس از
بشریّت از
شهود ربّ النوع
خود قائم
بگذرد و برای
تکاملات فوق بشری
تا آبدیّت
آماده گردد. که
فرمان کن
فیکون الهی
برای همیشه
میباشد. و هیج
کس و هیچ روحی
حتی روح و
روان یک ویروس
و حقیرتر از
آن باید سراسر
سلسله مراتب
نوعی و صور
تهای نوعی
مربوطه را بگذراند
و ببشریت برسد
تا به انواع فوق
بشری و برای
آبدیّت از
تکاملات دیگر
پیش برود. هیچ اصرار
عدم سلوک در
هر موجود باشد
نمیتواند
اراده خدا
برای تکامل از
أزل تا آبد را
مقهور نماید. زیرا
خداوند قهّار
است و نمیتوان
بر خدای خود
غالبی گردید. در
حالیکه خداوند
با قهقراها و
محرومیّت های
از نعمتهای عالی
باز فرصت های
مجدد بشخص
برسد تا
دوباره رفع نواقص
نفس وروح در
مراتب حیوانی
پائین تر بشود
و باز ببشریت
برسد. و همین
انسانهای فعلی
بار اول آنها
نیست که ناگهان
و بدون سابقه
تکاملات و
مقدّمات به نوع
بشری رسیده
باشد. همگی مراتب
نوعی حیوانی
از مبدأ حیات
تا نوع بشری
راه درازی را
طی کرده اند و
صاحب کرامات و
امکانات نوعی
گردیده اند که
بمراتب
بالاتر نوعی
بروند که بازگشت
هنمه بسوی
خداوند است و
اگر اراده آزاد
که دشمن انسان
بشری شده و
نمی خواهد
بجای تکامل طبیعی
حیوانی و بدون
تعقل بتکامل
ارادی و سلوکی
و عقل برتر
بپردازد و
امکانات فعلی
روح و جسم خود
را تلف و
اسراف نماید
باز بقهقرا ها
میرود تا
دوباره و حتی
صد باره از
پلّه های
تمامل نوعی
بالا بیاید. ولذا
عدم شکره نعمت
خدا بمنزله
زوال نعمت و
نزول مقام
نوعی روح است. و
مؤاخذه الهی
نه فقط مجاز
ات و توبیخ
است بلکه همان
( أخذ کرامات و
استرداد )
امکانات از روح
و نفس یک
موجود است.

و قال
أمیر
المؤمنین انّ
لله عبادا
کسرت قلوبهم
خشیته و
أسکتتهم عن
النطق و انّهم
لفصحاء عقلاء
أمیر
المؤمنین
مولا علی ّ میگوید
که خداوند را
بندگانی عابد
و سالک است که از
ترس خدا دل
شکسته شده اند
و از همّ و غمّ
سلوک سالک و
محرومیّتهای
کنونی او از
نعمتهای برتر
و بالاتر دل
های آنها شکسته
و شادی ندارند
و یا بخاطر
خدا در اطاعت
خود ویا بخاطر
کمک بدیگران و
دادن فرصتهای تکاملی
بمستعدان ترک شادی
و ازادی خود کرده
بآنها
میپردازند. و
این را بخاطر خدا
و ترس از مؤاخذه
او میکنند. کاملان
بازگشته بخلق
با عقل کُلّی
و علم لدنّی
وکرامات بی
حساب و محاسبه
ای باز احساس
لزوم شکر
میکنند. و
الاّ کرامات
از آنها گرفته
میشود. و یا
بیشتر نمی
گردد. گرچه وظیفه
ای ندارند ولی
نیاز برَحِمتهای
بیشتر الهی
برای خود در
همین بقیّه
ایام عمر خود
دارند و
میدانند که ازدیاد
رَحِمت و نعمت
نیاز بشکر
بیشتر و ادای
خدمت
داوطلبانه
این کاملان است.
مولا علی
ادامه میدهد و
لذا اینان از ترس
خدا و لزوم
شکر خود
زبانشان از نطق
و کلام بسته
شده و ساکت
گشته مشغول اذکار
عبادی و شکر
هستند در حالیکه
اینان گویندگان
زبر دست
وعاقلان تمام
عیار میباشند.
در مورد
سالکان این
سکوت مطرح است
ولی عاقلان سکوت
در برابر
جهالتها و
اعتراضات و
اتهامات غیر
سالکان می
نمایند و در
صدد انتقام و
عکس العمل
نسبت
برفتارهای جاهلان
و دشمنان خدا
و قشری های جاهل
مخالف سلوک
الهی سکوت
مینمایند تا فرصتهای
مجددی برای
هدایت آنها
بیابند.  یستبقون
الی الله
بالأعمال
الزکیّة لا
یستکثرون له
الکثیر و لا
یرضون له من
أنفسهم بالقلیل
این نها
است ولی تقرّب
روحی دزردر  سالکان
در مسابقه با
یکدیگر در
أعمال سلوکی و
تزکیه نفس
بیبشتر ودر
صدد جستن
مراتب نهائی
شهود الهی
قائم هستند. وحتی
کاملان
بازگشته آنها
مشغول کمک
بسالکان دیگر
برای تزکبه نفس
آنها است . که سلوک
الهی قدم اولش
تزکیه نفس و
تخلیه فکر
وذهن و نفس
آنها است . و
قدم دوّمش تحلیه
و نیک کردن
بصفات پیر خود
تا مرحله نهائی
تجلیه الهی
بخصوص تجلی
الهی در شهود
قائم ربّ
النوع دست
بئدهد. این
مسابقه
دهندگان در
تزکیه و عبادت
و با تعلیم و
خدمت بدیگران
کار زیاد هم
میکنند ولی
همچنان آنرا
ناچیز و أندک
مشمارند و
احساس قصور و
تنبلی و
نارسائی در
کار خود
میکنند. ولی
اگر دیگران
کار آندکی در
سلوک الهی
نمودند آنرا
خوب و زیاد
میدانند. زیرا
توقّع بیشتر
هم از آنها
ندارند اما
کارهای خود را
هرکه بیشتر
باشد دست کم و
کم رزش و
ناچیز از لحاظ
کمیّت
وکیفیّت
میدانند. یرون
فی أنفسهم
أنّهم أشرار و
أنّهم لأکیاس
و أبرار این
کاملان الهی که
شکر خدا و
تحقیر خدمات
خود مینمایند
خود را همچان
از أشرار و
گناه کاران و
افراد حقیر میدانند.
که نیاز بتلاش
بیشتر و نیاز
بتکاملات
بعدی بیشتر و
محتاج بکمکه ا
ورَحِمتهای عقلی
و الهامی
بیشتر خداوند
دارند. تا
بدیگران که أشرار
واقعی و عقب
ماندگان
مقامی و مملو
از گناه و شرّ و
حقارت هستند
کمک نمایند . زیرا
این کاملان که
خود ر ا عقب
مانده و پُر
شرّ و شور
میدانند در حقیقت
با کیاست و
عقل هستند و
با برّ و نیکی
و کمالات و
فرهای شهودی هستند
که فرّ اینان
باعث نجات
آنان میتواند
باشد.

یا هُشام
الحیاء من
الایمان و
الایمان من
الجنّة و
البذاء من
الجفاء فی النار
ای هُشام بدان
که اگر حیائی
و شرمندگی و
کنترل نفس در
کسی باشد نتیجه
ایمان او است. که
ایمانی
اعتقالدی و
باوری های
مقدماتی و که أعمال
اوم کردن و
سلوک الهی. و
چنین ایمانی
باعث میشود
صاحب آن وارد
بهشت شود. جه
بهشت شهودی و
عقلی و که بهشاتهای
ملکوتی و
انواع فوق بشری
در رجعتهای دیگر
بجهان. حیا
علاوه بر
شرمندگی (حیات
واقعی نیز هست
که چنین حیاتی
زنده جاوید
بودن با اوم
کردن و سلوک الهی
بدست میآید و
بهشتها محل جاودنگی
هزازان سال بر
ای رجعتها است
. اما عکس حیا
بذاء است و
همان ( بدی و
بذی فارسی قدیم
است. بدی عکس
حیا که همان
سلوک الهی و
تکامل است. در
قهقرا رفتن
عکس تکامل
جستن است که جفا
کاری دست
میدهد که جفای
بعهد انسان با
خدای خود قبل
از تولد فعلی
بنام عهد الست
که بشهود آخر
خود قول داده
بود که وقتی
بدنیا متولد
میشود هدفهای
الهی را در تکامل
و سلوک با
وسائط الهی
حقّه انجام دهد
. و که وفای
پیمان خود با
پیر کامل خویش
تا شهود قائم
دست از سلوک نکشد.
و که جفا
بمعنی خشک شدن
و ناچیز شدن و
مردن عکس
جاودانگی است.
که هرغیر سالک
و گناه کار
بقهقرا رفته
باشد همه رَحِمتهای
الهی خود را
از دست میدهد . و
که سالک که بشهودی
نیز رسیده
دباشد و ترک سلوک
نماید همه
آنها را از
دست خواهد داد.
که فقط شهود قائم
بیمه شدنی و
نجات در برابر
دارد. وکه درجات
فعلی عقل و
وامکانات جسن
وفکر و روح
خود را ا ز دست
میدهد و با
ازدیاد عمر
بحقارت و
کمبود عقلی
میرود. و که پس
از مرگ در کار
ماها و نسخ
بدتر و یا حتی
مسخ حیوانی حقیر
تر ئمیرود. و
بالأخره
سرنوشت
جفاکاری همین
بس که بجهنّم
و آتش میرود و
کارما و مسخ و
مشکلات آتشین
جهان که خود
در بشریّت ودر
حیوانات
ملاجظه میکنبم
میرود. تا با
باز با تکاملات
طبیعی بالا
بیاید. دریدن
یکدیگر و ظلم
وستم بهم و
هزاران درد و
رنج طبیعی و حیوانی،
و حتی
رقابتهای
بشری که لحظه
ای وجود حیوان
و بشر را آرام نمیگذ
ارد مگر اینکه
صبر کند و
تحمّل بلایا
بکند و هد ف
الهی را در تکامل
روح خود تأمین
نماید. تا
شاید بنجات از
بشریّت برسد. و
هفت هزار سال انتظار
بهشت سوم با
صاحب الزمان و
امام عصر خود
در رجعت فوق
بشری خویش
بجهان رجعت
نماید و همراه
نعمتها و کر
امات بیشتر و
جدید تر باشد.

یا هُشام
المتکلّمون
ثلاثة فرابح و
سالم و شاحب. فأمّا
الرابح
فالذاکر لله و
امّا السالم
فالساکت و
امّا الشاحب
فالذی یخوض فی
الباطل انسانها
از لحاظ صحبت
وکلام سه گونه
هستند. برنده
و سالم و
محکوم . برنده
همان است که در
کلامش فقط ذکر
خدا میکند که ذکر
و اوراد دارد
و که برای خد ا
از مطالب الهی
صحبت میکند و
یا خود با خدا
پیر کامل خود
حرف میزند ودر
هر حال برنده
و کسب ثواب و
یا معرفت های
شهودی کرده
است. أما آنکه سالم
مانده باشد، آن
است که ساکت و
خموش مانده و
ذکر و سلوک هم
نداشته باشد
تا ثوابی ببرد.
گناهی هم
مرتکب نمی شود.
اما آنکه محکوم
است کسی است که
خود را درگیر باطل
با کلام میکند.
غرق در مباحث
دور از حق و
خدا است که مذهبی
باشد و که فلسفی
و هرزه گوئی . هر
آنکه مطلبی در
باره سلوک الهی
و عرفان لازم
برای سلوک
الهی نباشد
باطل است حتی
اگر فایده ظاهری
داشته باشد . چون
علم و خیرات که
رسد بجمع آوری
مال که اینها
خواه نا خواه
جوانب منفی
دارند و انسان
مسؤل آنها در برابر
خدا ووجدان و
قانون است . انّ
الله حرّم الجنّة
علی کلّ فاحش
بذئ قلیل الحیاء
لا یبالی ما
قال و لا ما
قیل فیه خداوند
بهشت را بر هر
بد گو و بد
دهان و بی حیا
حرام کرده که توجّه
ندارد و
أهیّتی هم
نمیدهد که خود
که میگوید و
یا نظر دیگران
در باره او
چیست . و کان
أبو ذر یقول
یا مبتغی
العلم انّ هذا
اللسان مفتاح
خیر و مفتاح
شرّ فأختم علی
فیک کما تختم علی
ذهنک وورقک أی
طالب علم سلوک
الهی بدان که زبان
کُلّید خیر و
تکامل ونجات
است همین زبان
نیز کُلّید
شرّ و قهقرا و
جهنّم است. پس
زیبان خود را
ببند و مخفی
در دهان نگهدار
همان گونه که گنج
طلا و اسکناس
ها و سکه های خود
را مخفی میکنی
.  یا هُشام
بئس السیّد
یکون ذا وجهین
و ذا لسانین یطری
أخاه اذا
شاهده و یأکله
اذا غاب عنه بدترین
انسانها و بندگان
خدا کسانی
هستند که دو
صورت و دو
گونه زبان د
ارند. اگر
برادر ایمانی
خود را دید از
او ستایشها میکند
و اگر دید او
غایب بود بدگوئی
اورا مینماید
و وحتی اورا
میدرد و
میخورد. آنگه
زبانش با فکرش
دوگونه و
نیّتش با عملش
و رفتارش
مخالف باشد. و
آنکه شخصیّتی ثابت
و قضاوتی روشن
در باره اشخاص
ندارد و اورا
غیبت میکند
چون گوشت تن
اورا بقول پیامبر
خورده است . چنین
بنداگان بدی
هستند . ان
أعطی حسده و
ان ابتلی خذله
اگر دوست و
برادر ایمانی
او بوی کمکی و
بخششی نمود
حسادت اورا
مینماید و اگر
گرفتار بلایا
و فقر و
احتیاجی شد
اورا نا امید
کرده بدادش
نمیرسد. انّ
أسرع الخیر
ثوابا البرّ و
أسرع الشرّ
عقوبة البغی سریعترین
عمل خیر که ببهره
ونتیجه میرسد
نجات و برّ و
فرّ و نیکی است.
و سریعترین عقوبت
و مجازات در
عمل شرّ ظلم و
فساد بروح خویش
است. خیر هر
عمل تکاملی
است و ثواب است
. برّ والدین
یا صله رَحِم و
حفظ ارتباط با
والدین
روحانی سالک
ثواب تکاملی
است. و همین
است که فرّ و. نجات
و شهود بهره
فوری دارد . زیرا
بجز واسطه های
الهی و تسلیم
و اطاعت از او
هیچ راه دیگری
برای حصول نجات
نیست. و
سریعترین
مجازات
قهقرائی ظلم
بنفس وفساد روح
و قهقرا طلبی غیر
سالکان است . و
انّ شرّ عباد
الله من کره
مجالسته لفحشه
بد ترین بندگان
و سالکان خدا
کسانی هستند که
مردم را از
مجالست با
آنها نفرت
دارند زیرا بد
زبان و بد گو
هستند. و لذا سکوت
سالک مخفی
کردن معایب و
صفات اولیه او
است. تا با
تمرین
فراموشی
معایب پیدا
کند و صفات نیک
پیر را بجای
آن تثبیت در
نفس خود
بنماید و سایبرنیتیک
در ناخود آگاه
خویش کند. و هل
یکبّ الناس علی
مناخرهم فی النار
الاّ حصائد
السنتهم آیا غیر
از این که میتواند
باشد که مردم
بخاطر زبان
وگفتار خود با
صورت و بینی
بجهنّم و آتش
می روند. ( کبّ
)سقوط به
روبرو افتادن است
و همان قهقرا
در صورت نوعی ومقامی
است که در
جهنّم جهانت
در مسخ حیوانی
میروند. محصول
زبان همیشه جز
گناه جیز دیگری،
نیست مگر اینکه
مطلبی را برای
خدا بگوید و
تاره همین
گفته مطلوب
قابل محاسبه
خداوند برای
همه است . مگر
کاملان واصل که
میدانند که میگویند،
و الاّ سالکان
و غیر سالکان
هرآنکه بگویند
و در باره خدا
باشد چون
شایسته آن
گفتار نبوده
باشند. و چون
متوجّه جوانب
منفی کلام خود
و خطای احتمالی
آن نیستند و
خود شاهد با
یقین از آنکه میگویئد
و توصیف
میکنند نبوده ،
و خود عامل و
صادق بآنکه مدّعی
هستند نمی
باشند لذا
همین مطالب
مربوط بخدا
نیز باعث
اعتراض
خداوند و
انحراف از حقیقت
میتواند باشد که
رسد بکلام زشت
و فحش و یا جوک
و شوخی و یا
غیبت و انتقاد
و یا اظهار
نظرهای
اجتماعی و
تربیتی و
فلسفی . و من
حُسن اسلام
المرء ترک ما
لا یعنیه این
علامت سلامتی
اسلام و تسلیم
سالک است که آنکه
به او مربوط نیست
رها کند و آنکه
بسالک مربوط
است تنها
استماع از پیر
و پاسخ به او و
گفتار خود با
خد ا در عبادت
است.

یا هُشام
لا یکون الرجل
مؤمنا حتی
یکون خائفا
راجیا، و لا
یکون خائفا
راجیا حتی
یکون عاملا
لما یخاف و
یرجو انسان
سالک نمی
تواند سالک
ومؤمن واقعی باشد
مگر آنکه ترس
و رجا و امید
داشته باشد، که
هم از خدا
بترسد و هم به
او امیدوار
باشد. در غیر
مورد خداوند
اگر انسان از
کسی بترسد
حتما هم امیدی
بوی ندارد. ترس
از گناه فعلی و
قبلی و ترس از
تأخیر در سلوک
الهی و تزکیه
نفس و ترس از
کم کاری در
سلوک وکم
شناسی در شهود
ها میباشد. و
امید بعفو و
غفران خدا از
گذشته های سالک
و شهود در
دوره سلوک و رَحِمتها
و عقل الهی و
علم لدنّی در
پایان سلوک. و
چنین شخصی نمیتواند
با خوف و رجای واقعی
باشد، مگر آنکه
خود عامل و
سالک باشد. و
از آتکه که باعث
ترس باید بشود
دوری کند. گناه
و خطا و تأخیر
در توبه و
سلوک و تنبلی
و قصور در
وظایف سلوک
نماید. تا دلیل
کمتری برای
ترس خود داشته
باشد و نه اینکه
باعث غرور او
شود. که جون
گناهی نمی کند
پس محبوب خدا
باید باشد. زیرا
گناه فعلی هم
نباشد مشکل
گناهان قبلی و
پیش از سلوک
است. که سراسر
شهوت رانی و
حرص و طمع و
قهقرا روی
بوده است. و
بالعکس آنکه باعث
امیدواری
بیشتر او
میگردد آنها
را انجام بدهد
و عمل کند. زیرا
سالک با ثواب
و عبادت و
بندگی و اجرای
اوامر بیشتر
بنماید امیدش
بخدا بیشتر
است و این رجا
عکس غرور است.

یا هُشام
قال الله عزّ
وجلّ و عزّتی
و جلالی و
عظمتی و قدرتی
و بهائی و
علوّی فی
مکانی لا یؤثّر
عبد هواه علی
هوای الاّ
جعلت الغنی فی
نفسه و همّه
فی آخرته خداوند
تعالی میگوید
سوگند به عزّت
و توانائی من
و بجلال و تجلیات
منّ و بعطف و
بزرگی من و
بقد رت و
سرنوشت
دهندگی
منريال و
ببهاء و نورانیّت
من، و ببلندی
در مقام و
مکان من در
عوالم وجودی
قسم میخورم، اگر
کسی خواسته
مرا برخواسته نفس
امّاره خود ترجیح
بدهد کاری کنم
که بی نیازی
در نفس بیابد،
و همّت وکوشش
سلوکی و اوم و
تلاش اورا
برای آخرت و
بروح و شهود
قائم و نوع
آینده فوق
بشری و بحیات
پس از مرگ
توجّه نماید، تا
بتواند دوره
سخت سلوک را
بگذراند . و
کفّفت علیه
ضیعته و ضمّنت
السماوات و
الأرض رزقه و
کنت له وراء
تجارة کلّ
تاجر و چنین
شخصی را که اراده
وخواست خدا را
بر اراده خود
ترجیح میدهد
آنکه را که دارد
برایش کافی
میکنم وبی
نیاز میگردد. و
آسمان و زمین رزق
اورا تضمین
مینماید. که رزق
مادی ومعنوی
دنیوی و که رزق
شهودی و
آسمانی. ومن
در حمایت از تجارت
هر بازرگانی
او هستم . البته
سالک بازرگان
نیست و طالب ثروت
نمی باشد . تجارت
و معامله با خداوند
در سالک است، که
نفس أماره خود
را میدهد و
روح مطمئنّه
میگیرد. از
نوع بشریت خود
میگذرد و نوع
فوق بشری
مییبابد. و از
لذّات نفس
امّاره خود
چشم میپوشد. و ییابد
که این تجارت
سالک است و
بقول قرآن بهترین
سود و تجارت
آن است که سالکی
با خدا
مینماید و با
امله تجارتی
خوبی میکند .  ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﺍﻟﻐﻀﺐ
ﻣﻔﺘﺎح اﻟﺸﺮّ،
ﻭﺍﮐﻤل اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻥ
اﻳﻤﺎﻧﺎ
أﺣﺴﻨﻬم
ﺨُﻠﻘﺎ ﺍﻯ هُشام
غضب ﻭﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺭﻭﺍنی ﻮ
ﺟﻨﻮﻥ، ﮐﻠﻴﺪ
ﻭﻋﻠّﺖ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭﺑﺪﻯ
ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯﺭﻭح
اﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻥ
ﻤؤﻣﻨﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﺧﻠﺎﻕ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻤﺎل
اﻳﻤﺎﻥ،ﺳﻠﻮک
اﻳﻤﺎنی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺣﺴﺎﻥ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻥ أﺧﻠﺎق
ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺧﻠﻘﺖ
ﻭﺍﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺪﺭﮐﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ، ﻭﻋﮑس ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻮ
ﺍﻥ ﺨﺎﻟﻄﺖ
ﺍﻟﻨﺎس ،ﻓﺄﻥ
اﺳﺘﻄﻌﺖ، ﺍﻥ لا
ﺗﺨﺎﻟط أﺣﺪﺍ
ﻣﻨﻬﻢ، ﺍلاّ
ﻣﻥ ﮐﺎﻧﺖ ﻳﺪک علیه
ﺍﻟﻌﻠﻴﺎ ،ﻓﺄﻓﻌل
أﮔﺮﻫم ﺨﻮﺍﺳتی
ﺒﺎ ﻣﺮﺩم
ﻤﺨﻠﻮﻃ ﻮ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ،
گرچه ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﻫیچ کس
ﺍﺯﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻄﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ، ﻭلی
اﮔﺮ ﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ سعی
کنید که ﺗﻮ
ﺩﺳﺖ ﺑﺎﻟﺎ
داشته ﺑﺎشی. ﺒﺨﺸﻨﺪگی
ﻤﺎل کنی ﻮ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻧﻴک الهی
ﺒﮕﻮﺋﻰ،ﻋﻔﻮ
ﻭﮔﺬﺷﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ،
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻌﺎﺷﺮﺗﻰ
ﺭﺍﺑﮑﻦ. ﻋﺰﻟﺖ
ﺍﺯﻏﺮﺑﺎ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ،ﻭﻭﺻﻠﺖ
ﺑﺎﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﺍﺷﻨﺎﻳﺎﻥ ،ﻭ
ﺑﺮ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻯ،
ﻭﺣﺮﻑ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬمی ﻮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺮّﻑ
ﻭﺩﺳﺖ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ،
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍنی
ﺪﺭﺍﻧﻬﺎ
ﺗأثیر
ﺑﮕﺬﺍﺭﻯ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﻭﺳتی ﻮﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻭﺍﻧﻬﺎ بوده ﺑﺎﺷﺪ.

ﻳﺎﻫﺸﺎﻡ،ﻋﻠﻴک
ﺒﺎﻟﺮﻓﻖ،
ﻓﺄﻥّ اﻟﺮﻓق
ﻴُﻤﻦ، ﻭ
ﺍﻟﺨﺮق ﺸوءم ﺪﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﺗﺼﺮّﻑ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺎﻧﻬﺎ،
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻰﮐﻪ
ﻧﺮﻣﺶﻭﺑﺎ
ﺷﻴﺮﻳنی
ﻮﻣﺤﺒّﺖ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺮﻣﺶ
ﻭﺭﻓﺎﻗﺖ ﺗﻮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﻳُﻤﻥ
ﻮ ﺑﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭﺍﺻل أﺣﻮال
ﺳﻠﻮک اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺠﺎئی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭﻧﺪگی ﻮﺧﺮق
ﻮﭘﺎﺭه ﮐﺮﺩﻥ
ﭙﺮﺩه ﻫﺎﻯ
ﺤﻴﺎ ﻭﺯﺑﺎﻥ،
ﺟﺰ ﺷﻮمی ﻮﻧﻨگ
ﻮ ﺑﺪﻯ ﺮﻭﺍﺑﻄ
ﻮﺩﻟﺘﻨگی ها،
ﻭﻓﺮﺍﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻥّ
اﻟﺮﻓق
ﻮﺍﻟﺒﺮّ
ﻭﺣُﺴﻥ اﻟﺨﻠﻖ،
ﻳﻌﻤّﺮ
ﺍﻟﺪﻳﺎﺭ
ﻭﻳﺰﻳﺪ فی
اﻟﺮﺯق ﻨﺮﻣﺶ
ﻭﻧﻴکی ﻮﺧﻮﺵ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﺑﺎﻋث
ﺍﺑﺎﺩﺍنی
ﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﻭ
ﺍﺯدﻳﺎﺩ ﺭﺯق
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﻌﻤﻴﺮ
ﺩﻳﺎﺭ، که ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﻮﻣﺤل اﻗﺎﻣﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،وچه ﻧﻔس
ﻭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺭﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
آﻥ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭﮔﺮﻭه ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻮﻫﺪﻑﺩﺍﺭﻯ
عمرﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ، وچه ﺭﺯق
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﺪﺭ
ﺍﺩﺭﺍک ﺒﻬﺘﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍلهی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، وچه
ﺭﺯق ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻋﻘل ﻮﻋﻠﻢ،
ﺩﺭ ﺍﻥ گرﻭه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻴﺎﻫﺸﺎم
ﻘﻮل اﻟﻠﻪ،ﻫل
ﺠﺰاء
اﻟﺄﺣﺴﺎﻥ
الاّ
ﺍﻟﺄﺣﺴﺎﻥ؟
ﺟﺮﺕ فی
اﻟﻤؤﻣﻥ ﻮ
ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ
ﻭﺍﻟﺒﺮّ
ﻭﺍﻟﻔﺎﺟﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﮕﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻮﻧﻴﮑﻰ،
ﻫﻤﺎﻥإﺣﺴﺎﻥ
ﻮﻧﻴکی ﺒﺎﺷﺪ؟
ﺍﻳﻥ ﻘﺎﻧﻮﻥ ﺪﺭﻣؤﻣﻥ
ﻮﮐﺎﻓﺮ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
اﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﺘﺤﺴﻴﻥ
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺎﺳﺖ،ﻭﻧﻴﮑﻰ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺸﻮﺩ،
ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻨﻴک ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﻧﻴکی ﻔﻘﻄ
کمک ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺳﻄح ﺘﮑﺎﻣل
آنان ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺎ ﺣﻔﻈ ﺠﺎﻥ
ﻮﺳﻠﺎﻣتی
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل آﻳﻨﺪه انان
است. ﺍﻳﻥﻘﺎﻧﻮﻥ
کاﺭﻣﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺪﺭﻣﻘﺎﺑل
ﺪﻧﺪﺍﻥ ﺪﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ ﻧﻴکی ﻮﺧﺪﻣﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨﺶ،
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻧﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ . ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺑﺮ ﺍﻥ هم ﭽﻨﺪ
ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻫﺎﻯ گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺧﺮ ﺍﻥ ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣل
اﺑﺪﻯ ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻣؤﻣﻥ
ﻮﺍﺻل کاﻣﻞ، ﻭ
ﮐﺎﻓﺮ ﺟﺎﻫل بی
ﺨﺒﺮ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮﺣﻘﺎﻳق
عرﻓﺎنی
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقل ﮐلی ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻮﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮّ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻴﻜﻮﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍٴﺖ
ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻓﺎﺟﺮ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎه ﮐﺎﺭﻯ
ﭙﻴﺸﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻓﻘﺮ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮔﻨﺎﻫﺶ
ﺣﺪّ ﺍﻗل همین
ﺒس ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻨمی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻥ
ﺼنع اﻟﻴﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ، ﺍﻥ
ﻴﮑﺎفئ ﺒﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
اﺣﺴﺎﻥ ﻮﻧﻴکی کرﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻴکی ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
گرﺩﺩ، ﻭﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﻣتی
ﺒﻨﻴﮑﻮﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ. ﻮﻟﻴﺴﺖ
ﺍﻟﻤﮑﺎﻓﺎة،ﺍﻥ
ﺘﺼنع کما ﺻنع
ﺤتی ﺘﺮﻯ
ﻔﻀﻠﻚ، ﻓﺄﻥ
ﺼﻨﻌﺖ ﮐﻤﺎ
ﺻنع ﻓﻠﻪ
ﺍﻟﻔﻀل
ﺒﺎﻟﺄﺑﺘﺪاء ﻨﻴکی
ﺘﻮ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻴکی اﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺑﮑﻨﻰ. ﺩﺭﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﺍﻏﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪه ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻧﻴکی ﻤﺘﻘﺎﺑل
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﺩﺭﮐﻴﻔﻴﺖ
ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ،
ﻭﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻟﺎﺯم ﻨﻴﺎﺯ
ﻃﺮﻑ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳتی
ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺭﻧﻴکی ﺒﮕﺬﺍﺭﻳﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻴﻢ.

ﻴﺎﻫﺸام
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻣثل الحیة
،ﻣﺴّﻬﺎ ﻟﻴّﻦ،
ﻭفی ﺠﻮﻓﻬﺎ
ﺍﻟﺴمّ
ﺍﻟﻘﺎﺗﻞ،
ﻳﺤﺬﺭﻫﺎ
ﺍﻟﺮﺟﺎل
ﺬﻭﻭﺍ
ﺍﻟﻌﻘﻮﻝ، ﻭ
ﻳﻬﻮﻯ اﻟﻴﻬﺎ
ﺍﻟﺼﺒﻴﺎﻥ
ﺒﺄﻳﺪﻳﻬم اﻯﻫﺸﺎم
ﺴﺎﻟﻚ، ﺑﺪﺍﻥ که
ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻮﺳﺖ ﺍﻥ
ﻨﺮم
ﻮﺩﺭﺑﺎﻃﻥ
ﺨﻮﺩ ﺯﻫﺮ
ﮐﺸﻨﺪه ﺩﺍﺭﺩ. ﻓﻘﻄ
ﻤﺮﺩﺍﻥ ﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩه ﻭﻋﻘل
هستند،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺭ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻓﺮﺍﺭﻯ هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻣﺎﺭ
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪه ﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻃﻔﺎل هستند
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺎ
ﻣﺎﺭ ﺑﺎﺯﻯ
کنند ،ﻭﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺒﺎﺯﻯ
ﻮﺳﺮﮔﺮمی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﮐﻪ
ﻣﺮﺩان با
ﺍﺭﺍﺩه ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩه ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻌﻘل کُلّی
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﻮﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻣﻔﻴﺪ ﺭﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﮑس ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﻮﺩک
ﺪﺭﻋﻘل ﻮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی اﺳﺖ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺒﺎﺯﻯ
ﻮﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎک ﻛﺮﺩﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺟﺴم
ﻮﺍﺧﻠﺎق
ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩ.

ﻳﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﺍﺻﺒﺮعلیّ
ﻄﺎعة ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭﺍلصبرﻋﻥ
ﻤﻌﺎصی باﻟﻠﻪ
صبوری
ﺩﺭﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﮑﻮﺵ، ﻭ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺵ
ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﻭﺩﻟﺰﺩه ﻣﺸﻮ،
ﻭﺩﺭ ﮔﻨﺎه ﻧﮑﺮﺩﻥ
هاﻯﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺵ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس أمّاره ﻭﺍثاﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
ﻮﮐﺸﺸﻬﺎ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
هاﻯ ﺪﻭﺭه ﻗﺒل اﺯﺳﻠﻮﻙ،
ﺩﺭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺴﻤﺎنی ﻮ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺬﻫنی
ﻮﮐﺸﺸﻬﺎ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻔﺴﺎﻧﻰ،
ﺩﺭﮔﻨﺎه ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺪﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺪ،ﻭﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺳﺎعة
،ﻓﻤﺎ ﻣﻀی
ﻤﻨﻬﺎ، ﻓﻠﻴس
ﺗﺠﺪ ﻟﻪ
ﺳﺮﻭﺭﺍ ﻭﻟﺎ
ﺣﺰﻧﺎ، ﻭ
ﻣﺎﻟم ﻴﺄﺕ
ﻣﻨﻬﺎ،ﻓﻠﻴس
ﺗﻌﺮﻓﻪ،
ﻓﺄﺻﺒﺮ علیّ
ﺘﻠک اﻟﺴﺎعة
ﺍﻟتی اﻧﺖ
ﻓﻴﻬﺎ،ﻓﮑﺄﻧّک
ﻘﺪ ﺍﻋﺘﺒﻄﺖ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎئی
ﺘﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻣﺎﻧﻴﮑﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪﺷﺎﺩﻯ
آﻥﻤﺎﻧﺪه ﻭﻧﻪﻏم
آن ﺒﺨﺎﻃﺮﻫﺴﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻫﺮ ﺗﻠﺎﺷﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺨﻮﺵ
ﺁﻥ ﺘﮑﺮﺍﺭ،
ﻭﻳﺎﻏﻤﻬﺎﻯ
آﻧﺮﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
کنی . ﺯﻣﺎﻥﺪﻳﮕﺮﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺎﻣﺪه ،
ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎسی
ﻮﻧﻤﻴﺪﺍنی ﭽﻪ
ﺷﺎﺩﻯ ﻮ که ﻏمی
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺤﺎل
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍه ﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺭﺍﻥ ﺼﺒﻮﺭ
ﻭﻋﺎﻗل ﺒﺎشی که
ﺍﺯ ﺍﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﻨﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻯ
ﻮﺑﻄﻮﺭ( ﺍﺗﻔﺎقی
ﻮﺍﻋﺘﺒﺎﻃﻰ)
ﻭﺣتی عوضی
ﺒﺠﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮﻯ
کشته ﺷﻮﻯ،
ﻭﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺤﺎل
ﻨﻴﺰﺑﻬﺮه ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ.

ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﻣثل اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻣثل ﻤﺎء
اﻟﺒﺤﺮ،
ﮐﻠّﻤﺎ ﺷﺮﺏ
ﻣﻨﻪ
ﺍﻟﻌﻄﺸﺎﻥ،
ﺍﺯﺩﺍﺩ ﻋﻄﺸﺎ
ﺣتی ﻴﻘﺘﻠﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﭼﻮﻥ آﺏ ﺷﻮﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺸﻨﻪﺍﻯ
اﺯﺍﻥ ﺒﺨﻮﺭﺩ
ﺗﺸﻨﻪ
ﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺟﺎئی که ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﺣﺮﺹ
ﻭﻃمع ﻤﺎل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻄﻠﺐ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺰﻳﺮﺧﺮﻭﺍﺭﻫﺎ
ﻃﻠﺎ
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎ
ﻭﺗﺮس ﻭ
ﻧﮕﺮﺍنی آﻥ
ﺠﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺣتی
ﺤﺮﺹﻋﻠم ﻮ
ﺩﺍﻧﺶ
ﺍﻧﺪﻭﺯﻯ،
ﮐﺎﺭﻋﺎﻟم ﺮﺍ
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﻴﺮﺕ ﻭﺳﺮ
ﺩﺭﮔمی
ﻤﻌﺮﻓتی می
اﻓﺘﺪ. ﻭﻳﻘﻴﻥ
أﻭﻟﻴﻪ ﻭﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫم اﺯﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻋﻠم ﻮﺩﺍﻧﺶ
ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ ﻫم
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﭘس
ﺍﺯﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﻮﭘس اﺯﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺮﻭحی ﻮﺍﺧﻠﺎقی
اﺳﺖ. ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ
ﻧﺎ ﭘﺎکی ﻨﻔس أمّاره
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ
ﺼﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺧﺪﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ.
ﺣتی اﮔﺮﻋﺎﻟم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻘﻴﻪ ﻣﻄلع اﺯﺗﺎﺭﻳخ
اﺩﻳﺎﻥﻮ ﺣتی اﮔﺮﻣﺘﺨﺼﺺ
ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑﻋﺮﻓﺎنی
ﺒﺪﻭﻥ عمل
سلوک ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﺍﻳّﺎک
ﻮﺍﻟﮑِﺒﺮ،ﻓﺄﻧّﻪ
ﻟﺎ ﻳﺪﺧل
اﻟﺠنّة ،ﻣﻥ
کاﻥ فی ﻘﻠﺒﻪ
ﻣثقاﻝ ﺣبّة
ﻣﻥ کبر،
ﺍﻟﮑﺒﺮ ﺭﺩاء اﻟﻠﻪ،
ﻓﻤﻥ ﻨﺎﺯﻋﻪ
ﺭﺩائه ،ﺍﮐﺒّﻪ
ﺍﻟﻠﻪ فی
اﻟﻨﺎﺭ علیّ
ﻮﺟﻬﻪ ﺍﻯ هُشام
ﻤﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﮑﺒّﺮﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭگ ﺒﻴنی
ﺸﻮﻯ،ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯه ﻭﺯﻥ
ﻴک ﺪﺍﻧﻪ
ﺭﻳﺰﺧﺮﺩﻝ،
ﺗﮑﺒﺮ
ﻭﺧﺮﻳّﺖ ﺩﺭﺩل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﺍﻳﻥ
اﮔﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺣتی
ﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﺑﺰﺭﮔﻰ،ﻭ یا
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯه ﮐﺎفی
ﺒﺰﺭگ ﻮﮐﺎﻣل
ﺪﻳﺪﻥ، ﻓﻘﻄ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻘﺎم
ﺨﺪاوند ﺍﺳﺖ. ﻟﺒﺎس
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﻈﻤﺖ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺑﺰﺭگی
ﺮﻗﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺠﻬﻨم
ﻤﻴﺒﺮﺩ، ﻭﺑا
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺎﺗﺶ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻣسخ
ها ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،ﻟﻴس
ﻣﻨّﺎ، ﻣﻥ ﻠم
ﻴﺤﺎﺳﺐ ﻧﻔﺴﻪ فی
کلّ ﻴﻮﻡ،
ﻓﺄﻥّ عمل
ﺤَﺴﻨﺎ
ﺍﺳﺘﺰﺍﺩ ﻣﻨﻪ،
ﻭ ﺍﻥ عمل
ﺴﻴﺌﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻨﻪ
ﻭﺗﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻯ هُشام
هیچ ﮐس ﺍﺯﻣﺎ
ﺍﻫل ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﻋﺎﻣل
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺯه ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺭسی
ﻮ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
کند. که ﮔﻔﺘﺎﺭ وچه
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭﻳﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﮔﺮﮐﺎﺭﺵ
ﺧﻮﺏ ﻭﺣَسَن
ﻮﺗﺤﺴﻴﻥ کننده
ﺫﻫﻥ ﻮﻧﻔس
ﺑﻮﺩه ، ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﺑﺪ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﺑﻮﺩ، ﺍﺯ ﺍنها
ﺩﻭﺭﻯ میکند. ﻭﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻏﻔﺮﺍﻥ آﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺑﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﺠﺎم ﻴک
ﺒﺎﺭ،ﻭﺍﺭﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺗﺤﻘق ﺘﻮﺑﻪ
ﺍﻭ،ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﺑﺨﺸﺶ ﻭﻋﻔﻮ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
گناﻫﺎﻥ گذشته
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
اﻭ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺩﻭﺭه
ﺳﻠﻮک ﻨﻴﺰ،ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻨﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ آﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ،
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ آﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺸﺮﻃ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍلاّ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﻨﺎه ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮّﺩ ﻭﮐم أﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺩﻥ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻨﺎه ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﮐﺎفی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟک هم
هرﮔﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻗطعی ﻮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.

ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﺗﻤثّلت
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻟﻠﻤﺴﻴﺢ، فی
ﺼﻮﺭة إﻣﺮﺃة
ﺯﺭﻗاء ،ﻓﻘﺎل
لها ﮐﻢ
ﺗﺰﻭﺟﺖ؟
ﻓﻘﺎﻟﺖ ﮐثیرﺍ،
ﻗﺎل ﻔﮑلّ
ﻠﻄﻠّﻘﻚ؟
ﻗﺎﻟﺖ ﻟﺎ ﺑل الاّ
ﻗﺘﻠﺖ، ﻗﺎل
اﻟﻤﺴﻴﺢ، ﻓﻮیح
لاﺯﻭﺍﺟک اﻟﺒﺎﻗﻴﻦ،
ﮐﻴﻒ
ﻟﺎﻳﻌﺘﺒﺮﻭﻥ
ﺒﺎﻟﻤﺎﺿﻴﻦ؟ ﺍﻯ هُشام
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻣﺴﻴح
ﺪﺭﺭؤﻴﺎ،ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ
ﺯﻥﭽﺸم آبی
ﺒﻴﺎﻣﺪ. ﺍﺯ ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﻨﺪ
ﺷﻮﻫﺮﮐﺮﺩه ﺍﻯ،
ﮔﻔﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ. ﻣﺴﻴح
ﭙﺮﺳﻴﺪ ﺍﻳﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻮﺭﺍ
ﻃﻠﺎق ﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ. ﮔﻔﺖ
ﻧﻪ ﺑﻠﮑﻪ من
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻢ. ﻣﺴﻴح گفت
ﺑﺪ ﺍﺑﺤﺎل
ﺪﻳﮕﺮ
ﺷﻮﻫﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻨﺪه ﺗﻮ،
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﻭﭘﻨﺪ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩه ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﻳﺮﺧﺎک
ﻤﻴﺒﺮﺩ
ﻭﻣﻴﮑﺸﺪ. ﺩﺭﺟﻮﺍنی
ﺒﺎ ﺣﺮﺹ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﺗﻮﻓﻴق کسب
ﻣﺎل ﺪﻧﻴﺎ،
ﺑﺎ ﺣﺴﺮﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﻴﺮﺍث
ﺧﻮﺭﺍﻥ
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﻣﺮگ
آﻧﻬﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
کسانی هستند،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺍم
ﻄﻤﻌﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﮑﺮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻧس
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻏﺎﻓل
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس
ﺍﺯﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤﺎل عقلی ،ﺑﺎﺯﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﻫﺮﺑﻬﺮه ﺍﻯ
که ﺑﺮﺩﻧﺪ، ﻣﺎ
ﺯﺍﺩ ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺎلی ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙﺨﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻭﺍﺭثاﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ الهی
خود هستند. ﻃﻠﺎق
ﺪﻧﻴﺎ ﺗﺮک آﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪﻋﺎﻗلان
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺍﻣﺎ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻄﺎﻟب
آن ﺣﺴﺮﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻣﺮگ
ﻤﻴﺁﻓﺮﻳﻨﺪ.

ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﺍﻥّ ﻀوء اﻟﺠﺴﺪ
فی عینه ،ﻓﺄﻥ
کاﻥ اﻟﺒﺼﺮ
ﻣﻀﻴﺌﺎ،ﺍﺳﺘﻀاء
اﻟﺠﺴﺪ ﮐﻠّﻪ
ﻧﻮﺭ
ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﭼﺸﻤﺎﻥ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻫم ﺒﻴﻨﺎئی
ﺠﺴم ﺪﺭﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭﭼﺸمﺍﺳت
ﻭﻫم ﺩﺭک
ﺨﻄﺮﺍ ﺕﻭ ﻣﻨﺎفع
ﺠﺴﻢ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭ
ﭼﺸم ﺘﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻮﺭﺵ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺟﺴم
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭽﺸم ﺮﻭﺷﻥ
ﻮﻧﻮﺭ ﺍﻓﮑنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺟﺴم ﻮﺟﺴﺪ ﺍﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺑﻬﺮه ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
اﻥّ ﻀوء
اﻟﺮﻭح اﻟﻌﻘﻞ،
ﻓﺄﻥ کاﻥ
عاقلا ،ﮐﺎﻥ
عالما ﺑﺮﺑّﻪ،
ﻭﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ
عاﻟﻤﺎ ﺑﺮﺑّﻪ
ﺍﺑﺼﺮه ﺩﻳﻨﻪ،
ﻭ ﺍﻥکاﻥ ﺠﺎهلا
ﺑﺮﺑّﻪ، ﻟم
ﻴﻘم ﻠﻪ ﺩﻳﻥ
ﭽﺸم که ﭼﺮﺍغ ﺟﺴم
و تن است ،ﻋﻘل
ﻨﻴﺰ ﭼﺮﺍغ
ﺮﻭح اﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﻋﺎﻗل بودﺒﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺎﻟم ﺒﺨﺪﺍﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺖﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ
اﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭﺳﺖ،ﻭﻣﻌﺮﻓﺖﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ حقّ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﭙس
ﺍﺯﮐﻤﺎل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ عقل کُلّی
وﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻮﺍﻟﻬﺎمی
ﺪﻳﮕﺮ. ﻋﺎﻟم
ﺒﺮﺏّ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺑﻌﺪﻯ
ﺘﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴنی ﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮ، ﻫﺮﮔﺰ
حتی اﺯﻧﻮع
علم ﺍﻟﻴﻘﻴﻥ
هم ﻨﻴﺴﺖ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺑﺎطیل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس أمّاره
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻓﺮﺍﻫم کرﺩه ،ﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮمُلّاهاﻯ
ﻤﻠﺒس ﺑلباس
کاذب
رﻭﺣﺎﻧﻴﺖ،
ﻭﺩﺭﻭﻥ
ﻣﺒﻄّﻥ
ﺒﺸﻴﻄﻨﺖ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ،
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ،ﻗﺪم
اول ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻦ،
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺒﺎ
ﺩﻳﺪﻥ چشم دل
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
عالم ﺒﺮﺏّ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺏّ اﻭﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
هرﮔﺰ ﺗﺼﻮﺭﻯ
اﺯ ﺭﺏب
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻌﺮﻓتی اﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﭽﺸم ﺒﺴﺘﻪ،ﺑﺎﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺣﺮﻑ ﺯﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎ
ﻧﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ،ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻃل
ﻮﺗﺨﻴﻠﺎﺕ
ﺧﺮﺍفی ﺨﻮﺩ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻭل ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪه ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺗﺎﭘس
ﺍﺯﻃﻰّ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
مقدماتی
ﻮﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝبشری
،ﺑﺮﺏّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮشر
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
آﻳﻨﺪه ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻋﺎﻟم ﻮﺍﺷﻨﺎ
ﺑﺮﺏّ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪه
، ﻭﻭﺍﺳﻄﻪﺍلهی
ﺨﻮﻳﺶ،ﺩﺭﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﺍﻣﺎم زﻣﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺍﮔﺎه ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺼﻴﺮتی ﺪﺭ
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻓﻘﻄ ﺪﻳﺪﻥ
ﻮﺍﺩﺭﺍک
ﺘﻨﻬﺎ هم
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺩﻳﺪﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ،ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﺑﺼﺮ ﻭ
ﭼﺸم ﻮ ﺩل اﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺒﺼﻴﺮﺕ ﺩﺭ
ﺩﻳﻥ اﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣلاّﻳﺎﻥ
ﺪﺭﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﺴﺎﺩه ﻭﺑﻴﭽﺎﺭه
ﺑﻬم
ﺒﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻋﺎﻣل
ﻮﻣﻌﺘﻘﺪ هم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ،
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺮﺍه ﺳﻠﻮک
ﻮﺟﺴﺘﻥﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ آﻧﺮﻭﺯ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﭽﻮﻥ
آﻫﻥ ﻘﻮﻯ ﻮﻣؤثرﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻯ.

ﻮﺍﻥ
کاﻥ ﺠﺎﻫﻠﺎ
ﺑﺮﺑّﻪ،ﻟم
ﻴﻘم ﻠﻪ ﺩﻳﻦ،
ﮐﻤﺎ ﻟﺎﻳﻘﻮم
اﻟﺤﺴﺪ،ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﻨفس ﺍلحیة
،ﻓﮑﺬﻟک ﻠﺎ
ﻳﻘﻮم اﻟﺪﻳﻥ
الاّ ﺑﺎﻟنیة
ﺍﻟﺼﺎﺩقة ،ﻭﻟﺎ
ﺗثبت ﺍﻟنیة
ﺍﻟﺼﺎﺩقة ،
ﺍلاّ ﺑﺎﻟﻌﻘل ﻮﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺠﺎﻫل اﺯ ﺭﺏّ
ﻭﻣﺮبی
ﻮﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺎﻟﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﻳنی
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻳنی هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﻥ ﻮﺍقعی
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﻭﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻫم اﻳﻨﺎﻥ
عباﺩتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻗﻴﺎم
ﻘﺎﺋم
ﻮﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺤﻘﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭهرچه
ﻫم ﺒﭙﺮﺳﺘﻨﺪ،ﻧﻔس
ﺷﻴﻄﺎنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه ﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺭﺗﺎﺭﻳکی
ﻮﻋﺪم ﺮؤﻴﺖ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﺎﺭﻳکی ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻴﺎﺩ
ﺍﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺒﺪﻧﺒﺎ هرﭘﻮﭺ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳکی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻥ ﻮﺟﺴم
ﻮﺟﺴﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻔس
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺣﻴﺎﺗﻰ،
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺰﻧﺪه ﺑﻮﺩﻥ
اﻭﻟﻴﻪ در
جهان ﻧﻴﺴﺖ،ﻫﻤﺎﻥﻄﻮﺭﻫم
ﺪﻳﻦ ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻴّﺖ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺻﺪق
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺻﺒﻮﺭ
ﺗﺎ ﺍﺧﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴّﺖ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩه آﻫﻨﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ،
ﺑﺠﺰ ﺩﺍﺷﺘﻥ
عقل ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. گرچه ﺍﻳﻥ
عقل ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮﺍﻳﺪﺍل ﻄﻠﺐ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻌﻘل کُلّی
اﻟﻬیی ﺒﺮﺳﺪ.

ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،ﺍﻥّ
اﻟﺰﺭع ﻴﻨﺒﺖ
فی اﻟﺴﻬﻞ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻨﺒﺖ فی اﻟﺼﻔﺎ،
ﻓﮑﺬﻟک اﻟﺤﮑمة
،ﺗﻌﻤﺮ فی
اﻟﻘﻠﺐ
ﺍﻟﻤﺘﻮﺍﺿﻊ،
ﻭﻟﺎ ﺗﻌﻤﺮ فی
ﻘﻠﺐ
ﺍﻟﻤﺘﮑﺒّﺮ
اﻟﺠﺒّﺎﺭ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ
ﮐﺸﺖ ﻭﺯﺭع
ﻮﺭﺷﺪ ﺑﺬﺭ ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻥ ﺪﺷﺖ
ﻭﻫﻤﻮﺍﺭ ﻭﻧﺮم
ﻮﺍﺳﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺩﺭﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻮﺳﻨﮑﻠﺎخ
ﻮﮐﻮه ،ﮐﺸﺖ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍلهی ﺪﺭ
ﻗﻠﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺘﻮﺍضع عمرﺍﻥ
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭ
ﺩﺭ ﻗﻠﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ
آﺑﺎﺩﺍنی
ﺤﮑﻤﺖ ﻭﻋﻘل
أﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺣﮑﻤﺖ
ﮐﺸﺶ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺧﺪﺍﺟﻮﺋﻰ،
ﺩﺭﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍل طلب
اﺳﺖ. ﻗﻠﺐ
ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺣﺴﺎس ،
ﻭﻣﻐﺰ ﻣﺮﮐﺰ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻗﻠﺐ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﻭ ﻣﺤل
ﺒﻘﺎﻯ آثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺗﺼﺎل ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
عقل کُلّی
اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ الهی
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﻘﻠﺐ
ﻳﺎ ﻓﻮآﺩ ﺍﺳﺖ. ﻟﺄﻥّ
الله ﺟﻌل
اﻟﺘﻮﺍضع ﺁلة
ﺍﻟﻌﻘﻞ، ﻭﺟﻌل
اﻟﺘﮑﺒّﺮﻣﻥ
ﺁلة ﺍﻟﺠﻬل
ﺰﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺍضع
ﻓﺮﻭ ﺗنی ﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺟﺴﺘﻥ
عقل کُلّی
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺍلهی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﮑﺒّﺮ ﺭﺍ
ﺑﮑلی ﻴکی اﺯ
ﻭﺳﺎﺋل گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺠﻬل
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺟﻬل عقل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴتی
ﻮﻣﺎﺩﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﺑﺮﺧﺪﺍ ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯه ﮐﺎفی
ﺒﺰﺭگ ﻮﻋﺎﻗل
ﻮﮐﺎﻣل
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻓﺮﻭﺗنی
ﻮﺗﻮﺍﺿﻊ،ﻳکی اﺯ
ﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﻭلی
اﻳﻨﺠﺎ
ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺗﻮﺍضع اسم ﺠﺰئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﮐلّ ﺴﻠﻮک الهی
اﻃﻠﺎق ﺸﺪه ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻜﺮﺍه ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴﺘﻥ عقل کُلّی
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﻳﺎﺩ
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﺠﻬل
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻧﺪه ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻳکی اﺯ آﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺒّﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ. ﺃﻟم
ﺘﻌﻠم اﻥّ ﻤﻥ
ﺸمخ الی
اﻟﺴﻘﻒ
ﺑﺮﺃﺳﻪ ﺷﺠّﻪ،
ﻭﻣﻥ
ﺨﻔﺾﺭﺃﺳﻪ
ﺍﺳﺘﻈﻞّ
ﺗﺤﺘﻪ
ﻭﺍﮐﻨّﻪ؟
ﻓﮑﺬﻟک ﻤﻥ ﻠم
ﻴﺘﻮﺍضع ﻠﻠﻪ،ﺧﻔﻀﻪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻣﻥ
ﺘﻮﺍضع ﻠﻠﻪ
ﺭﻓﻌﻪ ﻣﮕﺮﻧﻤﻴﺪﺍنی
که ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺴﺮﺵ
ﺭﺍ ﺑﻠﻨﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺑﺴﻘﻒ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ،
ﻭﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ
آﻥﻤﻴﺸﮑﺎﻓﺪ
ﻭلی اﮔﺮ ﮐسی
ﺴﺮﺵ ﺭﺍ
ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺒﮕﻴﺮﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﻘﻒ ﮐﻮﺗﺎه نیز
ﺳﺎﻳﻪ ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻣﺤﻔﻮﻇ ﻮﺟﺎ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻟﺬﺍﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﺗﻮﺍضع ﻨﮑﻨﺪ ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻥ
ﻤﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﮐﺮﺩ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺩه
،ﺳﺮﻓﺮﺍﺯﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﻮﺍضع
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺮﻓﺮﺍﺯﻯ
اﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﻣﺎ ﺍﻗبح
اﻟﻔﻘﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻐﻨﻰ، ﻭﺍﻗبح
اﻟﺨﻄﻴئة ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻨﺴﻚ، ﻭﺍﻗبح
ﺫﻟک اﻟﻌﺎﺑﺪ
ﻣﻥ ﻴﺘﺮک
عباﺩﺗﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ ﭽﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻔﻘﺮ ﺑﻌﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ثرﻭﺕ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. که ﻏنی که
ﻓﻘﻴﺮ ﺷﻮﺩ
ﺩﺭﺩﻧﺎک اﺳﺖ وچه
ﺩﺍﺭﻧﺪه ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﻭﻋﻠم ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺣﺴﻨﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺩ،ﻭ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮشی
ﻮﺣﻴﺮﺕ ﻓﻠﺴفی
ﺒﻴﻔﺘﻨﺪ. وچه ﺩﺍﺭﻧﺪه
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍه ﺳﻠﻮﻙ،
ﺍﻧﻬﺎ را
ﺑﻌﻠﺖ ﻏﻔﻠﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
گناه ﻭ ﺧﻄﺎ
ﻧﻴﺰ، ﭘس
ﺍﺯﻧﺴک ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﮕﻨﺎه ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﻋﺎﺑﺪ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ
ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺸﺪ
ﻭﺧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺮک عباﺩﺕ
ﻗﺒل اﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ، ﻭگرچه ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎﻯ
ﺒﺎﻧﻬﺎ،ﻭﻳﺎ ﺗﻨﺒلی
ﻮﺧﺴﺘگی ﺴﻠﻮک
الهی ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ،
ﻭﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ ﺍلهی
اﺯﺟﻬﻨم ﻮﮔﻨﺎه
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳم ﺠﻬﻨم
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻل
ﻘﺎﺋم ﺤﺮﺍم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻴﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﭼﻮﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﻫﺪﻑ ﻟﺬﺍ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴم عباﺩﺕ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻧﺴک عباﺩﺕﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻨﺎﺳک ﺤﺞّ
ﻭﺣج ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤق
اﺳﺖ.

ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،ﻟﺎ
ﺧﻴﺮفی اﻟﻌﻴﺶ
ﺍلاّ ﻟﺮﺟﻠﻴﻦ،ﻟﻤﺴﺘمع
ﻮﺍﻉ، ﻭﻋﺎﻟم
ﻨﺎﻃق ﺯﻧﺪگی
ﻮﺣﻴﺎﺕ ﻭﺍقعی
ﺮﺍ، ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳکی
که ﻓﻬﻤﻴﺪه ﻭﺑﺎ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮔﻮﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳکی عالم
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﺧﻴﺮ)
ﺗﮑﺎﻣل اﺳﺖ. گرچه
ﻣﻌنی ﻨﻴکی ﻮﺧﻮبی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻚ ﺧﻮبی
ﺒﺘﻨﻬﺎئی ﺰﻧﺪگی
ﻮﺍقعی ﺮﺍ
ﺗﺎﻣﻴﻥ کند ﻭ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. (ﺧﻴﺮ)
ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﻠﻘﺖ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌلی ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ ﻭﭘش ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ها ﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺘﻮﺍی ﻮﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ آﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﺮﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪه
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﻭﻳﺮﻭسی
ﺒﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﭙس
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﻮﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺍﮔﺮﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ،
ﺍﻧﮕﺎه ﮐﺎﻣل
ﺒﺸﺮﻯ ﺸﺪه ،
ﺍﻣﺎﺩه ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍلهی
ﻨﻴﺰ ﭘﺎﻳﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻣﺪﺍم ﺒﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺏّ اﻟﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﻪ ﻭ
ﺍﺳﻘﺎﻃﺎﺕ
ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺘﻤﺎم آﻥ
أﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮﺭﺍ،
تنها ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻮ ﺍﻣﺎﺩه ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﭽﺸم
أﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺒﺮﺳﻘﻒﻫﺴتی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻋﻠم
ﺰﻣﻴﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﺍﺯﻭﺟﻮﺩ
500 میلیوﻥ ﺴﺎل
ﺘﮑﺎﻣل ﺤﻴﺎتی
ﺪﺭﮐﺮه ﺯﻣﻴﻥ
ﺨﺒﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺒل اﺯﺍن نیز
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل أﺭﻭﺍح
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ژنتیکی ﭼﻮﻥ
ﻮﻳﺮﻭس ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺒﺮﺳﺪ،ﺑﺎﺯﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ،
ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺣﻴﺎﺕ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻨﺎﻣﻴﺪه ، ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮﻣﻴﺮﻫﺎ، ﮐﻪ گرچه
ﺣﻴﺎتی ﻮﻋﻀﻮﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎمی
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕﻫﺎ
نوعی قبلی
أتمی ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺷﺒﻪﻋﺪم که ﺩﺭ
ﺍﺯل آﻏﺎﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
کرﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎل ﻄﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪه ،
ﺗﺎﺑﻨﻮع
ﻮﻳﺮﻭس ﻭﺣﻴﺎت
ژنتیکی ﺮﺳﻴﺪه
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﻴﺎتی اﺯﺩﻳﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺸﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﺗﺤﻘﻴق
علمی ﺨﻮﺩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﻭﻗﺒل اﺯ ﺍﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ءﺗﻤﻰ، ﻭﻗﺒل
اﺯﺁﻥ ﻨﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻣﺎﺩه أثیرﻯ
ﻴﺎ إﺗﺮﻯ،
ﮐﻪﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﺩﺍﺧل أﺗﻤﻬﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺪﺍﺭند.
ﻭﻗﺒل اﺯ ﺁﻧﻬم
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
اﻳﻥﻴکی ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻗﺪﻳم ﻮﻗﺎﺑل
ﺪﺭﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺗﺼﻮﺭﺵ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮلی
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻴﺎتی
ﺘﺤﺖﮔﻴﺎهی
ﻮﺑﻌﺪ
ﺍﺍﻧﻮﺍع
گیاﻫﻯ ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎتی ﺒﺪﻭﻥ
ﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ،
ﻭﺍﻣﺎﺩﮔﻴﻬﺎﻯﻘﺒلی
ﻨﺎﮔﻬﺎﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺒﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﻥگوﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﭼﻨﻴﻥ
کرﺍﻣﺎتی ﻨﺸﺪه
، ﻭﻗﺒلا
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ،
ﺗﺎ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮﮔﻴﺎهی
ﻮﺗﺤﺖ ﮔﻴﺎهی و
ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮلی
ﻮﺍﺗمی ﻮ
أثیرﻯ ﻮﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ کسب
ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ. ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺪﻟﻴا آﻥ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ وک
رامات ﻭﺟﻮﺩﻯ
هستند،ﭼﻮﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻭﺟﺴم ﻮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪﺑﺎﻫم
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻓﺮق ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﻤﺨﺘﻠﻒﺍﻣﺎﺩه
ﮐﺮﺩه ﺑﻮﺩﻧﺪ. گرچه
ﺩﺭﮐلّ ﺒﺎ ﻫم
ﺸﺒﺎﻫﺖ کُلّی
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭلی
ﺒﺎﻫم ﻨﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ(ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ) ﭼﻮﻥﺎ
اﺴﺎﻥ ﺴﻴﺎه ﭘﻮﺳﺖ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺰﺭﺩﭘﻮﺳﺖ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖﺩﻳﺪه
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣتی
أﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ،
ﻣثلا ﺑﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺴﻴﺎه ﭘﻮﺳﺖ
ﻭﺳﻔﻴﺪﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺒﺎﻫم
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮعی و در
کورتکس هست که
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ،ﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻓﺼل ﻮﻳﮋه
ﺍﻳﺴﺖ، گرچه ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﺯﻫم ﺘﻔﮑﻴک
ﻮﺟﺪﺍ ﮐﻨﺪ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﺮﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺒﻮﺩ،ﮐﻪﻫﺪﻑ
ﺍلهی اﺯ ﺍﺯل
ﺘﺎ أبد ﺍﺳﺖ،ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺪﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻓﺼﻮل ﻨﻬﺎئی
ﺒﺸﺮﻯ،ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺭﻭﺵ
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﺍﺋﻴﻥ سلوک
عملی ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،ﺍﮔﺮﺑﺘﺤﻘﻴق
علم 300 ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﭙﻴﺶ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪه
، ﻭﺍﺯ ﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮنی ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﻭﺯ ﻃبیعی
کرﺩه ، ﻓﻘﻄ
ﭙﻨج هزار ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪه ،
ﻭﺍﻏﺎﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺸﺮﻭع ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺩم
ﭙﺪﺭ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ،
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﺍﻭﻟﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻋﺎﻣل ﺴﻠﻮکی ﺒﻮﺩه
، ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
آخرین و
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺒﺘﮑﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺭ ﺑﺸﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ،
ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺑﻮﺩه
، ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺭﺍه محمد
ﺭﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﭘﻴﻤﻮﺩه اند. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺘﺎﺍﺧﺮ برتری
و شرافت نوع
بشری
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭقُرّه ﺍلهی
آﻳﻨﺪه ، ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻳﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ کاﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ در ۵۵
ﻗﺮﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎم ﻘﺎم
ﻮ کنیه ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ خواهد
داشت و همان
سوشیانس سوم
موعود زردشت و
فارقلیط دوم
مسیح خواهد
بود. . ﻭﻯ
ﻤﻌﺎﺩﻝ تجلّی
ﻤﺎﺩﻯ و تجسم
انسانی ﻘﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻳﻨﺪه ﺭﺍ ﺍﻏﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﻳﻥ
کاﻣل آخر
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭽﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭﻃﻮل هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻗﺎﺋم
آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺮﻭﺵ ﻭﺩﻳﻦ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺳﻴﺪه
،ﻭﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎئم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ(ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺟﺒﺮﺍﺋﻴﻠﻰ)
ﻳﺎﺷﻬﻮﺩ نور
ﻗﺎﺋم اﻳﻦ
ﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻل
ﺒﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺒﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺍه ﻭﺭﻭﺩ
ﺍﻭ ﺑﻔﻮق عرﺵ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ (ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی )بر
ای نخستین بار
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭلی همه
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﺑﺎ(ﺳﺘﺮة
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ) ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭ ﻭﭘﺮﺩه ﭘﺎﻳﺎنی
ﺴﻠﻮک الهی
ﻴﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ با مرگ
قبل از مرگ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﻫﻤﺮﺍه
ﻋﻘل کُلّی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﺨﻮﺩ می
ﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﻠﻮل ﺼﻔﺖ
ﻭﺑﺪﻭﻥ عقل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻓﻘﻄ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
همرﺍه ﻋﻘل کُلّی
هستند،ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪه
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
اﻳﻥگوﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪه ﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪی زنده
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺘﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪه
ﺭﺍه ﺍﻭ
ﻣﻮﻟﺎﻋلِّ
ﺒﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻧﺪه ﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
گرﻭهی ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐﻋﺎلی
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. و
ﻓﻘﻄ ﺒﺮخی اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﻭﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺑﺮﻭﺵ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩه و ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﺷﺸم
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻗتی
ﺒﺮﺍﻯﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮشی ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﺭﺍه ﺻﻌﻮﺩ
ﺑﻌﺮﺵ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻭ ﮐﺎﺷﻒ
نخستین قُرّه ﺟﺪﻳﺪ
و هف تم ﻫﻔﺘم
ﺪﺭﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻥ ﻭﻗﺖ
ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃبیعی
نوع ﺒﺸﺮ،ﺑﺤﺪّ
ﺍﻋﻠﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪه ،
ﻭﺍﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩه ﻭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ که ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
هستند. ﮐﻪ
ﺍﺯﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
کامل همان
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺍﻏﺎﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺍﺩم
ﻮﺣﻮّﺍﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺍﻳﻥ عد ّه ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪه ،ﻭ(ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍﻳﺠﻰ)ﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
اﺯﺟﻬﺎﻥ ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﺍﺯﺍﻥ
ﭙس ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ و روش
های قبل محمدی
ﺒﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
بکار تربیت
نسلهای بالا
آمده نوع بشری
از حیوانات ادامه
میدهند. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺠﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﻘﺒﺎﺋل ﻮﺣﺸﻰ،
ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺒﻘﺎﻳﺎﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺑﺸﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻨﻮع
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﺷﺮﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ 300 ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﭙﻴﺶ، ﻣﻴﻤﻮﻥ اﺯحقّ
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﺯﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی
ﻤﻴﻤﻮﻧﻬﺎ،
ﺑﻨﺎم آﺩﻣﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻨﻤﺎ،
ﻭﺑﻘﻮل
ﺪﺍﺭﻭﻳﻥ
ﺤﻠﻘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻔﻘﻮﺩه ﺑﻴﻥ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮﺑﺸﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ،ﻭ
ﺭﻭﺍج ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﭘس
ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﻴﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺳﻴﺎﻫﺎﻥ
ﭘس ﺯﺭﺩ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎئی از
راه ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍهرچه
ﺑﻈﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻣﻴﺸﻮﻳﻢ،ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺩﺭﺣﺎل
( ﺘﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﺪﺭﻧﻮﻉ،) ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺩﺍﺭﻭﻳﻥ
ﻮﻳﺎ ﻗﺒل
ﻮﺑﻌﺪ از ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،ﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎ (ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻓﺮﺩﻯ)
موجوئدات ،ﮐﻪﻋﺮﻓﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻥ
کرﺩه ﺍﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺻﻮﺭﺕﻧﻮعی
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻨﺎﻥ
ﻮﻋﻘﻮل اﺳﺖ. ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺠﻬﻨم
اﺳﺖ ﻭﻧسخ
ﺒﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی که ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺑﺪﺳﺖﺍﻭﺭﻧﺪ.

ﺗﺎﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺤث
ﻣﺨﺘﺼﺮﻯﺪﺭﺑﺎﺭه
ﺧﻴﺮﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻄبیعی و تکامل
نیمه ارادی
انسان مطرح
ئشد ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯﻨﻮع
ﺒﺸﺮ(ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺍﺩه ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
که نیمه ارادی
گفتیم ) همان
خیر ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻄبیعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
اﺭﺍﺩه ﻭﻋﻘل
ﻤﺘﻮﻗﻒ نمی
ﺸﻮﺩ. ﻳﻌنی
اﮔﺮﮐسی
اﺯﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻮ نیمه ارادی سلوکی
ﻨﮑﺮﺩ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آینده
ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒل
اﺯ میمونها
ﻣﺸﻐﻮل ﺘﮑﺎﻣل
ﻄبیعی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ و اگر(
بشرط کافی) پس
از( شروط لازم )
از تکامل از
دید الهی
برسند. گرچه ﺑﺮخی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ،
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ خود
ﺑﺎﺯ ﻧﻮعی
ﺘﮑﺎﻣل شبه
اﺭﺍﺩﻯ ﺸﺨﺼﻰ
دارند،ﻭﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻋﺒﺎﺩتی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺯﺑﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻴﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻴﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺩﻭﺭه ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫم
ﻔﺮﻕ ﺑﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺎﺷﺪ،ﻧﻮع
(اﺭﺍﺩه ﺣﻴﻮﺍنی)ﺒﺎ
ﻧﻮع (اﺭﺍﺩه ﺍﻧﺴﺎﻥ)
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮﻭ
ﺩﺭﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺎﻟﺎ،
ﻭﺩﺭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺨصی ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻓﻘﻄ
(اﺭﺍﺩه ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ)،ﺑﺮﺍﻯ طی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻓﺼل
ﻨﻮعی اﻳﻨﺪه ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ هم
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪه ان
،ﺗﮑﺎﻣﻠﺎتی
اﺯﺧﺪﺍوند
ﻭﭘس
ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﺯﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺮه ﺭﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺧﺘم
ﺴﻠﻮک ﻮ بیمه ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
بخلق شاهدان
عرش رَحِمان ،ﻭمصونیّتﺍﺯﺟﻬﻨم
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ و قبل
بشری ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﺎ
ﻫﺮﻣﺮﺗﺒﻪﺍﻯ که
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ،
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮبشری
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯکه ئر
ولایت محمدی
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍه ﺭﺍ طی
کنند،ﻭﻋﻠﺖ مَحرومیّت
ﺍﻧﻬﺎ ئﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ قبلی
و ﮐﺎفی اﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﻘﺼﻮﺭ ﻭﺗﻨﺒلی
ﻮﮐم همّتی
آﻧﻬﺎ، ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﻘﺒلی اﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒلی
بشری کافی
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم را
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی
ﺪﺭﻧسخ
ﺒﺮﺗﺮبشری
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻣﺎﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺳﻠﻮک
ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻧﻪ
ﻭبی ﺤﺎﺻل
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺼﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻋﻤل کرﺩه ، ﻭلی
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
ﻤﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪه ،ﺩل
اﺯﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﮐﻨﺪه ﻭﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻛﺮﺩه ﺍﻧﺪ،ﻫﻤگی
آﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺎ ﻧسخ
ﺒﺪﺗﺮﺑﺸﺮﻯ
ﻮﮐﻤﻰ
ﺍﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻓﻌلی ﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪﺍﻳﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﮐﻤﻴﺖ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭﮐﻴﻔﻴﺖ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎه ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻧﻔس ﻭﺍﺳﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺯﻳﺎﺩﺗﺮﮐﺮﺩه
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی که ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺍﺯ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ،ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭه
و حتی صد باره ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻭﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻗﺮﻧﻬﺎ
ﻭﻗﺮﻧﻬﺎ ﻃﻮل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ،
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎنی ونوعی
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮﺑﺎﺯﻫم
گناﻫﺎﻥ عظیم
ﺘﺮ، ﻭﺑﺎﻋث
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﺮﺩﻡ،ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻥ عظیم
ﺘﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻣس
آﻧﻬﺎ
ﺩﺭﭘﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻔسخ و
گندیدگی گیاهی
وﺣتی ﻴﺮﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺍلهی
ﺪﻭﺭﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭﺗﺮﺷﺪه ﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ است ﮐﻪ
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث ،ﺩﺭﭼﻨﺪ
ﮐﻠﻤﻪﮐﻮﺗﺎه ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪﺯﻧﺪگی
ﻮﺣﻴﺎﺕ ﻭﺍقعی
ﺒﺸﺮﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻔﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ
ﺩﻭﮐس ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ،ﺍﻧﮑﻪ
ﮔﻮﺵﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﻭﻇﺮﻓﻴﺖ
ﻭﺍﺩﺭﺍک ﻮﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی و
کمال طلب اﺳﺖ. ﻭﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ لازم
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﻙ
ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮکی
ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ ،ﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﮐﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﻭﻋﻘل کُلّی
ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍلهی
در حدّ کفایت
ﺒﺮﺳﺪ،ﻭﭼﻮﻥ
اﺳﺘﺎﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.

ﺍﻣﺎﮔﺮﻭه
ﺩﻭم
اﺯﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺯﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺠﺎﻭﻳﺪ ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥاﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ولایت
ششم و آخر
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم هستند . ﮐﻪﻋﺎﻟم
ﻮ ﺍﮔﺎه ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ تجلیات
ﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻔﺮﺍلهی ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
عامل ﺨﻮﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻳنان
عالمند و ﻨﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪه ﻣﻄﺎﻟﺐﻋﻠﻤﻰ،
ﻭﮐﺘﺎﺏﺧﻮﺍﻥ
ﻮﺑﺎﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
اﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ،ﻗﺎﺑل
سب ﻫﻤﮕﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻘﻄ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺩﻭﺭه ﺳﺨﺖ
ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ(
ﻧﻔس امّاره) ،ﻭﮐﺸﺘﻦ
ﺍﻥ ﻮﺗﺤﻠﻴﻪ(
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ) ،ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺻﺎﺣﺐ تجلّی
الهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻳک
تجسّم انسانی
ﺘﺠلی اﻟﻬﻰ
شهود آخر خود
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺮﺍﻯﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ،ﻭﺣتی
ﺒﺸﮑﻞ ﺭﺟﻌﺖ
ﺣﺴﻴنی
ﺪﺭﺑﺸﺮﻳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺯ آﻥ ﻴﺎﺩ
ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍلهی
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
عنصرﭘﻨج ﺘﻥ
آل عبا ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
کامل هرﺯﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ، ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ عصر
آنهت ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺎم
ﺤَﺴَﻨﻰ،ﺩﻭﻣﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ را
ﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻣﻌﻴﺸﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍ،ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﺤﻴﺎﺕ،ﻳﻌنی
ﺒﺪﻭﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ نوع
ﺑﺸﺮﻯ بجهان
اﺳﺖ. ﻭﺍﻧﻘﺪﺭ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﺏّ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﻤﺎنند
ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻭﺿﺎع
ﻨﺎﻣﻔﻬﻮم ﻤﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭند،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮم اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ خو
انسان کامل
ﻤﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻌﺪ، ﺭﺟﻌﺖ
ﺣﺴﻴنی ﺪﺭﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺗﻮﻟﺪﻯ ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻴتی
همراه
ﺑﺎﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒس ﻋﻈﻴﻤﺘر ﺍﺯﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ ﻭ
امتیازات
نوعی ﺑﺸﺮﻯ،ﻫم
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ وّی آینده
خود ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺭﺍه ﺍﺑﺪﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. گرچه ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
آﻧﺎﻥ، ﺑﺎﺭﻭﺵ
سلوک ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹﺭﻭﺵ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻔﺮق کند.
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ ﻧﻮع
ﻔﻮق بشری ،ﺭﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻠﺎﺋک
گوﻧﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪه ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ در نوع
بشری هستند،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻮﺑﻌثت ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﭘﺎک ﻮﻣﻌﺼﻮم
ﺤﻴﺎﺕ ﻣﻠﺎﺋک
ﺼﻔت ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺘﻮﻟﺪ ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺍﻫند
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭﺣتی
اﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻗﺎﺑل
ﺘﺼﻮﺭﻣﺎ
ﺩﺭﭘﺎکی ﻮﻋﻘلی
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﻣﺎ ﻗُﺴّم ﺒﻴﻥ
اﻟﻌﺒﺎﺩ،
ﺍﻓﻀل
ﻤﻥاﻟﻌﻘﻞ،
ﻧﻮم اﻟﻌﺎﻗل أﻓﻀل
ﻤﻥ ﺴﻬﺮ
ﺍﻟﺠﺎﻫل اﻳﻥ گفته
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
نیزﺘﻔﺴﻴﺮﺷﺪه.
ﻋﺒﺎﺩ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺯﻋﻘل ﺠﺰئی ﻮ
ﺩﺭﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﻤتفاوت ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﻤﺨﺘﻠف
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ،ﺑﻌضی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﺎﻋﻘل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺯﻫﻢ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍلهی ﻮﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
متفاوت
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍﻋﻘل
کُلّی آﻧﻬﺎ،
ﺍﮔﺮ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ،
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬیی ﻨﺎم
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ،
ﺩﺭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻭﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻋﻤﻠس
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻨﻴﺰﺳﺒک ﺨﺎصی
ﺪﺭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄقی
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮخی
ﻔﻠﺴفی ﺘﺮ
ﻭﺑﺮخی علمی ﻮ
یا برخی ابتکارات
عملی در سلوک
دارند. ﻭ یا
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺬﻫبی
ﺘﺮ ﻭﺑﺎ ﻫﻴﺒﺖ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،
ﻭﺑﺮخی هم ﺒﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺷﻌﺮﻯ ﻮﻣﻮﺳﻴقی
ﻮﻏﻴﺮه ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳکی ﭽﻮﻥ
ﺤﺎﻓﻈ ﺘﻨﺰﻳل
ﺸﻌﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻳکی ﭽﻮﻥ
ﺴﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺘﻨﺰﻳل
ﻤﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻓﻠﺴفی
مناسب زمان
خود ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳکی
ﭽﻮﻥ ﺒﺎﺑ
ﺎﻃﺎﻫﺮ
ﺗﻨﺰﻳل ﺴﻠﻮک
عملی ﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕﺩﺭﺗﻘﺴﻴم
عقل ،ﻭﺍﻧﻮﺍع علوم
اﻟﻬﻰ، ﻧﺎشی
اﺯﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥﭽﻴﺰﻯ
که ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﻄﻮﺭ ﮐلی
ﺪﺍﺩه ﺷﺪه ﺍﺳﺖ،ﻋﻘل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
وکمال طلبی
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪﻋﻘل
کُلّی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴتی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪگی
ﻮلی ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻌﺪﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ ﻧﻔس أمّاره
ﻳﺎ ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻳﺎ
ﺭﻭح ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻋﻘل کُلّی کاﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭح الهی
است ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭح الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ قرآن
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻋﺎﻗﻞ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺠﺎﻫل اﺳﺖ که عبادت
قشری نماید. . ﺟﺎﻫل
غیرﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻭﻳﻌنی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻟﺬﺕ
ای شب نشینی
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍﺟﻬﻨم
ﺨﻮﺩ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﻏﺘﺮ
ﻭﮔﻮﺩﺗﺮ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻜﺘﺮ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی
ﺘﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳند
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﺑند
ﺑﺮﺍﻳﺶﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﻨﺎه ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،گرچه ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻋﺎﻗل
که ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺴﺎﻟﻜ
ﺒﺎﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺧﻮﺍﺏ ﺣﺮﺍم
اﺳﺖ، ﻭﻋﺪم
ﺴﻠﻮﻙ. ﺍﻣﺎ
ﭼﻮﻥﺒﺎ ﺗﻤﺎم ﻈﺮﻓﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﺎﻧﺪ ،ﮐﻪ
ﺣتی ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺒﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﺯﻋﻘل کُلّی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی او
ﺗﻤﺎم ﺸﺪه ،ﻭﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖﺟﺴم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭگرچه ﺳﻠﻮک
بیش ترﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺟﺴﻤﺶ ﺧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺴﺮ
ﻭ ﮐﻠﻪ ﺯﺩﻥ
ﺒﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺨﺖﺗﺮ،
ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺟﺴم ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﺑﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺰﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣتی
ﺨﻨﺪه ﺍﺵﻋﺒﺎﺩﺕ،ﻭﺍﮔﺮﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺣتی
گناﻫﺶﻫم
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻄﺎﻳﺶ
ﺻﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺧﻮﺍﺏ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺟﺴم
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ ﻔﻀﺎئی
ﻮﻣﻠﮑﻮتی
ﻮﻣﻌﺮﺍجی
رؤیائی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﮐﺎﺭﺗﻌﻠﻴم
آﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺨﺎﺹ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘلی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻭﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐثرﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﻗتی
ﺪﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
اﻟﻬﺎم ﻮ ﻭحی
ﻤﻴﻴﺎﻓﺖ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺧﻠﺴﻪ ﻭﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻮﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ
غیر ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻠﺤﻈﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺗﺎﻣّل ﻮﺗﻔﮑّﺮﻭﺗﻌﻤّق
ﻤﻴﻨﺎﻣﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﺭﻭﻥ اﻭ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺎﻣل
ﺪﺭﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ نوعی
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭس ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺍﻳﻥ ﻴکی اﺯ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮگ اﺳﺖ. ﺑﻬﺸﺖ
اول ﺩﺭﺭﻭﺯ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖﻭﺍﺩﺭﺍک
عقلی
ﻮﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ و بهشت
دوم شبها در
رؤیاها. ﻭﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
دیگر ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ
،ﻟﻤﻥ ﺨﺎﻑ
ﻣﻘﺎم ﺮﺑّﻪ
ﺟﻨّﺘﺎﻥ ﻮ ﻣﻦ
ﺩﻭﻧﻬما ﺟﻨﺘﺎﻥ
. ﻭ ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ عرشی
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ،
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭﺑﻬﺸﺖ
که ارم ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ هم
ﺠﺎﻫﻞ،
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺸﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ،ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ . ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺸﺐﺯﻧﺪه ﺩﺍﺭﺷﺒﻬﺎﻯ
اﺣﻴﺎﻯ
ﺮﻣﻀﺎﻥ ﻮﻏﻴﺮه
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻧﻮعی
ﺸﺐﻧﺸﻴنی
ﻮﺑﺎﺷﮕﺎهی
ﻮﺧﺴﺘﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺏ ﺩﺭﺭﻭﺯه
ﻓﺮﺩﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻤﺎﺯﻫم
ﺪﺭﺷﺐ ﺯﻧﺪه ﺩﺍﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻧند
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨکر ده اند
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺤﻘﻪ ﺍلهی
ﻨﺒﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستند. ﻭ
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯﺧﻮﺩ،
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﺮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺩﺭﺗﺎﺭﻳکی
عدم ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﻫﺮ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔ س أمّاره
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺮﺻتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﻯ
ﺒﺎﻧﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺮﺍه
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺤتی ﻘﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻧﻔﻮﺫ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺸﺶ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ،
ﻓﺮﺻتی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﺒﺴﺎﻟک ﻨﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﻠﻒ ﭼﺮﺍنی
ﻤﻌﻤﻮلی
ﻨﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
بی ﺘﻤﺮﮐﺰ،ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﭼﻨﻴﻥ
اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯﺪﺭﻧﻤﺎﺯﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﮐثرا
ﻧﻘﺸﻪﻫﺎﻯﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎم الهی
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺠﻬﻨمی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻨﻈﻴم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭﺫﻫﻦ،ﻭﺗﺮﻙ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻧﻔس ،ﻭﺣتی
ﻄﺮﺩﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﮐﺸﺘﻥﻨﻔس أمّاره
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤئنّه ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ،ﻭﺍﻳﻥ
ﻔﻘﻄ ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﺯﺳﺎﻟک
اﺳﺖ،ﻭﺭؤﻴﺎﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.

ﻤﺎ ﺑﻌث
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺒﻴّﺎ
الاّ ﻋﺎﻗﻠﺎ،ﺣتی
ﻴﮑﻮﻥ عقله
ﺍﻓﻀل ﻤﻥ ﺠمیع
ﺠﻬﺪ
ﺍﻟﻤﺠﺘﻬﺪﻳﻥ ﻘﺒلا
ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺷﺪه ،ﮐﻪﻫیچ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺠﺰ
ﮐﺎﻣل ﻮﻋﺎﻗل
ﺒﺎﻋﻘل ﮐلی
شهود ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺨﻠق ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﺎنی ﻴﺎ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻋﻘل
ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭﻋﻠﻮﻯ یلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ،ﻭﻋﻘﻞﻣﺴﻴح
عقل ﺸﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ،
ﻭﻣﺤﻤﺪیان
کامل با
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ عقل
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
هستند. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻫﻢ،ﻫﻤگی
عقل کُلّی ﻴﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺭﻭﺡ القدس ﺍلهی
ﻮﺟﺒﺮﺋﻴل روح
الأمین ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. گرچه ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻋﻠم لَدُنّی
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﻧﻴﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻣﮑﺎﻥﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺎﻫم
ﻔﺮق ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻋﻘل
ﻤﺤﻤﺪ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ سطح
عقل عرفانی
است و نه سطح
علوم تکنیبکی
و فیزیکی. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻌﺪﻯ،
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺼﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﻈﻬﻮﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﻇﻬﻮﺭ تجسّم انسانی
ﻗﺎﺋم
آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ،
ﻋﻠﻮم اﻟﻬﺎمی
ﻮﻋﻠﻮم ﺴﻠﻮکی
ﻮﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺘﺼﺮّﻑ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺍﻳﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺑﺮﺗﺮﻯ،علیّ
اﺯﻣﺤﻤﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
نظریّات
عرفانی
وتنریلات
منطقی ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥﺒﻌﺪﻯ
اﺯﻣﻮﻟﺎعلیّ
اﺳﺖ،ﻳکی اﻳﻨﮑﻪعلیّ
ﻔﺼل نوعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﺼﻞﻧﻮعی
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺯﻳﺮﺍعلیّ
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﮑﻤﺎل ﻨﻬﺎئی
نوع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. دیگراﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عبقلی ﺒﺮﺗﺮ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎﮔﺬﺷﺖ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
فصول ﻨﻮعی
ﺠﺪﻳﺪ ،ﺍﺯﺳﻄح
عقل ﺠﻤﻌی
عمیق ﺘﺮ و سطح علم
جمعی بشر و سلیقه
فرهنگی و
تمدّنی برتر
برخوردار
میگر دد. و
امام زمان هر
عصر باید با
مردم آن عصر و
بر حسب سطح
عقل جمعی و
علم وفرهگ
جمعی جدید قوم
و عصر خود
صحبت بکند. بجز
این دو مورد همچنان
محمد برتر از
علی وکاملان
محمدی بعدی
است لذا
شهودهای
مرتضوی و
مصطفوی همیشه
از شروط قبلی
شهود قائم
میباشد. زیرا
هم کاشف قرّه
قائم و صاحب
افتخار تاریخی
و حقّ تقذّم و
اولویّت است و
هم علم سلوک
الهی قدرت
تصرّف بیشتری دارد.
لذا کاملان و
امامان زمان
حدّ أکثر که ار
سالک را باهم
تعلیم میدهند
ولی پیامبر نه
سالک در
اختیارتعلیمی
داشت که تعداد
که ار مسأله
ازدواج و زن داشتن
مسلمانان
نیست که این
سمبول ظاهری
اعراب شهوت
ران بعدی شده
و چنین استناد
بگفته پیامبر
میکردند.

امام
ادامه میدهد
عقل چنین
پیامبری برتر
تمام مجتهدین زمان
بیشتر است. این
عقل برابر
محمد وهر کامل
محمدی است ونه
علوم مناسب
زمان . ومجتهدین
ملاّها و درس
خوانها
نیستند که جهد
و تلاش
وفداکاری کشتن
نفس امّاره
خود نمی کنند. ولی
سالک واصل
انجام میدهد. مجتهدان
طول زمانها
تنها کاملان
ولایتهای
ششگانه بویژه
ولایت محمدی و
در هر زمان
هستند و مدرک اجتهاد
آنها نیر
تأیید
مجتهدان غیر
سالک قبلی
نیست که پس از
ختم چند کتاب
با علوم فلسفی
و زبان عربی و
غیره مجتهد
محسوب شوند. اینان
کورانی هستند که
مدرک بینائی
بکوران دیگر
میدهند . مجتهد
کامل وواصل
الهی است که مدرک
او شهود قائم
و عرش رَحِمان
اوست و برای
پیروان او
مدرکش عقل کُلّی
االهی و علم
لدنّی و تجربه
فنّ سلوک و
قدرت تصرّف و
بخصوص تمرکز
در صورت آنها که
منجر بکسب
شهود از
مجموعه
سمبولهای
برتر محمدی
میشود و این
معجزه آن و دلیل
الهی آنها است.
و الاّ اگر
مدّعی کامل
محمدی صادق
نباشد که بشهودی
نمیرسانند. وما
أدّی العبد
فریضة من
فرائض الله
حتی عقل عنه و
چنین مجتهد
عاقل و عالمی
هرگاه فریضه
ووظیفه ای
سلوکی انجام
داد و بهر یک و
بهر یک از
شهودهای واجب
رسید برداشت
عقلی خاصی از
آن میکند. این مجتهد
سالک الهی است
و عقل او نیز
عقل جزئی ایدآلیستی
و کمال طلبی
است که بر
داشتهای برتر
عقلی در عبادت
بیشتر و تزکیه
بیشتر و تعالی
در شهود
سمبولهای محمدی
را مییابد . و
برای او فریضه
ادامه سلوک تا
شهود قائم
برقرار است و
اکر عقل برتر
نیر که مییابد
چون هر سمبول
شهودی مراتب
ولایت محمدی
خود دارای
نوعی عقل و
سطح برتر از
قبلی است. و لی
همه کاملان
واصل عقل کُلّی
قائم را دارند
گرچه فریضه ای
ندارند . ولی
خواب و بیداری
و هرگونه
زندگی بکنند و
تفکّر نمایند بر
داشتهای علمی
و الهامی دارند.
ولی عقل کُلّی
قائم را همگی
آنها ندارند که
برترین عقل
نوع بشری است
و شببیه بهم و
از سرچشمه
قائم ربّ النوع
پس از شهود
آنها بدست
میآورند .

یا هُشام
قال رسول
الله(ص) اذا
رأیتم المؤمن
صموتا فأدنوا
منه فأنّه
یلقی الحکمة و
المؤمن قلیل
الکلام کثیر
العمل و
المنافق کثیر
الکلام و قلیل
العمل پیامبر گفته
است اگر مؤمن
خموش و ساکتی
دیدید به او
نزدیک شوید
زیرا وی دهنده
و القا کننده
حکمت و علم
سلوک و رَحِمتهای
عقلی است. که مفید
سالکان
میباشد. و
مؤمن کم حرف
عملش بیشتر
است و سالک منافقی
که حرفش زیاد
است عملش ناچیز
میباسد این
مؤمن مورد سفارش
کامل محمدی
است و نه سالک
اوم کننده
زیرا سالک نه
اجازه صحبت
دارد و نه
قئدرت تعلیم
کسی را دارد و
خود درگیر
مشکلات خویش است
. باید نخست گلیم
خود را از آب
دریای سلوکی
بیرون بکشد و
خود بجائی بند
باشد و بشهود
قائم و کمال و
عقل کُلّی
رسید و سالک
هنوز حکمتی ندارد
بگوید. اما
این مؤمن که کامل
محمدی و
بازگشته بخلق
است چنین صلاحیّت
و اجازه و
قدرت بیان و
ماده گفتار و
حکمت دارد که باید
بوی نزدیک و
دنو کرد. یعنی
خود را کوجک و
حقیر در برابر
او شمرد. سالک
در دوره سلوک
صوم یا روزه
دارد یعنی اوم
و دوره سلوک
رمضانی الهی خودرا
میگذراند. این
کامل محمدی
صمت و صوم و
سکوت دارد که پایان
سلوک میسّر
نوع بشری در
کلاس ششم خود
را دارد. و
آنگاه دیگر
فرائض و اعمال
سلوکی نمی پردازد.
صوم سالک در
مقابل صمت
سالک است. این
کامل پایان
یافته و فارغ
التحصیل از
نوع بشری است
در صوم و اوم
یا روزه
رمضانش دوره
سلوک افطار
رمضانی خود را
کرده و فطر و
فطم و شکستن
روزه و عبادات
واجب را نموده
و صمت او
پایان سلوک
واجل الهی نوع
بشری او است. و
لذا فرصت رسیدگی
بدیگران و تعلیم
وهدایت آنان
را دارد و ار
سرچشمه الهی
عقل کُلّی و
علم لدنّی و
تجریه سلوکی و
الهامات و
شهودهای عقلی روز
مرّه دارد و
باید به او
تقرّب جست و
کوچکی کرد و
این متقرّیان
سالکان مستعد
سلوک الهی هستند.
کاملان پس از
بازگشت بخلق
در تفکّرات و
ریاست روحانی
خود بر چند
پیرو متعهّد
خود دارد. و
چون پادشاهی
بر تخت نشسته
و بین دیگران
رفت و آمدی ندارد
و مگر دیگران
بآنها مراجعه
کنند. لذا
عزلت کاملان
پادشاهی است
وعزلت سالکان
بندگی و تسلیم
وفروتنی بخدا
و پیر کامل
است. مؤمن کم
حرف و پرُعمل سالک
جدّی است که هرکه
بیشتر در عزلت
سلوکی خود عمل
تجرید نفس و
تخلیه آن
میکند . حرف
زدن کشتن وقت و
عمر عزیز است
و محرومیّت احتمالی
از پایان سلوک
الهی. اما
منافق که همان
سالک کاذب در
پیمان با پیر
کامل است که بجای
تسلیم و اطاعت
دارد تمرّد و
جاسوسی برای
غیر سالکان و
دشمنان پیر
خود مینماید. اینک
عملی هم أندک
دارند و فقط برای
تظاهر و
ریاکاری است که
مطرود جامعه
ایمانی و
طریقت نشوند. همیشه
هم در مراسم
عمومی پیر
کامل حاضر
هستند. تا حدّ
أکثر افراد
اورا ببینند. اما
عزلت و سلوک و
تسلیم در
تنهائ ی فراری
هستند و بین
مردم میروند و
متظاهر
بایمان و مشغول
فریب آنان و
احتمالا سر
کیسه کردن
دیگران است. اما
ملاّهای مذهبی
که سلوک و
شهودی ندارند
حتی عنوان
منافق را هم
ندارند و بنظر
من نوعی منافق
با خدا و
جامعه دینی
خویش هستند اگر
که بدتر از
منافق نباشند.

یا هُشام
أوحی الله
داود قل
لعبادی لا
یجعلوا بینی و
بینهم عالما
مفتونا بالدنیا
فیصدّهم عن ذکری
و عن محبّتی و
مناجاتی خداوند
بداود نبیّ وحی
فرستاد که ببندگان
سالک و مستعد
من بگو که بین
من و خود شان
علمای فریب
خورده و عاشق دنیا
قرار ندهند ز
یرا منافع از ذکر
و سلوک در
سالکان
میباشند
ومانع محبّت
آنها نسبت بخدا
و مناجات و
مکالمه آنها
با خداوند
میگردند . حدیث
ووحی الهی هر دو
اجازه وجود
علمای غیر
مفتون بدنیا و
فریب نخورده و
غیر کاذب را
میدهد که بین
سالکان
ومستعدان با
خدا باشند. و
اینان فقط
عالمان حقیقی و
شاهدان آگاه
عالم از شهود
قائم و دارای
عقل کُلّی و
علوم سلوکی و
لدنّی هستند. این
کاملان با مقام
حسینی اول این
سمبولهای
شهودی پنج تن
آل عبا ووساط
محمدی و أهل
بیت و آل و أهل
او هستند که بین
سالک و خداوند
وسیله وواسطه
قرار میگیرند و
صورت آنها اولین
تجلی الهی
برای سالک است
و پس از مدّتی
سالک بشهود دوم
حَسَنی و امام
عصر زمان سالک
در رؤیا و
شهود قرار
میگیرد و تا
قائم سفر بخدا
ادامه دارد
وهمیشه فکر و
ذهن سالک با پیر
است و همیشه
فکر و تفسیر
وهدایت و
تعبیر احوال
سالک همچنان
از پیر کامل
میگیرد. و
تنها عنصر
مجسّم الهی در
دنیا برای
سالک همین پیر
کامل بمعرفی
خداوند است . وچون
سالک بشهود
سوّم فاطمی
مادر هستی نوع
بشری رسید سه قرّه
شهودی را یافته
است پیر اورا
طلاق و مطلق
با سه قروه آزاد
از تعهّد
سلوکی او
میکند. و
تدبیر مستقیم
الهی بر سالک
بوسیله
سمبولهای
ملکوتی و
شهودهای بعدی
طریقت الهی است
که هر کدام
خود ربّ الفصل
و مربّیِ الهی
برای سالکان
موفق نوع بشری
هستند. اما
اگر پیر کامل خواست
و استعداد
بیشتر تا نجات
را در سالک
دید سالک واصل
بشهود سوم را
نزد خود نگاه
میدارد و تا
نجات و شهود
قائم پیش
میرود . وپیر
کامل در این
کار خود نیز
از خداوند
الهام و دستور
دارد که سالک
را آزاذ کند
یا با خود
نگهدارد. زیر
اگر سالک چنین
استعدادی و
شانسی را
نداشت پیر کامل
بسالک دیگری
میپردازد تا
شاید دیگری را
هم حدّ أقل
بشهود فاطمی
برساند و
کاملان حدّ
أکثر که ار
نفر را پیر
عامل ندارد و
اگر قادر
بعالت و تکمیل
و اصلاح آنان
نباشد یکی هم
کافی او میباشد.
ولذا قرآن از دوتا
دوتا و سه تا
سه تا و جهار
تا که ار تا زن
نام میبرد. که همراه
عدالت و سلوک باشند.
و الّا یکی هم
کافی است. و
تفسیر ازدواج
از این آیه و
طلاق بعد از
سه قروه که آنرا
خون ریزی زن
مطلقه
میدانند . گرچه
مصرف اجتماعی
این حکم در
ظاهر قشری آن
مفید نظم جامعه
هست ولی هدف
آیه دستور العمل
بکاملان الهی میباشد.
غیر کالملان که
خود مانند
ملاّهای مدهبی
قشری غیر سالک
در تمام ادیان
غیر سلوکی شاهد
قائم کلاس ششم
نهائی سلوک و
کامل بازگشته
بخلق نیستند . و
خود را فریب داده
و خدا و مردم
را نیز فریب میدهند.
که چون چند
فقهی و
نظریّات قشری
امثال خود را در
گذشته خوانده
اند پس عالم
هستند. و کتاب ورساله
و دستور
العملهای عبادی
مذهبی خود را
میدهند که سراسر
باطل هستند
حتی اگر بقول پیامبر
اتفاقا حرف
درستی زده
باشند باز
نادرست است و
هیج نتیجه
سلوکی وتزکیه
نفس در عبادات
خود با
دستورات ملاّ
ها حاصل
نمیگردد و چون
آنها خود شاهد
قائم نیستند و
نفس آلوده مستعدّان
برای سلوک دورتر
میکنند. همگی
آنها درباره
وجود عارفان و
سالکان و
ریاضت در راه
لقای خداوند اظهار
عقیده میکنند
و عذر بدتر از گناه
میآورند که این
چنین عبادتها
و احوال
عارفان أمری
شانسی است که خداوند
ببرخی داده
است. یعنی خود
ملاّ ها چنین
شانسی و سعادت
و استعدادی
برای تقرّب
بخدا ندارند ولی
معلوم نیست
چرا مستعدان
برای تقرّب
بخدا از این
عارفان و
ریاضت کشان
استفا ده
نکنند و دنبال
ملاّهای غیر
سالک بیفتند . و
لذا این
ملاّها خود را
بمردم و سیاست
بازان و حتی
بدتر از آنها
فروخته اند و
در طول تاریخ فتنه
های اجتماعی و
کشتارهای
جمعی و تحوّلا
سیاسی و نظامی
و استبدادی را
همین ملاّها آلت
دست ووسیله
ظالکان و
دیکتاتورها
بوده اند. و یا
چون گهگاه خود
باعث آن
میشوند و خود
حاکم بزور و
بر فکر و اراده
و حقوق بشری و
الهی مردم
مسلّط شده اند
. و لذا اینان
بد تر از
منافقان
هستند گرچه هر
مخالف خود را
منافق میخوانند
و فتوای مرگ
میدهند. این
ملاّها اگر
بین عابد یا
سالک با خدا
قرار بگیرند
مانع از ذکر و
سلوک الهی و
مانع از عشق
ورزی سالک بخدا
و مانع از
مکالمه
مستقیم سالک با
خداوند در
مناجات و
کمالات دل بدل
و نجوای آنها
با خداوند
میگردند.

اولئک
قطّاع الطریق
فی عبادی انّ
أدنی ما أنا
صانع بهم أن
أنزع حلاوة عبادتی
و مناجاتی من
قلوبهم این
عالمان فریب خورده
دنیا و فریب دهنده
مردم وخدا ره زنان
بر سالکان و
مستعدان سلوک
الهی هستند . چون
شیطان و نفس
امّاره خود
سالک هستند که
کارشان ره زنی
و جلب نظر
سالکان از خدا
وگوش دادن
بوسوسه های
باطل و مذهب تراشی
و قهقرا سازی
آنها میگردند.
و لذا من الهی
با آنان چنان
میکنم که شیرینی
عبادت
ومناجات را از
دل آنها
میگیرم. و
اینان منظور
این علمای کاذب
و فریب کار
نیست که مدتّها
است لذّت
عبادت و سلوک احتمالی
را نمی فهمند گرچه
لذّت بازی های
فکری
ومعلومات
کسبی حقیر
فلسفه ومنطق
ارسطوئی و
اصول و کلام ارسطوئی
همچنان لذّت
میبرند که نه
فقط روح محمد
و خداوند را
ناراحت
میکنند بلکه ارسطوی
مادی را هم
ناراضی کرده
اند. منظور از
غضب خداوند و
فراموشی لذّت عبدی
همان مستعدان
سلوک الهی است
که اگر پیر
کامل و از خدا
بازگشته ای مراجعه
نکنند که مورد
تأیید خداوند
باشد عبادت
آنها قشری و
سراسر تعصّب جاهلانه
وکور ماندن از
شهود تجلیات
الهی هفتگانه
قرار میگیرند
و از نمار خود
نه فقط لذّتی
نمی یابند که لذّت
نفسانی خود را
مییابند، ولی لذّت
شهودی و تکامل
و رضایت الهی
را ندارند که مشرک
هستند. ومسخ
میمون وخوک
بقول پیامیر بهترین
مسخ آنان
خواهد بود که مار
ومور و سوسک
هم میشوند و
میلیونها سال
طول میکشد که دوباره
و حتی صد باره
بنوع بشری و
همین سلوک الهی
فرمان کن
فیکون از أزل
تا أبد را انجام
بدهند که همه
موجودات بسوی خداوند
باید بروند
ومیروند.

یا هُشام
من تعظّم فی
نفسه لعنته
ملائکة
السماء و ملائکة
الأرض و من
تکبّر علی
أخوانه و
استطال علیهم
فقد ضادّ الله
و من ادّعی ما لیس
له فهو أعنی
لغیره إی هُشام
سالک بدان
کسانی که خود
را بزرگ
ببینند و
تکبّر داشته باشند
فرشتگان
آسمان و زمین بر
آنها ها لعنت
میفرستند و یا
اگر با
برادران
ایمانی خود
تکبّر کند و
زبان درازی و
دست درازی
نمایند با
خداوند دشمنی
کرده اند. و
هرکس که مدّعی
چیزی شد که ندارد
برای دیگر ان
باعث عناء
وزحمت بیشتر
میشود این
عالمان فریب
کار مذهبی
هستند که خود
را برای
دیگران بزرگ
می نمایند و
آیت الله
میخوانند و
همیشه دست خود
را جلوتر برده
که بوسه برآن
زده شود. و
الّا کاملان
الهی در تواضع
شهره آفاق
هستند منتها غیر
سالکان را زیاد
بخود نزدیک
نمی کنند مگر
أزمایشات
ادراکی و عشق بسلوک
و خدا جوئی
خود را قبلا
داده باشند. اما
سالکان
تکبّرشان بر
برادران
ایمانی و هم
سلوک آنها
ممکن است
نتنیجه پیش
رفتهای أندک
آنها در
شهودها باشد. که
اینان فخرشان
بر دیگر
سالکان دشمنی
با خد ا است. کاملان
هیچ گاه با
معصومیّتی که دارند
و اخلاق الهی وصبر
سلوکی که مینمایند
هرگز دشمنی با
خدا نمی تواند
داشته باشند. تنها
این عالمان
سوء مذهبی و
آخوندهای
قشری تمامی مذاهب
و ادیان هستند
که فریب کار و
غیر سالک و
تزکیه نشده
نفس و جاه طلب
و فریبنده خود
و خدا و مردم
بی نوای خود
میباشند. که تأکید
امام از مطالب
حدیث آمده است.
بخصوص این
جمله بعدی از
امام کاظم که میگوید
هرکس که چیزی
ندارد و
مدۀّعی آن شود
باعث زحمت
دیگران هم
میگردد . ادّعای
کاذب در
دارندگی مال
ومنال باعث زحمت
کسی نیست اما
داشتن ادّعای
شهود الهی و
مراتب تجلی و
حقّ فتوی و
قضاوت و دادن
رأی شرعی و
دیکر أباطیل
ملاّهای مذهبی
کاذب در تمام
مذاهب شیعه و
سنّی هستند و
ادّعای باطل
آنها باعث
زحمت دیگران ومستعدان
برای عبادت
الهی و سلوکی
هستند که فریب
خورده اند
زیرا ره زن
آنها مانع از
لذّت عبادت و
مناجات آنها
میشود بجای
رفتن بحجّ سلوکی
آکبر و حقّ و
حقیقت الهی در
قائم آنها را بجنگ
با مسلمانان
فریب خورده دیگر
و بیماری
چنونی و روانی
مرگ طلبی و
رفتن طفال
بروی مین های
انفجاری می
کشانند. زحمت دیگران
در تلف دادن
رامات و امانت
بشری کنونی
خداوند بآنها
و دوچار محرومیّت
های شهودی . بالأ
خره بجهنّم
های مکرر رفتن
ومسخهای
ناراحت کننده
دیگر است. ولی
کاملان الهی
مستعدان را
بنجات از نوع
بشری و از کارماها
رساندن
بلذّتهای
دیدار مراتب
تجلیات الهی عقلها
و احوال الهی
بی نظیر
ملکوتی و
جبروتی میبرند
و باعث خدمت و
سعادت أبدی
پیروان خود
میشوند.

یا هُشام
اوحی الله
داود حذّر و أنذر
إصحابک عن
حُبّ الشهوات
فإنّ
المعلّقة قلوبهم
بشهوات
الدنیا
قلوبهم
محجوبة عنّی وحی
خداوند بداود است
که دوستانت و
پیرامونیانت
را بر حذر کن و
اخطار بده که از
شهوت پرستی
دوی کنند زیرا
کسانی که دل
بشهوات و
لذّتهای دنیا
داده اند هرگز
دیدار مرا
نخواهند داشت.
دلی که بجای
محبوب الهی
بودن توجّه
بامور دیگری
بنمایند
محروم از
دیدار دوست
میمانند. پیامبران
همیشه این دو
وظیفه را
داشته اند که (
تحذیر و برحذر
کردن و إنذار)
و اخطار نمایند
هشد ار و
اتخطار و
اتمام حجّت در
بیان خطر جهنّم
و قهقرا رفتن
است. اگر که سلوک
الهی وتکامل
ننمایند . سلوک
الهی أمری در
اخیار آزاد هر
کس است تا اگر
بخواهد
ببهشتهای
الهی برود. تحذیر
و برحذر کردن
و اعلام خطرات
عدم سلوک الهی
است . اما
أنذار که بر
حذر کردن هم
تفسیر شده که هست
معنی دیگری
نیز دارد که در
سلوک همان (
نظر دادن) و
دادن اجازه
توسّل به صورت
شهودی این أنبیا
وکاملان
بدیگران تا
زنده هستند
میباشد. اینان
که صورت شهودی
و نظر برای
تبصّر و توسّل
میگیرند سالکان
هستند که نه
فقط دوستان
وخویشان داود
و کاملان
هستند. که آنان
مدتها است از
پیامبران
بازگشته
بمیان خود دور
شده و خویشان که
آنها مدتها
است از آنها
دور شده اند. پیروان
سلوکی و
مستعدان
شهودهای الهی هستند
که إنذار و
نظر بازی آنان
مطرح است و در
تزکیه نفس ترک
دنیا و هر چیز
دنیوی
مینمایند که شرط
اساسی برای
سلوک آنها است
گرچه ترک دنیا
با شهوات و
لذّت ان برای سالک
بسیار سخت است
و در حکم مردن
است ولی اگر
عشق محبوب
الهی در کار
باشد این مردن
هرگز احساس
نخواهد شد که انسان
برای محبوب
دیدار قائم باید
مرگ قبل از
مرگ را
داوطلبانه بپذیرد
و نفس بشری خود
را فدا نماید
ولو اینکه بخلق
باز نگردد که از
انبیا بوده
باشد.

یا هُشام
ایّاک و الکبر
علی اولیائی و
الإسطالة
بعلمک فی مقتک
الله فلا
تنفعک بعد
مقته دنیاک
ولا آخرتک
مبادا أی هُشام
بر عاشقان من
و اولیایم
تکبّر بفروشی
و دست درازی
یا زبان درازی
کنی که مورد
نفرت خدا قرار
میگیبری
آنگاه هرجه هم
داشته باشی و
بخواهی با آن
جبران کنی
فایده نخواهد
داشت. هر که از
امور دنیا در
مال و علم و
عبادت داری و
هر که از آخرت
و روح کرامت و
باالقوّه ها و
أندوخته های
در ژنتیک روحی
داری از دست
میرود . این
سفارش امام دوطرفه
است. طرف اول
آن همراه با
اعلام خطر است
مبادا أی
انسان غیر
سالک و یا
سالک که بر اولیای
الهی کاملان
بازگشته بخلق
در حوزه امام
زمان خود
تکبّر بفروشی
و بآنها بی
اعتنائی کنی و
احترام
نگذاری. یا
آنقدر خود را
بزر گ و عامل
بدانی که فکر
کنی نیازی
بگوش ادن و تسلیم
و سر سپردگی
بپیر کامل
نداری. رویه دوم
خطاب بکامل
الهی است که مبادا
باولیای عاشق
خدا و مستعدان
سلوک الهی را
نادیده بگیری
و الاّ هرکه در
دنیا کسب کردی
از دست میدهی. چنین
نیست که کاملان
الهی بیمه شده
الهی هستند و
در معرض خطر
هیچ تهدیدی
الهی و غیر
الهی نیستند
آنها آزاد
بوده و اختیار
دارند که بسالک
و عاشق خدا
توجّه بکنند
یا نکنند . زیرا
اینان خود
مشتاق دیدار
مستعدان
هستند ولی
شایسته کم دیده
میشود و اگر
بود بایسته نیست
و مطیع و جامع
الشرایط پیدا
نمیشود. صبور
راه سلوک بین
آنها آنقدر کم
است که بقول پیامبر
از هر که ار صد
هزار نفر سالک
یکی بمقصد
میرسد . ( مَقت )
نفرت است و
نقمت انتقام
الهی و غضب او
است. زبان
درازی دیگران
باولیای الهی
بقول امام بخاطر
أندکی علم و
آگاهی و دانش
کسب آنها است که
تصوّر میکنند
بمرزهای
شناخت وکمال رسیده
اند. در حالیکه
اینها امور
دنیوی هستند و
جهنم پروری و
قهقرا بر و
دشمن شهود و
تکامل جستن
میباشند. ویا
باصلاح
صوفیّه حجاب
أعظم در راه
شهود الهی و
سلوک هستند.
و کن فی الدنیا
کساکن الدار لیست
له انّما
ینتظر الرحیل در
دنیا که هستی چنان
باش که موقتا
در خانه ای
مستقر شده ای که
منتظر دستور حرکت
کاروان هستی و
مرگ در پس
خویش داری . رحلت
بمعنی مسافرت
و رحیل و یا
مرحله جدیدی
یافتن است که نجات
در صورت فوق
بشری آینده و که
قهقرا و نسخ
ومسخ های دیگر
بجهنّم جهان . کاروان
هستی از أزل
راه افتاده خیلی
ها غافل شدند
و عقب ماندند
و گرفتار
کارماها گردیدند
تا شاید روزی
بکاروان پیش
رفته برسند.

یا هُشام
مجالسة أهل
الدین شرف
الدنیا و
الأخرة و مشاورة
العاقل
الناصح یُمن و
برکة و رشد و
توفیق من الله هم
نشینی أهل دین
سالکان
وکاملان
افتخار دنیا و
آخرت میباشد و
مشورت با عاقل
ناصح برکت و
تکامل و توفیق
رسیده از خدا
است. أهل دین
فقط کاملان
الهی هستند که
تزکیه نفس کرده
و بخلق
بازگشته اند و
نه ملاّهای ملبّس
بلباس روحانی
و ابلیسان زمان
برای مستعدان
سلوک الهی . بخصوص
این ملاّیان
هم نشینی با
رقیبان خود راکه
از مذاهب دیگر
و حتی از مذهب
خودشان منع
میکنند. شرف دنیا
فقط افتخار
شخص نیست که این
ارزشی هم
ندارد و
متناسب طرز فکر
و مقام عقلی و
تکاملی است که
افتخاری دارد .
شرف همان
سیادت و آقائی
و آریائی شدن
شخص در سلوک الهی
است. جستن
شهودها و رَحِمتهای
عقلی الهی در
دنیا و جستن
تکاملات و
کرامات الهی برای
پس از مرگ
ونوع فوق بشری
است. مشورت
تنها کسب نظر نیست
که مسؤلیت
بهمراه داشتن نیز
هست. اگر نظر
مصلحت را
مشاور گفت
برای شخص از
لحاظ خداوند و
تکامل و مصلحت
های آینده خود
مسؤلیت ساز است.
و لذا مسؤلیت
با طبیب برای سلامتی
جسم و یا با مطلعین
دیگر برای تأمین
زندگی بهتر
سالک ، باز درست
است ومقدمه کار
سلوک الهی
بعدی است. ملاّیان
مذهبی ولی لامذهب
الهی جائی برای
مشورت کسی
باقی نگذ ارده
اند و هر که که بخواهند
بگویند باید
همان نیز بشود
چون دستوری و
حقّ اختیاری برای
طالب مشورت باقی
نگذاشته اند. ناصح
کسی است که جواب
درست میدهد و
صلاحیّت عقلی
داشته باشد که
نظری را بدهد
نصیجت برای
توبه نصوح و
تکامل أبدی و
سلوک الهی
باید باشد و
الاّ هر مصلحت
بینی دنیوی
بسته بشرایط
بعدی است. ناصح
پیر کامل است
و مشورت در
باره امور
سلوکی الهی است
تا خدا را
راضی کرده
باشد. و الاّ
هر کار دیگری
مورد غضب
خداوند و
قهقرای بعدی شخص
است گرچه در
دنیا رفاهی
ولذّتی
بهمراه داشته
باشد. و( برکت)
ازدیاد و
گسترش در روح
و عقل ومقام
تکامل نوعی
است نه در رشد
تن یا مال دنیا.
رشد اول در
جسم طفل است و
بعد در ر شد
ذهن جوان است
و بالأ خره
رشد در روح
سالک است که نفس
امّاره و هَوَسر
ان را بنفس
مطمئنّه همراه
با آرامش خاطر
و شهود تجلی
الهی و عقل و
نجات و رضای
خدا است. توفیق
و موفق شدن
نتیجه
تصادفات و
اتفاق نیست که
اگر چنین باشد
ممکن است در
تصادف بعدی
همه چیز از دست
برود. توفیق از
خدا است که حیات
ووجود و سپس
قیّومیّت و سر
پا نکه داشتن
وجود موجود
است و بعد هم
باید بتکامل و
تأمین هدفهای الهی
بوسیله شخص
دست بدهد که جز
سلوک الهی و
شهود قائم
نیست و الاّ
هر کار دنیوی
توفیقی موقت و
فریبنده و
عاقبت قهقرای
در مقام تکاملی
بهمراه دارد
زیرا هدف الهی
و هدف اول هر
عاقل سالک
باید فقط
تأمین تکامل
روح بشود پس
هم نشینی با
اولیای خدا و
مشورت با آنها
در امر سلوگ الهی
و رشد و تکاملی
و شرف یافتن و
افتخار دنیای
امروز بشری و
افتخار آینده
فوق بشری پس
از مرگ است.

فاذا
أشار علیک
العاقل
الناصح
فایّاک و
الخلاف فأنّ
فی ذلک العطب و اگر
این عاقل ناصح
نظری داد مبادا
بر خلاف آن
عمل کنی که دوچار
عطب و خرابی
میشوی. پس این
مشورت سلوکی
است و اکر هم
برای امور لازم
زندگی باشد
باز برای
تأمین مقدمات
سلوک الهی است
در مشورت تنها
در سلوک الاهی
است که الزام
اطاعت برای مشورت
سالک وجود
دارد و در
دیگر موارد هر
مشورت الزامی بهمراه
ندارد. این
پیر کامل است که
مشورت را برای
تأمین هد ف الهی
در تکامل روح
سالک میدهد و
اینجا است که لازم
است اطاعت کرد.
زیرا پیر کامل
نماینده خد ا و
بازگشته بخلق
با بعثت
ومأموریّت
الهی است و
فقط مخالفت با
پیر کامل است،
که عطب و
خرابی
وویرانی
دستگاه جسم و
سیستم ذهن و
فکر و حتی
ساختمان روان
و ژنتیک روحی احتمالی
بهمراه دارد. یعنی
باعث فساد
بیشتر وقهقرا
و جهالت و
رنجها و
افسردگی های
بعدی میشود عطب
تنها مرگ نیست
که قهقرای روحی
ومقام تکامل
نوعی کنونی پس
از مرگ است  یا هُشام
ایّاک
ومخاطبة
الناس و
الاُنس بهم الاّ
أن تجد منهم
عاقلا مأمونا
فآنس به و
أهرب من
سائرهم که روبک
من السباع
الضاریة مبادا
با مرئم
معاشرت
ومخلوط شوی و
با آنها انُس
بگیری مگر اینکه
بین آنان عاقلی
مأمون بیابی که
با آنها باید
انس بگیری واز
سایرین فرار
کنی همان طور که
از درندگان
وحشی فرار
میکنی . اُنس
با مردم با
سطح مقام تکاملی
حقیر تر است و
انس با آنها
باعث اتلاف عمر
و کرامات روحی
و محرومیّت از
تکامل بیشتر
روحی ما است. مگر
اینکه عاقل
باشد . یعنی با
عقل کُلّی
بازگشته از
خدا و انسانی
کامل اوم کرده
باشد. زیرا
دیگران با عقل
عادی که کمکی بما
نمی کنند و
کسانی که عقل جزئی
ایدال طلبی
دارند تنها میتواند
راه خود را
بیابند و سلوک
الهی کنند و
کمکی برای ما نخواهد
بود . عاقل
مأمون و مأموم
که قبلا اوم
کرده و سلوک الهی
نموده و اینک
نیز نقش امام
و امّی و
شایسته
درهبری در تعلیم
سلوکی دارند. امین
باشد و قابل
اعتماد و صاحب
أمانت برتر
الهی از
شهودها و
ایمان دهنده و
باوری دهنده
بمستعدان خود که
کمک به اوم و
سلوک الاهی ما
میکند. غیر از
این پیر کامل
با اولیای خدا
همه درندگان
وحشی بیشتر و
بهتر نیستند که
ما را بچنگ
بگیرند میدوشند
و فریب میدهند
و میدرند. ملاّ
های مذهبی
تمامی ادیان
غیر سلوکی نیستند
که امین الهی
باشند اینها
بدترین موانع رسیدن
انسان بخدا
میباشند. زیرا
خود أمین و
امام امّی اوم
کرده و تزکیه
نفس نموده
نیستند.

و ینبغی
للعاقل اذا عمل
عملا أن یستحی
من الله اذ
تفرّد له
بالنعم أن
یشارک فی عمله
أحدا غیره و
بر عاقل لازم
است اگر عمل
وکاری یا
عبادتی و سلوک
کرد از خداوند
حیا کند و در
تنهائی خود با
خداوند شرم داشته
و در تفرید و
توحید سلوکی
خود با خدا همراه
واسطه الهی در
سلوک فراموش
نعمتها را
نکند. که مهمترین
نعمت همان
معرفی وسائل و
توسّل عبادی
در کاملی الهی
برای تعلیم و
اوم دادن
هستند. و این
عاقل در عمل خود
غیر خدا را
داخل و شریک عبدت
خود نمیکند تا
شرک نا
بخشودنی خداوند
نکرده باشد. شرک
الهی داخل
کردن هر موجود
یا فکری در
عمل عبادی است
مگر وسائط الهی
بمعرفی
خداوند که تنها
وسیله ارتباط
و توسّل سالک
با خداوند است.
و نماز و هر
عبادتی همراه
وسائط سراسر عبارات
آن تماما أذکار
دفع شرک است. که
آلهه مورد
واسطه و
سمبولهای
الهی خدا
نیستند و خدا بزرکتر
است و فقط
الله کبیر است
و بقیه آلهه هستند
وواسطه های
الهی و مراتب تجلی
الهی . عبادت
نماز قشری ها که
بدون وسائط
الهی و
سمبولهای
شهودی
هفتگانه آغاز
از پیر حسینی
انجام گیرد جز
تاریکی و خلاء
در برابر خود
ندارند. لذا شیطان
نفس آخوند و
نفس أماره
سالک بهترین
فرصت برای
دخالت در
عبادت میباشد که
شرک واقعی
شروع میشود که
گاهی شرک خفی میخوانند.
تفرّد وتوحید
یگانه کردن
خود با مراتب الهی
میباشد و سالک
در تمرکزات
خود اول خود
را با وسائط
الهی یکی و
یگانه و
سامادی میکنند
که نه فقط در
اخلاق پیر و
عقل او بلکه در
شهود ومقام
شهودی خود با
أنها جنان یکی
میشود که بتواند
شایسته صعود
بشهود برتر
بعدی بشود و
توحید واحد
نمودن بعدی با
مراتب بعدی از
سمبولهای
شهودی و
بالأخره
بتوحید سالک
با شهود قائم
میرسد و الاّ
با خدای مطلق الله
راهی توحید
نیست. یکی دانستن
خدا در زبان و
الفاظ و أذکار
غیر از توحید
صفاتی و
اخلاقی با پیر
و عقل کُلّی
الاهی او است و
نیز غیر از
توحید
اعتقادی و
افکار و عقاید
ونظریّات با
پیر معرفی شده
خداوند است. و
بالأخره غیر
از تفرید و
توحید سالک با
وسائل الهی در
حالت سامادی و
بی خودی
میباشد که منجر
بفراموشی
دنیا و عادات
و عقایبد قلبی
و بالأخره
فراموش کردن نفس
و روان خود
سالک و حتی
زنده د بودن
خویش است و
این همان حالی
است که مقدمه
مرگ قبل از
مرگ سالک است که
بشهود مصطفوی میرساند،
که دستور
دهنده مرگ قبل
از مرک و
قیامت سالک
برای شهود
قائم میباشد
ولو که سالک
با شهود عرش رَحِمان
نیز بخلق پیامبر
گونه باز
نگردد.

و اذ ا
مرّ بک أمران
لا تدری
ایّهما خیر و
أصوب فانظر ایّهما
أقرب الی هواک
فخالفه فانّ کثیر
الثواب فی مخالفة
هواک و اکر با دو
مسأله و أمری
روبرو شدی که نمیدانی
کدام یک خیر
وتکاملی و
صواب و صحیح است
دقّت کن هر
کدام بیشتر
مطلوب نفس
وکشش و هَوَس تو
بود با آن
مخالفت کن و
دیگری را
انجام بده . زیرا
ممکن است
نتوانیم
تشخیص بدهیم که
کدام روش بخدا
نزدیک تر است
و بتکامل ما
منجر میشود که
این امور فقط
در نزد پبر کامل
مشخص میگردد ولی
میتوانیم
بدانیم دلمان
میخواهد کدام
یک از آنها
تحقق پیدا کند
با مخالفت با
آن درست تر
عمل شده است . آلبته
سفارش برای
سالکان و در
مسائل و احوال
سلوک است ونه
برای غیر
سالکان که حتی
اگر اطاعت از
این دستور
امام بکنند چون
سالک نیستند و
تزکیه نفس نمی
کنند
انسانهای بد
عاقبت و آینده
قهقرائی هستند
. وکاملان نیز که
وظیفه خود را
انجام داده
اند وجوبی در
انتخاب راه را
ندارند. و اگر داشته
باشند بهتر
میتوانند آنکه
بیشتر بخدا و
رضای او
نزدیکتر است
انتخاب نمایند.
مسائل مطروحه
مربوط بسالک
الهی و احوال
است که برای سالک
در زندگی یا
در تفکّرات
خود برایش دست
میدهد. زیرا
مخالقت با نفس
در هر حال
برای سالک
سراسر ثواب
زیاد و انتخاب
و صواب درست
راه حل ها است.  و
ایّاک أن تغلب
الحکمة و تضعها
فی الجهالة مبادا
أی هُشام خود
را برتر از
حکمت بدانی و
آن را در
جهالت مصرف نمائی
و یا تحت
تأثیر جهالت
خود قرار بدهی
و یا جاهلانه
آنرا رها کنی . حکمت
مصلحت عقلی
است که همان
فلسفه الهی
عرفانی در سطح
عقل کُلّی
کاملان است . اما
آنکه پیر کامل
خود مصرف
جهالت میکند
ممکن است برای
سالک باشد که نفس
شیطانی او بر
وی غلبه کرده
باشد. و الاّ غیر
سالکان با
غلبه جهالت دائم
خود از خیری که
حکمت الهی
سلوک الهی است
و مقررات سالک
در سلوک
میباشد
ندارند. سپس هُشام
از امام می پرسید
که ممکن است
با کسانی
روبرو شوم که طالب
باشند ولی عقل
و ظرفیّت برای
درک آنکه میگویم
نداشته باشند.
البته اگر
طالب سلوک الهی
باشد و قدرت
باوری درستی
از مطالب و
حیاتی بودن
احکام سلوکی
را نداشته
باشد. امام پاسخ
داد –

فتلطّف له
فی النعمة فإن
ضاق قلبه فلا
تعّرض نفسک
للفتنة و احذر
ردّ المنکرین فأنّ
العلم یدلّ علی
ان یحمل علی
من لا ییفیق سعی
کن با نرمش و
لطف بیشتر
باشی . و در
مثال آوردن
بیشتر و توضیح
و ایجاد کشش
نشان بدهی . زیرا
باوری انسان
نتیجه الزام منطقی
و باید ضروری نیست
بلکه کشش و
سمپاتی و
متناسب مطلب
با أندوخته
های ناخودآگاه
و فکر و نفس
امّاره و
سایبرنیتیک
های او است . اما
اگر دیدی که باز
در دلش راهی
نیست و مخالفت
میکند پس خود
را در خطر
مینداز و
اصراری هم
برای درستی
حرفت و اصالت نظرت
نشان مده . اورا
رها کن وخود
را در معرض
فتنه و بحران
و مشکل اجتماعی
و مذهبی با آن
شخص و
طرفدارانش
مکن. وییش
دستی بکن تا
بهانه ای علیه
تو و سلوک الهی
پیش نیاید. و
الاّ فتنه
آزمایش الهی
برای سالک و
کامل است . اما
کامل و مربّی دیگران
فتنه یعنی درد
سر اجتماعی و
مخالفت دشمنان
سلوک الهی است.
امام ادامه
میدهد زیرا
انکار و ردّ
منکران و آنهائی
که حاضر بسلوک
و قبول
نظریّات الهی
نیستند و خود
را برتر میدانند
فتنه ساز و
معصیت بار
خواهند بود. و
احتیاط و دوری
از آنها و ترک
بحث و کلام
لازم است. زیرا
علم و استدلال
وقتی منجر
بقاعده ای
ذهنی میشود که
طرف بتواند
بیدار شود و
ادراکی بکند و
افاقه و بهره
ای یا فایده
ای و هد ایتی همراه
داشته باشد. و
بالأخره قابل
درک و عقل و
ظرفیّت طرف
باشد که بسا
بخاطر عدم
تکاملات و
استعداد قبلی از
لحاظ فصل نوعی
عقب باشد و
نمی تواند درک
مطلب کند و
طبیعی است که جنجالی
براه می
اندازد. ارزش علم
و تعلیم و
معرفت و هدایت
وقتی است که استعداد
قبلی در طرف
برای تعلیم
باشد و تمایل
و علاقه و
کششی برای درک
و شنیدن داشته
باشد. و اگر
بخواب رفت و
یا أخم کرد و
یا بهانه تراش
شد و از محضرت
فرار نمود
اینان تمایل
وکشش برای
حقیقت جوئی و
خدا جوئی ندارند.
بحث با آنها
در حدود اعلام
مطالبی برای
اولین بار
بآنها است. که اتمام
حجّت الهی
برای آنها
خواهد بود. و
شانسی است که اگر
نتیجه ای داد
دنباله آن
گرفته شود و
الاّ آنها را باید
برای آینده ها
و استعداد ها
رها کرد. سپس هُشام
از امام
میپرسد اگر
نتوانستم
کسانی را پیدا
کنم که درک
این مسائل را
داشته باشد که
کنم ؟ امام کاظم
پاسخ میدهد-

فإغتنم
جهله عن
السؤال حتی تسلم
فتنة القول و عظیم
فتنة الردّ
لذا از بی
خبری آنها
استفاده کن و
ساکت باش تا
دوچار فتنه ای
نتیجه گفته هایت
نشوی و دوچار
خطرات عظیم
جنجالی و
انکاری نگردی.
این سکوت و
تقیّه باز
مطلق نیست. عاقل
کامل با طرح
مسائل ساده و
سمبولیک
میتواند جلو
برود که هر
گاه خطری دست
داد راه گریز
داشته باش. و
إعلم انّ الله
لم یرفع
المتواضعین بقدر
تواضعهم و لکن
رفعهم بقدر
عظمته و مجده و
بدان که خداوند
تواضع
کنندگان و
فروتنان را نه
باندازه
تواضعشان
بالا میبرد بلکه
متناسب بزرگی و
عظمت الهی
خودش فروتن را
بالا میبرد. تواضع
انسان برای
خدا و در
وسائط الهی او
است . بخصوص
پیر کامل و
مربّی خود در
سلوک است و
بزرگی خد اوند
نیز کمالات و
عقل ها و
شهودها است که
بسالک متواضع
میدهد. ( مجد )
بزرگی تکاملی
است و عظمت
بزرگی کمّی
نیست بلکه بزرگی
کیفی و تکامل
نوعی و خدا
شناسی است. ولم
یؤمن
الخائفین
بقدر خوفهم و
لکن آمنهم
بقدر کرمه و
جوده و
خداوند
سالکانی را که
از او ترس وخوف
دارند
بآندازه ترس
آنها بآنان
تأمین و بیمه شدن
نمیدهد بلکه باندازه
کرم و بخشش
خود میدهد (
کرامات) صفات و
امکانات جدیدی
است که سالک
واصل از خدا
میگیرد. که کرامت
در بزرگی مقام
و که رَحِمتهای
عقلی و احوالی
باشد. ( جود)
بخشش است که (
جیّد) بهتر
کردن مقام
تکاملی سالک و
جدید کردن
سمبول شهودی
با صورت نوعی
است. و لم یفرّ
المحزونین
بقدر حزنهم و
لکن فرّحهم بقدر
رأفته و رَحِمته
و اگر خداوند
سرور و
شادمانی در
نهایت کار سالک
میدهد بهمان
اندازه أندوه
دوره سلوک
آنها نیست بلکه
بصورت رأفت و
ترَحِم و رَحِمت
الهی و بصورت
کرامات عقلی
است . فما ظنّک
بالرؤوف
الرحیم الذی
یتودّد الی من
یؤذیه باولیائه
فکیف بمن یؤذی
فیه چگونه
پنداشتی که خداوند
رؤوف با رأفت
و محبّت و
رحیم با ترَحِم
و رَحِمتها
بکسانی که بخاطر
خودش آزاری که
می بینند
محبّت
مینماید. و ما
ظنّک
بالتوّاب
الرحیم الذی
یتوب علی من
یعادیه فکیف یترضّاه
و یختار عداوة
الخلق فیه ؟ و که
پنداشتی که خداوند
توبه پذیر و رَحِمت
دهی بدشمنان
خود میکند پس
چگونه بکسانی که
اورا راضی
میکنند و
اختیار و
اصطفا
مینماید ولی
دیگران بآنها
دشمنی میکنند
و توبه آنها
را میپذیرند. زیرا
هر آزاری را که
می بینند صبر
و تحمّل دارند
و پاداش خود
را نیز رَحِمتهای
الهی در سلوک
مییابند و
توبه کنندگان
هرکه قبلا گناه
و خطا و آزار
بیشتر داشته
اند سلوک آنها
جدةّی تر و
همراه با
أنگیزه قوی تر
آنها نیز بهره
بیشتر و سریع
تر مییابند.

یا هُشام
من أحبّ
الدنیا ذهب
خوف الآخرة من
قلبه
هرکس که دنیا ر
ا دوست دارد ترس
آخرت از قلبش
بیرون میرود زیرا
متّکی بخود و
مست احوال
کنونی است و
ترس از آخرت و
پس از مرگ
برای غیر
سالکان که خود
یک أنگیزه
طبیعی برای
ادامه تکامل
است از فکر
غیر سالک
بیرون میرود و
چنان بزشتی
اعمال خود
عادت میکند که
نگران برای
کارهای خود و
محاسبه الهی
نمی گردد. و ما
اوتی عبد علما
فإزداد
للدنیا حبّا
الاّ ازداد من
الله بُعدا و
ازداد الله علیه
غضبا و هر آنجه
بنده و مخلوق خدا
علم دنیوی و
حتی آگاهی
شهودی بیشتر
بدست آورد در
مقابل بخواهد
دنیا پرستی خود
را اضافه کند خداوند
نیز از او دور
تر میگردد. و
غضب خود را بر
او بیشتر
میکند این کاملان
بیمه شده
نیستند که علم
شهودی و سلوکی
کسب میکنند و
سپس دنیا را دوست
میدارند. که اگر
هم دوست
بدارند معصوم
هستند و از
دنیا بهره
بیشتر
میخواهند
بگیرند. بلکه این
سالکان
میتوانند
باشند که با
معرفت پیر
کامل و تحلیه
های عرفانی
باز عاشق دنیا
باشند. اینان
نه فقط آموخته
علمی و
شهودهای رؤیائی
خود را از دست
میدهند پس از
مر گ نیز بقهقرای
سخت تر از غیر سالکان
میروند. که دوری
بیشتر از خدا
قهقرای بیشتر
نوعی هر مخلوق
الهی است. و
غضب شدید
خداوند سر
نوشتهای سخت
تر هم ر اه
قهقراهای
بدتر چون نسخ
و مسخ وفسخ و
رسخ و حتی وسخ
تحت جمادی است
. غیر سالکان که
در هر حال
قهقرائی ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭلی ﺒﺮخی اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻋﻠمی
آﻣﻮﺧﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺴﻮء استفاﺩه بیشترﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺟﻬﻨم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮔﻮﺩ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺰﺷکی که ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﭙﻮل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻭﮐﻴلی
که ﺑﺎﻋﻠم
ﺤﻘﻮق
ﻮﻗﺎﻧﻮﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺎﻋث ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺣﻘﻮق
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
اﻳﻥعلما،ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی
ﺪﺭﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
هستند ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙﺍلهی
ﻨﮑﺮه و ﻣﺪّعی
ﺠﺎﻧﺸﻴنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
هستندﻭﺑﺎ
ﺍﻧﺪک ﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺘﺐ ﻧﺎﭼﻴﺰ،ﺑﺨﻮﺩ
حقّ ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺗﻌﻴﻴﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺮﺩم ﻮﺣتی
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﻳﺪﻥ
ﻮﮔﺮﺩﻥ ﺰﺩﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺎضی
ﺸﺮع
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
غضب ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍلهی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﺍﻥّ اﻟﻌﺎﻗل اﻟﻠّﺒﻴﺐ
ﻣﻥ ﺘﺮﻙ،
ﻣﺎﻟﺎ ﻃﺎقة
ﻟﻪ ﺑﻪ، ﻭ
ﺍﮐثر ﺍﻟﺼﻮﺍﺏ
فی ﺨﻠﺎﻑ
ﺍﻟﻬﻮﻯ، ﻭﻣﻥ
ﻄﺎل أﻣﻠﻪ ﺳاء عمله ﻋﺎﻗل
ﺒﺎ ﻣﻐﺰ آﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺎﻗﺖ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ او
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﺑﮑﺎﺭﻯ
که ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻧمی
ﻮﺭﺯﺩ،ﻭﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺰﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﮐﺎﺭ
ﭼﻨﺎﻥ کسی ،ﻭﻗتی
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮﺍﺳﺖ،
که ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﺪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻴل ﻮهَوَس
ﻧﻔس ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
هرچه ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻫﺮآن کس ﮐﻪ (ﺍﻣل
ﻮ ﺍﻣﻴﺪ)
ﻭﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ اﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﻋﻤﻠﺶ
ﻭﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺵ
ﺑﺪﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﺭﺯﺵ
ﻓﮑﺮﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﻮﻗتی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ آﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﻳﺎﻫﺸﺎم
لو ﺭﺃﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺮ ﺍﻟﺄﺟﻞ،
ﻟﺄﻟﻬﺎک عن
اﻟﺄﻣل اﮔﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴتی
ﺒﺒﻴنی ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺮﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺟل ﻮﻣﺮگ
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭآﻥ
اﺯﻓﮑﺮ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺒﻔﺮﺩﺍﻫﺎﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻣﻴﺸﺪﻯ. ﻭﺷﺨﺺ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻔﻮﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.

ﻴﺎﻫﺸﺎم
إﻳّﺎک ﻮ
ﺍﻟﻄﻤﻊ،
ﻭﻋﻠﻴک
ﺒﺎﻟﻴﺄس ﻣﻤﺎ فی
أﻳﺪﻯ اﻟﻨﺎس ،ﻭ
ﺍﻣﺖ ﺍﻟﻄمع فی اﻟﻤﺨﻠﻮﻗﻴﻥ اﻯ هُشام
ازﻃمع ﻮ ﺁﺯ
ﺑﺘﺮس ﻭﺩﻭﺭﻯ
کن . ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﻴنی ﺪل
ﺒﮑﻦ، ﻭﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺷﻮ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻃﻤﻊ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺮﺩم
ﺒﮑﻦ. ﻔﺄﻥّ
اﻟﻄمع ﻤﻔﺘﺎح
اﻟﺬلّ
ﻮﺍﺧﺘﻠﺎس
اﻟﻌﻘﻞ،
ﻭﺍﺧﻠﺎق
اﻟﻤﺮﻭّﺍﺕ، ﻭ
ﺗﺪﻧﻴس
ﺍﻟﻌﺮﺽ،
ﻭﺍﻟﺬﻫﺎﺏ
ﺑﺎﻟﻌﻠم
ﺰﻳﺮﺍ ﻃمع
ﻮﭼﺸم ﺪﺍﺷﺖ
ﺑﻤﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﮐﻠﻴﺪ ﻭ ﺍﻏﺎﺯ
ﺫﻟﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﺭﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﺨﻮﺩ،
ﻭﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ
ﻔﻮﺭﻯعقل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍل طلبی
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺑﺎﻳﻨﺪه
ﻣﺮﺩﺍﻧگی که ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﺑﺎﻋث
ﭘﻮﺳﻴﺪه ﺷﺪﻥ
ﻮﺯﻭﺍل
ﺸﻬﺎﻣﺘﻬﺎ،
ﻭﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻋِﺮﺽ ﻭﺁب ﺮﻭ
ﺭﺍ ﻟکه ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﻋﻠم
ﻮﻣﻌﺮﻓتی هم که
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪه ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻋﻠﻴک
ﺒﺎﻟﺄﻋﺘﺼﺎم
ﺒﺮﺑک
ﻮﺍﻟﺘﻮﮐل علیه
، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺘﺼم ﺒﺨﺪﺍ
ﺷﻮﻯ، ﻫم
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﻭ
ﻣﺮﺗﺒﻄ ﺒﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻰ،ﻭﻫم اﺯ
ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﻋﺼﻴﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺩﻭﺭ ﺑﺎﺷﻰ. ﮐﻪ
ﻋﺼﻤﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻴﮕﻨﺎهی اﺳﺖ
ﻭﻣﺮﺗﺒﻄ
ﻤﺎﻧﺪﻥ ﺒﺎ
ﺑﻨﺪ ﺍلهی ﺪﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی اﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ توکّل
کن ،ﺑﻬﺮکه ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻯ اﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍه ﻭﭼﺸم
ﺪﺍﺷﺘﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ. ﻭﺟﺎﻫﺪ
ﻧﻔﺴک
ﻠﺘﺮﺩﻫﺎ ﻋﻥ
هوﺍﻫﺎ،
ﻓﺄﻧّﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﻋﻠﻴﻚ،
ﮐﺠﻬﺎﺩ ﻋﺪﻭﻙ. ﭘس
ﺑﺮﻧﻔس
ﺧﻮﺩﻏﻠﺒﻪ ﮐﻥ
ﻮﻣﺴﻠﻄ ﺒﺎﺵ،
ﻭﺑﺎﺍﻥ
ﻤﺒﺎﺭﺯه ﺑﻨﻤﺎ،
ﺗﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐنی اﺯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﻃمع ﺒﻤﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻧﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺒﺎﺭﺯه ﺑﺎﻧﻔس
أمّاره ،
ﺍﻣﺮﻯ ﻮﺍﺟﺐ
ﻭﻓﺮﻳﻀﻪﺍﻯ الهی
اﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺒﺎﺭﺯه ﻣﻴﮑﻨﻰ.
ﺑﻌﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍل و کمال
طلب ﻮﺧﺪﺍ ﺟﻮئی
ﺨﻮﺩ ﻳﺎﺭﻯ ﺒﺪه
، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس أمّاره
ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
أﻣﺮﻳﻪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﻓﺮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻨﮕﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬﺎﺩ ﻭﺍقعی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﺩ ﺩﺭ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍه ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻨﻔس
ﺑﺎﻧﺼﺮﺍﻑ
ﺍﺯﻫﻮﺳﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮگ
هوﺳﻬﺎﻯ ﻨﻔس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﺮﻁ ﻟﺎﺯم کاﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺼﻮل
ﺘﺤﻠﻴﻪ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ، ﺍﻧﮕﺎه ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪه میشود
ﻟﺬﺍﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮه ها
ﺗﺮﺍﮐم ﺨﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻔس أمّاره ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه ﻋﻘﺪه
ﺩﺍﺭ ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﻣﺘﺮﺍﮐم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪﻳﮑﺴﺎﻥ
آﻟﻮﺩه ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
أﻋﻤﺎل عباﺩﻯ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس اﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎﺣﺪّ
ﺍﻗل همرﺍه ﺑﺎ
ﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻳﻨﺪه ٴﺴﺎﻟک
أﺭﺯﺵ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺘﻤﺎم
عباﺩﺍﺕ ﻗﺒلی
أﺭﺯﺵ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺳﭙس
ﻫﺸﺎم
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ،ﮐﺪﺍم
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
هستند،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺠﺎﻫﺪه
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯه ﮐﺮﺩ؟
ﺍﻣﺎم کاﻇم ﭙﺎسخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: أﻗﺮﺑﻬم
اﻟﻴک ﻮ
ﺍﻋﺪﺍﻫم ﻠک ﻮ ﺍﺿﺮّﻫم
ﺒک ﻮ ﺍﻋﻈمهم
ﻠک عدﺍﻭة،
ﻭﺍﺧﻔﺎﻫم ﻠک ﺷﺨﺼﺎ
مع ﺪﻧﻮه ﻣﻨک آﻥ
ﺪﺷﻤنی که ﺑﺘﻮ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻔس أمّاره ﺍﻧﺴﺎنی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻓﮑﺮ
ﻭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
انساﻥ ﻤﺴﺘﻘﺮ
ﺷﺪه ﺍﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﻮﻥ ﺪﺭﺗﻤﺎم
ﻨﻘﺎﻃ ﺒﺪﻥ
ﻤﻨﺘﺸﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻔس أمّاره ﻧﺰﺩﻳک
ﺒﻤﺎ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺒﺨﺪﺍ ﻫم
ﻨﺰﺩﻳک ﺸﻮﻳﻢ،
ﺍﻳﻥ ﻨﻔس ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻥ
ﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺳﻴﺐ
ﻭﺿﺮﺭ ﺭﺳﺎﻥ
ﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺷﻤنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﻤﺎ ﺩﺷﻤنی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻣﺎﻥ ﻤﺨفی
ﻮ
ﺍﺳﺘﺘﺎﺭﮐﺮﺩه
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﻧﺰﺩﻳکی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻥ ﺒﻤﺎ ،ﺑﺎﺯﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﺎ
ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺯﻣﺎم
اﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻔس أمّاره ﺩﺍﺩه
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻥ
ﻨﻔس ﻭ ﺩﺷﻤﻦ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺷﻤﻥ ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﻠﺬﺕ
ﺟﻮئی ﻨﻔس
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
اﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس أمّاره
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
کنونی ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ هماﻥ
ﻤﻘﺎم ﻨﻔس
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻔس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻟﺬﺕ ﺍﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﮔﺮﺧﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺎﻳل ﺒﭽﻨﺎﻥ
ﻤﻮﻓﻘﻴﺖﻫﺎئی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺫﺍﺕ
ﺍﺻلی اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣل کند
ولی ﻨﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ آﻥ
ﺪﺭ ﺩل ﻮﻓﮑﺮ
ﺷﺨﺺ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩه
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻔس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ اﻭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﺑﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎی
نوعی ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻋﺪه ﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺻﺎﺣﺐ
ﺭﻭح ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺸﻮﺩ،
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ آﻥ
ﭽﻨﺎﻥﺬﺍتی ﺮﺍه
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻴﺮﺩ،
ﺑﻌﺪﺍ ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻤﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاﻗل
ﺒﺎ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﮐﺸﺘﻥ آﻥ ﺪﺭهَوَس
ﮐﺮﺩﻧﻬﺎ،
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ بی
ﺨﻮﺩ ﻭﺑﺎﺯﻯ
هاﻯ ﺰﻧﺪﮔﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻥ أﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻔس ﻭﺫﻫﻥ
ﻮﻋﻘل ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮی
ﺩﺍﺭﻧﺪ، گرچه ﺩﺭﺍﻥ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮک
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ ﮐرﺪ،
ﻭﺭﻭحی
ﺒﺮﺗﺮﺑﺠﻮﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭح
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺷﻤﻥ همیشگی ﻮﻣﺠﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺋم
ﻮﻣﻘﺘﺪﺭ
ﺑﺮﺗﺤﮑّم ﺒﺮ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻮﻣﻥ
ﻴﺤﺮﺽ
ﺍﻋﺪﺍﺋک علیک ،ﻭﻫﻮ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺍﻟﻤﻮﮐل
ﻠﻠﻮﺳﻮﺍس
ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ،
ﻓﻠﻪ ﻓﺘﺸﺪّ
ﻋﺪﺍﻭﺗﻚ،ﻭﻟﺎ
ﻳﮑﻮﻧﻥ أﺻﺒﺮعلیّ
ﻤﺠﺎﻫﺪﺗک
ﻠﻬلتک منک علی
ﺼﺒﺮک
ﻟﻤﺠﺎﻫﺪﺗﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﮑس ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺘﻮ
ﺭﺍ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺗﻮ ﺗﺤﺮﻳک
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﺩﺷﻤنی
ﻮﺍﺩﺍﺭﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
اﺑﻠﻴس
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻮﮐل
ﻮﺳﻮﺳﻪ ﺩﻟﻬﺎ
ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺍﺩﻣﻴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﭘس ﺩﺷﻤنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺑﻪ ﺍﻥ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺘﺸﺪﻳﺪ ﻭﺳﺨﺖ
ﮐﻦ ﺗﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺻﺒﺮ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺑﻌﺪﻯ کند،
ﻭﺗﻮ ﺭﺍ
ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮ
ﺩﺭﻣﺒﺎﺭﺯه ﺑﺎ
ﺍﻥ کوتاهی
کنی ،ﺑﺮﺗﻮﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺑﻠﻴس
ﻳﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﻔﺖ ﮐم
ﺨﻴﺮﻯ
ﻮﭘﺮﺿﺮﺭﻯ
ﻤﻴﺎﻳﺪ، ﻭﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﺄﻳﻮس ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﺎﺷﺪ،گرچه ﺍﻭﻫم
ﺒﻨﺪه ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﭘﻴﻤﺎنی که ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺭﻭﺯﻯ
هم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻴﻄﺎنی
اﺯﮐﺮﺩه ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﻮﺩ. گرچه
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻘﺒل اﺯﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺩﻡ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺴﺎل ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻭﻋﺎﺑﺪ
ﺍﻟﻬب ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺎﻗﺒل
اﺯﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ، ﺷﻴﻄﺎﻥ
کاﺭﻯ ﻨﺪﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺑﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭘس
ﺍﺯﭘﻴﺪﺍﻳﺶﻋﻘل
آﺩﻣﻴﺎﻥ، ﻭ
ﺍﻏﺎﺯﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ،
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻭﺳﻮﺳﻪ
ﺩﺭﺩل ﻮﻓﮑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
أﻧﺪﺍﺧﺖ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻄکه ﺫﺍﺗﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭه ﺍﺳﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮبی
هم ﺒﺮﺍﻯ
آﺯﻣﺎﻳﺶﺍلهی
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﻴﻄﺎنی
که ﺟﺪﺍ ﺍز
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺴﺘﻘل ﺒﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ
أﻫﺮﻳﻤﻥ
ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﭽﻨﻴﻥﭽﻴﺰﻯ هم
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭلی
ﺸﻴﻄﺎﻥ عدمی
ﻮﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑل ﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺍقعی اﺳﺖ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥﺸﻴﻄﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﻔس أمّاره ،ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺻﻮل ﻔﮑﺮﻯ
گذﺷﺘﻪ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
هاﻯﺠﺴمی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻮ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ،
ﺩﻧﻴﺎئی ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩه ﻭﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻥ ﻮﺩﺭ
آﻥ ﻤﺤﻴﻄ
آﻟﻮﺩه ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺎﻟﮑﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍه ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻓﻘﻄ ﺬﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺠﺴم
ﻮﻧﻔس ﻭﺫﻫﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﺸﺘﺎق ﺰﻧﺪگی
ﻘﺒلی ﻮ
ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
عاﺩﺍﺕ ملکه شده
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭ مجرّد
وﺗﺨﻠﻴﻪ ﺷﻮﺩ،ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻔس أمّاره ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ
اﺯﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺪه ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﻘﺪه
ﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻟُﺨﺖ
ﻭﻣﺠﺮّﺩ ﻭﺧﺎلی
کرﺩ، ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
هم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮگ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺠﺎﻯ
ﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻔﺴﺎﻧﻰ،ﺑﻪ
ﺍﻥ ﺪﺭﺩ ﻭ ﺭنج
ﻮ ﮔﺮﺳﻨگی ﻮمَحرومیّت
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳطی ﻤﺮگ
ﻘﺒل اﺯﻣﺮگ
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘس
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻘل ﻨﻴﺰ
ﻣﻮﮐﻞ ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﺎﻣﻮﺭ
ﻭﺳﻮﺳﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭلی
ﻘﺮﺍﺭﮔﺎه ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻫﺴﺘﻴم
ﻮﮐﺸﺶﻣﺎ
ﺑﺴﻤﺖ ﺍﻥ اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﻤﺒﺎﺭﺯه
ﮐﺸﻨﺪه ﻧﮑﻨﻴﻢ،
ﺍﻭ
ﺑﻄﻮﺭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﻮﻟﺬﻳﺬ،
ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﮑﺸﺘﺎﺭ
ﺗﺪﺭﻳﺠی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺎ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
ﭘس اﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
عمر،ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺻلی
ﺮﻭح ﻤﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻴک
ﺴگ ﻮﻳﺎ ﺳﻮﺳک
ﺸﺪﻥ ﺪﺭ ﻣسخ ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎی بعدﻯ
ﺒﺸﻮﺩ.

ﻔﺄﻧﻪ
ﺍﺿﻌﻒ ﻣﻨک
ﺮﮐﻨﺎ فی
ﻘﻮﺗﻪ،ﻭﺍﻗل
ﻀﺮﺭﺍ فی کثرة
شرّه ،ﺍﺫﺍ
ﺍﻧﺖ ﺍﻋﺘﺼﻤﺖ
ﺑﺎﻟﻠﻪ، ﻭﻣﻥ
اﻋﺘﺼم ﺒﺎﻟﻠﻪ
ﻓﻘﺪ ﻫﺪﻯ الی
ﺼﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم ﺒﺪﺍﻥ که ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ﺩﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮﻳﻥ
ﺰﻭﺍﻳﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﺕ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﺷﺪه ، ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻧﻘﺎﻃ
ﻀﻌﻒ ﺗﻮ ﻣﺮﮐﺰ
ﻗﺪﺭﺕﻧﻔس
ﺷﻴﻄﺎنی اﺳﺖ. ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﺳﻴﺐ
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﻮ ﺍﺯ ﺍﻭ،
ﺍﮔﺮﻣﻌﺘﺼم
ﻮﻣﺘﻮﺳل
ﺒﺨﺪﺍ ﻭﺑﻨﺪ
ﺍﻭ ﺷﻮﻯ،ﻳﻌنی
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﻣﺘﻮﺳل
گرﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻤﺎﺋﻰ،
ﺿﺮﺭﺵ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﮐم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺍﻭ
ﺍﺭﺍم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻔس
ﻣﻥ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﺪه ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻌﺘﺼم
ﻮﻣﺘﻮﮐل
ﻮﻣﺘﻮﺳل
ﺸﻮﻧﺪ،ﺭﺍه ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻴم
قائم رسان ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺗﻮﺳﻞﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫُﺪﻯ
ﻮﺧﺪﺍ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﺭه ﺭﻭﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. گرچه
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﮐﺴﺎنی ﺘﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﺨﺪﺍ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﺰﻳﺎﺩﻯ
هست ،ﻭلی
ﻤﺴﺘﻘﻴم
ﺘﺮﻳﻥ
ﻮﻗﻴﺎﻣﺖﺳﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎم ﻘﺎدم
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ،
ﻫﻤﺎﻥﺼﺮﺍﻃ
ﻮﺭﺍه ﻭﭘلّه ﻤﺴﺘﻘﻴم
الهی ﺪﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍلهی
ﺤﻘﻪ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻮﺑﺮﻭﺵ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
هستند. ﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋل الهی
ﺪﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ،ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ،ﻭﺷﻬﻮﺩﺭﺳﺎﻥ،
ﻫﺮﮔﺰﺑﻘﺎﺋم
ﺮﺏّ اﻟﻨﻮع
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻥ راه
ﺒﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪه یک
روح ﺍﺯﺑﺸﺮﻳﺖ،
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ همه
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮﺫﻫنی ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺟﺴمی
ﺒﺸﺮﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ،ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﭙُﺮ
ﺍﺯﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﺭنج
ﻮﻋﺬﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰﺑﻌﺪﺍ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﮕﺮﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺎﺍﻥ همه
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥﺪﻳﮕﺮﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.

ﻴﺎﻫﺸﺎم
ﻤﻥ أﮐﺮﻣﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑثلاث ،ﻓﻘﺪ
ﻟﻄﻒ ﻟﻪ،ﻋﻘل
ﻴﮑﻔﻴﻪ ﻣؤﻮنة
ﻫﻮﺍه ، ﻭﻋﻠم
ﻴﮑﻔﻴﻪ ﻣؤﻮنة
ﺟﻬﻠﻪ، ﻭﻏنی
ﻴﮑﻔﻴﻪ ﻣﺨﺎفة
ﺍﻟﻔﻘﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑ ﺎﺩﺍﺩﻥ اﻳﻥ
ﺳﻪ ﺻﻔﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻠﻄﻒﮐﺎفی
ﻨﻤﻮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻳکی عقلی که ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ کنترﻝ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﻳکی علمی
که ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ کنتذل
ﺠﻬﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ،ﻭ ﺳﻮم
ثرﻭتی که ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﻓﻘﺮ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﻘل
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ،ﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی و
ایدآل گکمال
طلبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل کند.
ﻭﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘلی
ﻨﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺰﻋﻘل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
کنترﻝ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺐ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭهرچه
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮئی هماﻥ
ﻨﻔس ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ،
ﻭﺭﻭح الهی ﻴﺎ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤئنّه
ای یاﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻫﻮسی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﻫﻮسی
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻣﺼﻠﺤتی
ﻮﺧﻴﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺪﺭﺍﻥﻫﺴﺖ
ﻭﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺨﻄﺎﻯ اﺗﻔﺎقی
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺣتی گناه ﺍﻧﻬﺎ
ثوﺍﺏ و صواب
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎﻋﻠمی
که ﻣﻄﺮ ﺸﺪه ،ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺪکی
ﻨﻴﺰ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻠم ﻤﺎﺩﻯ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻋث ﺭفع
ﻴﺴﻮﺍﺩﻯ ﻮ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺍﻥ
اﺳﺖ، ﻭلی
ﺒﺎﻋث ﺭفع
ﺠﻬﺎﻟﺖﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﺳﻠﻮک
ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی
آﻧﻬﺎﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ گرچه
ﻋﺎﻟم ﺒﻌﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ثرﻭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮفع
ﻨﮕﺮﺍنی از
ﻔﻘﺮ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ أﻧﺪک
ﺬﺧﻴﺮه ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻧﻈﺮﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩه ﺧﻮﻳﺶ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩه
، ﻭﺍﻥ ثرﻭتی
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺖ
ﻭﻋﻤﺮ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮔﻨﺎه
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻯ
ﺒﺴﺎﺯﺩ. ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
این ﭽﻨﻴﻥ ثرﻭتی
بی ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﻮﻏﻨﺎﻯ ﻨﻔس
ﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺎﻣﻴﻥ آﻥ
ﺒﺪﺭ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺑﺰﻧﺪ ﻭﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍمی کند .

ﻴﺎﻫﺸﺎﻡ،ﺍﺣﺬﺭ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﺣﺬﺭ ﺍﻫﻠﻬﺎ،
ﻓﺄﻥّ اﻟﻨﺎس
ﻓﻴﻬﺎعلیّ
أﺭبعة ﺍﺻﻨﺎﻑ،ﺭﺟل
ﻤﺘﻤﺮّﺩ
ﻣﻌﺎﻧق ﻠﻬﻮﺍه
، ﻭﻣﺘﻌﻠم
ﻤﺘﻘﺮئ ،ﮐﻠﻤﺎ
ﺍﺯﺩﺍﺩ ﻋﻠﻤﺎ ﺍﺯﺩﺍﺩ
ﮐﺒﺮﺍ،
ﻳﺴﺘﻌﻠﻥ
ﺒﻘﺮﺍٴﺘﻪ
ﻭﻋﻠﻤﻪعلیّ
ﻤﻥ هوﺩﻭﻧﻪ أﻯ
هُشام از
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﺍﻥ
ﺒﺘﺮس . ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ در
ﭽﻬﺎﺭﮔﺮﻭه ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﮑﻰ ﺍﻧﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی
متمرّد سرکش و
اﺭﺗﺪﺍﺩﻯ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﻫﻮﻯ ﻮهَوَس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻐل گرﻓﺘﻪ،
ﻭﻟﺬﺕ ﺑﻪ ﺍﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺩﻭم
ﺴﻮﺍﺩ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻯ
قراءت کرده
آﺳﺖ،ﮐﻪهرچه ﻋﻠم
ﻮ ﺳﻮﺍﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺘﺎئی اﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺮاءﺖ
قرّه گیری ﻭ
ﻋﻠم سلوکی
وشهودی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮُخ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﮐﻪ
ﮐم ﺴﻮﺍﺩﺗﺮ
ﺍﺯﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ،ﮐﺎﺭﺷﺎﻥﺒﺮُخ
ﺰﻳﺮﺩﺳﺘﺎﻥ
کشاﻧﺪﻥ
علمشاﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺍﻥ ﻄﺮﻳق اﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ. ﻮﻋﺎﺑﺪ
ﺟﺎﻫل
ﻴﺴﺘﺼﻐﺮ ﻣﻥ
هو ﺩﻭﻧﻪ فی
عباﺩﺗﻪ،
ﻳﺤﺐّ ﺍﻥ
ﻴﻌﻈم ﻮ
ﻳﻮﻗّﺮ ﺳﻮم
عاﺑﺪﺟﺎﻫلی
قشری اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻘﺎم
عباﺩﻯ ﺘﺤﻘﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺰﺭگ ﻮﻣﺤﺘﺮم
ﻮ ﻣﻮﻗّﺮﺟﻠﻮه
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻥ
عابد ﺠﺎﻫل
وسالکی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﺪﻛی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮخ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
بی ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
آﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﺑﺪ ﻗﺸﺮﻯ
اﺳﺖ،ﮐﻪﺑﺎ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻐﺮﻭﺭ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺟﻬﻨمی ﻮﺑﺪﻋﺖ
ﺍﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻤﺎﺭﺩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻭﺣﺰﺏﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،
ﻣﺪﺭکی
ﺒﺮﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻮ
ﺫﻭ ﺑﺼﻴﺮة،ﻋﺎﻟم
عاﺭﻑ ﺑﻄﺮﻳق
اﻟﺤﻖ، ﻳﺤﺐّ
ﺍﻟﻘﻴﺎم ﺒﻪ،
ﻓﻬﻮ ﻋﺎﺟﺰ ﺍﻭ
ﻣﻐﻠﻮﺏ، ﻭﻟﺎ
ﻳﻘﺪﺭعلیّ
اﻟﻘﻴﺎم ﺒﻤﺎ
ﻳﻌﺮﻑ، ﻓﻬﻮ
ﻣﺤﺰﻭﻥ
ﻤﻐﻤﻮم ﺒﺬﻟﻚ،
ﻓﻬﻮ ﺃﻣثل
ﺰﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﻭجههم عقلا ﻭﭼﻬﺎﺭم
اﻧﺴﺎﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﺑﺼﻴﺮﺗﻰ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻟم ﻮ ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺮﺍه ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺒﮑﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ اﺳﺖ،ﻭﻳﺎ
ﻗﺎﺩﺭﺑﺮﻏﻠﺒﻪ
ﺑﺮﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺤﺰﻭﻥ
ﻮﻏﺼﻪﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
عقل ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺪﻭﻥﺸک
اﻳﻥ أﻫل
ﺒﺼﻴﺮﺕ، ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﺻل اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﻭﺵﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘل کُلّی
ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،
ﻭﺑﺼﻴﺮﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻓﻥّ
ﺴﻠﻮک الهی
ﺮﺍﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،
ﻭﻟﻰ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
اﺳﺖ ﻭﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﻯ
ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻳ
ﺎﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ،ﺑﺴﻠﻮک
ﻮﺍقعی
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
،ﻭﻳﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﻴﺎسی
ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﭽﻨﺎﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯه
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﺑﺼﻴﺮتی ﻮﮐﺎﻣل
ﺰﻣﺎن ﺒﮑﺎﺭ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮک
ﺒﺮﺳﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺷﻴﺎﻧﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻬم
ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ ،ﻭﺷﻬﺮﺑﺸﻬﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇم
ﺨﻮﺩ ﻳکی اﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭﺩه ﺳﺎلذ
ﺰﻧﺪﺍنی خلیفه
عبّاسی را
کشید،ﻭﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺑﻮﻯ ﻨﺰﺩﻳک
ﻤﻴﺸﺪ،ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻋﺼﺮ چدید ﺩﻣﮑﺮﺍسی
ﻮﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻮﺣﻘﻮق ﺒﺸﺮی
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺴﺮﺯﻣﻴﻥ
أﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻤﻴﻥ
گرﻓﺘﺎﺭﻯ،
ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻤﺬﻫبی
ﺸﻴﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺩﺳﺖ
ﮐمی
اﺯﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫبی أﻫل
ﺘﺴﻨّﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻣﺎم کاﻇم
ﻮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺮﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠﺎﻓﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺍﺭﺯشی
ﻘﺎﺋل
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
که ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻔﺮﺍﺭﻯ ﺪﺍﺩه
اند، ﻭﺑﺮخی
ﻨﻴﺰ ﺗﺮﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻃﺒﻌﺎ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ هم
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﮑﺎﻥﻤﻌﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺣتی
ﺪﻳﺪﺍﺭﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺎﻟﺐ ﺩﻳﺪﺍﺭ،
ﻭﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل الهی
ﺨﻄﺮﻧﺎک ﺸﺪه ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺟﻴﻪ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭﻫم ﻮﺟﻪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭﻫم
علم آﻧﻬﺎ ﻟﺪنی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻋﻘل
آﻧﻬﺎ ﮐلی ﻮﺍلهی
اﺳﺖ. (ﻣتردّ )ﻫم
مرتدّ سرکش عقب
رفته ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ،
ﻭﻋﻘﺐﺭﻭﻯ ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺪﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻢ(ﻣﺘﺮﺩﺩ
ﻭﻣﺸﮑﻮﻙ) ﺍﺯ
ﺍﺻل ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺳﺎﺋل الهی
ﻮﺭﺍه ﺳﻠﻮک الی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮس
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﮑﺮﭼﺎﺭه ﺳﺎﺯﻯ
ﻤﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم کاﻇم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺟﻨﻮﺩ ﻭ(ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
عقل ﻮ ﺟﻬﻞ) ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎس ﻭﺣﺪﻳث
ﺍﻗﺒﺎل
ﻮﺍﺩﺑﺎﺭﻋﻘﻞ،
ﻭﻋﺪم اﻗﺒﺎل
ﺠﻬل ﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺒلا ﺫﮐﺮﺷﺪه ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﮔﺮﺩﻳﺪه
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﻳﺎﻫﺸﺎﻡ،
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺧﻴﺮ ﻭﻋﻘل ﺠﺰ
ﺩﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﻭصی
ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻳﺎﻣؤﻣنی که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻠﺐ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک
ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ
اﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩه
ﺍﺳﺖ، ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻣؤﻣﻨﺎﻥ
کم ﻮﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﺮﮔﺎه ﺻﻔﺎﺕﻋﻘل
ﺮﺍ ﺗﮑﻤﻴل
کرﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕﺟﻬل ﻔﺎﺭغ
ﺸﺪﻧﺪ، ﺑﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﻮﺍﺣﺪﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﭙس
ﺍﺯﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ ﺷﺮّ،ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎﺻﻔﺎﺕ ﺧﻴﺮ
ﻭﻋﻘﻞ، ﻣﻌﺎﺩل
أﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ هستند. پایان
حدیث 0079

حدیث
083 اﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ166ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
فرموده ﺍﺳﺖ: ﺘﻌﻠّﻤﻮﺍ
ﺍﻟﻌﻠم ﻔﺄﻥ
ﺘﻌﻠّﻤﻪ
ﺣَﺴَﻨﻪ،
ﻭﻣﺪﺍﺭﺳﺘﻪ
ﺗﺴﺒﻴﺢ،
ﻭﺍﻟﺒﺤث ﻋﻨﻪ
ﺟﻬﺎﺩ،
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﻪ
ﻟﻤﻥ ﻠﺎﻳﻌلم
ﺼﺪﻗﻪ سعی
کنیدﮐﻪﻋﻠم
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺯﺵﻋﻠم ﺧﻮﺩ
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺤث ﻭﺑﺮﺭسی
آﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﺴﺒﻴح ﻮ ﺫﮐﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ آن
ﺠﻬﺎﺩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺗﻌﻠﻴم آﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺻﺪﻗﻪ
میباشد. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی تجلیات
ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﻋﻠﻮم
ﺴﻮﺍﺩ ﺍﻣﻮﺯﻯ
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺍﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻋﻠﻮم
عرﻓﺎنی ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻥ ﺨﺎﺻﻴﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﻠﻮم
ﻔقهی اﮔﺮ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻋﻠﻮم عرﻓﺎنی
ﺒﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
عرﻓﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ،ﻫیچ
ﺮﺑطی ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩه ، ﻭﻧﻪ
ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم هستند. ﻭﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
کنند. ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﻧﺒﺎل
ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻥﻮ ﻣﺎل
ﻤﻔﺖ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺭﺩﻥ
هستند. ﺍﻣﺎﻋﻠﻮم
ﻔﻴﺰﻳﮑﻰ، ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﮐسی
ﺒﻨﻴﺖ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺨﻠق ﺎﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﻮلی ﺒﻬم
ﺒﺰﻧﻨﺪ،ﻭﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﻬﺘﺮﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮﻋﻠﻮم
ﻔﻴﺰﻳکی ﻮﻃبیعی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﻣﻔﻴﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺿﺮﻭﺭﻯ آﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻓﻘﻂ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ،
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺴﺐﻋﻠم ﺴﻠﻮکی
ﻮﻋﻠم عرﻓﺎﻥ،
ﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﭘس
ﺍﺯ
ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ تجلیات
،ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
علمی ﻨﻪ ﻓﻘﻄ
ﺨﻮﺩ ﺣَﺴَﻨﻪ
ﻭثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪه ﻭ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﮑﺎﻣلی اﺳﺖ.
ﻭﺑﺤث
ﻭﻣﺪﺍﻭﻟﻪ
ﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
علمی ، ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻥ عالم
ﻮ ﻣﺘﻌﻠﻢ، ﻧﻮعی
ﺬﮐﺮ ﻭﺗﺴﺒﻴح
عبادی است . ﻟﺬﺍ
ﻣﺪﺍﺭﺳﻪ
ﻭﺗﺪﺭﻳس ﻋﻠﻢ،
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ ﺑﺤث
ﻭﺗﺤﻘﻴق
ﻮﺟﺴﺘﺠﻮﻯآﻥ، که
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻳﺎﻓﺘﻥ آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻗصی ﻨﻘﺎﻃ
ﺪﻧﻴﺎباشد ،وچه
ﺑﺤث ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﺪﺭ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺑﺎﻃنی
ﺨﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨگی با
پیامبر ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ حتی ﺟﻬﺎﺩ
ﻭﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﻋﻠمی
اﺳﺖ. ﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﮐﻮﺷﺶ ﻭﺟﻬﺪ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻭﺗﻠﺎﺷﮕﺮ ﻭ
ﻭﺍﺻل الهی
گرﺩﺩ. ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺼﺪﻗﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ،ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺨﺸﺸﻬﺎئی که ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ کرﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
إثباﺕ ﺻﺪق
ﻮﮐﻤﺎل ﺨﻮﻳﺶ
ﻧﻤﻮﺩ.

ﻮﻫﻮ
ﺍﻧﻴس فی اﻟﻮﺣشة
،ﻭﺻﺎﺣﺐ فی اﻟﻮﺣﺪة
،ﻭﺳﻠﺎح علی
اﻟﺄﻋﺪاء ،ﻭ
ﺯﻳﻥ ﺍﻟﺄﺧﻠاء علم
ﻤﻮﻧس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺗﻨﻬﺎئی
اﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﻫﻨﺪه ﺑﺘﻮﺣﺶ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﻓﻄﺮﻯ ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻭﺳﺖ
ﻭﻣﺼﺎﺣﺐ ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎئی اﺳﺖ،
ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻨﺰﺩ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻥ
ﺪﺭﺣﻴﻥ
ﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﺯﺗﻨﻬﺎئی
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪ،ﺩﺭﻭﺍقع
آﻧﮕﺎه ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻣﻄﺎﻟﻌه
کننده ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺪﻧﺪ، ﺗﺎﺯه
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺳﻮﮊه ﻫﺎﻯ
عقلی ﻤﻄﺎﻟﺐ،ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺪﻧﻴﺎئی
ﻮﺍﻧﺒﻮهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭﺍﻏﺎﺯ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ گرﺩﻧﺪ.
ﻋﻠم ﻨﻴﺰﺳﻠﺎح
اﻧﺴﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ اﺳﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺩﺍﻧﺎئی
اﺯﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎع
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﻬﻤﺘﺮﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
اﺳﺖ،ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﺸﻤﺸﻴﺮﻯ علیه
ﻧﻔس أمّاره ﺩﺷﻤﻥﺒﺰﺭگ
ﺪﺭﻭنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻋﻠم
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﺘﺎیج
ﻤﺤﮑﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻋﻠﻢ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻮﺧﻠﻴﻠﺎﻥ
ﻮﺩﺭﻫﻨﮕﺎم ﺨﻠﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫیچ اﺣﺘﻤﺎل
ﺨﻴﺎﻧﺖ ﻭ
ﺿﺮﺑﻪﺍﻯ
اﺯﭘﺸﺖ
ﻧدارﺩ.

ﻳﺮفع اﻟﻠﻪ
ﺑﻪ ﺍﻗﻮﺍﻣﺎ
ﻳﺠﻌﻠﻬم فی
اﻟﺨﻴﺮ،ﺍﺋمّة
ﻳﻘﺘﺪﻯ ﺒﻬم ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ علم ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﻭهی ﺮﺍ
ﺑﺨﻴﺮ ﻭ
ﺑﺄﻣﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. (ﺭفع
اﻟﻬﻰ) ﻣﻘﺎمی
ﻮﺭﻭحی ﻮﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ عالم
ﺒﻌﻠم شهود،ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺮﺍ، ﭼﻨﺎﻥ
اﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﻘﺎمی
ﺪﺍﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻴﺮﻳﻌنی
ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺮﻫﺒﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ ﮔﺮﻭه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮ
ﺍﻗﻮﺍم اﻭم
کننده ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭم
ﺪﺍﺩﻥ
ﻮﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ،ﻭ ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻋﻠم ﻮﻋﻘل کُلّی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍل الهی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻭل ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺻﻔﺎتی ﻮﻋﻘلی
ﺒﮑﻨﻨﺪ، ﺑﻌﺪ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍلهی
بالاتر
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺣﺪﻳث
ﺑﺨﻮبی ﻨﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻠم ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮلا علوم
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻠﻮم
ﻔﻘهی نمی
باشد،ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍﺍﻣﺎم
کرﺩه ﺍﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺎم اﻣﺎﻣﺖ
ﻭﺍﻭم ﺪﺍﺩﻥ
ﺪﺍﺩه ﺍﺳﺖ. ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮلهای
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺭﻭﺵ و طریقت
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
گرﻳﺪه ﺍﺳﺖ.

ﺗﺮﻣق
أﻋﻤﺎﻟﻬم
ﻮﺗُﻘﺘﺒس
ﺁثاﺭﻫم اﻳﻥ
علماﻯ ﺮﺑّﺎنی
ﻮﺍلهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ ﺴﻠﻮکی
ﻮﺍﻭم کرﺩﻥ
ازﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻋﻤﺎل
آنها ﻣﺮﻣﻮﻕ ﻭ
ﻣﺤﺘﺮم اﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﺟﻠﺐ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻥ
ﻘﺎﺑل ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻥﻮﻣﺮﻣﻮق
ﻨﻈﺮﺍﺳﺖ. ﺍثاﺭﻋﻠمی
ﻮﺍﺩبی آﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ می
ﺸﻮﺩ، ﺍﻣﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ آثار
ﻧﻮﺭﺍنی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻗﺘﺒﺎس ﻭ(ﻗﺒس
ﻧﻮﺭ)ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﺍثاﺭﺍﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ،ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻋﻘﻞ ﮐلی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧ«ی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی آنها
ﻧﻴﺰ، ﻫﻨﮕﺎم
ﺴﻠﻮک ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎﺑﺪ. ﺗﺮﻏﺐ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة فی
ﺨﻠّﺘﻬﻢ،
ﻳﻤﺴﺤﻮﻧﻬم
ﺒﺄﺟﻨﺤﺘﻬم فی
ﺼﻠﺎﺗﻬم
ﻤﻠﺎﺋکة ﻣﺎﻳل
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻨﻬﺎئی
آﻧﻬﺎ،ﻫﻤﻨﺸﻴنشا
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻯﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻮﺍﺯﺵ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻣﻠﺎﺋﮑﻪ
ﺍلهی
ﻮﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺮﻭﺣﻰ، ﻭﺣتی
ﻤﻠﺎﺋﻚ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻧﺠﺎﺕ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬ
ﺎﺗﺒﺮک
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻭﺩﺳﺖ ﺑﺮﺟﺴم کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺻﻠﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪﺻﻠﻪ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻌﻨﻮﻯ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭﻓﮑﺮ،ﻭﺻﻠﻪ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺸﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
اﺳﺖ. ﺑﺎل
ﻤﻠﺎﺋک عقلی
اﺳﺖ، ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﭘﺮﻭﺍﺯﻋﻘلی
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴنی
آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤک ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻋﺮﻭج ﻔﮑﺮﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

لأنّ
اﻟﻌﻠم ﺤﻴﺎة
ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ، ﻭ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ ﻣﻥ
اﻟﻌﻤﻰ،
ﻭﻗﻮّة
ﺍﻟﺄﺑﺪﺍﻥ ﻤﻥ
ﺍﻟﻀﻌﻒ
ﺯﻳﺮﺍﻋﻠم
ﺰﻧﺪه ﮐﻨﻨﺪه ﺩﻟﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻮﺭ
ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﮐﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺠﺴم
اﺳﺖ ﭘس
ﺍﺯﺿﻌﻒ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﻮﺍﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﭼﻨﻴﻥﺨﺼﺎلی
ﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ
عرﻓﺎﻥﻮﻋﻠﻮم
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺭﻭﺍﻥ ﺸﻨﺎسی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎق ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻥ ﻔﺎﻳﺪه ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻣﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎعلیّ
علم ﺴﻠﻮک ﻮﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﻠﺐ ﺭﺍ ﺯﻧﺪه ﻣﻴﮑﻨﺪ
،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﭘﺎک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻞﮐلی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺰﻧﺪه ﺟﺎﻭﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻫم
ﻤﻌنی ﺰﻧﺪگی
ﻮﺑﻬﺮه ﻭﺍقعی
اﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭﻫم
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ، که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻗﻬﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻧﺪه
ﺟﺎﻭﻳﺪ ﺑﻘاء
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ،ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ یک
اﻧﺴﺎﻥکامل ﺍﺳﺖ.
ﺯﻧﺪگی ﻮﺍقعی
ﺘﺮ،ﺑﺮﺍﻯﺤﻴﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪﺍﺯﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عقلی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﺍقعی ﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ عقلی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻮق اﻟﻌﺎﺩه ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺟﺴﻢﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭح
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻧﺪه ﺷﺪﻥ
ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺍقعی ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻘﺼﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ،ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﺤﻴﻮﺍنی ﻘﺒلی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﮔﺮﺍﻳﻥ
علم ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ،
ﻟﺬﺍﻫﻤﻴﻦ (ﻋﻠم
ﻨﻮﺭ ﺑﺼﻴﺮﺕ)
ﺍﺯﮐﻮﺭﻯ اﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ کوﺭﻯ
ﺪﺭﺳﻮﺍﺩ ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺪکی عقل
ﻮﻋﻠم ﻮﺩﺍﻧﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﺭ ﺑﺼﻴﺮﺕ و
تبصّر
ﺷﻬﻮﺩﻯﻮ ﺩﻳﺪﻥ
ﺒﺎﻋﻴﻥ ﻮﺑﺼﺮ،
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎﻓﺘ
عین اﻟﻴﻘﻴﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ،
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍک
ﻤﻄﺎﻟﺐﻋﻘلی
اﻟﻬﻰ،ﻭﻋﺮﻓﺎﻥﺒﺎﻃﻨﻰﺍﺳﺖ.
(ﻧﻮﺭ إﺑﺼﺎﺭ)ﻭﺍقعی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺗﻮﺟﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﻬﺮکه ﻏﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﻮﺭﻯ
ﻤﺎﻧﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﻳﺪﻥ ﭽﺸم
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ
ﭼﺸم ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭلی
کوﺭ ﺑﺎﻃﻥ
ﻮﻣﻌﺎنی
ﻮﺣﻘﺎﻳﻖ الهی
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺠﺴم ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪﻓﻘﻄ
ﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ آﻟﻮﺩگی
ﻮﺿﻌﻒ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺠﺴم ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی
ﺒﺮﺗﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺒﻬﺘﺮ ﺯﻧﺪگی
ﺴﺎﻟﻢ ،ﺩﺍﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﻃﺐ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﻣﻴﮑﺮﻭﺏ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺟﺴم ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭﺷﺪﻥ
علّت ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﺪﻥ
ﻴﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻧﺸﺪﻥ،ﺣتی
ﺪﺭﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻭﺑﺎئی ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺭﺍﻣﺶﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺭﻭﺣﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺴم ﻔﺮﺳﻮﺩه ﺳﺎﻟﻚ،ﭘس
ﺍﺯﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺟﻮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣتی
ﺴﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
کرتکس ﻣﻐﺰﻯ که
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺍﺯ
ﺁﻥﻄﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ،
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
همه ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺯﻧﺪه ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻭتخیّل آﻧﻬﺎ
ﻗﻮﻯﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺪﻳق اﻣﻮﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻃﻮل
عمر ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎلهی
ﻨﻴﺰﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ.

ﻮﻳﻨﺰّل
اﻟﻠﻪ ﺣﺎﻣﻠﻪ،
ﻣﻨﺎﺯل
أﻟﺄﺑﺮﺍﺭ، ﻭ
ﻳﻤﻨﺤﻪ
ﻣﺠﺎﻟسة
ﺍﻟﺄﺧﻴﺎﺭ فی اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ
ﺍﻟﺄﺧﺮة ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻥ علم
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ،
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﻮﮐﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎق
أﺑﺮﺍﺭ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﭘﺎﮐﺎﻥ برّ و
فرّ یافته ﻣﻴﺴﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺮاءﺖ ﺍﺯﻧﻔس أمّاره
، ﻭﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻔﺮﻳﺒﻨﺪه ،ﻭﺍﺯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮔﻨﻪ
ﭘﻴﺸﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﺑﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﺑﺮﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮّ ﻭﻓﺮّ ﻭ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫم
خود اجسّم
ﻘﺮّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ تجلّی
ﻮ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯالهی اﺳﺖ. ﻭﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ آﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ،
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عاﻣل ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥﻋﻠم
ﺴﻠﻮکی هستند،ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ أﺑﺮﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺩﻧﻴ
ﺎﻭﺍﺧﺮﺕ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺩﻧﻴ
ﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻧﻮ ﺍﻭﺭﻳﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺩﺭﺍﺧﺮﺕ
ﻧﻴﺰ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ هم
ﻧﺸﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺩﺭﺟﻮﺍﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع هستند،ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺒﺮﺳﺪ.

ﺒﺎﻟﻌﻠم
ﻴُﻄﺎع اﻟﻠﻪ
ﻭﻳُﻌﺒﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﻠم
ﻴُﻌﺮﻑ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻳﻮﺣّﺪ،
ﻭﺑﺎﻟﻌﻠم
ﺘﻮﺻل ﺍﻟﺄﺭﺣﺎﻡ،
ﻭﺑﻪ ﻳُﻌﺮﻑ
ﺍﻟﺤلال
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﺒﺎ
ﭼﻨﻴﻥ علم ﺴﻠﻮکی
ﻮﺍلهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ است ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﮐسی
عباﺩﺕ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﻣﻘﺒﻮل
اﺳﺖ. ﺑﺎ ﺍﮔﺎهی
اﺯﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﻋﺎﺑﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺎلهی
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﻨﮕﺎم عباﺩﺕ،
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻓﺎﻳﺪه
ﺍﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫ
ﺪﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻓﻘﻄ
ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﻮﺧﻴﺎل ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﺘﺴﻠﻴم
کاﻣل ﭙﻴﺮﺍلهی
اﺳﺖ. که ﺟﺴﻢ وچه
ﻓﮑﺮ، وچه ﺟﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
بی اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻣﺮﺍﺣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺰ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻤﻴق ﺪﺭﻣﻐﺰ
ﻭﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ، ﮐسی
ﺪﺭﺍﻥ أﺣﻮﺍل
ﺮؤﻴﺎئی ﺼﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
اﺯ ﺭؤﻴﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
کاﺭﺧﻮﺩ ر ا
پایان ﻨﺪﺍﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺪﺭک
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ ﻮمَحرومیّت
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺩﻥ
هاﻯﻤﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ، ﻭﺳﺎﻟک
ﻔﺮﺍﺭﻯ اﺯ ﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻌنی
ﺘﺴﻠﻴم ﻮﺍقعی
اﺯ ﺳﻠﻮک
ﻈﻬﻮﺭ ﻧﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻥ علم
ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻴﺎﻓﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻓﻘﻄ ﺒﺎﺍﻳﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﻳﺪ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎآﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐﺍلهی ﻴکی
کرﺩ،ﻭﺟﺰئی
اﺯﺍﻧﻬﺎ ﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻥ علم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻله ﺮﺣم
ﻤﻌنی ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺣم ﻮﺍقعی
ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت سالک
محمدی و ﭘﻨج
تن آل عبا ،ﺩﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هستند. ﺳﺎﻟک
محمدﻯ ﺒﺎ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻤﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴنی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴنی
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
الهی ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی ﺴﺘﺎﻳﺶ
ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﺤﺒﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃمی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﺸق
ﻮﻣﺤﺒﺖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
أثر ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
آﻣﺎﺩه ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻠﻮﻯ، ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﻭﺍقعی
علی ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ و
سیّد و آریا
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺍثباﺕ
ﺻﺪق ﻨﺒﻮّﺕ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴل
ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ بِدایالهی،ﺑﺮﺍﻯﺪﺍﺩﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎل
ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻬﻤﺮﺍه ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎنی
ﻴﺎﻓﺖ،ﻋﻘل
ﻮﻓﮑﺮ ﻭﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻰ،
ﻭﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
عجیب ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩنی
ﺒﻮﺍﺻل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪﻫیچ
غیرﺳﺎﻟک
ﻮﺣتی ﺴﺎﻟکی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻥﺍﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭحی
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ علم
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﺍﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻤﻌنی
ﻮﺍقعی ﺨﻠﺎل ﻮ
ﺣﺮﺍم ﺮﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﺍﺣﻤقی ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭﻫیچ
ﺸﻬﻮﺩ و علمی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻨﮑﺮﺩه ،ﻭﻫیچ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺧﺪﺍ ﻭقرآن
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﻭﻗﺖ
ﻣﻨﺎفع ﺴﻴﺎسی
ﻮﺭﻫﺒﺮﻯ ﺴﻴﺎسی
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ،
ﮔﻮﺷﺖ ﻳخ ﺰﺩه ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﺣﻠﺎل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻗبلا
ﺧﺎﻭﻳﺎﺭ ﻧﺠس
ﺑﻮﺩ،ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻣﺪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ اﺯﺍﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪ ﺣﻠﺎل
گرﺩﻳﺪ. ﺣﺮﺍم
ﻮﺣﻠﺎل ﺮﺍ
تنها ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل برای
سالکی یا
سالکان خود
ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫیچ
ﺘﻨﺎﻗﻀی هم
ﺒﻴﻦ ﺍﺣﮑﺎم
ﭙﻴﺮ ﺑﺎ
ﺍﺣﮑﺎم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ با خود
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ همان
ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭﺧﻮﺩ،ﺍﻋﻠﺎم
ﺤﺮﺍم ﻮﺣﻠﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍلاّ ﭼﻨﺪ
ﺣﺮﺍم کُلّی
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ قرآن
کاﺭ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺘﻤﺎم ﻨﺸﺪه ﺍﺳﺖ.
گوئی طبیبی
غذائی را برای
بیمار بخصوصی
تحریم مبکند .

ﻮﺍﻟﻌﻠم
اﻣﺎم اﻟﻌﻘل ﻮ
ﺍﻟﻌﻘل
ﺘﺎﺑﻌﻪ،ﻳﻠﻬﻤﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺴﻌﺪاء ﻮ
ﻳﺤﺮﻣّﻪ
ﺍﻟﺄﺷﻘﻴاء علم
ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺭﻫﺒﺮﻯ عقل ﺠﺰئیاﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
و کمال طلبی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪه
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴم عقل
ﺴﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮﺧﻮﺩ،
ﻋﻠم لَدُنّی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻋﻘﻞ
ﺳﺎﻟک ﺘﺎبع عقل
ﭙﻴﺮ ﻭﻋﻠم
ﺴﻠﻮکی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺒﮑﻤﺎل
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭﮐﺎﺭﻋﻠم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﺗﻤﺎم ﺮﺳﻴﺪ،ﻋﻘلی
کُلّی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻧﮕﺎه
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺭﻋﻠﻢ ﺑﺮﺗﺮ،ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﻣلی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﭼﻨﻴﻥ
علمی
ﺮﻫﺒﺮﻋﻘل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺭﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ،
ﺧﺎﺹ ﺳﻌﻴﺪﺍﻥ
ﻮﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻥ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ اﺳﺖ.
ﻭﺗﻤﺎم أﺷﻘﻴﺎ
ﻭﺳﺮﮐﺸﺎﻥ اﺯ
ﺍﻣﺮ ﺍﺯلی الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل ﺘﻤﺎم غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﺣتی
ﻘﺸﺮی های ﻤﺬﻫبی
ﺘﻤﺎم أﺩﻳﺎﻥ
هستند، مَحرومیّت
ﺍﺯﺍﻳﻥ علم
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺯ
ﭘﻴﺮ،ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ علم الهی
ﻮﺍﻟﻬﺎمی
اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﭽﻨﻴﻥ
علمی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺟﺎﻫل آن هستند
،ﻟﺬﺍ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻴﭽﮕﺎه
ﮐسی ﺒﺎ ﺩﺷﻤنی ﺒﺠﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻗﻠﻌﻪﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺑﺴﺘﻪ، ﻭ
ﻫﻤﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺒﻠﻨﺪ
ﺳﺮﺑﻔﻠک
کشیده ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ عشق
ﻮﻣﺤﺒﺖ ﻭ
ﺗﻤﺎﻳل
ﺒﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺒﺮﺗﺮﺍﻥ، ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﺸﻮﺩه ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
هفتﺧﻮﺍﻥ
ﺮﺳتم اﺳﺖ. ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻔﺮﻳﺪﻭﻥ شده
ﺒﺎﻓﺮّ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
کیاﻧﻴﺎﻥ ﻮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺒﺮﺩﻟﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث
081 از
پیامبر نقل
شده (ج1 ص ؟ ) که فرموده
ﺍﺳﺖ: ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍُﻣتی ﺮﺣمة ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻣّﺖ ﻭ ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻤﻥ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ ﺧﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﺋل
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻣّﺖ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ،
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎع
ﻮﻳﻜﺮﻧگی
آﻧﻬﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
ﭙﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻫم
ﺘﻮ ﻭﻫم آﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪه
ﺍﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ
ﮔﺮﻭهی اﺯﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻔﻘﻪ
ﻭﺗﻔﻘّﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻗﻮم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻫﻨﺪ،ﻭﺍﺧﻄﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺮ
ﮐﺮﺩ:  ﻔﺄﻣﺮﻫم
أﻥ ﻴﻨﻔﺮﻭﺍ ﺍلی
ﺮﺳﻮل اﻟﻠﻪ،
ﻭﻳﺨﺘﻠﻔﻮﺍ
ﺍﻟﻴﻪ
ﻓﻴﺘﻌﻠّﻤﻮﺍ
ثُمّ ﻴﺮﺟﻌﻮﺍ ﺍلی
ﻘﻮﻣﻬم
ﻔﻴﻌﻠّﻤﻮﻫﻢ،
ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﺭﺍﺩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻬم فی اﻟﺒﻠﺪﺍﻥ
اﺧﺘﻠﺎﻓﺎ فی
ﺪﻳﻥﺍﻟﻠﻪ،
ﺍﻧّﻤﺎ ﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮﺍﺣﺪ ﭘس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﻥ گرﻭه ﺍﺯ
ﺷﻬﺮﻫﺎ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺨﺼﺺ
ﺩﺭﻓﻘﻪ ﻣﻌﻴﻥ
ﺸﺪه ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺩﺍﺋم کنند،ﻭﺭﻓﺖ
ﻭﺍﻣﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎﻋﻠم
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ،و
ﭘس
ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻘﻮم ﺨﻮﺩ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺩﻫﻨﺪ. ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ،
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻭﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﻳﻥ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭﺍلاّ
ﺩﻳﻥ ﺪﺭﺍﺻل ﻴکی
اﺳﺖ،
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺭ
آﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻳﻪ ﻗﺮﺍنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩه ،
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﻔﻘﻪ
ﻭﺍﺻﻮل ﺪﻳﻥ ﺼﺤﺒﺖ
ﺷﺪه ، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺸﻬﺮﻫﺎﻯﺨﻮﺩ
ﻣﺮﺩم
ﺨﻮﻳﺶﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق هم ﭽﻨﺎﻥ
هماﻥ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩه ،
ﻭﺻﺮﻳﺤا ﻨﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺍلهی
ﺪﺭقرآن ﺘﻤﺎم
ﻮﻗﺖ
ﮐﺎﺭﮐﺮﺩﻥ
ﺳﻠﻮکی گروهی
ﻤؤﻣﻥ
ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﻗﻮم
ﺨﻮﺩ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻟﻔﻈ علم
ﻤﻌﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺣتی عرﻓﺎﻥ
ﻮﻓﻘﻪ ﻧمی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
همان آﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻠم لَدُنّی
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ. (ﻳﻨﻔﺮﻭﺍ)
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﻤﻌنی
ﺒﺴﻴﺞ ﺷﺪﻥ
ﻮﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﮐﺎﺭﮐﺮﺩﻥ
بعنوان سفرای
پیامبر برای
تبلیغ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
پس از بازگشت
بخلق با شهود
قائم و عرش رَحِمان
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮﻫﺎ مانند
آخوندها که خود
را فقیهمردم
میدانند که هنوز
چیزی هم
نیاموخته و
شهودی ندارند.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻔﺮﺩ
ﺷﺪﻥ ﻮ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﮑﺎﻳک ﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻓﺘﻦ،ﺑﺮﺍﻯ
آﻣﻮﺯﺵ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ تا وقتی پیامبر
زنده بود و پس
از شهود پنجم
مصطفوی است که
دستور مرگ قبل
از مرگ برای
شهود قائم
بگیرند . گرچه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍلهی
ﺒﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪه ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺧﻮﺩﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻫﻞ ﺍﺳﻠﺎم
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺣتی
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺟﻬﺪ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﮐﺮﺩ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻤﺎم
ﻔﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ طی
کرﺩه ، ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪه ،ﻫم عقل
ﻮﻫم ﻤﻘﺎﻡ
ﻭﻫم ﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﻜﻮ هم ﭙﺎک
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺪه ﺍﻧﺪ.
(ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ)
ﺩﺭﺯﺑﺎﻥ عرﺏ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﻓﺖ
ﻭﺍﻣﺪ ﺩﺍﺋم
کسی اﺳﺖ، ﺑﺎﮐسی
ﺪﻳﮕﺮ،ﻧﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﻘل
ﻮﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ که
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎمی که ﺑﺮخی
اﻳﻥ ﺮﺍ ﻫم
ﺮﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. که
مذاهب قشری و
بازیکه جاه
طلبان آخوند بحق
بوده و پرسش
کننده انتظار
تأییدی از
امام برای این
مفهوم میباشد.
که امام تقیّه
کرده سوژه
تکفیر خود را
با آخوندهای
سنّی خلفای عبآسی
نداده است . ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ تنها
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻋﻘل
کُلّی ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺨﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻳﮋه ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺩﻳﻥ
ﺎﺳﻠﺎم ﻨﻪ
ﻓﻘﻄ ﻮﺍﺣﺪ و
مذاهب متفاوت
ندارد ﺍﺳﺖ،
بلکه ﻫﻤﺎﻥ یک
دین ومذهب وراه
ذهاب بسوی خدا
در سلوک
ﻄﺮﻳﻘﺖ های هر
یک از 313 کامل الهی
همیشه زنده که
پیامبر تکرار
کرده است. یا
هر کامل تجارب
عملی خود را تعلیم
میدهد ومذهبی
جداگانه
ندارند. واین
قاعده در تمام
هر شش
ولایتهای
سلوکی پیامبران
اولی العزم
جاری میباشد. ومذاهب
قشری سراسر
شرک هستند، مگر
تصوّف و سلوک
پیروان ادیان
با کاملان
ولایت خود
بمعرفی خداوند
باشد پیامبر
از هفتاد و سه
فرقه و تفرقه
دین خود و
ادیان دیگر
پبشگوئی کرده که
تنها یکی بحق
و بقیه جهنّمی
هستند چون
مشرک میباشند.
و آخوندهای
غیر الهی را
شریک خدا واولیای
خدا نموده اند.
و ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﺤﻤﺪ هزاران
مذهب پیدا شده
و میشود اکنون
ﺠﻮﺍنی ﺍﺯ
دﻫﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘم ﻮ ﻳﺎ
ﻗﺎﻫﺮه ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ،
ﻭﭘس اﺯﭼﻨﺪ
ﺳﺎل ﺘﻌلیم
ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﺻﻮل ﻣﻨﻄقی ﻭﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻏﻴﺮﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣل سلوکی
بتعلیم ﻣلاّ
ﻫﺎﻯ ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ،
ﺑﺮﻭﺳﺘﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴم هماﻥ
ﻤﺮﺩم ﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک الهی
کرده ﻭﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬب
کنند. مُلّاها
با عنوان حجّت
السلام در
ﺩﻫﺎﺕ خود ﻧﺎﻥ
ﻣﻔﺖ ﻭﭘﻮل
ﺰﻳﺎﺩ
ﻭﺯﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﻭﺭﻓﺎه
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
برای آخوندهای
معروف تر
ونیرومند تر
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻣﺮﺩم
ﺴﺎﺩه ﺭﺍ
ﺍﺣﻤق کرﺩه ،
ﺩﺭﭼﻨگ ﺨﻮﺩ
ﻧﮕاه
ﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻴﺎسی
ﺪﺭﮐﺸﻮﺭﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺎﺭﺯ
ﺍﻥ ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺪﻳﺪه ﺍﻳﻢ. ﻭﺩﺭﺗﻤﺎم
کشورﻫﺎﻯ
اﺳﻠﺎﻣﻰ،مُلّاهاﻯ
ﺴنی ﻮﺷیعی
ﻮﻏﻴﺮه ﻫﻤﻴﻥ
ﺒﻠﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﻣﺮﺩم ﺨﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩه ﺍﻧﺪ،ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﻥ ﺮﻭﻯ
ﻤﻴﻦ انفجاریﻭﻣﺮگ
ﺰﻭﺩ ﺭس ﻭبی
ﻔﻬم ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
ﺘﺸﻮﻳق
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪﭼﻰ؟

حدیث 084 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ165
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: لا
ﮐﻨﺰ ﺍﻧفع ﻤﻥ
اﻟﻌﻠم هیچ گنجی
ﻤﻔﻴﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﻨج علم ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻨﺰ ﻭﮔﻨج ﻔﺎﺭسی
اﺳﺖ، ﻭﻣﺤل
أﻧﺪﻭﺧﺘﻥ ﻤﺎل
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﺭﻭح
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﻣﺤل
أﻧﺒﺎﺷﺘﻥ
آثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭثوﺍﺑﻬﺎ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻬﺸتی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪﻋﻠم
ﻤﻔﻴﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺧﻮﺩﺁﮔﺎه ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
اﻭﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
علم همﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﮔﺎهی
اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. گرچه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎه ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻋﻘل کُلّی الهی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺯﻣﺮّه ﻋﻠم لَدُنّی
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺼﺮﻑ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺒﻘﻴﻪ ﺯﻧﺪگی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﻧفع
ﻔﺎﻳﺪه ﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﻨﺎفع ﺘﺮ آﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ أﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻔﺎﻳﺪه
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ،که
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻮم ﻔقهی
ﻮﻓﻠﺴﻔﻰ،ﺣتی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻫم
ﻤﻔﻴﺪ ﻓﺎﻳﺪه ﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺤﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈم
ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻀﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻋﻠم
ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧفع ﻔﻌلی ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل أﺧﻠﺎقی
ﻮ ﻋﻘلی ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﭘس اﺯﻣﺮگ ﻨفع
أﺑﺪﻯ ﻮ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺪﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﮔﺎه ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺎه ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﮔﺎه
آﻥ ﻤﺼﺮﻑ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
ﺍﻥ ﻘﺴﻤﺖ
ﺫﺧﻴﺮه ﻭﮔﻨج
أﺑﺪﻯ ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﺍﺻل
اﺳﺖ.  ﻗﻴمة
ﮐلّ إﻣﺮئ ﻤﺎ
ﻳﺤﺴﻨﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﺍﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
که ﭼﻴﺰﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺏ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
علم ﻮﺍﮔﺎﻫﻰ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﮐﺎﻣل
آﻥ ﺒﺎﺷﺪ. (ﺣُﺴﻥ
ﻮﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ
ﺍﺣﺴﺎﻥ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺨشی
ﻮﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﺳﺖ. ﭘس ﻧﻪ
ﻫﺮﻫﻨﺮ ﻭﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ که ﺷﺨصی
ﻤﺎﻫﺮ آﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻯ که ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮﺑﻬﺒﻮﺩ ﺑﺨشی
آﻥ ﻤﻬم اﺳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻬﺒﻮﺩ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭح اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ أمّاره
ﻭﻓﺮﻳﺒﻨﺪه ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤئنّه
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﮐﻪﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪه ﺍﺳﺖ. ﻗﻴﻤﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻪ
ﻓﻘﻄ ﺎﺭﺯﺵ ﺍﻥ
اﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻭﻗتی
ﺒﻘﺎﺋم
ﻮﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺮﺳﻴﺪ،
ﻗﻴﻤﺖ ﻭﻗﻮﺍم
ﻮﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ و
قیامتی
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﻘﻴﻤﺖ ﻭﻗﺎﺋمی
ﺠﺰ ﺑﺎ ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻨﻔس ﻭ ﺭﻭح و
روان ﺒﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺭﺍه
ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ،
ﻭﻭﺳﺎﺋل کاﺭ
ﺍﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻴﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻧﺪه ﺯﻣﺎﻥ
هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺟﺴم ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺫﻫﻥ
ﻮﻧﻔس ﻧﻴمی با
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻮﻧﻴمی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮﺫﺍﺕ ﺍﺻلی ﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭآﻥ ﺪﺧﺎﻟت
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻗﻴﻤﺖ ﻭﺍقعی
اﻧﺴﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﺍﺻﻠﺎح ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺎﺳﻠﻮک
ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺷﺪ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﺩﻟﻴل آﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺸﺨﺺ ﺭﺍﭘﺎک
ﻮﺳﺎﻟم کرﺩه ﺍﺳﺖ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮ بِدای
اﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩه ،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﻓﺮﺩﻯ
ﻮﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺍﺻل أﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳتی
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺭﻣﮑﺮﺭ،
ﻭﺭﻓﺖ
ﻭﺍﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺠﻬﻨﻤن
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
اﺯ ﻣﺮﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ.

حدیث
086 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ164۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: أﻋﻠم
اﻟﻨﺎس ﻣَﻥ
ﺠمع علم
اﻟﻨﺎس ﺍلی
علمه ،ﻭﺍﮐثر
ﺍﻟﻨﺎس ﻗﻴمة ،ﺍﮐثرﻫم
علما،ﻭﺍﻗل
اﻟﻨﺎس ﻗﻴمة
ﺍﻗلّهم علما ﻋﺎﻟﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم کسی است
ﮐﻪ ﻋﻠم
ﻤﺮﺩﻣم ﺍﺑﻌﻠم
ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺰﺍﻳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺷﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم کسی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯﻫﻤﻪ ﻋﻠم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐم
اﺭﺯﺷﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم کسی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯﻫﻤﻪ ﻋﻠم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
علم ﻮﺩﺍﻧﺶ
ﺑﻤﻔﻬﻮ
ﻣﻌﻠﻮم ﻔﻴﺰﻳک
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻉ،
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﻔﻘﻪ
مذهبی ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻋﻠﻮم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﻋﻠم ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺰﺍﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
آﻥ علوم اﺭﺯﺵ
ﻧﺴبی ﺪﺭ ﺻﺤﺖ
ﻭ ﺩﺭﺳتی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻧﻴﻮﻯ
اﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻠمی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻠﻮک
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﮔﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
علوم عرﻓﺎنی
ﻮﻳﺎ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ علم ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻋﻠم
ﺒﻤﻔﻬﻮﻡ ﺩﻭم
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﮔﺎهی
از تجلیات
الهی می ﺒﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺍﻧﮑﻪ ﮔﻮﺍهی
ﻮﺁﮔﺎهی ﻮﻋﻠم
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵﺗﺮ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
اﺳﺖ. ﭘس ﻋﻠم
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮﺍﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﺮّﻑ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻠﻮم اﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ،
ﺩﺭﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.

حدیث
0086
مکرر امام
صادق از
پیامبر نقل
میکند (ج 1 ص164
بحار) که فرموده
است - من سلک
طریقا یطلب
فیه علما سلک
الله به طریقا
الی الجنّة هر
آنکس که
راهی را میرود
تا علمی
بیاموزد و کسب
کند خداوند
نیز برایش
راهی ببهشت
میسازد. ره
روی برای علم
الهی منظور
علم سلوک
میباشد و برای
علوم مادی
خداوند
تعهّدی ندارد که
ببهشت ببرد و
دلیلی هم
ندارد. مگر اینکه
کسب علوم مادی
را بر ای خدمت
بخلق خدا
بداند و آنهم
پس از اینکه خود
سلوک الهی را
پایان داده
باشد و کمال و
شهود قائم
وعرش رَحِمان
را یافته باشد.
اما علم سلوک
و ره روی الهی
یا همان علم سلوک
و طریقت ولایت
وکسب مراتب
برتر سمبولهای
شهودی هستند. که
خداوند بهشت
های شهودی و
عقلی را برای
شخص سالک
فراهم میکند که
نخستین بهشت
شناخت پیر
کامل زنده و
مناسب عقل
ومشکلات
روانی سالک
است که خداوند
در رؤیا بوی معرفی
میکند بشرط
صادق بودن
ومستعد بودن
است این بهشتهای
برتر شهود
قائم ربّ
النوع و ایدآل
کمال میسّر
برای نوع بشر
در ولایت
محمدی است. و
سپس رَحِمتهای
عقلی کاملان
در بازگشت
بخلق است. که جنِّت
یا بهشت همان
لفظ هندو است که
گنان میگویند،
و بمعنی
عقلهای الهی
کاملان
ولایتها است. ومعادل
هر شهودی که دارند
عقل آن مراتب
الهی را دارند.
جنان که عقل
برتر برای
سالک در شهود
برتر وکه عقل
کاملان با رَحِمتهای
عقلی و کُلّی
و الهامات
الهی بیشتر و
غنی تر و که بهشت
عقلی در رجعت
نوع فوق بشری بجهان
هفت هزار سال
بعد.

و انّ
الملائکة
لتضع أجنحتها
لطالب العلم
رضا به حتی
فرشتگان بالهای
خود را برای
حفظ ره رو
میگسترانند. فرشتگان
همان مراتب
شهودی و عوامل
مدبّر الهی
هستند، و از
سالکان و
طالبان علم
سلوک محافظت
مینمایند. ولی
در افسانه های
سمبولیک قدیم
تر برای
فرشتگان بال
تصوّر
میکردند. بال
فرشتگان الهی
در تفسیر بهتر
عقل ها و الهامات
وکمکه ای فکری
آنها
بانسانها
میبیاشد. که مدام
برای سالکان و
طالبان علم الهی
وجود دارند. بال
را سمبول
پرواز و عروج عقلی
و شهودی برای
انسان کامل و
سالکان باید تصوّر
کرد و ار جمله
فرشتگان الهی روی
زمین پیر کامل
سالک و دیگر
اولیای الهی
زنده میباشند.
که همیشه
آماده کمک
بطالبان سلوک
و شهود عقلی میباشند.
کسانی که علوم
عرفانی و حتی علوم
فیزیک را در
خدمت مردم
گذارده اند تا
آنها را از
لحاظ تن و
شرایط زندگی
برای سلوک الهی
بعدی آماده
کنند. و فرش
هائی هستند که
بساط کمک
رسانی خود را
گسترده امد. طبیعی
است که صاحبان
علوم مادی که مشغول
دوشیدن خلق هستند
و دشمنان سلوک
الهی و خود
نیز شیطان و دیوهای
بشری مخالف
خدا و خلق خدا
میباشند که ندانسته
تله ها وموانع
سر راه
مستعدان الهی
میگذارند. فرشتگان
و معلمان برای
کسب رضایت
طالب علم تلاش
میکنند تا کشش
و علاقه آنها
افزوده شود.

و إنّه لیستغفر
لطالب العلم
مَن فی السماء
ومن فی الأرض
حتی الحوت فی
البحر همه موجودات
الهی در آسمان
و زمین برای
ظالب علم
استغفار و طلب
آمرزش میکند
حتی ماهی های دریا.
( استغفار)
دعای طلب عفو
و آمرزش برای
دیگریو تنها
در سلوک الهی دارای
معنی میباشد. زیرا
برای طلب علوم
مادی که فرشتگان
دعاگو ندارند
و علم دین و
فقه قشری هم
نجات بخش و
سلوکی نیست. و
تنها سالکان
هستند که مورد
استغفار و دعا
میباشند. تا
شاید مود عفو
الهی و غفران
و شهود و نجات
قرار بگیرند. (
طالب علم) نیز
طالب آگاهی
شهودی از تجلی
الهی برتر است
آنانکه در
آسمان هستند
مرغان
میباشند. اما
در آسمان روح
وملکوت الهی
مملو از
فرشتگان است. که
کمک و تدبیر
احوال موجودات
بخصوص سالکان
میکنند. ولی
در حدیث، اهل
آسمان تمام
کاملان و
سالکلان الهی
میباشند. که برای
یک سالک جدید
و طالب شهود
دعا میکنند. و
کمک و هدایت
میخواهند . اما
اینکه حتی
ماهی ها نیز دعا
میکنند. زیرا
با نجات
سالکان بشری در
سلوک، راه علم
سلوک الهی روی
زمین را توسعه
داده و دیگران
از آن پیشرفتها
بعدا استفاده
سلوکی خواهند
کرد. و تمام
موجودات باید
از تام سلسله
های صورتهای نوعی
بالا بروند. و
لذا زبان حال
ماهی است که دعا
برای سالک بشری
میکند. زیرا
خود ماهی ها و
حتی ویروسها و
دیگر موجود ات
همگی باید
سرنوشتهای أزلی
و الهی خود را
اجرا کنند. و
همگی از تمام
مراتب نوعی
بالا بروند. و
پس از رسیدن
بنوع بشریّت
برای ورود
بعوالم انواع
فوق بشری که در
آینده های
دورتر روی
زمین ظهور
خواهند کرد میروند
و توفیق در
سلوک مثل این
است که راه بر
ای آیندگان
هموار تر
میگرئدد .

و فضل
العالم علی
العابد کفضل
القمر علی
سائر النجوم لیلة
البدر تفاوت و
ارزشس مقام
عالم کامل بر
عابد سالک مانند
برتری نور ماه
شب که ار ده پر
نور بر تمام
ستارگان است که
در طلوع ماه ناپیدا
میگردند. عالم
کامل و اصل
بشهود قائم
است و ئشاهد (
بدر منیر) ربّ محمد
عالم و آگاه
از تمام مراتب
شهودی میسّر نوع
بشری و از
تمامی احوالی که
در طول راه
سلوک با آن
روبرو بوده
اند و بهمان احوال
سالکان آینده
را خواهند ر
سید. عابد کسی
است که مشغول
عبادت سلوکی است
و قشری های
مذهبی در حال
تعبّد و حتی
شرک بخدا
هستند . عابد
وموبد کسی است
که انوار
شهودی و عقلی
و تکاملی او
چون نور
ستارگان است. و
عابد قشری
متعبّد غیر
سالک در این
حدیث جائی ندارد.
امام هر زمان
بدر منیر هر
زمان است و
کاملان الهی برای
سالکان خود
بدر منیر
هستند، که ستارگانی
متفاوت در نور
و مراتب عقلی و
الهامی اطراف
آن میباشند
کاملان نوع
بشری پس از مرگ
در کنار امام
زمان آینده
خود و همگی در
کنار ربّ
النوع قائم
زیر عرش رَحِمان
منتظر رجعت
فوق بشری
آینده هستند و
در شهود ششم
سالک ولایت
محمدی، و نه
پیروان دین
رسمی اسلام
بهر مذهبی که باشند.
در شهود ششم قائم
را چون بدر منیر
بگفته و سوگند
پیامبر می
بینند و دیگر
کاملان درگذشته
زمانهای قبلی ولایت
محمد شاهدان
قائم، نیز چون
ستارگانی
اطراف بدر
منیر دیده
میشوند. ونور
ماه بر نور
آنان غلبه ندارد.
ولی تفاوت دو
نور بسیار
واضح است. در
شهود ششم این
نویسنده نور
مصطفوی
بزرگترین
ستاره در
هنگام طلوع نور
قائم در افق
پائین دیدم که
مدام نور
افشانی میکرد
وخود را نشان
میداد. و
تقریبا نور
مصطفوی یک سوم
نور وحجم بدر
منیر قائم بود
و بقیه ستارگان
یکنواخت و
یکسان تقسیم
ومنظّم در آسمان
بودند و ریز و
درشت نداشتند.
پیامبر
بپیروان خود
وعده شهود
قائم را همین
گونه داده است.
و من و مادرم
کسی را با خود
ندیدم. این
دیدار اول از قائم
برای من بود. و
پس از شهود
هفتم عرش رَحِمان
در قوس نزول
مجددا بدر
منیر را دیدم ،
ولی بدون
ستاره ها که بسیار
پائین تر از
شهود اول بود. و
این تفسیر آیه
(و رآه نزلة
اخری) است که محمد
داشت. در این
شهود بار دوم که
عنوان جبرئیل
دارد و دستور
العمل بکامل
بازگشته بخلق
داده میشود. و
همان وقت وحی(
اقرأ باسم
ربّک الذی
خلق) است. ربّ قائم
که کامل را بعرش
رَحِمان
رساند. و محمد
در راه خانه
پس از شهود
درکوه (حرّاء)
و خانه سمبول
بخلق است. و
شهود دوم ربّ النوع
وهمان شب قدر
و حتی مراسم
نیمه شعبان
است. که همان (لیلة
البدر) یا شبی که
در جنگ بدر
این نام
گذاشته شد. وتمام
کاملان محمدی
( بدریان)
میباشند وجنگ بدر
را مهمترین پیروزی
برای محمد بود
و هر کاملی
بدری است که منظور
جنگجویان جنگ
بدر در مکه نیست.
و شهود قائم
(فتح الفتوح) و
برترین
پیروزی و فرّ
الهی یافتن
شاهدان قائم
میباشد. که نام
جنگ مکه خوتنده
شد.

و
العلماء ورثة
الأنبیاء انّ
الأنبیاء لم
یورثوا
دینارا و لا
ذهبا و لکن
ورثوا العلم
فمن أخذ منه
أخذ بحظ ّ
وافر علما
جانشینان
ووارثان
أنبیا هستند ولی
این علمای فقه
و آخوند قشری غیر
سالک نیستند
بلکه تنها
شاهدان مراتب شهودی
پیامبر و
تابعان واقعی
کامل شده در
سلوک الهی
هستند و
سالکان آنها
را ( تابعان تابعان
) میگویند. و
اینان در
بازگشت بخلق
وارث و جانشین
پیامبر هستند،
و نه وارث مال
و حکومت
پیامبر بلکه وارث
در وظیفه تعلیم
سلوک و هدایت
سالکان . زیرا
أنبیا دینار
ودرهمب میراث
نگذاردند. بلکه
علم سلوک و
شهود را میراث
قرار دادند. و
این علم
شهودها و
سمبولهای
شهودی طریقت
سلوکی أنبیا
است. علم
أنبیا همان
طریقت سلوک و
حکومت سلوکی
آنها بر چند
سالک خود
میباشند. و
الاّ علم مادی
و حتی فقهی
روز افزون است
و میراث خور ثابتی
ندارد. و
مطالبی پس از
پیامبران پیدا
میشود که آنها
از آن خبر
نداشتند که رسد
که میراث آنها
باشد. هرآنکس از
این علم
میراثی
پیامبران
بگیرد، شانس و
سعادت بزرگی
یافته است. هرکس
بشهود مراتب
شهودی أنبیا
برسد سعاذتمند
با نجات ووفور
عقل کُلّی و
علم لدنّی در
مر سلوک الهی دارد
و حتی مخالف
آن است که آنر
ا بدعت میداند
مفید انتقال
أصل دیانت سلوکی
بنسلهای بعدی است
.

حدیث 087 - اﺯ
ﺍﻣﺎم علی ﺒﻥ
ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﻟﻬﺎﺩﻯ ﻨﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ165 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻳکی اﺯﺍﻫﺎلی
ﺮﻯ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
سلوکی ﺍﻣﺎم
ﺒﻮﺩ،
ﺑﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺍﻣﺎم ﺮﻓﺖ
ﻭﮔﻔﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯﺳﻔﺮ
ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻭﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺣﺴﻴﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم هاﺩﻯ
ﺒﻮﻯ گفت ، ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﻴم
ﺪﺭ ﺭﻯ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﮐﺮﺩه ﺑﻮﺩﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﺰﻳﺎﺭﺕ
ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﻰ. ﺩﺭ
آﻥ هنگام
ﻔﺘﻨﻪ ﺧﻠﻔﺎی
عبّاسی
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﺨﺖ
ﺑﻮﺩ، ﻭﺷﺎه ﺯﺍﺩه
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ
ﮐﻪ ﺳﻤﺖ
ﻣﻌﻠﻤﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎم
ﺮﺿﺎ هم
ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. وی ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣلی ﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻮﺩ. ﻳﻌنی
هر ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ که ﺒﺎﺯﮔﺸت
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی
ﺪﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج تن آل عبا
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤگی
اﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺮﻭﺯ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم ﺤَﺴَﻨﻰ،
ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ آل عبا
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻴﮑﺴﺎنی ﺒﺎﻫم
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺎﺭﺕ حسین
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ از
ﻗﺒﺮ او ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺒﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮ
داشتن شهوﺩﻯ
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ باشد.
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺳﻠﻮکی
عبدﺍﻟﻌﻈﻴم
ﺪﺭﻭﻗﺖ
ﺣﻴﺎﺗﺶ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎم
هاﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺳﻠﻮکی اﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺘﺤﻘق
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. گرچه ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﺬﮐﺮ ﻣؤثرﻯ
اﺳﺖ، ﻭﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭحی ﺴﺎﻟﻚ. ﻭﻟل
ثوﺍﺏ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺩﺭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﻠﻮکی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ مُرده
ﭘﺮﺳتی ﻮ
ﺧﺮﺍﻓﺎتی ﺸﺪه ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
بوده که همه
ﭼﻴﺰ خود ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ، که ﺷﻬﻴﺪ
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﺴﻠﻮﻙ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺰﻧﻨﺪ،
ﻭﺑﺮﺳﺮ خود
ﺑﮑﻮﺑﻨﺪ ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻳک
کاﻣل ﺤﺴﻴنی
زنده ﻤﻌﺮفی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
اﻣﺎم ﺤﺴﻴﻦ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺮﺍه ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺣتی ﺠﺎﻥ
ﺨﻮﺩ را ﺩﺭ
ﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ داده
باشد. . ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﻠﻮک کرﺩه ﺑﻮﺩ،ﻭﻣﺮگ
ﻘﺒل از ﻣﺮگ
ﻮﺷﻬﻮﺩ قائم را
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭلی
ﺒﻘﻴﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻭ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﻫﺮﻋﺼﺮ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺠﺴّم ﻤﺎﺩﻯ
ﺤﺎل ﺴﺎﻟﻚ ﺍلهی
ﻮﺩﺭسی
ﺒﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ.

حدیث 088-
ﺍ
ﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ۱۷۱ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻄﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠم
ﻔﺮﻳضة علیّ
کلّ ﻤﺴﻠﻢ،
ﻓﺄﻃﻠﺒﻮﺍ
ﺍﻟﻌﻠم ﻤِﻥ
ﻤﻈﺎﻧّﻪ ﻭ
ﺍﻗﺘﺒﺴﻮه ﻣﻥ
ﺍﻫﻠﻪ
ﻃﻠﺐﻋﻠم ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻓﺮﺽ ﻭ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ اﺳﺖ،
ﭘس ﻋﻠم
ﺮﺍﺍﺯﻫﺮ ﺟﺎ
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎل
آﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻫل
ﻮﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
آﻥ آﻧﺮﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻋﻠم تنها
هماﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻋﻘل کُلّی
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
علم لَدُنّی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻘﺎﺋم ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﻨﻤﺎﺯ،ﻭﻟﺬﺍﺳﻠﻮک
الهی
ﻮﺍﺟﺒﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺟﺒﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮ
ﺍﺑﻘﻴﻪ ﻓﺮﺍﺋﺾ
ﻭ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﺍلهی
اﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﻴﮑﺠﺎ ﺟمع هستند.
ﻣﺴﻠﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺨﺺ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮐس
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺸﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺴﻠﻴم ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻂﺍلهی
ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل حسینی
بمعرفی
خداوند
اﻭﻟﻴﻥ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺳﻠﻮک کرﺩﻥ،
ﺍﻣﻴﺪ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻭم
ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺑﺎﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺸﻮﺩ. ﻃﻠﺐ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺷﺪﻥ ﻮﺣﻤﻴّﺖ
ﻭﭘﺸﺖ ﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻋﺸق
ﻮﮐﺸﺶ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘگی ﻮ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ اﺳﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩل کند. ﻭ ﺍلاّ
ﻫﺮﭼﻘﺪﺭﮐﺸﺶ
ﺑﻌﻘﺐ
ﻭﺟﺎﻫﻠﻴﺖ ﻗﺒلی
ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺠﻠﻮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮک الهی که
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺑﺠﺎئی
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺮﮐتی
ﺒﺴﻤﺖ ﺟﻠﻮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺸﺶ
ﺑﻌﻘﺐ ﺷﺘﺎﺏ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺠﻠﻮ
ﻭﺑﺎﻟﺎ ﺷﺘﺎبی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﺩم
ﺴﺨﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺠﻠﻮ، ﺯﺣﻤﺖ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻟﺬﺕ ﻣﻮﻗﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍه ﺩﺍﺭد.
ﻭﺍﻳﻥ همیشه
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس أمّاره
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﻣﻈﺎﻥ)
ﻫﺮﺟﺎئی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﻮﻇﻥّ
ﻮﺟﻮﺩﻋﻠم ست . ﻋﻠم
ﻤﺎﺩﻯ ﻣﻨﺎﺑع
ﺰﻳﺎﺩﻯﺪﺍﺭﺩ،
ﻭلی علم ﺴﻠﻮک
الهی ﻤﺤﺪﻭﺩ،
ﻭﺑﭽﻨﺪ ﮐﺎﻣل
الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. گرچه ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﻧﺒﺎل آﻧﻬﺎ
ﮔﺸﺖ، ﻭلی
ﺒﻨﺪﺭﺕ ﮐسی
ﻤﻮﻓق
ﺒﻴﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
اﮔﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮک ﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ،
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی ﺮﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮفی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ،ﻭﻣﺘﻘﺎﺑلا
ﺑﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻨﻴﺰﻫﻤﺎﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍلهی ﻮﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. (ﺍﻗﺘﺒﺎس
) ﮔﺮﻓﺘﻥأﻧﺪکی
اﺳﺖ،ﭼﻮﻥ
گرﻓﺘﻥ
ﺸﻌﻠﻪﺍﻯاﺯ
ﺍﺗﺶﻨﻮﺭ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠم ﺮﺍ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﻮﻳﮑﺠﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ،
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﻀﻢ و فهم
ﻣﻄﺎﻟﺐ طی
ﻤﺮﺍﺣل ﺘﻔﮑﺮ،
ﺩﺭﺗﻌﻘل
ﻮﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺍﻫل
علم کاﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی
هستند،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮔﺎﻥ
اﻟﻬﻰ.

ﻔﺄﻥّ ﺘﻌﻠﻴﻤﻪ
ﻟﻠﻪ ﺣَﺴَﻨﻪ،
ﻭﻃﻠﺒﻪ ﻋﺒﺎﺩه
، ﻭ
ﺍﻟﻤﺬﺍﮐﺮة
ﺑﻪ ﺗﺴﺒﻴﺢ، ﻭ
ﺍﻟﻌﻤلیة
ﺟﻬﺎﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﻠﻴم علم
ﺴﻠﻮکی ﺤَﺴﻨﻪ
ﻭثوﺍﺏ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺑﻬﺒﻮﺩﺑﺨشی
اﺳﺖ. ﺑﺸﺮﻃ
آﻧﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻌﻠﻴم ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻤﺘﺮ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ
ﺭﺍﺑﺨﺎﻃﺮﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ،گرچه
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺩﺭ
ﻓﻘﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺮﺍﻯﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﻋﻤل ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺪﺭﻋﻠم ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
لقای ﺨﺪﺍ
ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻃﻠﺐﻋﻠم
عباﺩﺕ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺪﺗﻬﺎ
ﺭﻓﺖ ﻭﺍﻣﺪﻫﺎ
ﻭﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻴﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ،ﺗﺎ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻥﺪﺭﺣﺎل
عباﺩﺕ، ﻭﺣتی
ﺪﺭﺣﺎل ﺴﻠﻮک
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. هرچه ﻋﻠم
ﻮﻋﺎﻟﻢﺍلهی
ﺴﺨﺖ ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ، ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺟﺴﺘﻥ آﻥ ﻘﺪﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﺬﺍﮐﺮه
ﻭﺑﺤث ﻭﺑﺮﺭسی
ﻤﻄﺎﻟﺐﻋﻠمی
هم ﻨﻮعی
ﺘﺴﺒﻴح ﻮ
ﺫﮐﺮﺍلهی و
عبادت اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻥﻤﺬﺍﮐﺮه ﺩﺭﺩﺭس
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ (ﻣﺬﺍﮐﺮه
) ﻫﻤﺎﻥ
ﺬﮐﺮﮐﺮﺩﻥ و
ذکر گفتن
ﻮﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻮ ﺗﺬﮐﺮ
ﻣﺪﺍﻭم ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺩل به
دل با ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺴﺒﻴح
ﻮﺩﻋﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻋﻤﻠﺒﻪ ﺍﻥ علم
در عمل ﺠﻬﺎﺩ مقدّس
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎم
علومی که ﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴم
ﺒﺮﺍﻯ عمل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ
أﻧﺪﻭﺧﺘﻥ
ﺪﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺪﻳﭙﻠم
ﻮﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی آﻥ.
ﻭﺍلاّ ﻓﻘﻄ
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
گرﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺗﻤﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻥ
ﺒﻤﻮﺭﺩ ﻋﻤل
ﺪﺭآﻳﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺠﻬﺪ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﺳﺖﻭ جهاد و
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩﻋﻤلی
اﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻓﻘﻴﻪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺎم
ﻮﺗﻤﺎﻡﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯﻫیچ
ﭽﻴﺰﻯ اﺯ ﺩﻳﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺳﻠﻮﻙ، ﻭ ﺣتی
هماﻥ علمی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻣﺪعی هستند
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫیچ ﻴک ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰﺗﻔﺎﻫم
ﻮﺗﻮﺍﻓق
ﺪﺭﮔﻔﺘﻪﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻪ ﻣﻥ
ﻠﺎ ﻳﻌﻠﻤﻪ
ﺻﺪقة ، ﻭﺑﺬﻟﻪ
ﻟﺄﻫﻠﻪ ﻗﺮبة
ﺍلی اﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻥ
علم ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺼﺪﻗﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻠم ﺪﺭ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻃبیعی
اﺳﺖ ﮐﻪﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮک الهی
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺍلهی
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻪ
ﻋﻠﻮم ﺪﻳﮕﺮ. ﻭﺣتی
ﻔﻘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺴﺐﻋﻠﻮم آﻥ
عملی ﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻧﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ،
ﻭﺟﺎه ﻃﻠﺒﻴﻬﺎ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻣﺬﻫبی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮﻋﺎﻟم
عاﻣﻠﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ علم الهی
ﺮﺍ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺩ،
ﻭﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ آﻥ
ﺮﺳﺎﻧﺪ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ.

لأﻧّﻪ
ﻣﻌﺎﻟم
اﻟﺤﻠﺎل ﻮ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ،
ﻭﻣﻨﺎﺭ ﺳﺒﻴل
اﻟﺠنّة ،ﻭ
ﺍﻟﻤﻮﻧس فی
اﻟﻮﺣظة ﻭ
ﺍﻟﺼﺎﺣﺐ فی
اﻟﻐﺮبة ﻭ ﺍﻟﻮﺣﺪة،
ﻭ ﺍﻟﻤﺤﺪّث فی اﻟﺨﻠﻮة
،ﻭﺍﻟﺪﻟﻴل علی
اﻟﺴﺮّاءﻭ
ﺍﻟﻀﺮّاء ،ﻭﺍﻟﺴﻠﺎح
علی اﻟﺄﻋﺪاء ،
ﻭ ﺍﻟﺰﻳﻥ عند
ﺍلاِخلّاء ﺰﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻋﻠم ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﻠﺎل ﻮ
ﺣﺮﺍم ﺮﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻥ علم اﺳﺖ،
ﮐﻪ (ﻣﻨﺎﺭﻫﺎﻯ)
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
هدﺍﻳﺖ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
کشتی ها
ﻓﺎﻧﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺪﺭﻳﺎﺋﻰ،
ﭼﻨﻴﻥ هدﺍﻳﺖ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هستند. که
ﺭﺍه ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻃﻮﻓﺎﻧﻬﺎ،
ﻭﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺒﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮﻉ، ﻭﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺭﺍه
ﺳﺎﻟک ﻮﺭه ﺭﻭﻋوصی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. به
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻥعلم
ﻘﻄﻌﺎ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﮔﺎهی اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯاﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
علم ﻤﻮﻧس ﺩﺭ
ﻭﺣﺸﺖ ﺗﻨﻬﺎئی
ﺰﻧﺪگی ﻮﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﺭ ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﺭﮔﺮﻭه ﺟمع
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫم
ﻔﮑﺮﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺯﻧﺪگی
أﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﺸﻮﺩ،ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻨﮕﺮﺩﺩ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﻨﺰﺩﻳک ﺸﺪﻥ
ﺒﺠﻨﻮﻥ
ﻮﻭﺣﺸﺖ ﻭﻫﺮﺍس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
علم ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﻏﺮﺑﺖ،
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﻭﺩﻭﺳﺘﺎﻥ،
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺰﻭﻯ ﻮ
ﻏﺮﻳﺐ
ﺩﺭﻏﺮﺑﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﻤﻮﻧس ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺎﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺗﺎﺭﻳکی عزﻟﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
علم اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﮔﻔﺘﮕﻮﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻨﻬﺎئی ﺨﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺍﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
علم ﺪﻟﻴل
ﻮﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺪﻭﺭه ﻫﺎﻯ
ﺴﺨﺖ ﻭﭘﺮ
ﺍﺳﻴﺐ ﺍﺳﺖ. که ﺍﺳﻴﺒﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻮﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺻﺒﺮ ﻭ تحمّل
ﻮﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻭ ﺭﻭﺷﻥ ﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺤﺎل اﻳﻥ
علم ﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺍﮔﺎهی
اﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮک ﺒﮑلی
ﻤﺤﺴﻮس
ﻧﻴﺰﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ علم
ﺳﻠﺎحی ﻋﻠﻴﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ اﺳﺖ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎ
ﺩﺭک ﻮﻋﻠم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﻣﺪﺭک ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻘل اﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺗﺼﺮّﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺣﺎنی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺴﻠﻮک آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮم
کنند،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺍﻳﻥ
علم ﺰﻳﻨﺖ
ﺧﻠﻴﻠﺎﻥ ﺍلهی
ﻮﻗﺎﺑل هدﻳﻪ
ﻭﺑﺤث ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻴﺮفع
اﻟﻠﻪ ﺑﻪ
ﺍﻗﻮﺍﻣﺎ،
ﻓﻴﺠﻌﻠﻬم فی
اﻟﺨﻴﺮ ﻗﺎﺩة،
ﺗﻘﺘﺒس
ﺍثاﺭﻫﻢ، ﻭ
ﺑﻬﺘﺪﻯ ﺑﻔﻌﻟﻬم
ﻮﻳﻨﺘﻬی الی
رآیهم ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
علم الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻗﻮﺍم ﻮ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ. که
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،وچه ﺩﺭ
ﻋﺮﻭج ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭح آﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺭؤﻴﺎﻫﺎ، ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻥ
علم ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﻫﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎم
ﻮﭘﻴﺶﺭﻭ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ،ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺍثاﺭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺭﻭحی آﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺮه ﺍﻯ
گرﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﺍﻗﺘﺒﺎس
ﻧﻮﺭ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
هستند،ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،ﺷﺮک
ﺪﺭﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻠبی ﺠﺰ ﺩفع
ﺸﺮک ﻨﺪﺍﺭﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻥ علم اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ آن
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ،
ﻭﺍﻓﻌﺎل آﻧﻬﺎ
ﻭﺩﻋﺎ
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟک ﺒﻪ
ﻫﺪُﻯﻮ ﺧﺪﺍ،
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻧﻈﺮ ﺍﻳﻥ علما
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻧﻈﺮ ﺻﺎﺋﺐ
ﺍﻧﻬﺎ ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧ ﻓﻘﻂ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻳﻨﺎﻥﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻮﺗﺮﻏﺐ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻣﻥ
ﺨﻠﻔﻬﻢ،
ﻭﺑﺎﺟﻨﺤﺘﻬﺎ
ﺗﻤﺴﺤﻬﻢ، ﻭفی
ﺼﻠﺎﺗﻬﺎ
ﺗﺒﺎﺭک علیهم ﻳﺴﺘﻐﻔﺮﻟﻬم
کلّ ﺮﻃﺐ ﻭ
ﻳﺎﺑس ،ﺣتی
ﺤﻴﺘﺎﻥ
اﻟﺒﺤﺮ،
ﻭﻫﻮﺍﻣﻪ
ﻭﺳﺒﺎع اﻟَﺒﺮﻭﺍﻧﻌﺎﻣﻪ
ﺣتی ﻤﻠﺎﺋک الهی
ﻤﺎﻳل هستند،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎئی ا
ﻳﻥ عاﻟﻤﺎﻥ
ﺨﻠﻴل ﻮ ﺩﻭﺳﺖ
ﻭﻣﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺎﺑﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻮﺍﺯﺵﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﺻﻠﻪ ﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺣتی
هرکه ﺩﺭﻫﺴتی
هست
ﺩﺭﺧﺸﮑﻴﻬﺎ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻫﺎ،
ﻭﺣتی ﻤﺎﻫﻴﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻳﺎ،
ﻭﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺸﮑﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭽﻨﻴﻥ
عالمی عاﻟمی
را
اﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻗﺒﻠﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺋک ﺒﺎل عقلی
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻧﻮﺍﺯﺵ
ﻣﻠﺎﺋﻚ،
ﻧﻮﺍﺯﺵ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺣﺐﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮکی
اﺯﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺻﻠﺎﺕ،
ﻧﺎﻣﻮس ﺍلهی
ﻮﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻄ ﺎلهی
ﻮ ﺭَﺣِم
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎ، ﭘس
ﺍﺯﻋﺒﻮﺭﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ،ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
الهی ﺒﺮﺍﻯ
همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.

اﻥ
اﻟﻌﻠم ﺤﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ ﻣﻥ
اﻟﺠﻬﻞ،
ﻭﺿﻴاء أﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
فی اﻟﻈﻠمة ،ﻭﻗﻮة
ﺍﻟﺄﺑﺪﺍﻥ فی اﻟﻀﻌﻒ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠم الهی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
الهی ﺰﻧﺪه ﮐﻨﻨﺪه
ﺩﻟﻬﺎ
ﻭﻓﮑﺮﻫﺎ
ﻭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺟﻬل ﻮﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ ﭘﺎک
ﻨﻔﺴﺎﻧﻰ،ﭘس
ﺍﺯﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺎهی هاﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺩﻫﻨﺪه ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ،ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﺭﻋﻮﺍﻟم ﺮﻭﺡ،
ﻭﭘس ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
علم ﻮ ﺍﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺷﻨﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺮﺏّ اﻟﻔﺼﻠﻬﺎ
ﻭﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺷنی ﺪﺭ
ﺩﻭﺭه ﺗﺎﺭﻳکی ﻮﻏﺮﺑﺖ
ﻭﻋﺰﻟﺖ ﺳﺎﻟک
هم ﺪم آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺟﻬل ﻮ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻯ ﻮ
ﺑﻴﺎﻃل
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
علم الهی
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﺒﮑﻤﻚ
ﻣﻴﺸﺘﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺩﺭﺍک
ﺤﻘﺎﻳق ﻮ
ﻣﻔﻬﻮم ﺒﺎﻃنی
ﻮﻣﻘﺼﻮد ﺍلهی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺭﻭﺷﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﻌنی علم
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭ ﺒﺒﺪﻥ
ﻔﺮﺳﻮﺩه ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﺠﺴم
ﻘﻮﻯﺘﺮﻯ هم
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭلی
عقل ﻮ ﻓﻬم ﻮ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻓﺮﺳﻮﺩه
ﺍﺳﺖ. ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺤتی
ﺒﺎﺟﺴم
ﻔﺮﺳﻮﺩه ﺍﻧﻬﺎ،
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﺠﺒﺮﺍﻥ کننده ﺿﻌﻒ،
ﺟﺴم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺟﺴم آﻧﺎﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ
آﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭحی
ﻮﺭﻭﺍنی
ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﺒﺴﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﻟﺬﺍ ﻃﻮل عمر
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻴﺒلغ
ﺒﺎﻟﻌﺒﺪ
ﻣﻨﺎﺯل
أﻟﺄﺧﻴﺎﺭ،
ﻭﻣﺠﺎﻟس
اﻟﺄﺑﺮﺍﺭ،
ﻭﺍﻟﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺍﻟﻌلی فی
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻟﺂﺧﺮة
ﺍﻳﻥ علم ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺪه ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ،
ﻭﻣﻌﺎﺩل
أﺧﻴﺎﺭ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﺩﺭ ﻣﺠﺎﻟس
أﺑﺮﺍﺭ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻮﭘﺎک ﺸﺪه ﮔﺎﻥ،
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺮّ ﻭ ﻓﺮّ ﻣﻴﻨﺸﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺸﺴﺘﻥ ﺒﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻠم ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺴّﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺟﺎﺯه ﻧﺸﺴﺘﻥ
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﺑﻬﺮه ﺍﻯ
ﻨﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﺑﺨﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻓﻴﻠﺸﺎﻥ
ﻴﺎﺩ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻓﺮﺍﺭﻯ اﺯ
آﻥ ﻤﺠﺎﻟس
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﻫﻤﻴﻥ
علم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﮔﺎﻫﺎﻥ
اﺯﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﺮﺍ،
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺧﺮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﻣﺶ ﺧﺎﻃﺮ
ﻣﺮﺩﻥ،ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃ
بوی ﻭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ سوم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ،ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ کنند،ﻭ
ﺍﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺰﺭگ ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻈﻴم ﻮ
هزاران برابر
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺳﺮﺷﺎﺭﺗﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻓﻴﻪ ﻳﻌﺪل اﻟﺼﻴﺎﻡ،
ﻭﻣﺪﺍﺭﺳﺘﻪ
ﺑﺎﻟﻘﻴﺎم ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ علم الهی
است ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺫﮐﺮﻯ ﺸﺪ
ﻭﻳﺎﺩﻯ
اﺯﺧﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﻭﺍﻋﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
اﻧﺠﺎم گرﻓﺖ،
ﻣﻌﺎﺩل ﺼﻮم
ﻮﺭﻭﺯه ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
همان اوم
ﻮﺍقعی اﺳﺖ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﺪﺭﻳس
ﻭﻣﺒﺎﺣثه ﺍﻳﻥ
علم ﺪﺭ ﺣﮑﻢ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻗﻴﺎم
ﺒﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
کاﺭ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪه ﺑﻘﺎﺋم
ﻮﻗﻴﺎمت
قیاﻣﺖﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ . ﺒﻪ
ﻳُﻄﺎع اﻟﺮﺏّ
ﻭ ﻳُﻌﺒﺪ،ﻭ
ﺑﻪ ﺗﻮﺻل
أﻟأﺭﺣﺎﻡ،
ﻭﺑﻪ ﻳُﻌﺮﻑ
ﺍﻟﺤﻠﺎل ﻮ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ﺑﺎﺍﻳﻥ
علم ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺍﮔﺎهی
اﺯ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣطیع
ﺸﺪه ﺍﺳﺖ،
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍلاّ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤطیع
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ،
ﻭﺍﺳﻴﺮ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻧﺘﺎیج
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺍﻳﻥ علم
ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺺﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ،ﺻﻠﻪﺭَﺣم
کرﺩه ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻠﻪ ﺍﺭﺣﺎم
ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻨﻪﻋﻠم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﺭﺑطی
ﺒﻌﺒﺎﺩﺕ ﺍلهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮐثرﺍﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺘﻌﺼّﺐ آﻣﻴﺰ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭَﺣِم ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍلهی ﺪﺭ
ﺳﻤﺒﻮل ﺴﻮم
ﻔﺎﻃمی ﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴتی
ﺒﻮﺩه ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﺮگ
ﻮﻣﻴﺮﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ،ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻨﻰ،ﺣﮑم
اﻭﻟﺎﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﺭﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺠﻨﻴﻥ اﺳﺖ
ﻭﻭﻗﺘﻰﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ، ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺯ ﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥﺘﻮﻟﺪ
دوم والهی
انسان کامل گرچه
ﻣﺮگ ﺠﺴم
ﺒﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭلی
ﺪﻳﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﺗﺤﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻣﮕﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ علم ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم اﺻﻮلا
ﻣﻌﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻓﻘﻬﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ عوﺍم
ﻮﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨث
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎم ﻨﻴﺴﺖ. ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍم ﺮﺍ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ، ﻭ
ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ ر
وحی وروانی
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟک
ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ،گرچه ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺿﻤﻥ
آﻥ اﺳﺖ
ﻭﺗﻌﺎﺭﺽ
ﻭﺗﻨﺎﻗﻀی ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻮﺍﻟﻌﻠم
اﻣﺎم اﻟﻌﻤﻞ،
ﻭﺍﻟﻌﻤل
ﺘﺎﺑﻌﻪ،
ﻳﻠﻬﻤﻪ
ﺍﻟﺴﻌﺪاء،
ﻭﻳﺤﺮّﻣﻪ
ﺍﻟﺄﺷﻘﻴاء، ﻓﻄﻮبی
ﻠﻤﻥ ﻠم
ﻴﺤﺮّﻣﻪﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻨﻪ ﺣﻈّﻪ
ﻋﻠم الهی
ﻮﺳﻠﻮک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﻠﻮﺩﺍﺭ
ﻋﻤلﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ
آﮔﺎﻫﻰ،ﻋﻤل
ﺴﺎﻟک أﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺒﻬﻤﻴﻥ ﺪﻟﻴل أﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
که ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﺯﻣﺤﻞﻋﻘل کُلّی
ﻮﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒلی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻋﻤل
ﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻠم الهی
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻮﺍﻟﻬﺎمی
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ،ﺍﻧﮕﺎه
ﻋﻤل ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺗﻤﺎم ﺸﺪه
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻥ علم ﺮﺍ
ﺑﺴﻌﻴﺪﺍﻥ ﻮ
ﺍﺻل
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮبی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﺷﻘﻴﺎ
ﻳﺎ ﺑﺪﺑﺨﺘﺎﻥ
سر کش که ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ الهی
ﻮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﻣﺮبی ﻤﺤﺮﻭم هستند.
ﭘس ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل
کساﻧﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭم
اﺯ ﺍﻳﻥ علم
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ. (ﻃﻮﺑﻰ)
ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﺗﻮﭘﻰ)و
یوتیبای
ﻳﻮﻧﺎنی ﻴﺎ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ،
ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ ﭙﺎکی
کاﻣل اﺳﺖ. ﻭ(ﺩﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﻰ) ﺷﺠﺮه ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺪﺭﺧﺖ ﺑﻬﺮه
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
اﺯ آﻥ ﺪﺭﺧﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯﺍﺯل
ﺘﺎ أﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻔﻌﻠﺎ ﺩﺭﺭﺍس
ﺍﻳﻥ ﺸﺠﺮه ﺍﺳﺖ،ﻭﭘﻨج
ﺘﻥ آل عبا
ﺳﺎﻗﻪ ﺍﻳﻥ
ﺪﺭﺧﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﻌﻮﺩ
ﻭﻋﺮﻭﺝﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻭج آﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻃﻮبی
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی آغاز از
پیر کامل حسیینی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪﻋﻠﻤﺎﻯﻔقهی
که ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻫیچ
ﺒﻮئی اﺯﺍﻳﻥ
علم الهی
ﻨﺒﺮﺩه ﺍﻧﺪ، که
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ،ﭼﻮﻥ
ﻄﺐ ﻭﻓﻴﺰﻳک ﻮ
ﺍﻣﻮﺭﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻏﻴﺮه ﮐﻪ
ﻓﺎﻳﺪه ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ،
ﻭﺍﺷﻨﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﺠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺒﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﺭﺍﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

حدیث 089 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ173ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: اﻟﻌﺎﻟِم ﻮ
ﺍﻟﻤﺘﻌﻠم
ﺸﺮﻳﮑﺎﻥ فی
أﻟﺄﺟﺮ،
ﻟﻠﻌﺎﻟِم
أﺟﺮﺍﻥ
ﻮﻟﻠﻤﺘﻌﻠم
أﺟﺮ، ﻭﻟﺎ
ﺧﻴﺮ فی ﺴﻮﻯ
ﺬﻟک عالم
ﻤﻌﻠم
ﻮﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻯ
ﻤﺘﻌﻠﻢ،
ﻫﺮﺩﻭ ﺷﺮﻳک
ﺪﺭثوﺍﺏ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻣﻌﻠم
ﺪﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻳک
ثوﺍﺏ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫیچ
ﻴک اﺯﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺟﺰ
ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺗﻌﻠّم
دﺍﺭﺍﻯ ﺨﻴﺮ
ﻭﻓﺎﻳﺪه ﻭ
ثوﺍﺏ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺍﺭﺯﺵ ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﺎﻟِﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی ﺸﺪه
، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ عقل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
اﺳﺖ. ﻭﻣﺘﻌﻠم
ﻔﻘﻄ ﺴﺎﻟک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻥ علم
ﺴﻠﻮکی
ﻮﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻗﺼﺪﻋﻤل
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺳﺪ. ثوﺍﺏ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ کم ﻨﻴﺴﺖ،
گرچه ﻳک ﻮﺍﺣﺪ
ثوﺍﺏ ﺧﻮﺍﻧﺪه ﺷﺪه
ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ
ﺒﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﻭﺍلهی ﺒﺨﻠﻖ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻮﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت
هزار سال بعد ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ همه
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ثوﺍﺑﻬﺎی
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰ
ﻭ ثوﺍﺏ ﮐم
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ ﺳﺎﻟکی اﺯ
ثوﺍﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﻠم
ﻮﺍﺳﺘﺎﺩﻋﺎﻟم
الهی ﺪﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ثوﺍﺏ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻯ همه
آﻥ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒﻠ ﺎﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ أجرﻭحقّ
ﺘﻘﺪّم اﺳﺖ. گرچه
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺟﺰئی
ﺪﺭﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯ
ﺳﺮﺍﺳ ﻭﮐلّ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﺍﺭﺯﺵﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻣﻌﻠم
ﺒﺎ ﺳﺮ ﻭﮐﻠﻪ
ﺯﺩﻥ
ﺒﺎﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮﺳﺨﺖ ﻓﻬم
ﻮﻣﺸﮑل ﭙﺴﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ،ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻋث ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﺴم ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭح ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺨﻄﺎﻯ ﺸﺎﮔﺮﺩ،
ﻣﻌﻠم ﺠﻮﺍﺏ
ﺩﺭﺳتی هم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻋﻠم
ﭽﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺩﺍﺩﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ،
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ علیّ
اﺳﺘﺎﺩ ﻭﻋﺎﻟم
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻯ أﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐم ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ آﻥ
ﻤﻨﺠﺮﺑﺎﺯﺩﻳﺎﺩ
آﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:

انّ ﻟﺬﻯ
ﺘﻌﻠم اﻟﻌﻠم
ﻤﻨﮑم ﻠﻪ ﻣثل
أﺟﺮ ﺍﻟﺬﻯ ﻴﻌﻠﻢ،
ﻭﻟﻪ ﺍﻟﻔﻀل علیه
، ﺗﻌﻠّﻤﻮﺍ
ﺍﻟﻌﻠم ﻤﻥ
ﺤَﻤَلة
ﺍﻟﻌﻠﻢ،
ﻭﻋﻠّﻤﻮه ﺍﺧﻮﺍﻧﮑﻢ،
ﮐﻤﺎ ﻋﻠّﻤﮑم
اﻟﻌﻠﻤاء ﭘﺎﺩﺍﺷﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺤﺼل علم
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺳﺘﺎﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭلی هم
ﭽﻨﺎﻥ ﻭﻯ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻔﻀل
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺍﻭﻟﻮﻳﺖ ﺑﺮﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. سعی
کنید ﺗﺎ ﻋﻠم
ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻮ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ علم
کسب ﮐﻨﻴﺪ. ﻭﺳﭙس
ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
اﺳﺘﺎﺩ ﺑﺸﻤﺎ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻨﺪ. ﻋﺎﻟم
اﺳﺘﺎﺩ ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ،
ﻭﻋﻠم ﻨﻴﺰ ﻓﻥّ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺭﺍه ﺟﺴﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ،ﺑﻌﻘل
کُلّی ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎه
ﺧﻴﺮ ﻋﺎﻟم می گرﺩﻳﺪ.
ﻣﻌﻠم
ﺒﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﭘﺎﺩﺍﺵﺍلهی
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی
هیچ کدﺍم هم
ﺮﺍضی ﺪﻳﺪه ﻧﺸﺪه
ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬیی
ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺍﻧﮑﻪ ﺍﻣﺪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍه ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯﻫﺮﭼﻬﺎﺭﺻﺪﻫﺰﺍﺭﻃﺎﻟﺐ
ﺟﺪّﻯﺪﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻓﻘﻄﻴکی
ﺒﻤﻘﺼﺪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﻠﻴم آﻣﻮﺯﺵ
ﺳﻮﺍﺩ کُلّی
ﻮﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕﻋﻤﻮمی
ﻨﻴﺴﺖ، گرچه ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻌﻠﻤﺎن
ﻣﮑﺘﺐ ﺧﺎﻧﻪ
هم ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎل علم
ﻤﺴﻠﻮک
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻋﻠمی ﭽﻮﻥ
هرﻣﻄﻠﺐ و
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺒلی
ﺠﺴﺖ، ﻭﭘس
ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ،ﻭﻗتی
اﻳﻥ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥﺨﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
دیگران ﺸﺪﻧﺪ،
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
هم ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
أﻣﺎﻧﺖﺍلهی
اﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻴﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ،
ﻭﻫﻤﻴﻥاوم
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻤل ﻮﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ،
ﻭﺑﺎ تحمّل
ﺴﺨﺘﻴﻬﺎﻯ آﻥ
ﺘﺎ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ.

حدیث 090 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ172
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:اﻟﻌﺎﻟم
ﺒﻴﻥ اﻟﺠﻬّﺎﻝ،
ﮐﺎلحی ﺒﻴﻥ
اﻟﺄﻣﻮﺍﺕ،
ﻭﺍﻥّ ﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻌﻠم ﻔﺄﻧّﻪ
ﻟﻴﺴﺘﻐﻔﺮ ﻟﻪ
ﮐلّ ﺸﻴئ ﺤتی
ﺤﻴﺘﺎﻥ
اﻟﺒﺤﺮ،
ﻭﻫﻮﺍﻣﻪ
ﻭﺳﺒﺎع اﻟﺒﺮ
ﻭﺍﻧﻌﺎﻣﻪ ﻋﺎﻟم آﮔﺎه
ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻧﺪه ﺍﻯ
اﺳﺖ
ﺩﺭﺑﻴﻥﻤﺮﺩﮔﺎﻥ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺎﻟﺐ
ﻋﻠم همه ﭼﻴﺰ
ﻭﺣتی ﻤﺎﻫﻴﺎﻥ
ﺪﺭﻳﺎ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻳﺎ
ﻭﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺨﺸکی
ﻮﺣﻴﻮﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﻭﺣشی ،ﺑﺮﺍﻯ
اﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﻋﺎﻟِﻢ)
ﺍﮔﺎه ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍلهی
اﺳﺖ، گرچه ﻋﺎﻟم
ﺒﺎ ﺳﻮﺍﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪه ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺭﺑﻴﻥ
ﻤﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫل
ﻮﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ،ﻭلی
ﺰﻧﺪه ﺑﻮﺩﻥ
ﻮﺍقعی ﺪﺭ
ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﻓﻘﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی که ﺳﺎﻟک
اﺯﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻋﻠﻮم
ﺸﻬﻮﺩﻯ که ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻋﻠم
الهی کُلّی ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻟم ﺪﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎح
ﻘﺮﺍﻥ ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ هستند،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺪﺍﻥ
ﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ. ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﮔﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﺭﺍه ﺍﻳﻨﺪه
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ طی
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻮﻓﺮﺷﺘﮔﺎﻥ
ﻤﺪﺑّﺮﺍلهی
ﻨﻴﺰ،ﺩﻋﺎﮔﻮﻯ
اﻳﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی هستند. ﻭ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ولایتها
بویژه کاملان
محمدی ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق آﻧﻬﺎ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍلهی ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
هرﺯﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ،
ﺩﻋﺎﮔﻮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند. ﻭﻣﺮبّی
آﻧﻬﺎ. ﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬِ
اﺳﺖ،ﻭﻋﺎﻟم
کاﻣل ﻮﺍﺻل الهی
اﺳﺖ.  ﻔﺄﻃﻠﺒﻮﺍ
ﺍﻟﻌﻠﻢ،
ﻓﺄﻧّﻪ
ﺍﻟﺴﺒﺐ
ﺑﻴﻨﮑم ﻮﺑﻴﻥ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰﻭ ﺟﻞ،ﻭ
ﺍﻥّ ﻄﻠﺐ
ﺍﻟﻌﻠم ﻓﺮﻳضة علیّ
کلّ ﻤﺴﻠم ﭙس سعی
کنیدﻋﻠم ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺭﺳﻴﺪﻥ
اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺨﺼﻮﺹﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻟم ﻮﺍﮔﺎه ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی آﮔﺎهی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ،ﺧﻮﺩﻋﻠم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺭﺍه ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﭘس
ﻃﻠﺐ ﻋﻠم الهی
ﻮ ﺳﻠﻮک ﻮﺍﺟﺐ،
ﻭﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻫﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍلاّ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
غیرﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤؤﻣﻥ که
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ هم ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﻮﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩه ﻭ
ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺪه : ﻃﻠﺐ
ﺍﻟﻌﻠم ﻔﺮﻳضة علیّ
کلّ ﻤﺴﻠﻢ،
ﺍﻟﺎ، ﺍﻥّ
اﻟﻠﻪ ﻳﺤﺐّ
ﺑﻐﺎة ﺍﻟﻌﻠم
ﻨﻪ ﻓﻘﻂ ﻃﻠﺐ
ﻋﻠم ﻮﺍﺟﺐ
ﻭﻓﺮﻳﻀﻪ
ﺑﺮﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
اﺳﺖ، ﺗﺎ ﻣؤﻣﻥ
ﺸﻮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻘﻂ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ علم
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
تنها ﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺠﻮﻳﺪ، ﻭ
ﭘﻴﺯﺍﮔﺎه خود
با مقام تاهی
حسینی نخستین
مرﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
تا ﻗﺎﺋﻢ است که
ﺑﻌﻘل کُلّی ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻮﺍﻟﻬﺎمی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺮسیده
است . ﻭﺍﻳﻥ
همان علم
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ در
تمام حدیثهای
پیامبران
میباشد ،ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻋﺎﻟم
ﺸﺪﻥ ﻴﻌنی
کاﻣل ﻮﺍلهی
ﺸﺪﻥ ﺪﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق که
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ:

ﻃﻠﺐ
ﺍﻟﻌﻠم
ﻔﺮﻳﻀﻪ، فی کلّ ﺤﺎل ﻄﻠﺐ
ﻋﻠم
ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﺍلهی که ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎل ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎل گرﺩﺩ. ﻳﻌنی
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل ﺪﺭ
ﺩﻭﺭه ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺮﺳﻴﺪ،
ﻭﺍﻟﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣسخ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ هست ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ،
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﭘس
ﺍﺯطی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﻮ ﺗﻬﻴﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﻟﺎﺯﻡ،
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ مجدد
کرده ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻔﻘﻴﺮ ﻳﺎ ﻏﻨﻰ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ ﻳﺎ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ گرچه
ﺍﻳﻥ علم ﺭﺑﻄ
ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺒﺴﻮﺍﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻮﻧﻮﺷﺘﻥ ﻮﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻤﻮمی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫم
ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻤک
ﺒﺪﺭک ﺒﻬﺘﺮ
ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
ﻮﺍﺣﮑﺎم آﻥ
ﻮﻓﻬم
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺳﻠﻮک
الهی أﺻل
ﻔﺮﺍﺋﺾ ﺩﻳنی
اﺳﺖ ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺭﻭﺯه ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﺭﮐﺎﻥﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﺩﺍﺷﺘﻥ
عباﺩﺕ ﺍﻧﺪک ﻮلی
همرﺍه ﺗﻤﺮﮐﺰ
و توسّل ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻘﻮلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺪﻭﻥ علم ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ . (ﻣﺠﻠﺴﻰ)
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺣﺎﺷﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻟﺰﻭم
ﻄﻠﺐ ﻋﻠم
ﻤﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
ﺍﻳﻥ علم هماﻥ
ﺤﺪّ ﺍﻗﻞ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺍﺻﻮل
ﺪﻳﻥ
ﻮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﺍلاّ پس ﺑﻴﻥ
ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﻠم
ﻮﺍﺟﺐ ﮐﻔﺎئی
اﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻯ
اﺯﻣﺴﺘﺤﺒﺎﺕ
ﺍﺳﺖ و نه
فرائض . ﻣﺮﺯ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪّ ﺍﻗل
هنوﺯ ﻣﻌﻠﻮم
ﻨﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﻋﺎﻟم
ﻨﻤﺎ، ﺧﻮﺩ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎم الهی
ﺮﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪه ﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩﻡ ﮐﻤﺘﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺠﻮﻳﺰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﻭﺍﺟﺐ
ﮐﻔﺎئی
ﻤﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻯ ﺪﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﻭﻳﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺒﺪﺍﻥ ﺤﺪّ
ﺍعلا ﺭﺳﻴﺪ،
ﺑﺠﺎﻯ ﺒﻘﻴﻪ
ﮐﺎفی اﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
(علم ﻤﺸﻬﻮﺩ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﻭ(ﻋﻠم
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻫﺮﻓﺮﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﺍﺟﺐ در هر
حال ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺍﻧﮑﻪﻋﻠمی
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻏﻟﻂ ﺩﺭﺑﺎﺭه
ﺩﻧﻴﺎ،ﻭﻳﺎ
ﺗﺎﺭﻳخ ﺪﻳﻥ
ﻮﺍﺣﮑﺎمی
ﺘﻌﺼﺐ ﺍﻣﻴﺰ
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺍﺻﻮل
ﺪﻳﻥ ﻮ ﻓﺮﻭﻉ
ﺍﻥ. ﻧﻪﻓﻘﻄ
ﻤﺮﺯ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺮﺍ
ﻓﻘﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺤﺪّ ﻗل
بقول خودشان
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻨﺒلی ﻨﻔس أمّاره
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﺪه ،
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻔﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﮐﺎفی
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯﺣﮑم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻨﺮﻭﻧﺪ. ﻣﺴﺘﺤﺐ
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻧﻴک
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ هرچه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐﻋﻤل
ﺒﻮﺩ ،ﺗ
ﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻣﺮﺯ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭﻋلم
ﺴﻠﻮﻙ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺳﭙس
ﭘس
ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﺩﺭﻳﺎئی اﺯﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﮐﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ،
ﻫﻤﻪ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﻏﺮق
کند. ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺍﻭﻃﻠب ﺒﻴﻥ
ﻤﺮﺩم
ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭﺗﺤﺖ ﺗأثیر
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﺘﻤﺎم
ﻔﻘﻬﺎﻯ ﺘﻤﺎم
أﺩﻳﺎﻥ ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺳﻴﻠﻰ
ﻧﻘﺪ ﺩﻧﻴﺎ را
ﺑﺮﺣﻠﻮﺍﻯ ﺸﻴﺮﻳﻥ
ﻨﺴﻴﻪ ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ﻭﻣﻮﻋﻮﺩﺍلهی
ﺘﺮﺟﻴح
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﻣﻮﻟﺎ علیّ
آﻣﺪه ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺎﻟﺐﻋﻠم هفتاﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮﻣﺤﻤﺪ ﻭآل
ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ. یعنی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺍه ﻭﺻﻮل
آﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭﭘﻨج
تن آل عبا ﻭآل
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻭﺻﻠﻪ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ. ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﻮﺣتی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی
ﺴﺎﻟک کاﻣلی
یاﺩﺍﻭﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺗﺼﺎل
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻥ آﻧﻬﺎ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎ
ﺤﺴﻴنی ﺪﺭﭘﻨج
تن ،ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻨﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺩﺭﺷﻬﻮﺩ دوم ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
سوم
ﺑﻌﺪﻯﺒﻨﺎم
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﺯﻫﺮﺍ
ﻭ که چهارم شهود
ﻣﺮﺗﻀﻰ و پنجم
شهود ﻣﺼﻄفی
است ،ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﺒﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﺟﺒﺮﺋﻴل ﺮﺳﻴﺪ.
و شهود هفتم
عرش رَحِمان
بانتخاب
خداوند از
خواب مرگ قبل
از مرگ بیدار
و صاحب مقام
الهی حسینی میشود
که همیشه
بگفته پیامبر
313 کامل الهی
تنها اولیای
الهی زنده در
جهان هستند که
یکی از آنها را
خداوند بطالب
لقای شهودی
ربّ قائم بوی
معرفی
مینماید.

حدیث 091 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﻧﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ
168 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎ ه ﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
ﻴﻨﺰﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺎﻣﺪ، ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﮕﻔﺖ: ﻣﺮﺣﺒﺎ
ﺑﻮصیة ﺭﺳﻮل
اﻟﻠﻪ ﺧﻮﺵ
ﺁﻣﺪ ﺑﺘﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺷﺪه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩ. ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺨﻮﺩ می
ﺪﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺩﻫﺪ،ﻭﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎم
ﺒﺮﺳﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم سجّاد
ﻤﻴﮕﻔﺖ: إﻥّ
ﻄﺎﻟﺐ ﺍﻟﻌﻠم اﺫﺍ
ﺧﺮج ﻤﻥ
ﻤﻨﺰﻟﻪ، ﻟم
ﻴضع ﺮﺟﻠﻪ علیّ
ﺮﻃﺐ ﻭﻟﺎ
ﻳﺎﺑس ﻣِﻥ
ﺍﻟﺎﺭﺽ، ﺍﻟﺎّ
ﺳﺒّﺤﺖ ﻟﻪ
ﺍﻟﺄﺭﺿﻴﻥ
اﻟﺴبعة ﻫﺮﮔﺎه ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐﻋﻠمی اﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭج ﺸﺪ،
ﻭﺭﺍه ﻋﻠم ﺮﺍ
ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺖ،
ﻫﺮﮔﺎه ﻫﺮﺟﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﻗﺪمی
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ که ﺯﻣﻴﻥ
ﺨﺸک ﻮکه ﺯﻣﻴﻥ
ﺘﺮ، ﺗﻤﺎم هفت
ﺯﻣﻴﻥ الهی
ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﺗﺴﺒﻴح ﻮﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻃﺎﻟﺐ
ﻋﻠم ﺴﺎﻟک ﺮﺍه
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺎﺭج ﺸﺪه ،
ﻭﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸتی ﺒﻪ
ﺁﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ (ﺧﺎﻧﻪﺷﺨﺺ)
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﻮﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
آﻥ ﺨﺮﻭج
ﻨﻤﻮﺩه ،
ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻓﻘﻄ
ﺒﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻗﺪم
گذﺍﺭﺩﻥ ﺪﺭ
ﻧﻘﺎﻃ ﺘﺮ ﻭﻳﺎ
ﺧﺸﻚ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻠﺎﺵ ﺍﻭ
ﺩﺭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
ﺪﺍﺭﺩ، که ﺧﺸک
ﻮﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ
آﺳﺎﻥ وچه ﺗﺮ
ﻭﺑﺎ ﺣﺮﮐتی
ﺴﺨﺖ ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻔﺖ ﺳﻤﺎﻥ
ﻮﻫﻔﺖ ﺯﻣﻴﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻫﻤگی
ﺒﺮﺍﻯ اﻭ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. گرچه ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻢ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺷﺎﻣل هفت
ﺍﻗﻠﻴﻢ، ﻳﺎ ﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍقع هماﻥ
ﻫﻔﺖ ﺯﻣﻴﻥ
ﻤﻠﮑﻮتی اﺳﺖ،ﮐﻪ
سالک بشری با
ولایت محمد ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻴکی اﺯ
ﺍﻥ ﺰﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻣﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ رﻭﺷنی
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺯﻣﻴﻥ
ﻤﻠﮑﻮی ﺸﺒﻴﻪ
ﺯﻣﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻣﺎه ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﮐﺸﺶ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
عوالم و
یونیورسهای
ﺠﺒﺮﻭﺕ،
ﺗﻤﺎمی ﺮﻧﮕﻴﻥ
ﻮﺩﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺍﻥ
گوﻫﺮﻫﺎ ﻭﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻘﻴﻤتی اﺳﺖ. ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎم
ﺰﻣﻴﻥ ﺰﻳﺮ ﭘﺎ
ﺗﺎﺭﻳک ﻤﻄﻠق
اﺳﺖ، ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳکی اﻳﺴﺘﺎﺩه
ﻭلی آﺳﻤﺎﻥ
ﻨﻮﺭﺍنی اﺳﺖ. هرچه
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﺗﻮﺟﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺰﻣﻴﻥ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺧﺮﻭج ﺴﺎﻟک
اﺯﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺠﺮﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯﺩﻧﻴﺎ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻪ ﺍﻥ ﺤﺼﻮل
کمال ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺝ۱ﺹ170
ﺑﺤﺎﺭ) ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺪه ،ﮐﻪ
ﺍﺑﻮﺳﻌﻴﺪ
ﺧﺪﺭﻯ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﻬﺮﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
که ﺍﺯ ﺭﺍه ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ
ﺧﻮﺵﺍﻣﺪﻯ
ﻤﻴﮕﻔﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺳﻔﺎﺭﺵ ﺷﺪه
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﻨﻴﺪم
که ﮔﻔﺖ: ﺴﻴﺄﺗﻴﮑم
ﻘﻮم ﻤﻥ
أﻗﻄﺎﺭ
ﺍﻟﺎﺭﺽ
ﻳﺘﻔﻘّﻬﻮﻥ،
ﻭﺍﺫﺍ
ﺭﺃﻳﺘﻤﻮﻫم
ﻔﺄﺳﺘﻮﺻﻮﺍ
ﺑﻬم ﺧﻴﺮﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺷﻤﺎ ﺍﻗﻮﺍم
ﻮﮔﺮﻭﻫﺎﻯ اﻭم
کننده ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣﺪ، ﺗﺎ ﻧﺰﺩ
ﺷﻤﺎﻓﻘﻪ
ﻭﺗﻔﻘّﻪ
ﻭﺩﺍﻧﺶ ﺳﻠﻮک
ﻮﺩﺭک عقل کُلّی
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻳﺪ،ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. گرچه
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻴکی کند.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮک ﻮﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻔﻘﻄ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭﻋﻤل
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎ
ﻫﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ.

حدیث 092- ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ
170 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻠﺴﺖ ﺍﺣﺐ أﻥ
أﺭﻯ اﻟﺸﺒﺎﺏ
ﻣﻨﮑﻢ، ﺍﻟّﺎ
ﻏﺎﺩﻳﺎ فی
ﺤﺎﻟﻴﻦ،ﺍﻣّﺎ
ﻋﺎﻟﻤﺎ ﺍﻭ
ﻣﺘﻌﻠﻤﺎ،
ﻓﺄﻥّ ﻠم ﻴﻔﻌل
ﻔﺮﻁ، ﻓﺄﻥ
ﻔﺮﻃ ﻀﻴّﻊ،
ﻓﺄﻥ ﻀﻴّﻌﺃ
ثُمّ ﻓﺄﻥ ﺃثم
ﺴﮑﻥ ﺍﻟﻨﺎﺭ،
ﻭﺍﻟﺬﻯ ﺒﻌث
ﻣﺤﻤﺪﺍ ﺑﺎحقّ ﺪﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭم که ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳکی
اﺯ ﺍﻳﻥ
ﺩﻭﺣﺎل
ﺒﺒﻴﻨﻢ. ﻳﺎﻋﺎﻟم
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺘﻌﻠﻢ. ﻳﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺪﺍﺩﻥ
ﺒﺮﻭﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴم
گرﻓﺘﻦ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﮑﺮﺩ،
ﺍﻓﺮﺍﻃ
ﻮﺍﺗﻠﺎﻑﻋﻤﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩه
، ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻓﺮﺍﻃ کرﺩ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﮔُم
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﻘﺪﺍﻥ
ﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ،ﮔﻨﺎه ﺑﺰﺭگی
ﻤﺮﺗﮑﺐ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻥ
ﻔﻘﻄ ﺴﮑﻮﻧﺖ
ﺩﺭﺍﺗﺶ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻴﺪ
ﺑﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﻣﺎم
ﺒﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم
ﻮﺗﻌﻠّم
ﺒﻔﺮﺳﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﻠﻴم ﭽﻪﻋﻠم
ﻤﺎﺩﻯ ﻮکه ﻋﻠم
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ
ﺟﻮﺍنی
ﻤﻴﺴّﺮﺍﺳﺖ،
ﻭﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
اﻳﻥ
کاﺭﺩﺭﺣﮑم
ﻤﺤﺎل اﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻗتی عالم
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺘﻌﻠم
ﻮﺷﺎﮔﺮﺩ ﺑﻮﺩه
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻋﺎﻟم الهی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ ﺭﺍه
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﻮﺍﮔﺎهی
اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ عقل کُلّی
،ﻭﻋﻠم لَدُنّی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻓﺮﺍﻃ
ﻮﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭﻣﺼﺮﻑ ﺑﺎﻃﻞ
از ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ ﻮ
ﺭﻭح
ﺪﺭﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ کاﺭﺑﺮﺩ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﻳﺎﻧﻪ
ﻭ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﻮﻏﻴﺮﺍلهی
ﺪﺭﺯﻧﺪگی اﺳﺖ.
ﻋﻤﺮ ﮐﻮﺗﺎه ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺴم کم
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﭼﺸم
ﺪﺭﺑﻴﻨﺎئی
ﻮﮔﻮﺵ ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ
ﻭﻣﻐﺮ
ﺩﺭﺗﻔﮑﺮخود
آگاه ﺧﻮیش
ﻋﺎﺟﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻌلی
ﻤﺎ ﺩﺍﺩه ﺑﻮﺩ،
ﻫﻤﻪ ﻣﺼﺮﻑ
ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭﮔم
ﺸﺪﻥ
ﺪﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺠﺰ ﻟﺰﻭم کاﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺎﻣﻴﻥ ﻤﺠﺪﺩ
ﺍﻥ کرامات ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع
ﻮﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺒد ﺗﺮﺭﺍه ﺟﺒﺮﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺳﮑﻮﻧﺖ
ﺩﺭ ﺍﺗﺶ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﮑﻮﻧﺖ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻬﻨم جهاﻥ
ﭙﺮ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻬﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺭﻓﺘﻪ،ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
نسخ ومسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺰﻳﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ أﻣﺮﻳّﻪ
ﺍلهی ﺪﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
همگاﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮعی
ﺮﺍ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
عبوﺭ ﮐﻨﻨﺪ ،ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑبی
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺒﻌﺪﻯ،
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺍﻳﻥ
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ،گرچه ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴم
هدف ﻧﻬﺎئی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
أبدی
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﻔﻘﻄ اﻳﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺭک
ﻛﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﻟﻄﻒ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﭼﻮﻥ هر
ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥﺪﻟﻴل
ﻮﺣتی ﺒﺪﻭﻥ
هدﻑ ﺑﻌﺪﻯ
ﻠﻄﻒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ،ﻭﺍﻳﻥ
عظمت ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮﺑﻨﺪگی
اﻭ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث 093 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺠﻮﺍﺩ ﻧﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ169
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
گفته ﺍﺳﺖ: اﻟﻌﻠم
ﻮﺭﺍثة ﮐﺮﻳمة ،ﻭﺍﻟﺂﺩﺍﺏ
ﺣُﻠل ﺤُﺴﺎﻥ،
ﻭ ﺍﻟﻔﮑﺮة
ﻤﺮﺁة ﺻﺎفیة ﻭ
ﺍﻟﺄﻋﺘﺬﺍﺭﻣُﻨﺬﺭ
ﻧﺎﺻﺢ، ﻭﮐفی
ﺒک أﺩﺑﺎ
ﻟﻨﻔﺴک ﺘﺮﮐک ﻤﺎ
ﮐﺮﻫﺘﻪ
ﻟﻐﻴﺮک علم ﻣﻴﺮﺍث
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺑﺨشی
الهی اﺳﺖ، ﻭ
ﺍﺩﺍﺏ ﻇﺎﻫﺮ
ﺯﻳﺒﺎﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ ﻭ
ﻓﮑﺮ آﻳﻨﻪ ﺻﺎﻑ
ﻭﻣﻨﻌﮑس
ﮐﻨﻨﺪه ﻭﺍقعی
اﺳﺖ. ﻭﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍهی
ﻮﭘﺸﻴﻤﺎنی به
ﻨﺎﺻح ﺨﻮبی
برﺍﻯ ﺗأﺩﻳﺐ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻥﺒس
ﮐﻪﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻳم
ﺒﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴم
ﻮﻳﺎ ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺪﻳﺪﻯ که ﻧﭙﺴﻨﺪﻳﺪﻯ
آﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﻮﺍه . ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک
ﻮﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍلهی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻓﻠﺴفی
ﻮﻓقهی
ﻮﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
که ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ
ﺘﻘﻴّﻪﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﺑﺎ ﮐﻠﻤﻪ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯﻋﻠم
ﺮﺍﻫﻤﺎﻥ علوم
ﻈﺎﻫﺮﻯ و مادی
ﻤﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻋﻠﻢ
الهی ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺍﮔﺎهی
از ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻋﻘل کُلّی
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ علم لَدُنّی
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺖ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم و
امتیازات
تکاملی ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ د ر ژنتیک
روحی شخص
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺭﺍﻣﺸﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍه ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﻟﻄﻒ ﻭﻓﻀل
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﺩﺏ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﻣﺮﺩم ﺪﺍﺭﻯ که
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺩﺍﺏ
ﺍﻣﺪه ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﺎﻥﺮﻓﺘﺎﺭﺧﻮﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﻮ ﺍﺯﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻄبیعی
ﻈﻬﻮﺭﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﺍ
ﻟﺒﺎس ﻫﺎﻯ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﺑﺮﺗﻥ
ﺰﻳﺒﺎﻳﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻧﺪه ﺍﺳﺖ. ﻫم
ﺨﻮﺩ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺒﺎﺳﻬﺎ
ﻭﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺍﺩﺏ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻳﺒﺎﺍﺳﺖ. (ﻓﮑﺮة
ﻭ ﻓﮑﺮ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺍﻟﻬﺎمی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل است . ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺒﻴﺎﻥ
ﻮﺗﻨﺰﻳل
ﻮﺗﺸﺮیح
ﻮﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻓﮑﺮﭼﻮﻥ
ﺁﻳﻨﻪ ﭘﺎک
ﺒﺎﺷﺪ ،ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺍﻟﻬﺎم الهی
ﺪﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ
ﻭﺍﻟّﺎﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﺴﺒﺖ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﺬﻫﻥ
ﻮ انحرافات
ﻧﻔس ،ﺍﻳﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺍلهی
نیز آﻟﻮﺩه ﺷﺪه
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻌﺎنی
ﻮﻣﻘﺎﺻﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ
ﻮﻣﺪﺍﻭم
ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺩﻝ ﻭﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭح اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﺍﻳﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭﺯﺑﺎﻥ
ﻮﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﻓﮑﺮ ﺍﻳﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﻄﻮﺭﻏﻴﺮﻭﺍقعی
ﻮﻧﺎ ﺪﺭﺳﺖ
ﻣﻨﻌﮑس
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻓﻘﻄ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻓﻘﻄ کاﻣل الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﻫﻥ ﺼﺎﻑ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍقعی
اﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ که ﺩﺭﻧﻮﺷﺘار
وچه ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
وچه ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺮﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻫﺎﻯ
ﻔﮑﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭﺍه ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻌﺬﺭﺕ ﺧﻮﺍهی
ﻮﭘﺸﻴﻤﺎنی
ﺪﺭﺧﻄﺎ ﺑﺎﻋث
ﺗﺮک آﻥ
ﺨﻄﺎﻫﺎ،
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﻗﺎظع
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻘﺮﺏ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﻠﺐ ﻏﻔﺮﺍﻥ
اﺯﺧﻄﺎﻫﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤل ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﺮﻭﺵ
ﺑﺮﺍﻯﻤﻌﺎﺷﺮﺕ
ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺗﻌﻠﻴم ﺨﻮﺩ
ﻭﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﺍﺳﺖ. ﻋﻠم که ﻣﻴﺮﺍث
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺠﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩ،ﺑﺎﻋث
ثوﺍﺏ ﻣﺪﺍﻭم
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ علم
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻣﻴﺮﺍثی ﺒﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪه ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ آﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺭﺳﻴﺪ. ﺑﻄﻮﺭﮐلی
ﻤﻴﺮﺍث
ﭘﻴﻤﺒﺮﺍﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
علم ﺴﻠﻮک
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ولایتهای
سلوکی آنان
اﺳﺖ.

حدیث 094- ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ ص 170
بحاﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻣَﻥ
ﺨﺮج ﻤﻥ ﺒﻴﺘﻪ
ﺑﻄﻠﺐﻋﻠﻤﺎ
ﺷﻴّﻌﻪ
ﺳﺒﻌﻮﻥ أﻟﻒ ﻣﻠک
ﻴﺴﺘﻐﻔﺮﻭﻥ
ﻠﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﻠﺐ
ﻋﻠم اﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺎﺭج ﺸﺪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺪﺭﻗﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﻋﺎ
ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﻮﻓق ﺸﻮﺩ. ﺧﺮﻭج
اﺯﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺠﺮﺕ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﻭﺗﺎ
ﺣﺼﻮل ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺨﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠق
اﻭ،ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺍﮔﺎهی
اﺯ مراتب
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ تجلیات
الهی ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻠوم ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﻓقهی ﻮﺍﺩبی
ﻮﻫﻨﺮﻯ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺸﻰ
ﺍﺯﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺪﻧﺒﺎل کسی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺪﺑّﺮ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺭﻗم
ﺒﺎﻟﺎﻧﻴﺰ ﻳک
ﺒﻴﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﺮﺍﻯ کثرﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﺟزء
ﺒﺪﻥ اﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ،
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
آﻧﺮﺍ ﺍﺩﺍﺭه ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ گرچه ما
نمیتوانیم از
مکانیزمهای
عوالم الهی
چیزی بدانیم . ﻭﺍلاّ
ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﺠﺴم
ﻮﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭح
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
ﺤﺘﻰ ﺍﺯﻭﺟﻮﺩ ﺍﻥﺤﺮﮐﺘﻬﺎ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ،
در تن خود که ﺭﺳﺪ
ﺑآثاﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ،
ﺧﺒﺮﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺣﺮﮐﺎﺕﺟﺴم
إﻧﻌﮑﺎس شرطی
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

حدیث
095- اﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ169
بحار ) ﮐﻪ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺤﮑﻴم
ﺒﻔﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ: ﻴﺎ
ﺑُنی اﺟﻌل فی
اﻳّﺎﻣک ﻮ
ﻟﻴﺎﻟﻴک
ﻮﺳﺎﻋﺎﺗک
ﻨﺼﻴﺒﺎ ﻟک فی
ﻄﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠﻢ،
ﻓﺄنّک ﻠﻥ ﺘﺠﺪ
ﻟﻪ ﺗﻀﻴﻴﻌﺎ
ﻣثل ﺘﺮﮐﻪ ﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻭﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺠﻮﺍﻥ،سعی کن
ﺩﺭﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﻭﻫﺮﺳﺎﻋﺘﻴﮑﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻰ،
ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻃﻠﺐ
ﻋﻠم ﺒﮕﺬﺍﺭﻯ. ﺯﻳﺮﺍﻫﺮﮔﺰﭼﻴﺰﻯ
که ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺭﻓﺘنی ﺒﺎﺷﺪ،ﻣثل
علم ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
علم عرﻓﺎﻥ
ﻮﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻮﺍﺩ آﻣﻮﺯﻯ،
ﻭﺩﺍﻧﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭه ﻗﺒل اﺯﺳﻠﻮک
است. ﻭلی این
علم ،ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻠم
ﺴﻠﻮک ﻮﻓﻥّ و
هنر ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﭽﻮﻥ
ﺨﻮﺩ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﺑﺎﻋﻤل
ﺒﺪﺍﻥ
ﺒﺂﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﻌﻘل
کُلّی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘلی الهی
ﻨﺎﺋل ﺸﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ علم ﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ آﻥ، ﻫیچ
کاﺭﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ آﻥ کند.
ﺯﻳﺮﺍﻋﻤﺮ
ﺗﻤﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭمصرﻑ ﻟﺬﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم کسی
ﺒﻌﺪﻫﺎﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
کند ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺣل
آﻧﺮﺍ طی کند. ﻭﺑﻌﻘل
کُلّی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ربّ
النوع بشری
ﻮﻋﻠم ﻮﺍقعی
اﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍک
ﻮﺩﺍﻧﺶ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻋﻘل ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺒﺮﺳﺪ.

حدیث 096- از
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ196 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
خصلتاﻥ لا
ﺗﺠﺘﻤﻌﺎﻥ فی
ﻤﻨﺎﻓﻖ، ﻓﻘﻪ فی
اﻟﺄﺳﻠﺎﻡ،ﻭﺣُﺴﻥ
ﺴﻤﺖ فی اﻟﻮﺟﻪ
ﺩﻭ ﺻﻔﺖ
ﻭﺧﺼﻠﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﻣﻨﺎﻓق ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳکی ﺘﻔﻘّﻪ
ﺩﺭﺍﺳﻠﺎم ﻮ ﻳکی
ﺴﻤﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺎﻓق
کسی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺪعی ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﻮﺩه ﻭ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻯ الهی
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺪﺍﺭﺩ،ﻭلی
ﺒﺎﻭﺭﻯ ﺒﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﻭ نه ﺑﻪ
ﺍﺻل ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺗﻨﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭﮐﺸﺶ
ﺩل اﻭ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ آﻥ
ﻘﻮﻯ اﺳﺖ. ﻭﻧﻔس
أمّاره ﺍﻭ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻨﺎﻓق
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮ
ﻣﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﺒﺎﻣﻴﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪه
ﺍﻭﺑﺮﻭﻯ خود
ﻧﻤﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻨﺎﻓق
ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ غضب ﺍلهی
ﻮﺟﻬﻨم ﺒﺎ ﻣسخ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﻭ ﺻﻔﺖ
ﻣﻬم ﻤﻨﺎﻓق
ﺘﻤﺎﻡ، ﻳکی عدم
اﺩﺭﺍک ﻮ ﻓﻬم اﺳﻠﺎم
اﺳﺖ. ﻳﻌنی اﺯ
ﺩﻳﻥ ﻮﻋﻤل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
سلوک الهی و ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺍﻥ ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭک
أﻫﻤﻴﺖﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺭﮐسی ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
ﺤل ﺸﺪنی
ﻮﻗﺎﺑل ﺘﺤﻤّل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
ﺪﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ،
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻠﺤﻈﺎﺕ
ﻭﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ، ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋﻤلی
او ﻔﺮﺍﺭﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺎﭼﺎﺭﺑﻬﻤﻨﺸﻴنی
ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻨﺎﻓﻖ، ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﻭغ ﺒﺨﻮﺩ
ﻭﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. (ﺣُﺴﻥ
ﺴﻤﺖ ﺩﺭ ﻭﺟﻪ)
ﻳﻌنی ﻤﻨﺎﻓق
ﺪﻗﺖ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻫم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﻨﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻈﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﺮﮔﺰﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺨیّل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺖ
ﺻﻮﺭﺕ حسینی
وﺍلهی اﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺘﺠلی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺭ ﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﺣُﺴﻥﻮﺗَﺤﺴﻴﻥ
ﻮﺑﻬﺒﻮﺩ ﺑﺨشی
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺗﻮﺟﻪ
و قبله گیری
اﻳﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺎﻓق ﻨﻴﺴﺖ،
ﺭﻭ ﺑﻘﺒﻠﻪ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩه ،ﻭلی
ﺪﻟﺶ ﭘﺸﺖ
ﺑﻘﺒﻠﻪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
اﺳﺖ.

حدیث 097 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘلذ ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ168
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:ﻣﻨﻬﻮﻣﺎﻥ
لا ﻳﺸﺒﻌﺎﻥ،
ﻣﻨﻬﻮم علم
ﻮﻣﻨﻬﻮم ﻤﺎل ﺪﻭﮐس
ﺩﺭ ﭘﺮﺧﻮﺭﻯ
ﻮﺯﻳﺎﺩه ﻃﻠبی
ﻮ ﺣﺮﺹ ﭘﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭﻭلع
ﺸﺪﻳﺪ
ﻣﻌﺮﻭﻓﻨﺪ. ﻳکی
ﻄﺎﻟﺐﻋﻠم ﻮﻳکی
ﻄﺎﻟﺐ ﻣﺎﻝ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﺳﻴﺮﺍبی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺎل
ﺠﻬﻨم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮔﻮﺩﺗﺮ
ﻭﺩﺍﻏﺘﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺘﺮﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺍﺻلی
الهی ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﻇﻠم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺗﮑﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠم اﺯﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻓقهی ﺒﺎﺯ
ﺳﻴﺮﺍبی ﻭﺣتی ﺪل
ﺰﺩﮔﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻴﺮﺕ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎئی کاﺭ
ﺍﻧﻬﺎ،ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮم
ﺤﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈم
ﺴﻠﻮک الهی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻇﻠم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎﻋﻠم ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﮑﻤﺎل
اﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻧﮕﺎه
ﻧﻴﺰﻋﻘل کُلّی
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺑﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
الهی ﺴﻴﺮﺍبی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎتی اﺯﺧﺪﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ،ﺑﺮﺍﻯ
کامل ﻤﺘﺼل
ﺪﺍﺋم ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ومراتی الهی
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺮﺯ
ﭘﺎﻳﺎنی ﻮ
ﺳﻴﺮﺍبی اﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﺮﻳﺼﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺎ ﻭلع
ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث
098- ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ168ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
ﺍﺭبع ﻴﻠﺰﻣﻥ
کلّ ﺬﻯ ﺤﺠّﻰ،
ﻭ ﻋﻘل ﻤﻥ إﻣّتی
ﻴﭽﻬﺎﺭﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺣج ﮐﻨﻨﺪه ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺣﺠّﺖ ﻃﻠﺐ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل
ﻀﺮﻭﺭﻯ هستند. ﺍﺳﺘﻤﺎع
اﻟﻌﻠم ﻮﺣﻔﻈﻪ
ﻭﻧﺸﺮه ﻋﻨﺪ
ﺍﻫﻠﻪ
ﻭﺍﻟﻌﻤل ﺒﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
علم ﻮﺣﻔﻈ ﻭ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺁﻥ
ﻨﺰﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
آﻥ، ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻤلی آﻥ. ﺍﻳﻥ
علم ﻔﻘﻄ ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
برای حجّ أکبر
سلوک تا قائم
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ
عمل کرﺩﻥ
بدان اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ عملی
کرﺩﻥ ﺒﻪ ﺍﻥ
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻋﻠم
ﻔﻘﻪ ﻫم
ﺒﺎﺯﻋﻤلی
ﻮﺑﺮﺍﻯ عمل
ﺴﻠﻮکی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺮه ﺭﻓﺘﻪ،
ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل
ﺎﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻯ
ﻮﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻤلی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ عقل ﮐلی
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ علم لَدُنّی
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺍﻭﺭﻳﻬﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻔﻈ
ﺸﻮﺩ. که ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ وچه ﺩﺭ
ﺫﻫﻨﻬﺎ وچه ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻭﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻫل
علم ﻴﻌنی
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
علم ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ.
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﻳﻥ
علوم ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺰﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
اﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻣﺮﺍﺣل
ﺴﻪﮔﺎﻧﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴ
ﻪﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.

حدیث
99 - از
أﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۱ﺹ168ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻟﺎ
ﺧﻴﺮ فی اﻟﻌﻴﺶ
ﺍلاّ ﻟﺮﺟﻠﻴﻦ،ﻋﺎﻟم
ﻤﻄﺎع اﻭ
ﻣﺴﺘمع ﻮﺍع هیچ
اﻣﻴﺪ خیر و
تکامل ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻫیچ
ﺨﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪر ﺍﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭ ﻧﻔﺮ،
ﻳکی عاﻟم
ﻮﺍﮔﺎه ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻳﮑﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪه ﺍﻯ که
ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺩﺭﺍک
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. (ﻋﺎﻟِﻢ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺭه ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﻣﺠﺮّﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﻭ ﻣطیع
ﻮﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺳﺎﻟک
ﺒﻴﺪﺍﺭ ﻭﺑﺎ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍلاّ
ﻋﺎﻟم ﺒﻰ
ﻣﺼﺮﻑ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻨﮕﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺪﻳث ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻨﻴﻥ
گفته : لا ﺧﻴﺮ فی
اﻟﻌﻴﺶ،ﺍلاّ ﻟﻤﺴﺘمع
ﻮﺍع اﻭﻋﺎﻟم
ﻨﺎﻃق ﺘﮑﺎﻣل
ﻮ ﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺠﺰ ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪه ﺍﻯ
ﺒﻴﺪﺍﺭ ﻭﺑﺎ
ﻇﺮﻓﻴّﺖﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻓﻬﻢ،
ﻭﻳﺎﻋﺎﻟم
ﻨﺎﻃق ﻮﮔﻮﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﺎﻟم اﻧﺴﺎﻥ
کاﻣلی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﮑﻮﺕ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
اﻳﻨک گوﻳﺎ
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪه ﺧﻮبی
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻮﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. که ﻋﺮﻓﺎﻥ
الهی ﺒﮕﻮﻳﺪ وچه
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﻮﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺪﻫﺪ

حدیث
.100 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ167ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻓﻀل
اﻟﻌﻠم أﺣﺐّ ﺍلی
اﻟﻠﻪ ﻣﻥ ﻔﻀل
اﻟﻌﺒﺎﺩة،
ﻭﺍﻓﻀل ﺪﻳﻨﮑم
اﻟﻮﺭع ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺟﺴﺘﻥ ﺪﺭﻋﻠم
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ،
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ و فضیلت
اﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺸﻤﺎ (ﻭﺭع
ﻮﺗﺮس ) ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻀل
ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺩﺍﺷﺘﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ
وﺒﺮﺗﺮﻯ جستن
است. ﻋﻠم هماﻥ
علم ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺍﮔﺎهی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی تجلیات
الهی است ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻋﻠم
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺩﺍﺷﺘﻥ
آﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ گرچه ﺍﻧﺪک
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
و ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍلهی ﺤتی
ﺰﻳﺎﺩ آﻥ هم
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻣﺨﺎﻃﺒﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی که
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻣﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺣﺼﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒﻠﻰ، ﻭ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻔﻌی
ﻤﻴﺴﺮﻧﻴﺴﺖ که
شرک هم هست. . ﻭﺭﺍه
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻴﺰﺟﺰﺳﻠﻮک الهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺭﻭﺵ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺭه ﺭﻓﺘﻪ
ﻗﺒلی اﺳﺖ
ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭﺳﭙس
ﺑﺎﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﻤﺖﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﻣﺒﮕﻴﺮﺩ،ﻭﺑﻌﺪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻓﮑﺮ
ﻭﻧﻔس ،ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍه ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺘﺠﻠﻴﻪ ﺍلهی
ﺪﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨج
ﺘﻥ آل عبا ،ﻭﺳﭙس
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ، ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺳﺎﻟک کاﻣل ﺸﺪه
، ﻭﺗﺤﺮﻳم
ﺠﻬﻨﻢ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﻮﻟﺰﻭم ﻮ
ﻭﺟﻮﺏ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺤﺎﺻل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﻥ ﺸﻤﺎ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺍﻯ کسب ﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻙ،
ﺍﺯﭘﻴﺮ ﻭﻋﻠم
ﻮ ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺯﺧﺪﺍ ﺭﻭﺵ ﻋﻤلی
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﺩه ،ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق
ﻨﺘﺎیج ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮک الهی که ﺍﻋﻤﺎل
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺭع ﺸﺎﻣل
ﺰﻫﺪ ﻭﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺪﻳث ﺭﺍ
ﺑﺸﮑل ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﻓﻀل
اﻟﻌﺒﺎﺩة
ﺍﻟﻔﻘﻪ،
ﻭﺍﻓﻀل اﻟﺪﻳﻥ
اﻟﻮﺭع ﺪﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ (ﻓﻘﻪ
ﺑﺠﺎﻯ علم)
ﺍﻣﺪه ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻔﻘّﻪ
ﻭﺟﺴﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻓﻘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻤﻊ
ﺍﻭﺭﻯ
ﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺪﺍﻳﺮه ﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﻔﻘﻴﻪ و پگیه در
یک پگاهی از
شب قدر شهود
قائم است،ﻭﻧﻪ
ﻣُﻠﺎئی که ﭼﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺍﻧﺪه
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺗﻔﻘّﻪ
ﺑﻤﻌنی ﻔﻬم
ﻮﺍﺩﺭﺍک عمیق
باطنی است ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
علم ﻮﻋﻘل کل
ّی کاﻣﻠﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻥ ﻔﻬمی
ﻤﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻓﻘﻴﻪ
ﮐﺎﻣل کسی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻪﻓﻘﻄ قوّه ﺍﺩﺭﺍک
ﺪﺍﺭﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎم ﻮ
ﺭﺣﻤﺖﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺗﻨﺰﻳل
ﻤﻨﻄقی ﻨﻤﻮﺩه ﺑﺴﻄ
ﻮ برای
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺎﻥ کند،ﺗﺎﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﺮﻭﺭﺩﺭک
ﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک الهی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.

حدیث
101 - وﺫﺭﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
میکند(ﺝ1 ص 178 بحار
) که ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻴﺎ ﺍﺑﺎ ﺫﺭ
ﻣﻥ ﺨﺮج ﻤﻥ
ﺒﻴﺘﻪ، ﻳﻠﺘﻤس
ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻥ
اﻟﻌﻠﻢ، ﮐﺘﺐ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭ
ﺟلّ ﻠﻪ ﺑﮑلّ
ﻘﺪﻡ، ثوﺍﺏ ﻧبی
ﻤﻥ أﻟﺄﻧﺒﻴاء أی أﺑﻮ
ﺫﺭﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺎنه خود
ﺧﺎﺭج ﺸﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎبی اﺯﻋﻠم
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هرﻗﺪﻣﻯ
که ﺑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ،
ثوﺍﺏ ﻳکی اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ. (ﺧﺮﻭج
اﺯﺧﺎﻧﻪ)
ﻫﺠﺮﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﻭ(ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺎﻧﻪ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق یک کاﻣل
ﻮﺍﺻل اﺳﺖ. (ﺍﻟﺘﻤﺎس
)ﺟﺴﺘﻥ
ﺒﺎﻋﻠﺎﻗﻪ،
ﻭﺣﺘﻰ (ﻟﻤس
ﮐﺮﺩﻥ و مسّ
روحی وﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺩﺍﺷﺘﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻭ ﺭﺍه ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
(ﺒﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان، ﻭ
بالأخره
ﺟﺴﺘﻥﻴک
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﻮﺭﺍه ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺠﻬﺖ،
ثوﺍﺏ ﻳک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ اولی
العزم ﺭﺍ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺯﺗﻤﺎم
أﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒل
ﺎﺯﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﺑﺎﺫﮐﺮ ﻧﺎم أﻧﺒﻴﺎﻯ
بنی اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
و اسراء
کنندگان عرشهای
الهی و شهودی ،ﺍﺷﺮﻑ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺍﻥ أﻧﺒﻴﺎ ﻫیچ
کدام ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺍﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ
ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺪﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺭﺍه ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍﻃﻰّ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺭﻭح اﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﻭﺍقع همین
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻃﺮﺍﻑ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ثاﻧﻴﺎ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻘﺎم
ﻨﺒﻮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺨﺒﺮ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻮﻣﻠﮑﻮتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻫﺮ
ﭘﻴﺶﮔﻮئی ﺤﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ آﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ
کارﻧﺒﻮﺕ ﺍﺳﺖ.
گرچه ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺟﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺩﻳﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﻳﺎﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺑﺪﻋتی
هم اﺭﺍﺋﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﻘﺎم ﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،گرچه
ﻫﻤﻪ ﺗﺎبع
ﻤﺤﻤﺪﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻋﻄﺎه ﺍﻟﻠﻪ،ﻟﮑلّ
ﺤﺮﻑ ﻳﺴمع اﻭ
ﻳﮑﺘﺐ، ﻣﺪﻳنة فی
اﻟﺠنّة ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺠﻮﻳﻨﺪ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ هر
ﻘﺪﻡ ﺍﻧﻬﺎ
ثوﺍﺏ ﻭﻣﻘﺎم
أﻧﺒﻴﺎ ﺩﺍﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
هرﮐﻠﻤﻪﺍﻯ که ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ
ﻳﺎ ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ،
ﺷﻬﺮﻯ ﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻥﻴﻚ
ﮐﺎخ ﺒﺎﺻﺪ
ﮐﺎخ ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
أﻣﺎﮐنی خم
ﺒﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻤﺼﺮﻑ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺒﻬﺸﺖﻋﻘلی
ﻮﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭح اﺳﺖ،
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﺮﻯ
اﺯﺣﻘﺎﻳق
اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﺳﻌﺖ
ﻋﻠم اﻭ ﺍﺳﺖ. (ﻣﺪﻳﻨﻪ)
ﻳﺎ ﺷﻬﺮ،
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ومقام دینی
) نیز ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭﻋﻘل کُلّی الهی
آن کاﻣل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻟﻌﻠﻢ،
ﺍﺣﺒّﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﺣﺒّﻪ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻭ
ﺍﺣﺒّﻪ ﺍﻟﻨﺒﻴّﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻭﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎ ﻭ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ،
ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻴﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ هر
ﺯﻣﺎﻥ،ﻫﻤﻪ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻄﺎﻟﺐﻋﻠم ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥﺒﻌﻠم
ﺴﻠﻮک
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺩﺭﺻﻒ
ﺍﻥﻤﻠﺎﺋک
ﻮﺩﺭﺻﻒ ﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻭﻫﻤﮕﻰ ﺍﻧﻬﺎ ،ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺪﻑ ﺍلهی
ﻮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻫﻤگی
اﻓﺮﺍﺩ ﺯﻧﺪه ه
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻓﺮﻣﺎﻥ أﺯلی
الهی آﻣﺪه ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮعی
ﺮ ﺍﺑﻄﻮﺭ ﻃبیعی
ﺒﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺩﺭﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮک
اﺭﺍﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
ﺮﺍ طی کنند
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻳﺎﺑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺗﺮ، که ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
وچه ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
عظیم عقلی
ﻮ(ﻓﻮق عقلی)
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺎ
ﻳﺤﺐّ ﺍﻟﻌﻠم
الاّ ﺍﻟﺴﻌﻴﺪ،
ﻓﻄﻮبی لطاﻟﺐ
ﺍﻟﻌﻠم ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺗﻨﻬﺎ ﮐسی
ﻄﺎﻟﺐﻋﻠم اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﻌﻴﺪ
ﻭﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﺗﻔﺎﻗﺎ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺷﺪه ﺍﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
گذﺷﺘﻪ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒلی
ﻮﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯاﻭﻟﻴﻪ،
ﭼﻨﺎﻥ کاﻣل ﺸﺪه
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺭک
أﻫﻤﻴﺖﻋﻠم
ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم کسی همّت و
اوم ﮐﻨﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺑﻴﻥ
اﻳﻥ گرﻭه قرار
بدهد ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﮐم ﺒﻮﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻯ از
ﺍﻥ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ،ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭﺧﻮش ﺒﺨتی
ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺰﺍﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﺮﺳﻴﺪ ﺩﺭ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﭘس
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
ﻄﺎﻟﺐﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
را ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻣسخ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
سوّم اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
کسی،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ ﻄﻠﺐ ﻋﻠم
ﻮﻋﻤل ﺴﻠﻮکی
آن ،ﺑﻪ ﺍﻭﻡ
ﻗﺎﺋم ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥﺠﺎ
ﻭﻫم آﮐﻨﻮﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﻗﻴﺎﻣﺘﺶ ﻫم
ﺒﺮﭘﺎ ﺷﺪه ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻮ ﻣَﻥ
ﺨﺮج ﻤﻥ ﺒﻴﺘﻪ
ﻳﻠﺘﻤس ﺑﺎﺑﺎ
ﻣﻥ اﻟﻌﻠﻢ،
ﮐﺘﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻪ
ﺑﮑلّ ﻘﺪم
ثوﺍﺏ ﺷﻬﻴﺪ
ﻭﺷﻬﺪاء ﺒﺪﺭ
ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
علم ﺴﻠﻮﻙ،
ﻭﺟﺴﺘﻥ ﺒﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺠﺮﺕ ﺳﻠﻮکی
کرﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
هرﻗﺪﻣﺶ ﻭ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺶ ثوﺍﺏ
ﻳک ﺸﻬﻴﺪ ﺟﻨگ
ﺒﺪﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ. (ﺟﻨگ
ﺒﺪﺭ)ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ،
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺟﻨگی
ﺪﺭﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺑﺎﺍﻃﻠﺎع ﻘﺒلی
اﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﻤﺮگ قبل از
مرگ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫم
ﺪﺭﺟﻨگ ﺒﺪﺭ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﻏﺎﺭﺕ
دشمن ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻳﺎﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎئی
ﻮﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺠﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،ثوﺍب
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻘﺎﺋل ﺸﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺮﮐﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻨگ ﺒﺪﺭ
ﺭﺍ ﻟﻘﺐ (ﺑﺪﺭﻯ)
ﻤﻴﺪﺍﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ(ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ)ﺍﺳﺖ، که
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻴﺪ و
شاهد ﺩﺭﺟﻨگ
ﺒﺪﺭ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ ﻭﺑﺎ ﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﻤﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧمی ﻤُﺮﺩ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨق وتولد
دوم الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
اﺳﺖ (ﻭﺑﺪﺭﻯ
ﻮﺍﻗﻌﻰ) ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﮔﺎﻥ
جنگ ﺒﺪﺭ،ﻫﻤگی
ﺼﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎتی ﻮﻋﺰتی
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻣﮕﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
آﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺑﺮﺍﻯﻤﺮگ
ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ،ﻭﺣتی
ﺰﻧﺪه ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺠﻨگی ﺪﺭ
ﻧﻴﺰﻫﻤگی
ﺴﺎﻟک
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻘﺐ ﺑﺪﺭﻯ
ﺒﺪﺭﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪی در
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﭘس ﺍﺯﺍﻭ،ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ(ﺑﺪﺭﻯ)
ﺍﺳﺖ. ﻭثوﺍﺏ
ﻫﻤﻪﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺠﻨﮓ
با محمد ،ﺑﺮﺍﻯهرﻗﺪم
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋم
ﻤﺒﺮﺳﺪ،ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﺍﺳﺖ. ﻮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻟﻌﻠم
ﺤﺒﻴﺐ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭ ﻣَﻥ أﺣﺐّ
ﺍﻟﻌﻠم ﻮﺟﺒﺖ
ﻟﻪ ﺍﻟﺠنّة ﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
ﺴﻠﻮکی
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻣﺎﺩﺍم که ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﻋﺸق
ﻤﻴﻮﺭﺯﺩ ﻭﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺎﻋﻠم
ﺴﻠﻮک
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﮔﺎهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻳﺪ،ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
الهی
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻤﺼﻄفی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍلهی
ﺒﺎ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨج
ﺘﻥ آل عبا
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﻬﺸﺖ
های که ارگانه
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻭﺍﺟﺐ،
ﺯﻳﺮﺍﻣﻌﺼﻮم
ﻮﺑﺨﺸﻮﺩه ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گشته ﻭﺍﻳﻨﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﻬﻨم
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﺣﺮﺍﻡ،
ﻭﻫﺮﮔﺰﻫیچ
ﺪﻟﻴلی
ﻮﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻮﺣتی گناﻫﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻀﻤﻴﻥ الهی
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥکند. ﻭﻟﺬﺍﺟﻬﻨم
های که ارگانه
اﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،وچه
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎ
و فسخ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻦ ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﺻل ﻘﺎﺋم
ﺤﺮﺍم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
آﺭﺍﻣﺶ ﻋﺠﻴﺐ،
ﻭﺭﺿﺎﻯ ﺨﺎﻃﺮ
ﺑﻰ ﻧﻈﻴﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ،
ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻠﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯگذﺷﺘﻪ
ﺧﻮﻳﺶﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻣﻌﺼﻮم
ﭙُﺮﺍﺯﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻋﻘلی اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻮبی ﺤس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﺸﻴﺮﻳﻥ
ﻮﺭؤﻴﺎئی
ﺒﺒﻬﺸﺖ سوم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ غیرﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺎﺭ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺍه
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺑﺪﻯ الهی ﺮﺍ
ﺍﻏﺎﺯﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺑﺠﺎئی
ﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭﺑﺸﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﻮﻳﺼبح ﻮ ﻳﻤسی
فی ﺮﺿﺎ ﺍﻟﻠﻪ،ﻭﻟﺎ
ﻳﺨﺮج ﻤﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ،ﺣتی
ﻴﺸﺮﺏ ﻣﻥ
اﻟﮑﻮثر ﻭ
ﻳﺄﮐل ﻤﻥ نمرة
ﺍﻟﺠنّة ،ﻭﻳﮑﻮﻥ
فی اﻟﺠنّة
ﺭﻓﻴق ﺨﻀﺮ،
ﻭﻫﺬﺍ ﮐﻠّﻪ
ﺗﺤﺖ ﻫﺬه ﺍﻟﺂیة
ﻳﺮﻓﻌ اﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺬﻳﻥ
آﻣﻨﻮﺍ ﻣﻨﮑﻢ،
ﻭﺍﻟﺬﻳﻥ
اﻭﺗﻮﺍ ﺍﻟﻌلم
ﺪﺭﺟﺎﺕ ﭼﻨﻴﻥ
ﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠمی
ﺸﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ،ﺟﺰ
ﺭﺿﺎﻯ الهی
ﻮﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی
کاﺭﻯﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻤﺎﻡﻭﻗﺖ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺴﺎﻟکی ﺤتی
ﭙﻴﺶ ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮﺧﺮﻭج اﺯﺩﻧﻴﺎ،
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻨﻮﺷﻴﺪﻥ
اﺯﮐﻮثرﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥﺪلیل
ﺮﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﺍﺳﺖ. ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻥ
عقلهاﻯ ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم آﻣﺎﺩه ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨصی
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ،
ﺍﺯ ﻣﻴﻮه ﻫﺎﻯﺑﻬﺸتی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺭﺩ،
که ﺩﺭﺭؤﻴﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ، وچه ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق که ﺍﺯﻋﻘﻞ
ﻫﺎ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ثمره ﻭﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎئی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
در رور ﻗﺒل
اﺯﻣﺮگ اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﺭﻓﻴق
ﻮﻣﺮﺍﻓق
ﻮﻣﺼﺎﺣﺐ ﻭﻫم
ﻨﺸﻴﻦ (ﺧِﻀﺮ)
جاوید
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺎﺋم ﻮﺍﻣام
ﺰﻣﺎﻥ او اﺳﺖ. ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﻳﻥ
آﻳﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ،ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥآﻭﺭﺩﻧﺪ،
ﻭﺍﻭم ﻮﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ،ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻠمی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﻘل الهی
ﺠﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺮﻗﻴﺎﺕ
ﻭﺗﺮﻓﻴﻌﺎتی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ،
ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭﻋﻘل کُلّی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻠمی ﻮﻟﺪنی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮﻙ،
ﺧﻀﺮ ﻧﺒﻰّ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﮑﺎﻟﻤﻪﺍﻯ
غاﻳﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺤﺴﺮﺕ ﻋﺪﻡ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ هر
ﻋﺼﺮﻧﻴﺰ
ﺧﻀﺮﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﺩ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻣﻀﻴﻘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻨﻴﺰﺧﻀﺮﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺧﻀﺮ
ﺩﺭﺍﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ ﻭ
ﻟﺤﻈﺎتی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ.

حدیث 102 - ﺟﺎﺑﺮﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
اﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۱ﺹ178
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻴﺎ ﺟﺎﺑﺮ،
ﻗﻮﺍم هذه ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺭبعة ،ﻋﺎﻟم
ﻴﺴﺘﻌﻤل علمه
ﻭ ﺟﺎﻫل لا
ﻳﺴﺘﻨﮑﻒ ﺍﻥ
ﻴﺘﻌﻠم ﻮﻏنی
ﺠﻮﺍﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻭﻓﻪ،
ﻭﻓﻘﻴﺮ لا ﻳبیع
آﺧﺮﺗﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻏﻴﺮه ﺍﻯ
ﺟﺎﺑﺮ، ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺑﺮﭘﺎئی
ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﭽﻬﺎﺭ ﺣﮑم
اﺳﺖ،ﻳکی عالمی
که ﻋﻠم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻌﻤل
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﻴﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻨﮑﺎﻑ
ﻭﺗﮑﺒّﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
آﻧﺮﺍﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.
ﻭ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ که
ﺑﺎ ﻧﻴکی ﻮﺑﺨﺸﺶ
های ﺧﻮﺩ
ﮐَﺮَﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻓﻘﻴﺮﻯ که
ﺍﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨمی ﻔﺮﻭﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﭽﻬﺎﺭ ﮔﺮﻭه ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﻥ ﺘﮑﺎﻣل ﺍلهی
اﺯﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﺎﻟم علم
ﺴﻠﻮک الهی که ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻋﻠم ﺨﻮﺩ
ﻋﻤل ﺴﻠﻮک ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻋﻠم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍلهی
ﺒﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺑﻴﺨﺒﺮﻯ
اﺯﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻌﺎﻟِم
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ،ﺑﺎ
اﻭﺗﮑﺒﺮّﻯﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻣﺎل که ﺑﺨﺸش
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺠﺎﺕﺍلهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺎل ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺩه ﺍﺳﺖ. ﻏنی
ﻮﺍقعی اﻧﺴﺎﻥ
کامل اﺳﺖ،ﮐﻪ بی
ﻨﻴﺎﺯ ﺍﺯﻣﺎل
ﻮﺩﻫﻨﺪه ﻣﺪﺍﻭم
اﺯ ﻋﻠم
ﻮﺣﻘﺎﻳق الهی
ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻘﻴﺮﻯ که ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻤﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺎﺯﺳﺎﻟکی ﺎﺳﺖ
ﮐﻪ (ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ)
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﻳﺶ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ
ﻓﻘﻄ ﺒﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﺻﺒﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻫﺮﭼﻬﺎﺭﮔﺮﻭه
ﺑﺎﻟﺎ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍه ﺧﺪﺍﻭﻋﻠم
آﻧﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻔﺄﺫﺍ
ﮐﺘم اﻟﻌﺎﻟم
اﻟﻌﻠم أﻫﻠﻪ،
ﻭ ﺯﻫﺎ
ﺍﻟﺠﺎﻫل فی
ﺘﻌﻠّم ﻤﺎ
ﻟﺎﺑُﺪّ ﻣﻨﻪ،
ﻭﺑﺨل اﻟﻐنی
ﺒﻤﻌﺮﻭﻓﻪ،
ﻭﺑﺎع اﻟﻔﻘﻴﺮ
ﺩﻳﻨﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻏﻴﺮه ، حقّ
اﻟﺒلاء ﻮﻋﻈم
ﺍﻟﻌﻘﺎﺏ ﺍﮔﺮﻋﺎﻟم
ﻮﺍﺻل ﻮﮐﺎﻣﻞ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﻠم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ،
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪه ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺟﺎﻫل
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻌﻠﻴم أﻣﺮ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ (ﺍﻣﺮ
ﻟﺎﺯﻡ) ﻓﻘﻄ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ،ﻭ یا
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻨﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻓﻘﻴﺮﻯ که
ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ
ﻭﺩﻧﺒﺎل ﻤﺎل
ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﺷﺪ ،ﺍﻧﮕﺎه
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ حقّ
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑلا ﻧﺎﺯﻝ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ عقب
روی نسخ ومسخ
ﺳﺨﺖ ﮔﺮﺩﺩ. ﻫم
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐلی
ﻔﺘﻨﻪ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍیج ﻴک
ﻘﻮم ( که اوم
نمی کند)
ﺒﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺖ ﺳﺨﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﻴﻥ
بی إﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﻮ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺍﻣﺮﻳﻪ ﺍﺯلی
اﻟﻬﻴ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل اﺳﺖ. ﻭﻫم
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻳﻥ اﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ ﻮﻗﺖ
ﻣﺮگ
ﻮﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ که
ارگانه ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻫﻤﮕﺎﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮک اﺭﺍﺩﻯ
ﺪﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ طی کنند. ﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻬﻴﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ،
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺎﺯم ﺒﺎﺯ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
کاﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﻫم آﮐﻨﻮﻥ
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪﺍ
ﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.

ﻫﻤﻴﻥﺤﺪﻳث
ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎعلیّ
آﻣﺪه ﺍﺳﺖ(ﺝ۱ﺹ179
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه : ﻘﻮﺍم
اﻟﺪﻳﻦ (ﺑقاﻯ
ﺪﻧﻴﺎ) ﺑﺎﺭبعة
،ﺑﻌﺎﻟم ﻨﺎﻃق
ﻤﺴﺘﻌﻤل ﻠﻪ،
ﻭﺑﻐنی لا
ﻳﺒﺨل ﺒﻔﻀﻠﻪ
ﻋﻠﻯ أﻫل
اﻟﺪﻳﻦ،
ﻭﺑﻔﻘﻴﺮ لا ﻳبیع
آﺧﺮﺗﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎه ،
ﻭﺑﺠﺎﻫل لا ﻳﺘﮑﺒّﺮعلیّ
ﻄاﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠم أﺭﺯﺵ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪه ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺍﺳﺎﺳﺶ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﺷﺮﻃ ﺍﺳﺖ،
ﻋﺎﻟم ﻨﺎﻃقی که
ﻋﻠم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ
که ﺑﺨﺎﻟﺖ
ﺑﺮﺍﻯ أهل ﺪﻳﻥ
ﻮﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻋﺎﻟم
ﻨﺎﻃق کامل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﮑﻮﺕ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ پایان کرﺩه
، ﻭﻣﺸﻐﻮل
ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﺸﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺍﺳﺘﻌﻤﺎل
علم )ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
عباﺩﺕ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻘﺒﻠﺎ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻭﻣﻌﺼﻮم ﻮ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﺍﺳﺘﻌﻤﺎل
آن ) ﺩﺍﺩﻥ
ﻮﺭﺳﺎﻧﺪﻥ عملی
علم ﺴﻠﻮک
الهی ﻮﺍﮔﺎهی
د ادن اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
اﻟهی هستند. ﻭﻏنی
ﺒﺎﺯ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻣﺎل ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪﺑﺎﻫل
ﺨﺪﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ کاﺭﻯ
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﺍﮔﺮثوابی ﺒﺎﺷﺪ
ﻧﺠﺎتی ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮑﺮﺩه ﻭﺑﺨﺸﺶ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻯﺨﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺩم ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺪﻭﻥ عباﺩﺕ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍﺑﺎ ﭘﻮل
ﻮﺭﺷﻮه ﺑﺨﺪﺍ
ﻤﻴﺨﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ غنیب ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ عالم
ﻮﺍﺻل کاﻣل
اﺳﺖ، ﮐﻪ بی
ﻨﻴﺎﺯﺍﺯ ﻣﺎل
ﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﭘﺮ
ثرﻭﺕ ﺍﺯﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻋﻘل ﻮﮐﻠﺎم
گهرﺑﺎﺭﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺼﺤﺒﺘﻬﺎ
ﻭثرﻭﺗﻬﺎﻯ عقلی
ﻴﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻮ ﺑﻔﻘﻴﺮ ﻟﺎ ﻳبیع
آﺧﺮﺗﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎه ،
ﻭﺑﺠﺎﻫل لا
ﻳﺘﮑﺒّﺮعلیّ
ﻄاﻠﺐﺍﻟﻌﻠم ﻭﻓﻘﻴﺮﻯ
که آﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧمی
ﻔﺮﻭﺷﺪ. ﻓﻘﻴﺮ
بی ﭙﻮل اﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺧﺮﺗﺶ ﺭﺍ
ﻓﺮﻭﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ که
ﻣﺎلی هم ﺒﻌﺪﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ
ﻳﺎ ﻧﻴﺎﻮﺭﺩ
ﮐﻪﻫﺮﺩﻭﻯ آﻧﻬﺎ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻘﻴﺮﺳﺎﻟک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ با (ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ)
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩه ﻭﻣﺎل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺗﻤﺎم إﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮﮔﺬﺍﺭﺩه ،
ﻭﺻﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﺪﺭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺗﺤﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻔﻘﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤتی
ﻮﻟﻄفی اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ آﻥ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺍﮔﺮﺧﺪﺍ ثرﻭتی
ﺒﻪ ﺍﻭ ﺑﺪﻫﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺗﺮک ﻛﺮﺩه ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺍﻥ ﺴﺴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺟﺎﻫﻠﻰ
ﺑﻴﺨﺒﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺎلهی
ﺒﺮﺍﻯ آﮔﺎهی
اﺯﺍﻧﻬﺎ که ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺎﻗل عقلکُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
که ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻭ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﻨﻘﺺﻋﻘل
ﻮﻋﻠم ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻌﺘﺮﻑ ﺑﻌﻘﺐﻣﺎﻧﺪگی
ﺮﻭح ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻮﻋﺎﻟﻤﺎﻥ الهی
ﺒﺮﻭﺩ، ﻭﻋﻠم
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺑﻘﺼﺪ مُلّاهاﻯ
ﻣﺬﻫبی قشری
ﺒﺮﻭﺩ، ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ
ﺑﻬﺮه ﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻭﺍﺻل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭﮐسی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺠﺎﻫل که ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻌﻠﻴم الهی
ﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺟﺎﻫل
ﺒﺪﻭﻥ عقل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻓﻘﻄ ﺒﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی اﺴﺖ،
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻥﺒﺮﺳﺪ. ﺟﺎﻫﻞ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺣتی
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺑﺠﻨگ ﻨﻔس أمّاره
، ﻭﺑﺎ ﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی و
ایدآل کمال
طلبی ﺒﺠﻨگ عقل
ﻤﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴتی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﮐﻤک ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻔﺄﺫﺍ
ﺍﮐﺘﺘم اﻟﻌﺎﻟم
علمه ﻭﺑﺨل
اﻟﻐﻨﻰّ،ﻭ
ﺑﺎع اﻟﻔﻘﻴﺮ
آﺧﺮﺗﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎه ، ﻭ ﺍﺳﺘﮑﺒﺮ
ﺍﻟﺠﺎﻫل عن
ﻄﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠﻢ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳطی
ﭙﻴﺪﺍﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟم الهی
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ الهی
ﺮﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺒﮑﺸﺎﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺒﺨﻴلی بکمک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺮﺳﺪ،
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﻘﺮ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻘﻴﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻓﻘﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﻭﺧﺖ ﻭ به
ﺍﺏ ﻭﺍﺗﺶﺯﺩ،
ﺗﺎ ﺩﻧﻴﺎئی
ﺒﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ،
ﻭﭼﻮﻥ
ﻘﺎﭼﺎﻗﭽﻴﺎﻥ
ﻤﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭه ﻋﻤل
کند، ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﺎﻫلی
بی
ﺨﺒﺮﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻌﻘل
ﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻭﺗﮑﺒﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﻠم الهی
ﻨﺮﺳﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯه ﺍﻯ
کافی ﺒﺰﺭگ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺑﻄﻠﺐﻋﻠم
الهی ﻨﺮﻭﺩ. ﺮﺟﻌﺖ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ علی ﺘُﺮﺍثها
ﻗﻬﻘﺮﻯ، ﻭﻟﺎ
ﺗﻐﺮﻧّﮑم کثرة
ﺍﻟﻤﺴﺎﺟﺪ، ﻭ
ﺍﺟﺴﺎم ﻘﻮم
ﻣﺨﺘﻠﻔﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻥﺼﻮﺭﺕﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﭽﻬﺎﺭ
ﺷﺮﻁ، ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﺩﻧﻴﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﻌﻘﺐ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﭼﻮﻥ أﺩﻭﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﻮﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﮐثرﺕ
ﻣﺴﺎﺟﺪ و
عبادات آنها
ﻧﺸﻮﻳﺪ،ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩم اﺯﻫم
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺩﺷﻤﻥ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻓﺼل ﻨﻮعی ﺮﺍیج
ﻴک ﻘﻮﻡ، ﻳﻌنی
ﺮﻭﻯ هم ﺮﻓﺘﻪ
ﻳک گرﻭه ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
که ﻭﺿﻌت
تکاﻣﻠﻰﺩﺭﻓﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﺎنی ﻤﺪﺍم
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺭﻗﻮمی
أﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻋﻘل آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺧﻮﺍه ﻧﺎ
ﺧﻮﺍه ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻥ ﻘﻮم ﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩه ،
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺠﺴﻤﺎنی آﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
اﻧﺴﺎنی آﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍنی
ﺒﺮﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺁﻥ (ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍﻳﺞ)
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻣﻠتی
ﻤﺘﻤﺪﻥﺘﺮ
ﻭﺳﺎﻟﻤﺘﺮ
ﻭﭘﺎﻳﺪﺍﺭﺗﺮ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ الاّ ﺑﺎ ﻋﺪم
ﺴﻠﻮک الهی
أﻓﺮﺍﺩ ﻳک
ﻘﻮﻡ،
ﻭﺗﮑﺒّﺮﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭﺣﺮﺹ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻮﮔﻮﺷﻪﮔﻴﺮﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
آﻧﻬﺎ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﺮﺍیج
ﻘﻮﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﮐلی ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺮﺍیج آﻥ ﻘﻮم
ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﺟﺎﻫﻠﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﺮﻫﻨگ
ﻮﺳﻨّتی ﺒﺮﺗﺮ،
ﻭ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﺍﻥ
ﺴﻴﺎسی ﺪﻳﮕﺮ
ﻳک ﻤﻠﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺒﺮﺩه ﻭﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻣﻠﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻫﻮﺵﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ،ﻣﻠل
ﺒﺎﻋﻈﻤﺖ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮشی
ﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻤﻌﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪه اﻧﺪ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻘﻮم
ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﺳﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل اﺳﺖ،ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﭙﻴﺶ ﺗﺎﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﻭﺍﻳﻥ ﻔﺮﻫﻨگ
ﻮﺳﻨّﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨی
اﻳﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺎ ﻭﺿﻌﻴﮑﻪ مُلّاهاﻯ
ﺍﺑﻠﻴس ﺻﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻤﺬﻫبی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺳﺮ ﺩﺭ آﺧﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻴﺎﻥ
ﻮﮐﻔﺎﺭﻭ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻮﺟﺎه ﻃﻠﺒﺎﻥﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﺎﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺠﺎئی ﺮﺳﺎﻧﺪه
ﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻓﺮﺍﺭﻯ
اﺯﻭﻃﻥ ﻴﺎ
ﺩﺭﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
ﺴﺎﮐﺖ ﻭ
ﺩﺭﻗﺮﻳﻪﺍﻯﻤﻨﺰﻭﻯ
هستند. ﻭﺣتی
ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ عاﺷق
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﺭسی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ، وچه
ﺯﻭﺩ ﻓﺮﻳﺐ
ﻧﻔس ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭﺍﺑﻠﻴس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩ، ﻭ
ﺍﺳﻴﺮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﭘﻮچ ﻮﺧﺮﺍفی
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﭽﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ ﻤﻴﻥ
وجاهلان را بانفجر
خود
ﻤﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ،ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻫم
ﺒﻨﺎم ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐثرﺕ
ﻣﺴﺎﺟﺪ و
عبادات قشری
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺗﺠﺎﺭتی
ﻮﺑﺎﺷﮕﺎه ﺣﺰبی
ﻮ ﺍﻧﺒﺎﺭ
ﻣﻬﻤﺎﺕ
ﻭﺧﻮﺍﺭﻭﺑﺎﺭ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺷﺪه
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻤﺴﺎﺟﺪ
ﺧﺎلی
اﺯﺑﻨﺪﮔﺎﻥﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﻭﻣﺴﺠﺪ
ﻭﺍقعی ﺪل ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻭ، ﻭﺩل ﺴﺎﻟک
ﻮﻋﺰﻟﺖ ﮐﺪه ﺍﻭ
خانه خدا ﺍﺳﺖ.

ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
علیّ
پرﺳﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﭼﻨﻴﻥﺸﺮﺍﻳطی
اﮔﺮ ﭘﻴﺶ ﺍﻣﺪ،
چه ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ
؟ ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ:
ﺧﺎﻟﻄﻮﻫم
ﺒﺎﻟﺒﺮّﺍنیة
ﻭﺧﺎﻟﻔﻮﻫم فی
اﻟﺒﺎﻃﻥ ﭙس
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻌﺎﺷﺮﺕ
ﮐﻨﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻮﺍﻓق
هستید. ﻭلی
ﺪﺭﺩل ﻮﻓﮑﺮ
ﻭﻧﻴّﺖ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥﺮﺍه ﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭﺷﻤﺎ
ﺭﺍه ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺎﺑﻴﺪ. ﻠﻠﻤرء
ﻤﺎ ﺍﮐﺘﺴﺐ
ﻭﻫﻮ مع ﻤﻥ
أﺣﺐّ، ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺮﻭﺍ
ﻣﻌﺬﻟک اﻟﻔﺮج
ﻤﻥ اﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
زﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
هماﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﻭ ﻧﻤاید ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ثوﺍﺏ ﻭﻣﻨﺎفع
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺮه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ وچه ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﮐسی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی
عشق ﻤﻴﻮﺭﺯﻧﺪ،
ﻭﺑﺎﺍﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ هستند. که
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ آل ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ که ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰعلیّ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎسی
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ
ﺍﺣﻤقی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ها ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم نسخ
ومسخ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎم اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ولی
ﺸﻤﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺗﺎ
ﻓﺮج ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﻤک اﻭ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻥ
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، گرچه
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ،
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ. ﻭ(ﻓَﺮَج
اﻟﻬﻰ)
ﻫﻤﺎﻥﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم کیان
خورّه اﺳﺖ،
ﮐﻪﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺒﺤﺮﺍنی
ﻮ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻓﺘﻨﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ هرچه
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﮑﻨﻨﺪ.
گرچه ﭼﻨﻴﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎمی ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﻓﺼل ﻨﻮعی ﺮﺍیج
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺍﻣﺎﺩه ﺯﻭﺍل
اﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺗﺎﺭﻳخ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. وکثرﺕ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭﻓﻘﺮﻋﻤﻮمی
ﻮﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﻤﺮﺷﮑﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪه ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻓﺮج
هماﻥ ﻔﺮّه ﻭ
ﺧﻮﺭّه ﻭقُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ نهائی
واجب نوع
بشراﺳﺖ.

حدیث 0103 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ
178 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭه ﺍﻳﻪ ،ﻓﻠﻠﻪ
ﺍﻟﺤجّة
ﺍﻟﺒﺎلغة
ﻓﺮﻣﻮﺩه :
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺑﻨﺪه ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﺍﻳﺎﻋﺎﻟم
ﺒﻮﺩه ﺍﻯ؟
ﺍﮔﺮﺷﺨﺺ ﭘﺎسخ
ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﺭﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ ،ﺑﻮﻯگفته
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻥ عمل
ﻧﻨﻤﻮﺩﻯ؟ ،ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻫل
ﻮبی ﺨﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥﺒﻮﺩم ﺒﻮﻯ
گفته ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﭘس ﭼﺮﺍ ﺗﻌﻠﻴم
ﻨﮕﺮﻓﺘﻰ؟ ﮐﻪ
ﺑﺎﺍﻥ عمل کنی
؟. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ ﻤﻨﻄقی
ﻮ ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ،
ﺑﻨﺪه ﻭﺧﺼم
ﺴﺎﮐﺖ ﺷﺪه ﻭﺣﺠّﺖ
ﺑﺎﻟﻐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺣﺠّﺖ
ﺩﺭﺍﺣﺘﺠﺎج
ﻮﺑﺤث ﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﻮﺍﺏ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺸﮑﻥ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺤﮑﻮم
ﻮﺳﺎﮐﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﻣﻠﺰم
ﺒﺎﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺼﺪﻳق اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﺤثهائی ﻨﻴﺰ
ﺑﻴﻦ ﺧﺪﺍ
ﻭﺑﻨﺪه ﺟﺎﻫل
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ و
کارما ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻣﺎم
ﻣﻌنی ﺪﻭم
ﺤﺠّﺖ ﺑﺎﻟﻐﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺠّﺖ
ﻭﺣﺞّ أکبر
ﮐﺮﺩﻥ ﻮﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﻮﺑﺸﻬﻮﺩ
حقّ ﺮﺳﻴﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺁﺧﺮﻳﻥ
اﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
النوع بشری
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
واجب ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺑﻠﻮغ ﺒﺤﺠّﺖ
ﺑﺎﻟﻐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ تجلّی
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﻮﻗﺖ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺮ ﺷﺨﺺ ﺣﺮﺍم
ﺸﺪه ،
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮ ﻭﻯ ﻮﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯه ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ، ﺣﻘﻮق
اﻳﻥ کاﻣل
ﻮﺍﺻل ﺮﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪه ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎن
ﺑﻌﺪﻯ ﻮﻣﻌﺎﻑ
ﻭﻣﻐﻔﻮﺭ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی اﺳﺖ. ﻣﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ،ﺑﺴﺘگی
ﺒﺘﻠﺎﺵﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﻭﺣتی ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ شهود
پنجم ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم کفاﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥﺒﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻄﻠق ﻤﺸﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻭﮐﻞّ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺑﻠﻮغ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴﺖ
ﺍلهی ﻮﺣﺼﻮل
ﺒﺪﺍﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯﻫم
ﺒﻤﻌنی ﺪﻳﮕﺮ،ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻄﺎﻟﺐﻋﻠم
ﺴﻠﻮک
ﻮﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻥ
ﺒﻴﻚ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ،
ﻭﺣﺠﺖ ﻗﺎﺋم ﻮحجّ
أﮐﺒﺮ ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺘﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘل
ﺴﺎﻟک ﻮ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭک ﺪﺍﺩﻥ
ﻮﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳک ﻤﻘﺎم
ﺨﺎﺹ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﺗﺼﺮﻑ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻴک گرﻭه ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻔﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺠّﺖ
ﻳﺎﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل که
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺒﻠﻮغ کمال و
ﻭﺻﻮل
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.

حدیث 0104 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ175
بحاﺭ) ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: أﻳﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس
ﺍﻋﻠﻤﻮﺍ ﺍﻥّ
کمال الدین
ﻄﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠم ﻮ ﺍﻟﻌﻤل
ﺒﻪ، ﻭ ﺍﻥّ
ﻃﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠﻢ،
ﺍﻭﺟﺐﻋﻠﻴﮑم
ﻤﻥﻄﻠﺐ
ﺍﻟﻤﺎل أﻯ
ﻤﺮﺩم
ﺒﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﻭﻗتی ﺪﻳﻥ
ﺪﺍﺭ ﺩﺭﺳتی
هستید،ﮐﻪ
ﺑﻄﻠﺐ ﻋﻠم
ﺒﺮﻭﻳﺪ، ﮐﻪ
ﮐﻤﺎل
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺪﺭﺟﺴﺘﻥ علم
اﺳﺖ،ﻭﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﺒﻪ ﺍﻥ. ﺍﻳﻦ(ﻋﻠﻢ)
ﺗﻨﻬﺎ(ﻳﺎﻓﺘﻥﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﮔﺎهی
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﺯﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺟﺴﺘﻥ علم
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺭﺍه ﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﻭﺍقعی
اﺯ ﭘﻴﺮ ﺭه ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺎهی
اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻠم
ﺸﻬﻮﺩﻯﺎﺳﺖ،
ﻭ ﺭﺍه ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
آﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺟﺴﺘﻥ
علم اﺳﺖ،
ﻭﺗﺤﻘق ﺪﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺩﻳﺪﺍﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮﺩﺭک
ﺤﻘﺎﻳق الهی
ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
ﻤﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻤﺎ
ﻃﻠﺐ ﻋﻠم
ﻮﺍﺟﺐﺗﺮ ﺍﺯ
ﻃﻠﺐ ﻣﺎل ﻮﺗﺎﻣﻴﻥ
ﺰﻧﺪگی اﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ. . . اﻥّ
اﻟﻤﺎل ﻤﻘﺴﻮم
ﺒﻴﻨﮑم
ﻤﻀﻤﻮﻥ ﻠﮑﻢ،
ﻗﺪ ﻗﺴّﻤﻪ
ﻋﺎﺩل ﺒﻴﻨﮑم
ﻮﺿﻤّﻨﻪ، ﺳﻴفی
ﻟﮑم ﺒﻪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎل ﻮﺭﺯق
ﻤﺎﺩﻯ،ﺷﻤﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،
ﺗﻘﺴﻴم ﺸﺪه ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻳک
ﺮﺯﻗﺶ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯﺗﺎﻣﻴﻥ همه
ﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺟﺴﻤﺎنی
ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ،ﺍﺯﮐسی
ﺘﻮقع ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺟﺴﺘﻥ عقل کُلّی
بپرﺩﺍﺯﺩ. ﺭﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻣﺎل
ﺸﻤﺎ، ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺷﺪه ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻯ عادل
أﻧﺠﺎم گرﻓﺘﻪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯﺵ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩه ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﻘﺪﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﺶ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻄﻤئن
ﺒﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ عاﺩل
ﻮﻓﺎﻯ ﺒﺘﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﻘق
می ﺒﺨﺸﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺯق عقلی
ﻮﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺘﻘﺴﻴم ﺸﺪه ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥﻤﻘﺎﺑل کار
ﻭ ﺯﺣﻤتی ﺒﮑسی
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ.
. . ﻭ ﺍﻟﻌﻠم
ﻤﺨﺰﻭﻥ علیکم
عند ﺍﻫﻠﻪ، ﻗﺪ
ﺍُﻣﺮﺗم
ﺒﻄﻠﺒﻪ ﻣﻨﻬم
ﻔﺎﻃﻠﺒﻮه ﻭﻟﻴﻌﻠم
ﻭﻋﻘل ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯﺷﻤﺎ
ﻣﺨفی اﺳﺖ
ﻭﻧﺰﺩ ﺍﻫل
ﻮﻋﻠﻤﺎ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
کاﻣﻞ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻄﻠﺒﻴﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻴﺪ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﻋﻠم ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﺍﮔﺮﻋﻠم
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﻟک الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻠم لَدُنّی
ﺒﺎﺷﺪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﺰﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸته
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪﻫ
ﺎﻳﺎ
ﻓﻘﻬﺎﻯﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩه ،
ﻭﮐﺎﻣل
ﻮﺷﺎﻫﺪ ﺍلهی
ﻨﺸﺪه . که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ(ﻋﻠم
ﻤﺨﺰﻭﻥ) ﻫﻤﺎﻥ
علم آﻣﺎﺩه ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻤﺎ ﻧﺰﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ آﺷﻨﺎئی
اﻭل ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﻌﺪﻯ اﺯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻋﻠﻤﻮﺍ
ﺍﻥّ کثرة
ﺍﻟﻤﺎﻝ،
ﻣﻔﺴﺪة
ﻟﻠﺪﻳﻦ،
ﻣﻘﺴﺎة
ﻟﻠﻘﻠﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎل ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﻳﻥ ﻮﺳﻠﻮک
ﺸﻤﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺳﻨگ ﺪل ﻮﺳﺨتی
ﺩﺭک ﻮﻓﻬم
ﺒﻮﺟﻮﺩ می
آﻭﺭﺩ. ﺩﻳﻥ
ﻮﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺑﺎﻃل ﻮخُنثی
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﺸﻐﻮل اﺩﺍﺭه ﺍﻥ
ﻤﺎل ﻮﺣﻔﻈ آﻥ
اﺯﺳﺮﻗﺖ
ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺑﻬﺮه
ﻫﺎ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺨﺪﺍ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺪﺭﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﻣﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺘﻤﺎم ثرﻭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻘﺴﻴم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺧﻴﺎﻝ
ﺭﺍﺣﺖ ﺳﻠﻮک الهی
کنند. ﺳﻨگ ﺪلی
ﻮﻗتی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎل ﻮ ثرﻭتی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎم آﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﺤﮑّم
ﻮﺗﮑﺒّﺮ
ﺑﻔﺮﻭﺷﺪ ﻭﮐﻤﮑم
ﺘﺮﺣّمی
ﺒﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻥّ
کثرة ﺍﻟﻌﻠم ﻮ
ﺍﻟﻌﻤﻠﺒﻪ،
ﻣﺼﻠحة ﻟﻠﺪﻳﻦ،
ﺳﺒﺐ ﺍلی اﻟﺠنّة
ﻭﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﮑس
ﻣﺎﻝ،ﻋﻠم
ﻮﻋﻤل ﺒﺸﺨﺺ
ﺍﻓﺰﻭﺩه ﺷﺪ
ﺑﺼﻠﺎح و
اصلاح ﺪﻳﻥ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﻥ ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻋﻠم
ﺒﻴﺸﺘﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻋﻠم ﻤﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺎﻋث
ﺣﻴﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭمَحرومیّت
ﻭﺣﺠﺎﺏ
ﺍﺯﺩﻳﻥ اﻟﻬﻰ،
ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﺟﺴﺘﻥ
عقلها ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ الهی ﻮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺒﻌﺪﻯ،
ﺩﺭﺩﻧﻴ ﺎﻭﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
اﺳﺖ. ﻮ ﺍﻟﻨﻔﻘﺎﺕ
ﺗﻨﻘﺺ اﻟﻤﺎﻝ،ﻭ
ﺍﻟﻌﻠم ﻴﺰﮐﻮعلی
اﻧﻔﺎﻗﻪ، ﻭ
ﺍﻧﻔﺎﻗﻪ ﺑثّه ﺍلی
ﺣﻔﻈﺘﻪ ﻭ
ﺭﻭﺍﺗﻪ ﻣﺎل
ﺮﺍ ﭼﻮﻥ اﺯ ﺍﻥ
ﺨﺮج کنیم ﻮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻤﺎﺋﻴم کم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﻋﻠم ﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﻤﺼﺮﻑ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ،ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﭘﺎﻛﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻧﻔق علم ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ،
ﻭﺗﻮﺯیع آﻥ
ﺒﻴﻥ کسانی
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺣﻔﻈ
کنند ﻭ ﺑﺪﺭﺳتی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﻭﺍﻳﺖ ﻭﭘﺨﺶ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻧﻔﺎق
ﺨﺮج کرﺩﻥ اﺳﺖ،
ﺩﺭﻣﺎل ﻮ
ﺟﺴﺘﻦ(ﻧﻔق ﻮ
ﺭﻭﺯﻧﻪ)ﺍﻯ
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺭﻭﺡ،
ﺑﺮﺍﻯعرﻭج ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم ﻔﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. (ﺗﺰﮐﻴﻪ)
ﭘﺎک ﺸﺪﻥ
ﻮﻣﻘﺒﻮل
ﻮﺍﻗﻊ ﺷﺪﻥ،
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺪﺭﮐﻴﻔﻴﺖ
ﻭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ. (ﺑثّ )
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻭﺗﻮﺯیع ﻮ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻥ
اﺳﺖ. ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
علم کسانی
هستند،ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭک ﻮﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺣﻔﻈ
کنند،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺴﺎﻟک
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﺪﺍم
ﺤﻔﻈ گرﺩﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺪّ ﻧﻈﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩه . ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﮔﻬﮕﺎه ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﻭﺣﻔﻈ ﺪﺍم
ﻨﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﮑﻠّﻯ اﺯﻧﻈﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﺒل
ﻮﮐﻤﮑﺎﺭ ﺣﺬﻑ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺣﻔﻈ
ﺪﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺧﻴﺎل اﻭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺘﻨﻬﺎ
ﻗﺼﻪﮔﻮﻳﺎﻥأﺣﺎﺩﻳث
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻋﻠم ﻮﺍقعی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻋﻤﻞ
ﺑﺪﺍﻥ ﻮﺑﺎ
ﺩﺭک ﺒﺎﻃنی
آﻧﻬﺎ ﻣﻬم اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴم
ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺬﻫﺐاسلامی
،ﺑﻴک ﻨﺤﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻧﮑﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺻﺤﻴح
عنوﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﭼﻮﺏ
آﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻭﻳﺎﻥ
کاﺫﺏ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﺍﻭﻯ ﺼﺎﺩق
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺧﻄﺎ ﮐﻨﺪ،
ﻭﺭﺍﻭﻯ کاﺫﺏ
ﮔﻬﮕﺎه ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮه
ﭼﻬﺎﺭﺩه ﺳﺎل
همراه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ، گرچه ﺯﺭ
ﻭﺳﻴم
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﺮﺩ،ﻭلی ﺨﻴلی
اﺯﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻭ
ﺑﻨﻘل
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻬﺮﺑﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴم که ﺗﺤﺖ
ﺗأثیرﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ،
ﻫﺮﺣﺪﻳثی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﻨفع ﻤﺎ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭست
ﺗﺮﻣﻴد انیم
ﻮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴم
ﻮﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪه ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﺍﺯﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳثی،ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻨﺎبع
ﺘﺴﻨﻥ ﻮﺗﺸﻴّع
ﻮﺗﺼﻮﻑ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺣتی ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
غیر ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺤﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﺴﺒﻴﺪه ﺍﻧﺪ،
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻮﺍقعی
همان کاﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند. ﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺭﺳتی
ﻤﺘﻥﺤﺪﻳث ،ﻭﻳﺎﻣﺘنی
اﺯﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻘل کنند
ﻭﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻋﻠﻤﻮﺍ
ﺍﻥّ ﺼﺤبة
ﺍﻟﻌﺎﻟم
ﻮﺍﺗّﺒﺎﻋﻪ،
ﺩﻳﻥ ﻴﺪﺍﻥ
اﻟﻠﻪ ﺑﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫم ﻧﺸﻴنی
ﺒﺎﻋﺎﻟم اﻟﻬﻰ،
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺍﺗّﺒﺎع اﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍﻭ،
ﺩﻳﻥ ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻳﻥ
علم ﺴﻠﻮک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻋﻤل ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺍﺗّﺒﺎع کرﺩ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺘﺒﻌﻴّﺖ
ﺍﺯﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ،
ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﺩﺭﻃﺮﺯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺧﺪﺍﺍﺳﺖ.
ﻮﻃﺎﻋﺘﻪ
ﻣﮑﺴبة
ﻟﻠﺤﺴﻨﺎﺕ،
ﻣﻤﺤﺎة ﻟﻠﺴﻴّﺁﺕ،
ﻭ ﺫﺧﻴﺮة
ﻟﻠﻤؤﻣﻨﻴﻦ، ﻭ
ﺭﻓﻌﻪ فی
ﺣﻴﺎﺗﻬﻢ،
ﻭﺟﻤﻴل
اﻟﺄﺣﺪﻭثة
ﻋﻨﻬم ﺒﻌﺪ
ﻣﻮﺗﻬم ﺒﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻪﺍﻳﻥ علماﻯ کاﻣل
الهی
ﻮﺣﺎﻓﻈﺎﻥ علم
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﮐﺴﺐ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ﻭ
ثوﺍﺏ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺑﺨشی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
هم ﻨﺸﻴنی
ﺒﺎﺯﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺑﺪﻯ ها ﺣﺬﻑ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍثاﺭﺑﺪﻯ هاﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﺎک
ﻮﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺤﺴﻨﺎﺕ ﻭﺣﺬﻑ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺫﺧﻴﺮه ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻭم کننده ،
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
آﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ اﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻄﻴﻊ،ﻭ ثوﺍﺏ
ﻭﺣﺴﻨﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ
آﺧﺮﺕ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﺒﺐ
ﺭﻓﻊﻣﻘﺎم
ﻮﺍﺣﺘﺮﺍم آﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻴﺎﺩ
ﺧﻴﺮ ﻭﻧﻴک اﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. اﻥّ
اﻟﻌﻠم ﺬﻭ
ﻓﻀﺎﺋل کثیرة،
ﻓﺮﺃﺳﻪ
ﺍﻟﺘﻮﺍﺿﻊ،
ﻭﻋﻴﻨﻪ
ﺍﻟﺒﺮاءة ﻣﻥ
اﻟﺤﺴﺪ،ﻭ ﺍﺫﻧﻪ
ﺍﻟﻔﻬﻢ،
ﻭﻟﺴﺎﻧﻪ
ﺍﻟﺼﺪﻕ،
ﻭﺣﻔﻈﻪ
ﺍﻟﻔﺤﺺ،ﻭ
ﻗﻠﺒﻪ ﺣُﺴﻥ
اﻟﻨﻴّﻪ
ﻭﻋﻘﻠﻪ ﻣﻌﺮقة
ﺍﻟﺄﺳﺒﺎﺏ
ﺑﺎﻟﺄﻣﻮﺭ،
ﻭﻳﺪه ﺍﻟﺮﺣمة ،ﻭﻫﻤّﺘﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎمة ،ﻭﺭﺟﻠﻪ
ﺯﻳﺎﺭة
ﺍﻟﻌﻠﻤاء
ﻭﺣﮑﻤﺘﻪ
ﺍﻟﻮَﺭَﻉ،ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﺮه ﺍﻟﻨﺠﺎة
،ﻭ ﻓﺎﺋﺪﺗﻪ
ﺍﻟﻌﺎفیة ،ﻭﻣﺮﮐﺒﻪ
ﺍﻟﻮﻓاء ،ﻭ
ﺳﻠﺎﺣﻪ ﻟﻴﻥ
اﻟﮑﻠﺎﻡ،
ﻭﺳﻴﻔﻪ
ﺍﻟﺮﺿﺎ،
ﻭﻗﻮﺳﻪ
ﺍﻟﻤﺪﺍﺭﺍة ،ﻭﺟﻴﺸﻪ
ﻣﺠﺎﻭﺭة
ﺍﻟﻌﻠﻤاء،
ﻭﻣﺎﻟﻪ
ﺍﻟﺄﺩﺏ،
ﻭﺫﺧﻴﺮﺗﻪ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﻟﺬﻧﻮﺏ
ﻭﺯﺍﺩة
ﺍﻟﻤﻌﺮﻭﻑ،ﻭ
ﻣﺄﻭﺍه ﺍﻟﻤﻮﺍﺩعة
،ﻭ ﺩﻟﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬُﺪﻯ،ﻭﺭﻓﻴﻘﻪ
ﺻﺤبة
ﺍﻟﺄﺧﻴﺎﺭ
ﻋﻠم ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻔﻀﺎﺋل
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ اﺳﺖ. ﺳﺮ
آﻥ ﺘﻮﺍضع ﻮ
ﺩﺭ ﺭﺍس
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﭼﺸﻤﺶ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺣﺴﺪ،
ﻭﮔﻮﺷﺶ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻮﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺯﺑﺎﻧﺶ ﺭﺍﺳﺘﮕﻮئی
ﻮﺣﻔﻈ ﻮﻋﺎﺩﺕ،
ﻓﮑﺮ ﺍﻭ
ﺗﺤﻘﻴق
ﻮﺗﻔﺤّﺺﺍﺳﺖ،
ﻭﻗﻠﺒﺶ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻨﻴّﺖ
ﺧﻮﺏ ﻭﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ،ﻭﻋﻘﻠﺶ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻭﻋﻠلد
ﺪﺭﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﻳﻥ
کاﺭﺑﺮﺩ ﻋﻘل
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺳﺘﺶ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
ﺪﺭﺳﺖ، ﻭﻫﻤّﺖ
ﻭسعی آﻥ ﺴﻠﺎﻣتی
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﭘﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﺪﺍﺭﻋﻠﻤﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺣﮑﻤﺘﺶ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﻭﻣﺴﺘﻘﺮ
ﻭﻗﺮﺍﺭﮔﺎه آن
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
ﺎﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ
ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻢﻫﺎﺍﺳﺖ. ﻭﻓﺎﻳﺪه
ﺍﻥ عاﻓﻴﺖ
ﻭﺳﻠﺎﻣتی اﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﻭﻣﺮﮐﺐ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺵ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺒﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺭﺿﺎ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺘﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ طی
کند. ﮐﻤﺎﻟﺶ
ﻣﺪﺍﺭﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮ ﺍﺭﺗﺸﺶ
ﻣﺒﺎﺣثه ﺑﺎ
ﻋﻠﻤﺎ ﺍﺳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻬﻤﻴﺪﻥ ﻮﺟﺴﺘﻥ
ﺤﻘﺎﻳق ﻮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺒﺎﺭﺯه ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎل
ﻮﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﻭ
ﺍﺩﺏ ﺍﺳﺖ
ﻭﺫﺧﻴﺮه ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺯﺍﺩ ﻭﺗﻮﺷﻪ ﺭﺍﻫﺶ
ﻧﻴکی کرﺩﻥﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻥ
ﻮﻣﺄﻭﻯ
ﻮﻣﻘﺼﺪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻭ(ﻣﻮﺍﺩﻋﻪ
ﻭﻧﺮﻣﺶ)ﻭﺗﻮﺩیع
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻳﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
اﻭ ﻫﺪﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
اﺳﺖ، ﻭﺭﻓﻴق اﻭﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﻭﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺑﺎ
ﻧﻴﮑﺎﻥ الهی
ﻮﺍﺧﻴﺎﺭﮐﺎﻣل
ﺸﺪه ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺣﺎل ﺴﻠﻮﻙ.

حدیث 0105 ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 177
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻤَﻥ ﺨﺮج ﻤﻥ
ﺒﻴﺘﻪ
ﻟﻴﻠﺘﻤس
ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻥ
اﻟﻌﻠﻢ،
ﻟﻴﻨﺘفع ﺒﻪ
ﻭﻳﻌﻠّﻤﻪ
ﻏﻴﺮه ، ﮐﺘﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻪ
ﺑﮑلّ ﺨﻄﻮة
ﻋﺒﺎﺩة ﺍﻟﻒ
ﺳنة ﻭﺻﻴﺎﻣﻬﺎ
ﻭﻗﻴﺎﻣﻬﺎ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻘﺼﺪ
ﺟﺴﺘﻥ ﺪﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ علم
ﺨﺎﺭج گرﺩﺩ،
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮه ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺩﻫﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﻗﺪﻣﺶ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺒﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯه ﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﺧﺮﻭج
اﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺠﺮﺕ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﻭﻋﺪم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ. (ﺑﺎﺏ
ﻋﻠﻢ)ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺭﻭﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴنی ﺸﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻨج ﺘﻥ
آل عبا ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ احتمالی
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ ﺗﺎ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺣل کمال
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻬﺎ
ﻭﻳﺎﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ. ﻭﭘس
ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻮﭘﺎﺩﺷﺎهی
کامل الهی ﺒﺮ
ﺩﻟﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻗﺪﻣﺶ
ﻭﻫﺮﺍﻗﺪﺍﻣﺶ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ أﺭﺯﺵ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل عباﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺮﺍﺑﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺭﻭﺯه ﺍﻥﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺭﻭﺯه
ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﻬﺎ
ﺭﺍﺑﻤﺮﺩم
ﻮﺍﺟﺐ ﮐﺮﺩ
ﻭﺍﻭهم ﺪﺍﺭﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
کاﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﮐﻤﺎل ﺪﻳﻥ
ورزی ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
عبادﺕ ﺑﺮﺍﻯ
هرﻗﺪم
ﻮﺍﻗﺪﺍم آن
اﺳﺖ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖﺍﻥ
ﺒﺨﻮبی ﻤﻌﻠﻮم
اﺳﺖ. ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ هیچ ﺍﺭﺯشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴم که ﻧﻤﺎﺯ
ﭼﻴﺴﺖ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺪﺍم اﺳﺖ. ﺍﻣﺎﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮه ﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳم ﻤﮕﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ.

ﻮﺣﻔﺘّﻪ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺑﺄﺟﻨﺤﺘﻬﺎ،
ﻭ ﺻﻠّﻯعلیه
ﻃﻴﻮﺭ ﺍﻟﺴﻤاء،ﻭﺣﻴﺘﺎﻥ
اﻟﺒﺤﺮ،ﻭ
ﺩﻭﺍﺏ ﺍﻟﺒﺮّ،ﻭﺍﻧﺰﻟﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻨﺰلة
ﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺼﺪّﻳﻘﺎ ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﺎﺭچ ﺸﺪه ﻣﻬﺎﺟﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﺘﻥ
ﺒﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﻤﺪّﺕ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ اﻟﻬﻯ عقلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﮔﺴﺘﺮﺩه ، ﻭﺣتی
ﭙﺮﻧﺪﮔﺎﻥآﺳﻤﺎﻥ
ﻮﻣﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺪﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﺸکی ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭼﻨﻴﻥکاﺭﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ
ﻃﺎﻟﺐﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
نوع ﺒﺸﺮﻯ را
بکنند. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺎم
ﻮﻣﻨﺰﻟﺖ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺻﺪّﻳق
ﻮﮐﺎﻣل صادق
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺍثباﺕ ﺻﺪق
ﺴﻠﻮکی کرﺩﻧﺪ
ﺑﻮﻯﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻل
أﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ،
ﭼﻮﻥ
ﺪﺭﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
(ﻨﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﻧﺠﺎﺕ
ﮐﺎﻣل
اﺯﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﺑﺮﺍﺑﺮﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺑﺨﻮبی ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺭﺯﺵ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﻋﺒﺎﺩاﺕ
ﻗﺸﺮﻯ اﺯﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺸﺮیح
ﺸﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻥ
ﺨﻴﺮﺍ ﻟﻪ،ﻣﻥ
أﻥ کاﻧﺖ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﮐﻠّﻬﺎ ﻟﻪ،
ﻓﺠﻌﻠﻬﺎ فی
اﻟﺎﺧﺮة ﻭ
ﺍﻳﻥ ﮐﺎﺭ
ﺟﺴﺘﻥ
ﺒﺎﺏﻋﻠم ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﺎل اﻭ ﺑﻮﺩ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮک کند. ﻭهرچه
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ هم
ﺒﺪﻧﺒﺎل اﻳﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ،
ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
آﺧﺮﺕ ﮔﺬﺍﺭﺩه
ﺷﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
آﺧﺮﺕ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍلاّ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭئ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻣﺼﺮفی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ دﻧﻴﺎ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﻨﮑﺮﺩ، ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍنی اﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ که
آخوندها باور
دارند ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
شهوت وتولید
مثل داشته
باشند ﺑچنان
کنند. آنهم
بشرط شهود
قائم که اینک
در نوع بشری
کسب کرده
باشند.

حدیث 0106 - أمیر
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ179
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻟﺎ
ﻋﻠم
کاﻟﺘﻔﮑّﺮ،
ﻭﻟﺎ ﺷﺮﻑ
ﮐﺎﻟﻌﻠم هیچ علمی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺗﻔﮑﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫیچ
ﺷﺮﺍﻓتی هم
ﻤﺎﻧﻨﺪﻋﻠم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻭل
ﺒﺎﻳﺪ ﻋﻠم
ﺪﺍﺷﺖ
ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ،
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﻋﻠم
تنها ﺘﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﺎﻋﻠم
ﻮﻗتی علم اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ
ﺷراﻓﺖ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻠم
ﻔﻘﻄ علم ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺒﺎﻋﻘل کُلّی
گرﻓﺖ. ﻭﻋﻠم
ﻴﺎ ﺍﮔﺎهی
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ و
توسّلات
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﺘم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق و تولد
دوم بهمرﺍه ﺩﺍﺷﺖ،
ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮش ﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ،
ﻭﺍﺻل کاﻣل
ﻤﻘﺎم ﺤﺴﻴنی ﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺤﮑﻤﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ . ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﺯﻋﻠم ﺴﻠﻮک
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﺮﺍم الهی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﺭﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ،ﺭﻭح
نوع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻔﮑﺮ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻔﮑﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﻫیچ
اﻧﺴﺎنی ﻮﺣتی
ﺤﻴﻮﺍنی ﺰﻧﺪه ،
ﺑﻨﺤﻮﻯ بی
ﺘﻔﮑّﺮﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﮑﺮ ﺳﺎک
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻥ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﻃﺮﺩ ﻧﻔس أمّاره
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺘﺤﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
عقل کُلّی اﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ با
ﺍﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪگی
ﺴﻠﻮکی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ
ﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻔﮑﺮ ﻫم ﺒﻤﻌنی
ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عقلی ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺭؤﻴﺎئی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
را ﺼﺪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻫم
ﺘﻔﮑﺮ ﺑﻤﻌنی
ﺘﺨﻴّل ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
0107 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤإﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ179
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻄﻠﺐ
ﺍﻟﻌﻠم ﻔﺮﻳضة علیّ
کلّ ﻤﺴﻠﻢ،
ﻭﮐم ﻤﻥ ﻤؤﻣﻥ
ﻴﺨﺮج ﻤﻥ
ﻤﻨﺰﻟﻪ
ﻓﻴﻄﻠﺐ
ﺍﻟﻌﻠﻢ، ﻓﻠﺎ
ﻳﺮجع الاّ
ﻣﻐﻔﻮﺭﺍ
ﻃﻠﺐﻋﻠم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﻮﺩﻳنی هر
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. وچه
ﺑﺴﺎ ﻣؤﻣن اوم
کننده ای که ﺍﺯﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭج ﺸﺪه
،ﻭ ﺑﻤﻨﺰل
ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻧﮕﺸﺘﻪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻐﻔﻮﺭ ﺍلهی
ﺸﺪﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
گفته ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺭﻭﺯه ﺩﺭ
ﺑﻄﻥ همین
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍلهی
ﻔﻘﻄ ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎﻋﻠم کسب
ﮐﺮﺩﻥ. ﺧﺮﻭج اﺯﺧﺎﻧﻪ
همان ﻫﺠﺮﺕ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﻭﻋﺪم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖﺗﺎ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻮﻋﺪم
ﺘﺮک ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. گرچه ﺷﺒﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک ﻮﻋﻠﻢ
ﺍﮔﺎهی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ،ﭘس
ﺍﺯﮐﻤﺎل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
الهی ﻮﻗتی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ بِدای الهی
ﻨﻴﺰ ﺣﺎﺻل ﺸﺪه
، ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺍلهی
ﺒﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺒﺨﺸﺶ ﺗﻤﺎم
گناﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
آﻳﻨﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ، ﻭمصونیّت
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ،ﻭ
ﺍﺯ ﻧسخ ﺒﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
آﻣﺎﺩه ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ و تواد
در بهشت که ارم
دﺭ ﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎنی اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ،ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺨﺎﺭج
گرﺩﻳﺪﻧﺪ، ﻭلی
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍه ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻤﮑﻥاﺳﺖ
ﺳﺎﻟکی ﺒﻘﺼﺪ
ﺍلهی ﺤﺮﮐﺖ
ﮐﻨﺪ، ﻭﺑﺒﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺤﻘﻪ ﺍلهی
ﻨﺮﻭﺩ، ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ عشق
ﻮﺭﺯﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃل ﻮ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
اﻧﺤﺮﺍفی
ﺪﻭﭼﺎﺭ ﺷﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺨﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ
بی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺩﺳﺖ
ﺧﺎلی اﺳﺖ،
ﻭﮔﻨﺎﻫﺶ
ﺩﺭﻋﺪم
ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ کاملان
الهی زنده ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻣؤﻣﻥ کسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭم
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺳﻠﻮک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻘﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻓﻘﻄ ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻨﻴﺴﺖ ﭘس
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ هم ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث 108 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ174ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻣﺎ
ﻣِﻥ عبد ﻳﻐﺪﻭ
ﻓﻴﻄﻠﺐ
ﺍﻟﻌﻠم ﻮ
ﻳﺮﻭﺡ، ﺍلاّ
ﺧﺎﺽ ﺍﻟﺮﺣمة
ﺧﻮﺿﺎ ﻫﺮﺑﻨﺪه
ﺍﻯ که ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ
ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﻋﻠم
ﺒﺮﻭﺩ، ﭼﻨﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﺮق
ﺮﺣﻤﺖ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻋﺒﺪ ﻓﻘﻄ
عاﺑﺪ ﺳﺎﻟک و
موبد اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮقی
که ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﺪه ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻃﻠﺐﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺰ،
ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
ﻮﺟُﺴﺘﻥ علم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺍﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻌﻠم
الهی
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﻋﻠﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺣتی
اﮔﺮ ﻓﻘﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﺍﺧﻠﺎق
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
علوم
ﻤﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ ﻮﺩﺭک
علم ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﺪ. (ﻏُﺪﻭّ)
ﺻﺒﺤﮕﺎهی ﻮ
ﺍﺯﺧﺎﻧﻪ ﺩﺭ
آﻣﺪﻥ ﻮ ﻓﻌل
ﺮﻓﺘﻥ اﺳﺖ، ﻭلی
ﺮﻓﺘنی که ﺗﺎ
ﻓﺮﺩﺍ ﻃﻮل
ﺒﮑﺸﺪ،ﻭ ﺑﻪ (ﻏَﺪ)
ﻭﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪی
ﺑﻴﻨﺠﺎﻣﺪ. (ﻳﺮﻭﺡ)
ﺭﻓﺘﻥ اﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
(ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ)
ﺟﺴﺘﻥ ﻨﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﭘس ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻠﻢ،
ﺗﻤﺎم ﻮﻗﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﺑﺮﻭح الهی
ﻘﺎﺋﻢ، ﻭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ، (ﺧﻮﺽ)
ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻥ ﺪﺭ
ﺍﺏ ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺍﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ، ﻭﺑﻤﻌنی
ﺘﻤﺎم ﻮﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺸﻐﻮﻟﻴﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﺧﻮﺽ
ﺭﺣﻤﺖﻏﺮﻗﻪ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
آﻥاﺳﺖ. ﺭﺣﻤﺖ
ﺍلهی همیشه
ﻫﺴﺖ،ﺣتی ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ، ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی الهی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻘﺎﺋم
ﺪﺭ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺼﺮﻑ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﺪﺍﺭﺩ. گرچه
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻧﻴﺰﻋﻠﻮم
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻋﻘلی ﻮ ﻓﮑﺮﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺗﺎﺭﻳخ
علوم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
آریائی ﺸﺪه ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺮﻋﻠمی ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭﺣتی
اﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
علوم ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺗﺎﺳس
ﻳک علم ﺠﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﻮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی
ﺒﺴﻴﺎﺭﻗﻮﻯ
اﺳﺖ،ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺍﺑﻄ ﻄبیعی
ﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻮﻫﺘﻔﺖ
ﺑﻪ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
،ﻣﺮﺣﺒﺎ
ﺑﺰﺍﺋﺮ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭ ﺳﻠک فی
اﻟﺠنّة ﻣثل
ﺬﻟک ﺍﻟﻤﺴﻠک ﺪﺭﺧﺮﻭج
ﺴﺎﻟک از خانه
و از نفس بشری خود
ﺒﺮﺍﻯ ﻄﻠﺐ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ تجلیات
الهی ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺋک همگی
ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ، ﺍﻯ
ﻤﻬﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺧﻮﺵ ﺍﻣﺪﻯ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ علم ﺮﺍه ﻣﻴﺮﻓﺖ،
ﺭﺍه ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ
طی ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻃبیعی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠﻮم
غیر ﺍﻟﻬﻰ،
ﺷﻌﺎﺭ ﺧﻮﺵ
ﺍﻣﺪ ﻣﻠﺎﺋک
برای آنها ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻃﺎﻟﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻳﺎﺭﺕ ﺧﺪﺍ
در ولایت ﻭﺩﻳﺪﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻫﻤگی ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻳکی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی هستند.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴﺖﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻧﻬﺎ
اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍه ﺗﮑﺎﻣل
ﻔﻮق بشری ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﺍﻳﻥﺴﺎﻟک
الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘل کُلّی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قرآن،ﺳﺎﻟکی
که ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺶ
ﺑﺘﺮﺳﺪ وتقوا
و سلوک کند ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻗﺒل اﺯ ﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖﺍﻭل
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ،ﺭﻭﺯﻫﺎﻣﻌﺼﻮم
ﻮ ﺍﺭﺍم ﻮ
ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯﻤﻠﮑﻮتی
ﻮﻟﺬﻳﺬ بهشت
دوم ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺸﺖﺳﻮم
اﺯﻟﺤﻇه ﻣﺮگ
ﺸﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﭽﻮﻥ
هرﺭؤﻴﺎ
ﻭﺧﻮﺍبی که ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺪﻳﺪه ،
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮﺟﺒﺮﻭتی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﺭؤﻴﺎﺑ
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ،
بزبان حال
ﺑﻮﻯ ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ مرده
اند و ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺭؤﻴﺎئی
ﺪﺭﺍﺯ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻦ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻔﺮﺭﻭح اﻭﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺮگ ﻨﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻل
ﺠﺮﻳﺎﻥ ﻤﺮگ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﻟﺬﺕ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭلی
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺮﻳﺎﻥ ﻤﺮگ
ﺮﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺭنج
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻟﺤﻇﺎﺕ ﻣﺮگ
ﺴﺨﺖ ﻭﺗﻤﺎمی
آﻧﺎﻥ همرﺍه ﺑﺎ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺸﺪﻳﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭﺣتی
ﺠﺮﻳﺎﻥ کارﻣﺎ
ﻭﻣسخ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺎﺑﻮسی
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
آﺧﺮﻳﻥ
ﻮﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻳﻥ
کاﺑﻮسﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺑﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺮگ ﺒﺨﻮﺍﺏ
ﻭﺭؤﻴﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮس
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭﺟﺰﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺷﺃﻥ
ﻮﻣﻘﺎم ﺮﻭح
خود ﻧﺨﻮﺍﻫند
ﺩﻳﺪ. ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺍﻥ
ﺒﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﺸﺎﻳﺪ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮک الهی که
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩه
ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺮگی ﺒﻘﻮل
اﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ،ﻣﻠﺎﺋک
ﻤﺮﮒ، ﺑﺎل
ﺒﺮﺳﺮﺵ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭﺍﻭ
ﺧﻮﺍﺑﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺪﻭﻥ ﺮؤﻴﺎ
ﺍست. ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
اﻭﻭﻗتی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
فوق ﺑﺸﺮﻯ
بهشت که ارم
نوعی برتر با
هزاران برابر
عقل وکرامات نوع
بشری ﺪﺭﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭﺩﺭﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. گرچه ﺍﻳﻥ
ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ ﭽﻨﺪ
ﺳﺎل ﻄﻮل
ﻤﻴﮑﺸﺪ، ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺑﻬﻮﺵ
و عقل ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ ،ﻭﺭﻭﺯ
ﺳﻮم ﻄﻔل با
مادر ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭدر
ﺳﺎل ﺸﺸم ﻔﺎﺭغ
اﻟﺘﺤﺼﻴل از
ﺪﺍﻧﺸﮕﺎه ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﻮﻣسخ
ﺸﺪه ،ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃبیعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ طی
کنند. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
ﻮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺳﺮﻭﺭ ﻭﻟﺬﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭهرچه ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻥ
ﻮﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻮﮐﻮه ﻭﺩﺭﺧﺖ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،ﻫﻤﻪ
تجلّی ﻮﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﺘﻮﺍند
ﺒﺸﻨﺎﺳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺴﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻘﻴﻤتی ﺮﻧﮕﻴﻦ،
ﻭﻫﻮﺍ ﻣﻄﺒﻮع
ﻮ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻧﺮﻣم هستند،ﮐﻪ
ﺭﺍه ﺭﻓﺘﻥ
ﺮﻭﻯ آﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺭﻭﻯ آﺏ
ﻭدر ﻫﻮﺍ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺭﻭﻯﺰﻣﻴﻦ. ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ علم
ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺧﻮﺽ
ﻭﻏﺮﻗﻪ ﺷﺪﻥ ﺩﺭﺭﺣﻤﺖ.

حدیث 109- ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ174
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
أﻳﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎس ﻟﺎﺧﻴﺮفی
ﺪﻳﻦ،
ﻟﺎﺗﻔﻘّﻪ
ﻓﻴﻪ، ﻭﻟﺎ
ﺧﻴﺮفی ﺪﻧﻴﺎ،
ﻟﺎ ﺗﺪﺑّﺮ
ﻓﻴﻬﺎ،
ﻭﻟﺎﺧﻴﺮفی ﻨُﺴﻚ،
ﻟﺎ ﻭَﺭَع ﻔﻴﻪ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻔﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭه ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺪﻳﺪ،
ﻭﺑﻨﺎم ﺪﻳﻥ
کاﺭﻫﺎﻯ
کفرﺍﻣﻴﺰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ،ﺍﮐثر
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﻤﻨﺎﺳﺒﺖ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺮﻭﺯ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻯ
ﻤﺮﺩﻡ ﻫیچ
ﻔﺎﻳﺪه ﺍﻯ
اﺯﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺮﻳﺪ
ﺍﮔﺮﺗﻔﻘّﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻠم
ﺴﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩم ﺒﻨﺎم
ﺪﻳﻥ اﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺑﻨﺎم ﺪﻳﻥ
هربی ﺪﻳنی که که
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺗﻔﻘّﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍک
ﻘﻮﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻭﺍﺻﻞﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻮﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠقد ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻣﺤل عقل کُلّی
اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘل الهی
أﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﻓﻘﻄ ﺒﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﺎم
ﺪﻳﻦ، ﻫیچ
أﺭﺯﺵ ﺩﻳنی ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻓﻘﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣلی
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ الهی
ﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻫیچ
ﺨﻴﺮﻯ ﻴﺎ
ﻓﺎﻳﺪه ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ آﻥ ﻮﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﻪ آﻥ ﺘﺪﺑﺮ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺩﺍﺭه ﺧﻮﺏ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ،
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻥ کاﺭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی که ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
کاﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻗتی
أﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺧﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺪﺭﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻴﺰﻫیچ
ﺨﻴﺮ ﻭﻓﺎﻳﺪه ﺍﻯ،
ﺩﺭﻧﺴک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻴﺴﺖ،
ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺘﺮس ﺍلهی
ﻮ ﻭﺭع همرﺍه ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺘﺮس ﺍﺯﺳﺎﻟکی ﺪﻳﺪه
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل اﻭﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭﻋﮑس
ﺍﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻤﻐﺮﻭﺭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪه ﺑﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺗﺮﺳﺎﻥ
اﺯﺧﺪﺍ
سالکان
ﻧﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ،ﻗﺒل
اﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻋﻤﺮﺵ ﺗﻤﺎم
ﺸﻮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی
اﻭﻃﻮﺭﻯ
ﻨﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺩﺳﺖ
ﺍﺯﺳﻠﻮک
ﺒﮑﺸﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ اﻭ
ﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﺍﺩﺭﺍک عقلی ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻘبی
ﻴﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﻧﻴﺰﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﺮس
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺣﺎﺻل گرﺩﺩ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩﺍﻟهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺭع اﺯ
ﺧﺪﺍ ﻫم ﺘﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﻭﻫم
ﺰﻫﺪ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎه ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﻠﻤﺎنی
که ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺳﺎﻟک
نیز ﻴﺴﺖ. ﻭﺑﻬﺮه
ﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ

ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻣﺮﺍﺗﺐﺍلهی
اﺳﺖ.

حدیث 110- ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ ص 177
بحاﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻣَﻥ
ﻠم ﻴﺼﺒﺮعلی
ﺬلّ اﻟﺘﻌﻠمّ
ﺴﺎعة ،ﺑقی فی
ﺬلّ اﻟﺠﻬل
أﺑﺪﺍ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺗﻥ ﺒﺬﻟﺖ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم گرﻓﺘﻦ،
ﻭﻣطیع اﺳﺘﺎﺩ
ﺷﺪﻥ، ﻭﻟﻮ
ﺯﻣﺎﻥ کوﺗﺎه ﻭﻣﻮﻗﺖ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮلد
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﺩﺭ
ﺫﻟّﺖ ﺟﻬل ﺒﺎقی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ. ﺫﻟّﺖ
ﺳﺎﻟک ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
آﻧﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺟﻬﻞ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﻭﻗﺮﻧﻬﺎ ﺩﺭﻣسخ
ﻮﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺮﻭﺩ گرچه ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭ ﺍﺧﺮ ﺍﻥ
ﺒﺎﺯ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮک و ﺬﻟﺖ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺫﻟّّﺖ ﺳﺎﻟک
ﺒﻨفع اﻭﺍﺳﺖ،
ﻭﺷﻮق ﻤﻌﻠم
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻣﻌﻠم هم
ﻨﻴﺎﺯﻯ ﺒﺬﻟﺖ
ﺳﺎﻟک ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭلی ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑل
ﺬﻟﺖ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
اﻭ، ﻧﺎﭼﺎﺭئ
ﺍﺳﺖ ﺳﭙﺎس
ﮔﺬﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺳﻨگ
ﺘﻤﺎم ﺪﺭ
ﺗﻌﻠﻴم اﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺰﻋﺸق
ﻤﺘﻘﺎﺑل ﺮﺍ
ﺑﻬم ﺰﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻌلم لا
ﻳﻤﻮﺕ، ﺍﻭ
ﻳﺘﻤتع ﺠِﺪه ﺑﻘﺪﺭ
ﮐﺪه ﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻘﺪﺭ( ﮐَﺪّ ﻭ
ﺯﺣﻤﺖ) ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺟﺪّﻳﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺧﻮﺭ
ﺩﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ. (ﺟﺪّ)
ﻫﻢ ﺟﺪﻳّﺖ
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﺍﺳﺖ،ﻭﻫم
ﻤﺎﻟﮑﻴﺖ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
تملّک و
ﻤﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﻭﻫم
ﺠﺪﻳﺪ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﻘﺎم ﻨﻮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺠﻬﺪ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ،
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﻭ
ﻭﺻﻮل
ﺒﺤﻘﻴﻘﺖ. (ﺗﻤﺘّﻊ)
ﻟﺬﺕﺑﺮﺩﻥ،
ﻭﺑﻬﺮه ﻭﺣﺎﺻل
کاﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰﻧﻘل ﺸﺪه ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺍﻃﻠﺒﻮﺍ
ﺍﻟﻌﻠم ﻮﻟﻮ فی
اﻟﺼﻴﻥ ﺤتی اﮔﺮﻋﻠم
ﻮﻋﺎﻟم ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﺭ ﭼﻴﻦ، ﺩﻭﺭ
ﺩﺳﺖﺗﺮﻳﻥ
ﺴﺮﺯﻣﻴﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷت ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺴﺘﻥ آﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻧﺠﺎ
ﺑﺮﻭﻳﺪ. ﻭﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺩﻭﺭﻯ ﻮﺳﺨتی
ﺮﺍه ﻣﺎنع
کاﺭﺳﺎﻟک
ﻨﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻥ
عاﻟم الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻋﻮﺍم
ﻘﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.

حدیث
111- ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
نقل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ177
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺴﺖ: ﻟﻮﻋلم
اﻟﻨﺎس ﻣﺎفی
اﻟﻌلم ،ﻟﻄﻠﺒﻮه
ﻭﻟﻮ ﺑﺴﻔک
اﻟﻤُﻬﺞ،
ﻭﺧﻮﺽ ﺍﻟﻠُﺠج
اﮔﺮ ﻣﺮﺩم غیر
ﺳﺎﻟک
ﻮﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩه ﭘﻴﻤﺎﻥ
اﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ،
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻠﻢ
سلوک که ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻣﻨﺎفعی هست ،ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺠﺴﺘﻨﺪ گرچه
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ کاﺭ
ﺧﻮﻥ ﺪﻝﻫﺎ
ﺑﺨﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺍﻣﻮﺍج
ﺪﺭﻳﺎﻯ
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﺸﺎﻣل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،ﻭﺟﺴﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻫﺎﻯ آﺧﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎ ﻏﻔﺮﺍﻥ الهی
ﻮبِدای اﻭ،
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،
ﻭﺟﺴﺘﻥ عقل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻮ ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺗﻤﺎم عمر وخیال
ﺮﺍﺣﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﺳﭙس ﺑﻬﺸﺖ
های
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﺧﺮﻳﻥ آن
ﺒﻬﺸﺖ ﺭﺟﻌﺖ
در نوع ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت
هزار سال بعد
بجهان ﻮداشتن
ﻣﺮگ ﺍﺣﺖ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻥ اﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ، ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎل
ﺰﻧﺪگی ﺒﻬﺸتی
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ،
عصر ﺷﺨﺺسالک
ﻫﻤﺮﺍه ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮی ،ﻭﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ. ﺍﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﺵ
ﺗﻮﺭم اﺯﮔﻨﺎه ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
از هم أکنون
در عقل ،ﻭﺣﺴﺮﺕ
ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎنی
ﻮﻧﮕﺮﺍنی ﻮﻗﺖ
ﻣﺮگ ﻮ ﺭنج
ﺪﺭﺩﻧﺎک ﻤﺮگ
ﻮتحمّل
ﻤﺮﺍﺣل
ﻨﺎﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻭﺟﻬﻨم سوم
ﻤﻠﮑﻮتی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺗﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻘﺒﻮل ﻤسخ
ﺪﺭﻳک ﻨﻮع
ﺤﻴﻮﺍنی جهنم که
ارم ﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎکه ﻭﻗﺖ
ﭘس
اﺯﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺧﻮﺽ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻥ ﺪﺭ
ﺍﺏ ﻭ ﺍﻣﻮﺍج ﻮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺒﻴﮑﺮﺍﻥ
عوالم ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﺗﺎ که ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺴﺎﺣل ﻨﺠﺎﺕ
ﺩﺭ ﻃﺮﻑ و ساحل
أمنی و ﻣﻘﺎﺑلی
ﺒﺮﺳﻨﺪ.

حدیث
112 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ176
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
لا ﻳسع اﻟﻨﺎس
ﺣتی ﻴﺴﺄﻟﻮﺍ
ﺍﻭ ﻳﺘﻔقّهوا
ﻣﺮﺩم
ﻨﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺳﻮﺃل و
درخواست کنند
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻔﻘﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺳﻌﻪ ﻭ
ﻭﺳُﻊ ﻣﺮﺩم
ﺪﺭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
و سرنوشت ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺟﺎﺯه ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺒﺮﺍﻯ حیات ،ﺩﺭﺳؤﺍل
کرﺩﻥ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺎﻳﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺭک
ﺤﻘﺎﻳق
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﺳﺖ. ﺳؤﺍل
اﺯﺩﺍﻧﺎ
ﻭﻋﺎﻟم اﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮﻋﺎﻟم الهی
گرﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻧﻪ
ﻭضع ﺰﻧﺪگی ﺮﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ آﻧﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح کاﺭﻯ کرﺩه
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻌﺎﺩل هماﻥ
عبارت ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﻠم اﺳﺖ ﻳﺎ
ﻣﺘﻌﻠم ﻮ
ﺑﻘﻴﻪ ﻫﻴﭽﮑﺎﺭه
ﻭﺩﺳﺖ خالی
هستند.

حدیث
113- ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ176
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ئ
ﺍﺳﺖ: لا ﻳﺴﺘحی
اﻟﺠﺎﻫل اﺫﺍ لم
ﻴﻌﻠم أﻥ
ﻴﺘﻌﻠّم ﺠﺎﻯ
ﺨﺠﺎﻟﺖ
ﻭﺷﺮﻣﻨﺪگی
ﻨﻴﺴﺖ و نباید
باشد ﮐﻪ ﮐسی
ﺠﺎﻫل ﻮبی ﺨﺒﺮ
ﺍﺯﻋﻠم سلوک
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﺳؤﺍل
و درخواست
ﺒﺮﺍﻯ آﻣﻮﺯﺵ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی عاﺩﻯ
هم ﺼﺎﺩق اﺳﺖ،ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
کماﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
و کاملان ﺮه ﺭﻓﺘﻪ
الهی ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻋﺎﻟم ﻮ
آﮔﺎه ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺪﻳث ﭼﻨﻴﻥ
آﻣﺪه ﺍﺳﺖ: ﻣﺎعلی
ﻤﻥ لا ﻳﻌﻠم
ﻤﻥ ﺤَﺮَﺝ،ﺍﻥ
ﻴﺴﺄل عمّا لا
ﻳﻌﻠﻤﻪ ﺟﺎﻯ
ﺤﺮج ﻮ ﺧﺠﺎﻟﺖ
ﻭﺑﺤﺮﺍﻥ
ﺮﻭﺍنی ﻨﻴﺴﺖ،ﺍﮔﺮﮐسی
چیزی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺭه ﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﺍﻳﻥ
کاﺭ ﻣﺘﮑﺒﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﻭﻋﺎﻗل
ﻮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث
0114 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ176ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻋﻠﻴﮑم
ﺒﺎﻟﻌﻠﻢ، ﻗﺒل
أن ﻳُﻘﺒﺾ،
ﻭﻗﺒل ان یجمع
ﺒﺮﺷﻤﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﻟم
ﺷﻮﻳﺪ ﻭﻋﻠم الهس
سلوک
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ
ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮگ ﻮ
ﻗﺒﺾ ﺭﻭح ﺪﺳﺖ
ﺩﻫﺪ،ﻭﻗﺒل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟمع
آﻭﺭﻯ ﺸﻮﻳﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
ﻘﺒل اﺯ ﻣﺮگ
ﺮﺍﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻗﺒل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟمع
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍلهی
بخواهید
بشوﻳﺪ، ﻭﺟم
گرﺩﻳﺪ ﻭﻧﺠﺎﺕ
بت شهود ششم
قائم بیاﺑﻴﺪ
و ﻣﺮگ ﺪﺳﺖ
بدﻫﺪ ﻭﻣﻮﻓق
ﻨﺸﻮﻳﺪ. ﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺟمع
آﻭﺭﻯ ﻭﺣﺸﺮ و
نشر جهان در
تولد بدتر
ﺸﻮﻳﺪ،
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ حقیرتر
و حتی نسخ و
مسخ گرﺩﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی ﻮ
ﺍﮔﺎهی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل کُلّی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺸﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﺪ
ﻭﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻮﮐﻮل ﻨﮑﻨﻴﺪ.

حدیث
115 - ﻣﻘﺪﺍﺩ
صحابه ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۱ﺹ177ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
أﻥّ
اﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻟﺘضع
أﺟﻨﺤﺘﻬﺎ
ﻟﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻌﻠﻢ، ﺣتی ﻴﻄﺄ
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺭﺿﺎ
ﺑﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﭘﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﻄﺎﻟﺐﻋﻠم
الهی ﻔﺮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ،ﺗﺎ
ﺍﻭ ﻗﺪﻡ ﺑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﺭﺍضی گرﺩﺩ. (ﻓﺮﺵ
ﺑﺎﻝ)ﻣﻠﺎﺋک هماﻥ
کمک ﺮﺳﺎنی عقلی
ﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ و
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﻣﻠﺎﺋک ﺸﺪه ﺍﻟﻬه
هستند،ﮐﻪ
ﺑﺎل ﻮﺳﻴﻠﻪ
پرواز و ﻋﺮﻭج
عقلی ﺨﻮﺩﺭﺍ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک آﻣﺎﺩه ﮐﺮﺩه
ﺍﻧﺪ،ﻭﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﻮﻃﺎﻟﺐﻋﻠم اﻟﻬﻰ،
ﺭﺍضی ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩل ﺒﺪﻫﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث 116- ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ177ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺷﺪّعلی
إﺑﻠﻴس ﻣﻥ
أﻟﻒﻋﺎﺑﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳک عالم
الهی شاهد
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺴﺨﺖﺗﺮ برای
ﺍﻏﻮﺍﻯ و فریب هزﺍﺭ
ﻋﺎﺑﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺨﻮﺩ، ﻭﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭﮐﻤک
اﻟﻬﻰ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﺍه ﻧﻔﻮﺫﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﺳﻮﺳﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺰﺍﺭﻋﺎﺑﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
و وسائل الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺮﺍﺣتی ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻏﻮﺍﻯ
ﺸﻴﻄﺎﻥ ابلیس
و نفس امّاره
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺩﺍﺧل ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﻬﺎ، ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس أمّاره
ﻭﺭﻗﺎﺻﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻴﻄﺎﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺎﭼﺸم
تن از ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ است . ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﻫﻴﺒﺖ
ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﮑﺮ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥگرﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺗﻘﺪﻳس ﻗﺎﺋل
اﺳﺖ، ﻭﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳتی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺎﺑﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هنگام عباﺩﺕ،
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳکی
ﻨﻈﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻫﺮﮔﻮﺷﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳکی ﺼﺤﻨﻪ
ای از ﺗﺨﻴﻠﺎﺕ
ﻓﺮﻳﺒﺎﻧﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺶ را دارد
ﻭﺭﺍه ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻨﻔس و
عقده ها و کمپلکس
ها ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻨﻔس ﺟﺰ
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺸﺨﺺ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺗﺎﺭﻳکی ﭽﺸم
أﻧﺪﺍﺯﻋﺎﺑﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺪﺭبی
وسیله ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺎﻋث ﺗﺮس ﻭ تخیّل
اﺳﺖ،ﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺷﻨﺎئی
ﻮﻧﻮﺭ ﺷﺨﺺ
ئﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﻮﺩه ،
ﻭﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻔﻮﺫ ﻧﻔس
ﻭﺗﺨﻴﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻃل ﻮﻏﻴﺮ
ﺑﺎﻃل نی ست که آﻧﺮﺍ
ﮐﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﻴﮑﻨﺪ
و ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳکی ﻨﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ،ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺘﺨﻴل
ﻮﺗﺼﻮﺭ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻧﻴﺰﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ ﻴﺮﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻪ
ﺧﻴﺮﺍ،
ﻳﻔﻘّﻬﻪفی
اﻟﺪﻳﻥ هرﮔﺎه
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺑﺮﺍﻯ کسی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﻘﻴﻪ
ﺩﺭﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺪﺍﻧﺎ ﻭﻋﺎﺭﻑ
ﻭﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍه ﺩﻳﻥﻮﺳﻠﻮک
الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی
ﺒﺮﺍﻳﺶ ﻣﻌﺮفی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺭﺍه ﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ششم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣل الهی
عاﺭﻑ ﻭﻋﺎﻟم ﻮ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭ ﺩﺍﻧﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭک
أﻫﻤﻴﺖﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻟﺰﻭم ﺴﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺮه ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮ ﺭﺍﻫﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭﺧﻀﺮ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺗﺶ
ﺑﺪﻫﺪ.

حدیث
0117 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ180
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
ﻳﺎ ﻣؤﻤﻦ، ﺍﻥّ
هذا ﺍﻟﻌﻠم ﻮ
ﺍﻟﺄﺩﺏ ثمن
ﻨﻔﺴﻚ،
ﻓﺄﺟﺘﻬﺪ فی
ﺘﻌﻠّﻤﻬﺎ ﺍﻯ
ﻣؤﻣﻥ این علم
ﻮ ﺍﺩﺏ الهی ،ﺍﺭﺯﺵ
ﺟﺎﻥ ﺘﻮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس سعی
کن ﺘﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻯ. ﻣؤﻣﻥ
هماﻥ اوم
کننده ﻭﺳﺎﻟک
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺩﺭ قرآن ﺍﻣﺪه ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻣؤﻣﻥ هستیم ،ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻣﺴﻠم
میباشیم ونه
حتی مسلمان
بدون تسلیم . ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺪﺭﺩل ﺸﻤﺎ ﺟﺎ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻭم
کننده ) ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ،ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ غیر
ازﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺨﻴﺎل
ﺨﻮﺩ ﻣؤﻣﻥ
هستند. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭم
کننده ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻧﺠﺎﺕ
با شهود ششم
قائم را
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺪﺳﺖ ﺩﻫﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺠﺎتی ﺒﻬﻤﺮﺍه
ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮﻙ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻋﻠم
ﻔﻘﻄ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻋﻠﻮم کسبی
ﻮﻣﺎﺩﻯ، ﻭﺣتی
ﻔقهی و فهمی که
ﺍﺭﺯﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺑﺮﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اﺳﺘﻮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻠﺎﺯﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی و
ایدآل وکمال
طلبی ﻴﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠﻢ (ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ)
ﻭﻋﻠم لَدُنّی
ﭙس
ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
پیامبر گونه
ﺑﺨﻠﻖ،
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻮﺍﻫل ﺒﻴﺖﺍﻭ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺣتی
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﻋﺪم
ﺴﻠﻮک ﻔﺮقی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮﻫﻤﭽﻮﻥ
ﺒﺮخی ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮک ﺒﺪﻭﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺣﻘﻪﻋﻠﻰّ،
ﻭﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﺴﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ
مرتضوی شهود که
ارم علیّ
ﺒﺮﻣﺤﻤﺪ در
شهود پنجم
مصطفوی ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺸﺪﻧﺪ،
ﭼﻮﻥﺪﺯﺩﺍﻥ
اﺯ ﭘﺸﺖ ﺑﺎم
ﻮﭼﻮﻥ بی
أﺩﺑﺎﻥ اﺯ ﭘﻨﺠﺮه
ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺵﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺨﺺ
ﻭﺍﺭﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎه ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭ متوالی
پنج تن آل عبا
و ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺍﻧﻬم ﺒﺸﺮﻃ
ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﺯﻃﺮﻳق ﺒﺎﺏ
ﻋﻠﻮﻯﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭگرچه ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺷﺮﻃ عبوﺭ
ﺍﺯﺑﻘﻴ ﻪﭘﻨج
تن آل عبا
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻧﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ
ﺍﻏﺎﺯ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴنی
ﺪﺭﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴنی
ﺪﺭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻔﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭﻫﺴتی ﻮ
ﺭﺏّﺍ ﻟﻔﺼل
کاﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺮگ
ﻮﻣﻴﺮﻫﺎ،ﻭﺳﭙس
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻠﻮﻯ و
ایلی مرتضوی اﺳﺖ.
ﻳﻌنی ﺒﺪﻭﻥ
اﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﻭﺗﻮﺳّل ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺷﺎﻧس ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﻮﻟﺎ علیّ
شهود که ارم
ﻤﺮﺗﻀوی ﻨﻴﺰ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﺷﻬﻮﺩﻋﻠﻮﻯ
ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ،ﻓﻘﻄ
ﻨﺎم علی
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨج
ﺘﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
آﺧﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هستند،ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﻋﻮﺍﻣل الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ حقّ
ﺒﻮﺩه ﺍﻧﺪ، و
تا کنون ﺑﺒﺮخی
اﺯﻫﻤﻴﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺁﺩم أوﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮاولی
العزم ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ کسی
ﺒﻮﺩ،ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺑﮋه ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﺪﻳمی
ﻮﺳﺎﺩه ﺑﻮﺩ،
ﻭﺑﻬﺸﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﭙﻴﺶﻣﻴﺮﺳﻴﺪ
ﻭآﻧﺮﺍ آﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻌﺎﺩل ﺸﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴنی
ﺪﺭﺳﻴﺴﺘم
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﺪ. ﺩﻳﺎﻧﺖ
(ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ)
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﻳﻥ
ﺪﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪه ﺗﺎﺭﻳخ
ﺪﺭﻫﻨﺪ،
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﺩم
ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﺮخی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭﺑﺮخی
اﺯﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻭﻟﻮﺍ ﺍﻟﻌﺰم
ﺒﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﺰﻡ
ﻭﺍﺭﺍﺩه ﺍﻯ
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ،ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه
ﻫﺎﻯﺠﺪﻳﺪ
ﺷﺪﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨج
ﺘﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺍﺣﺘﻤﺎلا
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﻓﺎﻃمی
ﺒﻮﺩﺍ ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥﻨﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
عاﻣﻠﺶ،ﻓﻘﻄ
ﺒﻬﻤﻴﻥ ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎم ﺸﻴﻮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
آﺍﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻥ ﺘﺎ
ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺩﺳﺖ ﺑﻌﺼﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﺘﻤﺮﮐﺰﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ گناه
ﺧﻮﺩ،ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﭘﻴﻤﺎﻥﺸﮑﻥﺴﻠﻮکی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﭼﻬﺎﺭم
(ﻨﻮﺭﻋﻠﻮﻯ
مرتضوس ایلی )
ﺒﻮﺩه ، ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﭙﺴﺮ ﺭﻭﺣﺎنی
اﻭ آﻧﺮﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻘﺪﻳم
ﺒﺎﺑل
ﻮﻓﻴﻨﻘﻴﻪ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ
ﺑﻣﺼﺮ ﺑﺮﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺵ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭعلیّ
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺍﺳﺮاء
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻫﻤﮕﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺠﺴمی
ﻴﺎ ﺭﻭﺣﺎنی
اﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻋﻠﻮﻯ ایلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ. ﺗﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻴسی ﻤﺴﻴح کاﺷﻒ
قُرّه ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺸﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺗﺶ
(ﺻﻮﺭﺕ انسانی
ﻋﻠﻮﻯ ) گرﺩﻳﺪ. ﺑﻌﺪﺍ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه و
خورّه ﺷﺸم
ﻘﺎﺋﻢ،ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺷﺪ، ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ(ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
و مجسّم
انسانی ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ)
گرﺩﻳﺪ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻋﻠﻮﻯ و ایلی
مرتضوی ﺪﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻭ ﻧﻘﺎﺏ ﺭﻓﺖ،
ﻭﺻﻮﺭﺗﺶ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻮﺭ
ﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ هر ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﻣﻌﺼﻮﻣّﻴﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ آﺧﺮﻳﻥ
کاﻣﻞ ولایت
ششم محمدی ،ﺑﻨﺎم
ﻤﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ و
سوشیانس سوم
زردشت و فارقلیط
دوم مسیح ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﻧﻮﺭ ربّ رﺣﻤﺎنی
ﺮﺏّ اﻟﻨﻮع
فوﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻳﻥ ﻤﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ،
ﺻﺎﺣﺐ تجسّم
انسانی ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺎم
ﻮﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭﻧﻘﺎﺏ ﻭﺣﺠﺎﺏﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺩﺭﺳﻴﺴﺘم
ﺴﻠﻮکی ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻳﺎﻗﺎﺋم آخر
الزمان
ﻈﺎﻫﺮﺷﺪه ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﻧﻘﺶ ﻣﻘﺎم
اﻣﺮﻭﺯﻋﻠﻮﻯ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎ ﺣﺠﺎﺏ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻧﮑﻪ ﺩﺭﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥشرافت
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﮐﻪ400
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻘﺎﺋﻢ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ،
که ﺍﺧﺮﻳﻥ
کامل عصر نوع
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ برﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺻﺎﺣﺐ تجسّم
انسانی ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻭﻧﻘﺎﺏ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺍلهی
ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ و در
هریک از کرات
وکه کهشانها و
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﻮﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒلی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. (ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ)
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭآثاﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭند،ﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏﻭ
ﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻮﺟﺒﺮﻭتی
و یونیورس های
آﻧﻬﺎ،ﻫﻤﮕﻰ(ﮐﺮُﺳﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺏ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
أهورمزدا
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ (ﻋﺮﺵ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺵ آﻥ
کرﺳﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻣﻄﻠق
ﺒﻮﺩﻥ ﻮﺑﺰﺭگی
ﺨﺪﺍﻯ( الله أهو)
،ﺑﺪﻳﻥ ﺪﻟﻴﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺗﺶ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺍﺻل اﻭ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍطی
کنند. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ که ﻋﻘﻠﻬﺎ وچه
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮم
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﺁﻣﺎﺩه ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻣﺎ (ﺍﺩﺏ)
ﺟﻨﺒﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﻭﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺣﺐ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ،
ﺩﺭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮﻙ
(ﺗﺮﺑﻴﺖ و
ﺗﺤﻠﻴﻪ)
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﮕﻮﻯ الاهی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺑﻌﺪ
ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪن
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
ﺮﻭح ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺟﺴم
اﻭﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯ
کمال ﺴﻠﻮکی
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺍﺩﺑﺶ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺏ ﺑﺎ ﻣﺮﺩم
ﻤﺪﺍﺭﺍ
ﻭﻣﻤﺎﺷﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺩﺏ
ﺑﺎﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮﻧﻴﺰ ﺍﺩﺏ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮبی ﺠﺰئی
اﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺩﺏ ﺑﺎﺧﺪ
ﺍﺍﺯﻧﻮع
ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻮﻓﮑﺮﻯ ﺪﺭﺣﻴﺎ
ﻭ ﺷﺮم حضور
اﺯﮔﻨﺎه ﻭﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺎﺯه ﺑﻨﻔس أمّاره
ﺩﺭهَوَس ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺳﺮﻣﺴتی
ﻮﺗﻨﺒلی ﻮﺗﻥ
ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﻮﺍﺟﺎﺯه ﻧﺪﺍﺩﻥ
ﺒﺤﺪﻳث ﻧﻔس ﻭ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻴل ﻨﻔس أمّاره
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﮐﻨﺘﺮل
ﺬﻫﻥ ﻮﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺠﺎﻳﺶ
ﺫﮐﺮ ﻭ ﻳﺎﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﺩﺏ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮبیﺒﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﺨﺎﺭج
اﺯ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﺩﺏ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺒﻮﺩه ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭجی
ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ
کماﻟﺎﺕ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ علم ﺴﻠﻮک
ﻮ ﺍﺩﺏ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. که ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ أﺭﺯﺵ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ
ﻮﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺎﻋﺪه ﻋﺮﺿﻪ
ﻭﺗﻘﺎﺿﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻥ أﺭﺯﺵ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ،
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﮐﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭﺩﺭ
ﺑﻴﻥ ﺠﻮﺍمع
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮق کند.
ﻭﺣتی بی أﺩبی ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺒﺮﻭﺩ. وچه
ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﺑﻤﻌنی
کسب ﻋﻠم
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ أﺩﺏ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻔس بی أﺩﺏ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ،
ﻭ ﺑﺎ ﻋﻠم الهی
ﻮ ﺍﺩﺏ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍنی
کنترل ﻮ ﺣتی
کشته ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤئنّه
ﻭﺍﻳﻤﺎنی
ﻮﮐﻤﺎلی ﺒﺮﺳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻓﺮﻭﺵ ﻧﻔس أمّاره
ﺩﺭﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﻀﻌﻴﻒ آﻥ،ﻭﺣتی
کشتن آﻥ لازم اﺳﺖ.
ﻭﻣﺮﺍﺳم ﻤﺮگ
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻨﻔس ،ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻳﻥﭽﻨﻴﻥ
علم ﻮ ﺍﺩﺏ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻧﻔس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺒﺪﺳﺖ آﻳﺪ،
ﺗﺎ ﻣؤﻣﻥ
ﻮﻣﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻤﮑﻥﺎﺳﺖ ﺗﻮ
ﻧﺘﻮﺍنی ﺒآﺳﺎنی
آﻧﺮﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻰ. ﭘس
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﮐﻪ
ﺟﻬﺪ ﻭسعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻦ،ﻭﺭﻳﺎﺿﺖ
ﻭﺳﺨتی آﻧﺮﺍ تحمّل
کن ،ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻰ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
اﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻮل
ﺸﺨﺺ ﻭﻓﻬم
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺤﻘق آﻥ
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺩﻳﻥ ﻮﺳﻠﻮک
ﺠﺒﺮ ﻭﺍﮐﺮﺍه ﻭﻓﺸﺎﺭ
ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ. ﻓﻤﺎ
ﻳﺰﻳﺪ ﻣﻥ علمک
ﻮﺍﺩﺑک ﻴﺰﻳﺪ فی
ثمنک ﻮﻗﺪﺭک ﻮﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ علم
ﺳﻠﻮک الهی ﺘﻮ،
ﻭﺍﻳﻥ أﺩﺏ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
اﺟﺘﻤﺎعی ﺘﻮ
ﺍﻓﺰﻭﺩه ﺷﻮﺩ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﻮ
ﻭﻗﺪﺭ
ﻭﻣﻨﺰﻟﺖ ﺗﻮ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻓﺰﺍﻳﺶﻋﻠم
ﺴﻠﻮکی کمّی
ﻨﻴﺴﺖ، گرچه ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻣﻌﺮﻓﺖﻋﻘلی
هم هست . ﻭ
ﻧﻴﺰﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺭﻭﺯﻣﺮّه ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﮐﻴفی
ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺗﺴﻠﻴم اﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺍﻳﻥ
علام ﺴﻠﻮکی
ﺘﺒﺪﻳل به (ﻋﻠم
ﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺷﻮﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺗﺒﺪﻳل
به (ﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ)
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
گرﺩﺩ. ﺍﻧﮕﺎه ﻣﻐﺰ
ﻭﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺗﻤﺎم ﻮﻳﺎ
ﺣﺪّ أﮐثر ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻋﻤق ﻮﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺑﻬﺮه
ﻓﮑﺮﻯ آﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ، ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺷﺨﺺﻗﺒل
اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻗﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
هم ﻤﻘﺎم
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭﻫم
أرﺯﺵ ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﻋﻠمی اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫم
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻣﻘﺎم
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺣتی ﻨﻮع
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﺮﻭﺭ
ﮐﻪﻋﻠم
ﻮﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی اﻭ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﻭﻫم
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
او ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. گرچه ﻫﻨﻮﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮﺟﺴم ﻮﻫﻴﺄﺕ
ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ عقب
ﻣﺎﻧﺪه ﻗﺒلی
او ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺎ
ﻋﻘل کُلّی ﻮ
ﻋﻠم لَدُنّی ﻮﺍﺧﻠﺎق
الهی ﺒﺨﻠق اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻤﻘﺎم ﻤﻘﺪس
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﻮﻣﺮﺗﺒﻪ
ﻧﺨﺴﺖ ﺍلهی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫم
ﻤﻘﺎﻡ
ﺑﻤﻔﻬﻮم
اﻗﺎﻣﺖ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪگی
اﺭﺍم ﻮ ﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺟﺴم
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﻭ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﭽﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮﺩﺍﺭﺩ. ﻔﺄﻥّ
ﺒﺎﻟﻌﻠم
ﺘﻬﺘﺪﻯ الی
ﺮﺑّﻚ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺩﺏ
ﺗﺤﺴﻥ ﺨﺪمة
ﺭﺑک ﻮ ﺑﺄﺩﺏ
ﺍﻟﺨﺪمة ﻳﺴﺘﻮﺟﺐ
ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻪ
ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻠم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻫﺘﺪﺍﻯ و
هدای ﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺑﺎ
ﺍﺩﺏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﺏّ ﺑﻮﺩ،ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻦ(ﺣُﺴﻥ
اﺩﺏ)ﻭ(ﺣُﺴﻥ
ﺨﺪﻣﺖ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪه ﻋﺎﺑﺪ
موبد ،ﮐﺴﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﺤﺒﺖ
ﺧﺪﺍﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺍﻫﺘﺪﺍ) ﻣﻌﺎنی
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﻭﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺷﺨﺺ،ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺩل ﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ،
ﮐﻪ(ﺩﻧﺒل
ﺤﻘﻴﻘﺖ) ﮔﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺸﻮق ﻮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺖ،ﻫﺪﺍﻳﺖﺩﻭم
اﻟﻬﻰ(ﻣﻌﺮفی
ﭙﻴﺮ)ﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻳﺎﻓﺖ
ﭘﻴﺮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍلهی
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ (ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎ)
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎئی
ﺮﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻫﺪﺍﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻭلی اﺯﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی هستند. ﮐﺎﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ(ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻫُﺪﻯ)
ﺟُﺴﺘﻥ ﻮﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪﻫﺮﺩﻭ
ﻟﻔﻈ ﻴﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺪﻯ
هماﻥ ﻠﻔﻆ،
ﻓﺎﺭﺳﻰ (ﺧﺪﺍ)
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶﺍﺯ
ﻗﺪﻳم که ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺭﻭﺵ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ(قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ،ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩه ) ﺩﺭ ﻳﻤﻥ
ﻮﺳﭙس ﺩﺭﻣﮑﻪ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩه ﻣﻴﺸﺪ. ﺟﺴﺘﻥ
هدﻯ ﺠﺴﺘﻥ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. (ﻫﺪﻯ)
ﻧﻴﺰﺑﻤﻌنی
ﻘﺮﺑﺎنی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳم آخر
ﺤجّ کعبه ﻫﺴﺖ. ﻭﺑﮑﺸﺘﻥ
گوﺳﻔﻨﺪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺷﺪه ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ کشتن
ﻨﻔس أمّاره ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﻴﻤﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺗ ﺎنَفس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻧﮑﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺮک ﺤجّ کعبه
یا درست تر
حجّ أکبرﺳﻠﻮک
الهی کند،
ﻭﺗﺮک إﺣﺮﺍم لباس
سالکان
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺭﺏّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
مربّی ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ،
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ(
ربّ الأرباب
ﺍﻟﻠﻪ) ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﻭﺭﺏّ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ که ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻬﺪﻑ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻗﺎﺋم
ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻫﺘﺪﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺏّ،ﻣﺴﺘﻠﺰم
أﺩﺏ ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭویژه ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺎ (ﺭﺏّ
ﻣﺮﺑّﻰ)
ﻭﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻥ ﻤﻘﺎم
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗأثیرﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ، ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﻭﻭﺳﺎﺋل
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺪﻯ
ﺪﺍﺩﻥ ﻴﺎﻋﻠم
ﻮﻋﻘل ﻮﺍﺩﺏ
ﺩﺍﺩﻥ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪﺣُﺴﻥ أﺩﺏ
ﺳﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮﺧﻮﺩ،
ﺑﻤﻌنی أﺧﻠﺎق
اﺳﺖ ﻭﺣُﺴﻥ
ﺨﺪﻣﺖ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮبی آﻥ اﺳﺖ. ﻭﻫم
ﺨﺪﻣﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺑﻬﺒﻮﺩ ﺑﺨشی
آﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ أﺩﺏ
ﺧﺪﻣﺖ، ﻳﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺯﭘﻴﺮ
بمعرفی الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎﻋﺒﺪ
ﻭﺑﻨﺪه ﻣﺸﻐﻮل
ﺒﺴﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻮﺣتی
ﻤﻮﺟﺐ ﻭﺻﺎﺣﺐ حقّ
ﺒﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺯ ﺷﺮﻭﻃ ﻤﻬم
ﻮﻟﺎﺯم اﺳﺖ. ﻭﺟﻮﺏ
ﻟﺰﻭم اﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺮط ﻠﺰﻭم ﻮ
ﻭﺍﺟﺐ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻘﺒﻮل هرﮐﺎﺭ
ﻭﮐﺴﺐ
ﻫﺮﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
اﺳﺖ.

(ﻭﻟﺎﻳﺖ)ﻋﺸق
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻮ
ﻧﻴﺰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖﻭﺗﺤﮑّم
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺍﺳﺖﻭ(
ﺗﻮﻟّﻯ) عکس ﺍﻥ
ﺪﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﻌنی
ﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺗﻮلی
ﺒﻤﻌنی ﻔﺮﺍﺭﻯ
ﺠﺴﺘﻥ ﻮﭼﻮﻥ
ﺴگ ﺘﺮﺳﺎﻥ
گرﻳﺨﺘﻥ اﺳﺖ. ﺗﻔﮑﻴک
ﺪﻭ ﻣﻌﻨﻰ(ﺗﻘﺮﺏ
ﻭ ﻓﺮﺍﺭ)
ﺍﺯﻟﻔﻆ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﻮﻟﻰ)ﺍﮔﺮﺑﺎ
ﺩﺭک
ﻤﻌﺎﻧﻰﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯﻨﺒﺎﺷﺪ،ﻣﺸﮑل
ﺳﺖ،ﻭﺧﻠﻄ
ﻤﺒﺤث ﻭﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﻭﺟﻮﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻋﺒﺪ) ،ﻭﻗﺮّﺏ
ﻭﺗﻘﺮّﺑﺶﺑﺨﺪﺍ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺣُﺴﻥ أﺩﺏ
ﻭﺣُﺴﻥ ﺨﺪﻣﺖ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺪﺍ
ﺍﺯﺧﺪﻣﺖﻭﺍﺧﻠﺎقذ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﻣﺮﺩم
اﺳﺖ. ﮐﻪﺟﻨﺒﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ آثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺧﺪﻣﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮﺍﺩﺏ
ﺑﺎﻃنی ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﻮﭘﻴﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
أﺩﺏ ﻭﺍﺧﻠق
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺩل ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭح
ﻮﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻤﻠﻰ، ﮐﻪ
ﻋﻠﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﻭحی
ﺪﺭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭح
و پرونده أزلی
أبدی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،
ﻭثباﺕ ﺣﻘﺎﻳق
ﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍلهی
ﺪﺭ ﻓﮑﺮﻭﺩل
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺩﺭﺩل
ﻮﺭؤﻴا ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨج ﺘﻥ آل عبا ،ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
ﺩﻭ قرّه یا
همان قرآن و
دو ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﮐﺘﺸﺎفی
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ قُرّه
ﻗﺎﺋم
ﻮﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
اﺳﺖ. ﻓﺄﻗﺒل
اﻟﻨﺼﻴحة،کی
ﺘﻨﺠﻮ ﻣﻥ
اﻟﻌﺬﺍﺏ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮة ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﺗﻮﺿﻴحی که ﺩﺍﺩﻡ
،ﻣؤﻣﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﻋﻠم ﻮ ﺍﺩﺏ
ﻭ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺟﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﺟﻬﺪ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻣﻘﺎم
ﺘﻮ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻭﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﺪﺍ،
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
أﺩﺏ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق ﺘﻮ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻣﺮبّی
اﺳﺖ،ﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍنی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ،ﻭﺣتی
ﻤﺴﺘﺤق ﺒﻨﺪگی
ﻮﺍﻗﻌﻰ،
ﻭﮐﺴﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻋﺸق ﻘﻮ
ﺗﻘﺮّﺏ ﮔﺮﺩﻯ. ﻭﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍتی
ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨم که ﺍﻳﻥ
ﻨﺼﻴﺤﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﺟﺒﺮﻯ ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﺯﻣﻥ
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩه ﺑﭙﺬﻳﺮ،
ﺗﺎﺑﺘﻮﺍنی اﺯﻋﺬﺍﺏ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻰ. ﺍﻳﻥ
ﺤﮑم ﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﻨﮑﻨﻴﺪ،
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ. که ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻏﻴﺮﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ، وچه
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮ
ﻣﺪّعی ﺨﺪﺍ
ﺷﻨﺎسی ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭلی
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
پُر عقده
ﻫﺮﺩﻭ به ﺟﻬﻨم
ﻮﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ که ﺑﺮخی
ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺟﻬﻨم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﺨﻨک ﺘﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍم ﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ
ﺷﺨﺺﺍﺳﺖ. وچه ﺑﺮخی
ﺒﺎﻟﻌﮑس
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻭﻋﻘﻴﺪه
ﻣﻥ ﻨﻴﺰ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ غیر
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺣﮑم
ﺴﺎﻟک ﻤﻨﺎﻓق
اﺳﺖ، ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﻬﻨم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ غیر
ﻋﺎﻣﻞ، ﺍﺯ
ﺟﻬﻨم
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﻏﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﻜﺘﺮ، ﻭ(ﺟﻬﻨﻢ)
ﻫﻤﺎﻥ عذﺍﺏ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺪﺭ(ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ) ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﻨﻢ (ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ)
ﻳﺎ (ﺟﻬﺎﻥ) ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻤسخ ﺸﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﺬﺍبی
که ﻣﺎ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻃﺮﺍﻑﺧﻮﺩ،ﻭﺩﺭﻓﻴﻠﻤﻬﺎﻯﺘﻠﻮﺯﻳﻮنی
اﺯﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﺧﺎک ﻮ
ﺯﻳﺮ ﺍﺏ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺯﻳﺮ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﻭﻫﺪﻑ ﺟﺴﺘﻥ
ﻤﺠﺪﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻃبیعی
بالفعل و
بالقوّه
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ مجدد
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ، ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺎﻧس ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺸﺮﻯ. ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﻣﺎﻥ اﺯلی الهی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﺗﻤﺎم
ﺴﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍع گیاهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎم ﻔﺼﻮل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ ﻫم
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺑﺰﺭگی
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ،
ﻣﺮﺯ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 0118 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ180
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ ﺘﻌﻠم
ﻤﺴﺄلة ﻭﺍﺣﺪة ،ﻗﻠّﺪه
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة
ﺍﻟﻒ ﻗﻠﺎﺋﺪ
ﻣﻥ اﻟﻨﻮﺭ،
ﻭﻏﻔﺮ ﻟﻪ ﺍﻟﻒ
ﺫﻧﺐ، ﻭ ﺑُنی
ﻠﻪ ﻣﺪﻳنة ﻣﻥ
ﺬﻫﺐ، ﻭﮐﺘﺐ
ﻟﻪ ﺑﮑلّ ﺸﻌﺮةعلیّ
ﺟﺴﺪه ﺣﺠّﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﮑس ﮐﻪ
ﻳک ﻤﺴﺎﻟﻪ ﻋﻠمی
ﻮﻋﻘلی ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﻠﻘﻪ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﮔﺮﺩﻥ اﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺰﺍﺭﮔﻨﺎﻫﺶ
ﭘﺎک ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺷﻬﺮﻯ اﺯﻃﻠﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ هرﻣﻮﻯ
ﺘﻥ اﻭحجّﻮﺣﺠّتی
ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺗﺸﻮﻳق ﺘﻌﻠﻴم
اﻣﻮﺭﻋﻠمی
ﻮﻋﻘلی اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺘﻌﻠﻴم عموﻣﻰ
ﺳﻮﺍﺩ
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺴﺎﻟﻪ ﺩﺭ
ﻧﻤﻴﺎﻳﻨﺪ. ﺣتی
ﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺩﻳنی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. گرچه ﻓﻘﻬﺎ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖﻣﺪعی
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ (ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺩﻳﻨﻰ) ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺭﻭﺯه ﻭﻏﻴﺮه ﻣﺸﻤﻮل
اﻳﻥﺤﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭلی ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑﺍلهی اﺯ
ﺍﻋﺰﺍﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
أﺩﻳﺎﻥ،
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻳﻥ ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻌنی ﻔﺎﺭسی
ﻘﺪﻳم آﻥ (ﺩﻳﻥ
ﻮﺍﺋﻴﻥ ﻮﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﺎﺳﻴس
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ.
که ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
ﻮﺣﺰﺏ ﺩﻳنی
ﺒﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻥ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩه
ﺍﺳﺖ. (ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻭﺍﺣﺪه ) ﻳکی ﺒﻤﻌﻨﻰ(ﻳک
ﺴؤﺍﻝ) ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻳکی ﻴﻤﻌﻨﻰ (ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺎﻟﻪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻭم ﻤﻌنی ﺒﺎﻃنی
اﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻋﻤﻞ، ﺳﻠﻮک
الهی که ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ (ﻳک ﺴؤﺍﻝ)
و درخواست
ﺳﺎﻟک اﺯﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺯ ﻣﺸﻤﻮل اﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﻫﺴﺖ. ﻭلی
همیشه ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﭘﻴﺮ هرچه ﺻﻠﺎح
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑسالک
بیاﻣﻮﺯﺩ ﻳﺎ
ﺳؤﺍل ﻮﺗﺤﻘﻴق اﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
کند. ﻃﺮﺡ ﺳؤﺍل اﺯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺿﺮﻭﺭﻯ هم
ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ ﺳﮑﻮﺕ
ﻭﻳﺎ ﻳک
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﻋﻤلی
ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻠﺰم
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻄق ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ،
ﻭﻣﻄﻠبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺎثباﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻭﺍﺣﺪه
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ،ﻓﻘﻂ
ﻣﻌﻨﻰ (ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﺴؤﺍﻝ و
درخواست ) ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻄﺮح
کرﺩﻳم که ﺳؤﺍل
ﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﻭﺑﻤﻌنی ﺘﻨﻬﺎ
ﺳؤﺍل ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺎﻟﻪ ﻭﺍﺣﺪه
، ﺳؤﺍل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺍﺯﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﭙﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻓﻘﻄ ﻴک ﭽﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. گرچه ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﻧﻴﺎﻣﺪه ، ﻭلی
ﻤﮑﺮﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﻄﻮﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮ ﻳﺎ ﺻﺮیح
آﻣﺪه ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ،
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭ ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﻧﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩه ، ﻣﺴﺘﺤق
کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻫﺰﺍﺭ ﺣﻠﻘﻪ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﮔﻨﺎه
، ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﺮﻃﻠﺎئی
ﻮﺣﺠّﺖ و دلیل
ﺷﺪﻥ هرﻣﻮﻯ
ﺘﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻣﻨﻄقی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕﻋﻠﻤی
ﻮﻋﻘلی ﻮﺣتی
ﻤﺬﻫبی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻓقهی
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻖ، ﺍﻧﻬم
ﺒﺎیک ﺴؤﻝ،
ﺍﻳﻥ
ﺤﻠﻘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭ ﻭﻏﻴﺮه ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺎﻟﻪﺍﻯ که ﺳؤﺍل
اﻧﺴﺎﻥ ﺸﻮﺩ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻤﻄﻠق
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻘﺒﻮل کرﺩ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻔﮑﺮ ﻭﻋﻘل
ﻮﻋﻠم اﺯﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺍﻥ،
ﻫﺮﮔﺰ ﮐسی ﺒﺎ
ﻳک ﺴؤﺍل ﺒﺠﺎئی
ﻨﻬﺎئی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﺎﻳﺪ. ﻭﮐثرﺕﺳؤﺍﻟﺎﺕ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻋﻤﺮﻯ
ﺮﺍﺍﺷﻐﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
آﻥ ﻏﻴﺮﻣﻨﻄقی
ﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﻘق ﺴؤﺍل
کننده ،
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺎﺯ
ﻫم گناﻫﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍلهی
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺣتی ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺟﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎقی اﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻋﻤل ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﺍﺯلی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺴﺘﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳؤﺍل
ﻮﺗﺤﻘﻴق علمی
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤل ﻮﺗﺤﻘّق ﻮ
نه تحقیق نظری
برای ﺭﺳﻴﺪﻥ
به ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. گرچه ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﺘﻥ اﻳﻥ
ﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺷﺨﺺ ﺳؤلاتی
هم ﺒﮑﻨﺪ. ﺣﻠﻘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭ، ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﻗﻴﺎﻤﺖ
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺑﺠﺎﻯ کاﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﺒﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻧﻮع ﻮ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﻴﺸﺮﻯ ﻮ ﺣتی
ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﭼﻮﻥ (ﺟﺸﻥ
ﺰﻓﺎﻑ) ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺩه ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ آﻣﺎﺩه ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی حی
ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻌنی
ﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟک ﻜﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺷﺸﻤﻴﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ با رﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ،ﺍﺯﻫﻤﻴﻥ
أﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺭ ﺩﺍﺭ
شهودی و عثلی ﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺷﻤﺎﺭه ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک کثرﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍلاّ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍلهی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺎﻳﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ، ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮﻟﻔﻈ
ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ ﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍیج
ﺒﻮﺩ، ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺠﺎﻯ هزاﺭ
ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻗﻠﺎﺩه
ﻭﮔﺮﺩﻥ ﺒﻨﺪ
ﻭﺣﻠﻘﻪ ﻧﻮﺭ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺮﻳم
ﻮ ﺗﻌﻈﻴم
ﺒﺰﺭﮔﺎﻥ
ﻮﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻤﻌﻤﻮل ﺒﻮﺩه . ﻭﺍﻳﻥ
کرﺍﻣﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﻴﻥ
أﻧﻮﺍﺭﻋﻘلی
ﻮﺟﺒﺮﻭتی اﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻧﻮ آﻭﺭﻳﻬﺎ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
الهی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺣتی
ﻴک هزﺍﺭﻡ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻭﻯ کاﻏﺬ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. گرچه
هرچه ﺑﺮﻭﻯ
کاﻏﺬ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺪ ﺗﻨﺰﻳل
ﺸﺪه ،
ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ،ﻭﮐمی
هم اﺯ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﻮﺣﻘﻴقی
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪه ﻭﺷﮑل
ﻤﻌنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺒﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳثهاﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻋﺎﺭﻓﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻏﻔﺮﺍﻥ
هزاﺭ ﮔﻨﺎه ،
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻥ اﺭﻗﺎم که
کشانی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
الهی اﺯﮔﻨﺎه ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳکی غفرﺍﻥ
اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺸﺨﺺ،ﮐﻪ ﻗﺒلا
اﺯﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺴﺘﻦ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍه ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻏﻔﺮﺍﻥ آﻧﻬﺎ
ﻓﻘﻄ ﻮﻓﻘﻄ ﺪﺭبِدای
الهی ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ کُلّی
ﺍﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺁﻧﮕﺎه
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻠﻘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺎل ﻤﻌنی
هزﺍﺭﮔﻨﺎه ،ﻳﻌنی
هزﺍﺭ(ﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻨﺎه ) ﺍﺳﺖ، هرچه
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻪ
ﺍﺑﻮﺫﺭ، (علیّ
ﺮﻏم) أﻧﻒ، و
ﻧﻈﺮ ﺍﺑﻮﺫﺭ، ﺣتی
ﺰﻧﺎ ﻭﻣﺸﺮﻭﺏ
ﺧﻮﺍﺭﻯ
ﻮﺩﺯﺩﻯ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩه ﺍلهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺣتی
ﻤﺬﻫﺒﻴﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯﺍﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻏﻔﺮﺍﻥ کُلّی
الهی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮑﺮﺩه ، ﻭﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﮑﺸﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯﺳﻮﺍﺑق
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻮ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺷﻬﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣتی
اﺯﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻘﺎﻳ ﺪ عقده
ها ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺷﺨصی ﻨﻨﻤﻮﺩه ﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﻓﮑﺮ
ﻭﻧﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ،
ﺑﺮﺭسی ﻮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺍﻧﻬم
اﺯ ﻃﺮﻳق طی
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨج تن
آل عبا ،ﻭﺍﺻل
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺎﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩه ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺴﺘﻪ،
ﻭﺩﺭ ﺩﻭﺭه ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻀﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺧﻄﺎ ﻭﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﻮﻏﻔﻠﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﺗﻌﻬﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻳﻥ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ،
ﻏﻔﺮﺍﻥ
گناﻫﺎﻥ ﺪﻭﺭه ﻗﺒلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﻌﻪ) ﻳﺎ(ﻧﺎﻣﻮس
ﺍلهی ﻮﺟم ﺸﺪﻥ)
ﻭﺻﻠﺎﺕ ﻭﺻﻠﻪ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ،
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻫﻔﺘﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒل
اﺯﺗﻮﺑﻪ ﺑقوّه
منفی ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک
ﺪﺭﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍه ﺷﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺣتی گناﻫﺎﻥ
ﺪﻭﺭه ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎ گناه
ﻋﻈﻴم ﺘﺮک
ﺴﻠﻮﻙ، ﻭﺑﺎل
ﺠﺎﻥ ﻮﺭﻭح او
اﺳﺖ. ﮐﻪ پس از
ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻧﺴﺨﻬﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻣﺎ (ﺷﻬﺮ
ﻃﻠﺎﺋﻰ) ﻳک
ﺘﻌﺒﻴﺮﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﺯ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺎﻧ
ﻪﺷﻬﺮ ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺳﻨگ ﻮ آﺟﺮ
ﺷﻤﺶ ﻃﻠﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭﺑﻴﺎﻥ
أﺭﺯﺵ ﻣﺎلی اﻳﻥ
کراﻣﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺍﺯﭼﻨﻴﻥﺸﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻄﻠﺎی
ﻮﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﺳﻨﮕﻬﺎﻯ ﻘﻴﻤتی
ﻮﻓﻮﻗ اﻟﻌﺎﺩه
ﺟﺎﻟﺐ
ﻭﺭﻧﮕﻴﻥ
ﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ،ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻭ ﻭﺷﻬﺮ
ﻣﻠﮑﻮتی اﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﺗﻤثیل اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻗﺪﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻄﻠﺎ ﻭﺳﻨگ قیمتی
که ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ،
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺑﻬﺸﺖ،
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻤﮑﺎنی
ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭلی
ﺨﺎﻧﻪ ﻭﺷﻬﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ،
ﺍﻳﻥﺘﻨﻬﺎ
ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻴﻔّﻴﺎﺕ
ﻭﮐﻤّﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭل
کاﻣﻠﺎﻥﺎلهی
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ،
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺣﻠﻘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﻮﺭﺍنی عقلی
ﻮﻋﻠم ﻴﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ که ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ
اﻳﻦ ﮐﺎﻣل الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍلهی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﺮﺍه ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ . ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻠﺎﺋک
ﺮﻭﺯﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ،
ﻗﺎﺩﺭﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻮﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
همین هفتاﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻔﮑﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﺯﺑﺎﻥ
گوﻳﺎﻯ اﻭ،ﻭﻗﻠم
ﺘﻮﺍﻧﺎﻯ اﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺩﺭﻧگی که ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﻄﻠﺐ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﻭﻳﺎﻫﻤﻴﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ عقلی
ﻮﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺯﺧﺎﻃﺮﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻭﺷﻬﺮﻫﺎﻯ گلین
ﻮ ﺍﺭﺯﺍﻥ
ﻘﻴﻤﺖ ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،
ﺍﮔﺮﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
کوه ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫم ﻄﻠﺎ
ﮐﻨﻢ،ﺑﺎﺯ ﺩل
ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫم ﺒﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﺗﻘﺴﻴم أﻫل ﻮ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﺍﻥ
آﻥﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
بی ﻨﻴﺎﺯﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ،ﺩﺭﺣﮑم
ﺰﻧﺪگی آﻧﻬﺎ
دﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻄﻠﺎئی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭنوع ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖﭼﻬﺎﺭﻡ،
ﺑﺎ ﺍﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس ،ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﺑﺴﺎ
آﻧﺎﻥ
ﺸﻬﺮﻫﺎﻯ ﻄﻠﺎئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫم گاﻫﻰ ﺷﻬﺮ
ﻭﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
اﮔﺮ ﺍﺯﻃﻠ
ﺎﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﻴﺶﺍﺯطلا
ﺩﺍﺭﻧﺪ. که ﺭﺳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭﺷﻬﺮ
ﻭﺩﮐﻮﺭﺍﺳﻴﻮﻥ
ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻭﺳﺎﺋل ﺮﻓﺎهی
ﻮﻋﻠمی ﻮﻓﻮﻕ
ﻣﺪﺭﻥ آﻧﻬﺎ،
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵﺗﺮ
ﺍﺯﺷﻬﺮﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯﺷﻤﺶ ﻃﻠﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.

و
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺪه ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻣﻮﻯ اﻳﻨﺎﻥ
ﻮﻣﺘﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻤﺴﺎﻟﻪ ﻭﺍﺣﺪه
ﻣﻮﻯ آﻧﻬﺎ ﺣﺠّﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺰﺑﺎﻥ
آﻧﻬﺎ،هرچه ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺣﺠّﺖﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺪﺭﻙ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺮﺩّ ،ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﻗﺎﺑل ﺪﺭک
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻔﮑﺮ
ﻭﺗﺼﻮّﺭ
ﻭﻋﻘﻴﺪه ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺣﺠّﺖ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
همه ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﺩه ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﺍلاّ
ﺩﺭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻳﻨﺎﻥ) ﺻﻮﺭﺕ
الهی اﺳﺖ،ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺩﺭ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
الهی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
أﮔﺮ ﻓﻘﻄ ﺒﻴک
ﻤﻮﻯ ﺘﻥ آﻬﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﮐﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﺍﻧﺪکی
اﺯﻭﺟﻮﺩ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل الهی
ﻤﺘﻮﺳل ﺸﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯﺴﻠﻮک
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺠﻤﻠﻪ ﺍﺧﻴﺮ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻلی
اﺯﺣﺪﻳث ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻘﺎﺋﻢ ،ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﻳﺪه ﻭﻗﻴﻤﺘﻬﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻣﺘﻮﺳل
ﻮﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩه،
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺣﺠّﺖ ﺍلهی
ﻮﺣﺠّﺖ
الإسلام ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ
أﮐﺒﺮ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺪﺭک ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺣﺠﺖ ﻭﻗﺎﺑل
اﺳﺘﻨﺎﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﻗل ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ونه هر
آخوند
بیبسواد و پر
عقده گناه که حجّت
الاسلام
خوانده شود.

حدیث 119 - ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ183
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
اﻥّ اولی
اﻟﻨﺎس
ﺑﺎﻟﺄﻧﺒﻴاء
أﻋﻠﻤﻬﻢ (
أﻋﻤﻠﻬﻢ) ﺑﻤﺎ
ﺟﺎءﻮﺍ ﺑﻪ،
ﺍﻥّ أﻭلی ﺍﻟﻨﺎس
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ،ﺍﻟﺬﻳﻥ
اﺗﺒّﻌﻮه ﻭﻫﺬﺍ
ﺍﻟﻨبی
ﻮﺍﻟﺬﻳﻥ
ﺁﻣﻨﻮﺍ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
ﻭ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﻤﺮﺩﻣان
ﺒأنبیا ﮐﺴﺎنی
هستند، ﮐﻪ ﺍﺯ
آﻧﭽﻪ آﻧﻬﺎ
آﻭﺭﺩﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻋﺎﻣل ﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭقرآن گفته
ﺍﺳﺖ،
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم
ﺒﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻧﻬﺎئی
هستند،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﺘﺒﻌﻴّﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﻳﻥﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺰﺩ
ﺷﻤﺎ ﮐﺴﺎنی
ﺒﻮﻯ
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
اﻳﻤﺎﻥ
آﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ عمل
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. (ﺍﻭلی
الناس)حقّ
ﺘﻘﺪّم ﺪﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺒﺮخی
ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺩﺭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺍﮔﺎهی ﺴﻠﻮکی
ﺮﻭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
هستند. ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
الهی ﻮﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺨﻮﺩ
را ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
أﻭﻟﻮﻳﺖ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻮحقّ
ﺘﻘﺪّم ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩه ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم کشف
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺠﺪﻳﺪ
ﻭقُرّه ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﻠﺎم
ﻘﺮّه ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﮐﺸﻔﻴﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ (ﺩﻭقُرّه
ﺍ ﻭﻳﺎ همان قرآن)
ﺷﺮح ﺤﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺷﺮح
ﺴﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺪﻭ قُرّه
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. گرچه
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒلی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ قرآن
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻳﺎﺩ
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧد
ﺭﻭﺣﺎنی
ﺰﺭﺩﺷﺖ،ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه ﭼﻬﺎﺭم
ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی است . ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺗﺒﻌﻴﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
علم ﺴﻠﻮک
آﻧﻬﺎ، ﻭ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺗﺎبع
ﺪﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
توسّل آﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻪ ﮔﺮﻭه
ﻫﺎﻯ ﻘﺪﻳم
ﺴﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﺮﺩ که أهل
کتاب وسلوک
اند، ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﻴﻤﻥ ﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩ، ﻭﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ(ﻗﻮم
ﺘُﺒّﻊ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌنی
اﺯ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
وسائط الهی
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
أﺟﺪﺍﺩ ﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ، ﻗﺒل
اﺯﻫﺠﺮﺕ
ﺑﻤﮑﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﻤل
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺣﺘ
ی گذﺷﺘﮕﺎﻥ
آﻧﻬﺎ آﺭﻳﺎئی
ﺸﺪه ﻭﺍﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻧﮋﺍﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻴﻴﻤﻥ ﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻴﻥ اﻟﻤﻠلی
ﺒﺎﺯﺭﮔﺎنی
ﺠﻬﺎﻥ ﺒﻮﺩ،
ﻭﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺍﺯﺍﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺴﺎﺳﺎنی ﻮ
ﻣُﻐﻬﺎﻯ(
ﻣﻐﻮس ﻭﻣﺠﻮس )
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﮑﻨﺠﻪ می
دﺍﺩﻧﺪ،ﻭ ﻧﻘﺶ
مُلّاهاﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﻃﻠﺐ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺩﻭﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺣتی
ﺒﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺍﺳﻠﺎم
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
کرﺩﻧﺪ ﻭﻓﺎﺗﺤﺎﻥ
أﺻلی ﺠﺒﻬﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
اﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﺴﺎنی
هم که ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
آﻭﺭﺩﻧﺪ ﻳﻌنی
اﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ حقّ
ﻮﺟﺪﻳﺪ
ﺑوﺪﻧﺪ ﻭ
ﻧﺪﻳﺪه ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬیی
ﺒﺎ ﻭﻯﺴﻠﻮک
کرﺩﻧﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻧﺪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
آﻭﺭﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻴﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺍﻭم کرﺩﻥ
ﺒﻌﺪﻯ ﻮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺗﺼﺪﻳق ﻘﺒلی
اﺳﺖ. حقّ
ﻮﺍﺑﺴﺘگی ﻮ
ﺍﻭﻟﻮﻳﺖ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ
عاﻣل ﻮﻋﺎﻟم
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﻭﻣﺤﻤﺪ و (ﺳﻴّﺪ
ﺷﺪﻥ) ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺎﻧﺸﻴنی اﻭ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ و نه
حکومت سیاسی
کردن . ﮐﻪﺍﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯ
ﻣﺘﻌﻠق ﺒﺎﻳﻥ
کسانی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻭم کرﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻭﺳﭙس ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺘﺼﺪﻳق
پیامبر ﺑﺎ
ﻋﻴﻥ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭﮐﺎﻣل الهی ﺸﺪﻧﺪ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ ﺴﻴﺎسی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه هم
ﻤﻨﺼﻴﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻧﺸﺪه ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫند ﺷﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﻨﺎم
آﻧﺎﻥ ﺒﺠﺎئی
ﺮﺳﻴﺪ،که ﺩﺭ
ﻗﺪﻳم ﻮکه ﺩﺭﻋﺼﺮﺣﺎﺿﺮ،ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﻭغ ﺰﻧﺎﻥ
ﺒﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم اﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
میباشند.

حدیث 120- ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺧﻴﺮ ﭼﻴﺴﺖ(ﺝ۱ﺹ183ﺑﺤﺎﺭ)ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ ﻠﻴس
ﺍﻟﺨﻴﺮ،ﺍﻥ
ﻴﮑثرﻣﺎﻟک اﻭ
ﻭﻟﺪﻙ، ﻭ ﻟﮑﻥ
اﻟﺨﻴﺮ ﺍﻥ
ﻴﮑثرﻋﻠﻤک ﻮ
ﻳﻌﻈم ﺣﻠﻤک ﺨﻴﺮ
ﻭﺧﻮبی آﻥ
ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎل
ﻮﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻴﺮﻭﮐثرﺕﻋﻠم
ﺘﻮ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻥﺤﻠم
ﻮﺻﺒﺮ ﺗﻮ
میباشد. ﺧﻴﺮ
ﻧﻴکی اﺳﺖ ﻭ
ﺧﻮﺑﻰ،
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﻮ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮع اﻧﺴﺎنی
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻴﺮ
ﻭﻋﻘل ﻮﻋﻠم همگی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﻭﺭه ﺗﻘﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻟﻔﻈ علم
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻏﻀﺐ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ ﺴنی
ﻮﺧﻠﻔﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰﻣﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﮐلّ
ﻮﻋاء ﻴﻀﻴق
ﺒﻤﺎ ﺟﻌل ﻔﻴﻪ،
ﺍلاّ ﻭﻋاء
اﻟﻌﻠﻢ،
ﻓﺄﻧّﻪ ﻳﺘّسع
هر ﻇﺮفی از
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺘﻨگ ﻤﻴﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ، ﻣﮕﺮ (ﻇﺮﻑ
ﻋﻠﻢ) ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﺘﻠﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ نیز
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻇﺮﻑ
ﻋﻠم ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭح
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺟﺎﻯ ﺘﻨﮕﻰ ﻫم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﺴﺘگی ﻤﻐﺰ،
ﻭﺿﻌﻒ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﻓﻘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ علم ﺴﻠﻮکی
ﻮﻋﻠم ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
گرﺩﺩ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﮐﻤﺎل
اﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻘلی
هرﮔﺰ ﺳﻴﺮﺍبی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﭘﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌنی
ﺨﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﺨﺴﺘگی
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ هرچه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﺳﻌﺖ
ﺩﻳﺪ
ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻫﻤﻪ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭآﻳﻨﺪه
ﺑﻴﻨﻰ،ﻭﺣتی
ﭙﻴﺶﮔﻮئی
ﻤﺸﺨﺺ ﻭﻣﻌﻴﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 0121- ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 182ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: اﻥّ
هذه ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ
ﺗﻤﻠک ﻤﺎ ﺗﻤلّ
اﻟﺄﺑﺪﺍﻥ،
ﻓﺄﺑﺘﻐﻮﺍ
ﻟﻬﺎ ﻃﺮﺍﺋﻒ
ﺍﻟﺤﮑمة ﻗﻠﺐ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺠﺴم
اﻧﺴﺎﻥ ﺨﺴﺘﻪ
ﻭﻣﻠﻮل
ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﭘس سعی
کنید ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎئی
آﻧﺮﺍ ﺭﺍﺣﺖ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. (ﻗﻠﺐ)
ﻓﮑﺮ ﻭﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪگی
ﻨﻴﺰﺳﻴﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺣﻴﺮﺕ ﺯﺩه ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ
آﺭﺍﻣﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﮐﺎﺭﺵ
ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﻮﺧﻮﺩﮐشی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺣﮑﻤتی
ﺒﻴﺎﺑﺪ،ﻭ
ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ ﻋﻘلی
ﺒﺠﻮﻳﺪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺭﺍم ﻮ
ﺭﺍﺣﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﮑﻤﺖ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻨﺎﺏ ﺧﺪﺍ،
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻋﺎﺭﻓﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﻭلی آﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﻗﻠﺐ
ﺍﺻلی ﺮﺍ ﺍﺭﺍم
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭ
ﺍﻳﻦ ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﻘﻠﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻠم ﺴﻠﻮکی
ﻮﺍﮔﺎهی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺑﻌﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
(ﻃﺮﻳﻒ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ)
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ عقلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
غذﺍﻯ ﺮﻭح کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺭﺯريال
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

0122
حدیث-
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ182 بحار)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻤﻨﻬﻮﻣﺎﻥ
لا ﻳﺸﺒﻌﺎﻥ،
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠم ﻮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻧﻴﺎ،
ﻓﺄﻣّﺎ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻌﻠم
ﻓﻴﺰﺩﺍﺩ ﺭضی اﻟﺮﺣﻤﺎﻥ،
ﻭﺍﻣّﺎ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ،
ﻓﻴﺘﻤﺎﺩﻯ فی
اﻟﻄﻐﻴﺎﻥ ﺪﻭﮐس ﻫﺮﮔﺰ
ﺳﻴﺮ ﺍﺯ ﻃﻠﺐ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻳکی
ﻄﺎﻟﺐﻋﻠم ﻮﻳکی
ﻄﺎﻟﺐ ﺩﻧﻴﺎ. ﺍﻣﺎ
ﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
ﺒﺮﺿﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍلهی
ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎ ﺣﺮﺹ ﺧﻮﺩ
ﺑﻪ ﻃﻐﻴﺎﻥ علیه
ﺧﺪﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﻴﺮﺍبی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﺷﻮق
ﺴﻠﻮﮐﺶ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﻋﻘﻴﺪه ﺍﺵ
ﺑﺎﻳﻨﺪه ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻴﺎﺑﺪ ،ﺑﺎﺯ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﻔﺮﻣﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭ ﺩﻭم
ﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃمی
ﺪﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭل
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒرسد . ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ بار
ﺩﻭم ﺨﻮﺩﻡ،
ﻣﺎﺩﺭﮐلّ هستی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﺰﻳﻨﺐ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩﻡ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒقه اﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩه ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﻴﺪ. (ﺭﺿﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ)
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻋﻘلی کاﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯاﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪه ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺍﻣﺎﺩه ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند،ﮐﻪ(ﺗﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﻃﻐﻴﺎﻥ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻳﻌنی
ﺒﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻃﻐﻴﺎﻥﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﺪم ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ،
ﻭﻣﺪﺕﻫﺎﻯ
ﻤﺪﻳﺪﻯ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﺧﺪﺍﺷﻨﺎسی
ﺒﻤﻌنی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﺗﻤﺪﻳﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ را
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 0123-
ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﻧﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ180
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: إﻥّ اﻟﻌﺒﺪ
ﺍﺫﺍ ﺧﺮج فی
ﻄﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠﻢ،
ﻧﺎﺩﺍه ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭﺟلّ ﻤﻥ
ﻔﻮق اﻟﻌﺮﺵ،
ﻣﺮﺣﺒﺎ ﺑک ﻴﺎ
ﻋﺒﺪﻯ،
ﺃﺗﺪﺭﻯ أﻯ
ﻤﻨﺰلة ﺗﻄﻠﺐ،
ﻭﺍﻯ ﺪﺭجة
ﺗﺮﻭﻡ؟ ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮐﻪ
ﺑﻨﺪه ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻤﺨﺎﺭج
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺧﻮﺵ آﻣﺪﻯ أﻯ
ﭙﺮﺳﺘﻨﺪه ﻣﻦ،آﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍنی ﭽﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﻣﻨﺰﻟتی ﺮﺍ
ﻣﻴﺠﻮﺋﻰ، وچه ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻰ؟
ﻋﺒﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺟﺮﺍﻯ
آﻣﺮ ﺍﺯلی اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ،
ﺭﻭشی ﭽﻮﻥ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺧﺮﻭج
اﺯﺧﺎﻧﻪ ﻳﺎ
ﻫﺠﺮﺕ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺸﺨصی
ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻮﮔﺬﺷﺘﻪ بشری
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺷﺪ. ﻃﻠﺐﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺰ،ﻫﻤﺎﻥ
علم ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺟﺴﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﺭه ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی آﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻮﺳﻮم ﺒﻨﺎم
ﭙﻨج ﺘﻥ آل عبا ،
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ پنجم
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﻘﺮّه ﻗﺎﺋﻢ
کیان خورّه
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪه ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﺍﻟﻠﻪ)
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ عرﺵ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
عرﺵ ﺭﺍ ﻭﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
عرﺵ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﺏّ اﻟﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ که ﻣﻠﺎﺋک
گوﻧﻪ ﻭﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴﻢ
ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﻋﻘل ﺪﺭﺟﺴم
ﻮﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘل
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻨﻮع
ﻘﺒل اﺯ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺪﺍﻯ الهی
ﺰﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﺗﻤﺎمی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﭼﻨﻴﻥ ﺨﻮﺵ
آﻣﺪﻯ
ﺮﺍﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺳﻠﻮک ﻮﻯ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍه ﮐﻪ
ﺑﻌﺸق
ﻮﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺴﺘگی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺸﻮﻳق ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﺗﻮ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻤﻴﺪﺍنی
ﭽﻪ ﻫﺴتی
ﻮﮐﺠﺎ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺭﻓﺖ وچه ﺧﻮﺍهی
ﺸﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻯﺴﺮﺍﭘﺎ
ﮔﻨﺎه ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻧﻔس أمّاره
، ﻗﺼﺪ ﻣﻘﺎم
ﻮﻣﻨﺰﻟتی ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭙﺎکی
ﻨﻔس ﻭ ﺑﺎ ﺭﻭح
اﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘل کُلّی
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
علم ﻠﺪﻧّﻰ،
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻨﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻥﻤﻘﺎم
ﺮﺟﻌﺖ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍه ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. (ﻣﻨﺰﻟﺖ)
ﻣﻘﺎم اﺳﺖ
ﻭﻣﺤل ﻨﺰﻭل
ﻮﻣﻬﻤﺎﻥ ﺸﺪﻥ
ﻮﺍﻗﺎﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﻮﺗﻮﻗﻒ
ﻣﻮﻗﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻤﻨﺎﺯل ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭ
آﻧﻬﺎ ﻣﻮﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
رﺳﻴﺪه ﺷﻮﺩ. ﻣﻨﺰل
ﻤﺤل إﻗﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺋم ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم اﺳﺖ،ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ، ﺗﺎ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻨﺮﻓﺘﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺼﻌﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻪ و پلّه
ﺍﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ نور تجلی
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ آﻥ ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮ، ﻗﻄﻌﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
کیفی
ﻮﮔﻮﻧﻪﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺿﻴح
ﺒﻴﺸﺘﺮﺩﺭﺑﺎﺭه
ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺎم
ﻮﺩﺭﺟﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻛﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﻀﺎهی
ﻤﻠﺎﺋﮑتی
اﻟﻤﻘﺮﺑّﻴﻦ،
ﻟﺘﮑﻮﻥ ﻠﻬم
ﻘﺮﻳﻨﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺎم ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺸﺪﻥ ﻮ
این همانی یافتن
و ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﻣﻘﺎم
ﺒﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻘﺮّﺏ ﻣﻥ
هستند. ﺗﺎ ﺑﺎ
آﻧﻬﺎ ﻗَﺮﻳﻥ ﻮﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
گرﺩﻯ ﻮﻫﻤﻘﺮّه
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻰ. (ﻣﻠﺎﺋﻚ)
ﺍﻟﻬﻯﻤﻌﺎنی
ﻤﺨﺘﻠﻒﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩر عوالم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩه
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻧﺪ،
ﻭﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺯﻳﺮﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵرَحِمان
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ خود
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎنی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻛی ﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻮﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ، ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ کرﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥاﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هستند،ﮐﻪ
ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐُﺮه ﺯﻣﻴﻥ
هوﻳﺪﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮ،
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺎﺩل ﻮ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻃﻔل
آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯﺳﻮم
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺤﺮﻑ ﻋﻘلی
ﻮﻋﻠمی ﻮ
ﺍﺣﺴﺎسی آﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ آﺧﺮﻳﻥ
ﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
کلام ﻨﻮع ﺒﺸﺮ،آﻧﻬم
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﺗﺼﺎﻝ
عقلی ﻮﺍﺣﺴﺎسی
ﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮ،
ﺑﺎ ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻔﻬﻮﻡ (ﻋﺸق
ﻮ ﺭﺣﻤﺖ رَحِمانی)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎﻓت
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺰﻣﻴﻨﻪ
آﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻋﺸق ﻮﺭﺣﻤﺖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﺼﻔﺖ
ﻭﮐﻤﺎل آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ،آﻧﻬم
ﺪﺭ 400 ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺷﺘﺮﺍک آﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ (ﻧﻮع
ﻔﻮق وبرتر از
نوع ﻔﻮق ﺒﺸﺮ)ﺍﺳﺖ.
ﺗﻮﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻔﺼل
ﺮﺍ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻤﺠﻤل ﺒﺪﺍﻥ. ﻗﺮﻳﻦ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺸﺪﻥ،ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
آﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮّه ﻫﺎﻯ
تجلی ﺍلهی
گرﺩﻳﺪﻥ اﺳﺖ. ﺑﻌﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ: ﻟﺄﺑﻠﻐنّ
ﻤﺮﺍﺩﻙ،
ﻭﻟﺄﻭﺻﻠﻨّک
ﺒﺤﺎﺟﺘک ﭙس
ﻣﻄﻤئن ﺒﺎﺵ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺩ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻢ. ﻭﺑﺤﺎﺟﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺕ ﻣﻴﺒﺮﻡ. ﻣﻨﻄقی
هم ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﻠﺐﻋﻠم
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻓقهی
ﻮحتی ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﮐسی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻀﻤﺎﻧﺘﻬﺎئی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
ﻳﺎﻋﻠم
آﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ)
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯعوالم
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳؤال
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ(ﻣﻌﺎﺩل
ﻤﻠﺎﺋﻚ)
ﻭﻗﺮﻳﻥ آﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻥ ﭽﻴﺴﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ
ﭘﺎسخ ﻤﻴﺪﻫﺪ: أما
ﺳﻤﻌﺖ ﻗﻮل الله
ﻋﺰّ ﻭ ﺟﻞّ،
ﺷﻬﺪﺍﻟﻠﻪ،
ﺍﻧّﻪ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ،
ﻭﺍﻟﻤﻠﺎﺋگة ﻭ
ﺍﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﻌﻠم
ﻘﺎﺋﻤﺎ
ﺑﺎﻟﻘﺴﻂ، ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ
ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ
ﺍﻟﺤﮑﻴم ﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻥ آﻳﻪ ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﻴﺪه اﻯ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰﺍﻭ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ،
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
علم که ﻣﺸﻐﻮل
ﺒﺘﻌﻠﻴم
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند، ﺍﻟﻪ
ﻭرﺏّ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻯ
الله ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮﻣﺮبّی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻧﻴﺰﺧﻮﺩ ﺭﺏّ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪه ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻥ
آﻳﻪ ﺩﻭ ﻣﻌنی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻳکی
ﺨﺪﺍ ﮔﻮﺍه ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﺍﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﻌﻠم که ﺟﺰ
ﺧﺪاوند ﺧﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺨﺪﺍ ﮔﻮﺍه ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺴﻪ
ﺭﺏّ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺍﻟﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻭﻗﺒﻠﻪﻫﺎ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
هستی ﻮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺑﺎﻃل
هستند. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺏ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هستند،
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺮﻭح ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺩﻳﺪه
ﺩل ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺮؤﻴﺖ ﺳﺎﻟک
أﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﺠﺰ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﺗﻮجّهی ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺣﺎﻝ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺤﺎل ﺨﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩه ﺍﻧﺪ. ﮔﺮﻭه
ﺳﻮم
ﺮﺏّﻫﺎﻯﻤﺮﺑّﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ علم ﺴﻠﻮک
الهی هستند. ﻳﻌنی
ﺪﺍﺭﺍﻯ آﮔﺎهی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺭه ﺭﻓﺘﻪ
ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
علم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
عقل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
الهی
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻧﻬﻢ
ﮐﺎﻣﻠﺎنی که ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺸﻐﻮل ﻮﻗﺎﺋم
ﺒﻘﺴﻄ
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هستند،
ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﻗﻴﺎم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ.

ﻔﺒﺪﺃ
ﺑﻨﻔﺴﻪ، ﻭ
ثنّی
ﺒﻤﻠﺎﺋﮑﺘﻪ
ﻭثلّث ﺑﺎﻭﻟﻯ
اﻟﻌﻠﻢ،
ﺍﻟﺬﻳﻥ هم
ﻘﺮناء
ﻣﻠﺎﺋﮑﺘﻪ. ﻭ
ﺳﻴّﺪﻫم ﻤﺤﻤﺪ(ﺹ)
ﻭثاﻧﻴﻬم علی (ﻉ)
ﻭثالثهما
أﻫﻠﻪ
ﻭﺍﺣﻘّﻬم
ﺑﻤﺮﺗﺒﺘﻪ
ﺑﻌﺪه ﺍﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ
ﺍﻳﻪ ﺭﺍ
ﺗﻮﺿﻴح
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺍﻏﺎﺯﮐﺮﺩ. ﻭﺳﭙس
ﺍﺯﻣﻠﺎﺋک
ﻮﺳﻮم اﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
علم ﻴﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻮﺍه
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺷﺎﻫﺪ. ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
علم کسانی
هستند
ﮐﻪﻗﺮﻳﻨﻪ
ﻣﻠﺎﺋک ﺸﺪﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺎﺩل
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﻮﻫم ﺤﺎل ﻮﻫم
عقل ﻮﮐﻤﺎل
صفاتی آﻧﻬﺎ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻌنی أﻧﺎ ﺍحقّ
ﺤﻠّﺎج اﺳﺖ. ﻭلی
ﻄﺒﻌﺎ ﻣﻠﺎﺋﻚ،
ﻣﻘﺮّﺏ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻧﻪ
ﻗﺮﻳﻥ الله . ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥﻤﻠﺎﺋک ﭽﻪﺭﺳﺪ،
ﺑﺎﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﻌﻠم که ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎل
ﺒﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق الله ،
ﺩﺭ(ﻋﺎﻟم
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ و
یونیورس ﻋﺪم
ﻤﺎ ﺳﻮﺍه )
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺴّﺠﺎﺩ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ اﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﻌﻠم ﺴﻴّﺪ
ﻭ آﻗﺎ ﺑﻮﺩه ،
ﻭﺭﻫﺒﺮﺷﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺑﻌﺪﻯ
آﻧﻬﺎعلیّ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،
ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺸﺮﻧﻮﺑﺖ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎعلیّ
أﻭﻟﻴﻥ ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻋﻤل کرﺩ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﻮﺩه ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﺍﺻل
الهی ﺒﺮﻭﺵ
ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ اولی
العزم وکاشف
قرّه برتر
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸوﺪ. ﻭ
ﺟﺴﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ کاﻣل
اﻭ ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺪﺭﻧﻪﺳﺎﻟگی
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ
ﺷﺮﻭع کرد،
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ پس
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺷﺪ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
مرتضوی اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻧﺎم علی
ﻮﻣﺮﺗﻀی ﺒﺮ
ﺍو گذﺍﺭﺩه ﺷﺪه
. ﻭﺿﻤﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ آل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺁل عبا
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﮔﺮﻭه ﺳﻮم أﻫل
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ،
ﺍﺯ ﺳﻴّﺪﺍﻥ
ﻮﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
هستند. (ﺳﻴّﺪ)
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎنی علی
ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ أﮐثرﺍ
ﺑﺎﺑﺪﺍﻥ
ﺒﻨﺸﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮّﺕ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
پدرﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮخی اﺯ
آﻧﻬﺎ، ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎنی که ﺩﺭ
ﺟﺴم اﺯﺍﻭﻟﺎﺩ
علی ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ،ﻭلی
ﺒﺸﻬﻮﺩ فاطمی
و مرتضوی و
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻭﻫم
ﻤﻌﺎﺩل ﺤَﺴَﻨﻴﻥ
ﻮﻧﻴﺰ ﺳﻴّﺪ ﻭ
آﻗﺎ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻫل
ﻮﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻤﺼﻄفی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
در ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﺮﺍﺳم منّا
أهل البیت ﺷﺪﻥ
ﺴﺎﻟک انجام
میگیرد . ﺍﻫل
ﻤﺤﻤﺪ ﻳﺎ آل اﻭ،
ﻧﻪﻓﻘﻄ
ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ مانند عائشه
و أبوبکر ﮐﻪ
ﻣﻬم ﻨمی
ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ تنها
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ رَحِمان
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤُﺴﻴنی ﻮﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
محبوب
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
میباشند. ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻫل ﻤﺤﻤﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻥ ﻮﻣُﺤقّ
ﺘﺮﻳﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﻘﺎم
ﻮﻣﻨﺰﻟﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ ﻭعلیّ
هستند. ﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺑﺨﻮبی
ﺮﻭﺷﻥﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ(ﺧﺮﻭج
ﺒﺮﺍﻯ علم ﺳﺎﺩه
ﺍﻯ) اﻳﻥ
ﭽﻨﻴنی ﻨﻴﺴﺖ،ﺣتی
اﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﺑﺮﺍﻯ علم از
خانه ﺧﺎﺭج
گرﺩﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺮﻭج ﻮﻫﺠﺮﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺴﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻠﺎﺋک ﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﺤﻘﺎﻧﻴتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭعلیّ
کسب ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﮑﺘبی
هم ﻨﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﮐﻪﺧﺮﻭج
اﺯﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ علم
کنند. . ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ثُمّ أﻧﺘم
ﻤﻌﺎﺷﺮ ﺍﻟشیعة
،ﺍﻟﻌﻠﻤاء
ﺒﻌﻠﻤﻨﺎ،
ﺗﺄﻭّﻟﻮﻥﻤﻘﺮﻭﻧﻮﻥ
ﺒﻨﺎ ﻭ
ﺑﻤﻠﺎﺋکة الله
ﺍﻟﻤﻘﺮّﺑﻴﻥ ﻮﺳﭙس
ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺴﻪ ﮔﺎﻧﻪ،
ﺷﻤﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
هستید،
ﮐﻪﻋﺎﻟم بعلم
ﻤﺎ شده ﺑﺎﺷﻴﺪ،
ﻭ ﺗﺄﻭﻳل
ومتوسّل
سلوکی بما ﻭ
ﻗﺮﻳﻨﻪ ﻣﺎ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻭﻋﺘﺮﺕ و
خویشان محمد
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎ ﺷﻌﺎع
أﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ
ﻮﺍﺑﺴﺘگی
ﺒﮕﺮﻭه ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻣﺬﻫﺐ شیعه
ﺷﺪه ﺍند ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
مذاهب ﺷﻴﻌﻪ
ﺩه ﻫﺎ ﻓﺮﻗﻪ
ﺷﺪه ﺍﻧﺪ، ﻭحقّ
ﺒﻴﻥ آﻧﻬﺎ ﮔُم
ﺸﺪه ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻌﺎع ﺪﺍﺭﺍﻥ
أنوار تجلیات
ﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ،
آغاز از شهود
نخستین حسینی
کامل الهی
بمعرفی
خداوند ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺒﺎﺷند. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،ﺍﻫل
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺍﻭﺭﺩه ﺍﺳﺖ
که چون دیگر
کاملان محمدی
اُمّی وامام . ﻭ
ﺳﭙس ﮔﺮﻭه ﭼﻬﺎﺭم
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ سالک که
ﻋﺎﻟم ﻮﺍﺻل
ﺪﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻘﺎم
ﺤُﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
(ﺭﺟﻌﺖ ﺣﺴﻴنی)
ﻨﻤﻮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﻪ ۳۱۳
ﻧﻔﺮﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
همیشه ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ اﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻘﺒلی
اﻭﺭﺍ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻌﺮفی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
موفّق ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺪﺍﻥ ﺸﻬﻮﺩ
یگانه ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ زنذه
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻔﻘﻄ ﻴکی ﻤﻘﺎم
ﺤَﺴَﻨﻰ،ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻴک که
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻴﻌﻪعلیّ
ﻤﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩه ﺑﻮﺩند
ﻧﻬﻴﺐ ﺯﺩ
ﮐﻪﺷﻴﻌﻪ ﻓﻘﻄ
ﺸﻌﺎع ﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﻭ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭﺍقعی و
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
بمراتب شهود
الهی هستند . ﻭﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻨﻴﺰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪﻯ
دارای پیر
حسینی از
آغازگران تشیّع
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗبی اﺯ
أهل ﭘﻨج تن آل
عبا ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪه چون
شیعه فاطمه
وشیبعه علی و
شیعه محمد که دارنده
این تجلیات
پنج تن را
دارند ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺩﻳﮕﺮﺷﻴﻌﻴﺎﻥاﺯﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻓﺮﻗﻪﺍﻯ که ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺣتی
مُلاّ ﻭ
ﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻓﻘﻴﻪ ﻫم که ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻨج تن
ﺮﺍﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ششم وکلاس
آخر ئ تربیت
نوع بشری او
را ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺷﻌﺎع آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺍﺻل ﺤتی مسلمان
ﺸﻴﻌﻪﻫم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺳﺘّﻯ
ها ﮐﻪ ﺳُﻨّﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺮﺍﻋﻤل ﻨﮑﻨﻨﺪ،
مسلمان سنّی
هم نیستند که ولایت
علی در شهود
مرتضوی که ارم
را ندارند که مسلمان
سنّی هم
نیستند. مسلمان
باید شیعه علی
در شهود
مرتضوی و
مسلمان سنّی
در شهود پنجم
مصطفوی باشند.
امام ﺴّﺠﺎﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻋﻠﻤﺎئی که ﺗأﻭﻳل
ﺒﻤﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻳﻌنی ﺒﻤﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
نخستین
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻭﺭﻭﺵﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺍﺭﻧﺪ دارای
علم سلوک هستند.
. ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ،
إﻣﺎم ﺴﺠّﺎﺩ
ﻭﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ
امام عسکری
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻈﻬﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪه علنی
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻝﺗﻤﺮﮐﺰﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﺎﻭﻳل کرﺩه ﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﭘس
ﺍﺯﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ،
ﺍﻣﺎﻣﻬﺎﻯﺰﻣﺎﻥ
غاﻳﺐ ﺑﻮﺩه ،ﻳﻌنی
ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
بتن وعنوان
امام زمان
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ بوده ،
ﻭﻓﻘﻄ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
موففق و صادق
ﺍﺯﻃﺮﻳق کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤُﺴﻴﻨﻰ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭم امام
ﺰﻣﺎن خود
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤَﺴَنی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﺗﺎﻭﻳﻞ)
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ
ﺍﻭل اﺳﺖ، ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﺻل ﻮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ راه
محمد وولایتهای
پنچگانه اولی
العزم های قبل
از محمد ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﻭﻳل
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺻﺤﺒﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺪﺭﮐﻠﺎﻡ
ﻭﺣﮑﻤﺖمیباشد.
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
عالم الهی
تنها قابل توسّل
عبادی و هدایت
گیری برای
لقای تجلیات
الهی میباشد. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎملان
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
بخلق با مرگ قبل
از مرگ و با
شهود ششم نور قائم
ﺨﻮﺩ ﻗﺎﻟﺐ
ﺗُﻬی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖو
تولد دوم مقدّس
خود ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴنی
ﺸﺪه ، ﻭﺑﺎﺻل
عضویّت در
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ خود
ﺳﺎﻗﻪﺍﻯ تازه
در ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
از أرل تا أبد ﻣﻴﺸوند
ﻭ ﻣﻘﺮﻭﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺎ ﻣﺎ ،ﺩﺭﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ، ﻳﻌنی
ﻤﻘﺮﻭﻥ
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻥ و د
ارای کمال ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻘﺎم آﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤگی ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم و عرش رَحِمان
هستند. ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
فصول ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻈﺎﻫﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻘﺮﻭﻥ ﺒﻤﺎ
ﻳﻌنی ﺒﻘﺮّه ﻣﺎﺭﺳﻴﺪه
ﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﻮﻫﻤگی
ﻘﺮﻳﻨﻪ
ﻭﻣﻌﺎﺩل
ﻮﻗﺮﻳﻥ ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻦ،
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ (ﻗﺮﻭﻥ
وکراون ﻮﺗﺎﺝ
و فرّ و فروهر
ﭘﺎﺩﺷﺎ هی
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺎﺩل
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﻤﻠﺎﺋک
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:

ﺸﻬﺪاء
لله ﺑﺘﻮﺣﻴﺪه ﻭﻋﺪﻟﻪ
ﻭﮐﺮﻣﻪ ﻭﺟﻮﺩه
، ﻗﺎﻃﻌﻮﻥ
ﻠﻤﻌﺎﺫﻳﺮ
ﺍﻟﻤﻌﺎﻧﺪﻳﻥ
ﻤﻥ إمائه ﻭﻋﺒﻴﺪه
ﺯﻳﺮﺍﺷﻤﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
اﻟﻬﻰ
وگواهانی ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﻋﺪل
ﻮﮐﺮﺍﻣﺖ الهی
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﻭ
ﺷﻤﺎﺭﺍه ﺭﺍ
ﺑﺮﻋﺬﺭ ﺗﺮﺍشی
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
می ﺒﻨﺪﻳﺪ. (ﺷﻬﺪاء
الله ) ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﺪ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ گوﺍهی
ﺰﺑﺎنی
ﻤﻴﺪﻫﻴﺪ. گرچه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ بدیگران
مستعدّ راه الهی
ﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
محمد و علیّ و
اولیای الهی
راست گفته اند
و ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ویگانه شدن و
صمدیّت ﻭ نیز
به ﻋﺪل
ﻮﮐﺮمات و د
اده های خدا
ﺭﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
کاملان
ﻤﺤﻤﺪﻯ محمد
ها و علیّ های زنده
تازه ای هستند،ﮐﻪﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍلهی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯﺗﻮﺣﻴﺪ ﺻﻔﺎﺗﻰ،
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ و
یگانه شدن
ﺑﺎﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، بشری
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
یافتن الهی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻋﺮش رَحِمان
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻫﺎﻯ لازم
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ و
توسّل و هدایت
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ،
ﻭﻗﺮﻳﻥ
ﻮﻣﻌﺎﺩل اﻭ
نیزﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖّ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ الله
ﻣﻄﻠق ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺤقی که ﺑﺮﺍﻯﺒﺸﺮﻣﻴﺴّﺮﺍﺳﺖ،ﺗﺎﺑﺪﺍﻥ
ﺘﮑﺎﻣل
ﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻋﺪل الهی
ﻨﻴﺰﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﻭﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﻋﺪه ﺩﺍﺩه ،ﭼﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻴﺪ ﺑﻴﻤﻪ
الهی ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ،
ﻭ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ،ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭ ﺟﻬﻨم
ﺒﺮﺷﻤﺎ ﺣﺮﺍم
اﺳﺖ. ﺣتی
اﮔﺮﮔﻨﺎهی در
ﻤﻌﻴﺎﺭ ﺳﺎﺑق
بکنید. ﺟﻮﺩ
ﻭﮐﺮم ﻮﺑﺨﺸﺶ
ﺍلهی ﻨﻴﺰ،ﺩﺭﮐﺴﺐﻋﻘل
کُلّی ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی اﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻤﻮﻓﻖ،ﺑﺎ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺎﻗﺎم ﺼﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪه ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺪﺭﺍﻣﺮﺳﻠﻮﻙ
سالکان خود ،ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺮّﻑ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
سالکان
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﻋﺎﻯ اﻭ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺷﻤﺎﻫﺴﺘﻴﺪ
ﮐﻪﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻣﻌﺎﻧﺪﻳﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺣﻘﺎﻧّﻴﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘس
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ میکنید
. ﻭﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﻟﺰﻭم
آن ﻮ
ﻧﻴﺰﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﻭﻫمی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺸﻤﺎﻋﻤل
کرﺩﻳﺪ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ آﻣﺪﻳﺪ
ﻭﮔﻮﺍه ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺸﺪﻳﺪ،ﭘس
ﭘﺎسخ
ﻤﻌﺎﻧﺪﻳﻥ ﺮﺍ
ﻫﻢﻣﻴﺪﻫﻴﺪ. که
(إماء اوم
کننده ﻮکه ﻋﺒﻴﺪسالک
وکامل ،ﻳﻌنی
ﭽﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
کنیزﺍﻟﻬﻰ،وچه
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻤﺮﺩ. ﻭلی
ﺒﻤﻌنی ﺪﺭﺳﺖ
ﺗﺮ،که ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻥ
غیرﻭﻟﺎﻳﺖ
الهی ،یا بد
دینان قشری ، وچه
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ و
بی دینان ،گرچه
باز ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮق ﺎلهی
هستند. ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﮔﺮﻭه ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ (ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭقُرّه ﮔﻴﺮﻯ)
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
که ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺪﻳﺪﻧﺪ
ﻭﺍﺯ ﻣﺤل بی
ﺨﺒﺮﻯ ﺍﺯﺍﻥ
عوالم
ﺼﺤﺒﺖﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
و بقول درویشی
قشری ها علی
را در تاریکی
تصوّر میکنند.
امام سجّاد
ادامه میدهد – ﻔﻨﻌم
اﻟﺮﺃﻯ لأﻧﻔﺴﮑم
ﺮﺃﻳﺘﻢ، ﻭﻧﻌم
اﻟﺤﻈ اﻟﺠﺰﻳل
إﺧﺘﺮﺗﻢ، ﻭ
ﺑأﺷﺮﻑ
ﺍﻟﺴﻌﺎﺩة
ﺳُﻌﺪﺗﻢ، ﺣﻴﻥ
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﻭﺍﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴﺒﻴﻥ
ﻘﺮﻧﺘم پس
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎل
ﺸﻤﺎ ﮐﻪ ﻋﻘﻴﺪه
ﺩﺭﺳتی ﺮا ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﮔﺮﻓﺘﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﺪ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺸﻮﻳﺪ،
ﻭﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺑﺰﺭﮒ
ﺷﻤﺎﮐﻪﺭﺍه ﺩﺭﺳتی
ﺮﺍﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻧﻤﻮﺩﻳﺪ
ﻭﻋﻤل کردید ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍه ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺮﻭﺵﻳﺎ ﺩﻳﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﻭﺑﻪ
ﺷﺮﻳﻔﺘﺮﻳﻥ
ﺴﻌﺎﺩتی ﻨﺎﺋل
آﻣﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
گرﺩﻳﺪﻳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻥ عقیده ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ و خیر
ﻭﺳﻌﺎﺩﺕ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﺮﻳﻥ
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﻮﻣﻌﺎﺩل ﻮ قُرّه
ﺩﺍﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
آﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺪﻳﺪ.

ﻭﻋﺪﻭل
لله فی أﺭﺿﻪ ،ﺷﺎﻫﺪﻳﻥ
ﺒﺘﻮﺣﻴﺪه ﻭﺗﻤﺠﻴﺪه
ﺟُﻌﻠﺘم ﻮ
ﺷﻤﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥ،
ﺑﺎﺷﻌﺎع
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﻤﻠﺎﺋک
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
إﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩل
ﺨﺪﺍﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ هستید . ﻭﻣﻌﺎﺩل
ﻤﺮﺍﺗﺐﺍلهی
ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺷﺪﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤُﺴﻴنی
ﺪﺭﭘﻨج تن آل
عبا ،ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋل
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ هستید
ﻭﺷﻤا
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺼﺤﺖ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪگی
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﻮ ﺭﺍه
ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻫﺴﺘﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻭﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﻴﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍلهی
کرﺩﻳﺪ
ﻭﺗﻤﺠﻴﺪ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﻣﻮﻓق ﺒﻪ
ﺟﺴﺘﻥ ﻤﺠﺪ ﻭﮐﻤﺎل
الهی ﺸﺪﻳﺪ. ﻮ
ﻫﻨﻴﺌﺎ ﻟﮑﻢ،ﺍﻥّ
ﻤﺤﻤﺪﺍ
ﻟﺴّﻴﺪ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻥ
ﻮﺍﻟﺄﺧﺮﻳﻥ
ﻮﺍﻥّ أﺻﺤﺎﺏ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻟﻤﻮﺍﻟﻴﻦ،
ﺍﻭﻟﻴاء ﻤﺤﻤﺪ
ﻭعلیّ ﺼﻠّﻯ
اﻟﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ،ﻭﺍﻟﻤﺘﺒﺮﺋﻴﻥ
ﻤﻥ أﻋﺪﺍﺋﻤﺎ،
ﺍﻓﻀل اُﻣم
اﻟﺴﺎﺑﻘﻴﻥ ﺒﺮﺷﻤﺎ
ﻣﺒﺎﺭک ﺒﺎﺩ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎﻝ. ﻭﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪﻣﺤﻤﺪ ﺍﻗﺎ
ﻭﺳﺮﻭﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻥﻮ ﺍﺧﺮﻳﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺮﻭﺭﻯﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮﮐﺸﻒ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ قُرّه
ﺷﺸم اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم أﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی اﺯ ﺍﻥ
ﻤﺤﺮﻭم
ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺭﻭح عیسی
ﻤﺴﻴﺢ، ﻫﻤﺎﻥ
تجسّم تازه
ﺠﺴم ﻤﻮﻟﺎعلیّ
ّاﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
أﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳم
ﻨﻴﺰ ﻫﻤگی
ﻤﺤﺮﻭم اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع هستند . ﻟﺬﺍﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﻭﻫﺴتی اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺗﺮﺍﺯﻣﺤﻤﺪ،
ﻗﺎﺋم
آﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻮﺍﺧﺮﻳﻦ کامل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮﺳﺖ
ﮐﻪ ﺿﻤﻥ عبور
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
شهود ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﻮﺳﺘﻥ ﺒﻪ
ﺍﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪﮐﺮﺩ،
ﻭﻧﻔﺮ ﺍﻭل
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﻗﺎﺋم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺍﻣﺎ (ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻣﺤﻤﺪ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺩﺭﻋﻤل
هستند،ﻣﺼﺎﺣﺐ
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﻮﺩه ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺗﺒﺮﺋﻪ و
براءت ﺟﻮﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺘﻨﻔﺮﺍﻥ
اﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ (ﺍﻣم ﻮ
ﺍﻣﺘﻬﺎﻯ) ﺍﻭم
کننده ﻭﺭﺳلان
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق
میباشند ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭعلیّ
ﻨﻴﺰﺳﺎﻟک الهی
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻘﺎم الهی
ﺠﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩم
هستند. ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭعلیّ
همه غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ غیر
ﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻤﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻮ
إﻥّ الله ﻟﺎ
ﻳﻘﺒل ﻤﻥ أﺣﺪ
ﻋﻤﻠﺎ، ﺍلاّ
ﺑﻬﺬﺍ
ﺍﻟﺄﻋﺘﻘﺎﺩ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻐﻔﺮﻟﻪ
ﺫﻧﺒﺎ ﻭﻟﺎ
ﻳﻘﺒل ﻠﻪ
ﺣَﺴَﻨﻪ،ﻭﻟﺎ
ﻳﺮفع ﻠﻪ ﺩﺭجة،
ﺍلاّ به ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻤل ﻋﺒﺎﺩﻯ، که
ﺳﻠﻮکی ﻮکه ﻗﺸﺮﻯ
اﺯﻫیچ کس
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
إﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭعلیّ ﻮﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
آﻧﻬﺎ. ﺍﻳﻥ
إﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻫﻤﺎﻥﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫیچ
گناهی اﺯﻋﻬﺪه
ﻫﺮﮐس ،ﺟﺰﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﻳﻥ
عیده ،ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺑﺨﺸﻮﺩه ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫیچ ﺤﺴﻨﻪ
ﻭثوﺍﺏ ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺗﺤﺴﻴﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺟﺰ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ عقیده ﻭﺑﻬﻴج
کس دﺭﺟﻪ
ﻭﻣﻘﺎم
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺍﺩه ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
عقیده ﻭﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.

دﺭﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﻧﮑﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
إﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﺮﻭﺝ
ﺍﺯﺧﺎﻧﻪ،
ﺑﺮﺍﻯﻄﻠﺐﻋﻠم
ﺒﻮﺩ، ﻭﺍﻳﻥ
علم ﻔﻘﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ و
سنّیان ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ72
ﻓﺮﻗﻪ ﺗشیع و
تسنّن ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺧﻴﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺪ
ﻓﺮﻗﻪ ﺟﺪﻳﺪﺷیعی
هم ﺒﺪﺍﻥ
اﻓﺰﻭﺩه ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻃﻠﺐﻋﻠم
ﻔﻘﻄ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﻦ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺷیعی
ﻮﺳنّی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻴﺎﻓﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﭙﻴﺮﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻل
ﺪﻳﮕﺮﺑﭙﺮﺳﺪ،
ﺗﺎﺑﻮﻯ ﻤﻌﺮفی
کنند. ﻭﺍلاّ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮک اﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻤﺎم
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺑﺤقّ
اﻣﺎم ﺴﺠﺎﺩ،
ﺍﺯﺷﻴﻌﻴﺎﻥﺸﻌﺎع
ﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی ﻮ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. و
نیز تجسّم
بشری بهتر روح
زردشت که از
کمال ولایت
مسیح در ولایت
محمد بدرجه
امام آشکار
رسید که این
گفتار را
نموده است .

حدیث 124 - امام
ﺼﺎﺩق اﺯ
ﺍﺑﻮﺫﺭ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ (ﺝ۱ﺹ 182
بحاﺭ)ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ: ﻴﺎ
ﻣﺒﺘﻐی اﻟﻌﻠﻢ،
ﻟﺎ ﺗﺸﻐﻠک اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻟﺎ ﺍﻫل ﻮﻟﺎ
ﻣﺎل عن ﻨﻔﺴﻚ،
ﺍﻧﺖ ﻳﻮم ﺗﻔﺎﺭﻗﻬﻢ،ﮐﻀﻴﻒ
ﺑِﺖ ﻓﻴﻬم
ثٍمِ غدﻭﺕ
ﻋﻨﻬم الی
غیرﻫم أﻯ
ﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ،
ﺯﻧﺪگی
درﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﻭثرﻭﺕ،
مبدا ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯ(ﻧﻔس
روان ﻭ ﺍﺻﻠﺎخ
آﻥ)
ﺑﺎﺯﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺭﻭﺯﻯ
که ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻯ،ﻣثل
ﻤﻬﻤﺎنی ﺒﻮﺩﻯ
که ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﻓتی ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﭙﻴﻮﺳﺘﻰ. ﻃﺎﻟﺐﻋلم
ﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل علم
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
وسیله الهی ﻮ نیز
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺍﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﻭﺩﺍﺭﺍﺋﻰ،
ﻓﮑﺮﺍنسان رﺍ
بخود ﺍﺷﻐﺎﻝ
کنند ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ
آﻧﻬﺎ بود. ﻭﮐﺸﺶ
ﺑﺎﻧﻬﺎ مانع
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس گردد. ﻋﻠم مفهوم
عام و ﻤﻌﻤﻮلی
ﻮﺣتی علم ﻔﻘﻪ قشری
ها ﻭ علم
ﻋﺮﻓﺎﻥ أدبی
ﻴﺎﻓﺘﻦ،ﺭﺑطی
ﺒﺘﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻫل
ﻮﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﻭﺗﺮﻙ
ﻧﻔس وروان
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻋﻠم
ﺪﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺒﻮﻯ ﻮ ﻭﻟﻮﻯ إﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺣتی
ﺴﺮﺍﺳﺮ قرآن
ﻨﻴﺰ، ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺍﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻋﻠم
لَدُنّی ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی
کاﻣﻠﺎﻥﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
آﻧﻬﺎ ﺑﺨﻠق پس
از پایان سلوک
وشهود عرش رَحِمان
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺸﺨﺺ
ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩه ﺍﺳﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ أفراد
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه نیز
هرﮐﺪﺍم
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻮ
ﭘﺎﻧﺴﻴﻮﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺷﺪه ،
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺮک ﻤﻴﮑﻨﺪ
،ﻭ ﻧﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﻮﻧﺰﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی
ﻮﺩﺭﺟﻮﺍﺭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
اﺯﺍﻳﻦ ﺗﺮقی
ﻤﺤﺮﻭم ﻤﺎﻧﺪه
، ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻣسخ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥهم
دیگر ﺭﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻧمی
ﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﻣﺮگ
ﻮﺍﻗﻌﺎ (ﻳﻮم اﻟﻔﺼﻞ)
ﻭﺟﺪﺍئی اﺳﺖ،
ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﮐﻤﻨﺰل
ﺘﺤﻮﻟﺖ ﻣﻨﻪﺍلی
غیره ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ
ﺍﺧﺮﺕ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ اﺳﺖ،ﭼﻮﻥ
اﻧﺘﻘﺎل
اﺯﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺨﺎﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺘﻘﺎل
اﺯﻳک ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ تکاملی
دیگر. که ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﻳﺎﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ انواع
قهقرائی
بجهنّم جهان
مجدد ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺎ ﺑﻴﻥ
اﻟﺒﻌث
ﻭﺍﻟﻤﻮﺕ ﺍلاّ
ﮐﻨﻮمة ﻧﻤﺘﻬﺎ
ثُمّ
اﺳﺘﻴﻘﻀﺖﻋﻨﻬﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﺎنی
ﺒﻴﻦ (ﻣﺮگ
ﻮﺑﻌث ﻣﺠﺪﺩ)
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻥﻤﺮگ
ﻮﺯﻧﺪﮔﻰ مجدد ،ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺍبی ﺒﻮﺩه ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﺷﺪه ﺑﺎﺷﻰ.
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺮﻭﺡ،
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
آﻧﭽﻨﺎﻥ که ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ قرآن
آﻧﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﮐﻮﺭ
ﺍﺳﺖ،ﺍﻧﺠﺎ
ﺩﺭﺍﺧﺮﺕ بعدی
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻫﺮﮐس ﻳﻨﺠﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻧﺠﺎ
نیز ﺨﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ عقلی
اﻣﺮﻭﺯ،
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺠﺎﻭﺩﺍﻧگی در
نوع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
را ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﺑﻌث )
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺍﺭﺳﺎل
ﻮﻣﺒﻌﻮث
ﻭﻓﺮﺳﺘﺎﺩه ﺷﺪه
ﺍﺳﺖ. ﺑﻌثت ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ أﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣّﺎ ﺑﻌث
ﺑﻤﻌنی ﺰﻧﺪه ﺷﺪﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﻣﺎﻯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ
حسینی ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺍﺑﻮﺫﺭ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق اﺳﺖ،
ﺑﻨﻘل
اﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ به
ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ،
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
إﺣﺴﺎس ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺭﺍ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﺎنی
یک ﺨﻮﺍﺏ
ﮐﻮﺗﺎه ﻭﻳﺎ
ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎﺵﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﺑﺎﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کامل
ولایت محمدی ،ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭙس
اﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻧسخ ﻮﻣسخ
ﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻠﺤﻈﻪﺍﻯ ﺒﻴﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ مُرده ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻥﻘﺒلی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻥبی
إﺣﺴﺎسی ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫیچ کس ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮعی أﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻣﺎنی
ﺮﺍ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺣسّ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻭﺭﺩ. گرچه
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ
پرونده شخصی
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ثبت ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮخی اﻃﻔﺎﻝ،
ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺨﺎﺹ ﺭﻭحی
آﻧﻬﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﺩﺷﺎﻥﻤﻴﺎید
،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭخواب
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴم
ﻘﻮﻯ
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕﻗﺒلی
ﺒﺨﺎﻃﺮﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻣسخ
ﺸﺪه ،ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺍﻥﻤﻐﺰ ﺭﺍ ﻫم
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪﭼﻨﻴﻥأﺣﻮﺍل
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
آﻭﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﺒﻴﺎﺩ ﺍﻭﺭﺩ،ﺧﻮﺩﺭنج
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻥ إﻧﺴﺎﻥ ﻤﺮفّه
ﻮﺍﺯﺍﺩ، ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺪﺭﻓﻘﺮ ﻭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ
افتاده ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺎﻃﺮه
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﻠخ کامی
او ﺍﺳﺖ. ﺗﺬﮐﺮو
بخاطر ماندن
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﺑﺎ
ﻣﺮگ هیچ عضوﻯ ﺍﺯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺒﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺟﺰ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻴﺎ ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮﺫﺍﺕ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ. که
ﮐﺎﻣا الهی ﺸﺪه
ﺑﺎﺷﺪ، وچه ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﻮﻣﺠﺮم گرﺩﻳﺪه
ﺑﺎﺷﺪ ﻭگرچه ﺑﻘﻮل
ﻤﻌﺮﻭﻑ که ﮐسی
اﺯآﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ از
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺍلهی
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻋﻘل ﻮﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﻓﮑﺮﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺍﻥ اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ. ضمنا
اﺣﺘﻤﺎل ﺒﻮﺩﻥ
آﻧﻬﺎ ﻧﻔﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﻬم
اﺳﺖ ﮐﻮﺗﺎهی
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ،
ﻭﺟﺪﺍﺷﺪﻥ
اﺯﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
اﺳﺖ.

ﻴﺎ
ﺟﺎﻫل ﺘﻌﻠم
اﻟﻌﻠﻢ، ﻓﺄﻥّ
ﻘﻠﺒﺎ ﻟﻴس
ﻓﻴﻪ ﺷﻴئ ﻤﻥ
اﻟﻌﻠﻢ،
ﮐﺎﻟﺒﻴﺖ
ﺍﻟﺨﺮﺍﺏ،ﺍﻟﺬﻯ
لا ﻋﺎﻣﺮ ﻟﻪ ﺍﻯﺠﺎﻫل
ﺒﻴﺨﺒﺮ
ﺍﺯﻋﻠم الهی ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، سعی
کن که ﺑﺪﺍﻥ
علم ﺒﺮﺳﻰ. ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک ﻴﺎبی
ﻮﻋﻘل ﻮﻋﻠم
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
پیدﺍ ﮐﻨﻰ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺎﺑﻰ. ﻭﺍلاّ
ﻗﻠﺐ ﻭﻓﮑﺮ ﻭژنتیک
روحی کسی ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
اﻟﻬﻰ، ﻭﺣتی
ﺤﺪّ ﺍﻗلّ آﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺨﺎﻧﻪ
ﻣﺨﺮﻭﺑﻪ
ﺍﻳﺴﺖ. ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻄﺒﻌﺎ
ﻣﻴل
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ و
لذّت بردن ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟﻮﺩه ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
کمبودهای ﻋﻘلی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨسخ ﺒﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻳﺎ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻧﻔس
أمّاره ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺮﺍبی اﺳﺖ،
ﻭﻧﻔس
ﻣﻄﻤئنّه
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺨﺎﻧﻪ آﺑﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. که ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ عقل ﻮکه ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ .حدیث 125 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ۱۸۱ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻌﻠم ﺒﻴﻥ
اﻟﺠُﻬّﺎﻝ،
ﮐﺎلحی ﺒﻴﻥ
اﻟﺄﻣﻮﺍﺕ ﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
ﭽﻮﻥﺎﻧﺴﺎنی
ﺯﻧﺪه ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻴﻥ
ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ مُرده
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
ﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ،که ﺩﻧﺒﺎل
علم ﺴﻠﻮک
ﺒﺮﻭﺩ، وچه ﻣﺸﻐﻮل
ﺘﻤﺮﮐﺰ
وتوسّل عبادی
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﺎﺷﺪ وچه
ﻋﺎﻟم ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ همه
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﻫﺎ. ﮐﻪ
ﻃﺒﻌﺎ ﺍﺯﻫﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻤﻌﺎﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻧﺪه ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﻓﮑﺮ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺸﻐﻮل
ﺰﻧﺪه ﺗﺮﺷﺪﻥ
ﺒﺎﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ به
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺗﻤﺎم
أﻋﻀﺎﻯ ﺒﺪﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ مُرده
ﻣﻐﺰﻯ،
ﺩﺭﭘﻮﺳﺘﻪ
ﮐﻮﺭﺗﮑس اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻤﻮﺟﺐ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕﻋﻠمی
ﺠﺪﻳﺪ ﭘﺰﺷﮑﻰ200
ﻫﺰﺍﺭﺳﻠﻮل آﻥ
روزانه ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ هم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯﺴﻠﻮلی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﺪﻥ ﻨﻴﺰﻃﺮﺩ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻮک
ﻮﭼﻮﻥﺳﻴم
اﺗﺼﺎل ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﻘﻴّﻪ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭلی
ﭙس ﺍﺯﺳﻠﻮﻙ،
ﻭ ﺣﺼﻮل
آﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺮﻭﺍنی
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ،
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺗﻤﺎم
ﺴﻠﻮﻟﻬﺎﻯ مُرده
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻧﺪه ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﺁﻥ
ﻤﻮﺍﺩﺣﻴﺎتی
ﺪﻭﺑﺎﺭه ﺟمع
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻧﻘﺶ
ﻓﻌﺎّلی ﺪﺭ
ﺗﻔﮑﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
کاﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
هرکه ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺴﺎﻟﻤﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯﺩه
ﻭﻇﺮﻓﻴﺖ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ کار
ﺍﻥ ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ،
ﺑﺎﺗﻤﺎم
ﻈﺮﻓﻴﺖ
ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺯﻧﺪه ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺯﻧﺪه ﺑﻤﻔﻬﻮم
أﺑﺪﻳّﺖ، ﺑﺎﻳﻥ
ﻤﻌنی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ گرچه ﺍﮔﺮﺣﻴﺎتی
اﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی
هرﮔﺰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭعرشی
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺑﺮﺍﻯﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻨﺘﻈﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺯﻧﺪه ﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻤﻴﻨﺎﻣﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻧﻮع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍنی
ﭙﺎﺋﻴﻥﺘﺮ،
ﺯﻧﺪه و فرشته
گونه ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
مُرده ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻫم
أﮐﻨﻮﻥ ﮐم عقلی
ﺮﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺪﺭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
عقلی ،ﻭﻣﺮگ
ﻮﻣﻴﺮﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﻐﺰﻯ هستند. ﻭ
ﭘس ﺯﻣﺮگ
ﺒﺸﺮﻯ، ﻣﺮگ
ﻮﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺩﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺳﭙس
ﺩﺭﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
فصول ﺒﺸﺮﻯ
متوالی ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭه ﭘس
اﺯﺍﻣﺎﺩه ﺷﺪﻥ،ﻭﺟمع
آﻭﺭﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺎﺯم
ﺒﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم سند
نجات از نوع
بشری ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍلاّ دﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃبیعی
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺑﺸﺮﻯ
ﺘﮑﺮﺍﺭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤتی اﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺣﺴﺮﺕ
ﺣﺮﺹ، ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺧﻴﺎلی
ﻮﺭﻭﺍنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﻭﺧﺴﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﮐﺸﻰ خا
ﻧﺘﻴﺠﻪ آﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺪﺭ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﺭﺯﺩﻥ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﺵ،
ﺟﻨﻮﻥ ﺘﺪﺭیجی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣتی
اﮔﺮﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺮﻧﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﺯﻧﺪه ﻭﺍقعی
هستند. ﻭﺣﺴﺮﺕ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮگ آﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﺍﺳﺖ.

حدیث
126 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 182 بحاﺭ)
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ:کمال
اﻟﻤؤﻤﻥ فی ثلاث
ﺧﺼﺎﻝ، ﺗﻔﻘّﻪ
فی ﺪﻳﻨﻪ،
ﻭﺍﻟﺼﺒﺮعلیّ
اﻟﻨﺎﺋبة ،
ﻭﺍﻟﺘﻘﺪﻳﺮفی
اﻟﻤﻌﻴشة ﮐﻤﺎل
ﻤؤﻣﻥ ﻮﻗتی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ مؤمن اوم
کننده سالک
است ونه هر
قشری که این
صفات را ندارد
. ﺗﻔﻘّﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻥ ﻮﺻﺒﺮ
ﺩﺭﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ،ﻭﻗﺒﻮل
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی اﺳﺖ. هیچ
کدام این صفات
ﺭﺑطی
ﺒﺪﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
قشری غیر
سلوکی ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺪﻳﺎﻧﺖﺳﻠﻮکی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻔﻘﻪ
ﺩﺭﺩﻳﻦ، ﻓﻬﻢ
ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﺩﻳﻥﺴﻠﻮکی
ﻮﺭﺍه ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک در
پیمان الهی او
اﺳﺖ. ﻋﺮﻓﺎﻥ أﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
بمعرفی
خداوند بطالب
لقای الهی ،ﺍﺯﻣﺤل
عقل ایدآل و
عقل کُلّی شهود
ی ﺩﺭک أﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮک ﻮﺍﺭﺯﺵ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭﻧﺎﺋﺒﺎﺕ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺒﻨﺎﻡ (ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺘﻬﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭه سلوک
ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﺎ ﺻﺎﺩق
ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
هست ﻳﺎ ﻧﻪ. ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ،ﭘس
ﺍﺯتحمّل اﻳﻥ
ﺒﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ وفتنه
های ﺍلهی و
شرای ط زندگی
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍم
ﺘﺎﺑﺒﻴﻨﻢ، (
حتِی أعلم ) که ﻭﻗﺖ
ﺻﺪق ﺴﺎﻟک
ﻤﻌﻠﻮم ﻤﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺗﺎﺗﺮﺗﻴﺐ (بِدای
الهی و غفران
ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ های
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺣتی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯﺸﺨﺺ
ﻗبلا اﺯﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﻟﻐﻮ ﺷﺪه ،
ﻭﺑﻴﻤﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺯﻧﺪگی
که تنها ﺋﻴﺎﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ
ﺸﺨﺺﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺧﺎﻟﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎس
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﻔﮑﺮ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎل
ﻮﺗﺎﻣﻴﻥ
آﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻨﻔس
ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺭﺯق
ﺒﺮﺳﺪ ﺭﺍضی
اﺳﺖ. که ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﺎ وچه
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﻘﺮﻯ هم
ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﺑﺎ
ﺍﻥ ﺒﺴﺎﺯﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ خود ﻔﻘﺮی
بقول پیامبر
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. گرچه ﻓﻘﺮﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻋث ﮐﻔﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. تفقّه فقیه
آخوند مطرح
نیست که حقیقتی
ندارد بلکه سالک
رسیده بمراتب
شهودی است که در
پگاهی های
صبحگانه
احوال تازه
ادراکی شهودی
مییابد که اورا
پگیه فارسی
دری و فقیه
عربی شده قوم قریش
زردشتی الأصل
مینماید . مسلمانی
ر استین تنها
تسلیم ولی
الهی در یک
پیمان سلوکی
تا شهود قائم
میباشد . آنگاه
این مسلمان مؤمن
اوم کننده وبا
ایمان یعنی
سلوک الهی میباشد.
تقدیر قدر و
سرنوشت باز
بمعنی آندکی
مال و فقر است.

حدیث 127 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ180 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ
ﻤَﻥ
ﺘﻌﻠم ﺒﺎﺑﺎ
ﻣﻥ اﻟﻌﻠﻢ،ﻋﻤل
به ﺍﻭ ﻟم ﻴﻌﻤﻞ،
ﮐﺎﻥ أﻓﻀل ﻤﻥ
أﻥ ﻴﺼلی ﺍﻟﻒ
ﺭکعة ﺗﻄﻮﻋﺎ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳک ﺒﺎﺏ از ﻋﻠم
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،
گرچه ﺑﺪﺍﻥ ﻫم
عمل ﻨﮑﻨﺪ،ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ
آﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭﮐﻌﺖ
نماز
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺎﻣل
ﻨﻤﺎﺯهای
وﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
اﻳﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ ﻫم ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻋﻠم
ﻮﺍﻃﻠﺎﻉ بهتر
دفعات قبلی
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻤﺎﺯﺧﻮﺍﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﻘﺒﻠﻪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺒﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺭﺯﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
و الهی ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس أمّاره
پُر عُقده ،ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﻏﻴﺮ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﺯﻣﻨﻈﻮﺭﺣﺪﻳث
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺴﺐﻋﻠم
ﻔﻘﻬﻰ آخوندهای
قشری مشرک
ﻧﻴﺴﺖ که ﺭﺳﺪ،
ﺑﻌﻠﻮم ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺣتی علوم
عرﻓﺎنی
أﺭﺯﺵﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻳک ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﺗﺴﻠﻴم
ﺒﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻠﺎل
ﺘﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭح
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭ ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
بی أﺭﺯش الهی
آن ﺮﻭﺷﻥ اﺳﺖ. ﺑﺎﺏﻋﻠم
ﻴک ﻔﺼل اﺯ ﻳک
کتاﺏ ﻭﻳﺎ ﻳﻚ
ﺭﺷﺘﻪﻋﻠمی
مادی پول ساز
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠم نیز اﻳﻥ
علوم ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﺤﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈم
هستند. ﺣتی
اﮔﺮﻋﻠﻮم ﻔقهی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﻋﻠم هماﻥ
علم ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
. ﻮ ﻫﻤﺎﻥ آﮔﺎهی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ تجلیات
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺒﻌﻠم لَدُنّی
الهی
ﺪﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻳک کامل
ولایت محمدﻯ
اﺳﺖ. ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک
ﺪﺭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻋﻠﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ)و کوثر
آﻣﺪه ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺏ ﻭ ﺩﺭﺏ
آﻥعلی وعلی
ها و محمد های
زنده اﺳﺖ . ﻭإﻣﺮﻭﺯه
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺏﺍﻭل آﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ، که ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤُﺴﻴنی
ﻮﺑﺎﺏ ﺩﻭم
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ عصر
ﺳﺎﻟک ﻮﻳﺎ
ﻣﻘﺎم ﺤَﺴَﻨﻰ
شهود دوم ،ﻭﺑﺎﺏ
ﺳﻮم ﺸﻬﻮﺩ
رؤیائی ﻓﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭﮐلّ هستی
نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮگ ﻮﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺳﭙس ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﻮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭالهیر ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ
سپس ﺷﻬﻮﺩ
پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺘﻨﻬﺎ ﮐﺎﻧﺎل
ﺮﺳﻴﺪﻥ
سالکان ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻫﺮﻳک اﺯﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺏ و دری
هستند. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﺍﻥ عمل ﻨﻴﺰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻌﺎﻓﻴﺖ
ﺍﺯﻋﻤل در هر
مرحله سلوک
الهی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮﻋﻠم
ﻮﺍﮔﺎﻫﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻋﻤل ﺘﻮﺃم
ﻨﺒﺎﺷﺪ ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
أﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺳﻂ ﺳﻠﻮک که
ﺑﭽﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ مقدماتی
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ،
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻌﺒﻮﺭ
ﺍﺯﺍﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻠﺎﺯﻣﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣثلا
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ،ﻋﺸق
ﺸﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺍﻧﺠﺎم ﭽﻨﺪ
ﺑﺎﺭﻣﺮگ قبل
از مرگ ﺪﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻮﻳﮋه آﻥ، که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯاﻭﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺤتی ﺒﻤﺮگ
ﺴﺎﻟک ﻤﻨﺠﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻘﻴﻪﻋﻤﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺑﻌﺼﺎ
ﻭﺑﺎ ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ
ﻮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺯﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺩی یک
هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ
انتظار ﺑﻬﺸت
سوم در سایه عرشی
خود ﻭﻋﺪم کاﺭﻣﺎ
ﻭﺟﻬﻨمی ﺸﺪﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮﺭﻭﺯ
ﺧﺪﺍ در شهود
های قبل از
قائم صد ﺳﺎل
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ،
و ﻫﻔﺖ ﺍﻳﺎم
الله ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﺍﻭﻣﻬﺎ ﻭﻳﻮﻣﻬﺎﻯ
الهی قائم
هزار سال است . ﻭﻧﻪﺭﻭﺯﻫﺎئی
ﭽﻮﻥ۲۲ ﺑﻬﻤﻥ
آخوندهای
ایران ﻮ یا
ﻣﻴﻠﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺟﺴﺘﻦ ﻫﺮیک
اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﻫﺰﺍﺭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺯ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ.

حدیث
128- ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ185
-ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: أﻳّﻤﺎ ﻧﺎشئ
ﻨﺸﺄ فی اﻟﻌﻠم
ﻮ ﺍﻟﻌﺒﺎﺩه ﺣتی
ﻴﮑﺒﺮ،ﺍﻋﻄﺎه ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ثواب
ﺍثنین
ﻮﺳﺒﻌﻴﻥ
ﺼﺪﻳﻘﺎ ﻫﺮﺟﻮﺍﻥ
که ﺑﺎﻋﻠم
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺰﺭگ ﺸﻮﺩ،
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ثوﺍﺏ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺩﻭ ﺻﺪّﻳق
ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷت (ﻧﺎشئ)
ﺟﻮﺍﻥ
ﻭﺩﺭﺣﺎل ﺮﺷﺪ
ﻭﻧﺸﻮ ﻭ ﻧﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰﺩﺭﻫﺮﺳﻨّﻯ
که ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﻧﺸﻮ
ﻭﻧﻤﺎﻯ
ﺮﻭﺣﺎنی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻧﺸﻮ ﻭﻧﻤﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻠم
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
آﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ او
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ تجلیات
ﺷﻬﻮﺩ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻥ عقل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ولایت
محمدی اﺳﺖ که هفتاد
برابر عقل انبیا
وکاملان
ولایتهای قبل
محمد است . و
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻴﺰ
ﮐﻠﻴﻪ ﻣﺮﺍﺳم
عباﺩﻯ ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺭﻭﺯه ﻭﺫﮐﺮ
ﻭﺩﻋﺎ
ﻭﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺧﺪﺍﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭگرچه
ﻣﻌنی ﺪﻳﮕﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺑﺎﺩﮐﺮﺩﻥ
ﺮﻭح ﻮ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﻨﻴﺰﻫﺴﺖ.
ﺍﮔﺮﺑﺎﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﻃﻠﺎع
ﻴﺎﻓﺘﻥ اﻳﻥ
علم اﺯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل ﻮ ﺭه
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍلهی
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﺑﺰﺭگی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. گرچه
ﻫﻨﻮﺯﻫم
ﺠﻮﺍﻥ ﻤﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻋﻠﻮم غیر
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺯ ﺩﻳﺪ ﺍلهی
ﺪﺭﻋﻘل ﻮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻮﺩﻙ
ﻭﺟﻮﺍﻥ ﻨﺸﻮ
ﻭﻧﻤﺎ ﻧﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
(ﺣتی ﻴﮑﺒَﺮ)
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺰﺭگ
ﺸﺪﻥ ﻮﺑﺎ
ﺍﻣﺮﻯ ﻤﺪﺍم
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ (ﺍﻟﻪ
ﺍﮐﺒﺮ) ﮔﻔﺘﻥ
ﻨﻬﺎئی ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻭ
ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯﺻﺒﺤﮕﺎهی
پگاهی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ومرگ
قبل از مرگ
ﺨﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻄﺎﺏﮐﺮﺩه ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎم ﺒﺰﺭگ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﺣتی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن
ﻨﻴﺰﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺯﺑﺎﻥ
ﻮﺣﺎل ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ (ﺍﻟﻠﻪﺍﮐﺒﺮ
ﻭ در ﺗﮑﺒﻴﺮ)ﮔﻔﺘﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯعلیّ
ﺮﻏﻢ ﻋﻈﻤﺖ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
الله أکبر
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ گفته
میشود ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
(ﺣتی ﻴِﮑﺒﺮ)ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﮑﻤﺎل
خوﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. گرچه
ﺩﺭﭼﺸم ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺩﺭﺟﺴم ﺨﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﻮﺍﻥ
ﻤﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ
کمالﻮﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻل را
أﺟﺮ ﻭﭘﺎﺩﺍش
ﻴﮑﺎﻣلی
هفتاﺩ ﻭ ﺩﻭ ﻧبی
ﻮﺻﺪّﻳق گذشتگان
ﺮﺍﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻋﺪﺩ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺩﻭ
ﺑﻴﺎﻥ عدد
ﮐثرﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭﻗﺪﻳم
ﺒﮑﺎﺭﻣﻴﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺸﺨﺺ و محدود . ﺻﺪّﻳق
که ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﺻﺎﺩﻗﺎﻥﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺍثباﺕ ﺻﺪق
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻭﺭه ﺩﺭﺍﺯ
آﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕﺍلهی
ﺮﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪه
، ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺻﺪﻳﻘﺎﻥ
ﺳﺎﺑﻖ،
ﺍﻧﺒﻴﺎﺑﻮﺩه ﮐﻪ
ﻫﻤگی ﺪﺭﻣﻘﺎﻡ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ کمتر
ﺍﺯ مقام محمد وکاملان
محمدی هستند. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ
ﮐﻤﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﺘﺸﺒﻴﻪ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺸﺪه ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻫﻔﺘﺎﺩ و ﺩﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺻﺪﻳق
ﺮﺍﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﻫم
ﺒﮕﺬﺍﺭﻳﻢ،ثوﺍﺏ
ﻳک ﻮﺍﺻل
ولایت محمدی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﮐﻤﺎل ﺒﺸﺮﻯ
اوﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺠﻬنم
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭﺑﺎﻳﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﺠﻬﻨمی
کاﺭﻣﺎ ﻭﻣسخ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﺻﻞ،
ﭘﺎﻳﺎﻥهرﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍلهی
ﻮﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم غفرﺍﻥ
ازﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭﺍﻳﻨﺪه
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭمصونیّت
ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻬﻨم
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺟﻬﻨم
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍم ﻮﻣﺤﺎل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺮ ﻭﻯ ﻮﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﺸﻮ
ﻭﻧﻤﺎﻯ ﺳﻠﻮکی
اﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﻀﺎﺋل
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﻮﺩک ﺮﺍ
ﺑﺠﺒﺮ ﻭبدون
ﻓﻬم ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻮﺍنی
ﻮﺯﻭﺭﻣﻨﺪﻯ
عکس ﺍﻟﻌﻤل
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺗﺮک
ﻨﻤﺎﺯﻫم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻃﻔل ﺒﺎﺗﻔﻬﻴم
ﻮﺗﻨﺰﻳل
ﺤﻘﺎﻳق عرﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍلهی
ﻮﻋﺒﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی ﺒﺰﺑﺎﻥ
ﻄﻔل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﻭﺍﻣﺎﺩه ﺳﻠﻮک
الهی اﺣﺘﻤﺎلی
ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺭﺷﺪ ﺟﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ،ﺳﺎﻟک
ﻤﺪّ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﺷﺪ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺻﻔﺎتی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
گرﺩﺩ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺮبی ﻔﻘﻄ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻌﺮفی او ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪه
ﺍﺳﺖ. ﺷﺮﻃ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل آﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﺧﻪ ﺍﻯ
اﺯﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺪه
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤُﺴﻴنی
ﺪﺭﭘﻨج ﺘﻥ آل
عبا ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث 129 - از
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 185 بحار) که
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻧﻮم
مع علم ،ﺧﻴﺮ
ﻣﻥ ﺼﻠﺎة مع
اﻟﺠﻬل ﺨﻮﺍﺏ
با ﺩﺍﺷﺘﻥ علم ،ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﻤﺮﺍه ﺟﻬل
اﺳﺖ. (ﺑﺎﻋﻠﻢ) ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ
ﺑﺎﺗﻤﺎم
ﺮﺳﺎﻧﺪه ،
ﻭﺧﻮﺍﺑﺶ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ از
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠم
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺪﺍﻥ عمل کند
ﺍﮔﺮ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﺑﺶﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. که ﺭﺳﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺯﻧﺪگی
ﺒﮑﻨﻨﺪ،
ﺩﺭﺣﺎل عباﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪﺑﻐﻠﻄ
مطالب ﻨﻤﺎﺯ
را ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮ ﺩﺭ بی ﺨﺒﺮﻯ
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻌﻠﻴم
ﻮﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺟﻬل
ﺪﺭﺍﻳﻥﺤﺪﻳث ،ﺻﺮﺍﺣﺖ
ﺑﺮﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ،
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻃﻠﺎﻋﺎتی ﺪﺭﺑﺎﺭه
ﺩﻳﻥ ﻮ ﻋﺮﻓﺎﻥ. (ﺧﻴﺮ)
ﺗﮑﺎﻣل روح
اﺳﺖ گرچه ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮﺷﺪﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ( صلات
ﻧﻤﺎﺯ ﻫﻤﺮﺍه ﺻﻠﻪ
ﻭﺍﺗﺼﺎل) ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍلهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل أﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗﺎﺋم
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﻮﺍﺟﺐ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﺍﺻل است
ﺻﻠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ (ﻧﻤﺎﺯ
یا ﻧﺎﻣﻮس) ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻮﺍﺳﺮﺍﺭ حقّ
هستند، ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻬﺎ،
ﻣﺸﻬﻮﺩ آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ غیر
ﺳﺎﻟک همیشه
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺮﻭم هستند،
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺠﺎتی الهی و
جهنّم نوع
بشری ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣتی
عباﺩﺕ ﻭ ﺯﻫﺪ
آﻧﻬﺎ، ﻫیچ
ﻘﺪﻣﻰ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺮﻃ
أﺳﺎسی ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﺯﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﺎﻣﻮس ﻭﺍقعی
ﻮﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍلهی
ﻮﻗﻮﺍﻧﻴﻥ
ﺴﻠﻮک ﺍلهی
هستند .

حدیث
130 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ184 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻤَﻥ غدا فی
ﻄﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠﻢ،
ﺍﻇﻠّﺖ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻭ
ﺑﻮﺭک ﻠﻪ فی
ﻤﻌﻴﺸﺘﻪ، ﻭ
ﻟم ﻴﻨﻘﺺ ﻣﻥ
ﺮﺯﻗﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺻﺒﺤﮕﺎهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻄﻠﺐﻋﻠم اﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭج ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻠﺎﺋک
ﻮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺮ ﻭﻯ ﺴﺎﻳﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
اﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﺩﺍﺩه
ﺷﺪه ، ﻭ ﺍﺯ
ﺭﺯق اﻭ
ﮐﺎﺳﺘﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. (ﻏُﺪﻭ)
ﺧﺮﻭج ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻤﺎم ﺮﻭﺯ
ﺍﺯﺧﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ هجرﺕ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺎ (ﻓﺮﺩﺍ و
آینده )ﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯﺟﺴﺘﻥ ﻔﺮّ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺨﻠق ﻮﺧﺎﻧﻪ و
زندگی بشری
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺎل
ﭽﻨﻴﻥ ﺴﺎﻟکی ﻤﻮﺭﺩ
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻭﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ،
ﻭﺷﺎﻧس و بخت
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍلهی ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮبّی
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻠم لدنّی
ﺮﺍﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﻤﺎﻳﺖﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺩﻋﺎ ﻭﻫﻤﺮﺍهی
ﺮﻭح أﻧﻴﺒﺎ به
ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭﺗﻤﺎم ﻤﺪﺕ
ﺳﻠﻮک ﺘﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﮐﺖ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
یافتن ﺍﺳﺖ، که
ﺩﺭﻣﺎل ﻮکه ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم . ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﺘﺪﺍﻭم ﻄﺎﻟﺐ
ﻋﻠم الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
هستتند. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
روح ﻮ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ،
ﺩﺭ ﻗﻠﺐ
ﻭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﻣّﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ، ﺭﺯق
ﻮ ﺩﺭﺍﻣﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ومالی
آﻧﻬﺎ ﮐم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺭﺧﻄﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺯق ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺸﺨﺺ،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ های
ﺳﻠﻮکی اﻭ
ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺮﺯق
ﻤﺎﺩﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪه ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه
ﺍﻭ . ولی
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺯق
ﺴﺎﻟک اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﮐﺮﺍﻣﺖ ﭘﻴﺮ
ﺷﺮﻭع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻬﺎئی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺮﺳﺪ.

حدیث 131 -
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ184
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻤَﻥ ﺠاءه
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻭ ﻫﻮ
ﻳﻄﻠﺐ ﺍﻟﻌﻠﻢ،
ﻟﻴﺤیی ﺒﻪ
ﺍﻟﺄﺳﻠﺎﻡ،
ﮐﺎﻥ ﺒﻴﻨﻪ ﻭ
ﺑﻴﻥ ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﺪﺭجة ﻭﺍﺣﺪة فی
اﻟﺠنّة ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺣﺎل ﻄﻠﺐ
ﻋﻠﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
إﺣﻴﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎم
ﻤﺮﮔﺶ ﻓﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪ،
ﻣﻘﺎﻣﺶ ﺑﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ،
ﻓﻘﻄ ﻴک ﺪﺭﺟﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﺪﺭﺻﺪﺩ
ﺍﺣﻴﺎﻯ اﺳﻠﺎم
دین خویش
هستند،ﮐﻪﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎم ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺗﻌﻠﻴم
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣّﺎ ﭼﻮﻥ
اﻳﻥ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
ﺒﻤﻴﺮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍلهی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻓﻘﻄ
ﻴک ﺪﺭﺟﻪ ﻓﺮق
ﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺪﻳث
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎعلیّ
ﻮﻫﺮﮐﺎﻣل
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻋﻤل کرﺩه
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﮔﺮ ﻫیچ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋم
عقب ﺗﺮﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭلی
اﮔﺮﺳﺎﻟک
ﺰﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هم أکنون
ﺒﻤﺮﮒ ﭼﻮﻥ
ﺠﻨگ و جهاد هم
ﺮﺍه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻤﻴﺮﻓﺖ،
ﺑﺎﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
أﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯه ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺳﺎﻟک
آﻏﺎﺯﮔﺮ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻣﺮﮔﺶ
ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﺣَﺴَنی
ﺪﻭم ﻨﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻬﺎﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ق ائم ﻴﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻘﻄ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم أﻧﺒﻴﺎ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥکاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻘﺎﺋم
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺮ ﺍﺩﺍﺭﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺒﻮّﺕ
ﺧﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺯﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﭘﻴﺶﮔﻮئی
أﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. باز
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻴﺎنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻴﺎﻓﺖ ﺑﺎ
ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ ﺣﺪّ
ﺍﻗل اﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

حدیث 132 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ184 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
ﻣﻥ ﻄﻠﺐ
ﺍﻟﻌﻠم ﻔﻬﻮ
ﮐﺎﻟﺼﺎﺋم
ﻨﻬﺎﺭه ،
ﺍﻟﻘﺎﺋم
ﻠﻴﻠﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻠﺐ
ﻋﻠم ﺑﺎﺷﺪ
مانند کسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﺵ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯه . ﻭﺷﺒﺶ
ﺩﺭﻗﻴﺎم
ﻨﻤﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻠﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺭﻭﺯه
ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﻗﻴﺎم
ﺸﺐ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺩﻧﺒﺎل علم
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺣتی عرﻓﺎﻥ
ﻮﻓﻘﻪ
ﮐﺎﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺍلهی
ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺎﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺤﻘِﻪ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ تصوّف
و سلوک ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﺒﺮﺩ. ﻗﻴﺎم
ﺸﺒﺎﻧﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺷﺐ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
ﺪﺭ (ﺩﻭﺭه ﻋﺪم
ﺸﻬﻮﺩ)
ﺗﺎﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻘﻴﺎم ﻘﺎﺋﻢ. ﺻﻮم
ﺮﻭﺯه ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭلی ( صوم
همان اوم )
ﺴﻠﻮﮐﺶ ﻫﻤﺮﺍه
ﺭﻭﺯه ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻮ ﺍﻥّ
ﺒﺎﺑﺎ ﻣِﻥ
اﻟﻌﻠﻢ،
ﻳﺘﻌﻠم اﻟﺮﺟﻞ،ﺧﻴﺮ
ﻟﻪ ﻣﻥ أﻥ
ﻴﮑﻮﻥ ﻠﻪ ﺍﺑﻮ
ﻗﺒُﻴس ﺫﻫﺒﺎ،
ﻓﺄﻧﻔﻘﻪ فی
ﺴﺒﻴل الله ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻴک ﺒﺎﺏﻋﻠم
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﻮه ﺍﺑﻮﻗﺒﻴس
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻃﻠﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺏﻋﻠﻢ، ﺍﻭل
ﺒﺎﺏ ﺍﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک ﺒﺮﺍﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻥ ﻴک
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ. گرچه ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺴﺎﻟﻚ،ﺑﺎﺏ و
دری ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻗﺎﺋم ﻮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﺭﺟل
هرﻣﺮﺩﻯ اﺳﺖ،ﻭلی
ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﺳﻠﻮک هر ﺮه ﮐﻮﺏ
ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰاست . ﻭرجل
ﻣﺮﺩ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩه
ﺩﺭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
اﻳﻥ ﺮﺍه ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﺳﺖ. ﺧﻴﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻯ اﺳﺖ،
ﻭﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨشی
اﺳﺖ. ﮐﻪﻋﻠم الهی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨشی
اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺪﻭﻥ
وسیلخ ای از
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.

حدیث 133 -اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ184 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
ﻣﻥ أﺣﺐّ أﻥ
ﻴﻨﻈﺮﺍلی
عُتقاء الله ،ﻓﻠﻴﻨﻈﺮﺍلی
اﻟﻤﺘﻌﻠّﻤﻴﻥ هر ﮐس
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺪگان
ﺧﺪﺍ ﺍﺯﺑﻨﺪگی
ﻮ ﺑﺮﺩگی اﺳﺖ. ﻧﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺮﻭﻯ
ﻤﺘﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻋﻠم
ﻴﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. ﺑﺮﺩه
ﻭﻗتی اﺯﺍﺩ ﺷﺪ،
ﻧﺠﺎتی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮﺑﺮﺩه ﻭﺑﻨﺪه
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺤﮑﻮم
ﺒﺠﻬﻨﻤﻬﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺩگی
ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﺳﺨﺖﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﺘﻌﻠم
ﻮﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
ﺸﺪﻧﺪ،
ﺍﺯﺍﺩﺷﺪه
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨم
ﻤﻌﺎﻑ،
ﻭﻗﻄﻌﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﺴﻠّم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺯﺍﺩ
ﺷﺪه ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﻣﺮﻳّﻪ ﺍﺯلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ.
ﻣﺘﻌﻠم کسی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻳﺎ
ﺍﻧﺪکی اﺯ ﺁﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻄﺎﻟﺐ علم
الهی ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺼﺎﺣﺐﻋﻘل
ﻮﻋﻠم اﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪه ، ﺗﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺍﮔﺎهی
ﻮﻋﻠم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ برسد. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﭘس اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻌﻘل
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
می ﺮﺳﺪ. ﺣﺪﻳث
ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﮐسی
ﺪﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯﺍﺩ
ﻭﻣﺘﻌﻠم ﺘﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺎﺷﺪ،ﭘس
ﺭﻭﻯ ﻴک
اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻌﻠم الهی
کاﻣﻞ ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی برای
توسّل عبادی
ﻨﻈﺮﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺻﺮﻳﺢ (ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ،
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺪﻳﻥ
ﺪﻟﻴل ﻤﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﻳﺪﺍﺭﺭﻭﻯ
اﻧﺴﺎﻥ
کاملالهی
ﺼﻮﺭﺗﺶ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ الهی
اﺳﺖ،ﻭﻫم ﺘﺠلی
أﻭﻝ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ،ﻭﻫم
گفته ﻫﺎﻳﺶ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﺶ
ﺍلهی اﺳﺖ،ﺯﻳﺮا
ﺍﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻮﺍقعی ﻮﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. بقول
فردوسی عارف
چو فرمان
یزدان چو فرمان
شاه . ﻔﻮﺍﻟﺬﻯ
ﻨﻔسی ﺒﻴﺪه ،
ﻣﺎ ﻣﻥ
ﻤﺘﻌﻠمّ
ﻴﺨﺘﻠﻒ ﺍلی
ﺒﺎﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ،
ﺍلاّ ﮐﺘﺐ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻪ
ﺑﮑلّ ﻘﺪم
عباﺩة ﺳنة ،ﻭﺑنی
الله ﺑﮑلّ
ﻘﺪم ﻤﺪﻳنة فی اﻟﺠتّة
ﺑﺨﺪﺍﺋﻴﮑﻪ
ﺟﺎﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻗﺴﻢ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎه ﻃﺎﻟﺐﻋﻠمی
ﺒﺒﺎﺏ ﻋﺎﻟم ﻮ
ﺩﺭﺏ ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻭ
ﺭﻓﺖ ﻭﺍﻣﺪ
ﮐﻨﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
هرﻗﺪﻣﺶ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻳﮑﺴﺎﻝ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
هرﻗﺪﻣﺶ ﻳک
ﺸﻬﺮ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺍﻳﻥ
علمی ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
همه ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ هرﻗﺪﻣﺶ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
علم ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻋﻠمی
که ﻃﺎﻟﺒﺶ
ﺩﻧﺒﺎل
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،ﻭﺟﺴﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻠم الهی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣا الهی
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ،
ﻭﺻﻮﺭﺗﺶ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻛﺰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ گرﺩﺩ.
ﺑﺎﺏ ﻋﻠﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭل
اﻮ ﺩﺭﺏ ﺍﻭل
اﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﺏ
ﺩﻭم آﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺣَﺴَﻨﻰ،ﻭﺩﺭﺏ
ﺳﻮم ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮتی
ﻔﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭﮐلّ هستی
نوع ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺩﺭﺏ و مدینه و
شهر بهشتی
ﭼﻬﺎﺭم ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮﭘﻨﺠم
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯاﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﭘﻨج
ﺘﻦ، ﺩﺭﺑﻬﺎﻯ
ﺘﻮ ﺩﺭ ﺗﻮ
ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻧﮕﺎه
ﺍﺯﺍﺩ ﺷﺪه ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠق
ﻮ ﻋﺎﻟم
ﻮﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
گرﺩﺩ. ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻳﮑﺴﺎل ﻘﺸﺮﻯ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺍﻯهرﻗﺪم
ﺘﻌﺒﻴﺮ ﺟﺎﻟبی
ﺒﺮﺍﻯﺒﻴﺎﻥ
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍه ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎﺭﺍﻫﻬﺎﻯﺪﻳﮕﺮﺍﺳﺖ.
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺟﻌﺖ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. والاّ
عبادات قشری
ها عملا گناه
وشرک نا
بخشودنی
خداوند است.   ﻮ
ﻳﻤشی علی
اﻟﺎﺭﺽ، ﻭهی
ﺘﺴﺘﻐﻔﺮ ﻟﻪ،
ﻭ ﻳﻤسی ﻮﻳﺼبح
ﻤﻐﻔﻮﺭﺍ ﻟﻪ،
ﻭﺷﻬﺪﺕ ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
،ﺍنّهم عتقاء
الله ﻣﻥ
اﻟﻨﺎﺭ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺮﻓﺖ
ﻭﺍﻣﺪ ﮐﻨﻨﺪه ﺑﺒﺎﺏ
ﻋﻠم اﻟﻬﻰ،ﻭﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻭ ﻫﺮﮔﺎه ﺭﻭﻯ
ﺰﻣﻴﻥ ﺮﺍه ﺑﺮﻭﺩ،
ﺯﻣﻴﻥ
نیزﺒﺮﺍﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻭ
ﺩﻋﺎ و طلب عفو
و غفران
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺎه
ﺷﺐ ﻭﺭﻭﺯ ﮐﺮﺩ،ﻏﻔﺮﺍﻥ
الهی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﻤﻠﺎﺋﻚ ﮔﻮﺍهی
ﻨﺠﺎﺕ ﻭﺍﺯﺍﺩگی
آﻧﻬﺎ را از
آﺗﺶ ﺟﻬﻨم
ﺮﺍﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻳﻤسی
ﻮ ﻳﺼﺒﺢ، ﺍﮔﺮ
ﻳک ﺒﺎﺭ ﺍﺯﺷﺐ
ﻭﺭﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ ،ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﻐﻔﺮﺍﻥ
ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺸﺒﻬﺎ
ﻭﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺯﻳﺎﺩﻧﺪ،ﭘس
ﺍﻳﻥ عباﺭﺕ
ﺪﻭﻣﻌنی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﻳکی
آﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﻳکی
اﺯ ﺍﻳﻥ ﺸﺒﻬﺎ،
ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺼبح
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﺻبح آﻥ
ﺸﺐﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻥ ﺸبی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻥ
ﺸبی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﺪ،
ﻭﺻبح کمال
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭﺻﺒﺤﮕﺎهی
پگاهی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺩل
ﺴﺎﻟک ﺠﺴم
ﻮﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭح
اﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﺭﻭﺷﻥ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻌنی ﺪﻭم اﻳﻨﮑﻪ،
ﺷﺐ ﺭﻭﻯ ﻮ (ﺩﻳﺪﻥﻤﺴاء
) ﺷﺐ ﺭﺍ ﺗﻤﺎمی
ﺪﻭﺭه ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺗﺎﺑﺎﻥ ﺰﻧﺪگی
آﻳﻨﺪه ﺩﻳﮕﺮ
ﺷبی بدنبال
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻳﺎﻓﺖ ﺻبح
اﻭ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺷبی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﻣﻐﻔﻮﺭﺷﺪﻥ
ﺒﺨﺸﺶ ﻭ ﻋﻔﻮﺍلهی
اﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻮﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ مصونیّت
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥﺴﻠﻮک
ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮک ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
غفرﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻠﺎﺋک ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﮔﻮﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺍﺻل ﺮﺍ ﻧﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺯﻳﺮ ﻗﻮل
ﻮﻋﺪه ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻣﻠﺎﺋک
ﺒﺎﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻗﺒلی
هستند،ﮐﻪ
ﻣﺮبی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺑﺮﺭسی أﺣﻮﺍل
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﺕ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻐﻔﺮﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪﻭﺩل
ﺨﻮﺵﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥﺠﻬﻨم
ﺤﺮﺍم گرﺩﺩ،
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﺣﻠﺎﻝ،
ﻭﺑﻠﮑﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ در ﺯﻧﺪگی
اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﺩﻭﺑﻬﺸﺖﺍﻭل
ﺮﻭﺯ ﻭﺷﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.

حدیث 134 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪه (ﺝ۱ﺹ183
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻤُﻥ
ﻄﻠﺐﻋﻠﻤﺎ
ﻓﺄﺩﺭﮐﻪ،
ﮐﺘﺐ الله ﻟﻪ
ﮐﻔﻠﻴﻥ ﻤﻥ
اﻟﺄﺟﺮ،ﻭﻣﻥﻄﻠﺐﻋﻠﻤﺎ
ﻓﻠم ﻳﺪﺭﮐﻪ،
ﮐﺘﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻪ
ﮐﻔﻠﺎ ﻣﻥ
اﻟﺄﺟﺮ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻋﻠمی
ﺮﺍﺑﺠﻮﻳﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮﺳﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ثواﺏ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪﻋﻠمی ﺮﺍ
ﺟﻮﻳﺎ ﺷﺪ،
ﻭﺑﺪﺍﻥﻨﺮﺳﻴﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳک
ﺒﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ثبت
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
علم ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻓقهی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪﮐسی
ﺒﺪﻧﺒﺎﻟﺶ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭﺑﺪﺍﻥ
نیز ﻨﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻭﻣﺪﺍﺭس ﻣﻤﻠﻮﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ (یک علمی )ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ علم
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﺟﺴﺘﻥ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻋﻘل
ﻮﻋﻠم الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ کامل
ﺸﺪه ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺟﺮﻭﭘﺎﺩﺍﺵﺍﺯﺧﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث
ﻬﺘﺮﻳﻥ ﺪﻟﻴل
ﺮﻭﺷنی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻋﻠم
ﺒﻤﻔﻬﻮم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮﺣتی
ﻘﺮﺍﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
علم ﺴﻠﻮک الهی
و درک مراتب
شهودی اﺳﺖ
ﻭﺑس . ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻘﺪم اﻭل
ﺴﻠﻮک الهی
هستند،ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻳﻥ آﺭﺯﻭ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻴّﺖ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺠﺰئی
اﺯﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
ﺤﺪّ ﺍﻗل ﺸﺨﺺ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮﻣﺴﺦ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﻭﺿﻌﻒ ﻋﻘل
ﺪﺭﭘﻴﺮﻯ، ﻭ
ﺩﺭﺑﺪﺭﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺪﻭﭼﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭلی
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻋﺪم
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺎﺯﺷﻬﻮﺩ
اوّل در
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
بمعرفی
خداوند ﺨﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟک
غیرﻣﻮﻓق ﭙس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮﭼﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هم
ﻤﺒﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺮﮐﺪﺍم اﺯ
ﺍﻳﻦ(ﻳﻮم الله )ﻫﺎ
ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﻳک هزﺍﺭﺳﺎل
إﻧﺘﻈﺎر
ﺑﻬﺸتی در عرش رَحِمان
ﺪﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ،ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ کسی ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺑﺮخی
نیزﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮگ قطعی ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ سعی اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﺩﺭک
أﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﺳﭙس
ﺩﺭﺟﺴﺘﻥ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﻣﺮﺑّﻰ ﺭه ﺭﻓﺘﻪ
ﻭ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻴﺰسعی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺘﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ سعی ﺨﻮﺩ
ﺑﻬﺮه ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺑﺰﺭﮔﻴﺳﺖ.

حدیث 135 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻔﺮﻣﻮﺩه
ﺍﺳﺖ(ﺝ۱ﺹ183 بحاﺭ): ﺍﻟﻤﻠﻮک
ﺤﮑﺎم علی
اﻟﻨﺎس ،
ﻭﺍﻟﻌﻠﻤاء ﺤﮑﺎم علی
الملوک ﭙﺎﺩﺷﺎﻥ
ﺤﮑﻤﺮﺍﻧﺎﻥ
ﺑﺮﻣﺮﺩم
هستند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻋﻠﻤﺎ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺣﺎﮐم ﺒﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻴﺎسی
ﻮﻧﻈﺎﻣﻰ،ﺑﺮﻣﺮﺩم
غیر ﺳﺎﻟک
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﻃبیعی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴم
اﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بپادشاهی ﺭﺳﻴﺪه
ﺍﻧﺪ ﺗﺎﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻨﻈﺎم
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﺮﺩم غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴم کنند. ﻭلی
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻗﺪﺭﺕ،
ﻭﮔﺎهی
ﺒﺎﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺳﻴﺎسی ﻮ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻋﻘل ﻮ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ،
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭﺗﺮ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘل
عاﻗﻠﺎﻥﺮﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ،
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺪﺭ
ﺭﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺮﻭﺯﺍﻧﻪ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻋﻠمی
ﻮﻋقی
ﻴﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺮﺍﻓﺮﺍﻫم
کنند. ﻭلی اﻳﻥ
علماﻯ الهی
هستند که ﻣﺸﺎﻭﺭﻳﻥ
ﻮﺍقعی
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪه ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
علمای اﻟﻬﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺪﻳﺪه ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﻤﺘﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻮﻓﻘﻬﺎ، ﮐﻪ
ﻣﺸﺎﻭﺭﺍﻥ
ﻮﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻳﺰه
ﺧﻮﺍﺭﺍﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍ
هستند،
ﺑﻘﺼﺪﺗﺤﻤﻴل
ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮﻣﺮﺩم عمل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. گرچه ﺑﺎﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎنی
ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪه ﺷﺪه
ﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺿﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻥ علمای
الهی ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺸﻮﺭﺕ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩه ﺍﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
علماﻯ الهی
ﻄمع ﻮﺗﻮقعی
اﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎه ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭﺧﺎﺋﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯﺍﺩﻯ
عباﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
اﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺗﺎﻣﻴﻥ ﺮﻓﺎه ﻧﺴبی
ﺒﺮﺍﻯ ﻔﻘﺮﺍﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫند ﻭﺣتی
ﺒﺮخی اﺯ ﺍﻳﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ،
ﺑﺪﻭﻥ اﻃﻠﺎع
ﻤﺮﺩم
ﻤﺮﺑﻴﺎﻥ الهی
ﺒﺮﺍﻯ أﻃﻔﺎل
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎ
ﻭﻣﺸﻮﺭﺗﻬﺎئی
ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻓﻘﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﮐم
ﻮﻧﻴﺰﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﺬﻫبی ﺒﺸﻮﻧﺪ،
ﻫﺮﮔﺰﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻨﻘشی
ﺪﺭﻣﺸﻮﺭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻧﮕﺎه
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺏ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﻤﻴﺒﻨﺪﺩ. ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭﺟﻨﮕﻬﺎﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﻗﺤﻄﻴﻬﺎ
ﻭﮔﺮﺳﻨﮕﻴﻬﺎ
ﻭﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻯ
ﻮﻧﺎﺍﻣﻨﻴﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﺸﻮﺭ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮐﺸﻮﺭﻯ
ﺒﺎﮐﻔﺮﻗﺎﺑل
ﺪﻭﺍم هست ،ﻭلی
با ﻇﻠم ﺪﻭﺍﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﻭﺍمی ﺪﺍﺷﺖ،
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺟﺎﻥ
ﻮﺭﻭح
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭﻋﻘل
ﺠمعی ﻮﺳﻄح
علم گرﻭهی آن
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻭﺍل ﻮﻧﻴﺴتی
ﺪﺭﺻﺤﻨﻪ
ﺗﺎﺭﻳخ
ﭙﻴﺶﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﻣﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ اﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﭼﻨﻴﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قرآن،
ﮐﻠﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﻣﻠک ﻮﭘﺎﺩﺷﺎه
ﺧﻮﺍﻧﺪه ﺍﺳﺖ. که
ﻣﻠک ﺑﺎﺷﺪ ﻭ که
ﻣﻠﺎﺋﻚ. ﭘﺎﺩﺷﺎﻫیی
اﻳﻨﺎﻥ ﺒﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ عاکل
ﺒﺎ آﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻭﺣﮑم
ﻮ ﺍﻣﺮ آﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﭼﻮﻥﻔﺮﻣﺎﻥ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻥ
ﻮﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥﮐﻪﺩﺭﻫﺮﻋﺼﺮﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
کاذﻣﻠﺎﻥ آﻥ
ﺰﻣﺎﻥ هستند،
ﻧﺎﻡ(ﻋﺎﻟِﻢ)
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻋﺎﻟم یا
أگاه مراتب
شهود الهی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴمی
ﺒﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻭﺍﺷﻨ
ﺎﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ،ﻭﻋﺎﻟم
ﺒﻮﺩﻥ ﺍﻧﻬﺎ،ﻋﺎﻟم
ﺒﻮﺩﻥ
اﺯﺍﺣﻮﺍل ﺮﻭحی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
عصرﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻠﻪﭘﺎﺗﻴک
برﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺣﺎﻃﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
علمای اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﺑﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
عصرﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ،
ﺗﻠﻪﭘﺎﺗﻴک
ﻮﻳﺎ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 136 - ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۱ﺹ183
ﺑﺤﺎﺭ) : اﻟﮑﻠمة
فی اﻟﺤﮑمة ،ﻳﺴﻤﻌﻬﺎ
ﺍﻟﺮﺟل ﻔﻴﻘﻮل
او ﻳﻌﻤل ﺒﻬﺎ،
ﺧﻴﺮﻣﻥ عبادة
ﺳنة ﺣتی
اﮔﺮﻳک کلمه
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﺷﺨصی آﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻨﻮﺩ،
ﻭﺑﺪﺍﻥ عمل
کند، ﺑﺮﺍﻯ اﻭ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻳک
ﺴﺎل عباﺩﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻋﻘل علم الهی
اﺳﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس أمّاره
پر عُقده ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
ﻮﻓﺮﻳﺐ ﺧﺪﺍ
ﻭﺧﻠق ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻠﻤﻪﺣﮑﻤﺖﻋﺒﺎﺭﺗﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ،
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻳک
ﻤﺴﺎﻟﻪ ﺩﺍﻧﺎئی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥهم اﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻔﻴﺪ هست . ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭﺟﺴﺘﻥ
ﺮﺍه ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻨﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
ﻴﮑﺴﺎل عبادت
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﻋﺎﺩﻯ،
ﺑﻬﺮه ﺍﻳﻥ
ﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺗﮑﺎﻣل عقلی
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻳﮑﺴﺎل
عبادﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺒﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺍﺯﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺮﻭﺷﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﺭﺯﺵ
ﻳﮑﺴﺎل عباﺩﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ
ﻧﻴﺰﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﻫﺮﺍﻣﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
أﺭﺯﺵیک سال
عباﺩﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.

حدیث 137 - ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ(ﺝ۱ﺹ183
ﺑﺤﺎﺭﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭﻣﺠﻠﺴﻰ):
ﻣﻥ عرﻑ
ﺍﻟﺤﮑمة ،ﻟم
ﻴﺼﺒﺮ ﻣﻥ
آﻟﺄﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻣﻨﻬﺎ ﻫﺮﮐس
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﺩﺭ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ آﻥ،
ﻗﺪﺭﺕ
ﺻﺒﺮﮐﺮﺩﻥ ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺣﮑﻤﺖ
ﺣﺎﺻل ﻨﻬﺎئی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﻌﻘل کُلّی
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎﻣﻰ،
ﻭﮔﻮﺷﻪﻫﺎئی
اﺯﻓﻥّ و هنر
علم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﮐﻤک
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺸﺪ،
ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ هرچه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻥ اﻳﻥ
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﻳﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻮﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
أﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺷﺨصی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟمع
آﻭﺭﻯ کند. گرچه
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺳﺎﺯ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﮑﻤﺖ آﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺤﮑﻤﺖ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺗﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺤﮑﻤﻴّﺖ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
ﺪﺭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﻳﺶﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮﻗﻀای ﺃلهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺭسی
أﻋﻤﺎل
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻔﺴﺎنی
ﻮ ﻋﻘلی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ. ﻭﺑا
ثباﺕ ﻋﻘﻴﺪه ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﺟﻮئی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ (بِدای
الهی) ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﮐم عقلی ﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
گذﺷﺘﻪ ﺳﺎﻟک
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ
ﺣﺎﺻل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺤﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﮑﻤﻴﺖ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ. ﺭﺍه ﺍﻥ
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐﻋﻘل کُلّی
،ﻭﺭﺍه ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻋﻘل
ﻮﺍﺭﺍﺩه ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﺤﮑم ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺣﺎﮐم ﺒﻮﺩﻥ
اﻭ ﺑﺮﺟﺎﻥ
ﻭﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍئی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﮑم أﺯﻟﻰ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯعقول
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻮﻓق
ﺸﻮﻳﻢ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺤﮑم ﺸﺪﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ، ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺼﻔﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﻧﻔﺴﺎنی
ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒثباﺕﻋﻘﻴﺪه ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎقی ﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﺴﻨﻪﺍلهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻨﻴﻥ
ﻤﺤﮑم ﻤﺎﻧﺪﻥ
ﻮﻣﺤﮑم
ﺸﺪﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺷﻔﺎﻯ
ﻤﺎ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭﺕﻫﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖﻫﺎ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺎﻥ
ﻤﻘﺎم اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﺍئی اﺳﺖ،
ﻓﻘﻄ ﺒﺎﺣﮑﻤﺖ
ﺷﻔﺎ ﺑﺎ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﻨﻮﺵ
ﺩﺍﺭﻭﻯ اﻟﻬﻰ،
ﺭﺳﻴﺪه ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﻭثباﺕ
ﻭ اﺳﺘﻮﺍﺭﻯ
ﻮﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

حدیث
138 - ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺝ۱ﺹ183
ﺑﺤﺎﺭ): ﺍﻟﺸﺮﻳﻒ
ﻣﻥ ﺸﺮﻓّﻪ
ﺍﻟﻌلم ﺸﺮﻳﻒ
ﻭﺍﻗﺎ و هخا
ﺩﺭﻫﺮﻗﻮﻣﻰ،ﻓﻘﻄ
آﻥ کسی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﻠم اﻭﺭﺍ
ﺷﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﺷﺮﺍﻓﺖﻫ
ﻤﺎﻥاﻓﺘﺨﺎﺭﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺴﺘﻥ
ﺒﺮﺗﺮﻯ مقامی
و الهی ﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻤﻤﮑﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺳﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺯﻭﺭ ﻭ ﺯﺭ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻧگ ﻮﭘﻮﻟﻴﺘﻴک
ﺴﻴﺎﺳﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻮﺣﺰﺏ ﺑﺎﺯﻯ
ﻮﺩﻳﮕﺮﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻤﻤﮑﻦ. ﻭلی
ﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺗﻔﺎﺿل
ﻮﺷﺮﻳﻒ
ﺷﺪﻥﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﻋﻠم
اﻳﻥﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺮﺍﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ. ﻭ
آﻧﻬﻢ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺟﺴﺘﻥ آﮔﺎهی
از ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلیات
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺟﺴﺘﻥ
عقل ﻮﻋﻠﻢ ﻟﺪنی
ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨلی همرﺍه ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ(ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺷﺮﻳﻒ) ﻭﺳﻴّﺪ
ﻭﺍﻗﺎ ﺑﻮﺩﻥ و
هخا و هخامنش
شدن ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻥ أﻧﻮﺍع
ﺸﺮﺍﻓﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺴﺘﻥ
علم ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻠﺪﻧّﻰ الاهی
اﺳﺖ. ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺸﺪﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺮﺍﻥ و
ﻤﺮﺑّﻴﺎﻥالهی
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﻳﺪه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺳّﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎعلیّ
اﺯﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺩﺭﺍﺻل اﻭﻟﺎﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ و الهی
شده آﻧﻬﺎ،یا
ﻫﻤﺎﻥکاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮﻫﻨﺪﻯ
ﺯﻳﺪ (ﺑﻮﺯﻥ
ﺪﻳﺪ) ﻭﺯﺭﺩﺷتی
آﺭﻳﺎ شدن ﻭﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳم
اﺭﻭﭘﺎئی ﺴﻴﺪ (ﺑﺪﻭﻥﺘﺸﺪﻳﺪ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﺷﻴﺪ
ﺩﺭﮐﻠﻤﻪﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻓﺎﺭسی
ﺒﺎﺳﺘﺎﻥﺴﻴّﺪ
ﺟﻤ ﺸﺪه ،ﻭﮐﺎﻣل
الهی گرﺩﻳﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺷﻴﺪ
ﺳﻴّﺪ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪه ، ﺑﺎ ﻓﺮّه
و قرّه ﻭﺧﻮﺭّه
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
است .

حدیث 139 -
ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ183ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻋﻠﻴﮑم ﺒﻄﻠﺐ
ﺍﻟﻌﻠم ﻔﺄﻥّ
ﻄﻠﺒﻪ ﻓﺮﻳضة
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻄﻠﺐﻋﻠم
ﺒﺮﻭﻳﺪ. ﮐﻪ ﻃﻠﺐ
ﻭﺟﺴﺘﻥ آﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻓﺮﻳﻀﻪﺍﻯ الهی
ﻮ هدف دین اﺳﺖ. ﻃﻠﺐ
(ﻋﻠم ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی)
ﻮﺟﺴﺘﻥ آﮔﺎهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻋﻴنی
بچشم تن و دل
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلیات
ﺷﻬﻮﺩ الهی
اﺳﺖ. ﻭﻗﺪم
نخست آن
ﺩﺍﺷﺘﻥ عرﻓﺎﻥ
أﻭﻟﻴﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣلی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘل ﻮﻋﻠم الهی
اﺳﺖ. ﺗﺎ عملا
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻌﻘل ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻮﮐﻤﺎل ﻮﻧﺠﺎت
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ نیز
وﺍﺟﺐ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺪﻭﻥ
علم ﻮﺍﮔﺎﻫﻰ،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل ﺍﺭﺯشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻃﻠﺐ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ زنده ،ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
عملی ﺴﻠﻮک
ﻮﻋﺪم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺰﻧﺪگی عاﺩﻯ،
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﻮ
ﻫﻮ ﺻلة ﺑﻴﻥ
اﻟﺄﺧﻮﺍﻥ، ﻭ
ﺩﺍلّ علی اﻟﻤﺮﻭّة
ﻭ ﺗﺤفة فی
اﻟﻤﺠﺎﻟس ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ فی
اﻟﺴﻔﺮ،
ﻭﺍُﻧس فی
اﻟﻐُﺮبة ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻥ علم و
آگاهی ،ﮐﻪ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮل ﺍﺳﺖ،
ﻋﺎﻣل
ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻮ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
اﺳﺖ. (ﺻﻠﻪ
ﺭﺣِم)
ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ ﻮ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ،
ﻭﺻﻠﻪﺭﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺭﺣم ﻤﺎﺩﺭ
کلّ هستی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
اﻳﻤﺎنی
ﺒﭽﻨﻴﻥ ﺼﻠﻪ
ﺭﺣم ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺮﺍﺩﺭﻯاﻳﻤﺎنی
ﻮﻫﻤﻔﮑﺮﻯ
ﻮﻫم ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﻬﻤﺘﺮﺍﺯﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺠﺴﻤﺎنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳک ﻤﻘﺎم عقلی
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐ
ﻣﻨﺎفع ﻮﻳﮋه ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺭﮐشی می
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. (
ﺻِﻠﻪ) ﻫﻤﺎﻥ
اﺭﺗﺒﺎﻃ ﻮ
ﺍﺗﺼﺎل اﺳﺖ، ﻭ
ﺍﺻل ﻠﻐﺖ
ﺻﻠﺎﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﺻﻠﻪ ﺭﺣِم
ﻤﺎﺩﺭﻫﺴﺘﻰ،ﺟﺴﺘﻥ
ﻮﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺒﺮﺍﺩﺭﻯ
اﻳﻤﺎنی ﻮﻫﻢ
ﻓﮑﺮﻯ ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ،
ﻓﻘﻄ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻠم ودانائی ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻥ علم (ﺻﻠﻪ
ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ) ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
علم (ﻫﻤﺎﻥعلم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ)
ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﺗﺼﺎل
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻭﺍﺗﺼﺎل
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ و
توسّل عبادی
ﺩﺭﺟﺴﺘﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﻳﮋه
ﺭﻭﺵ تصوّف و
سلوک الهی
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻌﻠم الهی
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻣلی
ﺪﺭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ اﺗﺼﺎل
آنها ﺑﺮﺣم
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﻔﺎﻃمی
شیوا یا ماریا
ﻤﺎﺩﺭﻫﺴتی
ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
علم الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻟﺎﻟﺖ ﺑﺮ
ﻣﺮﻭءﺕ و
مروّت
ﺩﺭﺍﺧﻠﺎق
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
کامل ﻤﺮﺩ
ﻭﺍقعی اﺳﺖ،
ﻭﺑﺎ ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻭ
ﻣﺮﻭّﺕ ﻭ ثاﺑﺖ
ﮐﻨﻨﺪه ﻣﺮﺩﺍﻧگی
ﻮﺷﺠﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی عاقل
ﻮﻋﺎﻟﻢ ﺷﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪﻣﺮﻭّﺕ و
مرئ ءت
مردانگی
ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩه ﺍﻧﺪ.
ﻭﭼﻨﻴﻥ علمی
ﻮﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮﻝ،
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻔﻪ
ﻣﺠﺎﻟس ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻣﺠﻠسی
ﺒﺎﺷﻴم ﺘﻨﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ که ﻗﺎﺑل
عرﺿﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ، ﻫﻤﻴﻥ
علم ﻮﻋﻘل الهی
ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭙُ ﺮﺑﺎﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍﺑﺨﻮﺩ ﺟﺬﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺧﺎﻣﻮش
ﻮﺳﺮﺍﭘﺎ
ﮔﻮﺵﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﺪﻳﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻣﻮﺭﻯ هستند،ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺯﻧﺪه
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺯﻧﺪه ﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫﻴﭻ
ﻧﻮﺵﺩﺍﺭﻭئی
ﭽﻮﻥ ﺘﺤﻔﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺶ،
ﻭﺗﺤﻔﻪﻋﻘلی
ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯاﻟﻬﻰاو
،
ﺑﻘﺼﺪﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎل ﻮﻋﻘل
ﻮﺑﻬﺸﺖ ﻭﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﺸﻨﻪ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
آﻥ ﻧﻴﺴﺖ. گرچه ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس ﺍﻳﻥ
ﺘﺤﻔﻪ ﻭﻫﺪﻳﻪ
ﻭﺍقعی اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ علم الهی
اﺳﺖ، ﻭﻣﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺳﻔﺮ ﺍﺳﺖ. که
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻔﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ هرچه ﻋﻠم
ﻮﺍﮔﺎهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺳﻔﺮﺷﺎﻥ
ﺮﺍﺣﺖﺗﺮ
ﻭﺳﻮﺩ ﺗﺠﺎﺭﻯ
ﻮﺑﻬﺮه ﻫﺎﻯ
ﺘﺠﺮبی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ ﺳﻔﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
هستند. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻔﺮ ﺧﻠق
ﺒﺨﺎﻟق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ربّ النوع ﺒﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺎﻟق
ﺒﺨﻠق
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﻔﺮ الی الله ،ﻭﺳﻔﺮﻣﻦ
الله ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﺗﻮﺻﻴﻪ ﺍﻥ
ﺸﺪه ﺍﺳﺖ. ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺯﻧﺪگی نیز
ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺳﻔﺮﻯ اﺳﺖ،
ﺍﺯ ﮐﻮﺩکی
ﺒﭙﻴﺮﻯ،ﻭ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻤﺮﮒ،
ﻭﺍﺯﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺑﺤﮑﻤﺖ، ﻭﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖﺑﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ تنها
ﭽﻨﻴﻥ علم الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻳﺎﺭ
ﻫﻤﺴﻔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺍﻳﻥ علم الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍُﻧس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻏﺮﺑﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
همیشه ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، گرچه ﺑﺎ
ﺗﻥهاﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭجهان
ﺪﺭﻭﻥ
ﻮﻓﮑﺮﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻴﭽﮑس
ﻫﻤﻔﮑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻫﻴﭽﮑس
ﺩﺭﻓﮑﺮﮐﻤک
ﺒﺪﻳﮕﺮﻯ نمی باشد
حتی کمک
کنندﮔﺎﻥ ﻘﺼﺪ
ﺑﻬﺮه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ را
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣتی کمک
ﻤﺎﺩﺭ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﺿﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﺖﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺨﻮﻳﺶ، ﻃﻔل
ﺮﺍ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥاﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺣﺪ
ﻭﻗﺒﻠﻪﺍﻯ
ﻮﺍﺣﺪ،
ﻭﺍﺭﺯﻭئی
ﻮﺍﺣﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫم همسفرﻭﻫﻤﺤﺎل
ﻮﺍﻧﻴس
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ(ﻏﺮﺑﺖ ﺷﺎم
غرﻳﺒﺎﻥ) ﺩﻭﺭه
ﺳﻠﻮک ﻤﻮﻧس هم
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
علم ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻫﻤﺮﺍهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻣثل
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻏﺮﺑﺖ
ﺗﻨﻬﺎئی ﺪﻧﻴﺎ،ﻏم
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺍﻧس ﻭﺳﺮﻭﺭ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ.

حدیث 140 -
ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 183
بحاﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
عرف ﺑﺎﻟﺤﮑمة ،ﻟَﺤَﻈﺘﻪ
ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ
ﺒﺎﻟﻮﻗﺎﺭ
ﻫﺮﺍﻧﮑس ﮐﻪ
ﻋﺎﺭﻑ و آشنا
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﺷﺪ،
ﻟﺎﺟﺮم ﺘﻤﺎم
ﭽﺸﻤﻬﺎ،
ﻭﻯﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻮ
ﻭﻗﺎﺭ
ﻣﻴﻨﮕﺮﻧﺪ. ﺷﻬﺮﺕ
ﺑﺤﮑﻤﺖ أمری
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﻭﺗﺼﺎﺩفی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ عقل کُلّی
ﻮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
هستند. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺎﺗﺮس
ﺍﺯﺿﻌﻒ ﻋﻘل
ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘل
اﻳﻦ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﻨﮕﺮﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻧفع ﺪﻧﻴﻮﻯ
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﮔﻮﺵ ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭽﻨﻴﻥ کاﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻳﻥ عقل اﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎ ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻧﻴﺮﻭئیﺮﺑّﺎنی
اﺳﺖ، ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗأثیر ﻭ
ﻧﻘﺶ ﻣؤثّرﻯ
ﺪﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺘﺼﺮّﻑ ﺍﻳﻥ
ﺤﮑﻴﻢ ﺭﺑﺎﻧﻰ،
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺘﺴﻠﻴم
ﻮﻗﺒﻮل ﻮﺣتی
ﺘﺼﺪﻳق
ﻮﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
آﻧﺎﻥ أهل عمل
ﻭﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ
آﻧﭽﻪ ﺗﺼﺪﻳق
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺷﺪﻥ ﺒﺤﮑﻤﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯﺸﺨﺺﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ اﻳﻥ
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺻﺎﺋﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻤﻮمی
ﺒﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺺﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺣﮑﻴم ﻮﻋﺎﻗل
ﻮﻋﺎﻟم اﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﭙس
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﭽﻮﻥ
هیپنوﺗﻴﺰم
ﺸﺪه ﮔﺎﻥ،
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﻥ
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻌﻘلی ﺘﺴﻠﻴم
هستند. گرچه ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻥ
ﺤﮑﻤﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻨﻴﺮﻭﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺪﺭﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
ﺪﺭﺟﻮﺍمع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. گرچه
ﮐسی آﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺒﺎﺯﻯ
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ کشتن
آﻧﻬﺎ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺒﻬﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ، ﻭﺑﺎ
ﻓﺘﻮﺍﻯ مُلّاهاﻯ
ﻘﺸﺮﻯﻣﺬﻫبی
ﺰﻣﻴﻨﻪ ﻣﺮگ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩم
أکثرشان ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑمُلّاها
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺗﺮس ﺷﻮﺭﺵ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖﻋﻤﻮمی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻟﺎﻳل
ﻮﺑﻬﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮ
ﺗﮑﻔﻴﺮ مُلّاها
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻭﻧﺎم ﺨﺪﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﮐﺖ ﮔﻮﺷﻪ
ﮔﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﻭﻗﺎﺭ)
ﺍﺣﺘﺮﺍم اﺳﺖ،ﻭﻗﺎﺑﻠﻴﺖ(قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ع
بادی ) ﻭ ﺩﻗﺖ
ﺩﺭﺻﺎﺣﺐ ﺍﻥ،ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﻴﻨﻪ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﻮﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﺭﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪگی
هستند. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎﻫﻤﻴﻥ ها
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم عامی ﺮﺍ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻮﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺒﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﻨﺪ، که
ﺭﺳﺪ
ﺍﮔﺮﺍﺯﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ،
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﻭﻋﻘلی
ﺑﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث 142 - ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ(ﺝ۱ﺹ183
ﺑﺤﺎﺭ): ﺍﻟﻤﻮﺩة
أﺷﺒک
اﻟﺄﻧﺴﺎﺏ،
ﻭﺍﻟﻌﻠم أﺷﺮﻑ
ﺍﻟﺄﺣﺴﺎﺏ ﻋﺸق
ﻮ ﻣﺤﺒﺖ
ﻗﻮﻯﺘﺮﻳﻥ ﻮ
ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺗﺮﻳﻥ
ﺸﺒﮑﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻧﺴﺐ ﻭﺧﻮﻳشی
اﺳﺖ ﻭﻋﻠم
ﻨﻴﺰ
ﺷﺮﻳﻔﺘﺮﻳﻥ
عاﻣﻞ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺣﺴﺐ
ﻭ ﻧﺴﺐ)ﺩﻭﻋﺎﻣل
اﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﺎل ﻮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﻏﻴﺮه
ﺍﺯﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ،
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻮﻓﻀل ﺒﺮخی ﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
کسانی اﺳﺖ،ﮐﻪﺣﺴﺐ
ﻭﻧﺴﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻯ ﺠﻌلی
ﻮﮐﺎﺫﺏ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺴﺐ ﻭﺧﻮﻳشی
ﻮ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﺎﻣﻴلی ﺸﺨﺺ
ﺑﺠﺎﻯ ایل ﻮ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﻮﺩّﺕﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. هرچه ﺑﻴﻥ
أﻓﺮﺍﺩ ﻣﺤﺒﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩ،
ﻧﺰﺩﻳکی ﻮﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻭﻫﻢ ﺑﺴﺘگی
آﻧﻬﺎ ﭼﻨﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺒﺮﺍﺩﺭ
ﻭﺧﻮﻳﺶ هم
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﮐﻤک
ﺒﻬم ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗثبیت
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻴﻦ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ،ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ ﺗﻀﺎﺩ
ﻣﻨﺎفع ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻣﻮﻗﺖ
ﺑﺪﺷمن ﻤﺮئی
ﻮﻧﺎﻣﺮئی
ﺘﺒﺪﻳل ﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﺭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ،
ﻫیچ ﺰﻣﻴﻨﻪ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭﻣﻨﺎفع
ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻨافع ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑویژه
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ عشق
ﺪﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯﻫﻤﻔﮑﺮﻯ
ﻮﻫم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻓﮑﺮ ﻭﻧﻮع عقل
ﻮﺭﻭﻳّﻪ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، ﻭ
ﻫﻤﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﻧس ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻮﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﺒﺖ
ﺑﻬﻤﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮیش
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻨفع
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﻭﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺘﺴﺎﺏ ﮔﺮﻭه
ﺍﻳﻤﺎنی ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﻮﻯﺘﺮﻳﻥ
ﻮﭘﺎﻳﺪﺍﺭﺗﺮﻳﻥ
ﻮﺍﺑﺴﺘگی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﻬم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. که ﻫﻤﺒﺴﺘگی
ﻔﺎﻣﻴلی
ﻮﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻮﻫﻤﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﺷﺪ، وچه ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺣﺰبی ﻮﻣﺬﻫبی
ﻮﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﻌﺼﺐ آﻓﺮﻳﻦ. ﺍﻣﺎ
(ﺣﺴﺐ) ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﻭﻯ
اﻧﺴﺎﻥ(ﺣﺴﺎﺏ)
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. وچه ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺑﻬﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
کسی ﻗﺎﺋل
هستند. ﭼﻮﻥ
أﮐثرﻳﺖ ﺟﺎﻫل اﻳﻥﺤﺴﺎﺏ
ﻭﺍﺭﺯﺵ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﻮﻝ ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺳﻴﺎسی
ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻟﺬﺍ ﺍﺯﺭﻭﻯ
ﺘﺮس ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﻈﻬﻮﺭﻧﻘﺎﻇ
ﻀﻌﻒ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺣﺴﺐ،
ﻫﻤﻪﺍﻳﻥ
اﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺣﺴﺎﺏ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺮخی ﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻯ هم
ﻤﻴﺮﻳﺰﻧﺪ
ﻭﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
اﮔﺮﺍﻳﻥ
ﺤﺴﺎﺏ ﻭ ﺣﺴﺐ،
ﻭﺍﻳﻥ أﺭﺯﺵ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﻠم ﻮ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻘﻠبی همرﺍه
ﻋﺸق ﻮﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻋﺎﻟم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻥ ﺗﺮس ﻭﺟﺒﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻫﻴﭽﮕﺎه
ﺷﺨﺺﻫم
ﻤﻮﻗﻌﻴﺖﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺩم ﻮﺣتی
ﺘﻤﺎم
ﺒﻴﺴﻮﺍﺩﺍﻥ،
ﺍﺣﺘﺮﺍم آﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻓﻘﻄ
عالم ﻧﻤﺎﻫﺎ ﻭمُلّاها
ﻭﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﻨﺎفع ﺴﺮﺷﺎﺭ
ﻣﺎلی ﻮﺍﺩﺍﺭﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ،
ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﭽﻨﻴﻥعالمی
هستند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ عاﻟﻤﺎﻥ
ﺒﺎ ﺣﮑﻤﺖ، ﮐﻪ
ﺍلهی ﻮ ﻋﺎﻟم
ﺤﻘﻴقی هستند،ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺍﻭل
گوﺷﻪﮔﻴﺮﻯ
ﻮﻋﺪم
ﺪﺭﮔﻴﺮﻯ ﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩه
ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻓﻘﻬﺎ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ
ﺑﺎﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺰﻭﺭ ﻭ ﺯﺭ
اُﺧﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭشی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث
143 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ183
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﺠﺎﻫل
ﺼﻐﻴﺮ ﻭﺍﻥ
کاﻥ ﺸﻴﺨﺎ،
ﻭﺍﻟﻌﺎﻟم
کبیر ﻭ ﺍﻥ کاﻥ
ﺤَﺪَثا
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺠﺎﻫل کوچک
است گرچه ﺑﺰﺭﮔﺴﺎل
ﻮﺷﻴخ ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﮐﻮﭼک
ﻮﮐﻮﺩک
میباشد. ﻭ
ﺍﮔﺮﻋﺎﻟم
ﺒﻮﺩ ﻣﺮﺩ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ،گرچه
ﺟﻮﺍﻥ ﻤﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﺟﺎﻫل عاقل با عقل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭگرچه ﺑﺰﺭﮔﺴﺎل
ﻮﺣتی ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﺮﻫﺒﺮﻯ
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ ﻗﻮن
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ کودک
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل ﺠﺰئی اﮔﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس أمّاره
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
آﻟﻮﺩه ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﺪ،
ﺑﺎﮔﺬﺷﺖ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻋﻤﺮﺍﻭ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻋﻘل
اﻭ ﺑﻨﻘﺼﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﮑﻮﺩکی
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺠﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺷﻴخ هفتاﺩ
ﺳﺎﻟﻪ،ﻋﻘل
هفت ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺮﮐﺎﺕ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺒﭽﻪﮔﺎﻧﻪ
را ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺟﺎﻟﺐﺗﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺎم ﺒﺎﺯﻯ ها
ﻭﺣﺮﮐﺎﺕﻣﺴﺨﺮه
آﻣﻴﺰﮐﻮﺩکی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮل ﺪﺭ
ﺍﻣﺪه ﺑﻮﺩ،
ﺗﺎﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻭﺭﺍ ﺩﺳﺖﮐم
نگیرﻧﺪ،
ﻭﮐﻮﺩک
ﻮﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺗﻤﺎمی آﻥ
ﺤﺮﮐﺎﺕ
ﺩﺭﺳﻨﻴﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻈﺮﻳﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭک ﺎﻧﺮﺍ ﻫم
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ لذا
باز همان أﺩﺍ
ﻭ ﺍﻃﻮﺍﺭﻯ ﺮﺍ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﭽگی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪه ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺨفی ﺨﻮﺩﺭﺍ
آﺷﮑﺎﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﺯﺷﻴخ
ﺪﺭﺑﺰﺭﮔﺴﺎلی
ﻮﺭﻫﺒﺮﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻋﻘلی
بیش تر ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ ﺯﻧﺪگی
أﺭﺯﻧﺪه ﺗﻮقع
ﻤﻴﺮﻭﺩ، ﻭلی
ﻴﺘﻤﺎم اﻳﻥ
ﺴﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺠﺎﻫل ﻮﮐم عقل
ﺷﺪه ،
ﺩﺭﭘﻴﺮﻯ
ﺒﺎﻋث
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
اﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،گرچه
ﺳﮑﻮﺕ ﻭﮔﺬﺷﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻋﺎﻟم
الهی کسی اﺳﺖ
ﮐﻪﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ
کوﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺑﻪﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺪﺭ ﺍﻭﺭده ،
ﻭﺳﭙس ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﺩﺏ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ، ﻭ
ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮﭘﻴﺮﮐﺎﻣلی
که ﺻﺎﺣﺐﻋﻘل کُلّی
ﺍلهی اﺳﺖ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺮﺳﺎﻧﺪه . ﻭﺑﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻋﺎﻟم
ﻮﺍﮔﺎه ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻘﻠﻴﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯاﻟﻬﺎمی
اﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪه
ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻥ
عالم وکاملی
ﺒﺰﺭگ ﻮﻣﺤﺘﺮم
اﺳﺖ،گرچه ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﻋﻤﺮ ﺟﻮﺍنی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻋﻘل
ﻮﻋﻠم ﺨﻮﺩ،ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﺴﺤﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺍﺻﻠﺎحی اﻭﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺸﺮﻃ
لازم عقل
ﻮﻋﻠم ﻮ آﮔﺎهی
ﻮﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﮐﺎﺭﺩﺍنی اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﻋﻤﺮ
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳخی ﻴک
ﺸﺨﺺ که ﺭﺳﺪ،ﺑثرﻭﺕ
ﻭﺯﻭﺭﮔﻮئی اﻭ.
ﻭلی اﺯﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﮔﺮﻭه ﺑﻬﺘﺮ،
ﺷﻴخ
ﻮﺳﺎﻟﻤﻨﺪﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍنی ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﻮﻋﻘل ﻮﻋﻠم
الهی ﺮﺳﻴﺪه ،ﺗﺠﺎﺭﺏﻋﻤلی
او ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺰﻳﺪ ﺑﺮﻋﻠم اﻟﻬیی
او ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺎﻟم اﻟﻬﻰ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺧﺮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻐﻴﺮ
ﺍﺯ ﻧﺎم ﻨﻴک
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪه ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث
144 - ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۱ﺹ182ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻤَﻥ ﺨﺮج
ﻴﻄﻠﺐ ﺑﺎﺑﺎ
ﻣِﻥ علم
ﻠﻴﺮﺩّ ﺑﻪ
ﺑﺎﻃﻠﺎ ﺍلی اﻟﺤﻖّ،
ﺍﻭ ﺿﻠﺎلة ﺍلی هدُﻯ،
ﮐﺎﻥ عمله ﺫﻟک کعباﺩة
ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﺍﺭﺑﻌﻴﻥ عاﻣﺎ ﺍﮔﺮﮐسی
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﺴﺘﻥ
ﺒﺎبی اﺯ ﻋﻠﻤﻰ،ﺍﺯﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭج
گرﺩﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻃلی
ﺮﺍ ﺭﺩّ ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
یک گمرﺍﻫﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ،ﺍﻳﻥ
کاﺭﺵ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪﭼﻬل ﺴﺎل یک
عاﺑﺪ ﻭ ﺯﺍﻫﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺧﺮﻭج هجرﺕ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﺑﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻳﻜﺮﺷﺘﻪﻋﻠﻤﻰ.
ﺭﺩّ ﺑﺎﻃل ﻴک
ﺘﻠﺎﺵ ﻓﻠﺴفی یا
محقق ﺒﺮﺍﻯ إثباﺕ
ﻳک أمر ﻤﻨﮑﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﺤﻘﻴق
علمی ،ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﺩّ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﻫﺮﮔﻔﺘﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺮﺍ
ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺒﺎﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع علم
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻃل
همان ﺮﺍه ﻗﺒلی
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻔس
ﺍﺯﻫﻮﺳﻬﺎﻳﺶ
ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ، ﻭﺣتی
هرﺑﺎﻃﻞ ﻓﻠﺴفی
ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﺮﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻭﮔﻤﺮﺍهی
هماﻥ اﺣﻮﺍل
ﻘﺒل اﺯ ﺳﻠﻮک
ﻮ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺟﺴﺘﻥ ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﻭﺟﺴﺘﻥ هدﻯ
ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﭼﻬل ﺴﺎﻟﻪ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻬﺎﻯﻤؤثّر
ﺯﻧﺪگی ﻴک
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ،
ﻭﻳک
عمرﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ قشری
بدون وسیله الهی
میکندﻭلی
ﺴﺎﻟک الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯﻯ
هم ﺒﭽﻬل ﺴﺎل
عباﺩﺕ نداشت
ﻣﺘﻌﺒﺪ
ﻣﺘﺪﻳﻥ ﻘﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪﺳﻠﻮک الهی
و مربّی الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 145 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ181
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﺮﻭح
عِماد ﺍﻟﺪﻳﻦ،
ﻭ ﺍﻟﻌﻠم عماﺩ
ﺍﻟﺮﻭﺡ،
ﻭﺍﻟﺒﻴﺎﻥ
عماد ﺍﻟﻌﻠم ﺮﻭح
ﺍﺳﺎس و ستون
ﺩﻳﻥ اﺳﺖ،
ﻭﻋﻠم أﺳﺎس
ﺭﻭح میباشد،ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻮﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺎس ﻋﻠم اﺳﺖ.
ﺭﻭﺡ گرچه ﺑﺮﺍﻯﻨﻔس
و روان ﻫم
ﺒﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭلی
ﺒﺼﻮﺭﺕﺭﻭح
ﺤﻴﻮﺍنی
انسان اﺳﺖ. ﺭﻭح
ﻤﻘﺎﺑﻞ تن و
جسم اﺳﺖ،
ﻭﺍﺳﺎس ﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻔس أمّاره ﭘس
ﺍﺯطی ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭ ﻧﻘﺪ و
انتقاد ﺫﺍﺕ خود
وﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻨﻔس
ﻣﻄﻤئنّه
ﻣﻌﺎﺩل ﺮﻭح الهی
روج القدس
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺭﻭح همان
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻮﺭه ﻗﺪﺭ
شرح آن آﻣﺪه ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭح ﻤﻔﻬﻮم
ﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺭﻳﺤﺎﻥ عطرﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻭح
اﺳﺎس ﺩﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم و
عرش رَحِمان
ﻨﺮﺳﺪ ﺩﻳﻥ ﻮﺳﻠﻮک
نوع بشری
ﺘﻤﺎم ﻨﺸﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﺠﺎتی از
نوع بشری
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺒﻬﻤﺮﺍه ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ و عف و
ﻮ بِدای الهی
ﻮﻋﻘل کُلّی ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮشی ﻨﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎﻋﻠم
اﺳﺎس ﻭﺳﺘﻮﻥ
ﺮﻭح ﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻋﻠم ﺒﻤﻌنی
آﮔﺎهی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
هفتگانه اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎ ﺭﻭح القدس
و روح الأمین
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻴﺎﻥ که
ﺍﺳﺎس ﻋﻠم اﺳﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﺮح ﻮ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل کُلّی
الهی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍلهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻋﻠم
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل ﻮ
ﺑﻴﺎنات او ،ﺑﺴﻠﻮک
الهی ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﻭﻋﻠم آﮔﺎهی
ﻮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺮﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﺭﻭح
القدس ﻘﺎﺋم
ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺩﻳﻦ
ﺳﺎﻟک کاﺭﺵ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺗﻤﺎم
اﺳﺖ.

حدیث 146 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ181ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻮﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎﺑﺮﺃ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻥ ﺒﺮیّة ،
ﺍﻓﻀل ﻤﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﻣﻨّﻯ
ﻮﺍﻫل ﺒﻴﺘﻰ،
ﻭ ﺍﻥّ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﻟﺘضع
أﺟﻨﺤﺘﻬﺎ
ﻟﻄﻠبة ﺍﻟﻌﻠم
ﻤﻥ ﺸﻴﻌﺘﻨﺎ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺒﺰﺭگ سوگند
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴﭽﮑس ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺠﻬﺎﻥﺨﻠق
ﻨﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﻥ ﻮﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
ﻤﻠﺎﺋک الهی
ﺒﺎﻟﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ علم
ﺸﻴﻌﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﺴﺘﺮﺍﻧﻨﺪ.
(ﺑﺮﺃ)
ﻫﻤﺎﻥﺨﻠق
کرﺩﻥ ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺪﻧﻴﺎ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩات اﺳﺖ.
(ﺑﺮﻳّﻪ)
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍلهی
هستند،ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﻀل
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺑﺎ
ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻋﻘل ﻮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. (ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ)علیّ
ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺴﻨﻴﻥ هستند
و دیگر کاملان
الهی شاهد عرش
رَحِمان . ﻭﻣﻠﺎﺋک
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎل ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﺮﻭج ﻮﺗﻌﺎلی
ﻮﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
عرﻓﺎنی ﻮﺍلهی
خود ﺮﺍ، ﭼﻨﺎﻥ
ﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
وتنزیل منطقی
میکنند،ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮم
ﻄﺎﻟﺒﺎﻥ علم
ﺪﺭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
دارای شعاع
انوار شهودی میباشند
ﻮ نیر ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﻮﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻉ
مراتب ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند
که أغاز از یک
کاکل الهی زنده
بمعر فی
خداوند
میباشد. ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
علم همان
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻘﻪ
ﻭﺗﺎﺭﻳخ ﺘشیع
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
همیشه
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺮﺳمی
ﻮﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
کاﺫﺏ ﻣﺤﺒﺖ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭعلیّ
ﺒﻮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ (ﺷﻌﺎع
ﺪﺍﺭﺍﻥ)
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ آل
عبا ﻭ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
شایستگان و
اعضای ولایت
الهی زمان
ﻭﻣﻮﺿﻮع ﺤﺪﻳث
ﮐﺴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩه
ﺩﺭطی ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪه ،
ﻭﺑﻤﻘﺎم ﻘﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ و
این همانی
مقام الهی او
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭم
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪه ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻮﺻﻴﻒﻋﻠم که ﺩﺭﺍﻳﻥ
همه أﺣﺎﺩﻳث
ﺷﺮﻳﻒ، ﺑﺎﻳﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﭙﻴﺪﺍﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪﻋﻠم ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ و
تمام انبیای دیگر
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻪ
ﻭﺍﺑﺎﻃﻴل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
قشری ﺴﻠﻮک ﻨﮑﺮﺩه
. ﻭﺑﺎ ﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩه
ﻭﺟﺎه ﻃﻠﺐ،
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺴﺖ
ﺑﺸﻴﻄﺎﻥﻨﻔس
آلوده ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.

حدیث 147- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻨﻘﻮل اﺳﺖ(ﺝ۱ﺹ186
بحاﺭ)ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻔﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﻗﺘﺮﺑﻮﺍ
ﺍﻗﺘﺮﺑﻮﺍ
ﻭﺍﺳﺄﻟﻮﺍ،
ﻓﺄﻥ اﻟﻌﻠم
ﻴﻘﺒﺾ ﻗﺒﻀﺎ
سعی ﺑﻤﻥ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺷﻮﻳﺪ،
ﻭسوآل
ﻨﻤﺎﺋﻴﺪ، ﺗﺎ
ﺗﻮﺿﻴح ﺒﺪﻫﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻠم ﻨﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺍﺯﺷﻤﺎ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺪﺭﺍﻳﻥ
هنگاﻡ، ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩه ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻘﺮّﺏ
ﻣﺮﺩم ﺒﺎﻣﺎﻡ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭽﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی که ﺑﺨﺪﺍ
ﺗﻘﺮّﺏ ﮐﻨﻨﺪ،
وچه ﺑﺎﺗﺤﻘﻴق
علمی ﻭﮐﺸشی که
ﺑﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﻭﺑﻪ ﺍﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺷﻮﻧﺪ،
ﻭ ﺩل ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻥ کششی
ﻴﺎﺯﺷﺨﺺ ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺪﺳﺖ ﻧمی
آورد . ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻣﺪ
ﺑﺪل اﻭ
ﻧﻤﻴﻨﺸﻴﻨﺪ. (ﻗﺒﺾﻋﻠﻢ)
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻳﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ همیشه
ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺑﺎ
ﻣﺮگ کاملی
الهی ﻤﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﮐﺴﺎنی
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم ﺪﻳﮕﺮ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺘﺼﻞ
ﺳﻠﻮکی در
پیمانی
گرﺩﻧﺪ. ﺍﻧﮑﻪعلیّ
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ،
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻭ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﺯ ﺭﺍه
ﺍﻭ
ﺭﺍﻧﻴﺰﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺟﺴﺖ،
ﻭﺩل ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﻭﺗﻘﺮّﺏ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺳﭙس
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺷﮑم ﺨﻮﺩ
ﺯﺩه ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﺍﻣﺎ
ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎﻫﻮ
ﻣﻤﻠﻮء ﺷﺤﻤﺎ
ﻭﻟﮑﻨﻪ
ﻣﻤﻠﻮءﻋﻠﻤﺎ ﺑﺨﺪﺍﺍﻳﻥ
ﺸﮑم ﻤﻥ
ﻤﻤﻠﻮّ ﺍﺯپی ﻮ
ﭼﺮبی ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯﻋﻠم اﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻥ
أﻳﺎم ﻘﻠﺐ
ﻭﺳﻴﻨﻪ
ﻭﺷﮑﻢﺭﺍ
ﺟﺎﻳﮕﺎه ﻋﻠم
ﺒﺠﺎﻯ
ﻤﻐﺰﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
گرچه ﺷﮑم
ﺒﺰﺭگ ﻤﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺰﭼﺮبی هم
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭلی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪﺩﺍﻧﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺎﻃلی
ﺪﺭﮐﺎﺭﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠم اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪنی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻭ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ که ﻣﻴل
ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻮﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﻣﻥ ﺁیة
ﻧﺰﻟﺖ فی ﺮﺟل
ﻤﻥ ﻘﺮﻳﺶ ﻭ ﻟﺎ فی
اﻟﺄﺭﺽ، فی اﻟﺒﺮّ
ﻭ ﻟﺎ ﺑﺤﺮ ﻭﻟﺎ
ﺳﻬل ﻮﻟﺎ ﺟﺒﻞ،
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺎ
ﺍﻋﻠم ﻔﻴﻤﻥ
ﻨُﺰﻟﺖ،ﻭفی
أّیّ ﻴﻮم ﻮفی
اﻯّﺳﺎعة
ﻧﺰﻟﺖ ﺑﺨﺪﺍ ﻗﺴم که
ﺍﻳﻪﺍﻯ اﺯ قرآن
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﺷﺨﺎصی
اﺯﻗﺮﻳﺶ ﻧﺎﺯل
ﺸﺪه ﺍﺳﺖ که ﺩﺭﺯﻣﻴﻥ
ﻮﺻﺤﺮﺍ ﻳﺎ
ﺩﺭﻳﺎ ﻭﺩﺷﺖ
ﻭﮐﻮه ، باشد
ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻦ
ﺩﺍﻧﺎیباشم . ﮐﻪ
ﺍﻳﺎﺕقرآن
ﺪﺭﺑﺎﺭه که ﮐﺴﺎنی
ﻨﺎﺯل ﺸﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭکه ﺭﻭﺯ وچه ﺳﺎﻋتی
ﻨﺎﺯل
گرﺩﻳﺪﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻏﺎﺻﺒﺎﻥ
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥ ﺴﻴﺎسی
ولایت
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ
ﻗﺮﻳﺶﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪﺩﺭﺑﺎﺭه ﺍﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﺍﻳﺎتی
ﺪﺭ قرآن هست . ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻈﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﻟل
آﻳﺎﺕ قرآن
تنها ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩم ﻘﺮﻳﺶ
ﻧﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
که ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺏ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺮﻭﺭﺍﻧﻬﺎ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺮﻳش گرچه ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻘﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ(ﻗﺮﻳﺶ)
ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭﺳﺖﺗﺮ(قُرّه
ﺩﺍﺭﺍﻥ) ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
هستند،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ قرآن
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ ﺗﻮجه
کرﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ ﻧﺒﻮﺩه ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻭم کنندﮔﺎﻥ
ﻮﻗﺮّﺩﺍﺭﺍﻥ
شهودی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﺎﺕ
قرآن ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺮّه ﺩﺍﺭ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﮑﻮﻫﺶﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥﻘﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺑﻮﺩه اﺳﺖ.
(ﺭﺟﻞ) ﻣﺮﺩ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺭه ﺭﻭ
ﭘﻴﺎﺩه ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ قُرّه ﺩﺍﺭﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﻟﻮ ﺍﻧﺪک
ﺪﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﺎتی که ﺑﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺯل ﺸﺪﻧﺪ،
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﺮﺍﻳطی
که ﺑﻮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻡ. ﻭلی
ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﺒﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻧﺎﺯل ﻨﺸﺪ. ﺍﻳﻥ
آﻳﺎﺕ ﻓﻘﻄ
آﻳﺎﺕ ﻗﺮﺍنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ(ﺍﻳﺎﺕ
و آید های
ﺍﻟﻬﻰ)
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺮﺍه
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴن
ها ﻣﻌﺠﺰه ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺪﺭک ﺼﺪﺍﻗﺖ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻨﺒﻮّﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟکاﻧﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭه ﺭﻭ
ﺯﻣﻴن هستند ،ﻭﺍﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺸﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭؤﻴﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻔﺴﺎنی اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎﺍﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﭙﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺩرﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺩﺭﺑﺤﺒﻮحه
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
الهی ﻮﺑﻠﺎﻳﺎ،
ﻭﻳﺎ ﺁﻳﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ آﺳﺎﻥ
ﻮ(ﺳﻬﻞ) ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻣﻨﺰﻭﻳﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺴﺨﺖ ﮐﻮﺵ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. مولا
علی إﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ، ﻭﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ که
ﮐﺴﺎنی اﺯ
ﺍﻏﺎﺯ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﭽﻪ ﻣﺮﺍﺗبی
اﺯﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ. ﻭﮐﺪﺍم
ﺼﺎﺩق ﻴﺎ
ﻣﻨﺎﻓق ﻮﻳﺎ بی
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎنی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻋﺼﺮ ﺍﻭ ﺍﺯکه ﺍﻭم
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
وچه ﻭﻗﺖ ﺑﺎﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. وچه ﮐﺴﺎنی
ﺴﺎﻋﻴﺎﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ،وچه
ﮐﺴﺎنی سعی لازم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
اﺯﺷﺄﻥ ﻨﺰﻭل
آیاﺕ قرآن،
ﻭﻋﻠﺖ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺒﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨ ی که آﻳﻪﺍﻯ
ﻨﺎﺯل ﺸﺪه ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، وچه ﺍﻳﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﺎﺕ قرآن،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺠﻮﺍﺑﮕﻮﻯ
ﻤﺸﮑﻞ
ﻣﻄﺮﻭﺣﻪﺍﻯ
ﺒﻮﺩه ،ﻭلی ﺘﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
شرافت ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،ﻫﺮﺍﻳﻪﺍﻯ
اﺯ قرآن ﺍﺭﺯﺵ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ که
در بار ه امور سلوکی
بوده است . ﻭﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺷﺄﻥ
ﻨﺰﻭا آیه ،ﮐﻪ
ﻳک ﻮﺍﻗﻌﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑﻤﻨﺎﺳﺒﺖ
ﻣﺎﺟﺮﺍئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
آیه ﻧﺎﺯل ﺸﺪه. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺗﺎ
ﺍﺧﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ این آیه
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪه ﺍﺳﺖ،
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
سلوکی ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻪ ﺍﻯ که ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﺎﺩثه ﺍﻯ
ﻨﺎﺯل ﺸﺪه ،
ﻭﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺭﺍﺣل کرﺩه ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘنی
ﻨﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل ﻘﺎﺑل
ﻘﺮاءﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ اﻳﻥ
آﻳﺎﺕ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺑﺪﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻗﺮاءﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺩﺭک
ﻤﻌﺎنی ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻮﺑﺎﻃنی آﻧﻬﺎﺭﺍ،
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯاﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻬﺮه ﮔﻴﺮﻯ
اﺯ آﻳﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ،ﺍﻳﻪﺍﻯ
ﺮﺍ ﻧسخ کنم ،ﻭﺍﻳﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﻣثل آﻥ ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻡ،
ﻣﻨﻈﻮﺭﻧسخ
أﺭﺯﺵ آﺍﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺍنی ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻪ ﺳﻴﻒ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺍﻳﻪ قرآن
ﺮﺍ ﺑﺎﻃل ﺸﺪه ﺍﻋﻠﺎم
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﮑﻪ
ﺍﻳﻥ کاﺭ ﺭﺍ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻮﺷﻴﻌﻴﺎﻥ کرﺩه
ﺍﻧﺪ. ﺳﻨّﻴﺎن 323 ﺍﻳﻪ
ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ۳
ﺍﻳﻪ قرآن ﺮﺍ
ﻣﺘﻔﻘﺎ ﻧسخ
ﺸﺪه ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ(ﻧسخ اﻳﺎﺕ)ﻫﻤﺎﻥﺪﺍﺩﻥ
ﻮ(ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍلاّ ﺍﻳﺎﺕ قرآنأﺣﮑﺎمی
عقلی ﻮﺳﻠﻮکی
هستند،ﮐﻪ ﻧسخ
آﻧﻬﺎ ﻇﻠﻢ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
اﺳﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﺘﻬم ﺒﺘﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪه
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻥ اﻣﻮﺭ
ﺍﺯ ﻗﺒل
ﻨﻤﻮﺩﻥ
میباشد. ﻭﻫیچ
آﻳﻪﺍﻯ ﻀﺪ ﻭ
ﻧﻘﻴﺾﺍﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ قرآن
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺑﺎﻃنی آﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭالاّ ﺩﺭﻣﻌنی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻮ ﻟﻔظی
آﻳﺎﺕ قرآن
ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻬﻤﺒن
اﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻴﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖﻋﻘﻴﺪه
ﺍﺻل ﻨسخ ﺁﻳﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺪﺭ قرآنﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰﻫﺮﻣﺘﺰﻟﺰل
ﺪﺭﻋﻘﻴﺪه ﺑﻘﺮﺍﻥ
ﻮﺧﺪﺍ ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ،ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺧﻮبی ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻓﻘﻄ
ﺘﻔﺴﻴﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﻘﺮﺍﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪﻫﻤگی
آﻳﺎﺕ ﺯﻧﺪه ﻭﻏﻴﺮﻣﻨﺴﻮﺥ،
ﻭﻫﻤگی آﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺘﺪل ﻮﻣﻨﻄقی
ﻮﻏﻴﺮﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﺑﻬم هستند. گرچه
ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻐﺮﺿﺎﻧﻪ
ﻣﺘﻨﻔﺬﺍﻥ
ﺪﺭﺻﺪر ﺍﺳﻠﺎم
ﺪﺭﺟمع آﻭﺭﻯ
ﻘﺮﺍﻥ ﻤﻄﺮﺡ ﺑﻮﺩه
، ﻭﻳﺎ ﺍﺷﺘﺒﺎه
ﻧﺎﺳﺨﺎﻥ،
ﻧﺴﺨﻪﻫﺎﻯﭽﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪﻋثماﻥﺨﻠﻴﻔﻪ،
ﮐﻪ ﺗﺎﺯه ﮐﺎﺭ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺧﻄ
ﻮﻧﮕﺎﺭﺵ ﻭضع
ﺮﻭﺷﻥ ﻮثاﺑت
ﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺎﻋث
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻣلاء ﻮ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻮﺻﺪﺍﻫﺎ
ﺷﺪ. قرآن
ﺮﺍﻓﻘﻄ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﺤﻖّ عرش رَحِمان
،ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺑس . ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هم نیستند.

حدیث 148
- ﺍﺯﺍﺑﻮﺫﺭﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ186 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﺑﺎﺏ
ﻣﻥ اﻟﻌﻠم
ﺘﺘﻌﻠّﻤﻪ،
ﺍﺣﺐّ ﺍﻟﻴﻨﺎ
ﻣﻥ أﻟﻒ ﺭکعة
ﺗﻄﻮﻋﺎ ﺍﮔﺮ
ﻳک ﺒﺎﺏ
ﺍﺯﻋﻠمی ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ،
ﺑﺮﺍﻯﻤﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﺑﮑﻨﻰ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺑﻮﺫﺭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ عالم
کاﻣل ﻮﭘﻴﺮ ﻣﺮﺷﺪ
الهی ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ولایت زنده
الهی هر زمان
ﻣﺤﺒﻮﺏﺗﺮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﻋﺎﻟم ﺒﺎشی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻢ
ﮐﻨﻰ، ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺍنی
ﻮﺑﺪﻭﻥ علم لازم
ﺒﺎﺷﻰ. ﺍﻳﻥ
علم ﺸﺮﻁ
ﺍﻣﻮﺯﺷﻯ
ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠم اﺳﺖ، ﺍﻭل
علم عرﻓﺎنی
ﻮﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐلی و ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک
الهی ﺪﺭﺷﺨﺺ،
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﮑﺸﺎﻧﺪ. ﺩﻭم
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮک
ﻮﻋقلکلّ
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﭙﻴﺮ الهی ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﺳﻮم
آﮔﺎهی
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
آﻏﺎﺯ
ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯالهی
هفتگانه ﺪﺭ
ﺭﻭﺵ ولایت
ﻣﺤﻤﺪﻯﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻬﺎﺭم عقل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
همین ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻴ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺳﭙس أﺑﻮﺫﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﻨﻴﺪه
ﺍﻳم که ﻓﺮﻣﻮﺩه
ﺍﺳﺖ: ﺍﺫﺍﺟاء
ﻤﻮﺕ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻌﻠﻢ ،ﻭﻫﻮعلیّ
هذه ﺍﻟﺤﺎﻝ،
ﻣﺎﺕ ﺷﻬﻴﺪﺍ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮگ ﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
سر رسید ،ﻭ
ﺍﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥﻄﺎﻟﺐﻋﻠم
ﺒﻮﺩ. ﻣﺮگ ﭽﻮﻥ
ﺸﻬﻴﺪﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﺮگ
ﭙﺎﻳﺎﻥ ﻔﺮﺻﺖ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ اﺳﺖ. ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎفی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻟﺎﺯم
ﻮﻫﻤّﺖ ﻋﺎلی
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺑﺎﻣﺮگ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻫﺮﮐﺪﺍم
هزاﺭﺳﺎل
ﺒﻬﺸﺖ سوم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭعرشی
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪه ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍه ﻭﺳﻠﻮک
ا لهی ﻮ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻣﺮگ
ﺸﻬﻴﺪ ﺩﺭﺟﻨگ
ﺰﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻗتی
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻏﺎﺯﺳﻠﻮک
کرﺩه ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ پنجم
ﺮﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﺮیع
ﺪﺭﺟﺴﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺠﻨگ
و جهاد و
شهادت ﻮﺑﻘﺼﺪ
ﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم همیشه
ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﻣﺮگ اﺳﺖ،
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥﺸﺪﻥﺒﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﻭهی
اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻘﺎﺋم
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﺍﺩﻥ
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺨﻠق
و تولد دوم
الهی شده
ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻋﻘل ﻮﺭﻭحی
ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ،
ﺑﺎﻋث ﻓﺼﻮل
ﻨﻮعی ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪه ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺍﻣّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﺮگ
آﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ
ﺍﮐثرﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯآﻥ ﺭﺍ د
ارند . ﻣثلا
ﺳﺎﻟک ﺪﺍﺭﻧﺪه
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،
ﮐﻪﺑﻬیچ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭلی ﻤﺪﺍم ﺪﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭسعی
ﺴﻠﻮک ﻮﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻠم
ﻮﺍﮔﺎهی از
ﺷﻬﻮﺩﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺣﺪّ
ﺍﻗل هزﺍﺭﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﺸﺮﻯﺒﻬﺘﺮ
ﻭﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺎلاتر
مانند دیگر کاملان
ولایتهای
پنجگانه قبل
از ولایت محمد
صد ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
ﺮﺍﺧﺘم کند. ﻭﺍلاّ
ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﭽﻨﻴﻥ
ﻨﮑﺮﺩ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩه ،
ﻭباز ﻗﻬﻘﺮﺍئی
و کارمائی
بجهنّم جهان
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻃ ﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
ﺪﺭﻋﺪم
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ.

حدیث
149 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﻧﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ186
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻳﺎﺩ
ﺍﻭﺭﻯ اﺯﺳﻮﺭه
17 ﺍﻧﺠﻴل کرﺩه ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ: ﻭﻳل
ﻠﻤﻥ ﺴمع
ﺒﺎﻟﻌﻠم ﻮﻟم
ﻴﻄﻠﺒﻪ، ﮐﻴﻒ
ﻳﺤﺸﺮ مع اﻟﺠﻬّﺎل
الی اﻟﻨﺎﺭ
ﻭﺍﻯ ﺑﺤﺎل کسی که
ﺍﺯ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
علم ﺸﻨﻴﺪ، ﻭلی
ﻄﺎﻟﺐ ﺍﻥ ﻨﺸﺪ. ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم ﻤﺤﺸﻮﺭ
ﺷﻮﺩ. ﺷﻨﻴﺪﻥ
اﻳﻥ علم هم ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺒﺎﺣث
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕﻋﺮﻓﺎ،
ﻭﻳﺎﺩ ﺍﻭﺭﻯ
گفته ﻫﺎﻯ
أﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ و
کاملان زنده
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
کنند. ﻳﻌنی (تخلیه)
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
آﻥ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ(
ﺗﺤﻠﻴﻪ) ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴک
ﺒﻴﺎﺑﺪ ﺗﺎ
(ﺗﺠﻠﻴﻪ) ﺍلهی
ﺪﺳﺖ ﺩﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﺑﺮخی
ﺮﺍ ﺑﺪﺭک
أﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭسعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮐثرﺍﻳﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ،
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻳا
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
آﻧﺮﺍ ﺩﺭک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
ﺗﺼﺪﻳق هم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
آﻧﭽﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ،
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﺒﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺠﺎﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﻣﺠﺎﺏ ﺷﺪﻥ،
بی إﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﺮﺍه ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻋﺎﻟم
کاﻣﻞ ﺍلهی که ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﻫﺴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺳﻠﻮک
الهیﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭه ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻳﻥ غضب ﺧﺪﺍ،
ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭگرچه ﺟﻬﻨم
اﻭ ﻫﻤﺮﺍه ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺨﺒﺮﺍﻥ
ﻮﺟﺎﻫﻠﺎﻥ اﺯ
ﺍﻣﺮﺳﻠﻮک اﻟﻬیی
اﺳﺖ،ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ،ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ هستند،ﮐﻪﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻨﻘﺪ ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﻠﺎﻣﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺸﺮ
ﭼﻮﻥ ﺘﺰﺭﻳق
ﻮﺍﺩﺧﺎل
ﺰﻭﺭﻯ ﺸﻴئ
ﺪﺭﻇﺮﻓﻰ ﺑﺎ
ﺩﻫﺎﻧﻪ ﺗﻨگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮل
ﻮﺗﺠسّم ﻤﺎﺩﻯ
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺗﺰﺭﻳق ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
اﻳﻥ ﺮﻭح همرﺍه
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺠﻬﻨم جهان
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی
ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﻣﺮﺩم ﺪﻳﮕﺮ. ﻧﺎﺭ
ﻭ ﺍﺗﺶﻋﮑس
ﻧﻮﺭ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﻫﻤﺎﻥﺠﻬﻨم
دﻧﻴﺎ ﻭﺍﺗﺶ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭﺳﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی اﺳﺖ. که ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟک ﻮکه ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭﺩﻭﺭه
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﺍﻃﻠﺒﻮﺍ
ﺍﻟﻌﻠم
ﻮﺗﻌﻠّﻤﻮه ﻓﺄﻥّ
اﻟﻌﻠم إﻥ ﻠم
ﻴﺴﻌﺪﮐم ﻠم
ﻴﺸﻘﻴﮑم ﭙس
ﻃﻠﺐﻋﻠم کنید
ﻭﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠم اﮔﺮ
ﮐسی ﺮﺍ
ﺴﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﻧﮑﻨﺪ، ﺑﺎﻋث
ﺑﺪ ﺑﺨتی ﻮ
ﻣﺸﻘﺖ ﺍﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻥ
علم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ تعالی
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﮕﺮﺩﺩ، ﺑﺎﻋث
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻘﺎم الهی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،
ﺍﻭﻟﻴﻥﻘﺪم الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺠﺪﻳﺪ،ﺧﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻬﺸﺖ سوم ﺍﻧﺘﻈﺎﺭعرشی
ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
اﺯﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺸﺮﻭﻃ ﺒﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺎﻓق ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟک کم
کاﺭ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺤﺮﻭم
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺻتی کافی
ﻨﻤﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﻭﻣﺸﻘﺖ ﺭنج
کشیدﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺟﻬﻨم
ﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
هم ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻤﺸﻘﺘﻰ ﺧﺎﺹ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻋﺎﺷق
لقای ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩه
باشد ،ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺸﻘﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐم ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺑﭙﻴﺮ ﻭﺳﺴتی
ﺪﺭﻋﻤل ﺒﻮﺩ،
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
آﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍلهی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺩﺭﻣﺸﻘﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻮﺍﻥ ﻠم
ﻴﺮﻓﻌﮑم ﻠم
ﻴﻀﻌﮑﻢ، ﻭ ﺍﻥ
ﻠم ﻴﻐﻨﮑم ﻠم
ﻴﻔﻘﺮﮐﻢ، ﻭ
ﺍﻥ ﻠم
ﻴﻨﻔﻌﮑم ﻠم
ﻳﻀﺮّﮐم ﻮ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺍﻳﻥﭽﻨﻴﻥ
علمی ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻧﺒﺮﺩ،
ﻭﺗﺮفیع
ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭح
ﺒﺸﻤﺎ ﻧﺪﻫﺪ،ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﻭضیع
ﻮﺣﻘﻴﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﻌنی ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺸﻤﺎ
ﺍﮔﺮﻣﻨﺠﺮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺗﻌﺎلی ﻤﻘﺎم
ﺮﻭحی ﻨﺸﻮﺩ،
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻔﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺣﻔﻈ کرﺩه
، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎم
ﻨﻤﻴﺮﻭﻳﺪ. ﻭﭘس
ﺯﻣﺮگ ﺒﻨﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯﺮﻓته
ﻭﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻮﻓق
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻧﺠﺎﺕﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ علم
ﻨﻴﺰ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻏنی
ﺘﺮ ﺩﺭﻣﻌنی
ﻮﺗﮑﺎﻣل عقلی
ﻨﮑﺮﺩ،
ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﻧﻴﺰﻓﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻨفعی
ﻨﺒﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻨﺮﺳﻴﺪﻳﺪ،
ﺿﺮﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.

ﻮﻟﺎ
ﺗﻘﻮﻟﻮﺍ
ﻧﺨﺎﻑ ﺍﻥ
ﻨﻌﻠم ﻔﻠﺎ
ﻧﻌﻤﻞ، ﻭﻟﮑﻥ
ﻘﻮﻟﻮﺍ ﻧﺮﺟﻮ
ﺍﻥ ﻨﻌﻠم ﻮ
ﻧﻌﻤل هرﮔﺰ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻭﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﻧﮑﻨﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺧﺒﺮ ﻭﻣﻄلع
اﺯﻋﻠم ﺍلهی
ﺸﺪﻳﻢ،
ﻧﮕﺮﺍﻧﻴم
ﻨﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺪﺍﻥ عمل
کنیم . ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺯ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺍﺯﻧﻔش أمّاره
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ مُلّاها
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﺻل
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ، ﻭ
ﺍﻣﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻮبی
اﺭﺍﺩه ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺷﺪﻥ
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
بی عملان اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘنی
ﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻥ
علم ﺴﻠﻮک
ﻮﮔﺮﻓﺘﻥ آﮔﺎهی
ازﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
سعی کرﺩ ﺣتی
اﮔﺮ ﺑﻬﺮه ﺍﻯ
ﻨﺒﺮﺩ، ﺗﺮک
سعی ﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠم اﻟﻬﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ تنها آﮔﺎهی
اﺯﺍﻳﻥ علم
ﻤﻄﺮح ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪﻋﻤل
ﺁﻥ ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
سعی ﺒﻴﺸتر
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺿﺮﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭم که ﺑﺪﺍنم
و ﻋﻤل کنم ،
ﻳﻌنی ﭙس
ﺍﺯسعی اﺳﺖ،
ﮐﻪ بی ﺒﻬﺮه ﮔﻰ
ﻋﻤا آﺳﻴﺒبی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻌلم ﻴﺸفع
ﻠﺼﺎﺣﺒﻪ، ﻭحقّ
علی الله أﻥ
ﻠﺎ ﻳﺨﺰﻳﻪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠم همیشه
ﺑﺎﻋث ﺷﻔﺎﻋﺖ،ﻭﺩﻟﻴلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﻮﻓﻘﻴﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻠم
ﻮﻗتی همیشه
ﺷﻔﻴﻊ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻠﺘﻤس ﺩﻋﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍ، ﮐﻪ
ﺟُﻔﺖ ﻭﻗﺮﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺮﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺍﺻل او ﺒﻮﺩه ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﺻل
ﺒﻬﺮ یک
اﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒلی ﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﻮ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻘﺎم الهی
ﺸفیع ﻮﻫﻤﺮﺍه ﻭ
ﻣﺼﺎﺣﺐ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ سعی
ﺪﺭﻋﻠم ﻮﻋﻤل
ﻮﺷﻔﺎﻋﺖ ﻋﻠم
ﺒﺎﺷﺪ، آﻧﮕﺎه ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﺗﻌﻬﺪﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻠم ﺮﺍ
ﺷﺮﻣﻨﺪه ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪ
ﻭ ﺩﺳﺖﺧﺎلی
ﻨﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
علم ﺒﺎﻋﻤﻞ ﻳﺎ
ﻋﻤل أندک پس از
سعی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻘﻴت
ﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﻣﺪﺍم ﺒﻮﺩﻥ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﻮﻋﻠم ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺍﮔﺎهی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
توسّل عبادی
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺸﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣثبتی ﺒﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ، ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻤﺎنع اﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻤﺰﺍﺣم او
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻮﺍﻥّ
الله ﻳﻘﻮل
ﻴﻮم اﻟﻘﻴﺎمة ،ﻳﺎ
ﻣﻌﺸﺮ
ﺍﻟﻌﻠﻤاء ،ﻣﺎﻇﻨّﮑم
ﺒﺮﺑّﮑﻢ؟
ﻓﻴﻘﻮﻟﻮﻥ
ﻈﻨّﻨﺎ ﺍﻥ
ﺘﺮﺣﻤﻨﺎ
ﻭﺗﻐﻔﺮ ﻟﻨﺎ،
ﻓﺄنی ﻘﺪ
ﻓﻌﻠﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻨﮕﺎم کارﻣﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻥ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎﺍﻧﻬﺎ ﺣﺮفی
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺠﻬﻨم کاﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻧﻬم
ﭙس
ﺍﺯﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎل ﻮﭼﻨﺪﻳﻥ
هزار ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎ،
ﺗﺎﭘس ﺍﺯﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﻨسخ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﺪ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
کند . ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ﺑﺪﻭﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺎﺋم
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﻨسخ
ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ،
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﺴﺎﻋﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ عفو ﺍلهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
سعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻋﻤل
ﺪﺭﺣﺪّ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﻠﺐ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎمل
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺷُﺮُﻑ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هستند. ﻭﺧﺴﺘگی
ﺴﻠﻮک ﻮﻃﻮل
کشیدﻥ ﻧﺠﺎﺕ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺘﺎﺏ ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳؤﺍل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺤﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
شُرُف ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ،ﮐﻪ ﭘﺎسخ
ﺴؤﺍلﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻯ
ﺒﺎﺧﺒﺮﺍﻥ
ازﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮک ﻮ
أﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺩﺭﺩل
ﭽﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ
اﺯﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﺮﮐس
ﻫﺮﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺒﺪﺍﻥ نیز
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ولی اﻳﻥ
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ علم
ﺴﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺍﻣﻴﺪ ﻤﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍلهی
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩه
ﺍﺳﺖ، ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ آﺭﻯ
ﻮﻣﻥ ﻨﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻤﻴﮑﻨﻢ. ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫم ﻮﺍﻳﻥ
ﺸﺮﻃ ﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮبِدای الهی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﺎم
ﻤﺸﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ. إنی
إﺳﺘﻮﺩﻋﺘﮑم
ﺤﮑﻤتی ﻠﺎ
ﻟﺸﺮّ ﺑﮑﻢ، ﺑل
ﻠﺨﻴﺮ ﺍﺭﺩﺗﻪ
ﺑﮑﻢ،
ﻓﺄﺩﺧﻠﻮﺍ فی ﺻﺎلح
عباﺩﻯ الی
ﺠﻨّتی ﻮ ﺭﺣﻤتی
اﻳﻨﮑﻪ ﻣﻥ
ﺤﮑﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﺍ ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﻣﺨفی کرﺩم ﻮ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻭﺳﺮﻋﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻤﺎ ﻧﺪﺍﺩﻡ،
ﺑﺮﺍﻯ آﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎنی ﺒﺸﻤﺎ
ﻧﺒﻮﺩه ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺨﻴﺮ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
آﻥﺒﻮﺩه . ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ،ﻣﺴﺘﻠﺰم
ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺘﺰﮐﻴﻪ و پاکی
ﮐﺎفی اﺳﺖ،
ﻭﻣﺸﻘﺖ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﻔﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺍﺯ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎن
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻥ ﻮ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﻭﻃﻮل
کشیدﻥ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عاق ل
ﻮﻋﺎﻟم اﺯ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻣﻬم
ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻄ ﺨﻮﺩ
ﺧﻴلی ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺴؤﺍل هم
ﺪﺭﺑﺎﺭه ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﭘﺎﮐﺎﻥ ﻨﻔس وروان
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻴلی ﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﺳﺮیع ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺘحقاقی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺷﻤﺎﻯ غیر ﻋﺎﻣﻞ،
ﻭﮐﻢ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭلی سعی کرﺩه ،
ﻭﺍﻣﻴﺪ ﺑﻌﻔﻮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﻣﻥ
ﺸﻮﻳﺪ. ﺑﻬﺸﺖﺧﺪﺍ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥﺒﻘﺎﺋم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭلی
أکثرﺍﻳﻥ
ﻄﺒﻘﻪ
ﺍﺯﺑﺨﺸﻮﺩه ﺷﺪه
ﮔﺎﻥ ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﻳﺮﺗﺮ،
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮگ
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻔﻘﻄ ﺪﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍلهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ،ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺭﻭﺯها ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮﺍﺭﺍﻣﺶﻫﺎﻯﺪل
اﺳﺖ ﻭﺑﻬﺸﺖ
دوم ﺷﺐ ها
ﻭﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
آﺳﻤﺎنی ﻮ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯﻤﺪﺍﻭﻡ
ﺳﺮﺯﻣﻴن های ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ، ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﻭ
ﺑﻬﺸﺖ دیگر ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻳکی
ﺒﻬﺸﺖ سوم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪعرش
رجمان ،ﻫﻤﺮﺍه
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
آینده و مربّی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ. ﻭ که ارم
ﺒﻬﺸﺖ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
کرﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﻭبی
ﺤﺪّ ﻭﺣَﺼﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ هست .
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻤﮑﺎنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺎﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕﻋﻘلی
برتر ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺧﻮل اﻳﻥ
گروه ﻫﺎ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ،
ﻭﺳﭙس
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی هماﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
کُلّی ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺭﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ غیر
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ کر اماﺕ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ فرشته
گونه آﻧﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍلهی
ﭽﻮﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ اﻭ
ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﻭﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ،
ﻭﺍﮐثرﺍﻋﻘلی
ﻮﻗﺎﺑل ﺘﺒﺪﻳل
ﺒﻌﻘﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
اﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺨﺪﺍ، ﺍﻭل
ﻄﺎﻟﺐ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺳﭙس ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺸﺪن ، ﺍﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﺸﻴﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﺒﻌﺪ از ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ عقلی
اﺳﺖ .

حدیث 150
- ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﻧﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ185
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
إﻥّ الله ﺍﻭحی
الی ﺪﺍﻧﻴﺎﻝ:
ﺍﻥّ أﻣﻘﺖ
ﻋﺒﻴﺪﻯ الی ،ﺍﻟﺠﺎﻫل
اﻟﻤﺴﺘﺨﻒ
ﺑﺤقّ ﺍﻫل
اﻟﻌﻠﻢ،
ﺍﻟﺘﺎﺭک
ﻠﻠﺄﻗﺘﺪاء
ﺒﻬم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺎلی ﺒﻪ
ﺩﺍﻧﻴﺎل ﻨبی ﻮحی
ﻨﻤﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻔﻮﺭﺗﺮﻳﻥ
ﺒﻨﺪگان من
اﺯﻧﻈﺮﻣﻥ
ﺠﺎﻫلی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ حقّ ّ
أﻫل علم بی إﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻭﮐم ﺒﻬﺎئی
ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺣﺎﺿﺮﻧﻴﺴﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻗﺘﺪﺍ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ و
اطاعت ﮐﻨﺪ. ﺩﺍﻧﻴﺎل
ﻨبیّ ﻨﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑنی
إﺳﺮﺍﺋﻴل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺒﺮﺵ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭﺣﺪﻳث ﻭقرآن،
ﻧﺎم هر
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﻠﺎﻭه
ﺑﺮﺷﺨﺺ
ﺗﺎﺭﻳﺨی آﻥ که ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻫﻤﻴﻥ گفته
ﻭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺩﺭ
فصل ﮐﺘﺎﺑﺶ
ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺫﮐﺮﺷﺪه ، باز اﻳﻥ
ﻨﺎم ﻮﻧﺎم هر
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﻃﻠﺎق
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺷﺮﻑ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥﺸﺎﻫﺪ
ﺭﺏﺍﻟﻨﻮع
ﻘﺎﺋم بوده
ﻭﺩﺍﻧﻴﺎل ﻨبی
ﻮﻏﻴﺮه ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﺭﻯ
ولایت زردشت
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍست . ﺑﺠﺰﻋﻴسی
که ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ پنجم
بوده اﺳﺖ. ﻣﻨﻔﻮﺭﺗﺮﻳﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎﻥ اﺯﺩﻳﺪ
ﺍلهی کسانی
هستند،ﮐﻪﺟﻬﻨم
کارﻣﺎ ﻭﻣسخ
ﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻘﺖ
ﻭﻏﻀﺐ ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺧﺪﺍ ،ﭼﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ، ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺍﺩﻥ
ﻮﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
ﺪﺍﺩﻥ ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺸﺨﺺﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
اﺳﺖ. ﻋﺒﻴﺪ
ﺟمع عباد ،ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻓﻘﻄ
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻃﻠﺎق ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺴﺎﻟک ﺠﺎﻫلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻬﺮه
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﮔﻮﺵ
ﺷﻨﻮﺍئی
ﻮﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻮﻋﻠم
اﺯﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻨمی ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﮐﻤﮑﺎﺭ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﮑﺎﺭ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺪﺗﺮﻳﻥ
أﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻐﻀﻮﺏ ﺍلهی
میباشندﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺎﻫﻞ،ﻭﺑﻴﺨﺒﺮﺍﺯﺟﺮﻳﺎﻥﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻫل
ﺪﺭﻣﻔﻬﻮم
أﺣﺎﺩﻳث ،ﺻﺎﺣﺐﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻔس أمّاره
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ ﺩل
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﻭﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺒﺴﺘﻪ،
ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﺒﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻳﺎ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی پی
ببرد ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﮐم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. (ﺍﺳﺘﺨﻔﺎﻑ)
ﺩﺳﺖﮐم گرﻓﺘﻥ
ﻮﺳﺒک کردﻥ ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
در اولیای
الهی است. ﻭ(ﺑﺤﻖّ)
ﻳﻌنی ﺪﺍﺭﻧﺪه ﺣﻘﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻫل
علم ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻭﺍﺻل ﺒﻌﻠم لَدُنّی
الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺎل هستند،ﻭﻋﻠم
ﻨﻴﺰ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻴﺎﻋﻠم ﻮﺍﮔﺎهی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺻﺎﺣﺐﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻗﺘﺪﺍ
ﺍﻏﺎﺯﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی اﺳﺖ ﻭ
ﺳﭙس ﺗﺮک کرﺩﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺍﻗﺘﺪﺍ)
ﺗﻘﻠﻴﺪﻋﻤلی
ﺪﺭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘل کُلّی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺴﻠﻴم عقل
آنها ﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺗﺮﺑﻴتی
اﻭﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩ،
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺪﺍﺩ. (ﺗﻘﻠﻴﺪ)
ﺍﺯﺭﻳﺸﻪ
ﻗﻠﺎﺩه ﻭﺍﻓﺴﺎﺭ
ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﻨﻬﺎﺩﻥ،ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻧﻘﻴﺎﺩ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
خئاوند ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
معرفی شد ه
خداوند ﺪﺍﺷﺖ . ﻟﺬﺍ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻋﻤلی اﺳﺖ ﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻯ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﻮﺩ. ﻮﺍﻥّ
أﺣﺐّ ﻋﺒﺎﺩﻯ عندی
اﻟﺘقی ّ
اﻟﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻠثوﺍﺏ
ﺍﻟﺠﺰﻳﻞ، ﺍﻟلازم
ﻟﻠﻌﻠﻤاء ،ﺍﻟﺘﺎبع
ﻠﻠﺤﮑﻤاء ،ﺍﻟﻘﺎﺑل
عن اﻟﺤﮑﻤاء أمّا
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺤﺒﻮﺑﺘﺮﻳﻥ
ﺒﻨﺪه ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍوند ﺍﻥ
ﺒﻨﺪﮔﺎنی است ،ﮐﻪ
ﻣﺘّقی با
تقوا و سلوک
ﻮﻃﺎﻟﺐ ثوﺍﺏ
ﺯﻳﺎﺩ،
ﻭﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﻫﻤﺮﺍه ﻋﻠﻤﺎ
ﻭﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺍﺯﺣﮑﻤﺎ،
ﻭﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﻨﻈﺮ ﺍﻥ ﺤﮑما
می ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻋﺒﺪ
بنده و برده
ﻓﻘﻂ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی میباشند،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺸﻤﻮل اﻳﻥ
ﻠﻔﻈ ﺪﺭقرآن
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺗقی کسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ،
ﻭﺗﺮک گناه
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺑﮑﻤﺎل
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻣﺘقی ﻔﻘﻄ
ﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ. ﻭﺗﻘﻮﻯ
اسم ﺠﺰئی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﮐلّ
ﺴﻠﻮک ا لهی
أﻃﻠﺎق ﺸﺪه ﻭلی
ﻀﻤﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ. ﻭﺗﺮﻙ
ﻭﺩﻭﺭﻯ
اﺯﮔﻨﺎه ﻭﺧﻄﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭح ﻨﻤﻮﺩه ،ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﺿﺮﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺣﻴﺎﻯ اﺯﺍﻭ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﺨﻄﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﻃﺎﻟﺐ
ثوﺍﺏ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺏ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ،ﻭﮐﺴﺐ
ثوﺍﺏ ﺑﺠﺎﻯ
أﻧﺪﻭﺧﺘﻪﻫﺎﻯ
گناه ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭﻧﻔس
أمّاره ﺍﺵﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻃﻠﺐثواب
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻬم
ﻨﻴﺴﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ثوﺍﺏ ﮐﻪ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ گناﻫﺎﻥ
ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ ﻗﺒلی
ﻨﻴﺴﺖ،ﻭلی
ثوﺍﺏ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺯﭘﻴﺮ
ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻮﻋﻘل
ﻮﻋﻠم ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮشی
ﻮﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﺑﻴﻚ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯﻤﻴﺘﻮﺍﻥﺮﺳﻴﺪ،
ﮐﻪﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺪﺭک
ﻤﻮﻓﻘّﻴﺖ ﻭ
ﺗﺸﻮﻳق ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥﺒﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،
ﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺮﺳﺪ. ثوﺍﺏ
ﺟﺰﻳﻞ ثواب
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ(ثوﺍﺏ)
ثوﺏ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻥ
ﻮﻣﻘﺎم ﻮﻓﺼل
ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮﻯاﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺭﻭﻯ
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺸﺨﺺ
ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭثوﺍﺏ ﺗﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻓﻌلی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. (ﻟﺰﻭﻡ)
ﻋﻠﻤﺎﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻥ،ﻭﭘﻴﺮﻭﻯﺪﺍﺋم
ﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺩل ﺨﻮﺩ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺨﻮﻳﺶﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
اﺳﺖ. ﻋﻠﻤﺎ،
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ سالکان
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥﻤﻨﺼﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ عصرﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻴﺎﺯﺩه ﮔﺎﻧﻪ
ﺗﺸﻴّﻊ، ﻏﺎﻳﺐ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﺭﻭح ﻮ
ﺭؤﻴﺎ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
در شهود دوم
او ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺣﻀﻮﺭﻯ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ غاﻳﺐ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺗﺎبع علما
)
ﺑﻮﺩﻥﺘﺒﻌﻴّﺖ
ﺳﻴﺎسی ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ (ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭ(ﺗبّع
ﺒﻮﺩﻥ) ﺻﻔﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
الهی ﺪﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ اﺯﻧﻈﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺗﺒﻌﻴﺖ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎم
ﻮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺿﻤﻥﺘﺒﻌﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. (ﻗﺎﺑل
عن اﻟﺤﮑﻤاء) کساﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
اوﺍﻣﺮ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﺍﻧﻬﺎ
،ﻭﻗﺒﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺳﻮﮊه ﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻫﻢ (ﻗﺒﻮﻝ)
ﻣﻘﺎم آﻧﻬﺎ،
ﻭﻫﻢ(ﻗﺒﻠﻪ)
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺮﻭﻯ
آﻧﻬﺎ میباشد.

حدیث 151
- ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥﻨﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ185 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ:
اﻟﻌﻠم أﻓﻀل
ﻤﻥ اﻟﻤﺎل
ﺒﺴبعة :ﺍﻟﺎﻭل
إﻧّﻪ ﻣﻴﺮﺍث ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﻮﺍﻟﻤﺎل
ﻣﻴﺮﺍث
ﺍﻟﻔﺮﺍﻋﻨﻪ:
ﻋﻠم ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟمع آﻭﺭﻯ ﻤﺎل
اﺳﺖ. ﻭﻫﻔﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﻭل اینکه ﻋﻠم
ﻤﻴﺮﺍث
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﺎل
ﻤﻴﺮﺍث
ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ و
فرعونیان
ﺍﺳﺖ. (ﻋﻠم
ﻤﻴﺮﺍث
ﺍﻧﺒﻴﺎ) ﻓﻘﻂ (ﺳﻤﺒﻮلهاﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻙ)ﺍلهی
ﺒﺮﻭﺵ ﺍﻥ
أﻧﺒﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻋﻠم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻤﻄﺎﻟﺐ قرﺍﻥ
ﻴﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺳﺎﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻌﻠم
اﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺟﺴﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک کسب
ﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
اﺳﺖ. ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻮ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎسی
بوده وهستند ،ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ
ﻮﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ میباش
ند،ﮐﻪ ﻣﺎل ﺮﺍ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺍﺯﻋﻠم
الهی
ﻤﺤﺮﻭمند. (ﺗﻔﺮﻋُﻦ)
ﺗﮑﺒّﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭﻋﮑس
( ﻓﺮﺩﺍﺷﺘﻦ)
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟثاﻧﻰ،ﺍﻟﻌﻠم
لا ﻳﻨﻘﺺ
ﺑﺎﻟﻨﻔﻘﻪ: ﻭ
ﺍﻟﻤﺎل ﻴﻨﻘﺺ
ﺑﻬﺎ ﺩﻭم اﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻠم ﺑﺎ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮ ﻣﺼﺮﻑ ﻭ
ﺑﺨﺸﺶ ﺍﺯ آﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ کم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ،گرچه
ﺑﻴﺸﺘﺮنیز
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎل ﻮثرﻭﺕ
ﭼﻮﻥ ا زﺍﻥ
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖﺷﻮﺩ،ﮐم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮ
ﺳﺮﻗﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟثالث
،ﻳﺤﺘﺎج
اﻟﻤﺎل الی
اﻟﺤﺎﻓﻆ،
ﻭﺍﻟﻌﻠم
ﻴﺤﻔﻈﻪ
ﺻﺎﺣﺒﻪ ﺳﻮم اﻳﻨﮑﻪ
ثرﻭﺕ ﺭﺍ ﺑﺎﻳد
ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎنی ﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺯﺳﺮﻗﺖ
ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﺒﻤﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻋﻠم
ﺮﺍ ﺻﺎﺣﺐ آن
همیشه ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ آن
اﺳﺖ. ﻭﺣتی غیر
ﻗﺎﺑل ﺴﺮﻗﺖ
اﺴﺖ. ﺍﻟﺮﺍبع
اﻟﻌﻠم ﻴﺪﺧل
فی اﻟﮑﻔﻥ ﻮﻳﺒقی
اﻟﻤﺎل ﭽﻬﺎﺭم
اﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠم همراه
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺮگ ﺪﺭﮐﻔﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭلی
ﻤﺎل ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،
ﻭﺍﺯ ﺩﺳﺖﺭس
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩه ﺍﺳﺖ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻋﻠم
الهی و أگاهی
های شهودی از
تجلیات
خداوند ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﮑﻔﻥ
ﺘﻌﺒﻴﺮ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﮐﻔﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺠﺴم
ﻮﺗﻤﺎم
ﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻓﮑﺮ، ﻭﺗﻤﺎم
عاﺩﺍﺕ ﺷﺨﺼﻰ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻤﺘﻠﺎشی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻧﭽﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
اﺯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﻴﺎ ﺫﺍﺕ
ﺍﺻلی پرونده
أرلی أبدی بنام
ﺮﻭح اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک
ﻨﻴﺰﻋﻠم کمّی ،ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ نمی
مانند . ﺯﻳﺮﺍ (ﺍﻳﻥ
علم ) ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ همان (ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﺒﻬﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ در مقام
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﻗﺮﻳﻥ
ﻮﻣﻌﺎﺩل آﻥ، ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺮﻳﻥ
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﻮﻣﺼﺎﺣﺐ ﺩﺍﺋم
ﻮﺍﺑﺪﻯ ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
اﺳﺖ، ﻧﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺣتی ﺪﺭﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
اﺯ ﭘﻴﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﭘس
ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
کاملاﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺼﺮﻑ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻓﻘﻄ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻮﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮ ﺫﺍﺕ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. اﻟﺨﺎﻣس ،ﺍﻟﻤﺎل
ﻴﺤﺼل ﻠﻠﻤؤﻤﻥ
ﻮﺍﻟﮑﺎﻓﺮ،
ﻭﺍﻟﻌﻠم ﻠﺎ
ﻳﺤﺼل الاّ
ﻟﻠﻤؤﻤﻥ ﺧﺎﺻﻪ
ﭘﻨﺠﻤم مال ﻮ
ثرﻭﺕ ﺭﺍ ﻣؤﻣﻥ
ﻮﮐﺎﻓﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﻫﺮﺩﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﻧﺪ،
ﻭلی علم
ﻤﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣؤﻤﻥ اﺳﺖ. ﺍﻳﻥﺼﺮﺍﺣﺖ
کلام ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻧﻈﺮ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ اوم کننده
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍه
ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻧﺪه ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟﺎّ
ﻋﻠم ﻤﺎﺩﻯ ﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣؤﻣﻦ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. وچه
ﺑﺴﺎ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻤﻨﮑﺮﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺮه ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺩﻧﻴﺎ،
ﻋﻠﻤﻬﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﻳنی
ﻮﻓقهی
ﻨﻴﺰﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
علم ﻔﻘﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪﻣﻠﺎّ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪﻋﻠم
ﻔﻘﻪگاهی
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﻓﻬم
عرﻓﺎﻥ ﻮﺳﻠﻮک
ﻨﺰﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻣﻠﺎﻳﺎﻥ
ﻨﻴﺰﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﻔﻠﺴﻔﻪ،
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻮﺗﺎﺭﻳخ
ﻮﻗﺼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻧﺎﻥ
ﺍﻧﺮﺍﺑﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺮﻣﺮﺩم
ﺤﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ. اﻟﺴﺎﺩس
،ﺟمیع اﻟﻨﺎس ﻳﺤﺘﺎﺟﻮﻥ
الی ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻌﻠﻢ، فی
أﻣﺮ ﺩﻳﻨﻬم ﻮ
ﻟﺎ ﻳﺤﺘﺎﺟﻮﻥ
الی ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻤﺎﻝ. ﺷﺸم اﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم
ﺒﺮﺍﻯ أﻧﺠﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍلهی
ﻮﺩﻳنی ﺨﻮﺩ،ﻣﺤﺘﺎج
ﺼﺎﺣﺐﻋﻠم
الهی هستند،ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺒﺼﺎﺣﺐ ﻣﺎل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻳﻦ،
ﻳﺎ ﺭﻭﺵﻋﻤلی
ﺪﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺮه ﺭﻓﺘﻪ،
ﻭﻋﺎﻟم
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﻔﻦّ،
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ تز نوع
بشری ﻳﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ،
ﺍﻣﺮﻳّﻪ ﺍﺯلی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ همگان
اﺳﺖ. اﻟﺴﺎﺑﻊ،
ﺍﻟﻌﻠم ﻴﻘﻮﻯ
اﻟﺮﺟل علی
اﻟﻤﺮﻭﺭعلیّ
اﻟﺼﺮﺍﻁ، ﻭ
ﺍﻟﻤﺎل
ﻴﻤﻨﻌﻪ ﻫﻔﺘم
ﺎﻳﻥ که ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻥ علم اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
عبور ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺻﺮﺍﻁﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻭلی
ﻤﺎل ﻤﺎنع اﻳﻥ
ﺤﺮﮐﺖ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺍﺯﺻﺮﺍﻃ ﻮﺭﺍه
ﻋﺒﻮﺭﺳﻠﻮک از
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻓﻌﻠﻰ،ﺑﻌﻘل
ﻮﮐﻤﺎل ﺒﻌﺪﻯ
ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺑﻴﻥ
ﺠﻬﻨم ﻮﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻳﻥ ﺼﺮﺍﻃ
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﮑﺎنی هم ﺴﺖ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ
ﮐﺎﺭﺟﻬﻨمی
هستند. ﻭﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﭘل
ﺼﺮﺍطی هم
ﻤﺒﮕﺬﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯﺻﺮﺍﻃ
ﺴﻠﻮکی
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﻓق ﺸﺪﻧﺪ
ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻬﺸتی هستند. ﺑﺮﺍﻯ
عبوﺭ ﺍﺯ پل
ﺻﺮﺍﻁ ﻭﭘل
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻧﻴﺎﺯﺑﻌﻠم
الهی ست ﻳکی علم
أﻭﻟﻴﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ که ﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺴﺎﻟک رﺍ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﻋﻘل کُلّی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل که ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪه ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻳکی ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ووسیله الهی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺍﻥ ﻤﻮﻓق
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ پنج تن
آل عبا ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
کاﻣﻠﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺤﺎﺻل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﺻﺮﺍﻃ دوره
ﺴﻠﻮک ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺩﺭﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺭﺧﻠﺎل ﺴﻠﻮک
ﻮﺗﺮک آﻥ،
ﺟﻬﻨم ﺰﻳﺮ
ﭘﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺎﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ عبورﺍﺯ
ﺻﺮﺍﻃ ﺴﻠﻮک
ﻨﻴﺎﺯﻯ هم ﺒﻪ
ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ کمک
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺻﺮﺍﻁ ﺍلهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻠﺰﻭم
اﺳﺖ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻴکی اﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪﺑﺎ ﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻮﺍلهی ﺨﻮﺩ،
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ
ﻗﻮﺍﻯﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻥ
ﺸﺪﻥ ﻮﺩﺭک
کرﺩﻥ، ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﻘﺎﻡﺍلهی
ﺒﻮﺩﻥ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻌﺠﺰه ﺍﻯ
ﺒﮑﻨﺪ. (ﺭﺟﻞ) ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ ﻫﻤﺎﻥ(ﺭﺍﺟل
ﻮ ﺭه ﺭﻭ) ﻭسالک
اﺳﺖ،ﻭﻣﺮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩه ﻭﺷﺠﺎع
ﻮﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎﻋﻠم
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﺻﺮﺍﻃ که ﺑﻴﻥ
هر ﻧﻮﻋ ﻮﻧﻮع
ﺒﻌﺪﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
عبورﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﮐﻤﺎل آﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﺮﺳﻴﺪ.

حدیث 152 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ185
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺷﺨصي ﻨﺰﺩ ﺍﻭ
ﺍﻣﺪ، ﻭﮔﻔﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫم كه ﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
اﺯﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻢ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﻤﺮﺣﺒﺎ
ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻌﻠﻢ، ﺍﻥّ ﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻌﻠم
ﻠﺘﺤفّه
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة
ﺑﺎﺟﻨﺤﺘﻬﺎ،
ثُمّ ﻳﺮﮐﺐ
ﺑﻌﻀﻬﺎ ﺑﻌﻀﺎ
ﺣتی ﻴﺒﻠﻐﻮﺍ
ﺳﻤاء اﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻥ ﻤﺤﺒّﺘﻬم
ﻠﻤﺎ ﻳﻄﻠﺐ. ﺧﻮﺵ
ﺁﻣﺪﻯ أﻯ
ﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ،
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺎﻟﺐﻋﻠم
ﻤﻴﮕﺴﺘﺮﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺮﻭﻯ
هم
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
ﺨوﺮﺳﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻃبیعی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
علم ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻓقهی
ﻮﻓﻠﺴفی ﻮﺣتی
عرفانی ﻨﻴﺴﺖ،
که ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺴﺮ
ﺍﺯ ﭘﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ علم ﺴﻠﻮک
الهی ﻮ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک اﺯﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل آﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ولایت ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺎﮐﺴﺐﻋﻠم
ﻠﺪﻧّﻰ، ﭘس ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ. ﺟﻤﻌﺎ
ﺳﺎﻟک علم
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﺣﺎﻟﺎ ﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺮﺣﺒﺎ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎم
ﻮﻫﺮﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
اﺯﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻠﻘﺎﻯ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻮﺩﺭﺍﺳﻤﺎﻥ
نخستین ﻤﻠﮑﻮتی
هستند . ﮐﻪ ﺑﺎل
های عقل ی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ
ﮔﺴﺘﺮﺍﻧﻴﺪه ،
ﺗﺎ ﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
ﺒﻬﺮه ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻣﻠﺎﺋﻚ
(ﺣﻔﺎﻭﺕ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺍﺳﺘﻘﺒﺎل
ﻮﭘﺬﻳﺮﺍئی
ﺸﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﻠﺎﺋک
ﺪﺭ(ﺣﺎﻓّﻪ)
ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻭﺣﻔﺎﻇﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﻠﺎﺋک
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند،
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ پلّه
ﺳﺎﺯﻯ کرﺩه ﻭﺭﻭﻯ
هم ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﺰﻣﻴﻨﻰ ﺭﺳﻴﺪه
ﺍﻧﺪ. ﺳﺎﻟک
ﺒﻤﺮﻭﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ پلّهﻫﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺑﺘﺪﺭیج
عمیق إﺩﺭﺍکی ﻮﭘﺎکی
ﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺴﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﺳﺎﻟک ﺪﺭتجلّی
ﻘﺎﺋم ﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻓﮑﺮﻋﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺰ ﺗﺪﺍعی
ﻮﺗﺪﺭّج ﻤﻌﺎنی
ﻮﺑﻄﻮﻥ ﻤﻌﺎنی
هستند. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻬﺎئی
ﻔﻮﺭﻯ ﺒﺪﺳﺖ
آﺍﻳﺪ . ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺗب ﻴﺎﺯﻋﻮﺍﻟم
ﻔﮑﺮﻯ ﺮﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﮑﺮﻯ که
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺻﺎﺩق ﺪﺍﺭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ کاﺭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺧﺮﻭج ﻮﻫﺠﺮﺕ
ﻭﻭﺻﻮل ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘلی
ﻮﻋﻠمی اﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﻫم که
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺰﻣﻴﻥ ﻮﻣﺎﺩه ﻭ
عقل
ﺸﺮﻳّﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺳﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎ،
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺸﺸم ﻮﻫﻔﺘم میسّر
نوع
بشرﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﻠﺎﺋک
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺎﻳث إﺳﺘﻘﺒﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ علم
ﺸﻬﻮﺩﻯ هستنند.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺎﻳل هستند،ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺍئی
اﺯﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﺘﻮﺍضع
ﻤﻄﻴﻌﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺪﺭ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺗﻮﺍضع
ﭙﺪﺭﺍﻧﻪ ﻭﻫﻤﺮﺍه
ﻋﺸق ﺪﺍﺭﺩ.

حدیث 153-
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ185 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻤﻥ غدﺍ ﺍلی
اﻟﻤﺴﺠﺪ، ﻟﺎ
ﻳﺮﻳﺪ ﺍلاّ ﺍﻥ
ﻴﺘﻌﻠم ﺨﻴﺮﺍ،
ﺍﻭ ﻟﻴﻌﻠّﻤﻪ،
ﮐﺎﻥ ﻠﻪ ﺍﺟﺮ
ﻣﻌﺘﻤﺮ ﺗﺎم
اﻟﻌﻤﺮه ﻫﺮﺍﻧﮑس
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ ﺒﻤﺴﺠﺪ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺎﺭج شود ﻮ
ﻫﺪﻓﺶ ﻓﻘﻄﺘ
علم ﺨﻴﺮ ﺒﻮﺩه باشد
،ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺮﺍ
ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺪﻫﺪ،
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻭ
ﻣﻌﺎﺩل ﺤﺞّ
ﻋُﻤﺮه ﺗﺎم
ﻮﺗﻤﺎمی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩه ﺑﺎﺷﺪ. (ﻏُﺪﻭ)
ﺧﺮﻭج اﺯﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﻘﺼﺪ
ﻋﺪم ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ. ﻭﺗﺎ
ﺭﻭﺯ دﻳﮕﺮ،
ﻭﺍﻳﻥ همان
هجرﺕ ﺳﺎﻟک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ لقای
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﺮﺳﺪ،
ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺧﻠﺎفی
نمی کند. ﻣﺴﺠﺪ
ﺟﺎﻯ عباﺩﺕ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﺤل
ﺴﺠﻮﺩ و
ﺧﺎﻧﻘﺎه ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﺠﺪ ﺍﺳﺖ،
ﺩل ﭙﻴﺮ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩل
ﺴﺎﻟک ﭙس ﺍﺯ
ﺍﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮک
ﻨﻴﺰ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺰﻟﺖﮔﺎه ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺯ ﻣﺴﺠﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺳﺠﻮﺩ)
ﺑﻤﻌنی ﺘﺴﻠﻴم
ﻮ ﺗﻌﻈﻴم اﺳﺖ،
ﻭﻧﺎم ﺠﺰئی
إﻃﻠﺎق ﺸﺪه ﺑﺮﮐلّ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻣﺴﺠﺪ
ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﺳﺘﺎﺩ ﻳﺎ
ﺩﺭﺩل ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺴﻠﻴم
اتها إﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻗﺒﻮل هر
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍ،و
ﺗﺴﻠﻴم
ﺪﺭﺑﺎﺭه ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺗﺎﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﻃﻮل کشیدﻥ ﺪﻭﺭه
ﺳﻠﻮﻙ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍل
ﺮؤﻴﺎئی ﺴﺎﻟک
هرﺍﻧﭽﻪ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﺑﻮﺩه ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﺿﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫم
ﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﻢ
(ﮐﺎﻇم غیظ) ﻭﻫیچ
إﻧﻔﻌﺎلی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﺗﻌﻠم
ﺨﻴﺮ) ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺨﻴﺮ
ﻭﻧﻴکی اﺳﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺠﺴﺘﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻌﻠّم
ﺠﺴﺘﻥ علم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﭙس
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ که
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺖﮔﺎﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺷﻨﻴﺪنی
ﻨﺒﻮﺩه ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ
ﻭﺩﻳﺪ ﻭﭼﺸﻴﺪ. ﺧﻴﺮ
ﻧﻴﺰﻋﻠم
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭلی ﺪﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺒﻮﻯ ﻴﻌنی
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﭙس
ﺍﺯﻭﺻﻮﻝ
ﺑﻬﺮﻳک اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ،
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل
ﻮﻣﻘﺎﻡ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺣتی
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ از
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻗﺮﻳﻥ ﮋﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻧﻬا
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺫﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﺫﺍﺕﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺳﺖ ﺣتی أﮔﺮ
ﭼﻨﺪ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺩﺭﺭؤﻴﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک هستند،ﻭﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻫﺠﺮﺕ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﻭﺧﺮﻭج کامل
ﻮﺭﻓﺘﻥ
ﺒﻤﺴﺠﺪ ﻭ
ﻣﮑﺘﺐ،
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﺗﻌﻠم
ﺪﺭﺧﺎﻧﻘﺎه ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻫﺮﺟﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻌﻠﻴم ﺠﺰئی
ﻴﺎ کُلّی ﻴﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺎﻋﻤﻮم
مردم اﮔﺮ
ﮐﻠّﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭلی
ﺒﺎ
ﺷﺨﺺﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺰﺋﻰ،
ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮﻣﻨﺎﺳﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﮐﺎﺭﺷﺎﻥعمل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﺮﻭج ﻤﻌﻠم
ﻮﻣﺘﻌﻠﻢ،
ﺍﺟﺮ یک ﺤجّ
عمره ﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. حجّ
عمره ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺍﻳﺎم ﺤجّﺮﺳمی
ﺪﺭﻣﺎه ﺫﻯ
اﻟﺤﺠﻪ گفته
اند . هم ﺤجّ
عمره ﻭﻫﻢ حجّ
ﻮﺍﺟﺐ ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﻄﻮﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﺩﺭﻣﺮﺍﺳم ﺤجّ
کعبه ﺑﻨﻤﺎﻳﺶ
ﺩﺭﺍﻣﺪه ،
ﻭﻟﻰﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻳﮕﺎﻧﻪ حجّ
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺤﺠﺎج ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻬﻤﺘﺮ (حجّ
أﮐﺒﺮ) ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯﺤجّ
أﮐﺒﺮ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻋﻠنی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺪﺍﺩه ﻧﺸﺪه
،ﻭﻓﻘﻄ گفته
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﻯ اﺳﺖ. ﺍﻳﻥﺤجّ
ﻮﺍقعی ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺑﻨﺎم ﺤﺞّ
ﻋُﻤﺮه ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺤجّ أﮐﺒﺮ ﻭﺍقعی
اﺳﺖ. حجّ همان
ﺤقّ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭتجلّی
او ﻭﺩﺭﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭتجلّی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ که ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی
ﺒﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻈﻴم
ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺸﺮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣﺪ. ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی آﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﺣﻤﺎن ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺰ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻔﺼل اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺧﺮ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هستند. ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﺎﺯ حجّ عمره
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﭙﻴﺮ
الهی ﻓﻘﻄ
اﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟک ﺤﺎﺿﺮ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﺭﺭؤﻴﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺭسی
کند. ﺗﻮﺿﻴح
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭه
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ،
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
حجّ عمره ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ، ﻭحجّ
عمره ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻤﺮه
ﺍﺯﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺑﺎﺩﻯ در یک
عمر زندگی
بشری در جهان
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻨﻴﺎﻥ
ﺮﻭحی ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻭﺭه
ﻗﺒﻞ ﺍﺑﺎﺩﺍنی
ﻴﺎﻓﺘﻪ و عبد
وموبدی
خداوند ﺍﺳﺖ. حجّ
عمره ﺗﺎمّ
ﺗﻤﺎم ﻔﺮﺽ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﺎﻟک
ﺒﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻫیچ إﻋﺘﺮﺍﺽ
ﭘﻴﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺧوﺮﺳﻨﺪ
با خورِه و
قرّه برار ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ثوﺍﺏ ﭼﻨﻴﻥ
ﺤجّی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠم ﻮﺗﻌﻠﻴم
ﺪﺭﻫﺮﺭﻭﺯ،
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴل
أﻫﻤﻴﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻉ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک الهی
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ. ﻧﻪ
ﮐﺴﺐ ﻳﺎ
ﺗﻌﻠﻴم علوم
ﻤﺎﺩﻯ، که ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻠﻮم باطل
فقهی ﻮ حتی
ﻋﺮﻓﺎنیکه ﻓﻘﻄ
اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺧﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ مُلّاهاﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪه ﻧﻔس
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻨﻨﻤﻮﺩه . ﺭﻭﺯ
ﻭﻏُﺪﻭ ﻳﺎ
ﺧﺮﻭج هرﺭﻭﺯ
ﺍﺯﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺯﻧﺪگی
ﻮﺩﻧﻴﺎ ﻭﻧﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﻭﺍﻳﻥ
ﺮﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ (ﻳﻮم
ﻮ ﺍﻭﻡ) ﻭ ﺭﻭﺯﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﻳک
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ
(ﺍﻳّام الله )ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻌﺎﺩل
هزﺍﺭﺳﺎل
ﺘﻘﻮﻳم ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸتی
ﻮﻣﻬﻤﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ واصلان
ولایت محمدی
ﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺭﺟﻌﺖ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻮ ﻣَﻥ
ﺮﺍح الی
اﻟﻤﺴﺠﺪ، ﻟﺎ
ﻳﺮﻳﺪ الاّ
ﻟﻴﺘﻌﻠم
ﺨﻴﺮﺍ، ﺍﻭ
ﻟﻴﻌﻠّﻤﻪ
ﻓﻠﻪ ﺍﺟﺮﺣﺎجّ
ﺘﺎم اﻟﺤجّة
ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﻮﺗﻌﻠم
ﺒﻤﺴﺠﺪ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍند، ﻭﺗﺤﻘق
ﺪﺍﺩه ﺗﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍلهی
ﻤﻌﺎﺩﻝ ﻳک ﺤجّ
کاﻣل ﻮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻓﺮق
ﺪﺭ ﺩﻭ ﮐﻠﻤﻪ
ﺑﺎﻟﺎ(ﻏﺪﻭّ ﻭ
ﺭﺍﺡ) ﺍﺳﺖ،ﻳﮑﻰ
ﺧﺮﻭج اگرچه ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻧﺮﺳﺪ، ﻭﻳکی ﺮﺍح
ﻴﻌنی ﺮﻓﺖ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩ ﻭ
ﺭﻭﺣﺎنی ﺸﺪ. ﻏُﺪﻭ
ﺧﺮﻭج إﻣﺮﻭﺯ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻓﺮﺩﺍ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻯ که ﺑﺎ
ﻓﺮّﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺍح ﺮﻓﺘﻥ
اﺳﺖ، ﺑﺎﺗﺤﻘق
آﻥ. ﻭﻫﻤﺎﻥﺮﻭﺣﺎنی
ﺸﺪﻥ اﺳﺖ،
ﻭﺭﻳﺤﺎنی
ﻮﻣﻌﻄﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺷﺪﻥ. ﺳﺎﻟک
ﭽﻮﻥ اﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺎﺭج ﺸﺪ،
ﻭﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺗﻤﺎم کرﺩ،
ﻭﺑﺎ ﺣﺞّ ﻫﺎﻯ
عمره
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ، ﭘس
ﺍﺯﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩ، ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺤجّ أﮐﺒﺮ ﻭتجلّی
ﺒﺮﺗﺮﺍلهی
ﺤﻖّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺤجّ أﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
أﻣﺮﻳﻪ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮعی أﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩه . ﻭﺍﻳﻥ
ﻴﮕﺎﻧﻪ حجّ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻴک
ﻴﺎر ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺩﻳنی أﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩه ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺤجّ
ﺘﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺭﻭﺯه ﻭﺩﻳﮕﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻫﻤگی ﺪﺭﻭﻥ
همین ﺪﻭﺭه ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺤجّ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻣﺮﺩم
عامّی ﻨﻤﺎﻳﺶ
ﺭﺍ ﻫﺮﺳﺎل
ﺪﺭﮐﻌﺒﻪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﺴﻞ ﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ آﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
حجّ أﺻلی ﻮ
ﺍﮐﺒﺮﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی ﺒﻮﺩﻥ
اﺳﺖ (. ﺗﺎﻡﺍﻟﺤُجّة
) ﺩﻳﺪﺍﺭﻗﺎﺋم اﺳﺖ
ﺳﺎﻟک ﭽﻮﻥ ﭙس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ،
ﺧﻮﺩ حجّة
ﺍﻟﺄﺳﻠﺎم اﺳﺖ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺭﺟﻌﺖ
ﺣﺴﻴنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺯﻳﺎﺩ، ﻭلی
ﻔﻘﻄ ﻴکی اﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻳﺖ الله ﻭﺍﻣﺎم
این ﺰﻣﺎﻥ ﺎﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﮐﻮﺳﻪ
ﻳﺎ ﺭﻳﺶ
ﭘﻬﻦقشری
آلوده روان .

حدیث 154-
ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ185
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: کفی
ﺒﺎﻟﻌﻠم ﺸﺮﻓﺎ
ﺍﻥ ﻴﺪّﻋﻴﻪ
ﻣﻥ ﻠﺎ ﻳﺤﺴﻨﻪ،
ﻭﻳﻔﺮح اﺫﺍ
ﻧﺴﺐ ﺍﻟﻴﻪ،
ﻭﮐفی ﺑﺎﻟﺠﻬل
ﺬﻣّﺎ، ﻳﺒﺮﺃ
ﻣﻨﻪ ﻣﻥ هو
ﻓﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
علم اﻳﻥ
إﻓﺘﺨﺎﺭ ﺑس
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺍﺩّﻋﺎﻯ
د اشتن آﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻨﺴﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻨﻨگ
ﺒﺮﺍﻯ ﺠﻬل
کافی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺟﻬل ست ،ﺑﺎﺯ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭﺑﻴﺰﺍﺭﻯ
اﺯﺟﻬل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻋﻠم ﺴﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮﻳﺎﻓﺘﻥ
عقل ﻮﻋﻠم لَدُنّی
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
آﻥﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻨﺎﻓﻖ ﻭ ﺗﻤﺎم
ﻤﺬﻫﺒﻴﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥمیباشند.
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺪعی
ﺪﺍﺷﺘﻥ علوم
ﻤﺬﻫﺒبی یا
ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ
هستند،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻠم اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل إﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺟﺴﺘﻥ عقل اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺟﻨﻮﻥ ﻮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻫلی اﺯﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
نیز ﺪﺍﺭﺩ ﺍﻳﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺘﻨﺒل ﻮ
ﺷﻬﻮﺕﺭﺍﻥ
ﻮﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،
ﻟﺬﺍﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﺩّﻋﺎﻯآﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣل ﻮﺍﺻﻞ ﺍلهی
است. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻋﺎﻟم ﺒﻮﺩﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻟﺎ
ﻳﺤﺴُﻨﻪ)ﻳﻌنی
آﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ علم
ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﺘﮑﺎﻣل عملی
اﺳﺖ، ﺩﺭﻧﻔس
ﻭﻓﮑﺮﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ لازم ﺪﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺍﺳﺘﺎﺩ
آﻥﺸﻮﺩ. ﻋﻠﻮم
ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩﻥ
ﺗﺮﺍﮐم ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻮﺩه ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﻭﮐم ﻈﺮﻓﻴﺖ،
ﻭلی ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
اﻳﻥ گنجیبنه
ﻧﻔﺴﺎنی ﻮ ﺫﻫنی
ﭙﺎک ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻋﻠم
لَدُنّی
ﻮﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺳﺮ
ﭼﺸﻤﻪ ﺍلهی
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻳﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
مُرده ﺍﻯ که ﺍﺯﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻘﺒلی ﻨﻘل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.

حدیث 155-
ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ187
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: اﻟﻨﺎس
ﻳﻐﺪﻭﻥ علی
ثلاثة ،ﻋﺎﻟم
ﻮ ﻣﺘﻌﻠم
ﻮﻏثاء ، ﻓﻨﺤﻥ
اﻟﻌﻠﻤاء ﻮ
ﺷﻴﻌﺘﻨﺎ
ﺍﻟﻤﺘﻌﻠﻤﻮﻥ، ﺳﺎﺋﺮﺍﻟﻨﺎس
ﻏثاء ﻤﺮﺩم
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺭﻭّﻳﻪ
ﺧﻮﺩ، ﻳکی اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﮔﺮﻭه ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﺎﻋﺎﻟم
میباشند،ﻭﻳﺎ
ﻣﺘﻌﻠﻢ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﮐﻒ ﻭآﺷﻐﺎل
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎ ﻋﻠﻤﺎﻫﺴﺘﻴﻢ،
ﻭﺷﻴﻌﻪ ﻣﺎ
ﻣﺘﻌﻠﻤﺎﻥ
هستند. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺩم ﭽﻮﻥ کف
ﻭﺑﺮگ ﻮ
ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ . ﻋﻠﻤﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
بوده ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺭﻫﺮﻋﺼﺮی
رﻫﺒﺮﺍﻥ دیگر
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷند. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﻤﺘﻌﻠم و
دانش آموز هستند،
ﻭﺩﺭﺣﺎل
آﻣﻮﺯﺵ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮکی که ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺸﻌﺎع ﺴﻠﻮکی
ﻮﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻪ
ﺍﺧﺮ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ. (ﻏثاء
ﻴﺎ ﭘﻮک ﻮ چون
ﮐﻒ) ﻭﺍﺷﻐﺎل هماﻥ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣتی اﮔﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭﻣﻠﺎﻯ ﻤﺬﻫبی
ﻮﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺘﻌﻠم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺎهی ﻮﻋﻠم
اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺘﻌﻠّم
کسی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎل علم
ﺴﻠﻮک الهی و
شهود تجلیات
الهی میباشد
ﻮﻋﻠم آﮔﺎهی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺘﻌلم
ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻥ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭتجلّی
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع را
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﮐﺎﻣل ﺘﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻴﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺒﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻭﮐﻤﺎل آﻧﻬﺎ
ﮐﺎفی ﻨﻴﺴﺖ.

حدیث 156
- امام صادق نیز
فرموده است (
ج1ص 187 بحار) اﻟﻨﺎس
ﺍثناﻥ، ﻋﺎﻟم
ﻮ ﻣﺘﻌﻠم ﻮ
ﺳﺎﺋﺮ ﺍﻟﻨﺎس
ﻫَﻤَﺞ، ﻭ
ﺍﻟﻬﻤج فی اﻟﻨﺎﺭ
ﻣﺮﺩم ﺪﻭ ﮔﺮﻭه
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﺬﮐﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻳﺎ ﻋﺎﻟم هستند
ﻭﻳﺎ ﻣﺘﻌﻠّم
ﻮ ﻃﺎﻟﺐﻋﻠﻢ. ﻋﺎﻟم
کاﻣل ﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭﺭأس
آﻥ گروه
کاﻣﻠﺎﻥ ا ﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺘﻌلم ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﻌﻠﻴم علم
ﺴﻠﻮک ﻮﻗﺼﺪ
ﺍﮔﺎهی اﺯ ﻫﻤﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم میباشند
. ﺍﻣﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺩم هَمَج ﻮ
ﻭﺣشی ﻮ چون
ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺰﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﺟﻬﻨم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪﺟﻬﻨم
همان ﺠﻬﺎﻧﻮم
یونانی و
گوهانوم تورات
ﻴﺎ ﺟﻬﺎﻥ
فارسی ﻮﺗﻮﻟﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ دﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺎ
ﭼﻴﺰ ﺧﻠﻖ
ﻧﮑﺮﺩه ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه ﻣﻌﺪﻭم
گرﺩﻧﺪ. ﺭﺍه ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻧﮑﺮﺩه
ﺍﻧﺪ، ﻭﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﭙﺎﺋﻴﻦ، ﻭﺑﺪﻭﻥ
إﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭﺍﺭﺍﺩه
ﻭﺍﺩﺭﺍک
میباشند. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴا
ﺗﮑﻤﻴل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫل
ﻮﻭﺣشی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی
هستند،ﻭﺳﺒک
ﭽﻮﻥ ﭙﺸﻪ
ﻭﮐثیف ﻭﻗﺎﺑل
ﺪفع میباشند (ﻫَﻤَﺞ)
ﻧﻴﺰﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
کلمه إﺣﻤق
ﻮﮐم عقل ﺁﻣﺪه ﺍﺳﺖ.

حدیث
157 -ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺰﻣﻴﻨﻪ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۱ﺹ187ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه : اﻏﺪ
ﻋﺎﻟﻤﺎ ﺍﻭ
ﻣﺘﻌﻠّﻤﺎ، ﺍﻭ
ﺍﺣﺐ ﺍﻟﻌﻠﻤاء
،ﻭﻟﺎ ﺗﮑﻥ
ﺮﺍﺑﻌﺎ،
ﻓﺘﻬﻠک
ﺒﺒﻐﻀﻬم ﻫﺮﺻﺒﺤﮕﺎهی
که ﺍﺯﻣﻨﺰل
ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﺎﻳﻰ،
ﻳﺎﻋﺎﻟم ﺒﺎﺵ
ﻭﻳﺎ ﻣﺘﻌﻠﻢ،
ﻭﮔﺮ ﻧﻪ
ﺣﺪّﺍﻗل
ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭﻋﻠما
ﺑﺎﺵ. ﻭﺍﺯﮔﺮﻭه
ﭼﻬﺎﺭم ﻤﺒﺎﺵ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻏﻀﺐ ﺍﻥ
علما ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻯ. ﻋﺎﻟم
کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ،
ﻭﻣﺘﻌﻠم
ﺪﺭﺻﺪﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی ﻮطی
ﻤﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺩم ﻤﺴﺘﻌﺪ،
ﻭﻟﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
هستند. ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﻳﻨﺪه
ﺳﻠﻮک الهی
آﻧﻬﺎ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺍﻣﺎﺩه ﺷﺪﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻥ
عشقی ﺒﻌﻠﻤﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐلّ
ﺒﺎﻭﺭﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﺰﺩﻳک ﺒﻮﺩﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻋﺸﻖ،
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﺩﺭﺍک
عرﻓﺎنی اﻳﻦ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣّﺎ
ﮔﺮﻭه ﭼﻬﺎﺭم
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند،ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
آﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ،
ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻧﻬﺎ
ﻏﻀﺐ ﻭﺑُﻐﻀی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭلی
همین بی
إﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺰﻣﻴﻨﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﻮﮔﻨﺎه ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘلی
آﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻣﺮگ
ﻮﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
اﺳﺖ، ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﺣﻠق
آﻭﻳﺰﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻋﻰ،
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺍﮊﮔﻮنی
ﺪﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ.

حدیث 158-
و نیز از
پیامبر نقل
شده ( ج1 ص 195 بحار) إﻏﺪ
ﻋﺎﻟﻤﺎ ﺍﻭ
ﻣﺘﻌﻠّﻤﺎ، ﺍﻭ
ﻣُﺴﺘﻤﻌﺎ ﺍﻭ
ﻣُﺤﺒّﺎ ﻟﻬﻢ،ﻭﻟﺎ
ﺗﮑﻥ اﻟﺨﺎﻣس
ﻓﺘﻬﻠک ﺭﻭﺯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺎﻟم
ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﻳﺎ
ﻋﺎﻟم ﺸﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کسب ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﻳﺎ ﻣﺴﺘمع و
سنونده گفته
ﻫﺎ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻧﺎﻥ ﺒﺎﺵ،
ﮐﻪ ﺍﺯﻋﻠم الهی
ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻬﺎﺭم
اﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺵ،
ﻭﺍلاّ ﺍﮔﺮ ﺍﺯﮔﺮﻭه
ﭘﻨﺠم ﺒﺎﺷﻰ
ﻫﻠﺎک ﻤﻴﺸﻮﻯ
ﻮﺑﻘﻬﻘﺮﺍِ
جهنّم جهان
ﻣﻴﺮﻭﻯ. ﻣﺴﺘﻤﻌﺎﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻘلی
ﻮﺩﺍﺭﺍﻯ عقل
ﺠﺰﭘﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
هستند. ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺍﻣﺎﺩه ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗل
علاقمند
ﻭﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
گرچه ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺣتی
ﺤﺮﻑ ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧمی ﻔﻬﻤﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻮ ﮐﺸﺶ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪه ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺳﺘﻤﺎع
ﻮﺳﭙس ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺪﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣل ﻮﻣﻌﻠم
ﻮﮔﻮﻳﻨﺪه ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻗﺖ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻮﺍﺳﺘﻤﺎع ﺠﺰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻋﺸق ﺒﺮﺍه ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ
ووسائل ﺍلهی
ﺮﺍ ﺷﺪﻳﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺑﺎ
ﺍﻥ عشق عباﺩﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

حدیث 159
- از امام باقر
نقل شده ( ج1 ص194
بحار ) که فرموده
است - ﺍﻏﺪﻋﺎﻟﻤﺎ
ﺍﻭ ﻣﺘﻌﻠﻤﺎ،
ﻭﺍﻳّﺎک أﻥ
ﺘﮑﻮﻥ ﻠﺎﻫﻴﺎ
ﻣﺘﻠﺬّﺫﺍ
ﺍﺯﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ،
ﺑﻘﺼﺪ ﻋﺎﻟم
ﺸﺪﻥ ﻮﻳﺎ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﺍﺩﻥ
ﺨﺎﺭج ﺸﻮ. ﻭﺭﻭﺯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻥ ﻘﺼﺪ
آﻏﺎﺯ ﺑﻨﻤﺎ،
ﻭﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﺎﻥﺒﺎشی که ﺳﺮﮔﺮم
ﻠﻬﻮ ﻭﻟﺬﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کار
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺧﺮﻭج اﺯﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ علم کارﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ. ﻭﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺼﺪﺗﻌﻠﻴم دیگران
دارند.

حدیث 160
- از أمیر
المؤمنین
روایت میکنند
( ج1 ص 196 بحار ) که فرموده
است : ﺍﻏﺪ
ﻋﺎﻟﻤﺎ ﺍﻭ
ﻣﺘﻌﻠّﻤﺎ،
ﻭﻟﺎ ﺗﮑﻥ
اﻟثالث
ﻓﺘﻌﻄﺐ ﺭﻭﺯ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
آﻏﺎﺯ ﮐﻥ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻋﺎﻟﻤﻰ،
یا ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ میخواهی
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻯ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی هستی
خود ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻯ.
ﻭﻋﻠم اﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﻴﺎﺑﻰ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﮔﺮﻭه ﻧﺒﺎﺷﻰ،
ﺑﺪﺍﻥ که ﺩﺭﺣﺎﻝ
(ﻋَﻄَﺐ
ﻭﺧﺮﺍﺑﻰ)
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح هستی . ﻭﺍﻳﻥ
همان ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح بشری
ﻮﻋﻘل اﻣﺮﻭﺯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ

حدبیث
161 - ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ199
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻣُﺠﺎﻟسة
أﻫل اﻟﺪﻳﻦ،
ﺷﺮﻑ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻟﺂﺧﺮة
ﻫﻤﻨﺸﻴنی ﺒﺎ
ﺍﻫل ﺪﻳﻦ،
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺧﺮﺕ
ﺍﺳﺖ. آﻫل ﺪﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند،ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪه ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻨﺸﻴنی
آﻧﻬﺎ بی ثمر
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ مُلّاها
ﻭﻓﻘﻬﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ
ﻧﻔس آﻟﻮﺩه ﻭ
ﺟﺎه ﻃﻠﺐ
ﺍﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﻨﺸﻴنی کرﺩ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺍلهی
ﻮﺑﺮﺍﻯ آﺧﺮﺕ
ﻭ ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
إﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﻭﻣﻠﺒّس
کاذب
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﺖ،
ﻭﺑﺎ ﺩﺭﻭﻥ
آﻟﻮﺩه ﻭﮐثیف
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮑﺮﺩه ﻭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻨﻤﻮﺩه ،
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﻋﻘل کُلّی
و ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنی الهی
ﻤﺤﺮﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻄﺎﻟبی
که ﻣﻄﺮح گشته
ﻣﻄﺎﻟبی مُرده
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻘﺒلی
کسب ﺷﺪه ،
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺷﺨصی
ﭽﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﮐﻠﺎم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ همگاﻥ
اﻟﻬﺎمی ﻨﻮ
ﺭﺳﻴﺪه ﻭﺯﻧﺪه
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍلهی
ﻮﻋﻘل کُلّی
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺳﻴﺪه
ﺍﺳﺖ. ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ
ﻓﻘﻄ هم ﻨﺸﻴنی
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
اﺯ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫم ﻤﻘﺎم
الهی ﺸﺪﻥ در
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ می
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ سوم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ در بهشت
که ارم ﺍﺳﺖ. ﺷﺮﻑ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺸﺨﺺ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻫل أﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭثمره
ﺍﻧﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﻧﺎﻥ ﻤُﻔﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻥ اﺳﺖ،
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺷﺮﻑ
ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺍﺧﺮﺕ، ﻳﻌنی
ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ ﺮﻭح
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﺠﺴم
ﺒﻤﻌﻨﻰ (آﺧﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ) ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﺍﺣتی هنگام
ﻤﺮگ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﺕ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺍﺧﺮﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺳﻮم ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮ بهشت که ارم
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ با
هزاران برابر
کرامات
بالفعل و
بالقوّه نو. ع
بشری است . ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻋﻘل الهی
ﺠﺴﺘﻦ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻴﺎﻓﺘﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺍﺭﺩ
ﻧﻄﻘﻪ ﺷﺪه ،
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ، فرشته
گونه
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.

حدیث
161 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ199 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻣُﺠﺎﻟسة
أﻫل اﻟﺪﻳﻦ،
ﺷﺮﻑ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻟﺂﺧﺮة
ﻫﻤﻨﺸﻴنی ﺒﺎ
ﺍﻫل ﺪﻳﻦ،
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﺧﺮﺕ
ﺍﺳﺖ. آﻫل ﺪﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند،ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪه ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻨﺸﻴنی
آﻧﻬﺎ بی ثمر
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ مُلّاها
ﻭﻓﻘﻬﺎﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺎ
ﻧﻔس آﻟﻮﺩه ﻭ
ﺟﺎه ﻃﻠﺐ
ﺍﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﻨﺸﻴنی کرﺩ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺍلهی
ﻮﺑﺮﺍﻯ آﺧﺮﺕ
ﻭ ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
إﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺠﻬﺎﻥ ﻭﻣﻠﺒّس
کاذب
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴﺖ،
ﻭﺑﺎ ﺩﺭﻭﻥ
آﻟﻮﺩه ﻭﮐثیف
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮑﺮﺩه ﻭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻨﻤﻮﺩه ،
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﻋﻘل کُلّی
و ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنی الهی
ﻤﺤﺮﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻄﺎﻟبی
که ﻣﻄﺮح گشته
ﻣﻄﺎﻟبی مُرده
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻘﺒلی
کسب ﺷﺪه ،
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺷﺨصی
ﭽﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﮐﻠﺎم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ
همگاﻥ اﻟﻬﺎمی
ﻨﻮ ﺭﺳﻴﺪه ﻭﺯﻧﺪه
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍلهی
ﻮﻋﻘل کُلّی
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺳﻴﺪه
ﺍﺳﺖ. ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ
ﻓﻘﻄ هم ﻨﺸﻴنی
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
اﺯ آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫم ﻤﻘﺎم
الهی ﺸﺪﻥ در
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ می
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﺪﺭﺑﻬﺸﺖ سوم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﻭ در بهشت
که ارم ﺍﺳﺖ. ﺷﺮﻑ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺸﺨﺺ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻫل أﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭثمره
ﺍﻧﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﻧﺎﻥ ﻤُﻔﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻥ اﺳﺖ،
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺷﺮﻑ
ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺍﺧﺮﺕ، ﻳﻌنی
ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ ﺮﻭح
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﺠﺴم
ﺒﻤﻌﻨﻰ (آﺧﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ) ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﺍﺣتی هنگام
ﻤﺮگ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﺕ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺍﺧﺮﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺳﻮم ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮ بهشت که ارم
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ با
هزاران برابر
کرامات
بالفعل و
بالقوّه نو. ع
بشری است . ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻋﻘل الهی
ﺠﺴﺘﻦ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻴﺎﻓﺘﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺍﺭﺩ
ﻧﻄﻘﻪ ﺷﺪه ،
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ، فرشته
گونه
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.

حدیث
163-
ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ین ﻥﺪﻭﺑﻴﺖ
شعری ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪه
(ﺝ۱ﺹ198
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه : ﺻﺒﺮﺕَعلیّ
ﻤﺮّ ﺍﻟﺄﻣﻮﺭ
ﮐﺮﺍهة
ﺑﺮﺗﻠخی اﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺼﺒﺮﮐﺮﺩﻯ
ﻮﺑﺎ ﺍﮐﺮﺍه ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻘﻨﺖ فی
ﺬﺍک اﻟﺼﻮﺍﺏ
ﻣﻥ ﺎﻟﺄﻣﺮ ﻭ
ﺑﺎﺻﺒﺮﺧﻮﺩ
ﻳﻘﻴﻥﮑﺮﺩﻯ که
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳتی
ﻤﻴﮑنی . ﺍﺫﺍ
ﮐﻨﺖ ﻟﺎﺗﺪﺭﻯ
ﻮﻟم ﺘک ﺴﺎئلا
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﺪﺍﻧﺴتی
ﻮﺳؤﺍل آن
ﻨﻨﻤﻮﺩﻯ . ﻋﻥ
اﻟﻌﻠم ﻤَﻥ
ﻴﺪﺭﻯ ﺠﻬﻠﺖ
ﻟﺎ ﺗﺪﺭﻯ
ﻮﻧﺨﻮﺍﺳتی
ﺴؤإل ﺍﺯﻋﻠم ﻮ
ﺍﮔﺎهی اﺯ آﻥ
ﺑﮑﻨﻰ، که ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ،
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﻰ.
ﺍﮔﺮ آﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺎﻓتی
ﺠﻬﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺩﺍﺩه ﺍﻯ
ﻮﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ عقلی
اﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس
ﺯﻣﺮگ اﺳﺖ.

حدیث
165- ﮐﻤﻴل
ﺒﻥ ﺰﻳﺎﺩ
ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۱ﺹ187
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻘﺼﺪ ﻣﻥ آﻣﺪ،
ﻭﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺖ
ﻭﺑﺼﺤﺮﺍ ﺩﺭ(ﺟﺒّﺎﻥ)
ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
کوﻓﻪ ﺑﺮﺩ. ﻭﻧﺸﺴﺘﻴﻢ
ﻭﭘس ﺍﺯﺗﺄﻣلی
ﺴﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻴﺎﮐﻤﻴﻞ،
ﺍﺣﻔﻈ عنّی ﻤﺎ
ﺍﻗﻮل ﻠﻚ،
ﺍﻟﻨﺎس ثلاثة ،ﻋﺎﻟم
ﺮﺑّﺎﻧﻰ،
ﻭﻣﺘﻌﻠّﻢ علیّ
ﺴﺒﻴل اﻟﻨﺠﺎة،
ﻭﻫﻤج ﺮﻋﺎع أﺗﺒﺎع
کلّ ﻨﺎﻋﻖ،
ﻳﻤﻴﻠﻮﻥ مع کلّ
ﺮﻳﺢ، ﻟم ﻳﺴﺘﻀﻴؤﺍ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﻌﻠﻢ،
ﻭﻟم ﻴﻠﺠﺄﻭﺍ
ﺍلی ﺮﮐﻥ ﻮثیق أی کُمیل ،ﺍﻳﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ،
ﮐﻪﻣﺮﺩم
ﺪﺭﺳﻪ ﮔﺮﻭه ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻳﺎﻋﺎﻟم
ﺮﺑّﺎﻧﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺘﻌﻠﻢ ﺑﻘﺼﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺭﻋﺎع
ﻮ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
میباشند،ﮐﻪ
ﺗﺎبع هر
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪه
ﻣﺪّعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺑﺎﺩﻯﺨم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻮﺭﻯ
اﺯﻋﻠم
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﮑﺮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﺗﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯآﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻬیچ ﺠﻬﺖ
ﻣﻄﻤئنّی ﭙﻨﺎه
ﻧﺒﺮﺩه ﺍﻧﺪ. (ﻋﺎﻟم
ﺮﺑﺎﻧﻰ) ﮐﺎﻣل
الهی ﻮﻭﺍﺻﻠ
تجلیات الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ از
دیدار خدا
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻣﺘﻌﻠﻢ)
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺘﻌﻠﻴم
ﻴﺎﻓﺘﻥ علم
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻳﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎئی
میباشند ،ﻭﻗﺼﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ و
ایدآل کمال
میسّر برای
بشر ،ﻫﺮﮐسی
ﻮﺣتی ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
مقذماتی ،
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
هستند. ﺑﻘﻴﻪ
ﭼﻮﻥگوﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﻴﺎ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻮﻋﻮﺍﻡ ﺟﺎﻫل
میباشند،
ﮐﻪﺗﺎبع و
دنبال رو هر
ﺭﻫﺒﺮ ﻣﺪّعی کاﺫﺏ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺻﺪﺍﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﮔﻮﺵ ﺧﺮﺍﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮﮔﺎه ﻋﻘﻴﺪه
ﻭﭘﻴﻮﺳﺘگی
ﺒﺠﻬتی ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﭼﻮﻥ
ﺸﺎﺧﻪ ﺩﺭﺧتی
ﺒﺎ ﻫﺮﺑﺎﺩﻯ
ﭽﭗ ﻭﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻮﺭ ﻭﺿﻴﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺰﻧﺪگی آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ئ
ﻭﻧﻮﺭﻫﺪﺍﻳﺖﺍﻧﻬﺎ،
ﻧﻮﺭﻋﻠم اﺳﺖ. ﻭلی
ﻨﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮکاﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﺪﺍﻭم
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
آﻧﻬﺎ،
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻮﺩﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
آﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﻠﺖ
ﻋﺪم ﻨﻮﺭ
ﻭﺍﺳﺘﻀاءه
ﺍﻧﻬﺎ،
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺮﮐﻥ
ﻮﺟﻬﺘﻰ
ﻭﻣﻨبعی الهی
ﻮﻣﺤﮑم
ﻮﻣﻄﻤئن اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴنی ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ هر
ﺯﻣﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴنی
ﺪﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ آل عبا ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻔﺎﻃمی
ﻮﻋﻠﻮﻯ
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هستند. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ عبور
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ
ﺍﻳﻥ ﭙﻨج ﺘﻦ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﭽﻪ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻮﻋﺎﻣﻰ ﻭﺍﺣمق
کوردل ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻟﺬﺕ ﻭﺯﻧﺪگی
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻭﺭﺩه ﺍﻧﺪ.

ﻴﺎﮐُﻤﻴﻞ،ﺍﻟﻌلم
ﺨﻴﺮ ﻣﻥ
اﻟﻤﺎﻝ،
ﺍﻟﻌلم ﻴﺤﺮﺳک
ﻮ ﺍﻧت ﺘﺤﺮس
ﺍﻟﻤﺎﻝ،
ﻭﺍﻟﻤﺎل
ﺘﻨﻘﺼﻪ
ﺍﻟﻨﻔقة ﻭﺍﻟﻌلم
ﻴﺰﮐﻮعلیّ
إﻟﺄﻧﻔﺎق أﻯ
کمیل،ﻭﺃﻯ
کاﻣل کوﭼﻚ،
ﺑﺪﺍﻥ که ﻋﻠم
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺎل
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﻋﻠم
ﺤﻔﻈ ﻮ ﺣﺮﺍﺳﺖ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪه ﺩﺍﺭﺩ،
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺎﻓﻈ ﻤﺎل
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻰ. ﻣﺎل
ﺒﺎ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﺷﺪﻥ کم
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻋﻠم
ﺒﺎ ﻣﺼﺮﻑ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ،
ﺧﻠﻮﺹ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻋﻠم
ﻔﻘﻄ ﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﺍﮔﺎهی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻋﻠم ﺮﺍ
ﮐﺴﻰ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩ ﺑﺰﻧﺪ،
ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ آثاﺭﺵ
ﺑﺎقی اﺳﺖ. ﻭﻧﺎﻣﻪﺍﻋﻤﺎل
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎل ﺮﺍ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺤﻔﻆ
ﮐﻨﻴم ﺘﺎ
ﺩﺯﺩﺍﻥ ﺪﺳﺖﺑﺮﺩ
ﻧﺰﻧﻨﺪ. ﺑﺎ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ
اﻳﻥ ﻤﺎل کم
ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻟﺬﺍ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻨﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺧﺴﻴس ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺪﺍم
أﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﻫﺰﻳﻨﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﮐﻤﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﺳﻮﺩ ﺟﻮئی
ﻮﻃمع ﻮﺣﺮﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺩﻫﻨﺪ. ﺗﺎ ﻣﺎل
آﻧﻬﺎ ﻧﻘﺼﺎﻥ
ﻨﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻋﺎﻟم
ﺮﺍ، ﻫیچ
ﻄﺎﻟبی ﺠﺰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺍلهی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶﻋﻠم
عالم
ﻨﻴﺰﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴم
اﻧﺴﺎﻥ، ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻟم ﺮﻭﺷﻥ
ﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻘﻮﻯ ﺘﺮ
ﻭﺗﺼﻮّﺭ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻋﻠم همان
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣل
ﭙﺎکی اﺯ ﺧﻄﺎ
ﻭﮔﻨﺎه ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎک
کرﺩﻥ ﻨﻔس و
روان ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی عامل
ﻮ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﺤﻘق
آن ﭘﺎکی ﺪل ﺴﺎﻟک
ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﻭ،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ غلم
ﻮﺍﺩﺭﺍک ﻮ
ﺑﻮﻳﮋه ﺩﺭﺳﻠﻮک
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ، ﻭ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺎ ﺍﻥ
ﺑﺠﺎﻯﺨﺪﺍوند
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺩﻋﺎ ﻭبرای
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻴﺎﮐﻤﻴﻞ،
ﻣﺤبّة
ﺍﻟﻌﺎﻟم ﺪﻳﻥ
ﻴُﺪﺍﻥ ﺒﻪ،
ﻳﮑﺴﺒﻪ
ﺍﻟﻄﺎعة فی
ﺤﻴﺎﺗﻪ،
ﻭﺟﻤﻴل
ﺍﻟﺄﺣﺪﻭثة
ﺑﻌﺪ ﻭﻓﺎﺗﻪ
ﻓﻤﻨفعة ،
ﺍﻟﻤﺎل ﻴﺰﻭل
ﺒﺰﻭﺍﻟﻪ ﺍﻯ
کُمیل ﺒﺪﺍﻥ که
ﻋﺸق ﺑﻌﺎﻟم
ﻮﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﻥ ﻮ
ﺭﻭشی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﻤﻞ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕﺍﻭ،ﻭﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻨبع
إﺳﺘﻤﺎع
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ،
ﺩﺭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
عقاﻳﺪ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻫیچ
ﺘﻌﻠﻴمی ﺒﺪﻭﻥ
علم ﻤﻤﮑﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﻫیچ
ﻤﻌﻠمی هم
ﺒﺪﻭﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻗﺒلی
ﻘﺎﺑل ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺸق
ﻮ ﻣﺤﺒﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﺎلی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺴﻮﮊه ﻣﺤﺒﺖ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﭙﻨج ﺘﻥ آل
عبا
ﺩﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند. ﺍﻭل
آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻨﻮ
ﺭﺳﻴﺪه ، ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل ﺘﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺭ
ﻫﺮﻋﺼﺮ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠق ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﻤﺎم
اﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﻮﺩه ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﺳﻠﻮک ﻮ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨج ﺘﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﻘﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺳﭙس
ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥأﺭﺷﺪ
ﺍﻳﻥکاﻣﻠﺎﻥ،
ﺑﻨﺎم اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ آن عصر ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ اﻣﺎم
ﺮﻫﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ زمان
خود ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴنی
ﺪﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻴک ﻤﻘﺎم ﺤﺴنی
هست ،ﻭﺑﻘﻴﻪﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤُﺴﻴﻨﻰ، ﭼﻮﻥ
کمیل ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣﻞ، ﻭﺣﺴﻨک
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﺴﻥ
هستند. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭ کلّ
هستی ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼل
ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﻣﺮگ
ﻮﻤﻴﺮﻫﺎ ﺍﺳت . ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی
یا علی
ﭙﺪﺭﮐلّ هستی
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﭘﻨﺠم ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺠﺪّ ﻫﻤﻪ نوع
ٴﺒﺸﺮ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻠﮑﻮتی
ﺴﻪﮔﺎﻧﻪ ﺍﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺒﻮﺩه ، ﮐﻪ
ﻧﺎم آﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﭘﻨج ﺘﻦ
خاندان محمد
ﺍﻃﻠﺎق ﺸﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ،ﺑﺎﻋﺸق
ﺒﻌﺎﻟم کاﻣل
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻃﺎﻋﺖ ﺍلهی ﻤﻌنی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیر ﺳﺎﻟک
ﻮﻏﻴﺮﻣﺤﺐّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭﺍﻫل
ﻮ آﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﺣتی اﮔﺮ ﺯﺍﻫﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩه ﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﺠﺎتی
اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
عشق کاﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻮل ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ﻣﻮﺟﺐ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺵ ﻧﺎمی
آﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺧﻮﺩ
ﺣﻮﺍﺩث ﺷﻴﺮﻳﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮﺑﻬﺸﺖﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻨسخ ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻴ ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. (ﺍﺣﺪﻭثه
) ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻮﻗﺼﻪﺍﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻯ
ﺪﺭﺗﺎﺭﻳخ
ﻮﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻭﺩﺭ ﻣﺠﺎمع
ﺨﻮﺩ،
ﻭﺩﺭﺗﻌﻠﻴم
أﻃﻔﺎل ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺯﺍﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫم ﺨﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺷﻴﺮﻳﻥ ﺪﻭﺭه ﺯﻧﺪگی
ﺸﺨﺺﺍﺳﺖ. ﻧﻔﻊ
ﺍﻳﻥ أﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﺸق
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺑﻬﺮه ﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺸﺮﻯﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﺣﺴﻴنی
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ، ﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﺑﮕﻔﺘﻪ قرآن
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻥﻨفع
ﻮﺍقعی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺪه ﻭﺍلاّ
ﻣﺎل ﺒﺎ ﺯﻭﺍﻝ
ﺍﻥ ﻨفعی
ﻮﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻴﺎﮐُﻤﻴﻞ،
ﻣﺎﺕ ﺧﺰﺍﻥ
اﻟﺄﻣﻮﺍل ﻮﻫم
أﺣﻴاء ،ﻭﺍﻟﻌﻠماء
هم اﻟﺒﺎﻗﻮﻥ
ﻤﺎ ﺑﻘﻴت الدهر
،ﺍﻋﻴﺎنهم
ﻤﻔﻘﻮﺩه ﻭﺍﻣثاﻟﻬم
فی اﻟﻘﻠﻮﺏ
ﻣﻮﺟﻮﺩه ﺍﻯ
کمیل ﮐﺴﺎﻧﻴکه
ثرﻭﺕ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺣتی
اﮔﺮ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻧﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻣﺮﺩه
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺩﺭﺣﺎل
ﻨﻘﺼﺎﻥ عقل
ﻮﺭﻭﺍﻥ ﻮ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﻮ
ﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻧﺪگی
ﻘﻬﻘﺮﺍئی
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺰﻭﺍل
ﻮﻣﺮگ ﻮﺍقعی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣّﺎﻋﻠما
ﻣﺎﺩﺍم که ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎقی ﻮﺯﻧﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﮔﺎﻫﺎﻥ اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم هستند. ﺍﻳﻨﺎﻥ
همیشه ﻭ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺯﻧﺪه
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻣﺮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃ بخود ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. که ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ. ﻭﻟﻰﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮثرﻭﺕ
ﺍﻧﺪﻭﺯﺍﻥ،
ﺑﺎ ﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤسخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی انوا
ع حیوانات
ﺒﺎﺯ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮی ﻣﺎﻧﻨﺪ ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. وﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
علم علما ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
آﻳﻨﺪه ﻫﺴﺘﻰ،
ﺍﻋﻴﺎﻥ
ﻴﺎﺟﺴم ﻤﺎﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﻣﻔﻘﻮﺩ
ﺷﺪه ، ﻭلی ﺮﻭح
ﻮ جسم ﻣثالی ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﻮﺣﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻧﺴﺎنی آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺎقی
اﺳﺖ. که ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺒلی که ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭ
ﺩﺭ ﺩل ﻮ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪگی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، وچه ﺧﻮﺩ
ﺭﻭح آن
کاﻣﻠﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺩﺭﻗﻠﺐ ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ أﺻل
ﻮﺫﺍﺕ ﻭﺍقعی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ،
ﻭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻤﻴﻨﺎﻣﻢ، جسم
ﻣثالی ﻮ ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﻗﺮﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﺁثاﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
آﻧﻬﺎ ﻣﺤﻔﻮ ظ
هستند. گرچه ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. هاه ،
ﺍﻥ ههنا،
ﻭﺍﺷﺎﺭ ﺑﻴﺪه ﺍلی
ﺼﺪﺭه ،
ﻟﻌﻠﻤﺎ، ﻟﻮ
ﺍﺻﺒﺖ ﻟﻪ
ﺣﻤﻠﻪ، ﺑلی ﺍﺻﺒﺖ
ﻟﻪ، ﻗﻨﺎ
ﻏﻴﺮﻣﺄﻣﻮﻥ آه
ﻭ ﺍﻓﺴﻮس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺴﻴﻨﻪ
ﻣﻥ علمی هست ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮسی
إﻃﻤﻴﻨﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺳوء
إﺳﺘﻔﺎﺩه ﻧﺸﻮﺩ.
(ﻟﻘﻥ ﻮ ﺗﻠﻘﻴﻦ)
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖﻋﻠم
است ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻋﻠمی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﺍقعی
ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺍﻳﻦ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﺳﻮء
استفاﺩه ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﺎﺩﻯ
ﺒﻤﻌنی ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺖ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭحی ﻮ ﮊﻧﺘﻴک
ﻮ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﺴﺐ
ﻋﻠم ﻨﻴﺰ
ﺍﮔﺮﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﻨﺒﺎﺷﺪ،ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ (ﺍﻣﻴﻥ
ﻮﺳﺎﻟﻚ) ﺍلهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺯﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴم اﻣﻮﺭ
ﺩﻳنی ﻮﺳﻠﻮکی
ﺒﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ مُلّاهاﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮﻗﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐﻋﺎﻣل
ﻮﮐﺎﻣل ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﻠﻘﻴﻥ آﻧﻬﺎ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺸﺎﻥ
ﺒﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺭﺍهی عکس
ﺍﻭم ﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. (ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻣّﻰ) ﻳﻌنی
ﻤﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ (ﺍﻭﻡ)
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻤﺤﻤﺪ ﺷﺪ،
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
گرﺩﻳﺪ.

ﻴﺴﺘﻌﻤل
ﺁلة ﺍﻟﺪﻳن فی
ﻄﻠﺐ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ،
ﻭﻳﺴﺘﻈﻬﺮ
ﺑﺤجّج الله علیّ
ﺨﻠﻘﻪ ﻭ
ﺑﻨﻌمه علیّ عباﺩه
، ﻟﻴﺘّﺨﺬه ﺍﻟﻀﻌﻔاء
ﻮﻟﻴجة ،ﻣﻥ
ﺪﻭﻥ ﻮلی احقّ اﻳﻥ کس
ﮐﻪ ﻋﻠم الهی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﺩﻳﻥ ﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻃﻠﺐ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﻥ ﻴﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺤﺠّﺖ ﺑﻮﺩﻥ
اﻟﻬیی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺮﺩ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺧﻮﺩ
ﺣُﺠّﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻣﺪعی
آﻥﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺪﺍﺷﺘﻥ
ﭽﻨﻴﻥﻨﻌﻤتی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
ﺪﺭﻋﻘل ﻮ بی
إﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺍﻳﻥ
ﺤُﺠّﺘﻬﺎﻯ
کاﺫﺏ ﺭﺍ ﻭلی ﺤقی
،ﻭ ﻫﻤﺎﻥ (ﻭﻟﻴﭽﻪ)
ﻓﺎﺭسی اﺳﺖ،
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺗﻮﺟﻬیی به
ﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻮﺍقعی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ علم
ﺪﺭﺳﻴﻨﻪ
ﻣﻮﻟﺎ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ علم
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺍﮔﺎهی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
تجلیات الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﻧﺎﺩﻳﺪه
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺤﻤل آﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺪﻧﺒﺎل
هر ﻋﺮﻋﺮﮐﻥ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻭلی
ﺤقیر ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻭلی ﺤقّ ﺮﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪه ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
اﻭﻣﻨﻘﺎﺩﺍ
ﻟﺤﻤلة ﺍﻟﻌﻠﻢ،
ﻟﺎ ﺑﺼﻴﺮة ﻟﻪ فی
أﺣﻨﺎﺋﻪ (ﺍﻧﺤاءه
)،ﻳﻘﺪح اﻟﺸک فی
ﻗﻠﺒﻪ، ﺑﺄﻭل
عاﺭﺽ فی ﺸﺒﻬﻪ
ﻭ ﻳﺎﺣتی
ﭽﻨﻴﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﻣطیع
وﻣﻨﻘﺎﺩ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭﺍﻫل
علم ﺸﺪه ﺍﻧﺪ،
ﺑﻬیچ ﺸﮑلی
ﺒﺼﻴﺮﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺷک ﺪﺭ ﺩل
آﻧﻬﺎ ﺭﻳﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﻇﻬﻮﺭ ﻭﮔُل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭلین
ﺸﺒﻬﻪﺍﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎﻋارﺽ ﺷﺪ
ﺑﮑلی ﺪل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤطیع کاﻣﻠﺎﻥ،
ﺑﻌﻠﺖﻋﺪم
ﺒﺼﻴﺮﺕ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ عقل
ﮐﻠّﻰ، ﺩﺭﻫﺮ
ﺍﻧﺤﻨﺎ
ﻭﻫﺮﺷﮑل ﻮ
إﻧﺤناﺋﻰ،ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺘﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭﺩل
ﺨﻮﺩ، ﺷکّ ﺮﺍ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺭﺍه
ﺍلهی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻄﺮ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕﺍلهی
ﻮﺍقعی ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﺍقعی اﻳﻤﺎﻥ
ﻮﻋﺸق ﻮﺍقعی
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍلهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎه ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺩﻟﻴلی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺮﺩﻳﺪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺭﻳﺸﻪ
ﻋﺪم إﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻭﻯ ﺒﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺣﻘﺎﻳقی
پیرﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﻭﻫم ﻮ ﺣﺮﻑ
ﺑﺎﻃل ﻮﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ. الاّ
ﻟﺎ ﺫﺍ ﻭ ﻟﺎ
ﺫﺍﻙ، ﻓﻤنهوم
ﺒﺎﻟﺬﺍﺕ،ﺳَﻠِس
ﺍﻟﻘﻴﺎﺩ
ﻟﻠﺸﻬﻮﺍﺕ،
ﺍﻭ ﻣُﻐﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺠمع ﻮﺍﻟﺄﺩﺧﺎﺭ،
ﻟﻴسا ﻣﻥ
ﺮُﻋﺎة ﺍﻟﺪﻳﻦ،
ﺍﻗﺮﺏ ﺑﻬﻤﺎ
ﺍﻟﺄﻧﻌﺎم
اﻟﺴﺎﺋِمة ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻥ گرﻭه
،ﻳکی آﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ،
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ علم ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻭﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻨﮑﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺪک ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک کند،
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺩم
ﻨﻴﺰ ﺳﺮﮔﺮم
ﺴﻴﺮﺍﺏ ﻧﺸﺪﻥ
اﺯﻟﺬﺕﻫﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﺧﻮﺭﺍﻥ
ﻤﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺩﺭﮐﺴﺐ ﻟﺬﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺧﻴلی
آﺳﺎﻥﻮﺭﺍﺣﺖ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩه
، ﺑﺎﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺩﺭﻫﺮﺣﺎل اﺯ
ﺗﻮﺟﻪ
ﻭﺭﻋﺎﻳتی
ﺒﺪﻳﻥ ﻮ ﺳﻠﻮک
الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺍﻋﺘﻨﺎئی ﻨمی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻨﻤﻮﻧﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭ ﻭﻟﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴتی
ﺒﺮﺍﻯ أﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. کذلک
ﻴﻤﻮﺕ ﺍﻟﻌﻠم
ﺒﻤﻮﺕ
ﺣﺎﻣﻠﻴﻪ،
ﺍﻟﻠّﻬم ﺒﻠﻰ،
ﻟﺎ ﺗﺨﻠﻮ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻣﻥ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺤُجة
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻭﺧﺎفی
ﻤﻐﻤﻮﺭ،ﻟﺌﻠﺎ
ﺗﺒﻄل ﺤجج
الله ﻭ
ﺑﻴّﻨﺎﺗﻪ ﺍﮔﺮﺟﻬﺎﻥ
ﻮﻣﺮﺩم ﭽﻨﻴﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک غیرﻗﺎﺑل
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﻤﻪ ﺭﺍه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎﻣﺮﺩم
ﻠﺬﺕ ﺟﻮ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑثرﻭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻧﮕﺎه ﺑﺎﻣﺮگ
ﺤﺎﻣﻠﺎﻥ علم
ﺧﻮﺩ ﻋﻠم ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ. ﻭلی
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎﻝ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺤُﺠّﺖﻭﻗﺎﺋم
ﻈﺎﻫﺮ پیدا ﻭﻳﺎ
ﻣﺨفی ﻨﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺣُﺠّﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻮﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،ﺍﺯﺑﻴﻦ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻣﺮگ علم
ﻤﻄﻠﻘﺎ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
گمناﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺎ ﻋﺪم
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﺳﻠﻮکی
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
که ﺣﺠّﺖﻫﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ إﺗﻤﺎم
ﺤُﺠّﺖ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ أﻧﺠﺎم
ﺤجّ ﻮﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻧﺸﻮﺩ،
ﺑﺎﻣﺮﮔﺸﺎﻥ
علم ﺴﻠﻮک الهی
نیز ﮔﻤﻨﺎﻣﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻫﺎ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺴﻤﺖ
ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪﻥ
آﻧﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ(ﻗﻠﻴل
ﻤﻥ اﻟﺂﺧﺮﻳﻦ)
ﺗﺤﻘق
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻣﺮگ علم ﺪﺭ
ﻗﻮﻣﻰ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻤﺮگ
ﺪﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍیج آﻧﻬﺎ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪه
، ﻗﻮمی ﺒﺘﻮﺣﺶ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭﺳﻨّﺖ و
آرزوی
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺪﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪه ،
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﮋﺍﺩﻯ أﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮگ علم ﻤﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻗﻮم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻗﻮﺍمی
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﻭﺑﺎ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ،ﺟﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺩﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳخ همیشه
ﺍﻗﻮﺍم ﺒﻬﺘﺮ
ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮعی
بشری ﻮ ﻋﻘل
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺟﺎﻯ أﻗﻮﺍم
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. گرچه
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎ
ﺟﻨﮕگ ﺗﻮﺣﺶ،ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ آﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ ﺼﻠح
ﻮﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺭﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ،ﺭﺍه
تکاﻣل اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﻮمی
ﺪﺭﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ،
ﻣﺪﺍﻭم ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ الهی
ﺪﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ،
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﻬﺘﺮﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ (ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
اﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ)
ﭘﻴﺪا ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺪﺭﻗﻮمی
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩه ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻫﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. (ﺍﻟﻠّﻬمّ
ﺒﻠﻰ) ،ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻳﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻣﺮگ
علم ﻮﻋﻠﻤﺎ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻳک
ﻨﻮﻉ، ﺑﻤﻌنی
آن ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
اﺯﺑﻴﻥ
ﺒﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻨﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
کند. ﻭﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ
ﺨﺪﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺠّﺖ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪحجّ ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ،
ﺗﺎ ﺳﻠﻮک الهی
کنیم . ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺳﺎﺋﻂ
الهی ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻤﻘﺒﻮل ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻧﺠﺎتی اﺯﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﺑﺪﻭﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣل
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ ،ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻌﻠم ﻮﻋﻘل
آﻧﻬﺎ،
ﻭﺍﺳﺘﻤﺎع
ﺒﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺣﺎﺻل
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
کاﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
نسخ ﺒﺸﺮﻯﺒﺪﺗﺮ
وچه ﺑﺴﺎ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ همین
ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺑﺸﺮﻯ
کنونی ،ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺒﻪ ﻧﻄﻔﻪ آﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥﺴﺎل
ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺑنوع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم با
ﺳﻠﻮک ولایت
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻬﺮکه
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع شر ط
نهائی و قاطع
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺠّﺖ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺪﺭهر
ﻋﺼﺮ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺷﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ همان
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺠّﺖﻭﺍﻣﺎم اﻭم
ﺪﻫﻨﺪه ﻭﺣﺠّﺖ
ﻭحجّ ﺪﻫﻨﺪه ،
ﻭﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﺎﻥ،
ﺑﺎﻇﺎﻫﺮ
ﻭﻋﻠﻨﻰ ﺍﺳﺖ،
ﭼﻮﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻴﺎﺯﺩه ﮔﺎﻧﻪ ظاهر،
ﻭﻳ ﺎﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭﺍﺯﺩه ﺍﻣﺎﻡ،
ﻣﺨفی اﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﻳﺎ
ﭘﻨﻬﺎﻥ
اﺯﺧﻄﺮ ﺍﺳﻴﺐ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ،
ﻭﺣﺎﮐﻤﺎﻥ ﻮمُلّاهاﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭﻣﻐﻤﻮﺭ
ﻭﻏﺮق ﺸﺪه ﺩﺭﮔﻤﻨﺎمی
ﻮبی إﻋﺘﻨﺎئی
هستند . ﻭﺍﻳﻦ
ﻤﺨفی ﺸﺪﮔﺎﻥ،
ﺑﺎﺯ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
هستند،ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
هم اﮔﺮ
ﺩﺭﺗﺤﻘﻴق ﻮ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺻﺎﺩق ﺒﺎﺷﻨﺪ،
گرچه ﺩﻳﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪهرچه
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥﺒﺤﻘﺎﻳق
ﻮﮐﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺑﻴّﻨﺎﺕﺍﻟﻬﻰ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ(ﺑﻴﻨشی
ﻮ ﺩﻳﺪﻧﻰ)
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺑﻴﺎﻥ کننده ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
آﻳﺖ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭﻣُﺒﻴﻥ قابل
دیگران ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟک ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ آﻧﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
اﺳﺖ. (ﺍﺑﻄﺎل
ﺤﺞّ)ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥﺤُﺠّﺘﻬﺎﻯ
ﻈﺎﻫﺮ ﻭﻣﺨﻔﻰ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭه ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ ﺤﻘّﻪ
ﻭﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﻤﺪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ،
ﻋﺒﺎﺩﺗﺸﺎﻥ
ﺒﺎﻃل اﺳﺖ. ﻭهرچه
ﻫم ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ،ﻭﺟﺎه
ﻃﻠﺐ ﻭﻟﺬﺕﺟﻮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﻔﺘﻪ ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺘﺮک
ﺴﻠﻮک بی أﺳﺎس
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﻮ ﮐم ﺬﺍ
ﻭ ﺍﻳﻥ اﻭﻟﺌک
أﻟﺄﻗﻠّﻮﻥ
الأعظموﻥ ﺨﻄﺮﺍ،
ﺑﻬم ﻴﺤﻔﻈ
اﻟﻠﻪ ﺣُﺠَجه
ﺣتی
ﻳﻮﺩّﻋﻮﻫﺎ
ﻧﻈﺮاءهم
ﻭﻳﺰﺭﻋﻮﻫﺎ فی
ﻘﻠﻮﺏ
ﺍﺷﺒﺎﻫﻬم ﻮ
ﭼﻘﺪﺭﺍﻳﻥ گرﻭه
ﺣﺠﺘﻬﺎ ﮐم
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﮐﺠﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻳﻥ
أﻗلیت ﻧﺎﺩﺭ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻤﺎﺭﺵ ﮐم
ﺒﻮﺩه ،ﻭلی
ﺪﺭﻋﻈﻤﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﻬم هستند.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺠّﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻭحجّ
ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺣﺠﺖﻫﺎ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎﻣﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻈﺎﻳﺮ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻮﺻﺎﺩق
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻣﺎﻧﺖ
ﺑﺴﭙﺮﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺩﺭﺩﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﮑﺎﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺭﻳﺸﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺣﺠﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺒﻨﺎﺑﺮ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ﻣﻮﻟﺎ،
ﻓﻘﻄ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﻫﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺷﺪ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﻣﻘﺎم ﺤﺴنی
ﺪﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ آل عبا،
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ کم
ﻴﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل اﺯ۳۱۳
ﻧﻔﺮ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ عدﺩ
ﻧﻴﺰ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ، که
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻮکه ﺗﻠﻪ
ﭘﺎﺗﻴﻚ، وچه ﺑﺎﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
هاﻯ هدﺍﻳﺖ ﺭﻭحی
ﻮﺍلهی هستند،
ﻭﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻳﻥ
ﻤﮑﺎﻧﻴﺴﻤﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم ﺎﺷﻴﻢ.
ﺍﻳﻥ ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم ﺒﻮﺩه ،
ﻭ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﻴﺎ
ﺣﺴﻥ کوﭼک
ﺪﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻓﻘﻄ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻴﻨﻪ ﻭ
ﺑﺮ ﺳﺮﺑﺰﻧﻨﺪ،
ﻭﺍﺷک
ﺒﺮﻳﺰﻧﺪ
ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪه ، ﺧﻮﺩ
کاﻣل ﻮﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻠم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺻﻄﻠﺎح
عرﻓﺎﻥ
اﺳﻠﺎﻣﻰ (ﺣﺠﺖ
ﺍﻟﺄﺳﻠﺎﻡ) ﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺴﻠﻴم اﺳﻠﺎمی
ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هستند،ﻭ
ﺍﻣﺎم هرﺯﻣﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ (ﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ) ﺯﻧﺪه ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺣﺴﺮﺕ
ﻭﺗﺎﺳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻧﺪک هستند،
ﻭﮐﺠﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. گرچه ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐم ﻮلی
عظمت ﻭﺧطیر
ﻭﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ. ﺧﻄﺮ
ﻭﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺎﻧﻬﺎ ،ﻭﺧﻄﺮ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻥ
آﻧﻬﺎ ،ﮐﻪﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺒﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺣتی
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥﺴﻠﻮکی
همرﺍه ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻋﻈﻤﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﻣﺤﺒﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻮﭼﺸم
ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
أﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻮﻃبیعی
همگاﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ،ﻭﻣﺮﺍﺗب
هر ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﺳﺎﺋل
اﻟﻬه بوده ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫﺪﻯ ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺠﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻴﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺣﻔﻈ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ. گرچه ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺴﻤﺎ ﻭ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮﻃبیعی
الهی هستند. ﻧﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ. ﻭ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺤﺠﺖﺍلهی ﺸﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻳﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
میباشند. ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻓﻥّ ﺒﺎﻭﺭﻯﺪﺍﺩﻥ
ﻭﻗنع کرﺩﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﻓﻥ و هنر ﺴﻠﻮک
ﻮﺗثبیت
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺩل ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭﺍﻳﻥ
کاشت ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺩل
ﻮﻗﻠﺐ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﻫﺠم
ﺒﻬم اﻟﻌﻠم علی
ﺤﻘﺎﺋق
اﻟﺄﻣﻮﺭ،
ﻓﺒﺎﺷﺮﻭﺍ
ﺭﻭح اﻟﻴﻘﻴﻥ این
کاﻣﻠﺎﻥﻮ
ﺣﺠّﺖ ﺷﺪه ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ،
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﺎمی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﻤﻠﻪ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻧﺒﻪ ﺑﺬﻫﻥ
کاﻣل ﻮﺍﺻل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺤﻘﺎﻳق اﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻮحقّ
ّ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺪﺭﺳﺖ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
گرچه ﺍﺯﺣﻘﺎق
ﻤﻄﻠق هم ﺴﺨﻨﻰ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭلی
ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﻃﻥ اﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺮﺭسی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ الهی
ﻮﻣﻘﺼﺪ ﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﺩﺭﺳتی
ﺮﺍ ﻭﻗتی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺻﺤﻴح
آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮ ﻋُﺮﻑ
ﻭﺳﻄح عق ل
ﺠﻤﻌی ﻮﻣﻨﻄق
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎفع ﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﻤﻌﻴﺎﺭ
ﺧﻴﺮﻭ
ﺷﺮﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺣﺠﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺷﺮﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺭﻭح ﻴﻘﻴنی
عمل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻭﻋﺪه ﻭﺑﺸﺎﺭتی
ﺒﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌﻤلی
ﺒﺪﻫﻨﺪ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻳﻘﻴﻥ ﺨﻮﺩ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨصی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺳﺘﻠﺎﻧﻮﺍ
ﻣﺎ ﺍﺳﺘﻮﻋﺮه ﺍﻟﻤﺘﺮﻓﻮﻥ،
ﻭﺃﻧﺴﻮﺍﺑما
ﺍﺳﺘﻮﺣﺶ ﻣﻨﻪ
ﺍﻟﺠﺎﻫﻠﻮﻥ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
هرﮐﺎﺭﻯﺮﺍ،
ﮐﻪ ﺭﻓﺎه ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﻮﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
آﻧﺮﺍ
ﮐﺎﺭﺳﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ، ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﻳﻥ کاﺭ ﺭﺍ
ﺍﺳﺎﻥ ﻮ ﺳﺎﺩه ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻧﺮﻣﺶ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻧﺪ،ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺳﺨتی هم
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻠﺎّﻳﺎﻥ
قشری که ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﮐﺎﺭ ﺑﻘﻮل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺮﻳﺎﺿﺖﮐﺸﺎﻥ
ﺮﺍ ﺳﺨﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺪﺭتی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﺮخی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻨﮑﺮﺩه ،
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺩﻳﻥ ﺸﻨﺎس
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺯﻣﺘﺮﻓﺎﻥ
ﻮﺭﻓﺎه ﻃﻠﺒﺎﻥ
هستند،ﮐﻪ ﺗﻥ
ﺒﺰﺣﻤﺖ ﺑﻘﺼﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭی
ﻭﻟﻘﺎﻯ ﺨﺪﺍئی
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
می اﻓﺰﺍﻳﺪ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺣﺠﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﭽﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯ
ﺍﻥ ﻤﺘﻮﺣّﺶﻭ
ﻣﺘﻨﻔّﺮﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍُﻧس
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻧﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ ﺩﻭﺭه
ﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺍﻣﻮﺭﻓﮑﺮﻯ
ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻣﻮﺭﺭﻭحی
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﺎﻥ ﺘﺮس
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ عاﺷﻘﺎﻥ
آﻥ ﻘﺎﺑﻞ ﺍﻧس
ﻭﻧﺮﻣﺶ ﻭتحمّل
هستند. ﺻﺤﺒﻮﺍ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺄﺑﺪﺍﻥ،
ﺍﺭﻭﺍﺣﻬﺎ
ﻣﻌﻠﻘﻪ
ﺑﺎﻟﻤﺤل أﻟﺄعلیّ
اﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮ ﺣﺠﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ گرچه
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺟﺴم ﻮﺑﺪﻥ
ﻤﺎﺩﻯ بشری
خوﺩ دﺭﺩﻧﻴﺎ،
ﻭﺑﻴﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
أﺭﻭﺍح آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﻗﻠﺐ ،ﻣﺪﺍم
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻌﻠق ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻮﺩﻟﺒﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻥﻤﺤل
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ أﻋﻠﻰ،
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ عالیه
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ،ﻫﺮﺩم
ﺪل ﺒآﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ،
ﻭﺩﺭﺧﻴﺎل
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎ
ﺯﻧﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘل
ﻤﺮﺍﺗﺐﻋﺎﻟﻴﻪ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻧﺎﻥ عمل
ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻴﺎ
ﮐُﻤﻴﻞ،
ﺍﻭﻟﺌک ﺨﻠﻔاء الله
ﻭ ﺍﻟﺪُﻋﺎة ﺍلی
ﺪﻳﻨﻪ، ﻫﺎﻯ
هاﻯﺸﻮﻗﺎ ﺍلی
ﺮؤﻴﺘﻬﻢ،
ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻴﻮلکم
أﻯ کمیل ،ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺣﺠﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺧﻠق
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻮﺍقعی ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﻣﻔتی ﻮ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻯ. ﺍﻳﻨﺎﻥﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
الهی ﺪﺭ
ﺍﻣﺮﺳﻠﻮک
ﻮﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﻨﺶ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺍﺩﻥ
ﺭﻭح ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺣل
أﻭﻟﻴّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﺑﺎﻥ
ﻮﺩﺳﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻌﻠق ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﻋﻤﻞ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﺪﺍئی اﺳﺖ، ﺣتی
أﮔﺮ ﺑﻨﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ غلط
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣتی
اﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻫم ﺨﻄﺎ ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺠﺎﻳز اﻟﺨﻄﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی ﻘﻮل
ﻮﺩﻋﺎ ﻭﻭﻋﺪه ﻭﻧﺼﻴﺤﺖﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﺣتی أﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺧﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺧﻠﻴﻔﻪﮔﺎﻥ
اﻟﻬﻰ،
ﺩﺍﻋﻴﺎﻥﻮﺍقعی
هستند. ﻭﻧﻪ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪه ﺑﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻭﺣﺰﺏ ﺑﺎﺯﻯ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺑﺮﺍﻯ همرﺍه ﺑﻮﺩﻥ
ﺒﺎ ﺳﺎﻟک ﺪﺭطی
ﻤﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﭘس
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺣﺴﺮﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﺸﺘﺎق ﺪﻳﺪﺍﺭﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هستم .
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺠﺪﻳﺪ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
آﻳﻨﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪه ﺑﻌﻬﺪه
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭهرچه
ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺧﺮﻋﺼﺮ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﻭﺍﺧﺮ ﺩﻳﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﺑﻌﺼﺮ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺯﻣﺎﻥ ﻈﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ،
ﺑﻨﺎم ﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل عقلی
ﻮﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺳﻄﻮح عالیه
عقلی ﻮﻋﻠم
ﺠﻤﻌﻰ، ﻭﻣﻨﻄق
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻘﺪﻳم ﻤﺸﺘﺎق
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﺣتی کسب ﻋﻘل
ﻮﻋﻠم آﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. گرچه
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥبوده ﻭلی
ﺪﺭﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘل
ﻮﻋﻠم ﺒﺸﺮﻯ
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍﺑﺴﻪ
ﮔﺮﻭه ﺍﺻلی ﺘﻘﺴﻴم
کرﺩه ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ،
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻗﻴﺪ ﺳﻠﻮک
ﻮﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺤﻴﻮﺍنات.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺑﺎﮔﺮﻭه ﺩﻭم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺳﭙس گرﻭه ﺳﻮم
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺳﭙس ﺑﺎﮔﺮﻭه
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺧﺘم
کلام کرﺩه ﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﭼﻨﺪ ﻃﺒﻘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳکی
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ (ﻫﻴﺒﺖ)
ﻭﺗﻘﺪّس ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ هستند. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻋﻘل کُلّی
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﻴﺎﻥ
عرﻓﺎﻥ
ﻮﺗﻌﻠﻴم ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﺍﺯ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺮخی
ﺪﻳﮕﺮ(ﻋﺎﺭﻑ)ﻋﻘلی
هستند،ﮐﻪ
ﺑﻤﺒﺎﺣث
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﻮﻓﻠﺴفی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺤث ﮐلی ﺒﺎ
ﻋﻤﻮم ﻤﺮﺩم
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﮐﺸﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﺒﻌﻬﺪه ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﻌﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯﺪﻳﮕﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺬﺏ
ﻭ ﺗﺸﻮﻳق ﺒﺴﻠﻮک
الهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺑﺮخی
ﻨﻴﺰ(ﻣﻌﻠﻢ)ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، گرچه
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺑﻬﻴﺒﺖ ﺗﻘﺪّس
ﻳﺎ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻠﺴفی ﺘﻮﺟﻬﻰ
ﻫم ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺮخی
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪگی ﺨﻮﺩ،
ﭼﻮﻥ (ﺑﻬﻠﻮﻝ)ﻫﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﻭﻫیچ
ﻄﺮﻑ ﺻﺤﺒتی
ﺒﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻧﻪ
ﻫﻴﺒﺖ ﻭﻣﻈﻬﺮ
ﺗﻘﺪّس ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓ ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ
گوئی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮐسی
اﺯﺳﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺣتی
غیرﺗﻤﻨﺪﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩه ،
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍلهی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ
کسی
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻫم آﻣﺪه ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ (ﻋﺎﻣﻞ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺑﺮﺧﻰ (ﻣﻨﺎﻓﻖ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺧﻰ (ﺗﺎﺭک
ﺼﻠﺎﺕ)ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺗﺮﻙ ﺻﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﺗﺼﺎل ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺧﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻟﺬﺕ ﻭﺑﺮخی
ﺴﺮﻣﺴﺖ ثرﻭﺕ،
ﻭﺑﺮخی
ﺴﺮﻣﺴﺖﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺟﻬﻨمی
میباشند ، گرچه
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﺎﺑﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﺯﺍﻫﺪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ ﻭﺣتی
ﻤﻠﺎﻯ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 166-
ﺍﺯ
أنس
بن ﻤﺎﻟک ﺨﺎﺩم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ198 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩه : اﻟﻤؤﻤﻥ
اﺫﺍ ﻣﺎﺕ،
ﻭﺗﺮک ﻮﺭقة
ﻭﺍﺣﺪة
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻋﻠﻢ،
ﺗﮑﻮﻥ ﺘﻠک اﻟﻮﺭقة
ﻳﻮم ﺍﻟﻘﻴﺎمة
ﺳﺘﺮﺍ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻨﻪ ﻭﺑﻴﻥ
اﻟﻨﺎﺭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻣنی
ﺒﻤﻴﺮﺩ، ﻭ ﺑﺮگی
کاﻏﺬ ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ علمی
ﺪﺭج ﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘﺮﺩه ﻣﺤﺎﻓﻆ
ﺍﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨم
ﺪﺭﭘﻨﺎه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣؤﻣﻥ اﻭم
کننده ﻭﺳﺎﻟک
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎنی که
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣؤﻤﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ قرآن
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻣؤﻣﻥ هستیم،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥمیباشم
. ﺯﻳﺮﺍ هنوز ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻤﺎ ﺟﺎﻯ
ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. گرچه
ﺑﺎﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
هم ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک الهی
ﻮﻣؤﻣﻦ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮﺍقعی
ﺘﺴﻠﻴم ﺒﺨﺪﺍ
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺎلهی
ﻮﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻣؤﻣﻥ اﻭم
کننده ﺳﺎﻟک ﻮ
ﺍﻭم کرﺩه ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤؤﻣﻥ ﻮﺍقعی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ که ﺑﺴﺎ
ﺳﺎﻟک هم ﻨﻴﻤﻪ
ﺭﺍه ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
کند. ﻭﻣؤﻣﻥ
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
هستند ﮐﻪ ﺑﺮگ
کاﻏﺬﻋﻠمی
ﺒﺠﺎﻯ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍلاّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هنوزﭼﻴﺰﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ روز
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم و
ﻗﻴﺎم
ﻘﻴﺎﻣﺖﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺣﺴﺎﺏ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻞ،
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺗﻤﺎم ﺸﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﻬﻨم ﺒﺮ ﺍﻭ
ﺣﺮﺍم ﻮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻭﺍﺟﺐ
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺮگ
ﻤؤﻤﻥ ﺮﻓﺘﻥ او
ﻭ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺘﺄسّی
ﺠﺴﺘﻪ،
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎل اﻭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻳک برگ
ﮑﺎﻏﺬ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞّ
ﺍﺳﺖ، وچه ﺑﻬﺘﺮﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺯﮐﺎﻣلی
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺒﻤﺎﻧﺪ. ﻋﻠم ﻨﻴﺰ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، گرچه ﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ اﮔﺮ
ﺧﺪﻣتی
ﺒﺘﮑﺎﻣل ﺠﺴم
ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭح
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﻣتی
اﺳﺖ، ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍلهی
ﺘﻌﻠﻖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. گرچه ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﺟﻬﻨم
ﺪﺭﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍه ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﺟﻬﻨم ﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ،
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺸﺮﻯ ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺍﮔﺮ ﺑﭽﻨﻴﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺘﻮﺟﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﺍﺳﺖ، ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺒﺮﺍﻯ
ﺤﻔﻈ آﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﻴﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ ها
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ هر ﮐﺪﺍم
یک هزﺍﺭ ﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸت
سوم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎنی ﺨﻴلی
ﺪﻳﺮﺗﺮ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﺗﺎﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍه ﺗﮑﺎﻣل
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺮﺍ طی
کنند. ﻮ ﺍﻋﻄﺎه
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺒﺎﺭک
ﻮ ﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﺑﮑلّ ﺤﺮﻑ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻋﻠﻴﻬﺎ،
ﻣﺪﻳنة ﺍﻭسع
ﻤﻥ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﺳبع ﻤﺮﺍﺕ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ
هرﺣﺮﻑ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﺭﺍ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳک
ﺸﻬﺮ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖﺑﺎﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥاﺳﺖ
ﺑﻮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺍﻳﻥﻨﻤﻮﻧﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺪﺭبیان ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐمی ﻮﮐﻴﻔﻰ،
ﺍﺯﺩﻫﺸﻬﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻧسخ ﺒﻬﺘﺮ، وچه
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
بجهان ،ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘل
ﻮﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪﭼﻨﻴﻥ
ﺘﻮﺻﻴف
ﻤﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺍﻣﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
هرﺣﺮﻑ ﺍﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪ، ﻳک
مدینه و
امتیازات
دینی یا ﺸﻬﺮ و
نوع بهتر ﻫﻔﺖ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﻬﺎﻥ
عجیب ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻮ ﻣﺎ ﻣﻥ
ﻤؤﻤﻥ ﻴﻘﻌﺪ
ﺳﺎعة ﻋﻨﺪ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ،
ﺍلاّ ﻧﺎﺩﺍه ﺭﺑّﻪ
ﻋﺰّ ﻭﺟلّ
ﺠﻠﺴﺖﺍلی ﺣﺒﻴﺒﻰ،ﻭﻋﺰتی
ﻮﺟﻠﺎﻟﻰ،
ﻟﺄﺳﮑﻨّﻨک اﻟﺠنّة
ﻣﻌﻪ ﻭﻟﺎ
ﺍُﺑﺎلی
ﻮﻫﺮﻣؤنی که ﺳﺎﻋتی
ﻧﻴﺰ ﻧﺰﺩ
ﻋﺎﻟم
ﺒﻨﺸﻴﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﺧﻄﺎﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻨﺰﺩ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻥ ﻨﺸﺴتی
ﺒﺒﺰﺭگی
ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻘﺴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺍﻫم
کرﺩ. ﻭﻫیچ
إﻋﺘﻨﺎئی
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﺍﻳﻥ
ﻤؤﻣﻥ اﻭم
کننده ﻭ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
عالم ﻨﺸﺴﺘﻪ،
ﺍﺳﺘﻤﺎع کلام ﻮﺍﺟﺮﺍﻯ
أﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. گرچه
ﺳﺎﻋتی کوﺗﺎه ﻧﺰﺩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﺩ، که ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﺒﺎ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﮐﻪ إﻣﺎم اﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
اﻭ ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯآﻳﻨﺪه
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ اﻭ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. وچه ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻫﻨﮕﺎم
کاﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻣﺠﺮم ﺸﺪﻥ
ﺒﺠﻬﻨم
ﻮﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟک
ﻤﻮﻓق ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
هر ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
إﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻗﺴم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥکاﻣل
اﻟﻬﻰ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﻳﻥ ﺘﺎﻳﻴﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺠﺴﺘﻪ،
ﺩﺳﺖ ﻭﭼﺸم
ﻮﺯﺑﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏﺧﺪﺍ
ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻗﺴم
ﺒﻌﺰّﺕ
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺿﺎمن
ﺍﺟﺮﺍﻯ اﻳﻥ
ﻮﻋﺪه ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﻗﺴم
ﺒﺠﻠﺎل ﻮ ﺑﺰﺭگی
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ اﺳﺖ. (ﺳﮑﻮﻧﺖ)
ﺩﺍﺩﻥﺘﻨﻬﺎ
ﻣﺴﮑﻥﺪﺍﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ثباﺕﻣﻘﺎم
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭح
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺳﮑﻴﻨﻪ
ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻳﺎﻓﺘﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
اﺯﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ الهی
اﺳﺖ. ﺟﻨّﺖ
ﺑﻬﺸﺖﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖﻗﺒل
اﺯﻣﺮگ ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ،
ﻭﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺩﺭ قرآن ﺬﮐﺮ
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ (ﺟﻨّﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻨﺎﻥ
ﻮﻋﻘل اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم ﺘﺮ هم
آﻣﺪه ﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍلهی ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺒﺮﺍﻯکاﻣل
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ پیامبر
گونه ،ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل آﻳﻨﺪه ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﻫﻴﭻ
ﺍﻋﺘﻨﺎئی
ﻮﻣﺒﺎﻟﺎتی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، که ﺍﻋﺘﺮﺍﺽﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺣتی إﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، وچه ﻭﺟﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻘﺒلی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪعلیّ
ﺮﻏم ﺒﺰﺭگی
ﻮﮐثرﺕ ﺍﻳﻥ
گناﻫﺎﻥ
غفران الهی ﻮبِدای،
ﺍﻭ ﻗﺒل
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
گناﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
آﻳﻨﺪه ﺍﻭ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮم اﺳﺖ،
ﺑﺨﺸﻮﺩه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه (ﻟﺎ
ﺍُﺑﺎﻟﻰ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻋﺪم
ﺒﻠﺎ ﺭﺳﺎﻧﻰ
سلوکی ) ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺒﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻥ غفرﺍﻥ ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻠﺎ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍلهی
ﺪﺭﭘﻴﺶ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﺧﺎﻃﺮﻯ ﺁﺳﻮﺩه
ﺣﻮﺍﺩث ﺯﻧﺪگی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺍﻣﺮﻯﻄبیعی ﻮ
ﻋﺎﺩﻯ
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺑﻠﺎ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬیی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﮑﻮم کرﺩﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی کاﻣل
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻘﺒﻠﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺶ
ﺍﻣﺪﻯ ﺮﺍ،که ﺧﻮﺏ
وچه ﺑﺪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻥ
آﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ که ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
اﻳﻥ ﻤؤﻣﻥ ﻴﺎ
ﺍﻥ عالم
ﻤﻬﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ هرﮐس
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ
می ﻨﺸﻴﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ،ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺳگ
ﻮﮔﺮﺑﻪﺍﻯ که ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. که ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻫﺒﺮ ﺳﻴﺎسی
ﻮﻳﺎﻣﺬﻫبی
ﻮﻓﻠﺴفی ﺨﻮﺩ.

حدیث 167 -
ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ194
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﻏﺪ
ﻋﺎﻟﻤﺎ ﺧﻴﺮﺍ
ﻭﺗﻌﻠّم ﺨﻴﺮﺍ
ﺻﺒﺤﮕﺎهی
ﺒﻘﺼﺪ
ﮐﺴﺐﻋﻠم ﻮ
ﺧﻴﺮ ﺧﺎﺭج ﺸﻮ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯ. (ﻏُﺪﻭّ)
ﺧﺮﻭج ﺼﺒﺤﮕﺎهی
اﺯﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻤﺎم
ﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ (سعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺪﻥ) ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺧﺮﻭج
اﺯﺧﺎﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ هجرﺕ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻠم ﻴﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ (ﺭﻭﺍﺡ
و رفتن ) ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ(ﺟﺴﺘﻥ
ﺮﻭح الهی ﻮ
ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻭﺭﻳﺤﺎﻥ )
ﻤﻌﻄﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺭ ﻭﺍقع
ﺒﺨﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺮﻭج اﺯﺧﺎﻧﻪ،
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺴﺐ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻠم ﻮﺗﮑﺎمل
اﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣل ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺑﻌﺪﻯ
اﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪﺧﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯ،
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮﺟﺴﺘﻥ ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﻘل کُلّی الهی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻦ، ﮐﻪ
ﻫﻤگی آﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻥ ﺁﻥ
اﺯﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ علم
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
168 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﻧﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ196
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﻌﻠم
ﺨﺰﺍﺋﻦ،
ﻭﺍﻟﻤﻔﺎﺗﻴح
اﻟﺴؤاﻝ،
ﻓﺄﺳﺄﻟﻮﺍ
ﻳﺮﺣﻤﮑم الله
ﻋﻠﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺒﺎﺭﺷﺪه ،
ﻭﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻭﻳﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪﻥ
هستندﺪ. ﻭﮐﻠﻴﺪ
ﺍﻥﺴؤال اﺳﺖ. ﭘس
پرﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ. ﻋﻠم
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺫﻫنی اﻧﺴﺎﻥ
ها ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻣل ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺸﺮ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩ، ﻭﮐﺴﺐ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺗﺮ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
إﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺳﻄح عقل ﺠﻤﻌی
ﺒﺸﺮ ﻭﺳﻄح علم
ﺠﻤﻌی آﻥ
ﻤﺪﺍﻡ ﺩﺭﺣﺎل
اﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻭﺗﻌﺎلی اﺳﺖ. ﺗﺎﺭﻳخ
ﺘﻤﺪﻥ ﺒﺸﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺷﺎﻣل اﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳکی ﻮﺷﻴﻤﻴﺎئی
ﻮﻃبی ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻓﮑﺮﻯ، ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺷﺘﺎﺏ
ﻭﻳﮋه ﺍﻯ
ﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻇﺮﻑ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ
أﺧﻴﺮ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻧﻴم ﻘﺮﻥ
أﺧﻴﺮ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﻬﺘﺮﺷﺪه ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺶﺑﻴنی
آﻳﻨﺪه ﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﺠﺎﻯ
ﺗﻌﺠﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. گرچه ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺸﺘﺎﺏ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﻋﻠم
ﺠﺎﻯﺘﻌﺠﺐ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪﻋﻠﻮم
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻏﺎﺯ (آﺭﺯﻭ)
ﺑﻮﺩه ،ﻭﺳﭙس
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﻭ (ﻋﺠﻴﺐ)
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺎﻣﺪه
، ﻭلی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
أﻧﺪکی ﻮﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺳﻄﻮح ﺒﺮﺗﺮ
علمی ،ﻋﻠﻮم
ﻘﺒلی ﺪﺭﺣﮑﻢ (ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ)
ﻭﺑﭽﻪﮔﺎﻧﻪ
ﻗﺎﺑل إﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺷﺪه ﺍﻧﺪ. ﺗﺎﺭﻳخ
علم ﻮﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯآن ،ﺑﺤث
ﺟﺎﻟبی اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﻪ
ﺗﻤﺎم ﻨﻤﺎﻯ
ﺘﻤﺪّﻥ ﻭ ﺗﻌﺎلی
ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺘﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻳﻥ
علوم ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﻮﺩه ﮐﻪ ﺭﻓﺎه
ﻭﺳﻠﺎﻣتی ﻮ
ﻟﺬﺕ ﺑﻬﻤﺮﺍه ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﺿﻌﻒ اﻳﻥ علوﻡ،
ﺳﺮﮔﺮم کرﺩﻥ
ﺒﺸﺮ
ﺍﺯﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم ﻮ
ﺭﻭﺵ آﻥ، ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻋﻤﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺭﻭح
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻠم ﺮﺍ ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻋﻈم ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
که ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ، ﺑﺸﺮ
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﻔﮑﺮ
ﻭﺍﮐﺘﺸﺎﻑ ﻭﺍﺧﺘﺮﺍﻉ،
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻨﻄق ﺠﺪﻳﺪ
ﻭﺍﺻﻮل عقلی
ﻨﻮﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﻯ (ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻋﻠﻢ) ﺑﺸﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻋﻠﻮم
ﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻃبیعی
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭآﻳﺎ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻠم ﻮﺍﻗﻌﺎ
ﺗﺮﺷّح اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﺩه ﻣﻐﺰ
ﭼﻮﻥ ﺘﺮﺷح
ﺼﻔﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺒﺪ
میباشد،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻋﻠم
ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ ﻤﺎﺩه
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻨﻄقی
هم ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﺣﻘﺎﻳق
علمی ﻮﻋﻘلی
ﺪﺭﻣﻐﺰﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
أﺗﻤﻬﺎ
ﻭﺳﻠﻮﻟﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭلی
ﻨﺘﻮﺍﻥآﻧﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻨﺎﺳﺐ آﻥ
ﭙﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭلی
عرﻓﺎﻯ الهی
ﻮﺍﻧﺒﻴﺎ،
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩه ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪﻋﻠﻮم
ئﺠﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﺎق ﻨﻮﻳﻥ
ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍلهی
ﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟم ﺮﻭحی أﻧﺒﺎﺭ،
ﻭﻗﺒلا آﻣﺎﺩه ﺑﻮﺩه
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ،
ﺑﺪﺍﻥﺪﺳﺘﺮسی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
علوم ﺪﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻤﺪﺍﺭس ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯهرﮐﻠﺎس
ﻗﺒلا ﺗﺎﻟﻴﻒ
ﻭﺍﻣﺎﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻭﻃﻔل ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺗﺤﺼﻴلی
اﺯﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
هنوﺯ ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺒﺎﺭه
ﻳﻘﻴﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﺧﺎﻟقی
ﺒﺮﺍﻯ هستی ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﺯﻗﺒل
آﻣﺎﺩه ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻭﺳﺎﺋل
ﻮ ﻭﺳﺎﺋﻄ
آﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻮ ﺍﺭﺑﺎب
ﻔﺼﻮل ﻨﻮعی
آﻣﺎﺩه ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺸﺮ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻯ
ﺘﻌﺠﺐ
ﻭﺍنکاﺭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺷﻮﺩ،ﻋﻠم
ﻨﻴﺰﻣﺮﺍﺗبی
آﻣﺎﺩه ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
الهی ﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺑﺒﺸﺮ
ﺩﺍﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺪﻳث
ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻴﺰﻣؤﻳّﺪ
ﻫﻤﻴﻥ آﻣﺎﺩه ﺑﻮﺩﻥ
علوم ﺒﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻃﻠﺐ
ﻭﺳؤﺍل ﺪﺭﺑﺎﺭه
ﺍﻧﻬﺎ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒآنها ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖﻧﻤﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﻋﻠم ﭽﻨﻴﻥ
اﺳﺖ:1- علم
عرﻓﺎﻥ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺐ
ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻥ
ﻮﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ،ﻭ ﮐﺘﺐ ﺍلهی
ﻮﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
کاﻣل آﻣه ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
علوم ﻋﺮﻓﺎ
ﻧﻴﺰ زﻣﻴﻨﻪ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﻣﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭم علم
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
علم ﺪﻭم هماﻥ: 2
- ﻋﻠﻤﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
آﻧﮑس ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ،
ﻭﺳؤﺍل ﻮﻃﻠﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺘﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨصی
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺟمع آﻭﺭﻯ
کرﺩه ،
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟک ﺠﺪﻳﺪ،
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. 3 –
ﺍﻣﺎ (ﮐﻠﻤﻪ
ﻋﻠﻢ) ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌنی علم الهی
ﻮﻟﺪنّی
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺯه ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭ ﺍﻭ
ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭج
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺫﺧﻴﺮه ﺳﻄح
علم ﻮﻋﻘل
ﺠمعی ﺒﺸﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
ﻤﺤﺮک أﻭﻟﻴﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻘل ﻮﻋﻠم
ﺒﺸﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﻮﺩه
ﺍﻧﺪ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
علوم هرکه ﻣﺎﺩﻯﺘﺮ
ﻭﺭﻓﺎهی ﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﺎﻧس ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻘﺶ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
أﻭﻟﻴﻪ آﻥ ﮐﻤﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
گرچه ﺑﺎﺯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻤﺎﺩﻯ،
ﻭﮐﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺘﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍلهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎﻧﺎ ،ﺍﮔﺮ
ﺫﺭّه ﺍﻯ ﻮ
ﺍﺗمی ﺮﺍ
ﺍﺯﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻈم ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺒﮑﺸﻴﻢ، ﻫﻤﻪ
ﻫﺴتی ﺮﻭﻯ هم
ﻤﻴﺮﻳﺰﺩ. ﭼﻮﻥ
هرﻗﻄﻌﻪ
ﺍﺗﻮﻣﻮﺑﻴلی
ﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺧﺎﺭج
کنیم ،ﺑﺎﻋث
ﻣﺘﻠﺎشی ﺸﺪﻥ
ﺒﻘﻴﻪ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﻣﺎﺷﻴﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
هستی
ﻮﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
آﻥ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺯل ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ
اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﺍﮔﺮﻗﺴﻤتی اﺯﺍﻥ
ﺒﺨﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﺭﺍه ﻧﺪﺍﺩﻥ
ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍلهی
ﺒﮑﺸﺪ،ﺑﺎﻋث
ﻭﺍﮊﮔﻮنی
هستی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻥ
أﻣﺮﻯ ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، گرچه ﮔﺎهی
ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯﺍﻥ کارﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
اﺣﺴﺎس ﺍﺯﺍﺩﻯ
عمل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
اﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﻳﻬﺎ
ﻭﺍﮊﮔﻮنی
ﺒﺎﻟﻔﻌل ﺮﻭح
ﺸﺨﺺ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
هست. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
هرکه ﺍﺯﺍﺩﺗﺮ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺿﻤﻥ ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﻌنی
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ هرچه
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم الهی
ﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺪﻭﺭه
ﺧﺎﺹ، ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍقعی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﮑﺸﺪ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺸﺨﺺ ﺷﺪه ﻭ
ﺍﻣﺎﺩه کارماها
و ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺒﺎ ﻓﺼﻮل ﻨﻮعی
برﺗﺮ، ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عالی
ﺘﺮ، ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺨﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭﮐﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻫم
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻃبیعی اﺳﺖ. 4 -
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻋﻠم
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم الگوی
کمال الهی
میسّر برای
نوع بشری ﻮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺷﺨﺼﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻘﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻫﺮﻣﻌﻨﻰ،ﻋﻠم
ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺴؤﺍل
ﻮﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﺴﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﻃبیعی ﻮﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩی
دﺭﻫﺮ ﻓﺼل ﻨﻮعی
که ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
هماﻥ ﻣﻘﺎم
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻮﻗﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺷﺪه ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺮﻭح
ﻔﺮﺩﻯ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺭﻭﻯ
ﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺷﺨﺺ، ﺩﺭﻫﻤّﺖ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻥ علوم
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺍﻣﺎﺩه
ﻗﺒلی
ﺪﺭﺧﺰﺍﺋﻥ
ﻮﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
الهی هستند. ﮐﻠﻴﺪ
ﺍﻳﻥ گنجینه
ﻫﺎ ﺳؤﺍل کردن
ﻴﺎ ﻣﺴﺄﻟﺖ ﻭﻃﻠﺐ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ. که ﺍﺯ
ﻣﻄﻠﻌﻴﻥ ئکه ﺭﺍه
ﺍﻳﻥ گنجینه
ﻫﺎ ﮐﺪﺍم اﺳﺖ،
وچه ﺍﺯﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
که ﺭﺍه ﻋﻤل کرﺩﻥ
آﻥ ﭽﻴﺴﺖ. وچه ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺎﻯ
گنجینه ﻫﺎﻯ
ﺮﺣﻤﺖﻋﻘلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ
ﺸﺨﺺ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﺎﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻣﺎم ﺘﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳؤﺍل کنید
ﺗﺎﺧﺪﺍ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ. ﺳؤال
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻘﻄ
اﺯ ﻣﻄﻠﻌﻴﻥ
کرد . ﺩﺭ ﺑﺎﺭه ﻋﻠﻮم
عرﻓﺎﻧﻰ،
ﺍﺯﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ آﻥ
ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
أﻣثال ﭽﻨﻴﻥ
ﭙﻴﺮﻯ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ کسب
ﻋﻘل کُلّی ﺍلهی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﻤﺎم
ﺪﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﻨﺠﻮﻯ
ﻮﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺩل
ﺒﺪل ﺴﺎﻟک ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭙﻨج تن آل عبا ،ﻭ
ﺩﻭ ﻣﻘﺎم شهود
تجلی الهی
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﻤﮑﺎﻟﻤﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﻄﻠﺐ
ﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺑﺨﺸﺶالهی
ﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪه ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺨﺸﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺑﺨﺸﺶﻋﻘﻞ ﺍلهی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ آن
علوم ﺠﺪﻳﺪ ﺭﺍ،
ﻣﮑﺘﺐ ﻧﺪﻳﺪه ﻭﻣﻌﻠم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺫﺧﺎﻳﺮﻋﻠم
ﻮﻋﻘل ﺒﺸﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺩﺭقرآن
آﻣﺪه ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ،
ﺍﺯ ﺍﻫل الذﮐﺮ
ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ أﻫل ذکر ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻭﺍﺻﻠﺎنی الهی
هستند. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺫﮐﺮ ﻗﺒلی ﻴﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﺫﮐﺮ ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻋث ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند. ﺍﻣﺎﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻋﺎﻟم
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳق الهی ﺒﻴﺨﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮﻳﻥ
ﻤﻮﺍنعه
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭحی
ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺍس ﺍﻳﻥ
کاﺫﺑﺎﻥ مُلّاهاﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮﻗﺸﺮﻯ
همه ادیان غیر
سلوکی می ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩه ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪه
، ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی الهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮان
ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻣﺮﺩم
ﻤﺴﺘﻌﺪ تکامل
از ﺭﺍه ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻣنع
ﻮﻣﺮﺩم ﺴﺎﺩه ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺎﺯﻯ هاﻯ خر سواری
ﺸﻴﻄﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺳؤﺍل
ﻮﺍقعی ﻴپس
ﺍﺯﻣﻄﻠﻌﻴﻥ
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل هماﻥ
ﺴﺌؤل
ﻤﺼﺮّﺍﻧﻪ
ﺩﺭﺩﻋﺎﻫﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻣﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. پیامبر
نیز ادامه
میدهد: ﻔﺄﻧّﻪ
ﻳؤﺠر فی
اﻟﻌﻠم أﺭبعة ،ﺍﻟﺴﺎﺋل
ﻮ ﺍﻟﻤﺘﮑﻠم و
ﺍﻟﻤﺴﺘمع ﻮ
ﺍﻟﻤُﺤﺐّ ﻟﻬم ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻋﻠم
ﭽﻬﺎﺭ ﮔﺮﻭه ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ أﺟﺮ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭثوﺍﺏ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻳکی که ﺳرﺍل
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻃﺎﻟﺐﺍﺳﺖ. ﻭﻳکی
که ﭘﺎ سخ
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭخود
ﻋﺎﻟم ﻮﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﻭﻳﮑﻴﮑﻪ
ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺍﺯ ﺑﺤث
ﻭﺍﺷﮑﺎﻟﺎﺕ
ﺳﺎﺋل ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺑﻬﺮه ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
کاملان الهی
هستند، ﮐﻪ ﺣتی
اﮔﺮﺳؤﺍﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭک ﻄﺮح
ﺴؤﺍل ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻓﻘﻄ ﺒﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ ﺴﺎﺩه
ﻭﻋﺸق ﺨﻮﺩ ﺩل
ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭﺭﻭﺯﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ ﺷﺪه ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻥعاقبتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﺣتی
أﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺠﻬﺎنی
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺎ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻭﺍﻣﺎﺩگی
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺳﺪ.

حدیث 169- ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻧﻴﻥ ﻨﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ196 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: کاﻧﺖ
ﺍﻟﺤﮑﻤاء ﻔﻴﻤﺎ
ﻣﻀی ﻤﻥ
اﻟﺪﻫﺮ ﺗﻘﻮﻝ،
ﻳﻨبغی
إﻟﺄﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍلی
أﻟﺄﺑﻮﺍﺏ
ﻟﻌﺸﺮة ﺍﻭﺟﻪ ﺣﮑما
ﻭﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻥ
ﻮﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
گذﺷﺘﻪﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ
ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺒﺨﺼﻮﺻﻰ،
ﻭﺑﺪه ﺩﻟﻴﻞ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭﺭﻓﺖ ﻭﺍﻣﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺣﮑﻤﺎﻯ
ﺴﺎﺑق هماﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺴﻠﻮکی
أﺩﻳﺎﻥ ﻘﺪﻳﻤﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﻨﺒﻮّﺕ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﻌﻠﻴم ﻤﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺠﺪﻳﺪ
ﺗﺮ، ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺍﻣﺎﺩه ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺿﻤﻥ
ﺤﮑﻴﻤﺎﻥآﻭﺭﺩه
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﮑﻴم ﺼﺎﺣﺐ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍلهی
ﻮﺣﺎﮐﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺒﺮ بر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. أﻭﻟﻬﺎ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺰّ ﻭﺟﻞّ ،ﻟﻘﻀاء
ﻨﺴﮑﻪ،
ﻭﺍﻟﻘﻴﺎم
ﺒﺤقّه ،ﻭ
ﺍﺩاء ﻔﺮﺿﻪ ﺍﻭﻟﻴﻥ
اﻳﻥﺪﺭﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﻋﻘﻞ،
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﻧﺴک
ﻮ ﭘﺮﺳﺘﺶﺍﻧﺠﺎم
گیرﺩ، ﻭحقّ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﺎﻣﻴﻥ کرﺩ. ﻭ
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺷﺪه ﺑﺮﻋﻬﺪه ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩه ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ که ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﺮﺍﻯ حجّ
أﺻﻐﺮ، وچه ﻣﺴﺠﺪ
ﺑﺮﺍﻯ عباﺩﺕ، وچه
ﺧﺎﻧﻘﺎه ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک عباﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭحجّ
أﮐﺒﺮ. ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻓﻘﻄ ﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس أمّاره ،ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭ ﺗحلیه ﻧﻔس
ﻣﻄﻤئنّه ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻨﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎم
اﻳﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلیه
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
آﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻥﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻬﺮه
ﻣﺪﺍﻭم آﻥ
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﻮ
ﺍﻟثاﻧﻰ،
ﺍﺑﻮﺍﺏﺍﻟﻤﻠﻮک
اﻟﺬﻳﻥ
ﻄﺎﻋﺘﻬم
ﻤﺘّﺼلة ﺑﻄﺎعة
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ
ﺟﻞّ، ﻭﺣﻘّﻬم
ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﻧﻔﻌﻬم عظیم
ﻮ ﺿﺮﺭﻫم
ﺸﺪﻳﺪ ﺩﻭم اﺯ
ﺍﻳﻥ أﺑﻮﺍﺏ
ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺎﻥ ﺤق ّ
ﺒﺮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ آﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻓﺎﻳﺪه ﺍﻧﻬﺎﻋﻈﻴم
ﻮﺿﺮﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺰﺭگ اﺳﺖ. ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺴﻴﺎسی که گرچه
ﺭﺑطی ﺒﺨﺪﺍ
ﻭﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍﺣﻔﻈ ﻮﻧﻈم
آﻧﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪه ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﻃﺎﻋﺘﺸﺎﻥ
ﺒﺸﺮﻃﻴﮑﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺗﮑﺎﻣل
روان ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺤﻘّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯﻗﺪﻳم
ﺪﺭﺍثارﻋﺮﻓﺎنی
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺮﺍ ﺳﺎﻳﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻄﺎﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ، گرچه
ﺧﻮﺩﮐﺎﻣل
ﻮﺳﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺩﺭﺗﺎﻳخ
ﺒﺸﺮﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻈﺎم ﭙﺎﺩﺷﺎهی
ﻮ ﺍﺭﺗﺶ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻨﻈم
ﺤﺎﺻل ﻨﺸﺪه ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
ﺒﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤع ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ،
ﻭﺑﺸﮑﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌی
ﻮﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺪﺍئی
ﺮﺍﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ،
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﻣﺠﺮﺏ ﺗﺮ
ﺩﺭﺯﻧﺪگی
ﻮﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺑﻴﻥ
عاﻗﻠﺎﻥ
ﻮﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻮﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨی
اﻳﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺸﺪﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮﮐﻴﺎﻧﻴﺎﻥ،
ﺩﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺯﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻠﻰ ﺑﻮﺩه ﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
آﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻮﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﻌﻬﺪه ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯﻫﻢ
ﺩﺭﻗﺒﺎﻳل عرﺏ
ﻭﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﻭﺑﺪﺍئی
ﻨﻘﺶﻣﻬم عالم
ﻮﺟﺎﺩﻭﮔﺮ
ﻣﺤﻔﻮﻇ اﺳﺖ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻤﺬﻫبی ﻮمُلّاها
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣم
أﺩﻳﺎﻥ ﻤﻴل به
ﺍﻳﻥ ﺴﻴﺴﺘم
عقب ﻣﺎﻧﺪه ﻭﺍﺭﺗﺠﺎعی
دﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻟم
ﻮﻋﺎﻗل ﻮﺍلهی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ،ﻭﻗﺼﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎه ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺯﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻮﻣﻠﻮک ﻮﻣﻠﺎﺋک
گوﻧﻪ ﻣﻘﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻣ
ﺤﺴﻴﻨﻰ، ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭحقّ
آﻧﻬﺎ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﻣطیع آﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻥ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻌﻠﻴم کُلّی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻭﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺮﺍﺳﺮ قرآن
ﺒﻨﺎم ﭙﺎﺩﺷﺎه
ﻭﻣﻠک ﻮ ﮔﺎهی
ﺒﻨﺎم ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻭ ﻣﻠﺎﺋک
ﺨﻄﺎﺏ ﺷﺪه ﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ الهی
ﻮﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک الهی
هستند. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎسی
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ. ﻓﺎﻳﺪه
ﻋﻈﻴم کاﻣﻠﺎﻥ،
ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ و
هُدا ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺿﺮﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻋﺪم
اﻳﻥ ﺼﻠﺎﺣﻴﺖ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﻳﺎ ﻋﺪﻡ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟثاﻟث ،ﺍﺑﻮﺍﺏﺍﻟﻌﻠﻤاء
،ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺴﺘﻔﺎﺩ
ﻣﻨﻬم علوم اﻟﺪﻳﻥ
ﻮﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺳﻮم
ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺪﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻮﻣﻄﻠﻌﻴﻥ
ﻮﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺎﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﮔﺎهی
اﻣﻮﺭ ﺩﻳﻥ
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮﮔﺎهی
اﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻃﺐّ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴک ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ کسب ﮐﺮﺩ.
گرچه ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣل ﻮﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﻘﺴﻤﺖ
ﺣﺪﻳث (ﻋﺎﻟﻢ)
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯﺭﺍﺩﺭﻧﻈﺮﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻣل ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻮ
ﺍﻟﺮﺍﺑﻊ،ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻫل اﻟﺠﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟﺒﺬﻝ،
ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﻨﻔﻘﻮﻥ
اﻣﻮﺍﻟﻬم
إﻟﺘﻤﺎس
ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻭﺭﺟاء
اﻟﺂﺧﺮة
ﭼﻬﺎﺭم
ﺪﺭﻫﺎﻯ أﻫل
ﺒﺨﺸﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫﺰﻳﻨﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺎهی
إﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﮔﺎهی
ﺒﺎﻣﻴﺪ آﺧﺮﺕ
ﻭ ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺑﺨﺸﺶ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻫل
ﺠﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥاﻟﻬﻰﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪﺑﺨﺸﺶﻋﻠم
ﻮﻋﻘل الهی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﺨﺸﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺣُﺴﻥ
ﺸﻬﺮﺕ
ﺧﻮﺩﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺣﻔﻈ کرﺩه ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﮔﺎهی ﻨﻴﺰ
ﻣﻨﺎفع ﺒﻌﺪﻯ
آﻧﻬﺎ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ که ﺪﺭ
ﻭﺍقع ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل کاﺭ
ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﻣﺎلی
ﻨﺘﺎیج ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺭﻭحی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻫم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﻨﻴﮑﻴﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﻘﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻜﺎن
ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺑﺎﺷﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﻭ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺪﻧﻴﺎ،
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻘﺎﺑل ﻮﺣتی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻄﻠﺐ
ﮐﺎﺭﻯ اﺯﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﻳﻥ
ﺒﺨﺸﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺎﻟﻰ ﻫﻤﺎﻥ
عاﻗﺒﺖ ﻭﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﻮﺵﻧﺎمی
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ ﻧﺴبی
ﺪﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ،
ﻭﺳﭙﺎس ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺎ
ﺍﺧﺮﻋﻤﺮ ﻣﺎل
ﻮﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻣﺎﻧﺪه
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻣﻌﺮﺽ
ﻣﺼﺎﺩﺭه ﺍﻣﻮﺍل
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ
ﻭﻗﺎﻧﻮﻥ
هستند. ﻭ
ﺩﺭﻣﻌﺮﺽﻏﺎﺭﺕ
ﺩﺍﺭﺍئی
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺯﺩﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺽﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﻮﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﺭثاﻥ
ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻭﮐﺎﺭﮐﻨﺎﻥ
ﺪﺳﺘﮕﺎه ﺍﻧﻬﺎ،
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻯ
ﻮﺧﺴﺘگی
ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺧﻮﺩ ﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﺮﺩه
بی ﻨﻈمی
ﻮﺧﺴﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﻣﻮﺳﺴﺎﺕ
ﭘﻮﻟﺴﺎﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺪﺭﻫﺎﻯ
ﺒﺨﺸﻨﺪﮔﺎﻥ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮﺣتی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی ﭙﻴﺮﻭ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭلی
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ غیر
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک آﻳﻨﺪه ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻬﺮه ﮔﻴﺮﻯ
اﺯ
ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻮ
ﺍﻟﺨﺎﻣس ،ﺍﺑﻮﺍﺏﺍﻟﺴﻔﻬاء
،ﺍﻟﺬﻳﻥ
ﻴﺤﺘﺎج الیهم فی
اﻟﺤﻮﺍﺩث ،ﻭﻳُﻔﺰع
ﺍﻟﻴﻬم فی اﻟﺤﻮﺍﺋج
ﭙﻨﺠم ﺪﺭﻫﺎﻯ
أﺷﺨﺎﺹ ﺳﻔﻴﻪ
ﻭﺍﺣﻤﻖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ أﻳﺎم
ﺒﺤﺮﺍنی ﻭ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﺍﺣﺘﻴﺎج
ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑآﻧﻬﺎ
ﭘﻨﺎه ﺑﺮﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ أﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺠﺎﻉ ﻭبی ﺒﺎک
ﻮبی عقل
هستند،ﮐﻪ
ﺗﺮس
ﺍﺯﻋﻮﺍﻗﺐ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦﺗﺤﺮﻳک
إﺣﺴﺎس ﺍﻧﻬﺎ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﻪ ﺍﺏ
ﻭﺍﺗﺶ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﮔﺎهی
ﻔﺘﻨﻪﺍﻯ
ﺮﺍﺑﻨفع ﺒﺮﺧﻰ
ﻣﺘﻨﻔﺬﺍﻥ
ﻮثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
آﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﻇﻠم
هستند. ﻭﮔﺎهی
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻋث
ﺗﺤﺮﻳک اﺣﺴﺎس
ﻭﻏﻴﺮﺕ
ﻭﻏﺮﻭﺭ ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺪه
،ﻋﻠﻴﻪ ﻇﻠم
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺸﻮﺭﺍﻧﻨﺪ،
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﻭﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﻣثبت
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺪﻑﺍلهی
ﻮ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺣﺪﻳث
ﺩﺭﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
اﺯﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ
ﺩﺳﺘﺠﺎﺕ،
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭﺣﻔﻈ
أﻣﻨﻴﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺍﺭﺍﻣﺶ ﺍﻥ
اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﻃﻔﺎل ﺒﺮﺷﺪ
ﺧﻮﺩ،
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﺒﺮﺍه
ﺍلهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭﻧﺴﻞ
ﻫﺎﻯ آﻳﻨﺪه ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ،
ﻭﻫﺪﻑﺍلهی
ﺮﺍﺗﺎﻣﻴﻥ
کنند.

اﻟﺴﺎﺩس
،ﺍﺑﻮﺍﺏ ﻣﻥ
ﻴﺘﻘﺮّب ﺍﻟﻴﻪ
ﻣﻥ أﻟﺄﺷﺮﺍﻑ،
ﻟﺄﻟﺘﻤﺎس ﺍﻟﻬﻴئة
ﻭﺍﻟﻤﺮﻭّة ﻭﺍﻟﺤﺎﺟﻪ ﺷﺸم
ﺪﺭﻫﺎﻯ
ﺴﺮﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻮﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﻘﻮم ﻮﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗا
ﺍﺯﻫﻴﺒﺖ
ﻭﻫﻴﺄﺕ
ﻭﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﻴل آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺑﺮﺍﺯ
ﻣﺮﺩﺍﻧگی ﻮحلاّل
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺮﺩم ﺒﻮﺩﻥ
آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩﻡ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، گرچه
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﭽﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺗﺤﺒﻴﺐ
ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺍﮔﺮﺧﺪﻣتی
ﺒﺨﻠق ﻨﮑﻨﻨﺪ،ﻣﺎنع
اﺯﻣﻈﺎﻟﻢ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ.

ﻮ
ﺍﻟﺴﺎﺑﻊ،
ﺍﺑﻮﺍﺏ ﻣَﻥ
ﻴﺮﺗﺠی عندﻫم
اﻟﻨفع فی اﻟﺮﺃﻯ
ﻮﺍﻟﻤﺸﻮﺭة
ﻭﺗﻘﻮیة ﺍﻟﺤﺰم
ﻮ ﺍﻟﺄﺧﺬ
ﺍﻟﺄﻫبّة ﻟﻤﺎ
ﻳﺤﺘﺎج اﻟﻴﻪ ﻫﻔﺘم
ﺪﺭﻫﺎﻯ کسانیکه
ﺟﺎﻯ اﻣﻴﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ،ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﻓﺎﻳﺪه ﺍﻯ
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ که ﺩﺭﻣﺸﻮﺭﺕ
ﻭﺍﺧﺬ ﺭﺍﻯ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻭﺟﻠﺐ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﻬﺎ. وچه
ﺩﺭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩه ﻭﺗﺼﻤﻴم
که ﮔﻬﮕﺎه ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ آﻳﻨﺪه
ﺣﻮﺍﺩث ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺎﺩﮔﻴﻬﺎﻯ لازم
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟثاﻣﻦ،
ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺄﺧﻮﺍﻥ،
ﻟﻤﺎ ﻳﺠﺐ
ﻣﻮﺍﺻﻠﺘﻬﻢ،
ﻭﻳﻠﺰم
ﻤﻥﺤﻘﻮﻗﻬم ﻮﻫﺸﺘم
ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
اﻳﻤﺎنی
ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ،
ﺗﺎ ﺣﻔﻈ ﺼﻠﻪ
ﺭﺣم ﺨﻮﻳﺶ
ﻭﺣﻔﻈ ﺮﺣم
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺭفع
ﻨﻴﺎﺯ
ﻭﺗﺎﻣﻴﻥ
ﺤﻘﻮق آﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻮ ﺍﻟﺘاسع
أﺑﻮﺍﺏ
ﺍﻟﺄﻋﺪاء
اﻟتی ﺘﺴﮑﻦ،
ﺑﺎﻟﻤُﺪﺍﺭﺍة
ﻏﻮﺍﺋﻠﻬﻢ، ﻭ
ﻳﺪفع ﺒﺎﻟﺤﻴل ﻭﺍﻟﺮﻓق
ﻮﺍﻟﻠﻄﻒ
ﻭﺍﻟﺰﻳﺎﺭة ،ﻋﺪﺍﻭﺗﻬم
ﻨﻬم ﺘﻤﺎم
گرﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺪﺷﻤﻥ ﻮﺧﺼم که
ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻣﺪﺍﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﺳﻴﺎﺳﺖ
ﭘﻴﺸﻪگی
ﻨﻤﻮﺩﻥ،
ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ ﻟﻄﻒ
ﻭ ﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺩﻳﺪﻫﺎ، ﻣﺎنع اﺯﺩﺷﻤنی
آﻧﻬﺎ ﺷﺪه ،
ﻭﻏﺎﺋﻠﻪ ﻫﺎ
ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯﺍﺣﺘﻤﺎلی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ کاﺭ ﺍﺯ
ﻫﺮﺣﻴﻠﻪ
ﻭﭘﻮﻟﺘﻴک
ﻠﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﺮﺩ.
ﻮ ﺍﻟﻌﺎﺷﺮ،ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﻣَﻥ ﻴﻨﺘفع
ﺒﻐﺸﻴﺎﻧﻬﻢ،
ﻭ ﻳﺴﺘﻔﺎﺩ
ﻣﻨﻬم ﺤُﺴﻥ
أﻟﺄﺩﺏ، ﻭ
ﻳؤﻨس
ﺑﻤﺤﺎﺩﺷﺘﻬم ﻮ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺪﺭﻫﺎﻯ کُلّیه
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑآﻧﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﺩﺏ
ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﺷﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺎﺍﻧﻬﺎ ﺍﻧس
ﻭﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍنی
أﺣﻮﺍل ﺪﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﺍﻳﻥ ﺤﺪث
ﺷﺮﻳﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻌمل
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ همگان
ﺎﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻮ
ﺍﻫل ﺨﺪﺍ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺴﻴﺎﺳﺖ ﮐلی
ﻤﺪﺍﺭﺍﻯ
گرﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﺷﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺒﺎﻋث ﮐﻨﺘﺮل
آﻧﻬﺎ، ﻭﺩفع
ﺨﻄﺮﺍﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩم
ﺒﺸﻮﺩ. ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺩﻣﮑﺮﺍسی
ﻮﺻﻠح ﻮﺻﻔﺎ ،ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ اﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺍﺑﺮﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﺑﺮﺍﻯﺠﻬﻨم
ﭙﺮﻭﺭﻯ ﻭﻇﻠم
ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭﻣﺎل أﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻮﮔﻨﺎه ﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﺷﻮﺩ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻮﺍمع
ﺪﺭ ﺗﻤﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﻮﺩه ،
ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﻣﺶﻫﺎﻯ
ﻤﻮﻗتی ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪه ﻭﻫﺮﮔﺎهی
ﻔﺘﻨﻪﺍﻯ
اﺯﻃﺮﻑ ﻳک
ﻤﺎﺟﺮﺍﺟﻮئی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
عاﻗﻠﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﺮﺻﺪ
ﺍﻭﺿﺎع
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭﺩﻭﺭه ﺍﺭﺍﻣﺶ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺮﺍ
ﻳﺎﺭﻯ کنند، ﻭ
ﺑﺎﻣﺎﮐﻦ
ﺍﺭﺍﻣﺘﺮ
ﺍﻋﺰﺍم
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﮑﺎﺭﺳﻠﻮگ
اﻟﻬیی خوﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺎﻣﻴﻥ ﻨﻴﺎﺯ
ﻓﻘﺮﺍ
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪه ، ﺍﺯ
ﺍﻃﻔﺎل ﻤﻌﺼﻮم
ﺘﻠﺎﺵ ﮐﺮﺩ،
ﻭﻧﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍلهی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍﺑﻬم
ﺰﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺗﺮﺣم
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻓﺮﺻﺖﻫﺎﻯالهی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭالاّ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺍﻣﻥ
گیر ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﻭﻳﻪ
ﻭﺗﺼﻤﻴم
ﺎﺻﻠﺎح ﺨﻮﻳﺶ،ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭح که ﺩﺭﻫﺮﻓﺮﺩﻯ
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ (بِدایالهی)
ﺒﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣل
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﺍلاّ
ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
ﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
آﻥ ﺮﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ،
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
أﻭﻟﻴﻪ ﻓﺮﺩﻯ
ﺪﻧﺒﺎل گیرﺩ،
ﮐﻪ ﻗﻬﻘرا ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﮔﻨﺎه
ﻭﺗﻮﺣﺶ ﻧﺼﻴﺐ
آﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ.

حدیث 170
- از آمیر
المؤمنین نقل
شده (ج1ص 196 بحار) که
فرموده است : اذا
أرذل الله
عبدا حذّر(
حضّر) علیه
العلم اگر بنده
خود را پست و
قهقرائی
بخواهد بر او
علم را منع
میکند . این بنده
سالک ومنافق
است که خداوند
رذالت و حقارت
و قهقرای اورا
بخواهد. و
الاّ همه
سالکان دیگر محبوب
خداوند هستند.
و حتی غیر
سالکان نیز در
تدبیر الهی
بوده، و گرچه باز
قهقرا دارند. ولی
جهنّم
منافقان در
سلوک و کاذبان
در پیمان با
پیر که او را
تحقیر میکنند و
علیه او
جاسوسی
مینمایند و در
غیبت او، وی را
مسخره و آحمق
میدانند
جهنّمی داغ تر
در بلایای
جهانی و تاریک
تر در عقل و
بینش و ادراک
خواهند داشت . و
بمسخ های حقیر
تر از حیوانی
چون فسخ
وگندیدگی گیاهی
و رسخ جمادی
میروند، که با
تکاملات
طبیعی بعدی
آنها دراز تر
و بمیلیونها
سال نیاز
دارند تا
دواره کسب امکانات
روحی و
استعداد عقلی
و تکاملی
بیابند که بنوع
بشری برسند و
سلوک الهی صادقانه
بکنند. زیرا
سلوک الهی و
شهود ربّ
النوع قائم
برای همگان مر
اتب و مخلوقات
الهی بیخ ریش
همه هست. و اگر
بزبان خوش
امروز با تسلیم
و رضا نکنند
در آینده با
بلایا و
مشسکلات حیات
حیوانی آنرا
أنجام خواهند
داد . ( حظر و حذر
و منع ) و
جلوگیری از
کسب تکامل نه
فقط نداشتن
قدرت ادراک و
فهم است بلکه محرومیّت
از شهودها در
سلوک کاذب
آنها است. ویا
اگر هم بولایت
الهی پشت کنند
گرچه بنبوّت
محمد نیز مطمئن
باشند. اینان اگر
هم بشهود علوی
مرتضوی برسند،
(شهود مسیح دجّال)
است که پیامبر
تکرار آن
میکرده. و حتی
اگر بشهود
مصطفوی نیر
برسند ونه ار
طریق ولایت
پنج تن، که از پشت
بام یا پنجره
بر پیامبر
وارد شوند و
نه از راه
ولایت، هرگز
بشهود قائم و
نجات نمیرسند
و دنبال نخود
سیاه بدنیا
باز میگردند. و
هرگر معصوم و
بیمه الهی نشده،
و حتی اگر گناهی
هم نکنند باز جهنّم
کارماها
میروند. زیرا
هنوز راه درست
را دنبال
نکرده اند بلکه
راه نفس
آمّاره و
تعصّبات کور خود
را پیموده اند
این علم نیز
علم سلوک الهی
است. و شهود
سمبولهای الهی
که از آنها
محروم خواهند بود.
و یک انسان مذهبی
قشری و آحمق
خواهد بود. حتی
اگر خود را
عاشق ولایت
بداند، که ولایبت
تنها در سلوک الهی
است نه تعصّب
حزبی و
پیوستگی
سیاسی و اجتماعی
بامامان و
کاملان الهی. که
اینان قصد
حکومت سیاسی
ندارند، مگر
حکومت بر دلها
و برای سلوک
الهی .

حدیث
171- ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ195ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﻐﻮﻏاء
ﻘﺘلة
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء هوﻮچی
گرﺍﻥ
ﻮﺟﻨﺠﺎﻟﻴﺎﻥ
همیشه
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
أﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩه ﺍﻧﺪ.
گرچه ﺗﻔﺴﻴﺮﮐﺮﺩه
ﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺮﺩم
ﺤﻘﻴﺮ ﻭﺷﺮﻭﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ
ﻗﺎﺗﻠﻴﻥ
أﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻨﺒﻮﺩه ،
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
أﻧﺒﻴﺎ (ﻣﻠﺄ و
ملاّ ها) است ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍن آﻣﺪه
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻋﻮﺍﻡ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍم هیچ گاه
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎلی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺤﺮﻳک مُلّاها
ﻭﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺨﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺬﻫبی آﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﻏﻮﻏﺎئی
ﺒﮑﺴﺎنی گفته
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻭجدال
ﺨﻮﺩ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻫﻮﭼﻴﮕﺮﻯ
ﻮﺍﺗﻬﺎم ﻮ
ﺯﻭﺭﮔﻮئی
ﺪﺭﮐﻠﺎم
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻨﻄق
ﻮﻋﻘﻞ. ﺟﻨﺠﺎل
ﻤﺬﻫﺒبی
همیشه ﻭﺳﻴﻠﻪ مُلّاهاﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﻮﺩه ،
ﮐﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺰﻣﺎﻥفتوای
مرگ داده ،ﮐﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﻬﻤﺮﺍه ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺣﮑﺎم
ﻨﻈﺎﻣﻰ، ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺮک مُلّاها،
ﻭمُلّاها نیز
ﻣﺤﺮّک ﻤﺮﺩم عامی
ﻮﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﻣﺮﺩم
عامی ﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ، ﻫﻴﭽﮕﺎه
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻟﻮﺩه
ﺑﮑﺸﺘﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺨﺮﺍﻓﺎتی ﻮﻣطیع
کوﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ مُلّاهاﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺯﺧﺪﺍ بی
ﺨﺒﺮﺍﻥ هستند،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻧﻤﻮﺩه
،ﻭ ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺩم أﻃﺮﺍﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻒ
ﻣﻴﺰﺩﻧﺪ. ﻮ
ﺍﻟﻌﺎمّة ،ﺍﺳم
ﻤﺸﺘق ﻤﻥ
اﻟﻌﻤﻰ، ﻣﺎ ﺭضی
الله ﻟﻬﻢ، ﺍﻥ
ﺸﺒّﻬﻬم
ﺒﺎﻟﺄﻧﻌﺎم ﺣتی
ﻘﺎل ﺒل أﺿلّ
ﺴﺒﻴﻠﺎ ﺍﻣﺎ
ﮐﻠﻤﻪ (ﻋﻮﺍم اﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﻟﻔﻈ
أﻋﻤﻰ) ﻭﮐﻮﺭ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﺬﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺭﺍضی وده ،
ﮐﻪ ﺩﺭقرآن
آﻭﺭﺩه ، ﮐﻪﺍ
ﻳﻨﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺑﻠﮑﻪ
ﮔﻤﺮﺍه ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻋﺎمی ﻮﻋﻮﺍم
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ کوﺭ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯﻃﺒﻘﻪ ﻋﺎم
ﻮﻋﻤﻮم ﻮ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻫل ﺒﻮﺩه
ﻭﺑﺎ ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻮﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻗﻠﻴﺖ ﻋﺎﻟم
ﺸﺪه ، ﻭﮐﺎﻣل
گرﺩﻳﺪه ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﺩﺭقرآن ﺴﺨﺖ
ﺍﺻل أﮐثرﻳﺖ،
ﻭﻳﺎﺑﻘﻮل
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﺍﺻل إﺟﻤﺎع
ﺤﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺻل
اﺟﻤﺎﻉ مُلّاها
ﻭﺍﮐثرﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﺭ
ﻣﻮﺭﺩ یک
ﻤﻄﻠﺐ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮﻯ
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ مُلّاها
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
عوﺍم هستند. ﻭﺑﺎ
ﺑﻴﻨﺶ ﻭﻋﻘل
ﺰﻳﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺷﻴﻄﺎنی
ﻮﻋﻮﺍم ﻔﺮﻳﺐ
ﻭﻏﻮﻏﺎﺋﻰ
ﻭﻫﻮﭼﻴﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻤﺎم غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
از ﺩﻳﺪ ﺩﻳﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻳﺎﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﻫم کوﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻮﺩه ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ عقل
اﻳﺪﺍل طلبی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
عقل ﺠﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ و گرچه ﺯﻳﺮک
ﻮﺑﺎﻫﻮﺵ
ﺗﺮﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪﺟﻬﻨم ﻴﺮﻭر
و
ﻇﺎﻟﻤﺘﺮﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎﻧﻌﺎم
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺣﻤﺎﻗﺖﻋﻘلی
اﻣﺮﻭﺯ، ﻭﻣسخ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ ﺮﻭح
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳک ﻨﻄﻔﻪ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻧﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ،
ﻭﻣﺮگ ﻮ
ﻣﻴﺮﻫﺎ ﻮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺭﺍه ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺑﺪﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩه ﺍﺯلی الهی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
همگاﻥ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﺯﻝ ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ،طی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺑﺎﺯﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﻨﻨﺪ،ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺎﺭ اﻳﻥ
ﻤﺴﺨﻬﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭحی ﺠﺪﻳﺪ،
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺍﻳﻥ کاﺭﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺍﻧﺠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺣﻤق
ﻮﺣﻴﻮﺍﻥ ﻮ ﺑﻰ
ﻋﻘل ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺪه ﺍﻧﺪ،
ﮐﻪﺧﻴﺮ
ﻭﺻﻠﺎح
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﮐﻤﺎل
ﺒﻴﺸﺘﺮﺧﻮﻳﺶ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

172 - از
اماﻣﺎﻥﻨﻘل
ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ195 بحاﺭ)ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ: إنّ
اﻟﻨﺎس ﺍﺭبعة ،ﺭﺟل
ﻴﻌﻠم ﻮﻳﻌﻠم
انّه ﻳﻌﻠﻢ،
ﻓﺬﺍک ﻤﺮﺷﺪ
ﻋﺎﻟم ﻓﺎﺗّﺒﻌﻮه
ﻣﺮﺩم
ﭽﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
عاﻟم اﺳﺖ،
ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟم است ،ﭘس
ﺍﻭ ﻣﺮﺷﺪ ﻭ
آﮔﺎه ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ کنید. ﺍﻳﻥ
عاﻟﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ که
ﺩﻳﺪه ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍلاّ ﻫﺮﮐس
ﻋﻠم ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
دانائی ﻤﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ که که میداند
،ﻭگرچه ﺧﻴﺎلی
هم ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﻋﻠم گوﺍهی
ﻮﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻥ اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی اﺳﺖ، ﻭ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺪﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣُﺮﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
إﺭﺷﺎﺩ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺮُﺷﺪ
ﻭﺑﻠﻮغ ﻘﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ (ﺗﺒﻌﻴّﺖ)
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻋﻤل
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍلاّ ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻠمی
ﻮﻋﻘلی
ﻮﻋﻘﻴﺪﺗﻰ، ﺣتی
اﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻏﻠﻄ اﺳﺖ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻴﭻ ﮐس
ﺗﺒﻌﻴّﺖﻋﻘلی
اﺯﮐسی ﻨﮑﺮﺩه ﻭﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ
ﻣﻮﺍﻓق
ﻨﻈﺮﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺒﻌﻴﺖ ﺑﻤﻌنی
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ کاﻣﻠﺎﻥﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ،
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
اﺯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤلی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﻋﻘﺎﻳ
ﺪﺷﺨﺺ ﭘﻴﺮ. (ﺗَبَع
ﺒﻮﺩﻥ)
ﺩﺭﺍﺻﻄﻠﺎح
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺮﻭﺵ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﮑﺘبی
ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﭘﻴﺮﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻳﺎﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤلی
أﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻋﻤﻠﺎﻧﻴﺰ ﻣﻴﺴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺟل
ﻴﻌﻠم ﻮلا
ﻳﻌﻠم إنّه
ﻳﻌﻠﻢ ،ﻓﺬﺍک غاﻓل
ﻔﺄﻳﻘﻀﻮه ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭلی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻭ
ﻏﺎﻓل اﺯﺍﻳﻥ
حال ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭﮐﻨﻴﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، که ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
هستند ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﻋﻠمی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﮔﺎهی ﺒﻴﻨشی
ﻮ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭلی
ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮال
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺣل
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﻠﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﭙﻴﺮ،ﻏﺎﻓل
ﺎﺯ ﮐﺎﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی ﺒﺎ ﭘﻴﺮکامل
اﺳﺖ. ﻭﺭﺟل
ﻴﻌﻠم إنّه لا
ﻳﻌﻠﻢ، ﻓﺬﺍک
ﺠﺎﻫل ﻔﻌﻠّﻤﻮه
ﮐﺴﺎنی هم هستند
ﮐﻪ میداند که خود
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ هم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ دانا
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ
هستند ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﺍﺩ. ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﻨﻴﺰ ﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭽﻴﺰﺩﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ عقل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
وکمال طلب
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮم هستند،ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻓﺴﻮس
ﻫم ﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﺮﺍ
ﻋﻘل کُلّی
ﭙﻴﺮ ﻳﺎ ﻋﻘل کُلّی
الهی ﺮﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺟﺎﻫل
ﻮﺑﻴﺨﺒﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍه ﺳﻠﻮک الهی
میباشد،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ کرﺩ،
ﻭﺗﻌﻠﻴم علم ﺳﻠﻮک
ﺒآﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩ. ﻮ
ﺭﺟل لا ﻳﻌﻠم ﻮ
ﻳﻌﻠم إﻧّﻪ لا
ﻳﻌﻠم ﻔﺬﺍک
ﻀﺎلّ ﻔﺄﺭﺷﺪﻭه
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭلی
ﺨﻴﺎل ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺩﻋﺎ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﮔﻤﺮﺍه ﻭ
ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪه ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎج
ﺒﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺍﺭﺷﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ مُلّاهاﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺘﻤﺎم
أﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪﻋﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﻫیچ ﺨﺒﺮﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮑﺮﺩه ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
اﺯﻟﺤﺎﻇ
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻلی
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭلی
ﻣﺪّعی هستند،
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﭽﻨﺪ
ﻧﻮﺷﺘﺎﻯ
هستند،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪه ﺍﻧﺪ. ﻋﻠم
ﺪﺍﺩه ﻫﺎﻯ
علمی
ﻮﺍﻃﻠﺎﻋﺎتی
ﺬﻫنی ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ
ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈم
هستند،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﻠم ﻔﻘﻪ مُلّاها.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ علم
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﻓﻘﻪ پگیه
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪئ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺻﻔﺖ(ﺿﺎﻝّ)
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﻔﺮﻗﻪ
ﭼﻬﺎﺭم ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﺨﺘﺮﻳﻥﺠﻬﻨم
هاﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.

حذیث 173 امام
صادق و باقر
نقل میکنند ( ج1
ص195 بحار
) که پیامبر
فرموده است : لو
کان العلم
منوطا
بالثریّا
لتناوله رجال
من فارس اگر
کسب علم باید بستاره
ثریّا رفت دست
کسانی از مردم
فارس دستشان
بدان میرسد. پیامبر
در بیان این
مطلب دست روی
شانه سلمان فارسی
صحابه گذارده
است. این أهل فارس
قطعا
ایرانیان
بوده اند که سلمان
فارسی نمونه
آنها بوده است.
انسانهائی
آریائی و با
فصل نوعی بشری
برتر بیش از
سه هزار سال
پیش تا کنون
چنین بوده اند.
و أکثریّت
کاملان ولایت
سلوکی محمدی و
نه منظور دین
اسلام رسمی و
اسمی و قشری
باشد تا کنون از
ایرانیان
بوده اند. و
(آریائی)
بزبان عصر
ولایت که ارم
زردشت بمعنی
واصلان
بمراتب کمال و
سیّد شدن و
آریائی
گردیدن بوده
است. و لفظ فارس
دو معنی
عرفانی مهم
دیگر دارد که باید
گفته شود. یکی اینکه
فارس یا پارس
همان پارسا و
مؤمن و زاهد
الهی است. که بدون
این پارسائی
کسی چون سلمان
پارسا نمی
تواند موفق
بشود تا دستش
بستاره دور
دست ثریّا
برسد. سالکان
الهی از هر
ملّتی و نژادی
که استعداد
کافی از
تکاملات
تولدات قبلی
خود داشته
باشند میتوانند
عقل جزئی ایدآلیستی
پیدا کنند و
پارسائی بیشتر
نمایند. و
دوری از گناه
و خطا بکنند
تا بشهود قائم
پایان خواسته
خداوند از نوع
بشری برسند. فارس
نیز بمعنی
(اسب سوار) است که
پیاده رو در
سفر خیلی
دیرتر از
مسافر سواره
بمقصد میرسد. سالک
در سفر الهی
خود گاهی کُند
میرود و پیاده
رو محسوب
میگردد. ولی
اگر کسی نا
امید نباشد و
پیگیری جدّی
داشته باشد قطعا
بهمان مقصدی میرسد
که سالک تند
رو میرسد. این سالک
تند رو و سوار
کار با عشق سرشار
و درک عالی و
زحمت فراوان
بخود و تمامی
وقت تلاش کردن
در سلوک، و
تمرکز در
وسائط عبادی و
اطاعت از پیر بکار
سلوک الاهی ادامه
بدهد که البته
خیلی زودتر از
پیاده رو ها
بمقصد میرسد. گرچه
باز پیامبر در
حدیث دیگری
میگوید، برخی
نیز طیّار و
پرواز کننده
هستند. که اینان
باز زودتر از
سواران بمقصد
میرسند. ( رجل)
یا مرد و سالک بمعنی
(راجل) و قدم
کوب جدّی و ره
رو است که با
سلوک الهی (
رجولت) و
مروءت ومردانگی
و مروّت خود
را نشان
میدهند. و
الاّ سالکان
در حکم زنان
از لحاظ اطاعت
از پیر الهی خود
هستند، و غیر
سالکان در
مکتب الهی مرد
هم باشند در
حکم زن هستند. اینکه
علم سلوک الهی
در ثریّا باشد
دوری فاصله را
میرسیاند. و
نیز دوری در
بلندی در
آسمان روح و
فکر و عروج انسان
است. که قدرت
تخیّل
مستعدّان و
قدرت درک آنان
باید بسیار
قوی جون
آرئیان باشد.

حدیث 174- ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ201ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺤﮑﻴم
ﺒﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ: ﻴﺎ
ﺑﻨﻰّ، ﺍﺧﺘﺮ
ﺍﻟﻤﺠﺎﻟس علیّ
عینک ،ﻓﺄﻥ
ﺮﺃﻳﺖ ﻗﻮﻣﺎ
ﻳﺬﮐﺮﻭﻥ
اﻟﻠﻪ، ﻓﺄﺟﻠس
ﻣﻌﻬﻢ، ﻓﺄﻧک
إﻥ ﺘکن عالما
ﻳﻨﻔﻌک علمک
ﻮﻳﺰﻳﺪﻭک علما ﺍﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺑﺎ
ﺩﻗﺖ
ﻣﺤﺎﻓل
ﻮﻣﺠﺎﻟس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻦ. ﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠﺴﻰ(ﻗﻮمی
ﻴﺎ ﺍﻭم
کنندﮔﺎﻧﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻨﺸﻴﻦ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮﺧﻮﺩﻋﺎﻟم
ﺒﻮﺩﻯ علم ﺘﻮ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﻋﻠم
ﺘﻮﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ عالم
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺫﺍﮐﺮﺍﻥ
ﺪﺭﻣﺤﺎﻓل الهی
ﻨﺸﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻋﻠم عرﻓﺎﻧﻰ
ﻭ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩﻋﻠم
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻗﻮم ﻮﮔﺮﻭه ﻳک
ﻤﻠّﺖ ﻭ ﺍﻭم
کننده ﺳﺎﻟک
هستند، ﻭﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. گرچه
ﺫﮐﺮ ﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﻃﺮح ﻤﺴﺎﺋل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫم
ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻥ
کنت
ﺟﺎﻫﻠﺎﻋﻠّﻤﻮﻙ،
ﻭﻟﻌل الله ﺍﻥ
ﻴﻈﻠّﻬم
ﺒﺮﺣﻤﺘﻪ
ﻓﺘﻌﻤک ﻤﻌﻬم ﻮ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺟﺎﻫل
بی علم
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ بی ﺨﺒﺮ
ﺍﺯﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎشی
آﻧﻬﺎ ﺑﺘﻮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺧﺖ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل کنی
ﺷﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ،
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻣﻞ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﺫﺍ ﺭﺃﻳﺖ ﻗﻮﻣﺎ
ﻟﺎ ﻳﺬﮐﺮﻭﻥ
الله
ﻓﻠﺎﺗﺠﻠس
ﻣﻌﻬﻢ، ﻓﺄﻧک
إﻥ ﺘک عالما لا
ﻳﻨﻔﻌک علمک،
ﻭ ﺍﻥ ﺘک
ﺠﺎﻫﻠﺎ
ﻳﺰﻳﺪﻭک
ﺠﻬﻠﺎ، ﻭ ﻟﻌل الله
ﻳﻈﻠّﻬم
ﺒﻌﻘﻮبة ﻓﺘﻌﻤّک
ﻤﻌﻬم اﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﮔﺮﻭهی
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺬﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻤﺸﻐﻮل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎ آﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺸﻴﻦ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻟم ﻮ ﺍﮔﺎه ﺑﻮﺩﻯ
ﻋﻠﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﻓﺎﻳﺪه ﺍﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﮐسی
گوﺵ ﺑﺤﺮﻑ ﺗﻮ
ﻭﻋﻠﻤﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻧﻴﺰﻋﻠﻤﺖ
ﺑﺪﻭﻥ عملد
گرﺩﻳﺪه ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ أﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺕ
ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻮﺩه
ﺑﺎﺷﻰ، ﻭبی
ﺨﺒﺮﺍﺯﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺟﻬل
ﻮﺩﻭﺭﻯ ﺘﻮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻋﻘﻮﺑﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺷﺎﻣل ﺘﻮ
نیزﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

حدیث 175- ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪه (ﺝ۱ﺹ199 ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ : ﺃﻳّﺎ
ﺍﻟﻨﺎس ٬ ﻃﻮﺑﻰ ﻟﻤﻦ
ﺷﻐﻠﻪ ﻋﻴﺒﻪ ﻋﻦ
ﻋﻴﻮﺏ ﺍﻟﻨﺎس ﺃﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺵ ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺭﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﻗﺘﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻌﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﻓﻘﻂ
ﻳﻚ ﺷﻌﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻴﺐ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺭﻓﻊ ﺁﻥ ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﺟﺰﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﻴﺴﺖ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺯ ﺃﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
که ﺩﺭ ﮔفتار ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ که ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
خود را
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺭﻭﺍن
کاﻭﺍﻥ ﺻﻔﺖ ﻭ ﻋﻴﺐ
ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻌاﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺭﺩه
ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻤﻚ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﺷﺪﻥ ﺁﻥ ﻋﻴﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻴﮑﻰ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ . ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻴﺐ ﻫﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪه ٬
ﻭﺟﺎﻳﺶ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﻳﺒﻤﻘﺪﺍﺭ ﻭ ﺷﺪﺕ
ﻭ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﻯ ﺁﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﻧﻔس ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻌﻴﻮﺏ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻋﻴﺐ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﻋﻴﺐ ﺩﻳﺪه ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﮐﺎﻓﺮ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﮑﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﭘﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪه ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻋﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻃﺒﻌﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
وچه ﺑﺴﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ ﻫﻢ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻃﻮﺭﻯ ﺑﮑﺴﻰ ﻋﻴﺒﺶ
ﺭﺍ ﺗﺬﮐّﺮ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﮔﺎﺭﺩ
ﺩﻓﺎﻋﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﺳﻴﺐ
ﺩﻳﺪه ﻭ که ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﻋﻴﺐ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﺷﺪ. ﺗﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪه
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻳﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﺪ
. ﻭ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻓﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻘﺼﻪ ﻭ
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎﻝ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺭﺍ ﺭﻭﻳّﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
که ﺭﺳﺪ ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ . ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﺤﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺣﺘﺮﺍﻡ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﻢ ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺩیگرﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﻣﺎ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻤﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
وچه ﺑﺴﺎ ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ
ﺁﻧﻬا ﺮﺍ ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﻨﺪ . ﺍﻣﺎ ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻧﻘﺺ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﭼﺸﻢ ﺑﻤﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﻭﺧﺘﻪ. ﻭﺑﺮﺍﻳﺶ
ﮐُﺭنش ﻮ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺗﺄثیرﻯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﺄثیرﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻧﻴﺴﺖ
. ﻭ ﺟﺎﻟس ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻔﻘﻪ
ﻭ ﺍﻟﺮﺣمة ﻭ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎﻞ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎس
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ ﺃﻫﻞ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭآﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩه
ﺍﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﻤﻚ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ
. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺭﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻃﻤﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻫُﺪﻯ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ ﺁﻧﻬﺎ٬
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ . ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
. ﻭ ﺧﺎﻟﻂ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﻝ
ﻭ ﺍﻟﻤﺴﮑنة ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺷخص ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ
ﻋﻠﺎﻭه ﺑﺮ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ
ﻭﻣﻌﺎﺷﺮ ﺑﺎ ﻓﻘﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﮔﺮﺩﻧﺪ . ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭﺗﮑﺒّﺮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﺪﻫﻨﺪ٬
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﻘﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺷﺎید ﻫﻢ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ
. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺬﻟّﺖ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺗﮑﺒّﺮ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺫﻟﻴﻞ ﻭﺣﻘﻴﺮ ﻭﻣﻄﻴﻊ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻮﺩه
ﺍﻧﺪ . ﺍﻳﻦ ﺫﻟّﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﮐﺸﺘﻦ ﻏﺮﻭﺭ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﺫﻟّﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺫﻟﻴﻞ ﻭﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
. ﻣﺴﮑﻨﺖ ﻓﻘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﮔﻮﺷﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﮑﻮﻥ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭه ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﮑﻴﻦ
ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺍﺰ ﺩﻳﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺂﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺃﻧﻔﻖ ﻣﺎﻟﺎ ﺟﻤﻌﻪ
ﻣﻦ ﻏﻴﺮ ﻣﻌصیة
ﻭﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺃﺷﺨﺎﺻﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﻴﺐ ﺟﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﺍﺨﺘﻠﺎﻁ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ٬ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎﻝ
ﺣﻠﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺍﻧﻔﺎﻕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻨّﺖ می
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 176 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪه (ﺝ۱ﺹ200ﺑﺤﺎﺭ)
که ﺑﻔﺮﺯﻧﺪالهیش
ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻰ
ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ : ﻭ ﺍﻋﻠﻢ
ﺍﻥّ ﻣﺮﻭءة ﺍﻟﻤرء ﺍﻟﻤﺴﻠﻢ ﻣﺮﻭءﺗﺎﻥ٬
ﻣﺮﻭءة ﻓﻰ ﺣَﻀَر
ﻭ ﻣﺮﻭءه ﻓﻰ ﺳﻔﺮ
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﻣﺮﻭّ و مروءﺕ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ . ﻳﮑﻰ ﺁﻧﮑﻪ
ﻏﺮ ﺣﻀﺮ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﻭﻏﻴﺮ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺳﻔﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﮑﻰ ﺁﻧﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺳﻔﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ . ﻣﺮﻭءﺕ
ﮐﻪ ﺭﻳﺸﻪ ﺍﺯ ( ﻣرء
و مرد فارسی ) ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻭﻣﺮﻭّﺕ
ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻝ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﮐﻨﺪه
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ
. ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻓﻘﻂ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﮕﺮﻭه ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻳﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻄﻴﻊ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﻣﺮﻭءﺕ
ﻭ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ثاﺑﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﻭءﺕ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭه ﺣﻀﺮ ﻭ ﺷﻬﺮ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻤﻌﺎﺷﺮﺕ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺎﺩﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺳﻔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ ﻭ(
ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ)
ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩه
ﺳﻔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺤﻀﺮ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣّﺎ ﻣﺮﻭءة
ﺍﻟﺤﻀﺮ ﻓﻘﺮاءة
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻭﻣﺠﺎﻟسة
ﺍﻟﻌﻠﻤاء ﻭ ﺍﻟﻨﻈﺮ
ﻓﻰ ﺍﻟﻔﻘﻪ ﻭ
ﺍﻟﻤﺤﺎﻓﻈﻪ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺼﻠﺎة ﻓﻰ ﺍﻟﺠماﻋﺎﺕ
ﺍﻣﺎ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭ ﺣُﺴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭه ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺪّﻥ
ﻭ ﺷﻬﺮﻧﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻥ
ﮐﻪ ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ ﺩﺍﺭﺩ
. ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺑﺎ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻘﻪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺭ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺣﺪﻳث ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺣﻀﺮ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﻨﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﮔﺮ
ﻓﺎﻳﺪه ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺁثاﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ.
ﻗﺮاءت ﻗﺮﺁﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﺸﺶ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ مقصود
ﻫﻤﺎﻥ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍه ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪﻧﻈﺮﻫﺎ
ﺩﺭ ﻓﻘﻪ ﻭ ﺭﻭﺵﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺩﺭ
ﮔﺮﻭه ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
( ﻗﺮاءﺖ ﻗﺮﺁﻥ) ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ
قُرّه ﻫﺎ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ . ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻭ
قُرّه ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
الهی شدن روح
سالک ﻭ نیز
قرّه ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ.
ﺍﻣّﺎ ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ
ﻋﻠﻤﺎ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺮه ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
. ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻓﻘﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮐﻪ مُلّاها ﺩﺭﻝ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺘﻮﻯ ﺩﺍﺩه
ﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﻘﻴﺪه
ﻧﻤﻮﺩه ﺍﻧﺪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ گرچه ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﻗﻄﺎﺭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﮔﻬﮕﺎه
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎه ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﻣﺤﻞ ﺗﺠﻤّﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻤﺎﺯ جماعت
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ جم و جمع شدن
با ﭘﻴﺮ ﮐّﺎﻣﻞ
در ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻤﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻗﺎﺌﻢ ﺩﺭ ﺗﻤﺎس
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻤﮑﻦ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ( ﺟﻤﻊ) ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺭﺍﺗﺐ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺻﻠﻪ
ﻭ ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻮس ﻭﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺻﻠﺎﺕ یعنی ( ﺻﻠﻪ
ﺭﺣﻢ و اتّصال
)ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻓﺎﻃمی
ﻣﺎﺩﺭ ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻭﻏﻴﺮه
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ . (ﺣﻀﺮ)
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺧﻮﺩ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺯﻨﺪﮔﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺩﻋﺎ ﻭﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﻧﺠﻮﺍﺋﻰ ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺭﺍه
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ووسیله توسّل ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻣّﺎ
ﻣﺮﻭءة ﺍﻟﺴﻔﺮ
ﻓﺒﺬﻝ ﺍﻟﺰﺍﺩ ﻭ
ﻗلّة ﺍﻟﺨﻠﺎﻑ ﻋﻠﻰ
ﻣﻦ ﺻﺤﺒﻚ ﻭﮐثرة
ﺫﮐﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰﻭﺟﻞ
ﻓﻰ ﮐﻞّ ﻣَﺼﻌﺪ
ﻭﻣَﻬﺒﻂ ﻭ ﻧﺰﻭﻝ
ﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﻭ
ﻭﻗﻌﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺬﻝ
ﻣﺎ ﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎ ﺯﺍﺩ ﻏﺬﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺍﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﺑﺤث ﺑﺎﻫﻢ ﺳﻔﺮﺍﻥ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ
ﻭ هرچه ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺎه ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺍﺯ
ﺗﭙﻪﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻣﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﺟﺎ ﻣﻨﺰﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﭘﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﻭﺵ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻟﺴﻔﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺷﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﭘﻴﺎﺩﻫﻊ
ﺭﻭﻯ ﻭ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭﺗﻮﮐّﻞ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ . ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺩﻝ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﻭ ﺷﻬﺮ
ﻭ ﺩﻳﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭﺗﻌﻠّﻘﻰ
ﻫﻢ ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺑﻮﻳﮋه ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﺷﺐ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺻّﻰ
. ﺳﻌﺪﻯ ﺷﻴﺮﺍﺯی
ﺳﻰ ﺳﺎﻝ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻨﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ هرچه
ﺯﺍﺩ ﻭ ﻏﺬﺍ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺎ ﺯﺍﺩ ﻣﺎﻝ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺍﺨﺘﻴﺎﺭ
ﻫﻢ ﺳﻔﺮﺍﻥ ﻣﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ
. ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺮﺳﻢ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺎ ﺗﻮﺷﻪﺍﻯ
ﺃﻧﺪﻙ ﻭ ﭘﺸﺘﻰ ﺗﻬﻰ
ﺑﺮﺍه ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﺯﻕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺤث ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺳﻔﺮﺍﻥ ﻭﻫﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩ . ﺍﮔﺮ ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺷﺖ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﻧﻤﻮﺩ گرچه
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩه
ﺍﺳﺴﺖ . ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭﻗﺖ ﺩﺭ
ﺑﺤث ﻭﻧﺰﺍﻉ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﺒث
ﺑﺎﻳﺪ هرچه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺖ.
که ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭ ﺩﻋﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺯ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﻳﺎ ﻋﺰﻟﺖ ﺧﻮﺩ
. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﻧﺰﻭﻝ که ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﮐﻪ ﺭه ﺭﻭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
وچه ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺘﻀﺎﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺒﺴﺎﻃﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﻑ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻭ ﻧﺠﻮﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﺰﻭﻝ
ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻫﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﺳﻔﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺰﻭﻝ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ( ﻗﻴﺎﻡ)
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﻃﻠﺒﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ . ﻗﻌﻮﺩ ﻧﺸﺴﺘﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺩﻋﺎ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻪ ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺮﺳﺪ . ﺑﺎﺯ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻗﻌﻮﺩ ﻭ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﺮ ﮐﺮﺳﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯﺫﮐﺮ ﻭ
ﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺤث
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻓﺄﺷﺘﻐﻠﻮﺍ
ﺑﺎﻟﺬﮐﺮ٬ ﻓﺎﻥ
ﻓﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﮑﻢ
ﻭ ﻣﺬﺍﮐﺮﺗﮑﻢ ﺃﺣﻴﺎٴﻨﺎ

حدیث 177 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻣﺠﺘﺒﻯ ﻧﻘﻞ ﺷﺪه
(ﺝ۱ﺹ202ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩه
ﺍﺳﺖ : ﺑﺎﺩﺭﻭﺍ ﺍﻟﻰ
ﺭﻳﺎﺽ ﺍﻟﺠنّة ﺳﻌﻰ
ﮐﻨﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﺪ. ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺿﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮐﺪﺍﻣﻨﺪ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺣﻠﻖ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻠﻘﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺣﻮﺯه ﻫﺎﻯ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻳﺎ ﺣﻮﺯه
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺳﻰ ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎه . ﺭﻭﺿﻪ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﻚ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﺟﻨّﺖ ﻭ
ﺟﻨﺎﻥ ) ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻘﻠﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭه
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ . ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
. ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻤﺎﻟﺖ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺣﻮﺯه
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺒﻮﺳﺘﺎﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺷﺪه ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺣﻮﺯه
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﺎﻦ ﺧﺎﻧﻘﺎه
ﻭ ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﺭس
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭﻣﺴﺎﺟﺪﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺳﻰ
ﻭ ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﻭ ﺃﻭﺭﺍﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺭﻗﺺ ﻭﺳﻤﺎﻉ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ( ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺗﻮﺍﺠﺪ ) ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍه ﺫﮐﺮ
ﻭﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺠﺎﻟﺶ ﺩﺭﺳﻴﻰ
ﻓﻘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﻠﻘﻪ
ﺫﮐﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎﻯ ﺫﮐﺮ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﻋﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺣﻠﻘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭس
ﻓﻘﻬﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻋﻤﻞ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻃﻞ ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍند.

حدیث 178 - ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻘﻞ ﺷﺪه
(ﺝ۱ﺹ202ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻳﻚ ﻣﺠﻠس ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺫﮐﺮ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺗﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻤﻨﺎﺯﻝ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻔﺭﺷﺘﮕﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ : ﺍﮐﺘﺒﻮﺍ
ﻣﺎ ﺷﻬﺪﺗﻤﻮه ﻣﻦ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻬﻢ٬
ﻓﻴﮑﺘﺒﻮﻥ ﻟﮑﻞّ
ﻭﺍﺣﺪ ثوﺍﺏ ﻋﻤﻠﻪ
ﻭ ﻳﺘﺮﮐﻮﻥ
ﺑﻌﺾ ﺣﻀﺮ ﻣﻌﻬﻢ
فلا ﻳﮑﺘﺒﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐس
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ عباﺩﺍﺕ ﻭ
ثوﺍﺏ ﺩﻳﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﺪ. ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺠﻠس ثوﺍﺑﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪه ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺪ ﭼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺎﻥ ﺷﺨﺺ
ثوﺍﺑﻰ ﻧﻨﻮﺷﺘﻴﺪ؟
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ ﺁﻳﺎ وی
ﻣﺠﻠﺴﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪه
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩ؟ ﻓﺮﺷﺎﺗﮕﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻧﺪ :ﻳﺎ
ﺭﺏ ﺍﻧّﻪ ﻟﻢ ﻳﺸﺮﻙ
ﻣﻌﻬﻢ ﺑﺤﺮﻑ٬ ﻭﻟﺎ
ﺗﮑﻠّﻢ ﻣﻌﻬﻢ ﺑﮑﻠمة
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺷﺮﮐﺖ
ﻧﮑﺮﺩ ﻭ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﻧﻨﻤﻮﺩ . ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ :ﺃﻟﻴس
ﮐﺎﻥ ﺟﻠﻴﺴﻬﻢ ؟
ﺁﻳﺎ ﻭﻯ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩ؟
ﻭﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﺍﮐﺘﺒﻮه
ﻣﻌﻬﻢ٬ ﺍﻧّﻬﻢ
ﻗﻮﻡ ﻟﺎ ﻳﺸﻘﻰ ﺑﻬﻢ
ﺟﻠﻴﺴﻬﻢ٬ ﻭﺍﮐﺘﺒﻮﺍ
ﻟﻪ ثوﺍﺑﺎ ﻣثل
ثوﺍﺏ ﺃﺣﺪﻫﻢ ثوﺍﺏ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺿﺮﺭﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ثوﺍﺏ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﺪ. ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ
ﻣﺠﺎﻟس ﻭﻋﻆ ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
که ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮﺪه
ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﻣﮕﺮ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺎﻇﺮ ﻭ ﺩﻗّﺖ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻘﺪس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍلهی ﺗﻮﺟّﻪ میکرد؟
گرچه ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺿﺮﺭﻯ
ﺑﮑﺴﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺷﺪه ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻬﺮه ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ثوﺍﺏ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺸﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۱ﺹ203 بحار)
ﭘﻴﺎﻤﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ : ﺗﺬﺍﮐﺮ ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﺑﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩﻯ٬ ﻣﻤّﺎ ﺗﺤﻴﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ
ﺍﻟﻤﻴّﺘﻪ ٬ ﺍﺫﺍ
ﺍﻧﺘﻬﻮﺍ ﻓﻴﻪ ﺍﻟﻰ
ﺃﻣﺮﻯ ﻣﺬﺍﮐﺮه ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻋﻠﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻋث ﺟﻠﺎﻯ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻣﺮﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺬﺍﮐﺮه
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺄﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ ثوﺍﺑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺸﻮﻧﺪ . ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻣﺮﻳّﻪ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
. ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮه ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ ﺍﻠﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻴﮕﺬﺭﻧﺪ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩه ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺑﺪﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ.

حدیث 179- ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻣﺪه (ﺝ۱ﺹ200
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﭘﻴﺎﻡ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩه
ﺍﺳﺖ : ﻳﺎ ﺧﻴثمه
٬ ﺍﻗﺭﺃ
ﻣﻮﺍﻟﻴﻨﺎ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ٬
ﻭﺃﻭﺻﻬﻢ ﺑﺘﻘﻮﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ
ﻋﺰّ ﻭ ﺟﻞّ ﻭ
ﻳﺸﻬﺪﻭﺍ ﺃﺣﻴاءهم
ﺟﻨﺎﺋﺰ ﻣﻮﺗﺎﻫﻢ ﺃﻯ ﺧﻴثمه
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻣﻮﺍﻟﻰ و ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯان ﻣﺎ ﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﻣﻦ ﺳﻠﺎﻡ ﺑﺮﺳﺎﻥ
ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺘﻘﻮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
بپرﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪه
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﺟﻨﺎزه ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
گرچه ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪه ﻫﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺻﻞ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ ﺯﻧﺪه
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺩه ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻘﻞ ﺟﻨﺎﺯه ﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ . ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻰ
ﻣﻴﺮﻧﺪ که ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ که ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل از
مرگ

حدیث 180 - ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪه (ﺝ۱ﺹ201ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩه
ﺍﺳﺖ : ﺍﻟﻤﺘّﻘﻮﻥ
ﺳﺎﺩة ﻭ ﺍﻟﻔﻘﻬاء ﻗﺎﺩة ﻭ ﺍﻟﺠﻠﻮس
ﺍﻟﻴﻬﻢ ﻋﺒﺎﺩة ﻣﺘّقیاﻦ
ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﺭﻫﺒﺮ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ(
ﻣﺘّﻘﻰ
ﺳﻴّﺪ ) ﻭﺍﺻﻞ ﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.
ﻭ ﻧﻘﺶ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻭﺳﺮﻭﺭﻯ
ﺭﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ. ﺍﻣّﺎ
ﻓﻘﻬﺎ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺷﻴﻌﻪ ﻭ
ﺳﻨّﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
گرچه ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﺳﺘّﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺣﮑﻢ ﺍﻣﻴﺮﺍﻥ
ﻇﺎهرﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻴﻦ
ﺣﺪﻳص ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭ ( ﻗﻴﺎﺩﺕ ) ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭه ﺩﻭﻡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺠﻠﺴﺸﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ
. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻗّﺖ ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭه
ﻏﻴﺒﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ. ﻣﺘّﻘﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﻭ ﻓﻘﻴﻪ ﻣﺠﺮّﺏ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪه ﺑﻤﺮﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.

ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪﻳث
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪه (ﺝ۱ﺹ201
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩه : ﺍﻟﺄﻧﺒﻴاء ﻗﺎﺩة ﻭ ﺍﻟﻔﻘﻬﺎ
ﺳﺎﺩة ﻭ ﻣﺠﺎﻟﺴﺘﻬﻢ
ﺯﻳﺎﺩة ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺭﻫﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻗﺎﺋﺪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه
ﻭ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ ﺳﻴّﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﺠﺎﻟﺴﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭﻓﺰﻭﻧﻰ
ﺍﺳﺖ . ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐاﺸﻔﺎﻥ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭﺵ ﻭﻣﮑﺘﺐ
و کلاس ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎﺯه
ﺍﻯ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﺪ ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﮐاﻤﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺣﮑﻢ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
گرچه ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺶ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻭ ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺍﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭ ﭘﮕﻴﻪ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍه ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺳﻴّﺪ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺳﻴّﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻃﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻴﺮﺍ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ( ﺣﺎﺝ ﺁﻗﺎ و
هخا ) ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺣﮑﻢ ﭘﺎﺩﺷﺎه
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ

ﻭ ﺃﻧﺘﻢ ﻓﻰ
ﻣﻤﺮ ﺍﻟﻠﻴﻞ ﻭ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ٬
ﻓﻰ ﺁﺟﺎﻝ ﻣﻨﻘﻮصة
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺤﻔﻮظة٬
ﻭ ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻳﺄﺗﻴﮑﻢ
ﺑﻐتة ٬ ﻓﻤﻦ ﻳﺰﺭﻉ
ﺧﻴﺮﺍ ﻳﺤﺼﺪ ﻏﺒطة
٬ ﻭ ﻣﻦ ﻳﺰﺭﻉ ﺷﺮّﺍ
ﻳﺤﺼﺪ ﻧﺪﺍمة ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﮔﺬﺭ
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﻭ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﮔﺬﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻧﻘﺼﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺒﺪ. گرچه
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﻭﻧﻴﺰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﺷﻤﺎ
ثبت ﻣﻴﺸﻮﺩ . ﻭ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ٬
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺎﺩﻣﺎﻨﻰ
ﺩﺭﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺁﻧﮑﻪ
ﺷﺮ ﻭ ﮔﻨﺎه ﮐﺎﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﺩﺭﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺃﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﻭﻧﺎﻣﻪ ﺍعماﻝ ﺷﺨﺺ
ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ( ﺯﺭﺍﻋﺖ
ﺧﻴﺮ) ﮐﺸﺖ ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ٬ ﻭﺯﺭﺍﻋﺖ
ﺷرّ ﮔﻨﺎه ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻠﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ثوﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪ
ﮔﻨﺎه ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ . ﺣﺴﺮﺕ
ﻭ ﻧﺪﺍﻣﺖ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﺮس ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍ٬ ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭﻣﺠﺮﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.

حدیث 181-
ا ز
اﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪه (ﺝ۱ﺹ199ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ
: ﻣﻦ ﺟﻠس
ﻣﺠﻠﺴﺎ ﻳُﺤﻴﻰ
ﻓﻴﻪ ﺃﻣﺮﻧﺎ٬ ﻟﻢ ﻳﻤﺖ
ﻗﻠﺒﻪ ﻳﻮﻡ ﺗﻤﻮﺕ
ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﻣﺠﻠس
ﻭﻣﺤﻔﻠﻰ ﻧﺸﺴﺖ٬
ﺗﺎ ﺃﻣﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺯﻧﺪه
ﮐﻨد ٬ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﻗﻠﺒﻬﺎ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻗﻠﺐ ﺍﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺩ. ﻣﺠﻠس ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍﻧﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
گرچه ﻣجاﻟس ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻔﻴﺪﻧﺪ. (ﺃﻣﺮ)
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
مَحرومیّت ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻟس
ﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍﻧﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺷﻴﻌﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺗﺸﻴّﻊ
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪﻧﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍﻨﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺠﺎﻟس ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﺷﻚ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺘﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮﺍه ﺧﺪﺍ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻮﺩه ﻭ ﻫﺴﺖ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪه ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪه
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎه ﺩﺍﺩه
ﻧﺸﺪه ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﮊﻳﻢ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺷﻴﻌﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺻتی ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺃﻣﺮ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﺳﺎﻧﺪن
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
. ﺍﮔﺮ ﻣﺠﺎﻟس ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻗﻠﻮﺏ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺎﻟس
ﺍست . ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎن ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺩﺭﺭﺍه ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﺘﻦ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺃﺷﻚ ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ ﻭ
ﺳﺮ ﻭ ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺰﻧﻨﺪ
. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺃﺷﻚ ﺭﻳﺨﺖ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ . ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﺃﻣﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺟﺬﺏ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻭ ﺳﻌﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﻣﺮ ﺍﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﺸﻮﺩ
. ﻭ ﻣﺴﻴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺠّﺖ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺮﮒ ﻗﻠﺐ ﻣﺮﮒ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﺪ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ ﻭ
ﻧﻔس أمّاره ﺍﻭ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻔس
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ ملاﻣﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻭ
ﻭﮐﺴﺐ ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﻗﻠﺐ اﻨﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﮑﺮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﮐﺸﺸﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﺳت ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﭘﺎﻙ ﻧﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺷﺪﻯ ﻧﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﻳﺎﻓﺖ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺒﻠﻮﻍ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﺪ ﻣﻰ ﻣﻴﺮﺩ.
ﻣﺮﮒ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺑﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ کنونی
ﺭﺳﻴﺪه ﻭ ﺑﺎ
ﮔﻨﺎه ﻭ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍن ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻠﺎﺵ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻦ ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻔس ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺒﺸﺮﻳّﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎه
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪی
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻴﭻ ﺭﺍه ﮔﺮﻳﺰﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﻗﻠﺒﻬﺎ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻳﺎ ﺭﻭﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺩﺧﻮﻝ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻭ ﻭﺍﻣﺎﻧﺪه ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﻄﻔﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻣﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻭ ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺃﻣﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺗﺒﻠﻴﻐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺘﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎﺯه ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﻭﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ
ﻧﻴﺰ ﺑﺤﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪه : ﻣﻦ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻣﺼﺎﺑﻨﺎ
ﻓﺒﮑﻰ ﻭ ﺃﺑﮑﻰ٬
ﻟﻢ ﺗﺒﻚ ﻋﻴﻨﻪ ﻳﻮﻡ
ﺗﺒﮑﻰ ﺍﻟﻌﻴﻮﻥ٬
ﻭﻣﻦ ﺟﻠس
ﻣﺠﻠﺴﺎ . . . ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
بیاد ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺤﻤﺪﻯ
حسین زنده ای،
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺃﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﮔﺮﻳﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻴﻨﺎﻥ ﮔﺮﻳﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ و
کاملان الهی را
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩه ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺷﻮﺭﺷﻰ
بنفع ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﮔﺮﻳﺎﻧﺪﻥ
ﻓﻘﺪ ﺭﻭﺿﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﺴﺘﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺃﺷﻚ رﻳﺨﺘﻦ ﺍﺯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎه
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻦ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻭﻫﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺠﺮﻡ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺃﺷﻚ ﺭﻳﺨﺘﻦ
ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺗﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺿﻤﻨﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ که ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻮﺩﻙ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺃﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺭﻧﺠﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍرد. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ گرچه ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺮﻧﺪ ﺃﺷﻚ
ﺭﺑﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﺪﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻢ ﺃﺷک آﻧﺮﺍ ﻣﻰ
ﺭﻳﺰﻧﺪ ﻭﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺃﺷﻚ ﭼﺸﻢ ﻭ ﻳﺎ ﺃﺷﻚ
ﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺗﺎ ﺁﻥ
ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﺩﺭﮐﻰ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭؤﻧﺪ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﻭﺭﻧﺞ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻦ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻋﻘﻠﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ ﺯﻣﺎﻦ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎه
ﻧﺪﺍﺮﻧﺪ ﻭﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﻴﺎم وخروج ﺟﺎﻦ
ﺑﺸﺮﻯ از تن ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
در مرگ قبل از
مرگ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

حدیث 182- ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺷﺪه (ﺝ۱ﺹ203
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩه
ﺍﺳﺖ ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻋﻴﺴﻰ ﺍﺯ ﻭﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﺃﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎ که ﮐساﻧﻰ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﮐﻨﻴﻢ
؟ ﻣﺴﻴﺢ
ﭘاﺴﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ : ﻣﻦ
ﻳﺬﮐّﺮﮐﻢ ﺍﻟﻠﻪ
رؤﻳته ٬ ﻭ ﻳﺰﻳﺪ
ﻓﻰ ﻋﻠﻤﮑﻢ ﻣﻨﻄﻘﻪ٬ ﻭ
ﻳﺮﻏّﺒﮑﻢ ﻓﻰ ﺍﻟﺂﺧﺮة
ﻋﻤﻠﻪ ﺁﻧﮑس ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺪ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻠﻢ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺂﺧﺮﺕ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﮐﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫستند ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺷﻬﻮﺩ
نخستین تجلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﻈﺮ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﺗﻮﺟّﻪ و ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﻮﺩ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. و
بیاناتش علم
الهی و سلوک و
عرفان به
انسان میآموزد
و هدایت و تحلیه
بشنونده
میدهد. و برای
کار آخرت
أعمالش قابل
تقلید باشد. آخرت
پس از مرگ و
یافتن
صلاحیّت رجعت
فوق بشری . روح
نیز برای تن
بمعنی آخری و
دیگری و بعدی
است. هم نشین
همان زند گی
کردن در فکر و
صفات ورفتار
کاملان است. و
از گروه آنها
شدن و قصد تقلید
همان أعمالی که
در گذشته قبلا
کاملان را
بخدا و شهود
مراتب الهی رسانده
است. حواریّون
اطرافیان و
سالکان مسیح
بودند که برخی
بشهود الهی
خود نور
مصطفوی
رسیدند ویا برخی
نیمه راه خسته
شده ترک سلوک
کردند. ویا
حتی برخی تحت
تأثیر
تعصّبات قبلی
و حرص و طمع
مال دنیا
بنفاق
پرداختند . و
سوء نیّت داشته
تا جائی که کارشان
بمعرفی مسیح بدشمن
میگردد و باعث
مرگ او
گردیدند . ﻭ ﺃﻥ
ﻳﺘﻠﺎﻗﻮﺍ ﻓﻰ ﺑﻴﺘﻬﻢ٬
ﻓﺎﻥ ﻟﻘﻴﺎﻫﻢ ﺣﻴﺎة
ﺃﻣﺮﻧﺎ ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺯﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻠﺎﻗﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺃﻣﺮ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﻮﺕ
ﻣﻨﺎﺯﻝ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎه ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ
ﺑﻴﻮﺕ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰﺍﻗﺎﻣﺖ
ﭘﻴﺮ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻠﺎﻗﺎﺗﻬﺎ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻠﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻋﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ : ﺭﺣﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻣرء ﺍﺣﻴﺎ ﺃﻣﺮﻧﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺖ
ﮐﻨﺪ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺎﺣﻴﺎی ﺃﻣﺮ ﻣﺎ
ﻫﻤّﺖ ﮔﻤﺎﺷﺖ . ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭ ﺃﻣﺮﻳّﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺮ ﻋﺼﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺧﺘﻨﺎﻕ
ﺧﻠﻔﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺗﺒﻠﻴﻐﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐؤﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺃﺻﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺖ .

ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺝ۱ﺹ200
ﺑﺤﺎﺭ) ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ : ﻳﺎ
ﺩﺍﻭﺩ٬ ﺍﺒﻠﻎ ﻣﻮﺍﻟﻰّ
ﻋﻨّﻰ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ٬
ﻭ ﺍﻧّﻰ ﺃﻗﻮﻝ٬
ﺭﺣﻢ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺒﺪﺍ
ﺍﺟﺘﻤﻊ ﻣﻊ ﺁﺧﺮ٬
ﻓﺘﺬﺍﮐﺮ ﺃﻣﺮﻧﺎ٬
ﻓﺎﻥ ثالثهما ﻣﻠﻚ
ﻳﺴﺘﻐفر ﻟﻬﻤﺎ
ﺃﻯ ﺩﺍﻭﺩ ﺑﻌﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻣﻮﺍﻟﻰ ﻣﻦ ﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺮﺳﺎﻥ ﻭ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﮐﻦ ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
٬ ﺧﺪﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻫﺮ ﺩﻭﺑﻨﺪه ﺍﻯ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪه ﻭ ﺃﻣﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﺮﻳﻚ ﺳﻮﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﻌﻔﺎﺭ
ﻭﻃﻠﺐ ﺁﻣﺮﺯﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻨﺪه ﻋﺎﺑﺪ
ﻣﻮﺑﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﺼﺪ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺑﺤث ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
. ﻭ ﻣﺎ ﺍﺟﺘﻤﻊ ﺍثناﻥ
ﻋﻠﻰ ﺫﮐﺮﻧﺎ٬ ﺍلاّ
ﺑﺎﻫﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻬﻤﺎ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋﮑﻪ٬
ﻓﺎﺫﺍ ﺍﺟﺘﻤﻌﺘﻢ
ﻓﺄﺷﺘﻐﻠﻮﺍ ﺑﺎﻟﺬﮐﺮ٬
ﻓﺎﻥ ﻓﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﮑﻢ
ﻭ ﻣﺬﺍﮐﺮﺗﮑﻢ ﺃﺣﻴاءﻨﺎ
ﻫﺮ ﮔﺎه ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻋﺎﺷﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﻣﺒﺎﻫﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﻫﺮﮔﺎه ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﺬکر ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﺷﻤﺎ
ﻭ ﻣﺬﺍﮐﺮه ﺷﻤﺎ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
. ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ٬
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ . ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ گرچه ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺣﻴﻪ ﻭﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭﺭه ﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩه
ﺍﺳﺖ . ﺫﮐﺮ ﻫﻢ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭﺧﻮﺍﺴﺘﻪ ﺍﻭﺳﺖ
ﻭ ﻫﻢ ﺫﮐﺮ ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺃﻣﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻦ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﻭﺵ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩه
ﺍﺴﺖ . ﻭ ﺧﻴﺮ ﺍﻟﻨﺎس
ﻣﻦ ﺑﻌﺪﻧﺎ ﻣﻦ ﺫﺍﮐﺮ
ﺑﺄﻣﺮﻧﺎ٬ ﻭﺩﻋﺎ
ﺍﻟﻰ ﺫﮐﺮﻧﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺫﺍﮐﺮﺍﻥ ﺃﻣﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻴﺰ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺬﮐﺮ ﻣﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪه ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻴﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻣﺤﺘﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺫﮐﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺩﺍﻋﻴﺎﻥ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪه ﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ
ﻭ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻟﻮ ﻣﺪﻋﻰ
ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺘﺸییع
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺑﺎﺯ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻣﺪه ( ﺝ۱ﺹ202
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ : ﺗﻠﺎﻗﻮﺍ ﻭ
ﺗﺤﺎﺩثوﺍ ﺍﻟﻌﻠﻢ
٬ﻓﺄﻥ
ﺑﺎﻟﺤﺪﻳث
ﺗﺠﻠﻰ ﺍﻟﻘﻠﻮﺏ
ﺍﻟﺮﺍﺋنة ٬ ﻭ ﺑﺎﻟﺤﺪﻳث
ﺍﺣﻴاء ﺃﻣﺮﻧﺎ٬
ﻓﺮﺣﻢ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻦ
ﺃﺣﻴﺎ ﺃﻣﺮﻧﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﻨﻨﻴﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭه
ﻋﻠﻢ ﺑﺎﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩه ﭘﺎﮐﻰ ﻭ
ﺟﻠﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﺤثها
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺃﻣﺮ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺣﻴﺎ ﮐﺮﺩه
ﺍﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﻨﺪه ﺑﺮ
ﺍﺣﻴﺎ ﮐﻨﻨﺪه ﺃﻣﺮ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻟس
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﻘﻬﻰ ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺳﺮﺍﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺷﻴﻌﻪ.
ﺣﺪﻳث ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻃﺮﺡ ﺍﺣﺎﺪﻳث ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁثاﺭ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺣﺪﻳث
) ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺗﺎﺯه
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺩﻟﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻥ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺠﻠّﻰ
ﻫﻢ ﺟﻠﺎ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻥ ﺩﻝ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﻫﻤاﻦ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺩل
ﺳﺎﻟﻚ . ﺍﺣﻴاء ﺃﻣﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻭﺗﻮﺳﻴﻊ ﺁﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺮﺡ مَحرومیّت
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎه ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩه ﺍﺳﺖ
. ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻠم ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ.

حدیث 183- ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ204
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻤﺠﺎﻟسة
ﺍﻟﻌﻠﻤاء
عباﺩه ،
ﻭﺍﻟﻨﻈﺮ ﺍلی علی
علیه ﺍﻟﺴﻠﺎم عباﺩه
، ﻭ ﺍﻟﻨﻈﺮ ﺍلی
اﻟﺒﻴﺖ ﻋﺒﺎﺩة،
ﻭﺍﻟﻨﻈﺮ ﺍلی اﻟﻤﺼﺤﻒ
ﻋﺒﺎﺩة ،ﻭﺍﻟﻨﻈﺮ
ﺍلی
اﻟﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻋﺒﺎﺩة
ﻫﻤﻨﺸﻴنی
علماﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻈﺮﺑﺮﻭﻯ علی
(ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺠﻠس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻮﺩه )ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻈﺮ
ﺑبیت کعبه
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﮕﺎه
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
ﺒﻘﺮﺍﻥ مصحف
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻈﺮ ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻥ
عباﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺼﺮﻳﺤﺘﺮﻳﻥ
ﺤﺪﻳثی اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎم اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
کاﻣﻠﺎﻥﺎلهی
زنده عباﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺮﻃ لازم
ﺒﺮﺍﻯ
عباﺩﺗﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮمیباشد. ﻫﻤﻨﺸﻴنی
علما،ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﻮﺟﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻤﺎﻯ الهی
هستند،
ﻭﻧﻪﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻓﻠﺴفی
ﻮﻓﻘﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ هیچ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪﺩﻳﺪﺍﺭﺷﺎﻥ
عباﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻣﺠﻠس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻏﻴﺮﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﭽﻨﺪ ﻋﺎﻟم
ﺒﻌﻠﻮم الهی
نیز حاﺿﺮﺑﻮﺩه
ﺍﻧﺪ. ﺍﺑﻥ
ﻤﺴﻌﻮﺩ ﻭﺍﺑﻥ
عبّاس ﻭﻏﻴﺮه
ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ
ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺭﻭﻯ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
آﻧﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم
ﻮﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘلی ﻮﻋﻠم الهی
اﺯﻃﺮﻳق ﺴﻠﻮک
الهی ﻨﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺷﺎﻥ
عباﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ، گرچه
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻈﺮ ﺑﻪعلیّ
عباﺩﺕ ﺍﺳﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎنی
کاﻣل و ﻭﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺰﻣﺎﻥ که
ﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍﺑﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﺎﻭه ﺑﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ،
ﻣﻘﺎم اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩه . ﻭعلیّذ
ﻨﻘﺶ ﻳک کاﻣل
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩه
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ئﻭﺿع
إﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﺶﻣﻘﺎم
ﺤﺴنی ﻮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭعلیّ ﻨﻘﺶ
ﮐﺎﻣل الهیﻮ
نیز ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟک الهی
ﺸﻮﺩ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩ، ﮐﻪ
ﻧﺰﺩعلیّ ﻮﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺎﻣل الهی
ﺪﻳﮕﺮ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺮﻭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﺍﺑﻮﺫﺭ
ﻭﻣﻘﺪﺍﺩ
ﻭﻏﻴﺮه . ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺳﺘﻮﺭﻣﻴﺪﺍﺩ،
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐﻋﻠم
ﺠﺪﻳﺪ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻧﺰﺩ
ﻳکی اﺯ ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺩ، ﻭﺣﺴﺐ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺳﻠﻮک ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯآﻧﺎﻥﻨﻴﺰﻣﺤﺴﻮﺏ
ﺷﺪه ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
آﻣﺎﺩه ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺠﻨگ و
جهاد
ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻃﻠﺒیی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻣﺮگ ﺨﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭﺍلاّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﺼﻮل
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﺸﻴﺖ ﺍلهی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ،
ﻭﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
آنﺪﻭﺑﺎﺭه ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﮔﻨﺎه
ﻭﺗﻤﺮّﺩ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭﻣﺤﺮﻭم
ازﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﻤﻴﮕﺮﻓﺖ،
ﻭﺟﻬﻨمی ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯﺟﻬﻨﻢ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺠﻨگ ﻮ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻭﻣﺮگ
ﭽﻮﻥ هر ﺧﻮﺩ ﮐشی
ﻤﺬﻫﺒﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻘﺪﻳم ﺘﺮﭼﻴنی
ﻮﻫﻨﺪﻯ ﺴﺮﺍغ
ﺪﺍﺭﻳم
ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎم
عقیده ﻭﻗﻮﺍم
ﺮﻭحی کسی
ﻤﻄﻠع ﺒﻮﺩ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﻨگ
ﻨﻤﻰﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
ﺗﺎﺯﻧﺪه ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ،
ﻭﭘس ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺭﻭﺷﻥ
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﭼﻨﻴﻥﻤﻘﺎم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ بودﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﻭ ﻳﺎ
ﺩﻭﺍﺯﺩه ﻧﻔﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪعلیّ
نیز اﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﺴﺒﻘﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨی ﻮﻫم
ﺪﺭ ﻣﻘﺎم عقلی
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻮﺩه . ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻥ ﺪﻟﻴل
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﭙس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻥ ﻮﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ
ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺯﻳﻨﺐ ﭘس
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺎ
ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩعلیّ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺳﻠﻮک الهی
کرﺩه ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻋﻠﻰّ،ﭼﻮﻥ أﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮﻭﺣتی
عبّاس عموی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﻋﻠﻰّ،ﻣﻘﺎم الهی
ﻮﻣﻌﺎﺩل
ﻤﺤﻤﺪ را
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ
ﻧﻴﺰﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯعلی ،ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻭﺣﺼﻮل
ﻤﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺒﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻧﮕﺎه ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﻭﺑﻴﺖ
ﻧﻴﺰﻋﺒﺎﺩﺕﺍﺳﺖ.
ﮐﻌﺒﻪ ﺗﺠﺴم
ﻤﺎﺩﻯﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ،
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﻌﺒﻪ حجّ
أﺻﻐﺮ، ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﻌﺪﻯ ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻥﺤقّ
أﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺎﺋم
ﺤقّ أﮐﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﺍﺯ نور
ﻗﺎﺋم ﭽﻮﻥ نور
ﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
هست . (ﺑﻴﺖ)
ﻧﻴﺰﻃﺮﻳﻘﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺤل ﻮ ﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻨح تن
آل عبا ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺎم آﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﭘﻨج ﻤﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
گذاﺭﺩه ﺷﺪه . ﻭگرچه
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍلهی
هستند، ﻭ
ﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
سلوکی ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ همیشه
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﻮﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻤﻘﺎم ﺤﺴﻨﻰ
ﻭﮐﻤﺎل
ﻮﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻴﺎﻓﺘگی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﻭﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻰ
ملکوتی ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭل آﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻣﻘﺎم
ﻔﺎﻃمی
ﻤﺎﺩﺭﻫﺴتی
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭﻣﺴﻴحیت
ﻣﺮﻳم ﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥﺪﻳﮕﺮﺍﺳﺎمی
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﻭم
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
ساﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺑﻨﺎم
علی ﻤﺮﺗﻀی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥﺸﻬﻮﺩ
ﻋﻴﺴﻮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻤﺴﻴحی
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ ﺴﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
آﺳﻤﺎنی اﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩه ﺑﻮﻯ،
ﮐﻪ ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﻃﺮﻳق ﻮﻟﺎﻳﺖعلیّ
ﺒﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺸﻮﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺍﻥ،
ﺍﺯﭘﺸﺖ ﺑﺎم
ﭽﻮﻥ ﺪﺯﺩﺍﻥ
ﻮﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮه ﭼﻮﻥ
ﺒﻰ ﺍﺩﺑﺎﻥ
ﺒﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﺍﻭ
ﻭﺍﺭﺩﺷﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ. ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
گناه ﺍﺣﺘﻤﺎلی
همه ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺠﻨگ ﺒﻬﻤﺮﺍه
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ، ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ،
ﻫﻤﺎﻥ
اﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺧﻠﻘﺖﻫﺴتی
بدست ﺧﺪﺍوند
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﺩﻭ
ﺭﻭﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺮﺍﺧﻠق کرﺩ،
ﻭﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘم
ﺒﺮﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮشی آﻏﺎﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺣﺴﻴنب
ﻮﺣﺴنی ﻮﻓﺎﻃمی
ﻮﻋﻠﻮﻯﺒﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻨﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻠﻮﻯ
ﻨﮕﺬﺷﺘﻨﺪﻓﻘﻄ
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ که از
شهود مرتضوی
صورت مسیح
گذشته بود. ﺑﻴﺖ
ﻭﮐﻌﺒﻪ ﺗﻤﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند،
ﻭﺩل آنها
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪبه
آﻧﻬﺎ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺷﺎﻥ عبادﺕ
ﻭﺍقعی اﺳﺖ. ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
کعبه ،ﺍﻳﻥ
ﻔﺎﻳﺪه ﻭثوﺍﺏ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻤﺎ ﮐﻪ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
غاﻳﺐ ﺍﺯﺩﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻟﺬﺍ
ﻓﻘﻄ کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺼﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی هستند،ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺴّﺮﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ کعبه
ﺯﻧﺪه ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. گرچه ﺩل
ﺴﺎﻟک شاهد و
ﺼﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﺸﻐﻮل
ﺘﻄﻬﻴﺮﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﭘﺎکی کاﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ گرﺩﻳﺪه ،
ﺩل اﻭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﻭﻳﺶ
ﺭﻭﻯﺨﺪﺍ،
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ عباﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ،
ﭘس ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥ
عباﺩﺍﺕﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﭘﻨج
ﺘﻥ آل ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﻭﻣﻘﺒﻮل الهی
ﺸﻮﻧﺪ. ﻧﮕﺎه ﺑﻘﺮﺍﻥ
مصحف
ﻨﻴﺰﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ،
ﺍﮔﺮﺑﺪستورات
سلوکی آن عمل
ﺸﻮﺩ ﻭﻋﻤل آﻥ
ﺴﻠﻮک الهی با
یک ولی الهی
است ﻧﻪ
ﺭﺳﺎﻟﻪﻫﺎﻯ مُلّاها
ﺍﺯ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍﻡ، ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﭘﺎک
ﻮ ﻧﺠس . قرآن هم
نام کتابﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﺎم
ﺪﻭقُرّه ﺍﮐﺘﺸﺎفی
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ ﻳکی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻳکی ﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ. ﮐﺸﻒ
ﺩﻭ قُرّه ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﻭﻯ
آﺧﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯﻨﻮع
ﺒﺸﺮی ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍلاّ ﺍﮔﺮﭘس
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻣﺪنی
ﺒﻮﺩ، ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﮑﺸﻒ قُرّه ﻗﺎﺋم
ﻤﺘﻮﻗﻒ ﻣﻴﺸﺪ. (ﺻﺤﻴﻔﻪ)
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﮐﺎﻏﺬ
ﺍﺳﺖ،ﻭلی ﺪﺭ
ﻭﺍقع ﻘﺮّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﮕﻔﺘﻪ
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،
ﮐﻪﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﺒﻮﺩ، قرآن
ﻨﺎﻃق ﻤﻥ هستم .
هرچه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺍﺯ قرآن اﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯﻣﺤل
ﺪﺭک ﺒﺎﻃنی
ﻘﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﺟﺪﻳﺪﻯ هم
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﻨﺪ
قرآن ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺰﺑﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻈﺮ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻥ که ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﻭﻣﻌنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻳکی ﻮﺍﻟﺪﻳﻥﺠﺴﻤﺎنی
انسان که ﻳکی ﻤﺮﺩ
ﻭﻳﮑﻰ ﺯﻥ
میباشند،ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ ﺩﻭﺭه
ﭘﻴﺮﻯ ﻮﺿﻌف
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﭽﻪ ﺑﺴﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳنی ﻨﻴﺰ
ﺩﺷﻤﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
الهی ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻬﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮﻋﺎﺩﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
أﻧﺪکی ثوﺍﺏ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻰ، ﺩﻭ
ﻣﻘﺎم
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی ﻮﻣﻘﺎم
إﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺤﺴنی
اﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻭﺭه ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﻓﻘﻄ ﺒﺎ ﺍﻳﻥ
ﺪﻭﻣﻘﺎم الهی
ﺪﺭﺑﺮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺟﻬﺎنی
ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮﺍﺳﻤﺎﻧﻰو شهود
رؤیائی ،ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺮﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﻨﻬﺎئی ﺒﺸﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺧﻮﺩ ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩه ، ﮐﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻣﺤﻤﺪ ﻭعلیّ
هستند. ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺒﻤﻌنی ﺪﻭ
ﭘﺪﺭ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﻳکی ﭙﺪﺭ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺎﺩﺭ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﭙﺪﺭﮐﻮﭼﻚ،ﻭﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﭙﺪﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺪ،
ﺗﻮﻟﻴﺪﮐﻨﻨﺪه
ﻣثل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﭘﺪﺭﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎنی
ﺘﻮﻟﻴﺪ ﻃﻔل
کرﺩه ﺍﻧﺪ،ﻭﻭﺍﻟﺪ،
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺘﻮﻟﻴﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪّ
ﺟﺪﻳﺪﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮل ﺴﻘﺮﺍﻃ
حکیم
ﻤﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ،
ﻭﺍﺯﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﮐﻤﺎل ﺠﺪﻳﺪﻯ،
ﻭﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺵ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰ، ﺍﺯ
ﺳﺎﻟک ﻮﺟﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻮ
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺮﻭﺣﺎنی ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥﺒﻌثت
ﺳﺎﻟک ﺒﺨﻠق
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺯﻧﺪه ﺟﺎﻭﻳﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺣتی اﮔﺮﺳﺎﻟکی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻤﻴﺮﺩ،
ﻣﺮﺩﻥ هاﻯ
ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﻟﺪﻫﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻈﺮ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،ﺗﻮﺟﻪ
ﻭﺗﺮﺣم ﭽﻮﻥ
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥﺠﺴﻤﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻧﻈﺮ
ﻭﻧﮕﺎه ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺮﻭﻯاﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ میباشد.

حدیث 184
- ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ(ﺝ۱ﺹ204
بحار) ﮐﻪ ﻳکی اﺯﺻﺤﺎﺑﻪ
ﺍﺯﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭙﺮﺳﻴﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺣﻀﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﻨﺎﺯه ﺷﺨصی
ﺒﺎ
ﺣﻀﻮﺭﺩﺭﻣﺠﻠس
ﻋﺎﻟم ﻤﺼﺎﺩﻑ
ﺷﺪﻧﺪ،ﮐﺪﺍم
ﻴک ﺮﺍ ﺷﻤﺎ
ﺗﺮﺟﻴح
ﻤﻴﺪﻫﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻴﻢ؟ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ: اﺫﺍ
ﮐﺎﻥ
ﻠﻠﺠﻨﺎﺯة ﻣﻥ
ﻴﺘﺒﻌﻬﺎ
ﻭﻳﺪﻓﻨﻬﺎ
ﻓﺄﻥّ ﺤﻀﻮﺭ
ﻣﺠﻠس ﻋﺎﻟم
أﻓﻀل ﻤﻦ
ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻟﻒ
ﺟﻨﺎﺯة،ﻭﻣﻥ
عبادة أﻟﻒ
ﻣﺮﻳﺾ، ﻭﻣﻥ
ﻘﻴﺎم أﻟﻒ
ﻟﻴلة ،ﻭ ﻣﻥ
ﺼﻴﺎﻡ أﻟﻒ
ﻳﻮﻡ، ﻭ ﻣﻥ
أﻟﻒ ﺩﺭﻫم
ﻴﺘﺼﺪّق علی
اﻟﻤﺴﺎﮐﻴﻦ،
ﻭﻣﻥ أﻟﻒ حجّة
ﺳﻮﻯ
اﻟﻔﺮﻳﻀﻪ، ﻭﻣﻥ
أﻟﻒ ﻏﺰﻭه ﺳﻮﻯ
اﻟﻮﺍﺟﺐ
ﺗﻐﺰﻭﻫﺎ فی
ﺴﺒﻴل الله
ﺍﮔﺮﺟﻨﺎﺯه ﺭﺍ
ﮐﺴﺎنی ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل آن
ﺒﺮﻭﻧﺪ، ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﻓﻥ
کنند،ﭘس
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤﻀﻮﺭﻣﺠﻠس
ﻋﺎﻟم ﺮﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﺤﻀﻮﺭ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻧﺒﺎل
ﺠﻨﺎﺯه ﺍﻯ
ﺮﻓﺘﻥ اﺳﺖ،
ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﻫﺰﺍﺭﻋﻴﺎﺩﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻤﻮﺩﻥ،ﻭﺑﻬﺘﺮﺍﺯﻫﺰﺍﺭﺷﺐ
ﺗﺎ ﺻبح ﻨﻤﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺯه ﺩﺍﺭﺑﻮﺩﻥ
میباشد
ﻭﺑﻬﺘﺮﺍﺯﻫﺰﺍﺭﺩﺭﻫم
ﮐﻪ ﺑﻔﻘﺮﺍ
ﺗﺼﺪّق ﺸﻮﺩ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﻫﺰﺍﺭحجّ اﺳﺖﮐﻪ
ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﻏﺰﻭه ﻭﺟﻨگ
در کنار
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺩﺭ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻫﺮﺟﻨﺎﺯه
ﺭﺍﮐﺴﺎنی
ﺪﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻧﻤﺎﺯ
ﺗﺎﺻبح
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺒﺪﻭﻥ علم ﺴﻠﻮکی
ﻮﺑﺪﻭﻥ آﮔﺎهی ﺎﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ وسیله
نوسّل الهی
اﺳﺖ. ﺭﻭﺯه ﻗﺸﺮﻯ
ها ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﻓﻘﻄ ﺮﻭﺯه
ﺷﮑم اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺭﻭﺯه ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻮ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯﻨﻔس
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰه ﻫﺎﻯ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه . ﺗﺼﺪّق
ﺒﻔﻘﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻤﻨّﺖ. ﻭﻫﺰﺍﺭحجّ
عمره ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﺣج ّ ﻮﺍﺟﺐ
یا فریضه الهی
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ یکی
بار ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺞّ
ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮل ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺤجّ
أﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﺮحجّ ﻔﻘﻄ
گناهان ﺪﻭﺭه ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪحجّ ﻘﺒلی
ﻮﮐﻨﻮنی ﺮﺍ
ﺩﺭﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻧﻪﻋﻔﻮ ﻋﻤﻮمی
الهی اﺯ ﺗﻤﺎم گناهان
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻳﻨﺪه . ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺟﻨگ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫیچ
کدام ﻮﺍﺟﺐ
ﻧﺒﻮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮑﺴﻴﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩه ﺗﺎ
ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ غارﺕ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎم ﺠﻮئی
و ﺨﻮﺩﻧﻤﺎئی
ﻮﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺠﻨگ ﻮﻏﺰﻭه و
غارت
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻏﺰﻭه
ﻭﺍقعی ﻮﻭﺍﺟﺐ
ﺟﻨگ ﺒﺎﻧﻔس أمّاره
ﺍﺳﺖ، ﺗﻤﺎم اﻳﻥ
ﻤﺰﺍﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﮔﺎهی ﻮﺑﻴﻨﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻮ ﺍﻳﻥ
ﺘقع هذه ﺍﻟﻤﺸﺎﻫﺪ،
ﻣﻥ ﺸﻬﺪ
ﺍﻟﻌﻠﻢ؟
ﺍﻣﺎﻋﻠﻤﺖ
ﺍﻥّ الله
ﻳُﻄﺎع ﺒﺎﻟﻌﻠﻢ
ﻭﻳُﻌﺒﺪ
ﺑﺎﻟﻌﻠﻢ. ﻭﺧﻴﺮ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻟﺂﺧﺮة مع
اﻟﻌﻠﻢ، ﻭﺷﺮّ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻟﺂﺧﺮة مع ﺍﻟﺠﻬﻞ؟
ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
اﻳﻥ همه
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭثوﺍﺑﻬﺎ ﺭﺍﻳک
ﺠﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ،
ﻣﮕﺮﺩﺭﻣﺸﻬﺪ
ﻋﻠﻤﻰ. (ﻣﺸﻬﺪ
ﺷﻬﻮﺩ)
ﻭﺣﻀﻮﺭﻣﺠﻠس
ﻋﺎﻟم الهی ﻮ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل اﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺸﻬﺪ ﻋﻠمی
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
آﮔﺎهی اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻠم ﻴﻌنی آﮔﺎهی
ﻨﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺍﻧﺶ باشد. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ،ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍنی که ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺍقعی ﺨﺪﺍ ﺑﺎ
ﻋﻠم ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻳﻌنی عباﺩﺕ
ﻭﺍقعی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﮔﺎهی
اﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﭼﻨﺎﻥ عباﺩتی
ﻤﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺳﺎﺋﻄ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻴﺎﻓﺖ. ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭﻋﻠم
ﻮ ﺍﮔﺎهی ﻮﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻋﻤﻠﺎ
آﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺑﺎﻋﻠم اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
آﮔﺎهی
ﻮﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩتی اﺯﺧﺪﺍ
ﻧﺸﺪه ، ﻭﺗﻤﺎم
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﺪﺭ
ﻭﻗﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺗﺎبع
ﻮ ﺍﺳﻴﺮﻧﻔس
ﺍﻟﻮﺩه ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺼﺤﻨﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯﮔﺮﺑﻪ
ﺭﻗﺼﺎنی ﺸﻴﻄﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺪﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﻴﺮ ﺑﺎﺩ
ﺷﮑم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥﺘﻌﻠﻴﻢﺍﮐثر
مُلّاها ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻘش
ﺍﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺮﺍ، ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻠﺒس ﺑﻠﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩه ﻭﮐثیف
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺪﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺧﻴﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺧﺮﺕ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻧﻴکی ﻮ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺠﺴم
ﻮﺭﻭح اﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺍﻳﻨﺪه ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﻓﻮق ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل
ﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﻤگی
ﻤﻨﻮﻃ ﺒﻌﻠم
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
علم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻠم ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. ﻧﻪﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﻓﻠﺴفی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺣتی
ﻔقهی قشری
ﻮﺩﻳنی مذهبی
وگوناگون شده ﻮﺣتی
علوم عرفانی
اﮔﺮﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﻤل ﺴﻠﻮک الهی
ﻨﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺷﺮّ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺧﺮﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺟﻬل
اﺳﺖ، ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺟﺴم ﻮﺫﻫﻥ
ﻮﺭﻭح
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ، ﻭﺍﻟﻮﺩگی
ﻮﺣﻤﺎﻗﺖ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺍﻧﻬﺎ،
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺍنی
ﻮﻇﻠم ﻮﺟﺎه ﻃﻠبی
ﻮﺗﻥ ﭙﺮﻭﺭﻯ ﻮ
ﺭﻓﺎه ﻃﻠبی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭﺟﻬل هستند.
ﺟﻬل ﻨﻪ ﻓﻘﻄ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ علم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮخی
علماﺩﺷﻤﻥ
علم هستند،ﻭﺑﻌﻀی
علم ها ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻋﺪﻣﺸﺎﻥ
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻌﻀی
علما ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ عمل
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺠﻬل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
عرﻓﺎﻥ ﻋﻤلی
ﻮﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻮﻓق ﺪﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺒﻴﻤﻪ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎنی
اﺯﺣﺼﻮﻝ بِدای
اﻟﻬﻰ،
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥاﻭ
ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥگذشته
،ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﺟﻬﻞ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ عقل کُلّی
ﻮﻋﻠم الهی ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ لَدُنّی
الهی اﺳﺖ. ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﺎﻧس و بخت مصونیّت
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ اﺯ
ﺧﻄﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﻮﻣﺠﺮم
گرﺩﻳﺪﻥ
ﻮﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻦ. ﻭﺟﻬل
یعنی ﻨﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺷﺎﻧس
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻘﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ،
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
اُﺧﺮﻭﻯ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
آﺭﺍﻣﺶ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎم ﻤﺮگ
ﺪﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ، ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﺎﻧس ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﺟﻬل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ عقل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ایدآل کمال
طلبی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ عقل
ﺠﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴتی
ﺪﻧﻴﺎ ﻃﻠﺐ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺤﮑﻮم
کرﺩ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻘل کُلّی
ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺳﺪ. ﺟﻬل
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﻨﻔس أمّاره
ﻭﺍﻟﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻨﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪه
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﻧﻘﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻮﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭﻋﻴﺐﮔﻴﺮﻯ
اﺯﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺟﻬل
کارﺑﺮﺩ ﻏﻠﻄ ﻮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺯﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ. ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ ﺑﺪ ﻭ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ ﺷﺪه
، ﺩﺭﻧﻔس ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺤﺮﺹ
ﻭﻃمع ﻮ
ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﻮﻧﻔﺮﺕ
ﻭﮐﻴﻨﻪ. ﺟﻬل
إﺳﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه ،
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎﻯ
گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺠﺴﻤﺎنی
ﻮﺫﻫنی ﻮﻧﻔﺴﺎنی
اﺳﺖ. ﺟﻬﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﮑﺒّﺮ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻴﺎل
کنیم ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯه ﮐﺎفی
ﻮﺣتی ﺰﺍﺋﺪ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﻠم
ﻮﺷﺨﺼﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺟﻬل
هماﻥ ﺒﻔﮑﺮ
ﻓﺮﺩﺍ ﻭﺩﻭﺭه ﻣﺮگ
ﻮﭘس ﺍﺯﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی آن
ﻨﺒﻮﺩﻥ اﺳﺖ. ﺟﻬل
آﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
، ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﺑﻤﺎل ﻮﻗﺪﺭﺕ
ﺟﺴم ﻮ ﺯﺭﻧگی
عقل ﺟﺰئی ﺨﻮﺩ
ﻣﮑﺘفی
ﻮﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺟﻬل
آﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭک أﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﻧﮑﻨﻴﻢ،
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺮﺩﻳم
ﻘﺪﺭﺕ ﻗﺪم
گذاﺭﺩﻥ ﺪﺭ ﺍﻥ
عالم ﺮﻭﺣﺎنی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮﻫم
ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻭﺭﻗﺎﺑﺖ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ أﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻳﻢ،
ﺳُﺴﺖﻋﻘﻴﺪه ﻭﺳﺴﺖ
ﻫﺪﻑ ﺑﺎﺷﻴﻢ. که
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓق
ﻮﺩﺭﻭﻏﮕﻮ ﻫم
ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻣﺮﺩ
آﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﮕﻴﺒﺮﻯ
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
رستم وار
ﺪﻧﺒﺎل کند،ﺣتی
اﮔﺮ ﻣﺎل
ﻮﺯﻧﺪگی ﻮﻋﻤﺮ
ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎنی هدﻑ
خود ﻧﻤﺎﻳﺪ.

حدیث 185
- ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ203
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺑﻪ
ﺍﺑﻮﺫﺭ صحابه
سالک ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻴﺎ ﺍﺑﺎ ﺫﺭ،ﺍﻟﺠﻠﻮس
ﺳﺎعة ﻋﻨﺪ
ﻣﺬﺍﮐﺮة
اﻟﻌﻠم أﺣﺐّ ﺍلی
الله ﻠﻪ ﻣﻥ
ﻘﻴﺎم ﺍﻟﻒ
ﻟﻴلة ،ﻳﺼﻠّﻯ
فی کلّ ﻠﻴلة
ﺍﻟﻒ ﺭکعة أﻯ أﺑﻮ
ﺫﺭﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﺴﺎﻋتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺬﺍﮐﺮه ﻋﻠم
ﻨﺰﺩ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ،
ﻣﺤﺒﻮﺏﺗﺮ
ﻭﻣﻄﻠﻮﺏﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐسی هزﺍﺭ
ﺷﺐ ﺍﺣﻴﺎﻯ آﻥ
کند. ﻭﺗﺎ ﺻبح
هزاﺭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ،
ﻭﮐﺴﺐﻋﺮﻓﺎﻥ
اﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺭسی
أﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﮐﻤک
ﺒﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻋﻠم ﻔﻘﻪ
دینی و مذهبی که
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ علم
ﻔﻘﻪ ﻫم اگر
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺭﺳﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻧﺰﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
و توسّل بوی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل الهی
ﻮﺭه ﺭﻓﺘﻪ ﺭﺍه
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻧﺘﺎیج
عباﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻘﻬﺎ ﻭمُلّاها،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﮑﺮﺩه ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ش هود
تجلیات ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩه ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻣثال خودشان
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭼﻴﺰﻯ گفته
ﻭﻣﺮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻓﻘﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
وتفرقه های
عقیدتی ،
ﻭﻟﺠﺎج ﻓﻠﺴفی
ﺨﻮﺩ ﻣﻄﺎﻟبی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤگی
ﻤﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﻔس أمّاره
ﻭﺟﺎﻫل
ﻮﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫیچ
ﺮﺑطی ﺒﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. مُلّاهاﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
(ﻣﻥعندﻯ،ﻭ ﻣﻥ
ﺪﺭ ﺍﻭﺭﺩﻯ)ﺩﺍﺭﻧﺪ
،ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ بر
ﺣﺴﺐ ﻋﻘل
ﻨﺎﻗﺺو نسبی ﻭﮐﺸﺶ
ﻧﻔس عُقده
دار ﺟﺎه ﻃﻠﺐ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. پس
ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﻮﻋﺎﺭﻓﺎﻥ الهی
أﺭﺯﺵ تکامل
روحی ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪﺧﺪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ هرﺳﺎﻋتی
اﺯ ﺍﻥ ﺑﻴک
ﻤﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺮﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺗﺮﺟﻴح ﺪﺍﺭﺩ. ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻋﻠم و آگاهی
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
تجلیات ﺍلهی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻮ ﺍلهی ﺪﺭ
ﮐﺎﻣل الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
أﺭﺯﺷﻰ، ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﺭﻋُﻬﺪه ﺍلهی
گذﺍﺭﺩه ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻮ ﺍﻟﺠﻠﻮس
ﺳﺎعة ﻋﻨﺪ
ﻣﺬﺍﮐﺮة
ﺍﻟﻌﻠﻢ، ﺍﺣﺐّ
ﺍلی الله ﻣﻥ
أﻟﻒ ﻏﺰﻭة،
ﻭﻗﺮاءة ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
کلّه ﻧﺸﺴﺘﻥ
ﺴﺎﻋتی ﺒﺮﺍﻯ
اﺳﺘﻤﺎع ﻮﻣﺬﺍﮐﺮه
ﻋﻠم ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ،ﻣﺤﺒﻮﺏﺗﺮ
ﺍﺯﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺟﻨگ وجهاد
همراه ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻳﺎ ﻗﺮاءت
ﺳﺮﺍﺳﺮ قرآن
اﺳﺖ. ﻫﻢ ﻧﺸﻴنی
ﺒﺎ ﻓﻘﻬﺎ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﭼﻨﻴﻥ
أﺭﺯﺷﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻨﺸﻴنی
أﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺰﻣﺎﻥ
هستند،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺮﺳﻴﺪه
ﺍﻧﺪ، ﻭﻣﺴﻠح
ﺒﺎﻋﻘل کُلّی
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺘﻪ ﺍلهی
ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺟﻨگ
در کنار
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﺟﻨﮕﺠﻮ ﺑﻘﺼﺪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ و
فدا شدن ﻭﺍﻣﺎﺩگی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮگ
ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮگ
ﻤﻨﺠﺮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸتی
ﺒﺨﻠق ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ. ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﭼﻨﻴﻥعمل
ﺴﻠﻮکی ﻤﻬم
ﻮﺳﺨﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐسی
ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻳﻜﺴﺎﻋﺖ
ﻧﺸﺴﺘﻥ ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍلهی ﻮﻣﻌﻠم
ﺴﻠﻮکی
ﻮﻣﺮبّی
ﺮﻭﺣﺎنی اﺳﺖ و
خداوند بطالب
لقای الهی در
رؤیا معرفی
کرده باشد. . ﻗﺮاءﺖ
قرآن ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤل أﺭﺯﺵ
ساعتی را ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠم
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻈﺎﻫﺮ قرآن
ﻤﺸکلات که ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی ﻘﺮﺍﻥ
ﻮﺍﮔﺮ ﮐسی
ﭽﻨﻴﻥ ﻤﺮﺍﺣل
ﻤﺸﮑل ﺮﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ،
ﻭﺑﺪﺭک ﺘﻤﺎﻡ قرآن
ﺒﺸﻮﺩ، ﺗﺎﺯه ﻣﻌﺎﺩل
ﻴﻜﺴﺎﻋﺖ
ﻧﺸﺴﺘﻥ
ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ
ﮐﺎﻣل الهی
ﻮﻣﻌﻠم ﺴﻠﻮک
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ، قرآن
ﺒﻤﻌنی ﺪﻭ قُرّه
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ نوع بشر
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺒﺎ ﺳﻠﻮک
غیر ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻤﺎم ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻟﻬیی را طی
کند، ﻭﺩﻭ قُرّه
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺍﺭﺯﺵ
ﻳﻜﺴﺎﻋﺖ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﻌﻠﻴم ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ قُرّه
ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ علم ﻮ
ﺍﺩﺭﺍک کسب
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎﻫم
ﭽﻨﻴﻥ کاﺭﻯ
ﻤﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ أﺭﺯشی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﻬﻤﺮﺍه ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻳﺎم
ﻮﺳﺎﻟﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ،
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ،
ﻭﻧﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎل
ﻘﻮﻯﺘﺮ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ از نوع
بشری ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق وتولد
دوم الهی خود
ﺪﺍﺭﺍﻯ أﺭﺯﺵ
ﺗﺮﺑﻴتی
ﻮﺗﻌﻠﻴم کافی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. وﭼﻮﻥ
أﺑﻮﺫﺭ ﺗﻌﺠﺐ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻋتی علم
ﭽﻨﻴﻥ
أﺭﺯﺷﻬﺎئی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍﺗﮑﺮﺍﺭﮐﺮﺩ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ:

ﻴﺎ ﺍﺑﺎ
ﺫﺭ،ﺍﻟﺠﻠﻮس
ﺳﺎعة ﻋﻨﺪ
ﻣﺬﺍﮐﺮة
ﺍﻟﻌﻠم أﺣﺐّ ﺍلی
الله ﻣﻥ
ﻘﺮاءة ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ،
ﺍثناﻋﺸﺮ ﺍﻟﻒ
ﻣﺮة ،ﻋﻠﻴﮑم
ﺒﻤﺬﺍﮐﺮة
ﺍﻟﻌﻠﻢ، ﻓﺄﻥ
ﺒﺎﻟﻌﻠم
ﺘﻌﺮﻓﻮﻥ
ﺍﻟﺤﻠﺎل ﻤﻥ
اﻟﺤﺮﺍﻡ. ﺍﻯ
أﺑﺎﺫﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺸﺴﺘﻥ
ﺴﺎﻋتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺬﺍﮐﺮه ﻋﻠم
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ،
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻭﺍﺯﺩه ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ قرآن
ﺮﺍﺧﺘم کنی . ﭘس
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ، ﮐﻪﺑ
ﻤﺬﺍﮐﺮه و
یاأاوری ﻋﻠم
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍﻡ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻋﻠم اﺳﺖ. ﺩﻭﺍﺯﺩه
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﻗﺮآءت قرآن
ﻄﻮل ﭽﻨﺪﻋﻤﺮ
ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﺩ ،ﺗﺎ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳت
ﻔﺎﻳﺪه ﻋﻠم و
یا آوردن
توسّلات
عبادی ﻨﺴﺒﺖ،ﺑﻘﺮاءت
قرآن اﺳﺖ که در
عصر پیامبر
هنوز کتاب
قرآن جمع آئری
نشده بود . ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺬﺍﮐﺮه
ﻋﻠم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻣل
ﺒﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
علم ﺪﺭﺑﺎﺭه ﺍﻣﻮﺭ
ﺍلهی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی. ﻮﭼﻮﻥ
علم ﻮﺍقعی ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺭسی اﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎنی که ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻨﺎﺧﺖﺣﻠل
ﻮﺣﺮﺍم
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
مُلّاها
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻥ ﻔﻘط اﺯﺣلال
ﻮ ﺣﺮﺍم ﻴﺎ
ﻧﺠس ﻭ ﭘﺎک
ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ آنرا
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ که نظر
بدهند . ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻮﺍﮔﺎه ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
أنوار تجلیات
ﺍلهی ﻮﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﺪﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨج تن آل
ﻋﺒﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. مُلّاها
ﻫﻤگی ﻮﺩﺭﺗﻤﺎم
ﻤﺬﺍﻫﺐ،
ﺍﺯﻣﺤل عقل
ﺤﻘﻴﺮ
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺍﻧﺪک ﺨﻮﺩ
ﺍﺯﻋﻠﻮم مُرده
ﻭبی ﺨﺎﺻّﻴﺖ،
ﻭﺣتی غلط
ﻮﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻔس أمّاره ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻮﺩه ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻥ ﻮﺟﺎه ﻃﻠﺐ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺭﻓﺎه ﻭﻧﺎﻥ
ﻤﻔﺖ ﺧﻮﺭﺩﻥ
اﺯ ﺭﺍه ﺩﻳﻥ
هستند. ﻭﻟﺬﺍ هرچه
ﺍﺯ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﺧﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺧﻄﺎ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰﺧﺪﺍ
ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺸﻤﺮﺩ. ﺍﮔﺮﺣﺮﻑ
مُلّاها
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ ﺼﺪﻫﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧمی
آﻣﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﺣتی
ﺪﺭ ﻳﻚ (ﻣﺬﻫﺐ
ﭼﻨﺪ ﺷﺎﺧﻪ)
ﭼﻮﻥ
ﺸﻴﻌﻴﺎﻥعلی
ﺒﻪ هفتاد و دو ﻓﺮﻗﻪ
بگفته پیامبر ﻭﺣتی
هرﻓﺮﻗﻪ
ﻭﺷﺎﺧﻪ ﻧﻴﺰ
خود ﺑﺼﺪﻫﺎ
ﻣﻔتی ﻮﻣﻠﺎ ﻭ
ﻣﺠﺘﻬﺪ بدون
جهاد ﺗﻘﺴﻴم
ﻨﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻳﻜﺤﺮﻑ ﺭﺍﻣثل
هم ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍم اﺯ ﻣﺤل
ﻨﻔس أمّاره آلوده
ﺧﻮﺩ بعقده ها
ﺍﺑﺮﺍﺯﻋﻘﻴﺪه
ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ، ﻭ(ﺩﻓﻊ)
ﺑﺄﺣﺴﻥ کرﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ
ﮐﻪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ اﻣﺮﻭﺯ
هر ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﻋﻘلی
اﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ أﻧﺠﺎم
ﺪﺭﺳﺖ ﺳﻠﻮک الهی
ﺘﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺗﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻤﺎﻳﺪ
که ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺣﮑﺎم
ﺪﻳﻨﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﻧﻪ
ﻫﺪﻑ. قرآن
ﻮﺟﻨگ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻪﻫﺪﻑ
برای ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍضی
ﺸﻮﺩ،ﻫﺪﻑ ﻣﻬم
اﺳﺖ ﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭼﻮﻥ
هدﻑ ﻣﻬم ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺩﻭﺍﺯﺩه ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭ قرآن
ﻮﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭﺟﻨگ ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺷﺐ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻥ ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻥ عدم أﻫﻤﻴﺖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﻫﺪﻑ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺪﻑ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﺼﻮل غفرﺍﻥ
ﻮﺗﺤﻘق ﺒﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺩﻯ ﺸﺨﺺ
سالک . ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﻭﺳﺎﺋل آﻥ
عبادﺕ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻋﻠم هستند
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ. ﻭﺣتی
ﺸﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮ
ﻗﺎئم
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎئی
اﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍلهی
هستند،ﻭﺍلاّ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎئی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺭؤﻴﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻥ
علم ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
لازم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ ﮐﻪﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺍﻳﻥ علم
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻓﻘﻄ
ﻨﺰﺩ ﺭه ﺭﻓﺘﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻧﺰﺩ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
کاﺫﺏ ﻭمُلّاهاﻯﺴﻔﻴﻪ
ﻭﺍﺣﻤﻖ، ﮐﻪ
ﺟﺴﺎﺭﺕ
ﺭﺍﺑﺪﺍﻧﺠﺎ
ﺭﺳﺎﻧﺪه ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸّاء
ﺪﺍﺷﺘﻦ، ﻭﻋﻠم
اﺻﻮل أﺭﺳﻄﻮئی
ﻴﺎﻓﺘﻦ، ﻭﻳﺎ
ﺯﺑﺎﻥ عربی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
کاﺭﻋﻠم اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﻤﺎم کرﺩه ،
ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
گذشتگاﻥ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺩﺭﺳﺖ
ﻫم ﺒﻮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻤﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩه ،
ﺑﺎﺯﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩه ،
ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯآنها
ﺻﺪﻫﺎ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩه ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻫﺮﻣﺬﻫبی
اﺳﻠﺎمی ﻮ ﻫﺮ
ﺷﺎﺧﻪ ﺍﻯ اﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ، ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻴک هزاﺭ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻭﻣﺪعی
اﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺒﺮخی
اﺯﺍﻧﻬﺎ ﺍﻧﺪک
ﻮﺟﺪﺍن ﻮﺗﺮس
اﺯﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺣتی
اﺟﺘﻬﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺍنی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺴﺌﻮل آﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺑﺎﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺷﺪﻧﺪ،ﻋﻠﻨﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﺴﺎنی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﻪ
ﺍﻭ
ﻭﺭﺳﺎﻟﻪﺍﺵ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮐﻮﺭﺍنی
هستند،ﮐﻪ
ﮐﻮﺭﺍﻥ مُرده ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺳﻨﺪ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩه ﺍﻧﺪ.
ﻣﺠﺘﻬﺪﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣثال
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﺎ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺎ
ﻭﺗﻘﺴﻴم
ﻤﻨﺎفع ﻮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﺎل ﺨﻤس ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﮐﺮﺩه
، ﺑﺮﺍﻯهم ﺴﻨﺪ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺻﺎﺩﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺣتی ﻴﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ
ﻤﺠﺘﻬﺪﺍﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ، ﮐﻪﭼﻬل
ﺴﺎل ﻤﺠﺘﻬﺪ
ﺍﻋﻈم
اﻳﺮﺍﻥﺒﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﻠﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺴﻨﺪ
ﺍﻳﺖﺍﻟﻠﻬی
اﻣﻀﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺷﺎه
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻋﺪﺍ
کند. ﻭﺑﻌﺪ
ﻧﻮﺑﺖ ﺍﻋﺪﺍم
ﻤﺠﺘﻬﺪ ﺍﻋﻈم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺴﻨﺪ
ﺍﻳﺖﺍﻟﻠﻬی
ﻮﻣﺼﻠﺤتی
ﺒﺎﻋث ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻤﻠﺎﻯ
کوچکتر
کوﭼﮑﺘﺮﺷﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﻥ عبرﺕ
ﮐﺎفی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﻯ کوﭼﮑﺘﺮ
ﺍﻭﺿﺎع ﺴﻴﺎسی
ﺮﺍ ﻗﺒﻀﻪ ﮐﺮﺩ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺠﺘﻬﺪ ﺍﻋﻈم
ﺮﺍ ﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎک
ﺤﻘﺎﺭﺕ ﻭﻣﺬﻟﺖ
ﻭ ﺑﺪ ﻧﺎمی ﻮ
ﺟﺎﺳﻮسی
ﻮﺍﻣﺮﻳﮑﺎئی
ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻋﺪﺍﻣﺶ
ﻧﮑﺮﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻋﺪﺍﻡ ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﺮﺩ، ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺰﺑﻮنی ﻮ
ﺩﺭﻳﻮﺯگی اﻧﺪﺍﺧﺖ،
ﻭﻃﻠﺐ ﻣﺮﺣﻤﺖ
ﻭﻋﻔﻮ ﮐﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻭﺩﻟﻴل عدم
ﺼﻠﺎﺣﻴﺖ ﺍﻳﻥمُلّاها
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺭک
ﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺟﻬﺪ ﻭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺪﻟﻴل عدم
ﺼﻠﺎﺣﻴﺖ
ﻋﺎﻟم الهی
ﺒﻮﺩﻥ، ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭﺩﻟﻴل
عدم ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس مُلّاها
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ مُلّاها
ﭼﻮﻥ کُلّیسا
ﻏﻨﻴﺘﺮﻳﻥ
آﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ،
ﻭﺣتی ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻤﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﺒﺎﻧﮑﻬﺎﻯ
ﺴﻮﻳس ﻭﻟﻨﺪﻥ
هستند.

ﻴﺎ ﺍﺑﺎ ﺫﺭ،ﺍﻟﺠﻠﻮس
ﺳﺎعة ﻋﻨﺪ
ﻣﺬﺍﮐﺮة
ﺍﻟﻌﻠﻢ،
ﺧﻴﺮلک ﻤﻥ
عباﺩة ﺳنة ،ﺻﻴﺎﻡ
ﻧﻬﺎﺭﻫﺎ
ﻭﻗﻴﺎم
ﻠﻴﻠﻬﺎ،
ﻭﺍﻟﻨﻈﺮﺍلی
ﻮﺟﻪ ﺍﻟﻌﺎﻟﻢ،
ﺧﻴﺮﻟک من عتق
أﻟﻒ ﺭﻗبة ﺍﻯ أﺑﺎ
ﺫﺭ ﺑﺎﺯ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻋتی هم ﻨﺸﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺬﺍﮐﺮه
ﻋﻠم ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮ،
ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺨﺶﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍهی
ﻴﮑﺴﺎل
عباﺩﺕﮐنی که ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺭﻭﺯه د ار
ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯﺑﺎﺷﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ عالم
ﺒﺮﺍﻯﺘﻮ،ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﺗﺮ ﺍﺯﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺮﺩه ﺍﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﻰ.
ﺍﻳﻥ اﻭج أﺭﺝ
ﮔﺬﺍﺭﻳﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ کسب ﻋﻠم
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
علم ﻨﻴﺰﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
ﺎﺳﺖ. ﻭﻫﺪﻑ
ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯﺨﺪﺍ،
ﺑﺎﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﮐﺴﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻓﺮّ ﻳﺎبی الهی
اﺳﺖ،
ﻭﮐﺴﺐﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻮﺳﻌﻪ
ﻋﻠمی ﺨﻮﺩ، ﺣتی
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم علوﻯ
مرتضوی نمی
ﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺍه ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ،
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮگ هرکه
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﺎﻟک ﺮﺍه ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ،ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ،ﻭﻗتی
اﻳﻥ کاﺭﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣل ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻣﻌﻠم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺸﻮﺩ. ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫُﺪﻯﺪهی ﺒﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻘﺪس
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻫُﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺗﺎﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﺨﻮﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﺨﻮﺩ ﻋﺸﻖ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘل ﻮﻋﻠم
عرﻓﺎﻧﻰ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺎﺩگی ﻤﺮگ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍگرﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺍلاّ ﺩﺭﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻥ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﺪﺍﺭﺑﻌﺪﻯ
ﺒﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻧﻈﺮ
ﺑﭙﻴﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻋﺎﻟﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ. گرچه
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮔﻮﺵ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﮕﻔﺘﻪﻫﺎ ،ﻭﻫﻤﻴﻥﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺘﻘل
ﻟﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ الهی
اﺯﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. آبوذر
پس از پیامبر
در دوره خلافت
آبوبکر وعمر
وعثمان سخت
مبارزه با
قشری گری دین
رسمی نمود. وچون
یکی از راویان
پیامبر بود در
این حدیث بطور
سمبولیک و غیر
صریح عبادات
قشری ها را در
برابر سعاتی
در کنار پیر
الهی ناچیز
نشان میدهد و
امروزه نیز این
گفتار پیامبر
وهزاران
گفتار دیگر
پیامبر که این
نویسنده أصل
وترجمه
وتفسیر سلوکی
آنرا انجام
داده ام قابل
توجه خواننده
میباشد بهر
دینی که اعتقاد
داشت. ویا حتی
بدون داشتن
عقیده و
ارتباط بهر
دین ومذهبی
باشد معیار
خوبی برای
یافاتن راه
الهی و أبدی
خود و اجتناب از
همه راه های
انحرافی دیگر
میباشد.

حذیث 186- ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 203
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: أﺭبعة
ﻣﻔﺴﺪة
ﻟﻠﻘﻠﻮﺏ،
ﺍﻟﺨﻠﻮة
ﺑﺎﻟﻨﺴاء ،ﻭ
ﺍﻟﺄﺳﺘﻤﺎع
ﻤﻨﻬﻥّ ﻮ
ﺍﻟﺄﺧﺬ
ﺑﺮﺃﻳﻬﻦّ،
ﻭﻣﺠﺎﻟسة
ﺍﻟﻤﻮتی ﭽﻬﺎﺭﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﺩل ﻮ ﺭﻭح
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻳکی
ﺘﻨﻬﺎ ﺷﺪﻥ ﺒﺎ
ﺯﻧﺎﻥ اﺳﺖ، ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ گوش
ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﺤﺮﻓﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺳﻮﻡ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻥ
ﻨﻈﺮ ﻭﻋﻘﻴﺪه ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﺒﺎ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
اﺳﺖ. (ﻓﺴﺎﺩ ﺩﻝ)
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
است . ﻗﻠﺐ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ،
ﻭﺫﻫﻥ ﻮﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻣل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎﺋ
ی ﺒﺎﺯﻧﺎﻥ
ﺠﺰﺷﻬﻮﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭلی
اﮔﺮ ﮐﺴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
هم ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﭼﻨﻴﻥ ﺘﺎثیرﻯ
ﺪﺭﺗﺤﺮﻳک
ﺸﻬﻮﺍنی ﻨﻔس ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﻮﺵ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﮑﻠﺎم ﺰﻧﺎﻥ که
ﻣﻄﺎﻟبی ﺠﺰ
ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺣتی کلام
ﻣﻌﻠمی آﻧﻬﺎ،
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻧﺪکی
اﺳﺘﻤﺎﻉ،
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺘﺤﺮﻳک ﺠﻨسی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻳﺒﺎئی ﻮﺗُﻥ
ﺼﺪﺍ ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺟﺴم ﻮﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺗﺤﺮﻳک
ﺠﻨسی آﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻧﻔس
ﺷﻨﻮﻧﺪه ﻏﻠﺒﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪه ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺮ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﮔﻴﺮﻯ ﺨﺎﺭج
ﺸﺪه ، ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻧﻔﺴﺎنی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮔﻮﻳﻨﺪه ﺯﻥ
ﺒﺪﻭﻥ ﺘﻮﺟﻪ
ﺷﻨﻴﺪه ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺮﻭح
ﻮﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍقع مُرده
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺮه ﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺠﺴﺪ ﻣﺮﺩه
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻫیچ
عکس ﺍﻟﻌﻤلی
اﺯ ﺍﻥ ﺪﻳﺪه ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
(ﺯﻥ) ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻥ
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﻭ ﻣﻔﻬﻮم
ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻳﮑﻰﺑﻤﻌنی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺮﮔﺮم ﺪﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻋﮑس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی که
ﻣﺮﺩﻯ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧگی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭽﻪ
ﻣﺮﺩ وچه ﺯﻥ
ﺒﻨﺤﻮﻯ ﺻﻔﺖ
ﺯﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻗﺼﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺪﺍم ﺠﻠﺐ
ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. که ﺑﺮﺍﻯﺴﮑس
ﺧﻮﺩ، وچه ﺑﺮﺍﻯ
کالای ﺨﻮﺩ، وچه
ﺑﺮﺍﻯ أﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺯﻥ ﺒﻤﻔﻬﻮم
ﺪﻭم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺰﻥ ﻤطیع
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم اﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺩﺍﻧگی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ، ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ آﻧﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﺑﻤﻨﺼّﻪ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪه ﺍﻧﺪ.
ﺍﺳﺘﻤﺎع ﺒﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮه ﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﭼﻴﺰﻯ هم
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺎ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. که
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﻨﺪ وچه
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ. (ﺯﻧﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ)
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﺑﻮﺩه
ﺍﻧﺪ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ
ﻧﻪ
ﺯﻥﻤﺠﺎﺯﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪه ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻭ
ﺩﺭﻳک ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺣﺪّ
ﺍﮐثر
ﭼﻬﺎﺭﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺎﻣﻴﻥ
کنند ﻳکی کافی
اﺳﺖ. ﺗﻤﺎم
أﺣﮑﺎم ﻘﺮﺍﻥ
ﺪﺭ ﺑﺎﺭه ﺯﻥ
ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻮﻃﻠﺎق ﻮﻏﻴﺮه
،ﻫﻤگی
ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺯ ﺍﻥ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﺭﻋﻤل
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺑﺪﻭﻯ
أﻋﺮﺍﺏ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺳﺨﺖﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪه ﻭﻇﺎﻟم
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻥ ﺒﻮﺩه
، ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ أﺣﮑﺎم
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻘﺮﺭﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺗﺠﺴّم آﻥ
اﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮکی
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﻧﺴﻠﻬﺎﻯﺒﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﺎ ﺧﺒﺮﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺮﺩ از ﺯﻥ
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ
ﻗﻮّﺍم اﺳﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻞ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻗﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻥ اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺯﻥ ﺒﻄﻮﺭ ﻃبیعی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﮔﺎهی
اﺯ ﻣﺮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺍﮐثرﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺒﺮﺍﻯﺰﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻫﻤﻴﺸﻪﺣﻘﻴﺮﺑﺎقی
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ. که ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻭﻏﻴﺮﺕ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺰﺍﺣم ﺰﻧﺎﻥ
ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ، وچه
ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩه ﺯﻧﺎﻥ
اﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ که ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩه ﺷﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺤﺮک
ﺤﺴﺎﺩﺕ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﺍﻳﺶ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﻭﺟﺬﺏ
ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ،ﻭﮐﺸﺶ
ﺯﻧﺎﻥ ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﺍﻣﺮﻯ
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺯﻧﺎﻥ کمتر
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳک
ﺤﺴﺎﺩﺕ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻭﭘﺪﺭﺍﻥ ﻮﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻮﺷﻮﻫﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﻤک
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﺠﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎﻳل ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥﺴﻠﻮک
ی ﺘﺎﮐﻴﺪ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺤﺠﺎﺏ
ﺍﻣﺮﻯ ﻄبیعی
ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﻨس
ﺯﻥ ﺪﺭﻫﺴتی اﺳﺖ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺎنی ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮک الهی کنند،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﻭﺭﻯ اﺯ ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ،ﺗﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺯﻧﺎﻧگی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻭﻟﻮ ﺍﻧﺪکی
ﺪﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺒﻴﻪ ﻋﺰﻟﺖ
ﺯﻧﺎﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺩﻭﺭﻯ ﺠﺴم
ﻮﻓﮑﺮ ﻭﻧﻔس ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺗﻬﺎ
ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ آﻥ
اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺰﻥ
ﺰﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎل ﻨﻴﺰ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺒﺎﻫم ﺪﺭ
ﺗﻀﺎﺩ ﺩﺍﺋم
هستند،ﻭ
ﮐﺎﻧﻮﻥ
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﺒﻬم ﺨﻮﺭﺩه ،
ﻫیچ ﻨﻮع
اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه ﺑﻬم
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭﻣﻠﺘﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺯﻥ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﺷﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﺭﺍ ﺑﻘﺼﺪ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺯﻥ
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺟﺰ
ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺑﻮﺩﻥ ﺰﻧﺎﻥ
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎقی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺣﺠﺎﺏﻏﻴﺮ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺯﻥ ﻮﻟﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥآﺳﻴﺒﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺯﻥ اﺯﺍﺩ ﻭﺍﺯ
ﮐﻨﺘﺮلد
ﻤﺮﺩﺍﻥ ﺨﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﻤﺮﺩﺍﻥ کاﻣﻞ
ﺍلهی ﻮ ﺯﻧﺎﻥ
کامل ﺸﺪه ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻯ ﺒﺤقّ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﮐﻮﺯه ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
کاﻣل ﺸﺪه ،
ﻭﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺍﻃﻔﺎلی
ﺒﺎ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ها
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،که ﻣﺮﺩ
وچه ﺯﻥ
اﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل که ﺑﺎﻋث
ﺩﺭﺩ ﺳﺮﻫﺎﻯ
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎﻝ،
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺳﻌﻪ
ﻭﺳﺎﺋل ﺰﻧﺪگی
اﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﻰ که ﻣﺮﺩ
وچه ﺯﻥ که ﺑﭽﻪ
ﺩﺍﺭﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺎنع ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک الهی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻳﺎﺩ ﮐﺸﺶ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
آﻥﻤﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺸﺘﻥ ﻨﻔس أمّاره
ﺩﺳﺖﺩﻫﺪ. ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻧﮕﺎه
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺟﻨس
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺎﻧﻌی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺣﺘ
ی ﺰﻧﺎﻥ
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻥ هم
ﻣﺎنع ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻥ
ﭽﻨﺪ ﺷﻮﻫﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﺪﺭ
ﻃﻔل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﻔﺎل
ﭙﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
اﻭﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪه ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﭙﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺰﺭگ ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻃﻔل بی ﭙﺪﺭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯﺍﺩگی
اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﮐﻨﺘﺮﻟﻬﺎﻯ لازم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﮐﻮﭼک
ﻮﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭگ
ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﺯﻭﺩ
ﺭس ﺭﻭح
ﻮﺍﺧﻠﺎق
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍلاّ
ﭼﻨﺪ ﺷﻮﻫﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕﻋﻠنی ﺪﺭﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎ،
ﻭﺑﺎ ﺧﺒﺮﺷﺪﻥ
همگاﻥ
ﺍﺯﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﻮﻫﺮ ﻣﺎنعی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هس تند، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ آﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩه ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮ ﺩﺭ ﺯﻧﺪگی اﺟﺘﻤﺎعی
هستند،ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻯ
اﺯﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﮐﺸﺶ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﺗﻨﻮّ ع ﻄﻠبی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻃﻔﺎلی
که ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻮﻣﺎﺩﺭﺍﻥ یرﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺰﺍﻳﻨﺪ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﻭﮐﻤال ﺮﻭحی
أﻃﻔﺎل
ﺪﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺪﻭﺩ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫم
ﺒﺪﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
همان ﺣﺎل
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻃﻔﺎل آﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﻔﺼل
ﻨﻮعی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ نمی
آﻭﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻥ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍلهی
اﺳﺖ، ﻭ ﺍﺭﺍﺩه
ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟﻚ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﺋﻴﮑﻪ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍیج
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺍﮔﺮ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻥ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻮﺭﻭحی
ﻮﺍلهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺳﻄح عقل ﺠمعی
ﻮﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺮﺍیج ﺒﺸﺮﻯ آﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺭﻭﺯﻯ که کلّ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮﻭﻯ
هم ﺒﺮﻳﺰﺩ، ﻭ
ﺍﺯﻫم ﺒﭙﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺮﺯﻣﻴﻥ
ﻮثرﻭﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ،ﺍﻗﻮﺍم
عاقلتر ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻏﺎﺭﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺍﻥ
گرﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻧﺴل آﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻗﻮم
اﺯﺻﺤﻨﻪ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻮﺗﺎﺭﻳخ ﺤﺬﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎقی ﻤﺎﻧﺪه ﺍﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻘﻮم
ﻤﻬﺎﺟم ﺬﻭﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻓﺮﻫﻨگ ﻮ
ﺳﻨّﺖ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﮑﺎﻣل
ﻄﻠبی أﺟﺪﺍﺩ
ﺑﻮﺩه ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻭﻟﺎﺩﺍﻥأﺟﺪﺍﺩ،
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻋث
ﻧﺎﻟﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨی
أﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺴﻨّتی ﺮﻭﻯ
ﺍﻥﺘﮑﻴﻪ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻨّﺖ
ﻭﺳﻠﻮﻙ وسِنت الهی
ﻮﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨگی
ﻮﻓﺮّ ﻳﺎبی
ﺒﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩه ﺍﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ لازم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺍﺭﻭﺍح ﺒﻬم
کشش ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺭﻭﺍح
ﭙﺪﺭﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻨﻄﻔﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی
أﻭﻟﺎﺩ،
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥأﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻋﻤلا
ﺑﺎ ﺗﺮک ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻔﺼل ﻨﻮعی
ﻮﺳﻘﻮﻃ
ﺪﺭﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺮﺍیج ﻘﻮم
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﺍﺭﻭﺍح ﭙﺪﺭﺍﻥ
اﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﺟﺴﺘﻪ
ﻭﺑﻨﻄﻔﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﻔﺮﺕ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺑﻔﺮﻫﻨگ ﻮﺳُﻨّﺖ
ﺗﮑﺎﻣل
أﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩﻋﻤل
ﻨﮑﺮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻓﺮﻫﻨﮓ،ﺳﺒک
غذا ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻮﺯﻧﺪگی کرﺩﻥ،
ﻭﺣتی ﺰﺑﺎﻥ
ﻮﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻥ
ﻤﻈﺎﻫﺮ ﻓﺮﻫﻨگی
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﭘﺬﻳﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻄﻠﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﺼﻮﻝ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺨﻮﺩ، ﮐﻤکی ﺒﺘﺮقی
ﻔﺼل ﻨﻮعی ﻴک
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻓﻘﻄ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬیی آﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻄﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺍﺯ
ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺟﺎمعه اﻯ
ﻤﻴﮑﺎﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺮﺍیج ﻘﻮم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩه ،
ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻳک ﻘﻮم ﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺮﺯﻣﻴنی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺒﺎﺯ
ﺑﻨﻄﻔﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺎﻟﻪ ﺩﺭقرآن
هم ﻤﻄﺮح اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﻮﺿﻴح ﺪﺍﺩه ام.

ﺳﭙس
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ،
ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ: ﻣﺠﺎﻟسة
ﮐلّ ﻀﺎلّ عن
اﻟﺄﻳﻤﺎﻥ،
ﻭﺣﺎﺋﺮ فی
أﻟﺄﺣﮑﺎم ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
کسانی هستند
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺨﺪﺍ ﻭﺍﻭم
ﻮﺳﻠﻮک الهی
گمرﺍه ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺪﻭﮔﺮﻭه ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که
ﺍﺯ ﺍﻭم ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻴﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺳﻠﻮک
الهی
ﻴﺪﻭﺭﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪه ﻭﺿﺎلّ
میباشند، ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺭﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺩﻭم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻟﻔﻌلی
هستند، ﮐﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻘﺪﻳمی
ﻮﻳﺎ
ﺑﺎﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ولایت محمدﻯ
هستند، ﻭلی
ﺴﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻮبی
عقیده ﻭ ﺑﻰ ﺍﻃﻠﺎع
میباشند. ﺍﻳﻨﺎﻥ
مُرده ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤﺤﺮﻭم
ﻤﺎﻧﺪه ﻭﻣﺮﺩه
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍم ﻤﺠﺮم
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺷﺪه ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﮔﺮﺩﺩ،
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺍه ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯﻘﺪﻳﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥو امروز
برای مردم
شایسته آن
ﺤﻘﺎﻧﻴﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ و دارند
،ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺍلهی
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﺍﻥ
ﺰﻣﺎﻥ و آن
سالکان
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻭلی ﺒﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻋﻘﻠﺎنی ﺘﺮ
ﻭ ﺍﺳﺎﻥ
ﺗﺮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﻭﺵ
ﻗﺪﻳمی ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺤتی اﮔﺮ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻧﺘﺎیج
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻗﺪﻳم
ﺼﺎﺣﺐ ﻃﺮﻳﻘﺘﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻮﺩﺍئی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
شیوا ﻮ ﺯﺭﺩﺷت
ﻮﺍﺩﻳﺎﻥ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋل در
أصل زردشتی
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ نور مرتضوی
ایلی ریا إلی
و علی ،ﻭﻋﻴﺴﻮﻯ
کامل ﺘﺎﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ نور
مصطفوی میرسند.
ﻭلی ﻔﻘﻄ ﺮﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﻫﻔﺘم
ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎن
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺨﻄ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﺍﺳﺖ.

حدیث 187 - ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ203
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ اﻟﺠﻠﺴاء
ثلاثة ،ﺟﻠﻴس
ﺗﺴﺘﻔﻴﺪ ﻣﻨﻪ
ﻓﺄﻟﺰﻣﻪ،
ﻭﺟﻠﻴس ﺗﻔﻴﺪه
ﻓﺄﮐﺮﻣﻪ،
ﻭﺟﻠﻴس ﻟﺎ
ﺗﻔﻴﺪ ﻭﻟﺎ
ﺗﺴﺘﻔﻴﺪ ﻣﻨﻪ،
ﻓﺄﻫﺮﺏ ﻋﻨﻪ ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺸﻮﻯ
ﺴﻪ طبقه
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﭼﻴﺰﻯ اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ می
آﻣﻮﺯﻯ ﭙس
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﮑﻦ،
ﻭﺍﻧﺎﻧﮑﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﻓﺎﻳﺪه ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﭘس ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻭﻟﻄﻒ
ﮐﻥ ﻮﺑآﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯان. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺋﻴﮑﻪ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺴتی
ﻮﻧﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮ
ﻓﺎﻳﺪه ﺍﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺍﺭ ﻭﺩﻭﺭﻯ
کن . ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
آﻣﻮﺯش ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭحی
ﻮﻋﻘلی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﻮﺯﻧﺪه ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﻭﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣلی
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮐﻤک
ﺨﻮﺍﻫﻴم
ﻨﻤﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند،ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﺑﺮﺩﻥ
هستتند،ﻭﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎ
ﺑﻴﻔﺰﺍﻳﻨﺪ
ﻭﻗﺎﺑل ﻔﺮﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍثر
آﻧﻬﺎ ﻣﻌﮑﻮس
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺩﺭ
ﺭﻭح ﻤﺎ ﻭﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﻮﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
ﻣﺎ
ﻣﺨﺮّﺏﻫﺴﺘﻨﺪ.

حدیث 188
- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم کاﻇم
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ205
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: لا ﺗﺠﻠﺴﻮﺍ
ﻋﻨﺪ ﮐلّ عاﻟﻢ،
ﺍﻟّﺎﻋﺎﻟم
ﻴﺪﻋﻮﮐم ﻤﻥ
اﻟﺨﻤس ﺍلی
ﺨﻤس ،ﻣﻦ
ﺍﻟﺸکّ الی اﻟﻴﻘﻴﻦ،
ﻭﻣﻥ اﻟﮑﺒﺮ ﺍلی
اﻟﺘﻮﺍﺿﻊ،
ﻭﻣﻥ اﻟﺮﻳاء الی
اﻟﺄﺧﻠﺎﺹ، ﻭ
ﻣﻥ اﻟﻌﺪﺍﻭة
ﺍلی اﻟﻨﺼﻴحة ،ﻭ
ﻣﻥ اﻟﺮﻏبة ﺍلی
اﻟﺰﻫﺪ ﻧﺰﺩ
هیچ عالمی هم
ﻧﺸﻴنی ﻨﮑﻨﻴﺪ،
ﻣﮕﺮﻋﺎﻟمی
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻥ
ﭙﻨج ﺸﺮﻃ
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ. ﺍﺯﺷکّ
ﺸﻤﺎ
ﺭﺍﺑﻴﻘﻴﻥ ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺗﮑﺒﺮ
ﺑﺘﻮﺍﺿع
ﺒﺒﺮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻳﺎ ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺎﺧﻠﺎﺹ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺩﺷﻤنیر
ﺒﻨﺼﻴﺤﺖ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺯﻫﻮﺳﺮﺍنی
بزُﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮﺍﻥ
ﺒﻌﻠمئ ﺰﻳﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
اﻳﻥ ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ ﻨﻴﺰ
ﺧﺎﺹ ﻋﻠﻤﺎﻯ الهی
ﻮﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﮐﻠﺎمی
ﭽﻮﻥ ﻔﻘﻬﺎی
قشری مذهبی ﺭﺍ
ﺷﺎﻣﻞﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻘﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺮﻭهی
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺪعی کماﻟﺎﺕ
ﺩﻳنی ﺒﻮﺩه ،
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ عالم
ﺒﻴﺨﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳنی
هستند. ﻭلی
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺤﻘﺎﻳق الهی
ﻮﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩه ،
ﺣتی ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﻫیچ
عقیده ﺍﻯ ﻨﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫم عقیده ﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﻨﺪ،
ﻋﺎﻣل ﻮﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﭘﺎکی ﺪل
ﻨﮑﺮﺩه ﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺳﻴﺮ ﻧﻔس أمّاره
ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻮﺟﺎه ﻃﻠﺐ
ﻭﺷﻬﻮترﺍﻥ
هستند ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺠﻠس ﻋﻠم
ﺪﺍﻳﺮ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ ﭙﻨﺞ
ﺷﺮﻃ ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻴﻢ، ﺩﺭ
ﻣﺠﻠس ﻋﻠم
آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﻴﻢ. چون
ما را ﺍﺯ ﺷکّ
ﺒﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻣﻄﺎﻟﺐﻋﻠمی
ﻮﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
اﻃﻠﺎﻋﺎتی
ﻮﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮐﺘﺎﺑﻰ، ﻫیچ کدام
ﻴﻘﻴﻦ ﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻘﻄ ﻨﻈﺮﻳﻪ
ئترند، ﻭﺣﺪّ
ﺍﮐثرﮐﻪ ﺍﺯ قرآن
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﻋﺎﺭﻓﺎﻥ هم
ﻨﻘل کنند،
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻥ
اﺳﺖ ﻭلی اﻳﻥ مُلّاها
ﻭﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
ﻋﻠم ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﭼﻨﻴﻥ ﻴﻘﻴنی که
ﺍﺯﻋﻠم
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ ﺍﺭﺯشی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺤﻘﺎﻳق الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﺍﻧﮕﺎه ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﺪﺍئی
هست . ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺠﻠﻴﻠﺎﺕ ﺍلهی
اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻭﺭﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺩق ﺒﻮﺩه ،
ﻧﻪ ﻣﺪّﻋﻰ
ﮐﺎﺫﺏ ﺩﺭ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩ. ﻫم
أﮐﻨﻮﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،
ﻫﻤگی أﮔﺮ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ را
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﻳﻘﻴنی
بپیامبر
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بحقّ
وولایت الهی
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺩل
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺯﻭﺭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺍﺳﻠﺎم
ﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﺠﻬﺎﻥگشائی
عمر ﺑﺰﻭﺭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻋﻤﺮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥگوﻧﻪ ﻫم
ﺒﻤﺤﻤﺪ ﻳﻘﻴنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻧﺒﻮّت
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺤﻤﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺠﺰه ﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭم که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻴﺪ، ﻣﻥ
ﻔﻘﻄ ﻘﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻡ. ﻳﻌنی
ﻤﻥ ﺪﻭ قُرّه ﺍﮐﺘﺸﺎفی
ﺨﻮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ، ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍلاّ ﺑﻘﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻘﺒلی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ، ﻭﺩﻟﻴل
ﺼﺪﺍﻗﺖﺍ ﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭلی
ﻠﺰﻭم ﻮﺿﺮﻭﺭت
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﻤﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻣﻬم
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻭ
ﺑﺨﻠق اﺳﺘﻔﺎﺩه
ﮐﺮﺩ ﻭﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺳﺎﻟکی که ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺸﺸم ﻮﻫﻔﺘم
ﺮﺍ، ﺑﺎ
ﺍﻥﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻭﺍثاﺭ ﻭﻧﺘﺎیج
آن ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺑﻴﻨشی ﻮ
ﺩﻳﺪنی ﻤُﺒﻴﻦ،
ﻭﺑﭽﺸم ﺪل
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﺎﻭﺭ ﻳﻘﻴنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ. ﻭﺷکّ
ﻤﺨفی ﺪﺭﺩل هرﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﻣﺮﺗفع
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻨﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺷﮑﺎﻙ. ﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻘﺎم علی
ﻮﭘﻨﺞ ﺗﻥ آل
عبا ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩه ، ﻭلی
ﻔﻘﻬﺎﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺖ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﻋﻤل ﻤﻨﮑﺮ
ﺍﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ،
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎﺩﻳﺪه ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺁﻥ ﺮﺍ ﺩﻧﺒال
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﭘﻨج
ﺘﻥ ﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﺣتی
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻌﺠﺰه
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫند ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻗﻠﺒﺎ ﻭ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻳﻘﻴﻥکرده ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺒﻮّﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ کسی
ﺪﻟﻴل ﺼﺪق
ﻨﺒﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣّﺎ
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺣتی
ﭙس اﺯﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮک اﺯﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﻄﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ
آﺯﻣﺎﻳﺶ ﺳﻠﻮک
الهی کنند،
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ
کرﺩﻧﺪ، ﺑﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨج تن
ﻮ ﺳﭙس
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻘﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻳﻘﻴﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫم ﻤﺤﻤﺪ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩه ،
ﻭﻫم ﻮﻟﺎﻳﺖعلیّ
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ. ﻭﻫم
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل او
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی ﻮﻗتی
ﺪﺭﻋﻤل ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺼﺎﺩق ﻮﺻﺎﺣﺐ
ﻳﻘﻴﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ ،ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺎﺋم
روح القدس ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭘس ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻳﻘﻴﻥ اﻭﻋﻴنی
اﺳﺖ، ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کاﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ عقل کُلّی
ﻭﻋﻠم لَدُنّی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻋﻴﻨﺎ
ﻭ ﺷﺨﺼﺎ
ﻭﻋﻘﻠﺎ ﻳﻘﻴﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫم ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻫم ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
بمعرفی
خداوند ،ﺭﺍﺳﺖﮔﻮ
ﺩﺭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﻣﻘﺎم
ﺪﺭ ﭘﻨج ﺘﻥ آل
عبا ﺍﺳﺖ. ﻭﻫم
ﺘﻤﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﺧﻴﺎلی
ﻮ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺷﻴﻄﺎنی
ﻮﺑﺎﺯﻯ
ﻨﻔﺴﺎنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍٍثاﺭﻋﻘلی ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻌﻠﻴم
ﻘﺒﻠﻰ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ
هرﮔﻮﻧﻪ ﺍﮔﺎهی
ﻘﺒﻠﻰ، ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐسی ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
آﻧﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴم اﻭﮐﺮﺩه
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎبی ﺨﻮﺍﻧﺪه
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺫﺍﺗﺎ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
اﺯﺗﻤﺎم ﺮﺍه و
ﻭﺳﺎﺋل ﻮﻧﺘﺎیج
ﺮﺍه ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻄﻤئن
اﺯﺗﻤﺎم آثاﺭ
ﻭﻋﻮﺍﻗﺐ ﺷﺨصی
ﺨﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﻭﻗﺒل
اﺯﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍ حقّ
اﻟﻴﻘﻴﻥ گفته
ﺍﻧﺪ. ﭘس ﻓﻘﻬﺎ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺘﺤﺼﻴل کرﺩه ﻭﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴم
عرﻓﺎنی ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ
ﺩﺭﺩﺍﻧﺸﮕﺎه ﺗﺤﺼﻴل
کرﺩه ﺍﻧﺪ، ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﮑﺮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﻣﺪعی
علم ﺍﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻮﺑﺎﻭﺭ ﻳﻘﻴنی
هستند ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻋﻈم
اﻳﻥ ﻴﻘﻴﻦ،ﺷکّ
ﻮ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻣﺨفی ﺪﺭﺩل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎه
ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﻋﻘﻴﺪه ﺍﻯ
ﺪﻳنی ﺮﺍ
ﺷﻨﻴﺪ،
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄقی ﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﭼﻮﻥ هنوﺯ
ﺑﻌﻘل کُلّی
ﻮﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻥﺤﻘﺎﻳقی
ﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮﻯ
ﺴﺎﺩه ﺑﺮﺍﻯ
همه
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻋﺎﻟﻤﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺘﻮﺻﻴﻪ
ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﻫم ﻨﺸﻴنی
اﻭﭼﻘﺪﺭ ثوﺍﺏ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ عالم
ﺒﻌﻠم ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. وﺨﻮﺩ
ﻋﺎﻟم ﻮﺍﮔﺎه ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﺎﻣل
ﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنّی ﻮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﻣﺤل عقل کُلّی
ﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯﻋﺎلم ﻮﺍقعی
هماﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯﮐﺒﺮ ﻭ
ﺗﮑﺒّﺮ کسی را
ﺑﺘﻮﺍضع ﺒﺒﺮﺩ.
ﺗﻤﺎم علمای
ﻤﺎﺩﻯ ﻮﺣتی
ﻤﺬﻫبی ﻮﻟﻰ
غیر سالک ﻋﻠم
ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣتی اﮔﺮ
ﻣﺘﮑﺒﺮ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﻟﻴل ﺼﺪق علم
ﻭﻋﺎﻟم ﺒﻮﺩﻥ
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﻠم
ﺘﮑﺒّﺮﭘﺮﻭﺭﺍﺳﺖ،
ﻭﭼﻮﻥ ﺰﻫﺪ
ﻏﺮﻭﺭ ﺍﻓﺮﻳﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴم علم
ﺗﮑﺒّﺮ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺴﺨﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﺧﻠق
اﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺪﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎ
ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺪﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﮑﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺍﻧﺸﺠﻮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﻣﺤﺒﺖ
ﮐم اﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻣﮕﺮ ﻣﻨﺎفع
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺎﺳﺘﺎﺩ ﺑﺎ
ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻮﻥ
عالم الهی ﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﻣُﺮﺷﺪ
ﻣﺮبّی ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻣﻮﺯﺵﻋﻤل
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﭙﺮﻭﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﻮﺍضع
ﺘﻨﻬﺎ
ﻓﺮﻭﺗﻨﻰ
ﺍﺧﻠﺎقی
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻫﺮ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﻟﻨﻔس
ﻣﺘﻤﻠﻖ،
ﻭﻫﺮﮐﺶ ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻤﺎل
ﻮﻓﺎﻳﺪه ﺍﻯ
اﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﻳﺪه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺘﻮﺍضع
اﺳﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭﺗﺎﺯﻣﻴﻥ
ﺨَم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺩﺭﻭغ
ﺴﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻫﻴﭻ
ﻣﻘﺎم الهی ﻮﻋﻠم
ﻮﻋﻘلی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺪﺍئی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺍضع ﻨﻴﺴﺖ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭﺑﺰﺭگی
غیرﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﺷﻴﻄﺎنی اﺳﺖ.
ﺗﻮﺍضع آن است
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک الهی
ﺒﺮﺍﻯ کسب
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ،
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ اﻟﻬﻰ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
همه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی
ﺒﻮﻳﮋه ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﻭﺗنی ﻮ
ﺗﻌﻈﻴم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎﻋﺸق
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭﻣﺤﺒﺖﺍﻭﺭﺍ
ﺟﻠﺐ کند و ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎق
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺎﻫم
ﺴﺨﻥ ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺩﻝ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﺪﺭﮔﺎه ﺧﺪﺍ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺼﺮّﺍﻧﻪ
ﺑﺪﺭﮔﺎه ﺧﺪﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
اﻳﻥ ﺮﻭﻳﻪ
ﻣﺘﻮﺍضع
أثرﻭﺍقعی
ﺪﺭﻣﺸﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺣﺼﻮل
(ﺒﺪﺍﻯ ﺍلهی )
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ اﻭ
ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ کاﻣل الهی
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺸﺮﻃ
ﺮﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺳل آﻧﻬﺎ
ﻣﻘﺒﻮل الهی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺪﻭﻥ
ﺒﻮﺩﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮ ﺍﺩﺭﺍک عقلی
ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺘﻥ أﺳﺎس
ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﺤﺎل
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺩﻋﺎئی
ﺒﮑﻨﺪ. ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﻭ(ﺣتی علم
اﻭ) ﻧﻈﺮﺧﺪﺍ ﻭ(ﺣتی
أﻋﻠﻢ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺩﻋﺎئی
أثرﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺳﺖ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻮﭼﺸﻢ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﺠﺎﻯ
ﺨﺪﺍﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪﻋﺎﻟم
ﻴﭽﻨﻴﻥ
ﺘﻮﺍضعی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﺪﻫﺪ،
ﻭﺍﻭﻫم
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻣﺠﺮﻯ
اﻭﺍﻣﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﻋملا
ﺗﮑﺒّﺮ ﻣﺨفی
ﺸﺪه ، ﻭ
ﺍﺯﺳﺎﻟک ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﭙﻴﺮﻫﻤﺎﻥ
عالم ی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻣﺠﻠس ﺍﻭ
ﻧﺸﺴﺖ، ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻫﻤﻨﺸﻴنی ﻮ
ﻣﺼﺎﺣﺐ ﺷﺪ،ﻭﺣتی
ﺴﺮﻭﺭﻯ اﻭﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﺍﻣﺎﻋﻠﻤﺎﻯﻤﺎﺩﻯﺪﻳﮕﺮ،
ﻭﺣتی ﻔﻘﻬﺎ
ﻭﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
علم عرﻓﺎﻥ
اﮔﺮﻫم ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻫﻨﺪ،ﻫم
ﺨﻮﺩ ﻣﺘﮑﺒﺮ
ﻭﻫم ﺪﺍﻧﺸﺠﻮ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻣﺘﮑﺒﺮ،
ﻭﺑﺘکبّرّﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺍﻧﺸﺠﻮ
ﺑﺎ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻤﺪﺍﺭک ﺘﺤﺼﻴلی
ﻮﻣﺪﺍﺭج
ﺪﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ،
ﻭﺍﻟﻘﺎﺏ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﺪﺭﻳس ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺘﮑﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﭼﻮﻥ
اﺳﺘﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﻣﺎﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺳﻮم اﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺎﻟم ﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﻳﺎ کاری
ﺑﺎﺧﻠﺎﺹ و
خلوص ﺑﺒﺮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺭﻳﺎ و
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻭﮐﺬﺏ
ﻋﻤلی ﻣﺪﺍﻭم
اﺳﺖ. (ﺍﺧﻠﺎﺹ)ﻣﻌﺎنی
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻳکی ﺨﺎﻟﺺﺷﺪﻥ
ﺍﺯﺑﺪﻯ ها
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس،ﻭﻳکی ﺼﺎﺩق
ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻧﻴﺖ ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻳکی ﺒﻤﻌنی
ﺴﻠﻮک الهی ﻮﺧﻠﺎصی
ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﺒﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮبّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ. ﻭلی
ﺨﺎﻟﺺ ﻭﻧﺎﺏ
ﺷﺪﻥ ﺪﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻣﺪﺍﺭج
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ،
ﻭﺟﺴﺘﻥ
ﺤﻘﺎﻳق ﺪﺳﺖ
ﺍﻭل الهی اﺳﺖ. ﻭﻳکی
ﻨﻴﺰ
ﺧﻠﺎﺹﺷﺪﻥ
ﻮﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
اﺯﺩﻧﻴﺎ ﻭﺗﺮک
آﻥ ﻮﺗﺮک هر
ﺍﻣﺮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﻮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻳﺎ ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻌﻠم کاﺫﺏ،
ﭼﻮﻥ ﻔقیه
ﻭﻣﻈﺎﻫﺮ
ﮐﺎﺫﺏ ﺩﺭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
اﺯﺭﻭح
ﻤﻄﻤئنّه
ﺑﺠﺎﻯ ﻨﻔس أمّاره
ﻭﻋﻘﺪه ﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻤﺤﺒﻮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻥ، ﻭلی ﺒﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ هم
کاﻓﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻫﻤﻨﺸﻴنی اﻭ
ﺩﺭﻣﺠﻠس ﻋﻠم کاﺫﺏ،
ﺣﺠﺎﺏ ﺩل اﻭ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺯﺧﺪﺍ ﺷﺪه ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻋﺎﻟم ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺍﺧﻠﺎﺹﻋﻤلی
ﻮﻧﻴّﺖ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭﺧﻠﺎصی
اﺯﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﻧﻔس
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﺑﻌﮑس
ﻓﻘﻬﺎ
ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻤﺎﺭﺍ
ﺑﺮﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺗﻄﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﻄﻠﺒﻪ
ﺑﻴﻨﻮﺍﻯ ﻄﺎﻟﺐ
ﻋﻠم اﻟﻬﻰ،
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯُﻫﺪﺷﺎﻥ
ﺘﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ،
ﻭﺗﻮﺍﺿﻌﺸﺎﻥ
ﺒﺘﮑﺒّﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺷکّ
ﻮﻋﺪم ﻴﻘﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺭﻭﺯﺑﺮﻭﺯ
ﺳﺌﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻘﺎﺩﺭ ﺑﺠﻮﺍب
گوئی ﺘﻤﺎم
ﺘﺮﺩﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺪﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻮﻃﻠﺒﻪ هم
ﻨﺸﻴﻥ آﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎس ﺩﺭس
ﻭﻋﻠم آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺷکّ
ﻮﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻤﺨﺮّﺏ ﻋﻈﻴمی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯﻳﻘﻴﻥ ﻨﻴﺰ
ﻗﻮﻯﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻥ ﻴﻘﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺩﻳﺪﺍﺭﺩﻝ
ﺑﺪل اﺯﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯﻣﺤل
عقل کُلّی الهی
ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻫﺮﮔﺰﻳﻘﻴﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﮐﻠﺎس ﺍﻳﻥ
ﻔﻘﻬﺎ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺮ ﻭﮐﻠﻪ
ﻫم ﻤﻴﮑﻮﺑﻨﺪ. ﻫﻢ
ﺻﺎﺩق هستند،ﻭﺩﻧﺒﺎل
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﻫم گمرﺍﻫﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯﻣﺤلّ
ﺘﻌﺼّﺐ
ﺑﺎﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺻﻮل
عقل ﺠﺰئی
ﻤﻨﮑﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫم
اﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺪﺍﻧﺸﺠﻮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻥاﺳﺖ،
ﻭﻟﺎ ﻏﻴﺮ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﺭﮐنی که ﺍﻳﻥ
أﻣﺮ ﺗﻌﺒّﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻭحقّ ﺒﺤث
ﻭﭼﺮﺍ ﮔﻮئی
ﺪﺭﺍﻥ ﻨﺪﺍﺭﻯ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐسی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎم
اﺳﺖ، ﮐﻪﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺨﻮﺩﺵ
ﻫﻤﺎن ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺍﮔﺮ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻌﺪﻡ ﺍﻃﻠﺎع
کند،ﺍﺑﺮﻭﻳﺶ
ﻧﺰﺩ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻋﺎﻟم ﻮﺍقعی ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺨﻮﺩ ﭘﺎسخ ها
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﻫم ﭙﺎسخی
ﻨﺪﺍﺷﺖ، ﺑﺠﻬل
ﺨﻮﺩﺵ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪه ،ﺳﺎﻟک
ﺘﺤﻤﻴل
ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻭﺷﺮﻃ
ﭽﻬﺎﺭم
اﺯﻋﺎﻟم ﺤﻘﻴقی
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﻌﺎﻟم
ﻤﺘﻈﺎﻫﺮ
ﻭﮐﺎﺫﺏ،
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ ﺷﻨﻮﻧﺪه
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤنی
ﺒﻨﺼﻴﺤﺖ
ﺑﺒﺮﺩ. ﺩﺷﻤنی
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﺭﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﺼﺎیحی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫم ﺪﺷﻤنی ها
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﺳتی ﻤﺒﺪل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
أﻣﺮﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﻤلی ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺮﻯ علمی . ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند،ﮐﻪﻋﻠﻤﺸﺎﻥ
همیشه
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ ﻋﻤل
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮﺗﻄﺒﻴق
آﻥ ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﻟم ﻔﻘﻴﻪ
ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻣﺘﺼﻮّﻑﻋﺎﺭﻑ
ﻧﻤﺎ،ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻌﻤل ﻮﺳﻠﻮک
ﻨﺪﺍﺭﺩ. که ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻮکه ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﻮﺟﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣتی
اﮔﺮﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺑﻌﻤل اﺻﻠﺎحی
ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﻢ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺻﺎﺩق
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ کرﺩه ﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺭﻃﺐﺧﻮﺭﺩه
ﻣنع ﺮﻃﺐ
ﭼﻮﻥﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻃﺐﻧﺨﻮﺭﺩه ﻃﻌم
ﺮﻃﺐ ﭼﻮﻥ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﻧﺎﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﻮﺣﻘﺎﻳق
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﮑﺮ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﻭﻝ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
اﺭﺍﺋﻪ ﻧﺪﻫﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤث ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﻌنی
ﺒﺠﺎﻯ ﺸکّ
ﺪﺭﺩل
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﺷﮑﺎﮐﺎﻥ ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺠﺰه ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻔس
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
کسی ﻮﺍﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ کامل
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻨﺼﻴﺤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻓﻊ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﺣﻠّﺎل ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻋﺪم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی ﻮ
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺗﺎﮐﻴﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺪﺷﻤنی ﺒﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺼﺮﻑ
ﻭﺍﺳﺘﻬﻠﺎک
ﺒﺎﻃل کرﺍﻣﺎﺕ
ﺍلهی ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻣﺸﻐﻮل
ﺸﻬﻮﺕ ﻭﻟﺬﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺭﻭح
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺸﺎﻳﺴﺘگی
ﻴکی اﺯﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﭘس اﺯﻣﺮگ ﺮﻭحی
ﻤﻌﺎﺩﻝ ﺭﻭخ یک
ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻳک
ﺠﺎﻧﻮﺭﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻋﻠﺎﺋم
کاﺭﻣﺎ ﻭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی هم ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﻨﻄﻔﻪ
ﻫﻤﺎﻥﺤﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩل آن
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻮع
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ آﻥ
ﺸﺪه ،
ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ ﺍﻳﻥ
همه ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
أﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺷﻤﻥ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻮﺵ ﺷﻨﻮﺍئی
اﺯﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻪ ﺍﻭ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﺨﻴﺎم کجا ﺑﻮﺩه
ﺍﻯ، وچه ﺑﺎﻳﺪﺑﮑنی
ﻮﮐﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺍﮔﺮﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ و نُصح
الهی ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺩﺷﻤنی
ﺸﺨﺺ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺪﻭﺳتی
ﺒﺎﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭﺧﻮﺩﺵ ﺩﺷﻤﻥ
اﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺷﻤنی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﺤﻮس ﻭ
ﺍﺧﻠاق ﻤﺮﺩﻭﺩ،
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻭﻋﻘﻴﺪه ﻫﺎﻯ
ﺴﺮﺍﭘﺎ ﻋﻘﺪه ،ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺴﺎﻟﻢ ،که ﺩﺭﺟﺴم
ﻮﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﺪ،
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
کلاه ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﻭﻇﻠم ﻮﺗﻌﺪّﻯ
ﻮ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺑﺤﻘﻮق آﻧﻬﺎ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺸﺨﺺ ﺩﺷﻤﻥ
ﺨﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺑﺸﺨﺺﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻮﺑﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﺟﺎﻣﻌﻪﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺷﻤنی أﺑﺪﻯ
ﻮﺍﻧﺴﺎنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺘﮑﺎﻣل
ﭙﺮﺩﺍﺧﺖ، ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩه ،
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻃﻔﺎل ﻮﻧﺴل
ﺠﺪﻳﺪﻯ
اﺯﻣﺤلّ کماﻟﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴکی ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯﮐﻮﺯه ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎعلیّ
هرﮐس ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﺎﻥ
ﻣﻘﺎم ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺗﺤﺴﻴﻥ ﻮ
ﻭﺭﺯﻳﺪگی
آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧ
ﺪﺑﺸﺮ ﺑﺰﺍﻳﺪ،
ﻭﺑﺸﺮﻫم
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ ﺧﻮﺩ ،ﻭ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻮﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮ ﺑﺰﺍﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣل ﺸﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻥ کند،
ﻭﺧﺪﻣتی أﺑﺪﻯ
ﺒﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
إﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻨﺪه ﺩﺭ
ﻗﻮم ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭﮐلّ هستی
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ
ﻨﮑﺮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻮ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻨﻤﻮﺩ،
ﻭﺳﺮﮔﺮم ﻠﺬّﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪ، ﻭﻟﻮ
ﺑﺒﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻮﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﻮﺩ، ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
کند، ﻭﮐلّ
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻥکمک کند
ﻭﻓﺼل ﻨﻮعی ﺮﺍیج
ﻘﻮم ﺨﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﻔﺼل ﻨﻮعی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﺑﮑلّ
اﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﻇﻠم کرﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﻀﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍه ،
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻟﺤﻈﺎتی ﻠﺬﺕ
ﺑﺒﺮﺩ،ﻭﺳﻮﺧﺖ
ﻟﺬﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﺍﺑﺪﻳﺖ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺶ، ﻭﺣتی ﺒﻘﻴﻤﺖ
ﮐلّ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻗﻮمی ﻮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻥ ﺪﺷﻤﻥ
ﺒﺨﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍ ﻭ
ﻫﺴتی ﻮﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺟﺎﻫل
ﻮﺍﺣﻤق ﻮﺍقعی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻥ عالم
کاﺫﺏ، ﻣﺠﻠسی
ﺒﺮﺍﻯ ﭽﻨﻴﻥ
أﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺘﺸﮑﻴل ﺒﺪﻫﺪ ،ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ،ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻟﺰﻭم عمل
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﻟﺰﻭم کسب
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻭﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩﺵ
ﻋﺎﻟمی
ﻤﺘﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺒﻘﻴﻦ ﻭ
ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻥ
ﺪﺷﻤنی ﺸﺨﺺ
ﭘﻴﺮ ﻭﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻋﻮﺍﻣل الهی
ﻮ ﺑﺎﺧﻮﺩﺵ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭﮐلّ
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ
کارﻫﺎﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻋﺎﻟم بی عمل ﻮ
ﺯﺍﻫﺪ ﻓﻘﻴﻪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩه ﻭﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍلاّ ﻋﺎﻟم
ﻔﻴﺰﻳﻚ ﻭﺷﻴمی
که ﺍﺩﻋﺎئی اﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻣﺠﻠس
ﺍﻳﻨﺎﻥﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ،ﻋﻠمی
ﻮﻓنّی و
تکنیکی ﺨﺎﻟﺺ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺍﻧﺸﺠﻮ
ﺭﺍ ﺩﺭﻓﻥّ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩ، ﻭﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺰﻧﺪگی
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺤﺼل ﺒﺴﺎﺯﺩ. وچه
ﺑﺴﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح اﻳﻨﺎﻥ،
ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ که ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﺮﻳﺎﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ هرچه ﺍﺷﻨﺎﺗﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩ،ﻭلی
ﻤﻨﺎﻓق ﺪﺭ
ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ،ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺪﺍﻏﺘﺮﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺒﺎ ﻣسخ ﺒﺪﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺣتی کسیکه ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺭﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭلی ﺘﺮک ﺴﻠﻮک
ﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی
ﺮﺍﺩﻧﺒﺎل گند،
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺣﻘﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺍﻏﺘﺮﻳﻥ
ﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻤﻤﮑﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﺎلم ﻮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺻﻠح
ﺒﻴﻥ ﺸﺨﺺ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺑ
ﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﻣﻌنی
سلام علیکم
ﮐﻪ ﺳﻠﺎم ﻮ
ﺻﻠح ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺴﻠّم ﻮﺑﻌﻬﺪه
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﻮﺍﺏ
ﻃﺮﻑ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﻋﻠﻴﮑم
اﻟﺴﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ،
ﻳﻌنی ﺴﻠﺎم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺷﻤﺎ
ﺑﺮﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠکه
ﺒﺎ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻴﺪ. ﻭﻣﺎﻫم
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ کمک
ﻜﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺼﻮل هرﺩﻭ
ﻣﺸﻴﺖ ﺍلهی
ﻮﺭﺿﺎﻯ اﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺻﻠح
ﻮﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭﺳﻠﺎم ﻮ
ﺍﺭﺍﻣﺶ ﻭ نُصح
ﻧﺠﺎﺕ، ﻫﻤﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺍﻧﺠﺎم ﻨﻬﺎئی
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﺣﺎل اﮔﺮ
ﮐسی ﺘﺎ ﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺣل ﺮﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻠﺤﻈﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭﺳﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﮑﻨﺪ،
ﺍﻣﺎﺍﮔﺮﻣﻮﻓق
ﻨﺸﺪ، ﭼﻮﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ، ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ نوع ﺸﺮﻯ
ﻮﺣتی ﺒﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
کنونی ﺨﻮﺩ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﻴﻜﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻬﺸﺖ سوم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ،ﺻﺎﺣﺐﺯﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺭﺟﻌﺖ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺒﺎ
ﻧﺴﺨی
ﺒﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻳﻥ ﭽﻨﻴﻥ
عالمی که ﺻﻠح
ﺮﺍ ﻭﺍقعی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻗﺎﺑل اﺳﺘﻤﺎﻉ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫم
ﻨﺸﻴنی ﻮﺣتی
اﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﺴﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻥ ﻘﻠﺎﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﺳﺎﻟک
ﺒﮕﺮﺩﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﺑﻨﺪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺪست ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍهی ﺒﺒﺮ،
ﻭﻫﺮﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍهی بکن . ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭﻯ
عشق ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺮﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺒﻨﺪگی
ﻮﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﺘﻌﻠق ﺒﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ ﺸﺨصی
اﻳﻥ ﺸﺮﺍﻳط
ﭙﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﻭﮐﺎﺫﺏ
ﻭﺟﻬﻨم ﺴﺎﺯ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺷﻤﻥ
ﻤﺎ ﻭ ﺧﺪﺍﺍﺳﺖ.

ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺷﺮﻃ ﭙﻨﺠم
ﭽﻨﻴﻥ عالم
بحقّ ﻮﺍلهی
ﻮﺳﻠﻮکی اﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ هَوَس
ﺑﺰُﻫﺪ ﺑﺒﺮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻄﺒﻴﻌﺘﺎ ﺧﻠق
ﺸﺪه ، ﮐﻪ ﺗﺎبع
ﻨﻔس أمّاره ﻭﺷﺄﻥ
ﻤﻘﺎﻡ تکامل
وکمال کنونی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻋﻘلی هم
ﺪﺍﺷﺖ ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ. ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﻨفع ﻠﺬﺕ ﺟﻮئی
ﺪﺭﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺍﺭﺿﺎﻯ ﻨﻔس أمّاره
ﻭﺍﻟﻮﺩه ﻭﻋﻘﺪه
ﺩﺍﺭ ﭘﺮ
ﺍﺯﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺯﻣﻴﻥ
ﻮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻔﺖ
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﻮﺧﺖ
ﭼﺮﺍﻍ ﺩﻭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺍﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻟقوّه ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﺑﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺮﻭﺩ، ﺑﻨﻴﺴتی
ﻮﻋﺪﻡ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺨخ ﻨﻮعی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺒﻔسخ گیاهی
ﻮ ﮔﻨﺪﻳﺪگی
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
اﺟﺮﺍﻯ هَوَس
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ. گرچه
ﻇﻠم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮگرچه
ﻏﺎﺭﺕ ﺣﻘﻮقذ
ﻮ ﺍﻣﻮﺍل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭگرچه
ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺑﻨﻮﺍﻣﻴس
ﻭﻣﻘﺪّﺳﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺯﻳﺮ
ﻟﮕﺪﻫﺎﻯ
هوﺳﺮﺍنی ﺨﻮﺩ
ﻟﻬﻴﺪه ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺩﺭﭼﻨﺪ
ﭼﮑّﻪ ﻟﺬﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺠﻮئی
ﭽﮑﻴﺪه ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻨﻴﻥ عالمی که
ﺩﺭ ﮐﻠﺎس ﺍﻭ
ﺑﺮﻭیم ﻫﻤﻴﻥ
گوﻧﻪ ﺍﺳﺖ، که ﻭﺑا
ﺗﻘﻠّﺐ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺳﺘﺎﺩﻯ
ﺮﺳﻴﺪه ، ﻭﺑﺎ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
اﺳﺘﺎﺩﻯ
ﺒﺒﺮﺗﺮﻯ اﺩﺍﺭﻯ
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﻓﻘﻄ
ﺪﺭس ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﺰﺩﻯ
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻓﻘﻴهی اﺳﺖ،
ﮐﻪﺩﺭس ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﮐﺴﺎﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺣﻤق ﻮ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﮐﻨﺪ، ﻭﺧُﻤس ﻭ
ﺯﮐﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﻟم ﻮﺍقعی ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺧﻮﺩ
ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﮐﺸﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﺍلهی
ﺮﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ. و
خودﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﮐﻪ
ﻋﻴﺐﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭلی
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺩ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪه ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﭙﻠم
ﺪﮐﺘﺮﻯ ﺒﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻘﻄ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻋﻤل ﺴﻠﻮﻙﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﺨﻮﺩﺵ
ﺑﮑﻨﺪ ،ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺠﻠس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍه ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺷﺨصی
هم که ﻣﺎﻳل
ﺒﻌﻤل ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺟﻠﺴﻪ ﺑﻌﺪﻯ
آﻧﺠﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻧﻬم
ﺪﺭﻣﺠﻠسی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺎﺩه ﻭﻓﻘﻴﺮﺍﻧﻪ
ﻭﻣﻨﺰﻭﻯ،
ﺩﺭﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
گمﻨﺎم
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮔﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪه ﺁﻣﺎﺩگی
ﺪﺍﺷﺖ ﻭﻗﺒﻮل
کرﺩ ﺩﺭس ﺯﻫﺪ
ﻭمَحرومیّت
ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
ﻨﻪ ﻣﺮﺩﻥ
ﻮﺧﻮﺩﮐﺸﻰ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺮک ﻄمع
ﻮﺣﺮﺹ ﻭ ﺩﺭﻧﺪگی
ﻮ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻨﻔﺴﺎنی بی
إﻧﺘﻬﺎ
ﻧﺮﻓﺘﻦ. ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺘﺮک ﻤﺎل ﻮ
ﻣﺘﻌﻠﻘﺎﺕ
ﻭﺣتی اﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺣتی اﻭﺭﺍ
ﺑﻄﺮﺩ ﻧﻔس
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺨﻮﺩﺵ ﻣﻴﮑﺸﺪ،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻨﻔس أمّاره ﺍﻭ،ﭘس
ﺍﺯﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻨﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺣﺎﺿﺮﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ مرگ
ﺒﺮﺳﺪ، که ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤئنّه ﻭ
ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺮگ ﻮ ﺍﻳﻦ
ﺯﻫﺪ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ،ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﻈﺎﻫﺮﻋﻤلی ﻮ
ﺍثاﺭ ﻭ ﻧﺘﺎیج
ﻮﻳﮋه ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻪ ﺍﺯ آﻥ
ﺨﺒﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺒﺎ
اﻳﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻇ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍﺗﺸﺮیح
کرﺩ. ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﺷﺨﺼﺎ ﺑﭽﺸﺪ
ﻭﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ عملی
ﻮﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻮ
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺩﻳﺪن
اﺳﺖ ﻧﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ.

حدیث
189 - ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه (ﺝ۱ﺹ205
ﺑﺤﺎﺭ): ﻣﻥ
ﺠﺎﻟس
ﺍﻟﻌﻠماء ﻮَﻗَﺮ
ﻭ ﻣﻥ ﺨﺎﻟﻄ
أﻟﺄﻧﺬﺍل
ﺤَﻘَﺮ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ علما
ﮔﺮﺩﺩ، ﻭﻗﺎﺭ
ﻭقُرّه ﺩﺍﺭﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺬل ﻮ ﭘﺴﺖ
ﻭﺣﻘﻴﺮ ﻧﺸﺴﺖ ﻭﻣﺨﻠﻮﻃ
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺪ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭﭘﺴﺖ
ﺷﺪه ﺭﻭح اﻭ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻋﻠﻤﺎ
ﻓﻘﻄ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬیی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠق
ﻮﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﺠﺎﺭﺏ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
ﻮﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻠﻴّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ تجلیات
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﺑﻮﺩه ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻣﻮﻓق
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﻭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع آﻥ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺴﻤﺒﻮل آﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺳﻴﺪه ،
ﻭﺑﺎ ﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ،
ﮐﻪ ﻫیچ
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﺎنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺣتی ﻤﻨﮑﺮ آن
نیز هست. ﻭﺩﺷﻤﻥ
ﻮﻗﺎﺗل کسانی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻟﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ حقّ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﺎ ﺍحقّ گفتن
ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
عالم ﺴﺎﻟک ﺮﺍه
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﺍﻭ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﻮﻗﺎﺭ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﺒﻌﺪﻯ ﻨﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﺰﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﺶ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻮ ﻭﻗﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﻭﻗﺎ همانقُرّه
ﮔﺮﻓﺘﻦ،
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻥ اﺯیک
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺯﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ آل عبا ﻭآل
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. قُرّه
ﻳ ﺎﺧﻮّﺭه ﻓﺎﺭسی
ﻘﺪﻳﻢ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻤﻌﻤﻮل ﻘﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﻳﺎ ﻗﻮم
ﻘﺮّه ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺵ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ قُرّه ﻫﺎ،
ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی که
ﻟُﺐّ ﻟﺒﺎﺏ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺩﻳﻥ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻴﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻳﻥ کارقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ اﺯ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻭقُرّه
ﻳﺎبی اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
(ﮐﻴﺎﻥﺧﻮّﺭه )
سوشیانس سوم زردشت
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻘﺮّه ﻣﻴﺴّﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺋﻢ،
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺤﺴﺎﺏ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩه ﻭﭼﻮﻥ
ﺒﻤﻴﺮﺩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻮم عرشی ﻮﭼﻬﺎﺭم
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﭼﻮﻥ أکنون
نیز ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﺩ،
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ
روزها ﻭ ﺩﻭم
رؤیاهای الهی
رﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
(لمنﺨﺎﻑ ﻣﻘﺎم
ﺮﺑّﻪ ﺟﻨﺘﺎﻥ
ﻮﻣﻥ ﺘﺤﺘﻬﻤﺎ
ﺟﻨﺘﺎﻥ). (ﻏﺮّه )
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ(قُرّه
) ﺑﻌﺮبی اﺳﺖ. ﻭﻓﺮّ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺎﺭسی
اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺭّه ﻭ
ﺑّﺮﻋﺮبی ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻔﺮّ
ﻓﺎﺭسی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ (ﻓﺮﺷﻴﺪ)
ﺳﻴّﺪ ﻓﺮّ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺳﻴّﺪ
ﺟم ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺳﻴّﺪ
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣل
اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ الهی
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺤﮑم ﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
اﺳﺖ. ﻓﺮّ
ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﺳﺖ، ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥﻮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺠﺴﺘﻦ،
ﻭﻣﻌﺎﺩل ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
اﻳﺪﺍل ﻮ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺸﺪﻥ،
ﻭحقّ ّ أﻧﺎ ﺍحقّ
گفتن اﺳﺖ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻫﻤﻨﺸﻴنی ﻮ
ﺯﻧﺪگی ﺒﺎﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭘﺴﺖ ﻭﺣﻘﻴﺮ،
ﺟﺰ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺑﺒﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭘﺴﺖ ﻫﻤﺎﻥ
عاﻗﻠﺎﻥ
ﺑﺎﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻮﻣﺎﺩﻯ هستند،ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﺸﻐﻮل اﺷﺒﺎﻉ
ﺳﻴﺮ ﻧﺸﺪنی ﻨﻔس
أمّاره ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ، ﻭ
ﺍﺭﺿﺎﻯ عقده ﻫﺎ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎه ، ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺣﺎل
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﺸﺪﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺤﻤﺎﻗﺖ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﻭﺫﻟﺖ
ﻭﭘﺴتی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺴﺖ ﺷﺪﻥ ﺮﻭح
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻨﺎﺳﺰﺍ
ﮔﻔﺘﻥ ﻮﻓﺤﺶ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻔس أمّاره ﺑﺎﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍ ﻧﻴز ﺣﺮﺹ
ﻭﻃمع ﻮ ﻇﻠم
ﺒﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ گناه
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﻴﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻭﻫم
أﮐﻨﻮﻥ که ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺩﺍﺭﺩ ﺷﺄﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻴﺎ ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻘل
ﺮﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ،
ﻭﻧﻔس أمّاره ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺗﺸﻨﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﮔﻨﺎه ،ﻭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی ﻮ
ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎلد
ﻮﺫﺍﺕ ﺍﺻلی
اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﻮ ﭘﺴﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻫم
أﮐﻨﻮﻥ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺭﻭحی
ﻴکی اﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ،
ﻳﺎﻣثل ﺴﮓ
ﺩﺭﻧﺪه ، ﻭﻳﺎ
ﻣثل ﺨﻮک ﺸﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻥ، ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﻤﻮﺭ
ﺣﺮﻳﺺ، ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﻤﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻭﻯ ﻄﻠﺎ
ﻟﺎﻧﻪ کند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐثیف
ﻭﻃﻠﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻧﻘﺼﺎﻥ ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی اﺳﺖ،
ﻭ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﺒﺪﻭﻥ هیچ
ﭽﺎﺭه ﺍﻯ، ﭘس ﺍﺯطی
ﺠﻬﻨم ﺴﻮم
ﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﺣﺼﻮﻝ (ﻧﻔس
ﺟﺪﻳﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ)
ﺑﻨﻄﻔﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩل ﺮﻭح اﻭ
را ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻟﺬﺕ ﺷﻬﻮﺍنیر
ﺒﮕﻮﻧﻪ ﺍﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩه ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ هرﮐس
ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. که ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻳﺶ،
وچه ﺭﻫﺒﺮ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﻮﺷﻴﻄﺎنی ﺼﻔﺖ
ﺍﻭ، وچه ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻫﺎﻯ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﮐثیف ﺍﻭ.

حدیث
190- ﺍﻣﺎم
کاﻇم ااﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۱ﺹ205
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﻨﻈﺮﺍلی
ﻮﺟﻪ
ﺍﻟﻌﺎﻟِﻢ،ﺣُﺒّﺎ
ﻟﻪ ﻋﺒﺎﺩه ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ عالم ،ﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎ ﻋﺸق ﺒﻪ وی
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﺧﻮﺩ
عین ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥﺒﺎﺯ
ﺻﺮﻳﺤﺘﺮﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎم اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ عالم
ﺮﺑّﺎنی ﻮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی ﺪﺭﺳﻠﻮک
عباﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺮک
هم ﻧﻴﺴﺖ. گرچه ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺗﻤﺎم
عباراﺕ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺒﺶ
ﺳﺮﺍﺳﺮ أکار
ﺩفع ﺸﺮک اﺳﺖ. ﻭﻣثل
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮئی إﻟﻪ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ هستی ﻮ
ﺍﻟﻪ ﻫﺴتی ﻮلی إﻟﻪ
ﻭﺍقعی ﻮﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻰ، ﻭ
آﮐﺒﺮ ،ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺘﺎ
ﺍﻟﻠﻪربّ
تاأرباب
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﻮﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍلهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺗﺠﻠّ ی الهی
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ تجلّی
ﻘﺎﺋم ﻮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ،
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘل
ﻮ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻭﻇﺮﻓﻴﺖ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﮐﺎﻣل الهی ﺸﺪه
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﮕﺎه ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺷﺮﻃ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﭼﻨﺎﻥ
کن ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻧمی ﺒﻴنی
ﻮﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻯ،
ﺑﺪﺍﻥ که ﺧﺪﺍ
ﻧﺎﻇﺮ ﺗﻮ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﻋﺎ ﻭﺫﮐﺮ ﻭ
ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﻭ ﻧﺠﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻳﺎ
ﻫﺮﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩه
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺻل
ﻮﺿﻮﻯ ﻘﺒل اﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ (ﺍﺳﺒﺎغ
ﻮ ﻭﺿﻮﺡ)
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺴﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻮﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﻳﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺍﺿح
ﺸﻚّ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺒﺨﻮﺩ ﺭﺍه ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﺿﻮ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻭﻯﺴﻮﻯ)
ﻓﺎﺭسی ﻘﺪﻳم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺯﻣﮑﺘﺐ
ﻗﺪﻳم
إﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻔﺮﺯﻧﺪ الهی
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘﺒﻠ
ی ﻮ ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺪﺭﻗﻮم
ﻘﺮﻳﺶ ﻳﺎقُرّه
ﺩﺍﺭﺍﻥ اﻭم
کننده ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺎﻧﺪه ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﻟم
که ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻳکی اﺯ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق بوده ،ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی
ﺪﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ آل عبا
ﻭﺍﻫل ﺒﻴﺖ
طریقت ﻭ آل
ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﭘس ﺍﺯﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ که ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭽﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ،
ﻭﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍلهی ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍلهی
ﻮﺩﻳﺪﺍﺭﺷﺎﻥ
عباﺩﺕ ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻋﺼﺮﻣﺎ ﮐﻪ
قرﻥ ها
ﺷﻬﻮﺩﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کسی ﺠﺰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻨﻰ،
ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺨﻮبی
ﺘﺸﺮیح کرﺩه ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
هرﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻧﺪه ﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺳﺘﺶ
ﺑﺠﺴم ﻮﺭﻭح اﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،
ﻓﻘﻄ ﺪﺭ ﺭﻭح
ﺪﺭﻙ ﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻳﻥ
عالم الهی است
ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ آن
عباﺩتی ﻤﻘﺒﻮل
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻋﺎﻟم ﻔﻘﻴﻪ
ﻳﺎ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺮﻓﺎﻥ، که ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺎﻟم ﻔﻴﺰﻳک
ﻮﺷﻴمی ﻮﻏﻴﺮه ﮐﻪﻋﻠم
آﻧﻬﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺭﺯﺵ الهی
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍلهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
که ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﻯ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ. ﻋﻠم
آﻧﻬﺎ ﻭﺣتی
ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻌﻤﻞ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﻴﮑﺸﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﺠﺎ
ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧمی
رسند ﻭﻳﻘﻴنی
ﺤتی اﺯﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻧﺒﻮّﺕﺍ ﻭ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﻬﺎ
ﻓﻘﻄ ﻤﻄﺎﻟبی
ﺸﻨﻴﺪه ﺍﻧﺪ
ﻭﻧﺪﻳﺪه ﺍﻧﺪﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷکّ هم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،که ﺭﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺤقّ اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
الهی ﺮﺳﻴﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎه ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻌﻠم ﻮﻋﺎﻟم
ﻤﻌنی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻳﻥ عالم اﺳﺖ،
ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺷﺮط ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻫﻤﺎﻥ
عشق ﺒﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩل
ﺪﺍﺩﻥ ﺒﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻘﻄ عاشق اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣُﺴﻥﻨﻴّﺖ
ﺑﻤﻌﺸﻮق
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺻﺎﺩق
ﺒﻮﻋﺪه ﻫﺎﻭﭘﻴﻤﺎﻥﺨﻮﻳﺶ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻋﺸق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺍقعی
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﭘﺎکی ﺪل اﻭﺭﺍ
ﺍﻣﺎﺩه ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﻣؤثّر
وﺍقع اﻓﺘﺪ. ﻭتجلّی
الهی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ تجلّی
الهی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﻭﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍﻋﺎﻟم
ﻮﻣﻘﺪّس ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍئی
گرﺩﺩ. ﻭﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻧﺶﺣﮑم
ﺪﺳﺖﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﺸق
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻠﻪ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﻭﻣﺪﺍم
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺼﻠﺎﺕ ﻭﺍقعی
اﺳﺖ،ﮐﻪ گرچه ﺻﻠﺎﺕ
ﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺪﻭﻥ اﻳﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
و ووسیله الهی
أﺭﺯﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻳﻘﻴﻦ ﺳﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ
ﺻﻠﻪ ﻭﻧﺎﻣﻮس
ﺍلهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺎﺭسی
ﻨﺎﻣﻮس
ﻳﻮﻧﺎنی ﻘﺪﻳم
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
ﻨﺎﻣﻮس ﻭ نام
ها و ﺍﺳﺮﺍﺭﺍلهی
هماﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻟم ﻮﮐﺎﻣل
أﻭﻟﻴﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺍﻳﻥ
ﭙﻨج ﺘﻥ آل عبا
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ. گرچه
ﻧﻈﺮﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎم
ﻮﺍقعی ﻮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻭﺗﺼﺪﻳقذ
عقاﻳﺪ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ،
ﻭﺍﻟﮕﻮئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

حدیث 191 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
کاظم ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ205
بحاﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻣﺤﺎﺩثة
ﺍﻟﻌﺎﻟم علی
اﻟﻤﺰﺑلة ،ﺧﻴﺮ
ﻣﻥ ﻤﺤﺎﺩثة
اﻟﺠﺎﻫل علی
اﻟﺰﺭﺍبی ﻤﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴنی ﺒﺎﻳک
عاﻟﻢ، ﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻟﻪ ﺩﺍنی
أﻧﺠﺎم گیرﺩ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﺟﺎﻫلی هم
ﻨﺸﻴﻥ
ﻮﻫﻤﺼﺤﺒﺖ
ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺒﺎﺳﻘﻒ ﺿﺮبی
ﻨﺸﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎم
کاﻇم همیشه
ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺴﺨﺖ ﺯﻧﺪگی ﻤﻴﮑﺮﺩ،
ﻭﺍﮐثر
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﺣﺪّ ﺍﻗل
ﺰﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻏﻠﺐ
ﻣﺮﺩم ﺠﺎﻫل
ﺒﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺎﻟم
ﻮ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﺪﺭﻓﻘﺮ ﻭ
ﺭﻭﻯﺨﺎک
ﻨﺸﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺼﻮﺭ
بی عقلی آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﭼﺸم آﻧﻬﺎ ﺯﺭق
ﻮﺑﺮق
ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺗﮑﻴﻪ
ﻭﺻﺪﺍﺭﺕ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ و
ﻣﻔﺘﻴﮕﺮﻯ ﺰﺩه
ﺍﻧﺪ،
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺷﺎﻳﺪﻫم
ﺒﻨﻌﻤﺖ
ﻣﺎﺩﻯآﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. (ﻋﺎﻟﻢ)
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻣﻌﻤﻮلی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ هیچ
ﻮﻗﺖ ﻓﻘﺮ ﻭ
خاکی وﺧﺎک
ﻨﺸﻴﻥ هم
ﻨﺒﻮﺩه ،ﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻠم
ﻤﺎﺩﻯ ﺰﻧﺪگی
عالم ﺮﺍ،
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ. ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﻣﺮﺩم
ﻮﺩﻭﻟﺘﻴﺎﻥ
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﻴﺮ
ﻭﺩﺭ ﺭﻓﺎه ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣّﺎ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺑﺮﮐﺖ ﺟﻬل
ﻮﺣﻤﺎﻗﺖ
ﻣﺮﺩم ﻘﺸﺮﻯ
ﻮﻣﺘﻌﺼﺐ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﻣﺤلّ
ﺨﻤس ﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﻭﺳﻬم اﻣﺎﻡ،
ﮐﻪ ﺑﺰﻭﺭ ﻫم
گرﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍلاّ ﺗﻬﻤﺖ بی
ﺪﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ،
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﺮﺩه
ﻭﻓﻘﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮﺗﻈﺎﻫﺮﺑﺴﺎﺩگی
ﺒﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺎﺯﻇﺎﻫﺮﺍﻧﻬﺎﺑﻔﻘﺮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩه ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﻣﻔتی
ﺪﻭﻟتی
ﻮﻣﻠﺎﻯﺤﻘﻮق
ﺒﮕﻴﺮ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ، که ﺭﺳﺪ
ﺑمُلّاهاﻯ
ﺒﻘﻮل
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ( أﻫﻞ
ﺣﻔﻴس) ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ(ﺍﻫل
اﻭﻓﻴس )
ﺍﻧﮕﻠﻴسی ﻮ
ﺍﺩﺍﺭه ﺩﻭﻟتی
اﺳﺖ. چه ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻭﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺨﺎﺭﺟﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﮑم
آﻧﻬﺎ ﺑﺰﺭگ ﻮ
ﭘﺮﭼﺮبی اﺳﺖ،
ﻭﺟﻴﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﮔﺸﺎﺩ ﻭﻋﻤﻴق
اﺳﺖ. ﻭﮔﺎهی
ﺪﺍﺭﺍئی آﻧﻬﺎ
ﺍﺯ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺴﻨتی هم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻫم ﺤﺎﮐﻢ،
ﻭﻫم ﺼﺎﺣﺐ
ثروﺗﻬﺎﻯ
ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﻭ
ﮔﻴﺮﻧﺪه
ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ ﺭﺳمی
ﻮﺩﻳنی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﻋﺎﻟم
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ،ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﻔﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ، ﻭلی
غنیّ ﺪﺭ ﺑﺎﻃﻥ
ﻮﻋﺎﻗل ﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮ ﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
آﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺩﺭﻫﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺤتی
اﮔﺮﺧﺎﻧﻪ ﺍﻳﻥ
کاﻣل ﺰﺑﺎﻟﻪ
ﺩﺍنی ﺒﺎﺷﺪ،
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ عزﻟﺖ
ﺍﺯ ﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ
ﺰﺑﺎﻟﻪ ﺩﺍﻥ
ﻤﺘﻌﻔﻥ ﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﮐﺮﺩه
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺟﺎﻫل ﭽﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺣتی ﻔﻘﻴﻪ
ﻏﻴﺮﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻤﻨﺸﻴنی کند. ﻭﺍلاّ
دﻭﻟﺘﻴﺎﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻭﮐﺎخ ﻨﺸﻴﻥ
هرﮔﺰ ﺍﺩﻋﺎﻯ
علم ﻨﮑﺮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﺎﻫل
ﺒﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﺟﺎﻫل
کسی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺗﮑﺎﻣل أﺑﺪﻯ
ﺨﻮﺩ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠﻢ ﻟﺪنی
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
هستند،ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺎخ ﻨﺸﻴﻦ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﻣﺮﺩم ﺠﺎﻫل
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ. (ﺯﺭّﺍبی
) هعماﻥ
ﻄﺎﻗﻬﺎﻯ ﻀﺮبی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻘﺮﺍﺕ
ﮐﺎﺧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﺍﺩه ،
ﻭﻃﺎق ﺮﻭمی ﻴﺎ
ﺳﻘﻔﻬﺎﻯ
ﻤﺤﮑم ﻮ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﭽﻨﺪ ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﺳﺖ. گرچه ﺍﻳﻥ
کاﺧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺭﻭﺯی
ﺒﺎﻔﺮﻳﺒﻨﺪگی
هم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ (ﺯﺭ
آﺏ) ﻫﻤﺎﻥ آﺏ
ﻃﻠﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻧگ ﭙﺎﺭکه ﻫﺎ
ﻭ ﻣﺒل
ﻮﻭﺳﺎﺋل
ﺪﻳﮕﺮ ﻓﻠﺰﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﻧگ
ﻮﺷﮑل ﻄﻠﺎ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.

حدیث 192- ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤمنین
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ204
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻄﻘث ﻔﺮﻣﻮﺩه
ﺍﺳﺖ: أﻳّﻬﺎ
ﺍﻟﻨﺎس
إﻋﻠﻤﻮﺍ،
ﺍﻧّﻪ ﻟﻴس
ﺑﻌﺎﻗﻞ، ﻣﻥ
اﻧﺰﻋج فی ﻘﻮل
اﻟﺰﻭﺭ ﻓﻴﻪ،
ﻭﻟﺎ ﺑﺤﮑﻴم
ﻤﻥ ﺮضی ﺒثناء
اﻟﺠﺎﻫل علیه ،ﺍﻟﻨﺎس
ﺍﺑﻨاء ﻤﺎ
ﻳﺤﺴﻨﻮﻥ، ﻭ
ﻗﺪﺭﮐلّ ﺍﻣﺮء
ﻤﺎ ﻳﺤﺴﻦ،
ﻓﺘﮑﻠّﻤﻮﺍ فی اﻟﻌﻠﻢ
،ﺗﺒﻴّﻥ
أﻗﺪﺍﺭﮐم أﻯ ﻤﺮﺩم
ﺒﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﻗل
آﻥ ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻭﻏی
ﺒﻮﻯ ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺗﻬﻤتی ﺒﻮﻯ
ﻤﻨﺴﻮﺏ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻯ ﻨﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻭﻋﺼﺒﺎنی ﺸﻮﺩ.
ﻭﮐسی
ﻨﻴﺰﺣﮑﻴم
ﻮﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﺘﺎﻳﺶ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺪﻟﺨﻮﺵ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥها
ﻫﻤﺎﻥ هستند
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﻫﺮﮐس ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﻋﻠم
الهی ﺼﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﺪ ،ﺗﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻣﻘﺎم
ﺸﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻌﻠﻮم گرﺩﺩ. ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺠﻬﺖ
ﺍﺯﺗﻬﻤﺖﻫﺎ،ﻋﺼﺒﺎنی
ﻮﻏﻀﺐ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﻭﻯ ﺤﺴﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﻋﺎﻗل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻋﺎﻗل ﺮﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
آﺯﺍﺭ می ﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪﺟﺎﻫل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻏﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺷﻨﺪ ،ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
آﻟﺖ ﺩﺳﺖ ﻧﻔس
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه
،ﻭﻋﻘﺪه ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺎهی
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺷﻤﻦ ﭼﻴﺰﻯ
هستند،ﮐﻪﺧﻮﺩ
آﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺠﻬل ﺮﺍ ﻧﻨگ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﭼﻮﻥ عاﻗلی
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﺧﻮﺩﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩه ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﮐﺮﺩه ﺑﺒﻬﺘﺎﻥ
ﻭﺗﻬﻤﺖ
ﻭﺩﺭﻭغ کشاﻧﺪه
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻋﺎﻗل
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﻃﺮﻑ ﺭﺍ ﺑﺮﺭسی
کند ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ
ﻣﺤﺒﺖ ﺭﺍه ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺪﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺴﺐﻣﺤﺒﺖ
ﺍﻭ،ﺣتی اﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻨﮑﺮﺩ،
ﺩﻫﺎﻧﺶ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﺪه ﺑﺒﻨﺪﺩ.
ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥنیز
همگی ب ی
إﻧﺼﺎﻑ ﻭﺳﺨﺖ
ﺟﺎﻫل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤل
ﺪﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاقل
ﺮﺍ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻥ
ﺠﺎﻫل ﺘﻬﻤﺖ
ﺯﻧﻨﺪه ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻥﺒﺎﻋث
ﮐﺸﺶ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺸﺨﺺﻋﺎﻗل ﺪﺭ
ﺭﺍه ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺟﻬﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ عاقل
اﮔﺮﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩ،
ﺍﻭﻟﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﺎﻗل ﻮﮐﺎﻣل
ﻨﺸﺪه ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭثاﻧﻴﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﻤﺎﻟﺎتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﭼﻮﻥ
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗثبیت ﺍﺣﻮﺍل
ﻨﻬﺎئی ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺮﺳﻴﺪه ،
ﺑﺎﻏﻀﺐ ﻭﻋﺪم
کنترل ﻨﻔس ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻮﺍﻋﻀﺎﻯ ﺠﺴم ﺨﻮﻳﺶ،
ﺑﺎﻋث ﺑﻬم
ﺨﻮﺭﺩﻥ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻤﻐﺰﻯ ﺪﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
عاﺩﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗثبیت ﻧﺸﺪه ﺍﻳﻥ
عاقل که ﺑﻴﻤﻪ
ﻧﺸﺪه می گرﺩﺩ. ﻭﺍﻧﮕﺎه
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺳﻠﻮک ﻛﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻘﻂ ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﺻل الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﻨﺘﺮل
ﻨﻔس ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻫم غضب
ﮐﻨﺪ، ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ،
ﻏﻀﺒﻨﺎک ﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﺎهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰﻏﻀﺐ
ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟک هنوز
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ الهی
ﻮﺩﺍﺷﺘﻥ عقل
هاﻯ کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻮﺍﺣﻮﺍل ثاﺑﺖ
ﻧﺸﺪه ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺣﮑﻴم ﻮﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ الهی
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﺯﺳﺘﺎﻳﺶﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺪﻟﺨﻮﺵ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺣﮑﻴم
فقط کامل الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﺘﺎﻳﺶ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ
ﺗﻘﺪﻳﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺩل ﺨﻮشی
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﻮﺗﺸﻮﻳق اﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶﻫﺎ،
ﺩﻟﻴل ﻤﺤﺒﺖ
ﻭﮐﺸﺶ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺸﺨﺺ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﻳﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﺩﺭک آﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯﻃﺮفی ﻨﻴﺎﺯ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺑﭽﻨﻴﻥ ﻤﺤﺒتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐﺎﻣل
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻝ،
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻬم
ﻨﺰﺩﻳک ﺸﺪه ﻣﺤﺒﺖ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩل
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
آﻥ ﺸﺨﺺ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺷﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺠﺎﻫل هماﻥ
غیر ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﻘل ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻋﻘﻞ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ،
ﺍﮔﺮﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮐﺎﻣلی ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﻥ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺧﻮﺩﻯ ﻨﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻫم ﭽﻴﺰﻯ
اﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ،ﻭلی
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﮑﺮﺩ، ﻭ
ﺍﻧﮕﺎه ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺠﺎﻫل
ﻨمی ﻴﺎﻓﺖ. ﻭﻋﺎﻗل
ﺠﺰئی اﻳﺪﺍل
طلبی ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﮐﻤﺎل ﻮﺟﺴﺘﻥ
عقل کُلّی الهی
ﻤﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﺪ. ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ هرچه
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄح
کمال ﺨﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯه ﺷﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﺨﻮﺩ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺣتی
ﻔﮑﺮ ﻭﻋﻘل
ﻮﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. که ﻓﺼل
ﻨﻮعی ﺪﺍﺭﻧﺪ، وچه
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﭼﻘﺪﺭﻋملا
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣتی اﮔﺮ
ﻓﻘﻂ ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﺬﻫﻥ ﻮﺳﻮﺍﺩ
ﻭﺟمع آﻭﺭﻯ ﺒﺮخی
ﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ ﺴﻄح هم
ﺤﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺪﺭﺳﺖ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺻﺤﻴح ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻄﻔل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻌﻠﻴم و ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. (ﺗﺤﺴﻴﻦ)
ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ
ﻮﺟﺴﺘﻥ ﺬﺍﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﻮﻣﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺏ ﻭﺃﺣﺴﻥ
کرﺩﻥ ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﻤﺮﻳﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻳک کاﺭﻯ
ﻤﺎﻫﺮﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
هرچه ﺑﻠﺪﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﺍﺯﺍﻧﭽﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻮﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺒﺪﺷﻤنی ﺒﺎ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
همانﻤﺠﻬﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟک اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺍﺳﺖ که ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪد
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻮ ﺗﻔﻬﻴم
اﻭﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺘﻬﻤتی
ﻨﻤﻴﺰﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﺴﺘﺎﻳﺶ ﮐﺎﺫﺏ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﺩل ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﺟﺮﺍئی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﻨﻔس ﻭ ﺭﻭح ﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎم اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻣﻘﺎم
ﺪﺭﺩﺭﺟﻪ ﺍلهی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻋﻘﻞ ﻭﻋﻠم
اﻭ، ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی
ﭽﻘﺪﺭﺗﺤﺴﻴﻥ
ﻨﻔس
ﻭﺗﮑﺎﻣلﺴﻠﻮکی
ﻮﭼﻘﺪﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. که ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻘﺪﺭﻫﻢ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮﻋﻘلی
ﻮﺗﺮﺑﻴتی
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻂ ﺍلهی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻯ ﻘﺒلی
اﺳﺖ. ﺑﻌﺪ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥﺴﻔﺎﺭﺵﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
أﺭﺯﺵﻋﻘلی
ﻮﺣﮑﻤﺖﺍﻟﺎهی
ﻮﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺸﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍنید ،ﮐمی
ازﻋﻠم ﻮﺣﮑﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻧﻴﺪ. ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺷﻤﺎ ﭼﻴﺴﺖ. ﻫﻤﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻫم ﺠﺎﻫل
ﻮﺗﻬﻤﺖ ﺯﻧﻨﺪه
ﺧﻮﺩ ﺧﺠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍﻋﻠم
ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺮﻭئی
ﺴﺮﮐﻮﺏ ﮐﻨﻨﺪه
،ﺟﻬل ﻮﻧﺎﺩﺍنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻫیچ کس
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭﺯﺭ ﻭ
ﺯﻭﺭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺤﮑﻮم
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﺸﻮﺩ
ﺣتی اﮔﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻟﺞ ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﺭ ﺩل اﺣﺘﺮﺍم
اﻧﺴﺎﻥ عقل
ﻮﻋﺎﻟم ﻮﺣﮑﻴم
ﺒﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﺍلهی
ﺮﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. که
ﺑﺴﺎ ﺭﻭﺯﻯ
ﻮﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺠﺪﻳﺪﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﺑﻘﺼﻮﺭ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻟﺠﺎج ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺎﺩه
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺸﺪه ،ﺣتی
اﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥﺤﮑﻴم عاقلی
ﺴﺎﻟﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ
ﻭلی ﺘﺨم ﺤﮑﻤﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻥغیر
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﮐﺎﺷﺘﻪ
ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﻭ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﺮﻭحی
ﻠﺎﺯﻡ، ﻭﺑﺎ
ﮐﻤک ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﮑﻴﻤﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺮﺍه ﺧﺪﺍ
ﻭﮐﻤﺎل
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﺒﺮﺳﻨﺪ

حدیث
193- ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ206
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺩﺭ
ﺯﺑﻮﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺪه ﺍﺳﺖ: ﻘل
لأﺣﺒﺎﺭ ﺑنی
إﺳﺮﺍﺋﻴل ﻮ
ﺭُﻫﺒﺎﻧﻬﻢ،
ﺣﺎﺩثوا ﻣﻥ
اﻟﻨﺎس
ﺍﻟﺄﺗﻘﻴاء ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺩنبیّ به متخصّصین
ﺑﮕوئید، ﺑﺎ
ﻣﺮﺩمی
ﺼﺤﺒﺖﮐﻨند ﮐﻪ
ﻣﺘّقی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ أﺣﺒﺎﺭ ﺑنی
إﺳﺮﺍئیل
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻘﻮم ﻴﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭﻫﻨﮕﺎمی
ﺒﻮﺩه ، ﮐﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺒنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺪﺭﺍﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻘﺒﻮﻝﺍلهی و
شاخه ای از
ولایت که ارم
زردشت ﺒﻮﺩه ﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺗﻤﺎم
أﺩﻳﺎﻥ،
ﮐﺎﻫﻨﺎﻥ کاﺫﺏ
ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻮﺍقعی هرﺩﻳﻥ
سلوکی در گُم
ﻨﺎمی ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺍﺣﺒﺎﺭﺟمع
ﺤِﺒﺮ،
ﻣﺠﺘﻬﺪﺍﻥ
ﻭﻣﻘﺪﺳﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻫﻨﺎﻥ
ﻮﺭﺍﻫﺒﺎﻥ
ﻴﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩه . و(ﺣﺒﺮ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﺒﺮﻭﺵ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
ﺒﻮﺩه ، ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل قبل
ﻘﺒل ﻮ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯﺑﻌثت ﻋﻴسی
ﻤﺴﻴح آﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ابراهیمی و
عبرانی ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺑنی اﺳﺮﺍﺋﻴل
ﻘﻮم ﻴﻬﻮﺩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ قرآن
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث محمد
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺟﻮﺍﻧﺎنی
میباشند،ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﺍﺳﺮاء
ﻮﻋﺮﻭج ﺒﻪ
ﺍﻳل ﻮ ایلیا و
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﻭﺍقع بنی
اﺳﺮﺍﺋﻴل
هستند. ﺣتی
اﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺷند.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯﻭﻗﺎیع
گذشته
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺮﺩم ﺪﺭ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
اﺯﺍﻟﻔﺎﻇ
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ قرآن
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻧﻤﻮﺩه
ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﻫﺐ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻫﻦ، ﻳﺎ
ﮐﻮﻫﻥ ﻮ ﮐُﻬﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﺐ ﺗﺎﺭﻙ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎﻯ
ﻘﻮم ﻴﻬﻮﺩ،
ﻭﺣتی
ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
هستند. گرچه ﮐﺎﻣل
الهی ﺸﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ، ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺑﻴﻤﻪﺷﺪﻥ
اﺯ ﺟﻬﻨم ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻭﺩﻭﻥ ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭﻋﺼﺮولات
ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ کُلّی
الهی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﺎﻫﻥ
ﻮﮐﻮﻫﻴﻥ
ﻮﮐﻬﻥ ﺒﻤﻌنی
ﺴﻴّﺪ ﺷﺪه ،
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻗﺪﻳم ﻴﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ که
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻘﻮم
ﻴﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺑﺮﻫﺒﺎﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﺮک گناه
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻘﻮم ﻴﻬﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ،
ﺑﻪ ﺩﺍﻭﺩ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﭽﻮﻥ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ و
کاملان ولایت
محمدی ،ﻫﻤﻴﻥ
اﻟﻬﺎم ﻮ ﻭحی
ﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣثبت
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴم
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻪ ﺍلهی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺫﻳﻠﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺍﻣﺪه
ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ قرآن
غیرﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺮﻫﺒﺎﻧﻴﺖ
ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ آن
أﺩﻳﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭلی
آﻣﺪه ﺍﺳﺖﮐﻪ (
ﻟﺎ ﺭﻫﺒﺎنیّة
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺳﻠﺎم)
ﻮﺑﻤﻌنی اﻳﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺮک ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻘﺼﺪ ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻥ کرﺩه ﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻴﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺒﻴﻤﻪ ﺷﺪه ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺒﺠﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ،ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯﻨﺒﻮﺩه ﻭﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم ﺒﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺤﺘﻤﺎ، ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺴﺨی
بهترﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎم عمرﺩﺭﮔﻮﺷﻪ
ﻋﺰﻟﺖ ﭼﻮﻥ
ﺪﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻧﺪ،ﻭلی
ﺪﺭ ﺍﺳﻠﺎم کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺎﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭼﻮﻥ
ﻤﻌﺼﻮم اﺯ
ﮔﻨﺎه ،
ﻭﻫﺮﻧﻮع
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻟﺬﺍ ﺭﻫﺒﺎﻧﻴتی
که ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻋﺰﻟﺖ
ﻭﺑﻴﮕﻨﺎهی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻪ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺍﻭﺩ
ﺍﻣﺪه ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺨﻠق
ﺒﮕﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭل
ﺒﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺘقی
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺘقی
کسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺩﺭﺣﺎل
ﺘﻘﻮﻯ ﺒﺎﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭح
ﺪﺭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻔس أمّاره ﺑنَفسﻣﻄﻤئنّه
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع اﻳﻥ
اﻓﺮﺍﺩ ﻣﺘقی هماﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗل ﻮﻋﺎلم
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻘﺮّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺪﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮک
الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺘﻘﻴﺎﻥ
ﻘﺮّه ﺩﺍﺭﺍنی
هستند، ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭل
ﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻤﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻮحی
ﺒﺪﺍﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ اﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﺨﻄﺎﺏ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻓﺄﻥ
ﻠم ﺘﺠﺪﻭﺍ
ﻣﻨﻬم ﻤﺘﻘﻴّﺎ،
ﻓﺤﺎﺩثوا
ﺍﻟﻌﻠﻤاء ﻮ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘقی
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عالم ﺒﻴﺎﺑﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﻴﺪ،
ﺑﻌﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻮﻣﻄﻠﻌﺎﻥ اﺯ
ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺘﺪﺭﻳس
ﻋﻠم کنید . ﺗﻤﺎم
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺤﻘﻘﻴﻥ
ﺘﺼﻮّﻑ ﻭﺩﻳﻥ که
ﻋﻠﻢ ﺩﻳنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻋﺎﻣل
ﻮﻣﺘقی ﻮﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻨﺪﺭﺕ مُلّاهاﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭﺑﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻳﻥآﮔﺎﻫﺎﻥ
از ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،گرچه
ﻋﺎﻟم
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
عامل ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﻨمی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﻃﺮﻑ
ﺨﻃاب ﻭﺗﻌﻠﻴم
ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻧس
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺳﺎﻟک ﻮﻣﺘقی
ﻮﻋﺎﻣل ﺪﺭ
ﺍﻳﻨﺪه ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ عالم ﺒﻤﻌنی
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌنی عاﻟﻢ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭلی
غیرﻋﺎﻣل
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺣﺎﺿﺮ ﺑﺘﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﻧﺸﺪه ﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ عاﻟﻤﺎﻥ
همان عاﻗﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
هستند. ﻭ ﺍﻥ
ﻠم ﺘﺠﺪﻭﺍ
ﻋﺎﻟﻤﺎ
ﻓﺤﺎﺩثوﺍ
اﻟﻌﻘﻠاء ﻮﺍﮔﺮﻋﺎﻟمی
ﻮﻟﻮ ﻏﻴﺮ ﻣﺘقی
ﻧﻴﺎﻓﺘﻴﺪ، ﭘس
ﺑﻌﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻄﺮﻑ ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺸﻮﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
عاﻗﻠﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻘل ﻮﻋﻠم کُلّی
ﻭﺍلهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ
ﺳﺎﻟک هستند
ﻭﻧﻪ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺼﺎﺣﺒﺎﻥ عقل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
میبا شند،ﻭ
ﻧﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ. ﺍﻳﻥ
عدّه ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭک ﻮ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮﺷﺪﻥ اﺯ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮﻧﺘﺎیج
ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺗﻤﺎﻳل
ﻮﺍﮔﺎهی علمی
ﺑﺮﺍﻯ آﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻦ ﻋﺎﻗلی
ﺒﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﺳﻠﻮک الهی
ﻨﮑﻨﺪ، ﺍﻧﮕﺎه
ﺍﺣﻤق اﺳﺖ
ﻭﺟﺎﻫﻞ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻮﻟﺬﺕﻫﺎ ﻣﺴﺘﻬﻠﻚ
می کنند. ﻫم عقل
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎل
ﻨﻘﺼﺎﻥ اﺳﺖ،
ﻭﻫم ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی ﺮﻭحی
آﻧﻬﺎ و ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻨسخ
ﺒﺪﺗﺮﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﺩﺭﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻔﻄﺮﺗﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻓﺄﻥ
اﻟﺘُقی
ﻮﺍﻟﻌﻠم
ﻮﺍﻟﻌﻘل ثلاث
ﻣﺮﺍﺗﺐ، ﻣﺎ
ﺟﻌﻠﺖ ﻭﺍﺣﺪة
ﻣﻨﻬﻥّ فی
ﺨﻠﻘﻰ ﻭ ﺍﻧﺎ
ﺍﺭﻳﺪ ﻫﻠﺎﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻭحی
ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ (ﺗﻘﻮﻯ
ﻮﻋﻠم ﻮآﮔﺎﻫﻰ
ﻭﻋﻘﻞ) ﺳﻪ
ﻣﺮﺗﺒﻪﺍﻯ
اﺯﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
هستند ﻭﻫﺮﮔﺎه
ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪه ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﺒﺪﻫﻢ،
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫم
اﻭﺭﺍ
ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺒﺮم ﻴﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻧس ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩه ﺍﻡ. ﻭلی
اﮔﺮ ﻋﻤل
ﻨﮑﻨﻨﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻭﺣﻠق
آﻭﻳﺰﻯ ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭح
ﻮﻋﻘل ﻮﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﺯﻃﺮفی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺳﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﺮﺗﺒﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻭل
ﺘﻘﻮﻯ که ﺩﺭﺳﺎﻟک
هست ،ﻭﻳکی علم
ﻮﺍﮔﺎهی از
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻳکی عقل که ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﺭه ﺍﻭﺭﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق هستند. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺎ ﺍﺭﺯﺵﺗﺮﻭ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﻗﺒلی هستند.
ﻃﺒﻌﺎ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻫﺮﺳﻪ ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺘﻮﺟﻴﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
آﻧﮑﻪﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺑﺮُﺷﺪ
ﺟﺴم ﻮﺟﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭﺳﭙس ﺑﺎ ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ
ﻧﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﻭﻓﻬﻤﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺮﺍه ﺩﺭﺳتی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭘس
ﺍﻳﻥ ﻤﻠﺎﻣﺖ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ،
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻋﻘل
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺁﻟﻴﺴتی و
کمال طلبی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎﻫﻤﻴﺖﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ ﻧﺎﻗﺺ،
ﺩﻧﺒﺎل
اﻳﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
عاﻟﻰ، ﻭﺍﻳﺪه ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺣﻮﺍل
ﺒﻬﺘﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺑﺎﺍﺻﻠﺎح
ﻮﺗﻘﻮﺍﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک الهی
گرﺩﺩ، ﻭﺗﺤﺖ
ﺗﻌﻠﻴم ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی
ﻘﺮﺍﺭﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯطی ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﻮ
ﺍﮔﺎهی اﺯ ﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻮﺩ،
ﺑﻌﻘل کُلّی
ﻮﺍلهی
ﻮﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
کامل ولایت
ششم ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻮ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﺒﺨﻠق ﻮ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻧﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻔﻄﺮﺗﺎ،ﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪه ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣل اﺭﺍﺩﻯ
ﻤﺤﺮﻭم اﺳﺖ،گرچه
ﺩﺭ ﺳح ﺠﺴم
ﻮﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺨﻮﺩﺵ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎت ﻄبیعی
ﻮﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻮﺍلهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺳﭙس
ﺍﻳﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ایدآل ﻄﻠﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﻣﺘقی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺎﻋﺎلم ﺒﺎ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
عالم ﻮﺍﺻﻞ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺴﻪ
ﮔﺮﻭه ﺟﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺨﺎﻃﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
میباشند که چه
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.

حذیث
194 - ا ز
أمیر
المؤمنین نقل
شده (ج1 ص205 بحار)
ذکه فرموده
است : ﺳﺎعة
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻌﻠﻤاء
أﺣﺐّ الی
الله، ﻣﻥ
عبادة ﺍﻟﻒ
ﺳنة ، ﻭ
ﺍﻟﻨﻈﺮ ﺍلی
ﺍﻟﻌﺎلم أﺣﺐّ
ﺍلی الله ﻣﻥ
إﻋﺘﮑﺎﻑ ﺳنة فی
ﺒﻴﺖ ﺍﻟﺤﺮﺍم هم
نشینی ﺒﺎ
ﻋﻠﻤﺎﻯ اﻟﻬﻰ،
ﻭﻟﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻋﺖ ﺍﻧﺪکی اﺯ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺗﺮ ﻭ
ﻣﻘﺒﻮل ﺘﺮ ﺍﺯ
ﻳﻜﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎل
عباﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩتی که ﻫﻤﺮﺍه
ﺑﺎﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻰ
و توسّل ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻨﺒﺎﺷﺪ،ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﻬ ﺎﻗﻄﻌﺎ
ﻗﺸﺮﻯ وشرک
است . ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺘﻤثیلی
از ﺮﻗم ﺒﺰﺭﮒ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺩه
ﺑﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عمری ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ باید
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭ
ﻳک ﺴﺎﻋﺖ ﻧﺰﺩ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍﻟﻬ ی وتوسّل
عبادی اورا
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺤﺒﺖ
ﻭﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻮﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺯ ﺑﻨﺪه ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ از
ﻋﺎﺑﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﺑﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
الهی ﻮ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﻨﮕﺎهی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻋﺎﻟم
الهی
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﺎ ﻳﮑﺴﺎل
ﺪﺭﮐﻌﺒﻪ
ﺍﻋﺘﮑﺎﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ عبادت
ﺍﻣﺪه ﺍﺳﺖ،ﺩﻳﺪﺍﺭﺳﻨگ
ﻮ ﺍﺟﺮ ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣتی اﮔﺮ
ﻳﮑﺴﺎل اﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ ﻭلی
ﻠﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﻯ
اﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﺪﺭﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﻫﻤﺎﻥعباﺩﺕ
ﻭﺍقعی
ﺪﺭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺷﺪه ﺑﻮﺩ.
(ﺑﻴﺖ الله
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ)
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕﻣﻘﻴم
ﻤﻌﺘﮑﻒﺩﺭﺍﺣﺮﺍم
ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺨﺎﺹ حجّ
ﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
حجّ أﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺍﺣﺮﺍم
ﻮﺗﺤﺮﻳم ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻔﺴﺎنی ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﻋﺘﮑﺎﻑ مدام
در ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻋﺘﮑﺎﻑ
ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
عبادﻯ
ﺪﺭﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
اﺳﺖ، ﺗﺎ ﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖ ﺷﺨﺺ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍه ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺋم ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻋﺰﻟﺖ ﺍﻭ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺒﻮﺩه ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ
اﻋﺘﮑﺎفی اﺳﺖ
ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،ﺧﻴلی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻤنع
کرﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻬﺎ
ﺯﺍﻫﺪ ﺑﺪﻭﻥ
علم ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺮه ﺍﻯ
ﻨﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺷﮑﺎﻳﺖ
ﻫﻤﺴﺮ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻧﻬﺎ حقّ ﺨﻮﺍﻧﺪه
ﺑﻮﺩ، ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣنع
اﺯﺯُﻫﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﺟﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
همین کافی
اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺷﺮﻃ ﺪﺍﺷﺘﻦ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ، ﻭﺍﻧﺠﺎم
ﺘﻤﺎم
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺘﺎ ﺣﺼﻮل
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻮﺯﻳﺎﺭة
ﺍﻟﻌﻠﻤاء أﺣﺐّ
الی الله
ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﻣﻥ
ﺴﺒﻌﻴﻥ
ﻄﻮﺍﻓﺎ ﺣﻮل
اﻟﺒﻴﺖ،ﻭ
ﺍﻓﻀل ﻤﻥ
ﺴﺒﻌﻴﻥ ﺤجّة
ﻭﻋُﻤﺮة
ﻣﺒﺮﻭﺭة ﻣﻘﺒﻮلة
ﺩﻳﺪﺍﺭﻋﻠﻤﺎﻯ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل عبادت
ﻗﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﮑﺴﺎل
إﻋﺘﮑﺎﻑﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ ﺑﺎﺭ
ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﻫﻔﺘﺎﺭ ﺑﺎﺭحجّ
کعبه ﻭحجّ
عمره ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی
ﻤﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺍلهی
ﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
هنوز ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎه ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻓﻘﻄ ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺠﺴّم ﭙﻴﺮ
ﺩﺭﺫﻫﻥ ﻮ
ﺗﺨﻴﻞ ﺣﻀﻮﺭﺩﺍﺋم
اﻭ ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺩﻳﺪﺍﺭﺧﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﺗﺎﺯه
ﺗﺮﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. گرچه
ﻣﻄﺎلبی ﻨﻴﺰ
ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﺎﺭ ﻃﻮﺍﻑ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻬﺮﺷﮑل که ﮐسی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ حجّ
کعبه ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻣﺤﮑم
کاﺭﻯ کرده
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭحجّ
کعبه ﻫﻤﺎﻥ
ﺪﺭﻣﺎه ﺫﻯ
اﻟﺤﺠﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻧﻴﺎ،
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻮﻟﻮی ک ﺒﺎﺭ
ﺩﺭﻃﻮل عمر ﺍﺯ
ﺍﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﺟﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ(حجّ ﻮﺍقعی
و أﮐﺒﺮ) ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺗﻘﻮﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﺤجّ الهی
ﻤﻴﺴّﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﺣﺞّ
ﻋﻤﺮه ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﻗﺖﺳﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺟﻮبی هم
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
هفت ﮔﺎﻧﻪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﭙس
ﺍﺯﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮح
أﺣﻮﺍل ﻮﮐﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ حجّ
عمره ﻭﻋﻤﺮﺍﻥ
کننده ﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هماﻥ ﺤجّ
أﮐﺒﺮ ﻭحقّ
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. (ﻣﺒﺮﻭﺭ) حجّ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭلی
ﺒﻤﻌنی ﺴﻠﻮکی
ﺤﺠّﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (ﺑﺮّ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ) ﻭﺷﻬﻮﺩ
قائم ﺑﺴﺎﻟک
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥﺤجّ
أﮐﺒﺮ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﺒﺮﻭﺭ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺗﻌﺎﺭفی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه
ﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﭙﻴﺮﺳﻮﮊه حجّ عمره
ﻭﻗﺎﺋم ﺴﻮﮊه حجّ
أﮐﺒﺮ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ (ﻗﺒﺎﻟﻪ)
ﻭﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍلهی
ﻨﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ حجّ
ﻮﻫیچ کاﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺪﺭ ﺭﺍه
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻣﻘﺒﻮل الهیر
ﻨﻴﺴﺖ. ﻮ ﺭفع
الله ﻟﻪ
ﺳﺒﻌﻴﻥ ﺪﺭجة ،ﻭﺍﻧﺰل
علیه ﺍﻟﺮﺣمة ،
ﻭﺷﻬﺪﺕ ﻟﻪ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ،ﺍﻥ
ﺍﻟﺠنّة ﻭﺟﺒﺖ
ﻟﻪ ﭼﻨﻴﻥ هم
ﻨﺸﻴنی ﺒﺎ
ﻋﺎﻟم اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ حجّ
ﻭﻃﻮﺍﻑﻋﻤلی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻣﻘﺎم روحی ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺯ
ﺍﻏﺎﺯ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﻬﻔﺖ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺍلهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺫﮐﺮ
رقم ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯﺒﻴﺎﻥ کثرﺕ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮل ﻘﺪﻳم
ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ. (ﺩﺭﺟﻪ)
ﭘﻠﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺪﻭﻥعبورﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯأﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨج ﺘﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ،ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ عقلی
رﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﭼﻨﻴﻥ
ﺪﻳﺪﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪه
ﻋﺎﻟم الهی
رﺣﻤﺖ ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﮐﺸﺶ
ﺳﺎﻟک ﻮﺗﻮﻓﻴق
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺭﺧﻠﺎل ﺴﻠﻮک
ﻮﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﻏﻔﺮﺍﻥ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻓﻮﺭﻯ اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺭﺣﻤﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻋﻘل کُلّی
ﻘﺎﺋم ﻮﻋﻠم لَدُنّی
اﻟﻬﻰﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﻧﻬ ﺎﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم ﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺋک گواه ﻭﺟﻮﺏ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻧﻪﻓﻘﻄ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻨﺰﺪﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻨﻴﺎﺯﻯ هم
ﺒﮕﻮﺍهی
آﻧﻬﺎﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭﻭﻋﺪه ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺗﻌﻬﺪ
ﺩﺍﺩﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯﻮﺍﺻل
ﺒﻘﺎﺋم ﻮ
ﺗﺤﺮﻳم ﺠﻬﻨم
ﻤﻨﺼﺮﻑ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋک
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻮﺍهی
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻭﻣﻘﺎم
ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎم ﻤﻠﺎﺋک
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻳکی ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪﺟﻤﻌﺎ
ﻫﻔﺖﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍتی
ﻤﻠﮑﻮتیر
ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪه ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯآﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﻮﺍه ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣل
هرﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺒﻌﺪ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪه ﺍلهی
ﻮﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺠنّه
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯﺟﻬﻨﻢ،
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
ﺸﺮﻯ ﻮﺣﻴﻮنی
هستند،ﻭﻣُﺠﺮم
کارمائی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺳﺎﻟکی ﺒﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻮضیح ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﺪﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﮐﻪ که ﺷﻬﻮﺩ وچه
ﻣﻘﺎم الهی
ﺪﺍﺭﺩ. وچه ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﻭه ﺳﻮم
اﺯ ﻣﻠﺎﺋک کاملان
الهی زنده
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
همان ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻮ ﻣﺮﺍﺣل
ﺴﻠﻮک
ﻮﺗﺠﺎﺭﺏ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥگوﺍهی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮﺍقعی
الهی ﺴﺎﻟﻚ،
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩه ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻳﭽﻪ ﻧﻔس أمّاره
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﻣﺴﻴﺤﻬﺎﻯ
ﺪﺟّﺎل ﻮﮐﺎﺫﺏ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻳﺪﺍﺭﻋﺎﻟم
ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ او
ﻭﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﺯﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥأﻫل
ﺘﺴﻨﻦ، ﻭﺣتی مُلّاها
ﻭ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺘشیع که ﻣﺪعی
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﻥ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻣﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمد ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎﺑﺠﺎﻯ
علکای الهی
ﻮﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻘﺎﺋﻢ، ﻣﺮﺩم
ﺒﻨﺰﺩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﻋﻠﻢ
ﻓﻘﻪ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺳﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﻮﺵ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.

حدیث
195 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 206
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ
اﺯﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺴﺠﺪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺷﺪ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﮔﺮﻭه ﺩﺭﺩﻭﻃﺮﻑ
ﻣﺴﺠﺪ دﻭﺭﻫم
ﺠمع ﺸﺪه ﺍﻧﺪ. ﻳکی
ﻤﺠﻠس ﻓﻘﻪ
ﺩﺍﻳر ﮐﺮﺩه ﻭﻳکی
ﻤﺠﻠس ﺩﻋﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎﺋ
ی ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ: کلا
ﺍﻟﻤﺠﻠﺴﻴﻥ الی
ﺨﻴﺮ، ﺍﻣﺎ
ﻫؤلاء
ﻔﻴﺪﻋﻮﻥ
اﻟﻠﻪ، ﻭ ﺍﻣﺎ
ﻫؤلاء
ٴﻔﻴﻌﻠﻤﻮﻥ ﻮ
ﻳﻔﻘّﻬﻮﻥاﻟﺠﺎﻫﻞ،
ﻫؤلاء أﻓﻀﻞ،
ﺑﺎﻟﺘﻌﻠﻴم
اﺭﺳﻠﺖ، ثُمّ
ﻘﻌﺪ ﻣﻌﻬم ﻫﺮ ﺩﻭﮔﺮﻭه ﺭﺍه
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
گرﻭه ﻓﻘﻄ ﺪﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﮔﺮﻭه ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﺎﻣﻮﺯﺩ
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺠﺎﻫل
ﻨﻤﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺨﺒﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠم ﻨﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ مُلّاها
ﻭﻓﻘﻬﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟک
ﻮﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ،ﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺟﻠﺴﻪﻋﻠمی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻋﻠم
ﻔﻘﻪ ﮐﺬﺍئی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻔﻘّﻪ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻮﮐﺴﺐ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﺯ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ گرچه ﺍﻣﻮﺭ
ﻓقهی ﺤﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم هم ﺪﺭ
ﺿﻤﻥ
ﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﻭه ﺍﻭل
ﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮔﺮﻭه ﺩﻭم
ﺮﺍ ﺟﻠﺴﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺘﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﺍﺩه
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟک
ﻔﻬﻤﻴﺪه ﺍﺯﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮ ﺣﮑﻤﺖ ﻫﺎﻯ الهی
ﻮﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻤل
ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻬﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﺸﺴﺘﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎ
ﺍﻳﻥ گرﻭه ﺑﺮﺍﻯ
آﻣﻮﺯﺵ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﺤﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم ﻨﺒﻮﺩه
، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺒﺮﺭسی
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭ
آﺭﺍﻯ عرﻓﺎنی
ﻮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﻟﺎﺯم ﺸﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﮐﻤک
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻔﻘّﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻌﻘل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻌﻘل
ﺒﺮﺗﺮﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﮐﺪﺍم عقل
ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻥ گرﻭه ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻫﻨﺪه ﺍﻓﻀل
ﻮﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﺎ
ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻥ
هم ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم آﻣﺪه ﺍﻡ،
ﻭﺳﭙس ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ اﺭﺳﺎﻝ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠق ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺻلی ﺤﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺩﺳﺖﮔﻴﺮﻯ
آﻧﻬﺎ
ﺑﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﺠﻠس
ﻋﻠمی ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺒﺤث
ﻋﻠمی هم
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻳکی ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﻌﻠﻴم ﺒﺪﻫﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻨﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻫم
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﮑﺮﺩه
ﺍﻧﺪ، ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍلهی
ﭽﻮﻥ
ﻤﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ،ﻣﺠﻠس
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭه ﻣﻴﮑﺮﺩه
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣّﺎ ﺩﻋﺎ
ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﮐﺎﺭﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﮑﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺍﻧﺪ
ﻭﻃﺒق ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﺪﺍم
ﺒﺎ ﺩﻋﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﻭﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﺤﻠﻘﻪ ﺯﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻋﺎ
ﻣﺸﻐﻮل کنند،ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻤﺎم
اﻭﻗﺎﺗﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻋﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ . ﻗﻌﻮﺩ
ﻭﺟﻠﻮس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮل
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻔﻘّﻪ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪه ﺍﺳﺖ. ﻭﺣتی
ﺸﺮﻁ ﺷﻬﻮﺩ
مرتضوی ﻋﻠﻮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﭽﻨﻴﻥ
ﻔقیهی اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺳﻌﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺩ ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺘﺤﻠﻴﻪﻋﻘلی اﺯ
ﭘﻴﺮ، ﮐﻪ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺻﻔﺎتی اﺯ
ﭘﻴﺮﺍﺳﺖ،
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮمرتضوی
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. گرچه حقّ
اﻭﺩﺭﻫﻨﮕﺎم
ﻤﺮگ ﻤﺤﻔﻮﻇ
اﺳﺖ،ﻭ ﺍلاّ
ﻓﻘﻄ ﺒﺮﺍﻯ
ﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻤﺎﻣﻮﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
هستندﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌلی
ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭﻓﻀل عقلی
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ (ﺗﻔﻘﻪ)
ﺷﺎﻧﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻋﺎﮐﻨﻨﺪه ﺍﮔﺮﻣﺘﻔﻘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯﻣﺘﻔﻘﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻋﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻫﻨﺪه ﺩﺭﻣﺠﺎﻟس
ﻋﻠﻤم اﻟﻬﻰ،
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق بوده
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻏﻴﺮﻋﺮﻓﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ.

حدبث 196- ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ 205
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺍﺫﺍ
ﻣﺮﺭﺗم فی
ﺮﻳﺎﺽ ﺍﻟﺠنّة
ﻓﺄﺭﺗﻌﻮﺍ
ﻫﺮﮔﺎه ﮔﺬﺭ
ﺷﻤﺎ
ﺑﮕﻠﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸتی اﻓﺘﺎﺩ،
ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. (ﺭَﺗﻊ)
ﭼﺮﻳﺪﻥ
ﺪﺭﻣﺮتع اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺴﺎﺩگی
ﺒﺎﻳﺪ به
ﺴﻴﺮﺍبی ﺨﻮﺩ،
ﺩﺭ
ﮔﻠﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﻮ ﺍلهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯید. ﺍﻳﻦ
ﮔﻠﺴﺘﺎﻧﻬﺎ،
ﻣﺠﻠس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮ ﻫﻨﮕﺎم
ﺘﻌﻠﻴم اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺑﻬﺮه ﮔﻴﺮﻯ
اﺯ ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺳﭙس
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮔﻠﺴﺘﺎﻧﻬﺎی
ﺑﻬﺸتی
کدﺍﻣﻨﺪ؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺎسخ
ﺪﺍﺩ: ﺤَﻠق
اﻟﺬﮐﺮ، ﻓﺄﻥ لله
ﺳﻴﺎﺭﺍﺕ ﻣﻥ
اﻟﻤﻠﺎﺋکة ،
ﻳﻈﻠﻮﻥ ﺤﻠق اﻟﺬﮐﺮ،
ﻓﺄﺫﺍ ﺍﺗﻮﺍعلیّه
ﺤفوّﺍ ﺑﻬم ﺤﻠﻘﻪ
ﺫﮐﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﺒﻬﺸتی
اﺳﺖ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی
ﺴﻴّﺎﺭ ﻭ
ﺩﺍﺋم ﺪﺭﺣﺮﮐﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺤﻠﻘﻪﻫﺎﻯ
ﺬﮐﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻳﻪ ﺣﻤﺎﻳتی
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ،
ﻭﭼﻮﻥ ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻳﻥ
ﺸﺮﮐﺖﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺪﺭﺣﻠﻘﻪ ﺫﮐﺮ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺣﻠﻘﻪ ﺫﮐﺮ
ﻣﺠﺎﻟسی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌی اﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺍﺟﺪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮﺭﺍه ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭلی
ﺤﻠﻘﻪ ﺫﮐﺮ
ﺑﺎﺯﻣﻌنی ﻤﺤﻴﻄ
ﻮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ( ﺫﮐﺮ)
ﺍﺳم ﺠﺰئی
ﺒﺮﮐلّ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﻃﻠﺎق
ﺸﺪه ﺍﺳﺖ. ﻣﺠﺎﻟس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﭽﻪ ﺩﺭ ﺳﺨﻥ
ﺮﺍﻧﻰ ﻋﻤﻮمی ﻮکه
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم
اﻧﻔﺮﺍﺩﻯ ﻮکه ﻣﺠﺎﻟس
ﺫﮐﺮ ﻭﺳﻤﺎع ﻮ
ﺗﻮﺍﺟﺪ، وچه ﺑﻬﺮ
ﺷﮑل ﺪﻳﮕﺮﻯ که
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﮑ ی اﺯ
ﮔﻠﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸتی ﺪﺭ
ﺭﻭﻯ ﺰﻣﻴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﻴکی ﻤﺠﺎﻟس
ﻋﻠمی ﻮ ﻋﻘلی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺼﺤﺒﺖ ﻋﻤﻮمی
ﻮ ﻳﺎ ﺗﻌﻠﻴم
ﺨﺼﻮصی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
عقل کُلّی ،ﺩﺭ
ﻣﻌﻴّﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺯ ﻋﻘل کُلّی
الهی اﺳﺖ. ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺴﻴﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻠﺎﺋک
ﻤﻠﮑﻮتی هستند.
ﻭﺣﺎﻣل
ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
اﻣﻮﺭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ إﺩﺭﺍکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻠﺴﻪ
ﺗﻌﻠﻴم
کاﻣﻠﺎﻥ ﺒﮑﻤک
ﻤﻌﻠم
ﺪﺭﮔﻔﺘﻦ ﻭ
ﺷﻨﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭک
ﻛﺮﺩﻥ اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭک ﻤﻄﻠﺐ
ﻭﮐﻤک ﺪﺭ
ﺗﺼﻮّﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳق آﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
اﻧﺴﺎﻥ
اﺯﻣﻄﻠبی
ﺒﮕﻔﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫل ﻤﻨﻄﻖ،
ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳق
اﻟﺰﺍم ﻤﻨﻄقی
ﻮ ﺗﺼﺪﻳق ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪه ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ گرچه
ﺣﻘﺎﻳق ﻨﻴﺮﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟ ی
ﻔﻘﻄ کشش
ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺳﻤﭙﺎتی
ﺸﻨﻮﻧﺪه ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﺎﻟبی ﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ. (ﺣﻔﺎﻭﺕ)
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺍئی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰﺑﻤﻌنی
أﻃﺮﺍﻑ ﮐسی
ﻨﺸﺴﺘﻦ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﻨﻔﻮﺫ ﻋﻘلی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﻬﺎﺩﺭﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ
ﻣﺠﻠسی قشری ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻋﻠﻤﺎ،
ﺍﻳﻥﻤﺠﺎﻟس
ﻭﺣﻠﻘﻪﻫﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﺤﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍم
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ مُلّاها
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺠﺎﻟس ﻋﻤلی
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ، گرچه
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺮ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم هر
ﺷﺨﺺﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺑﻮﻯ
ﺘﺬﮐﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺮﺍم عمومی
ﺒﺮﺍﻯ همهئ
اﺳﺖ، ﻭﺣﺮﺍم
إﺧﺘﺼﺎصی ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩه ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﻔس
ﻭ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻔﮑﺮ ﻭ ﺫﻫﻥ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.

حدیث
197 - ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ(ﺝ۱ﺹ205
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻄﻮبی ﻠﻤﻥ
ﺸﻐﻠﻪ ﻋﻴﺒﻪ
ﻋﻥ عیوﺏ ﻏﻴﺮه ،
ﻭ ﺍﻧﻔق ﻤﺎ
ﺍﮐﺘﺴﺐ فی غیر
ﻣﻌصیة ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل کسی که ﺗﻮﺟﻬﺶ
ﺑﻪ ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﺸﻐﻮل اﺳﺖ،
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎه ﮐﺴﺐﮐﺮﺩه
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻧﺮﺍ
ﺍﻧﻔﺎق ﻮﻫﺰﻳﻨﻪ
ﮐﻨﺪ. ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺟﺴﺘﻥ ﺮﻭشی اﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯﺘﮑﺎﻣل
ﻴﺎﻓﺘﻦ. ﻋﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
گرﻓﺘﻥ ﻤﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯﻋﻴﺐ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺪﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻋﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯﺩﻳﺪﻋﻴﺐ
ﻭﻧﻔس ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎ ه ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی کرﺩه
ﺍﻳﻢ. ﺑﺎﺗﮑﺎﻣل
ﺠﺴﺘﻥ
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﻳﺶ، ﺗﺎ
ﺣﺼﻮل کمال
الهی ﻮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﮐﺴﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﺮﺭسی أﺣﻮﺍل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﻬم
ﺤقی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﺸﺎﺭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ
ﻭﺍﺯﺍﺩﻯ ﻮ
ﺍﺩﺭﺍک آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪه ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ که ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨند ﻳﺎ
ﻧﮑنند ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺪﺭ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﺩﺭﺍﻣﺪ ﺣﻠﺎل
که ﻃﺒﻌﺎ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺣﺮﺍم
اﺳﺖ ﻓﮑﺮ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎنی
که ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﮐﻨﺪ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺤﺮﺍم
ﻨﻤﻴﺰﻧﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺠمع آﻭﺭﻯ ﻤﺎل
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﮐﺴﺐ ﺷﺪه ﻭﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻣﺪه ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻮل ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟ
ی ﺪﺭ ﻋﻘل
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺴم ﻮ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﭽﻴﺰﻯ که ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻔﺎق ﺸﻮﺩ،
ﻧﻔس أمّاره ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻨﻔ ی آﻧﺮﺍ خُنثی
،ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣ ثبت ﺍﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍه ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣل
هزﻳﻨﻪ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹﻧﻔق
ﺴﺎﺯﻯ ﻮﺗﻮﻧل
کندﻥ ﺪﺭﻭﻥ
ﻨﻔس ﮐﻨﺪ،
ﻭﺑﺎ ﮐﺸﺘﻥ
ﻨﻔس
ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺣﻮﺍل ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺭﺣم
أﻫل اﻟﻀﻌﻒ
ﻭﺍﻟﻤﺴﮑنة ،
ﻭﺧﺎﻟﻄ أﻫل
اﻟﻔﻘﻪ ﻭ
ﺍﻟﺤﮑمة
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣم ﺒﻪ ﺍﻥ کسانی
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻀﻌﻒﻭﻓﻘﺮ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ أﻫل
ﻔﻘﻪ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ ﺍلهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﻘﻴﺮﺍﻥ ﻴﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
بی ﭙﻮل ﻮﺩﺍﺭﺍئی
هستند ،ﮐﻪ
ﻓﻘﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
کفر ﺍﺳﺖ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی . ﻮﻟﺬﺍﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻧﺒﺎل ﻤﺎل
ﻮﺭفع ﻔﻘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺗﺮک أﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﻓﻘﺮ
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ (ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ) ﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩه
ﻭﺩﻧﻴ ﺎﻭهرچه ﺩﻧﻴﻮﻯ
اﺳﺖ،ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮع ﻔﻘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻓﺨﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫم
ﺒﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻥ
ﻔﻘﺮﻯ اﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻫل
ﻔﻘﻪ مُلّاها
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎذ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
أﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻤﻨﺸﻴنی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻪ
ﻓﻘﻴﻪ و پگیه
پگاهی ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﻘﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﺍلهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻓﻘﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
الهی
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺮ
ﻣﺮبِّی
ﻮﻣُﺮﺷﺪ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﻘﻪ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻋﻘل کُلّی الهی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ اﺳﺖ. ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺣﻤﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﮐﺸﺶ
ﺳﻠﻮکی
ﻄﺎﻟﺐﻋﻠم
اﻟﻬﻰ، ﻭﺳﭙس
ﻗﺪﺭﺕ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺣﻔﻈ
ﭙﻴﻤﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﻧﻴﺰ ﺭحمت ﺍلهی
ﺪﺭﻏﻔﺮﺍﻥ اﻭ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭﻗﺒﻮل
أﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﻮﺳﻠﻮکی
اﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﻮﻋﻠمی
ﻮﺍﻟﻬﺎمی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺮﺣم ﺪﺭﺟﻤﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻋﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻋﺪه ﻣؤکّد
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.

حدیث
198 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺒﺎﻗﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ206
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﺗﺬﺍﮐﺮ
ﺍﻟﻌﻠم ﺪﺭﺍسة ،ﻭ
ﺍﻟﺪﺭﺍسة
ﺻﻠﺎﺕ ﺣَﺴَنة
ﻣﺬﺍﮐﺮه ﻋﻠم
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﺤﺼﻴل ﻭﺩﺭس ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺗﺤﺼﻴل
ﻤﺘﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﭼﻴﺰ ﺧﻮبی اﺳﺖ.
ﻣﺬﺍﮐﺮه ﻋﻠم
ﺒﺎ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
الهی اﺯﻃﺮﻑ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭس ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﺭ ﺫﻫﻥﺴﺎﻟک
ثاﺑﺖ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻫم ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺎ
ﻫم ﻤﺴﺎﺋل ﺮﺍ
ﻣﺠﺪﺩا ﺑﺮﺭسی
ﻮ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﺬﮐﺮ ﻭﺧﺎﻃﺮه
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻫم
ﻴﺎﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺴﺎﻟک اﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋﻠمی
ﭙﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺪﺭﻳس
ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭس ﺗﺤﻘﻴق
علمی ﻮ ﺗﻔﮑﺮ
ﺫﻫﻨ ی ﺪﺭ
ﻣﺴﺎﺋل
ﻤﻄﺮﻭﺣﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭس ﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺗﺬﮐﺮ ﻋﻠمی کسبی
اﺳﺖ، ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﻋﻠم ﺮﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل کسب ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﻣﺬﺍﮐﺮه ﻋﻠمی
اﺯﺍﺩﻯ ﻔﮑﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﻮﻧﺪه
ﺑﺎقی اﺳﺖ، ﻭلی
ﺪﺭ ﺗﻌﻠﻴم
ﭙﻴﺮﺟﺎﻯ ﺒﺤث
ﻴﺴﺖ، وچه ﺑﺴﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭهرچه ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻭﻥ
اﺳﺘﺪلال
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺑﭙﺬﻳﺮﺩ،
ﮐﺸﺶ ﻣﻌﻠم
ﺒﺸﺎﮔﺮﺩ ﻫﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﺩﻟﻴل ﻤﺤﺒﺖ
ﺳﺎﻟک ﻮﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﺑﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺪﺭﻳس ﻭ ﮐﺴﺐﻋﻠم
ﻮﻣﺬﺍﮐﺮه ﺩﺭس
ﺧﻮﺩ (ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ) ﺧﻮبی
اﺳﺖ. ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ،ﻭنیز
ﺍﺗﺼﺎل
ﻮﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺍﺯﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭسی که ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ، ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﻯ
ﭙﻴﺮ ﺑﻬﻤﺮﺍه ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺣَﺴَﻨﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺗﺤﺴﻴﻥ
ﺪﻫﻨﺪه ﺭﻭح
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺗﻌﻠﻴم ﭙﻴﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺗﺤﺴﻴﻥ کننده ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
گرﺩﺩ.

حدیث 199
- ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻣؤمنین
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ205
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺤﮑﻴﻢ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﭼﻨﻴﻥﭙﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﺩه ﺍﺳﺖ: أﻯ ﺒُﻨﻰّ،
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻌﻠﻤاء ﻮ
ﺟﺎﻟﺴﻬﻢ، ﻭ
ﺯﺭﻫم فی
ﺒﻴﻮﺗﻬﻢ،
ﻟﻌلّک أﻥ
ﺘﺸﺒﻬﻬم
ﻓﺘﮑﻮﻥ ﻤﻨﻬم اﻯ ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺑﺎ ﻋﻠﻤﺎ
ﻫﻤﻨﺸﻴنی کن،
ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﻧﻤﺎ. ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍنی ﻤثل
آﻧﻬﺎ ﺷﻮﻯ
ﻮﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﮔﺮﺩﻯ. (ﺑُﻨﻰّ)
ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪم
ﻭﺟﻮﺍﻥ
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﺩﺭ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﺳﻠﻮک الهی ﺨﻮﺩ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻴﺎﻓﺘﻦ، ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،
ﻭﻣﺎﻣﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻔﻘﻪ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ،
که ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻠﻤﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯﺪﻳﮕﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﻠﻴم ﻔﻘﻬﺎی
مذهبی قشری
ﺍﻧﺤﺮﺍفی اﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩه ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻌﻠﻴم
ﺨﻠق ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻮﺑﻘﺼﺪ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
ﻮ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻌﻠﻴم کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻋﻤلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺍلهیرﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻨﺸﻴنی
آﻧﻬﺎ
ﻭﻣﺠﺎﻟﺴﺖ،
ﺩﺭ ﻭﺍقع
ﻨﺼﻴﺤﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺴﺘﻥ
ﭙﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
ﺒﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
گرچه ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
آﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﻧﺪ،
ﺧﻴلی ﺰﻭﺩ ﺭﺍه
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﻭﺟﺴﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﻳﺪﺍﺭﻋﻠﻤﺎ
ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺯل
آﻧﻬﺎ، ﺑﻤﻌنی
ﺤﺮﮐﺖ
ﺍﺯﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﺩﻭﺭه
ﮔﺮﺩﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
اﺯﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻃﻠﺐ ﻭﺗﻤﻨﺎﻯ
علم ﻮﺍﮔﺎهی
ﺮﺍه ﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺍﺯﻣﻌﻠم
ﻮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ. ﺑﻴﺖ
ﻭﻣﻨﺰل
عاﻟﻤﺎﻥ همان
ﺨﺎﻧﻘﺎه ﻭﻣﻨﺰﻟﮕﺎه
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﺠﺪﻯ الهی
اﺳﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻭ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨک
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺧﺮﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ﻭﻣﻨﺰل
کرﺩه ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﺖ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴفی
ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﺪﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨج
تن آل عبا
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺍﺯ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﺍﻭ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺳﻴّﺪ
ﻭﺍﻗﺎ
ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻮﮐﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ آل
ﻤﺤﻤﺪﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺎﺭﺕ
آﻧﺎﻥ، ﻓﻘﻄ
ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺯﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎه ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺪﺍم ﺪﺭ ﺩل
ﺨﻮﺩ تخیّل
ﻮﺗﺼﻮﺭ
ﺭﻭﻯﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک ﻮﺩﺭﺗﻤﺎم
ﻤﺪﺕ ﺍﻳﺎم
ﺴﻠﻮک ﺪﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
اﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. گرچه ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﺍﺭﺍﻯ آثاﺭ
ﻣثبت
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﻭ
ﺣﺎﺿﺮﺑﻮﺩﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥالهی،
ﻭﭘﻴﺮﻭﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ
ﻭﻣﺨﺘﻠﻂ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ کمک ﻤﻬمی ﺪﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺖ. ﻃﺮﺩ
ﺻﻔتی اﺯ ﺩل
ﻮﻓﮑﺮ ﺷﺨﺺ،
ﺑﺪﻭﻥ آﻣﺎﺩه ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻔﺖ ﻧﻴکی ﺒﺠﺎﻯ
آﻥ ﻤﻴﺴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎق اﻟﻬب
ﺒﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺍﺧﻠﺎق الهی
ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ. ﻭﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ. ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻫﺮﻗﻮم
ﺸﺒﺎﻫتی ﻴﺎﻓﺖ،
ﺍﺯ ﺍﻧﺎﻥ
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺪﻭﭼﺎﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎم ﻘﻬﻘﺮﺍئی
آﻧﻬﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.

حدیث
200 - از
امام صادق نقل
شده (ج 1ص 206 بحار) که
فرموده است : اﻟﻌﺎﻣل
علی غیر
ﺑﺼﻴﺮة ،ﮐﺎﻟﺴﺎﺋﺮعلیّ
غیر ﺍﻟﻄﺮﻳﻖ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺰﻳﺪه ﺳﺮعة
ﺍﻟﺴﻴﺮ ﺍلاّ
ﺍﻟﺒﻌﺪ ﻋﻤل
کننده ﺒﺪﻭﻥ
ﺒﺼﻴﺮﺕ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍه
ﻧﺎ ﺩﺭﺳتیر
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ هرچه
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ، ﺩﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻫﺮ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪه ﺍﻯ،
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﺪﻑ ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻄﺎ
ﻭﻳا ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺑﺮﻭﺩ،
ﻭﻣﺴﺘقیم
ﺒﺴﻤﺖ ﻫﺪﻑ
ﻧﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ،
ﻃﺒﻌﺎ هرچه ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﺵ ﺍﺯ ﻣﻘﺼﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺣﺪیث
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﻧﺨﺴﺖ ﺩﺭﺑﺎﺭه
ﺍﻟﻓاﻈ ﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ، ﻋﺎﻣل
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ هرﻋﻤل
کننده ﺍﺳﺖ،
ﺑﻠﮑﻪﻋﻤل
عباﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻣﺎم
ﻨﻴﺰ ﻧﻪﻣﻌﻠم
ﻔﻥّ ﻮﺣﺮﻓﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻌﻠم اﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺎم کارﺵ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻣﺮﺩم
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻣﻘﺼﺪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﻣل
ﺪﺭﺣﺪﻳث ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪه ﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﻭﻋﻤل ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﺍﻣﺎم اُمّی
ﻮ ﭘﻴﺮ ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪه ﺍﺳﺖ. ﺣﺎل
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ عاﺑﺪ
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
ﺒﺼﻴﺮﺕ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻠم
ﻮﻋﻘل ﻮﺑﻴﻨﺎئی
ﭽﺸم
ﻮﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
اﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺼﻴﺮﺕ،
ﺑﻤﻌنی ﺪﺍﺷﺘﻥ
علم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﻋﺎﻟم
ﺴﻠﻮک ﺪﻫﻨﺪه ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍئی
هست
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺼﺎﺩق ﺒﻮﺩه ،
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
اوﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩق
هستند. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ علم
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
کار ﻭﻫﺪﻑ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍه ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ
ﻭﺍلاّ ﮐﺎﻣل ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤثاﻝ،
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯاند. مُلّاهاﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﭽﻪ ﺷیعی
ﻮکه ﺳُﻨّﻰ،
ﺍﮔﺮﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻣل ﻮﺳﺎﻟک
ﺒﺮﻭﺵ ﺤﻤﺪﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ،ﻫیچ
اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺩﻳﻥ
اﻭﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
گرچه ﻣﻄﺎﻟبی ﺘﺎﺭﻳﺨی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺭﺑﺎﺭه ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﺳﻠﺎم
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺭﺍ ﻣﻌﻠم عالم
ﺒﻌﻠم ﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺍﻳﻥ
ﻔﻘﻂ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﻮﺩه ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻋﻤل کرﺩه ،
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ ﻭ
ﺻﺪق ﺤﻘﺎﻳق
هدﻓﻬﺎﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺭﻭﺵ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اوﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻥ
هرﺮﻣﺴﺎﻓﺮ، ﻳکی
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨصی
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻥ
ﺮﺍه ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩه ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﻭﺑﺎﺭ ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﻔﺮﻯ ﺒﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک همیشه ﻧﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﺭﺍه ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻋﻠﺎﺋم ﺼﺪق
آﻥ اﺳﺖ. ﻭ یک
کاﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﮐﻪ
ﺟﺰذ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺩﻟﻴل ﺴﺎﻟکی ﺒﻮﺩﻥ
ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﺒﺴﻔﺮﺳﻠﻮکی
ﺒﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫم
علم ﭙﻴﺮﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﺪ
ﻭﻋﻤل ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰﺑﻤﻌنی
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭﺗﻤﺎم
ﺰﻣﺎﻥﺴﻔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑسوی ﺨﺪﺍ،
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍﺩﻟﻴل
همرﺍه ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻴﺎﻓﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺩﻟﻴل ﺮﺍه ﺳﺎلک
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺍﺣل
هفتﮔﺎﻧﻪ ﻌﺪﻯ
هستند. ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺍﺯ ﺑﺼﺮ
ﻭﺩﻳﺪﻥ ﭽﺸم
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎ ﭼﺸم
ﺪل ﻮﻋﻘل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻭﺭﻯ
ﺒﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺪﺭﺑﺎﺭه
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍه ﺳﻔﺮ،
ﻭﻋﻠﺎﺋم
ﺪﺭﻣﻴﺎﻥ ﺮﺍه ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
همیشه ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍه ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﮐﺎﻣل ﻨﻴﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭگفته
ﻫﺎ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻧﺼﺎیح ﭙﻴﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻫم
أﺣﮑﺎم ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ أﻧﺠﺎم
آﻥ ﺪﺭ ﺩﻭﺭه ﺳﻔﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﺒﺼﻴﺮﺕ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﺭﻋﻤل عباﺩﻯ
ﺸﺨﺺﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﻌنی ﺮﺳﻤﺎ
ﺳﺎﻟک الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺒﻮﺩه ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ، ﺭه ﺭﻭﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍه
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، و
مستقیم قائم
رسان نیست . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﺮﺍبی ﺠﺎﻫلی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ کعبه
بطور معکوس
ﺑﺴﻮﻯ
ﺘﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﻣﻌﮑﻮس ﺭﺍه ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭘﻴﺶ گفته است . ﻃﺮﻳﻖ،
ﺭﺍه ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق
ﺪﺭﺳﺖ، ﻳﻌنی
ﺮﺍهی که ﺧﺪﺍ
ﻓﻌﻠﺎ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻫﺴﺖ. گرچه ﻗﺒﻠﺎ
ﺭﺍه ﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ هم
ﺒﻮﺩه ،
ﻭﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺯ ﺍﻥﺮﺍه ﻫﺎ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺗﺠﻠﻴﺎتی
اﺯﺧﺪﺍ می
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﺪﺍم ﺮﺍﻫﻬﺎ
ﺗﺼﺤﻴح ﻮ
ﺗﻌﺪﻳل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻋﻘل ﺒﺮﺗﺮ
ﺷﺪه ﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯﺤﺼﻮل
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺭﻗﺎﺋﻢ ،ﻓﻘﻄ
ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ،ﺣتی
اﮔﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﮑﻠﺎس ششم ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﻧﻬﺎئی
ﺪﺭﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ اﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩه ﻭﻣﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،
ﻭ ﺭﺍه ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺭﺍه ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣتی اﮔﺮ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ هزﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻤگی
ﻤﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯﻫﺪﻑﺍﻟﻬﻰ
قائم ،ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺠﺰﺩﻭﺭﻯ
اﺯﺧﺪﺍ ﻭﻧﺎ
ﺭﺿﺎﻳتی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ که
شرک نمودن است
. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﻑ ﻣﺎ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﺮﻳﻪ ﺍﺯلی
اﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺮﮐتی
کرﺩ ﻭﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﻧﻮع عباﺩﺕ
ﻭﺳﻠﻮکی ﻨﻤﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻘﺼﺪ
ﺭﺿﺎﻯ اﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﺍﻥ ﻴﮑﻰ،
ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﺎﻳﻥ ﺪﻳﻥ
ﻮﻣﺬﻫﺐ ﻳﺎآﻥ
ﻴﮑﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪﺭﺿﺎﻯ در
کلاس ششم سلوکی
ﺨﺪﺍوند
ﺍﮔﺮﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﻣﻘﺼﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭ
ﺭﺍﻫﻬﺎ
ﺭﺍﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﺎﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺮﺭسی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﻌﺪ
ﺷﺮﻭع ﺒﺤﺮﮐﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺟﺎﺩه ﺍﻯ
ﻤﺒﻬم
ﻮﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺒﻴﮑﺮﺍﻥ
ﻮﻇﻠﻤﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺟﻬﻞ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ، ﺭه
ﺭﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻣﮕﺮﭘس
ﺍﺯﺍﻳﻨﮑﻪ همه
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍه ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺍﺯﺭﺍه
ﻏﻠﻂ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺯﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺠﻠﻮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺯﻧﺪگی ﻮ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﮔﺬﺷﺖﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻋﻤﺮ، ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﻭمی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺒﮑﺎﺭﺑﺮﺩﻥ
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻠﻰ نمی
ﺪﻫﻨﺪ. ﻟﺬﺍﻋﺎﻗل
ﺒﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍئی هست
ﻭﺗﮑﺎﻣلی لا
جرم ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻥ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﻮﻭﺳﺎﺋل ﻮﻋﻤل
ﺨﺎﺹ ﺳﻠﻮک
ﻮﺟﻮﺩﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ اﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺍه ﻋﻠﺎﺋمی
هست ،ﮐﻪﺭه ﺭﻭ
ﺍﺯﻗﺒل آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻫﺮﻋﻠﺎﻣﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍه ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﺑﺎﻋث
ﻳﻘﻴﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺗﻠﻪﺍﻯ
اﺯﺩﺷﻤﻥ ﻨﻔس ،ﻭﻫﺮﺿﺪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺯﺩﻳﺪ
ﺳﺮﻋﺖ
ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭتحمّل
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﻔﺎﻳﺪه ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻥ ﻮآﺑﺮﻭ
ﺭﻓﺘﻥ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. (ﺑُﻌﺪ) ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ازﺧﺪﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﻏﺎئی ﻮ ﻧﻬﺎئی
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃبیعی
ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ، ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯﻋﻘل
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ،ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺷﺮک
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی اﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﻮﻗﻒ ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﻟﻴل اﺯﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺗﻌﺼﺐ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ هم
أﺭﺯشی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
که ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻭمُلّاها
ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ فاسد
ﻤﺬﻫﺒﻰ، ﻭﺣتی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻤﺮﺍه ﮐﻨﻨﺪه
ﻭﺩﻭﺭ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻣﻘﺼﺪ
ﻧﻬﺎئی اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮﺧﺪﺍ
ﻭﺣتی ﻮﺳﺎﺋﻄ
اﻟﻬﻰ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻭﺗﻠﺎﺷﻬﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺑﺨﺪﺍ
ﻭﮐﻤﺎل ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
روح ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ و
ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻳﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍفی
اﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
ﻴﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﺸﻤﺎل ﺒﺠﻨﻮﺏ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮﻫم ﺠﻬﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺒﺮﻭﺩ،
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﭼﻮﻥهرﺩﺍﻳﺮه ای
،ﺭﺍه ﺭﻭ ﺭﺍ
ﺑﻤﺒﺪﺃ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫم
ﭙﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺴﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﻌﮑس
ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻥ
اﺯﺧﺪﺍ،
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺒﺸﻴﻄﺎﻥ
أﻫﺮﻳﻤﻥ ﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻨﻔس أمّاره
ﻭﻧﺰﻭل اﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.

حدیث
201 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ206
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻟﺎﻳﻘﺒل
الله ﻋﺰّ
ﻭﺟﻞّ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍلاّ ﺑﻤﻌﺮفة ،ﻭ
ﻟﺎ ﻣﻌﺮفة
ﺍلاّ ﺑﻌﻤل ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫیچ عمل
عبلدی را
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻗﺒلی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫیچ
ﻤﻌﺮﻓتی ﺒﺪﻭﻥ
عمل ﻣﻴﺴﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﻋﻤل ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺸﺨصی ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻋﻤﺎل
ﺪﻧﻴﻮﻯ هم
ﺒﻘﺼﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻌﺮﻓتی
که ﻗﺒل از ﻋﻤﻞ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ،
ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻣﻌﺮﻓتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻋﻤل ﺒﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
آﻏﺎﺯﻋﻤﻞ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒلی لازم اﺳﺖ.
ﻳکی اینکه ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
ﺨﺪﺍئی هست ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺗﮑﺎﻣل
روح ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍلاّ ﺑﺮﺍﻯ
غیرﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ،
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﺴﺨﺮه
ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﻫﺎﻧﺖ
انسان ﺑﺨﻮﺩﺵ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍئی ﺮﺍ
ﻗﺒﻮل ﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ که ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
وچه ﺭﺍﻫﻬﺎئی
ﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺪﺍﺩه
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻫﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ،ﻓﻘﻄ
اﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
عملی هستند. ﻭﻫﻴﭻ
ﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺧﺪﺍ ﺣﺮفی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺰﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺯﺩ ﺣﺮﻑ ﻧﻔس
ﺍﻟﻮﺩه ﻭ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎه ﺷﻴﻄﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﭽﻮﻥ
أﺭﺳﻄﻮ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟم الهی
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻠﺎ
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪ
ﻭﮐﺸﻴﺶ،
ﮐﻪﺣﺮﻑ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺤﺮﻓﻬﺎ
ﺭﺍﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩه
، ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻨﻤﻮﺩه ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﻪ. ﻟﺬﺍﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺑﻘﺒﻠﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮﻧﻔس أمّاره
خود یا آخوندی
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻃﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺩﻟﻴل ﺨﻄﺎﻯ
ﺘﺼﻮﺭﺍ ﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺒس ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫم ﺴﺮﺟﻨگ
ﻮﺗﻌﺼﺐ
ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍلاّ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﻴک
ﻤﻘﺼﺪ ﻭﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻬﺮﺣﺎل
ﻤﻮﺍﺯﻯ هم
ﭙﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ،
ﺟﻬﻨمی آﺭﺍم
ﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺤﮑﻴم آﻣﺪه ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳﺐ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ؟ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺐ ﺑﺰﺭگی
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﮔﺎﻭ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮔﺎﻭ ﺑﺰﺭگی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻫم
ﺒﻨﺤﻮﻯ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺰﺭگی
ﻤثل ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ گفته
ﻭﻋﻘﻴﺪه ﺍﺳﺐ
ﻭﮔﺎﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭه ﺧﺪﺍ
مانند خودشان
ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻄﺒﻴق ﺼﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻥ
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ،ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ 55
قرن دیگر ﻭﺣتی
اﻣﺮﻭﺯه ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺨﻮبی
ﺪﺭک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ،
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴق
ﺒﺮﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺑﺰﺭگی اﺯﻳک
اﻧﺴﺎﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺗﺶ
ﺩﻳﺪ. ﻭﺭﺍه ﺍﻧﻬم
ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻘﺮﺭﺷﺪه ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺮه ﺭﻓﺘﻪ،
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﻫﻤﺴﻔﺮﻯ
ﺴﺎﻟک هستند. ﻭﻧﻪ
ﮐﺴﺎنی ﺪﻟﻴل
ﺮﺍه ﺷﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺠﺎئی الهی
ﺮﺍه ﻧﺪﻫﻨﺪ. که
ﺭﺳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﻤﺴﻔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎئی
ﻮﺷﺮﺍﻳﻄ ﺮﻭحی
ﻮﻋﻘلی که ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺨﺪﺍ ﺩﻳﺪه ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺒﺮﺩ. ﺍﻳﻥﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻭﺍقعی اﻟﻬﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺑﺮﺧﻰﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶﮐﺎﺭ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰﮐﻨﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﺭﺳتی
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﻴﺎﺭ ﺻﺤﻴحی
ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﺑﺎﺯﻯ ﻨفس عقده
دار ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻘبلی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﻔﺮﺳﻠﻮک
ﺒﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩ و
تا زنده باشند
ولی ﻔﻘﻄ ﺒﻪ
ﺍﻥ ﻤﻨﺎﺯل
الهی و شهودی
ﺪﺭﺧﻄ ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻧﻬﺎﺭﺳﻴﺪه
ﺍﻧﺪ. ﺍﺯ ﺍﻥﭙس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ،
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺩﻟﻴل
ﻮﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻋﻤل
ﺒﻪ ﺭﻭﺵ ﺍﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. گرچه ﺳﺎﺩه
ﺗﺮ ﻭﻋﻘﻠﺎنی
ﺘﺮ ﻭﻋﻤلی
ﺘﺮﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﻘﻄ
ﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
محمد یا
سوشیانس سوم
زردشت ﺩﺭﺍﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎن هاﻯ
نوع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ أﺭﺯﺵ
برتری ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻧﮕﺎه
ﺷﺮﻃ عقل ﻴک
ﺴﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ. ﺣﺎل
اﮔﺮﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺪﺭﻧﺒﻮتی ﭘس ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩه
ﻭﻳﺎ
ﻧﭙذﻴﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻃﺒﻌﺎ
ﺳﻠﻮک و تقلید
دینی ومذهبی
ﺒﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺭﺍه ﺳﻔﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. که ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﺫبی ﺪﺭﺍﺻل
ﺒﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻋﻘﻴﺪه ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﻌﺪﻯ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
بمعرفی
خداوند بطالب
لقای الهی در
رؤیا است . ﺍﻧﺴﺎنی
ﺰﻧﺪه ﻭ ﺭه ﺭﻓﺘﻪ،
ﻭﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺘﺠﺎﺭﺏ ﺭﺍه ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺰﺑﺎﻥ ﺗﻔﻬﻴم
ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺭسی
أﺧﻠﺎق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﻜﻮ ﺍﻋﻤال
ثوﺍﺏ ﺁﻭﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ، تجلّی
أﻭﻟﻴﻪ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک پیرو
ﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﺍﻳﻥ ﺴﻪ ﻧﻮع
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﻬم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻭﻗتی أﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤل آﻧﻬﺎ
آﻏﺎﺯﮔﺮﺩﺩ. ﻋﻤل
عبادی ﺒﺪﻭﻥ
اﻳﻥ عرﻓﺎﻥ و
معرفت
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﺭﺍهی ﺒﺠﺎئی
ﻨﻤﻴﺒﺮﺩ. (ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻤﻞ) ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭ
ﺍﺳﺖ،ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻧﺠﺎم اﻣﻮﺭ
ﻣثبت ،ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺑﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻨﻔﻰ از لحاظ تربیت
روح ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻥ عامل
ﺮﻭﺷﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﻋﻤلی
ﻤﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻓنّی ﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﭙُﺮﺟﺎه ﻭﻣﻘﺎﻡ،
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕلی ﺮه ﺭﻭﻯ
کند، ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﭙﻴﺮﻫﻴﺰم
ﺸﮑﻦ،
ﻭﺍﺷﻨﺎﻯ ﺮﺍه ﻫﺎﻯ
ﺠﻨﮕل ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻗﺒل اﺯﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺠﻨﮕل ﺤق
اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯأﺭﺯﻳﺎبی
ﻨﺘﺎیج لازم هستند.
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﻟﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ،
ﺍﻳﻥ ﺴؤﺍل
ﻤﻨﻄقی ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳم
ﻮﺑﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی
ﻮﺭﻭﺵﺍو
ﺩﺭﻇﻠﻤﺎتی
ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢ، که
ﻓﺎﻳﺪه ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻤﻴﮕﻴﺮﻳﻢ. و
ﭼﻨﻴﻥ
ﺴﻔﺮﻯأﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﺎیج ﺴﻔﺮ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺷﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭلی
ﻤﻬﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺼﺤﺒﺖ
ﺍﺯﻏﻔﺮﺍﻥ الهی
اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻳﻨﺪه ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﺑﺮ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ بِدای الهی
اﺯ ﺗﻤﺎم
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ
ﺷﺨﺺﺭﺍﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺗﻌﻴﻴﻥ
کرﺩه ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺼﻮم
ﻮﺑﻴﻤﻪ ﺍلهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺧﻄﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺒﺠﻬﻨم ﻮﻣﺠﺮم
ﺸﺪﻧﻬﺎﻯ ﺒﺪﻭﺯخ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣتی
ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ هم ﻤﻄﺮح
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻓﺎﻳﺪه ﺭﻭﺵ
ﻭﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﺩﻳﺪﻥ ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻴﺎﻓﺘﻥ عقل کُلّی
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ عقل
ﻤﻤﮑﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻫم أﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﺻﺎﺣﺐﻋﻠم
لَدُنّی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ هرچه
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﻮﺍﺻلی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻋﺠﺎﺯ ﺍﻣﻴﺰ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ بی ﻨﻈﻴﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﻨﻴﺰ
ﺑﻴک ﺸﮑل
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍﺑﻬﻤﺎﻥ
اﺣﻮﺍل ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﻘلی
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، که خود
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ.
ﺣﺎل ﺸﺨﺺ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺻل ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺭسی
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻮﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﻨﺘﺎیج
کارﺍﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺮﺍهی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
آﺳﺎﻥﺘﺮ
ﻭﻋﻘﻠﺎنی ﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻠﻰ ﺗﺮ
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻥﺴﻔﺮ
ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﻭﺵ
ﻭﺩﻳﻦ وطریقت ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯﻤثال
ﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ،
ﺣﺎل ﺮﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻭ ﺩﻟﻴل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﻮ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻠﺎﺋم
ﺮﺍه ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴم ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺮ ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺭﺍه ﺭﺍطی
کرﺩه ﺍﻳم ﻮآﻳﺎ
ﺭﺍه ﺩﺭ ﺍﺻل
ﺪﺭﺳﺖ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻳم ﻴﺎ
ﻧﻪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻘش ﻣﻬم
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
الهی ﻤﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﺮﮐﺪﺍم
اﺯﻋﻠﺎﺋم
ﻤﻴﺎﻥ ﺮﺍه ،
ﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻭﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
الهی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍه ﻣﺸﺨﺺﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻧﺎم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻮﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﻭﺷﮑل
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒل ﭙﻴﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ که
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍه ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻣﺴﺎﻟﻪﺗﻠﻘﻴﻥ
ﺒﻨﻔس ﻫم ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﺣتی
اﮔﺮﺍﻳﻥ
ﺘﻠﻘﻴﻥ ﺒﻨﻔس
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎل کسی که ﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻠﻘﻴﻥ کند. و
الاّ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻫﺮ ﺭﺍه ﺯﻧﺪگی
ﺪﻳﮕﺮ،
ﺍﮔﺮﺗﻠﻘﻴﻥ
ﺒﺨﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺗﻠﻘﻴﻥ
ﻮﻓﺮﻳﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭﺧﻮﺩﺵﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪ ﻭﺟﻬﻨم
ﺮﻓﺖ
ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻨﺤﺮﻑﮐﻨﻨﺪه
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩه ﻭﺑﺮﻳﺶ
ﻣﺎﻫم
ﻤﻴﺨﻨﺪﺩ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎ،
ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺒﻄﻮﺭ
ﻧﻈﺮﻯ هستند. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻋﻤل
عباﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨصی
ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻮﺫﺍتی
ﻮ ﺩﺭﻭنی ﻮﺭﻭحی
ﺨﻮﻳﺶ، ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺒﺪﻳﺪﻥ ﻣﺒﺪل
کرﺩ، ﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﺮﺍﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻨﻤﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻴلی
اﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺣﺘﻰ
ﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
اﻟﻮﻫﻴﺖ ﻭﺭﻭﺣﺎﻧّﻴﺖ،
ﺍﻳﻥ ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﻋﻤل
ﻨﮑﺮﺩه ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎتی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻈﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖﻋﻤلی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭآﻳﺪ. ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺑﻴﻨشی
ﺪﺭﺍﻳﺪ ﻭ
ﻣُﺒﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻔﻤﻥ
عرﻑ، ﺩﻟّﺘﻪ
ﺍﻟﻤﻌﺮفة علیّ
اﻟﻌﻤﻞ، ﻭ ﻣﻥ
ﻠم ﻴﻌﻤل ﻔﻠﺎ
ﻣﻌﺮفة ﻟﻪ،
ﺍﻥّ ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻌﻀﻪ ﻣﻥﺒﻌﺾ
ﺣﺎل ﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍ ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻋﻤل کسی ،ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻗﺒلی
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ هم عمل
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﺭﺍه
ﻋﻤل ﺮﺍﻣﻴﺴّﺮ
ﻭﺗﺼﺤﻴح
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻫیچ
ﻘﺴﻤﺖ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻤﺬﮐﻮﺭﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍه ﻋﻤل ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﺻِﺮﻑﻋﻘﻴﺪه
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺳﻤﻴﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻈﺮﻯ
کاﺭﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻓﻘﻄ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
بمعرفی خداوند
و ،ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭل ﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻟﻮﺍﺯم ﺴﻔﺮ
ﺍﺳﺖ،
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎئی ﻮ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍم ﺘأﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻤﺎ
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﺪّعی ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻓﻬم گفته
ﻫﺎﻯ ﻘﺮﺍﻥ ﻮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴتیم ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫم
ﻤﻴﮑنیم . ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ هم
ﻤﻌﻴﺎﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﻫﻴﻢ، ﻫﻤگی ﺒﺎﺯ
ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻥ ﻮ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﻭﺣتی ﺪﺭﺧﻮﺩ
ﺗشیع ﻴﺎ
ﺗﺴﻨّﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﭽﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺣتی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻴﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. گرچه
ﻣﻤﮑﻥاست ﻫﻤگی
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ ﻗﺒلا ﻗﺒﻮل
کرﺩه ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﺒﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻤﻌﺎنی
أﺻلی ﻮﺑﺎﻃنی
ﻘﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﻔﻮﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻄ
ﻤﺴﺘﻘﻴم اﻟﻬ ی
ﻘﺮﺍﺭﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻭﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯﺑﺤث ﻫﺎﻯ بی
ﭙﺎﻳﺎﻥ اﻳﻥ
أﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺳمی
ﻮﺟﻌلی
ﻮﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺑﺸﻮﻳﻢ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻤﻠﻰ،
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺤﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍﻡ مُلّاها
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭل ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ مُلّاهاﻯآﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻓﻘﻴﻪ سفیه
وﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ
ﺣﻠل گفتن ﻮ
ﺣﺮﺍم ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺮﺍﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎ
ﻧﻪ؟ ﺍﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭند ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔسر أمّاره ﺧﻮﻳﺶﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،
ﻫﻤگی کاﺫﺏ
ﻭﻏﻴﺮ ﻭﺍقعی ﻮ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯﻣﻘﺼﺪ ﻣؤﺴس
ﺍﺻلی آﻥ
هستند. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﺵ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻓﻘﻄ أﻧﺪکی ﻨﺎ
ﺩﺭﺳتی ﺪﺭﺍﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺪﺭﻳکی اﺯﺗﻮﻗﻔﮕﺎه
ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ. ﻣثل
کامل ﺑﻮﺩﺍئی ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ، ﻭکامل ﺯﺭﺩﺷتی
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ،
ﻭکامل ﻋﻴﺴوی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
هم ﻤﻌنی
ﺒﻄﻠﺎﻥ
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌنی ﺸﺮﻃ
عقلی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ (ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
أﺣﺴﻦ) ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺍﮔﺮﻫﺪﻑ
ﻭﻣﻘﺼﺪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫیچ
ﻤﺬﻫﺐ ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺎﻧتی ﺨﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺒﺮﺗﺮﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺷﺮﻃ عقل هر
ﻭﺍﺻل
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ،
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖﺗﻌﺪﻳل
ﻤﺴﻴﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﺴﻴﺮ
ﻭﺧﻄ ﻤﺴﺘﻘﻴم
از ﺍﺯل ﺘﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک ﭙﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻳﻥ
ﺠﻨگی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻫﻤﮕﺎﻥ ﺪﺭ
ﻳک ﺮﺍه ﻭﻣﻘﺼﺪ،
ﻭﺑﺮ ﺳﺮﻳک
ﺴﻔﺮه ﺭﺣﻤﺖ،
ﻭﺩﺭﻳک
کاﺭﻭﺍﻥ ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻮﺍﺯﻯ
هم ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺑﺮخی
ﺪﺭﻧﻘﺎطی ﺘﻮﻗﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥعمل ﺷﺮک
آﻣﻴﺰﻏﻀﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎﺯ
تجلی الهی
اﺳﺖ،ﻭلی هنوز
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ. ﻭﺍلاّ
ﺩﺭ اﻧﻮاع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
همچنان ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ بی
نهایت ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس (ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ)
ﻧﻈﺮﻯ
ﻮﺷﻨﻴﺪنی
ﻮﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ آﻏﺎﺯ
ﺑﺴﻔﺮﺧﺪﺍﺋﻰ،
ﻭﭘﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﺒﺪﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺠﻬﻮﻟﺎﺕ
احوالی و
رؤیائیﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ (ﻣﻌﺮﻓﺖﺑﻌﺪﻯ
و عملی )
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺪﻳﻥ ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰﺍﺳﺖ. ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
آﻥ ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻋﻘل
ﺨﻮﺩﺵ ﺭﺍﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.

ﺳﭙس
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
إﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ،ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﮐسی اﻳﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋﻤل ﺘﻮﺃﻡ
ﻧﮑﺮﺩ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥبیﻤﻌﺮﻓﺖﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﮔﺮﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻈﺮﻯ،
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
عملی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﺑﻌﻤل ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ
ﻧﮑﺸﺎﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕﺍلهی
ﻮﻣﻌﺮﻓﺖﻋﻤلی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺑﺎﺯﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑﻋﺮﻓﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺩﻫﻬﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻨﻮﺷﺘﻪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻋﻤلد ﻨﮑﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻥ علم
ﺍﻟﻴﻘﻴﻥ
عرفانی ﺮﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻥ
عین اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. مُلّاهاﻯﻤﺬﻫبی
ﺪﺭﻫﺮﺩﻳﻥﻮﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺪّعی
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺨﺪﺍ،
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺨﻠﻮطی
اﺯﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮئی
هستند. ﻭﺗﻮﻫّم
ﺠﺎﻧﺸﻴنی ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻯ
ﺴﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑخدا کند.
ﺟﻨﮕل ﻨﺪﻳﺪه ﻭﺷﻨﺎ
ﻧﮑﺮﺩه ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ از
ﺩﻭﺭ ﮐسی ﺮﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯﺟﻨگی
ﺴﺎﻟم ﺒﮕﺬﺭﺪ،
ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻬﺎ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﮔﺮﻫﺪﺍﻳتی
هم کرﺩ، ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺒﺠﺎﻯ
ﭽﻴﻥ اﺯﻣﺎ
ﭼﻴﻥ ﺴﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺍﻣﺎم اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ همه
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ آﻥ
ﺒﻬم ﻮﺍﺑﺴﺘگی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺍﺑﺴﺘگی
ﻤﻨﻈم ﻮ ﻣﻨﻄقی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮک ﻛﺮﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍئی
هست ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮ مربّی
بمعرفی
خداوند ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍه
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻤل ﻤﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻤل کرﺩ ﮐﻪ
ﺻﺎﺩق
ﺪﺭﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻳﻤﺎﻥﺒﻤﻌنی
ﺒﺎﻭﺭﻯ اﺳﺖ،
ﻭلی
ﺪﺭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮقرآن،
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺒﻤﻌنی
اوم کرﺩﻥ
ﻮﺍُﻣّﻯ ﺒﻮﺩﻥ
ﻮﺳﻠﻮک ﻛﺮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﺑﺎﻭﺭﻯ
أول ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی اﺳﺖ،
ﻭﺷﻨﻴﺪﻧﻰ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯﻋﻤل ﻮ
ﺍﻭم کرﺩﻥ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻴنی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﺳﭙس
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖﻫﺎﻯ
عقل کُلّی ﻮ حقّ
اﻟﻴﻘﻴﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻮ ﺩﺭ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺒﻮﺭﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ،
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻳکی ﺒﺠﺎﻯ همه .
ﺳﺎﻟک اﮔﺮ
ﺍﺧﻠﺎق ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﻨﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍثاﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻘﺒلی ﺪﺭﺍثر
ﺧﻮﺩ ﺑﺎقی
هستند. ﻭﻫﻨﻮﺯﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺳﺎﻟک
أﻧﺠﺎم همه
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫم ﻮ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺮک ﻴﮑﻰ،ﻋﻴﺐ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭه ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﻣﺮﺗﺐ ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺨﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮل کلاس
ﻭﻣﻘﺎمی
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﻋﻠم
اﻟﻴﻘﻴﻥ ﻮﻋﻤل
اﻭم کرﺩﻥ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻬﺎئی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻴﻥ
اﻟﻴﻘﻴﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮﺍقعی
ﻮحقّ
ﺍﻟﻴﻘﻴنی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.

حدیث 202 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤﻮﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ207ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: إﻳّﺎﮐم
ﻮﺍﻟﺠﻬّﺎل ﻤﻥ
اﻟﻤﺘﻌﺒّﺪﻳﻦ،
ﻭ ﺍﻟﻔﺠّﺎﺭ
ﻣﻥ اﻟﻌﻠﻤاء ،ﻓﺄﻧّﻬم
ﻔﺘنة ﮐلّ
ﻣﻔﺘﻮﻥ اﺯﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ، ﻭ
ﺍﺯ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ علما
ﺩﻭﺭﻯ کنید. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻔﺘﻨﻪ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻓﺮﻳﺐﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺟﺎﻫل
هماﻥ عاقل ﺠﺰئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻨﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی و
کمال طلبی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺟﺎﻫل هرﻏﻴﺮ
ﻋﺎﻟم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ
اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﻳﻥ ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺍﻣﻮﺭ
ﺍلهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺮﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻤﻴّﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ آﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺟﺎﻫل کاﺭﻯ
ﺒﮑﻨﺪ، ﺩﺭ ﺭﺍه
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﮑﻮس
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺘﻌﺒّﺪ
هر ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻋﺎﺑﺪ در
سلوک اﺳﺖ. ﻋﺎﺑﺪ
ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
اﻭﺭﺍ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،ﻭ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ
ﺤﻘّﻪ ﺍلهی عمل
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﺘﺎیج
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍثاﺭ
ﻣثبتی ﺪﺭ
ﺍﺧﻠﺎق اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﺷﺨصی
ﻮﻋﻘل کُلّی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﺟﺎﻫل
ﻮﻣﺘﻌﺼﺐ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﮐﻤﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴمی
ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ ﻮ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
عباﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﻝ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺮﺍه ﻭﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫیچ
آثاﺭﻣثبتی
ﺪﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪه ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺘﻌﺼﺐ ﻭ ﺑﺪ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍلهی ئر
عبادت ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻔس أمّاره ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻨﻈﺮﺵﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ
ﮐﺎﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫم ﺒﺎﺷﺪ ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
همان ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫبی ﺪﺭ
ﺗﻤﺎم أﺩﻳﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺩﻳنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺷﺒﺎﻫتی
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺳﺎﻟک ﻮحقّ ﺠﻮ،
ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺟﺎﻫل ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺻﺪﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺎک ﻨﺴﭙﺮﺩه
ﺷﺪه ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻤﻴل
ﺨﻮﺩ ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﺴﺎعی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃل ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪه ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﻭﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎم ﻮ ﺑﺎ
ﭘﺮﭼم اﺳﻠﺎم
ﺴﺮﺍﭘﺎ ﺑﮑﻔﺮ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻫم
ﺘﺴﺨﻴﺮ
ﺍﺳﻠﺎم کرﺩﻧﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻓﺮ ﺗﺮ
ﺷﺪه ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﺘﻠﺎشی
کرﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻓﺎﺟﺮ ﮐسی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮔﻨﺎه ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺸﺪﻥ
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ اﺳﺖ. ﮔﻨﺎه
ﮐﺎﺭ ﺟﺎﻫل
کاﺭﺵ ﻃبیعی
اﺳﺖ،
ﺍﻣﺎﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،ﻫم
گناه ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻫم اﮔﺮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﮔﻨﺎهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺩﺭﺣﺎل گناه ﮐﺮﺩﻥ
هستند. ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎه ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺟﻬﻨم
آﻧﻬﺎ ﺩﺍغ ﺘﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺮﻭح آﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺸﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻋﺎﻟم
ﺪﺭﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ،ﻓﻘﻄ
کسانی هستند
ﮐﻪ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎتی
ﺪﺭﺑﺎﺭه ﺩﻳﻥ
ﻮﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی عامل
ﺒﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
آﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻋﺎﻟم
هستند ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺎﻫﻨﺪ،
ﮐﻪﺧﺪﺍئی هست
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺒﻮﺩه ، ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺎهی آﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی ﻮﺩﻳنی
ﻔﻘﻂ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻤﺎئی
ﻮﺗﻈﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﮑﺮﺩه ﺍﻧﺪ. ﺑﻌﮑس
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺧﻠﻮﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺩل ﻮﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﭼﻴنی علیه
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ کسب
ﻣﻨﺎفع ﺨﻮﺩ،
ﻭﺗﺎﻣﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. مُلّاهاﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ
ﻣﺘﻌﺒﺪﺍﻥ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ اﺑﻠﻴس
ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺩﺭﻭﻥ آﻏﺸﺘﻪ
ﺑﮕﻨﺎه ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺸﺪّﺕ ﺩﻭﺭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻮﻧﻔس أمّاره ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺍﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻗﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺼﺪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻋﺎﻟم
ﻔﻘﻄ ﺴﺎﻟک
ﻮﺍﺻل الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﺍه ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺩﻭﺭه ﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻋﻘل الهی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺘﺎﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩه ﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻋﺎﻟم ﻔﻘﻄ
ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎم هر عصر و
زمانی أﺭﺷﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ کاﻣل
آن ﺯﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻋﻤل ﺒﺨﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬ ی
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺴﻴﺎسی ﻮﺩﺳﺘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ هاﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﻤلی اﺯﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎق آﻧﻬﺎ،
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ ﻋﻤلی
از ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺪﻑ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﮔﺮﻭﻫﺎﻯ ﺴﻴﺎسی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻣﺬﻫبی ﺒﻮﺟﻮﺩ
آﻭﺭﺩﻥ.

ﻣﻮﻟﺎعلیّ
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭ ﮔﺮﻭه ﺟﺎﻫل
ﻤﺘﻌﺒّﺪ
ﻭﻋﺎﻟم ﻔﺎﺳﺪ،
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻓﺘﻨﻪ)
ﻳﻌﻨﻰ(ﺍﺯﻣﺎﻳﺶﺍﻟﻬﻰ)
ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻨﺎﻣﺴﺎﻋﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤلی ﻮ
ﺗﻤﺮﻳﻥ ﻮﺍقعی
اﺯﺷﺮﺍﻳﻄ ﻨﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﺎ
ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺬﺏ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺮﻯ اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﺭﻭﺷﻥ ﺸﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗثبیت ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﮑﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﺻﺪق ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻯﺨﻮد
ﻧﺸﺎﻥﺒﺪﻫﺪ. ﻭ(ﺣتی
أﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی اینکه ﺧﺪﺍ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ که ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﻮﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻭ
ﻃﺒق ﻮﻋﺪه ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺖﺑﻮﺩه ﻳﺎ
ﻧﻪ. ﺩﺭﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩق ﺒﻮﺩ،
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍلاّ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭحی
ﻮﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. گرچه ﺯﻧﺪگی
اﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺪﻳنی
ﻮﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﺘﻨﻪﻫﺎی
اجتماعی و
محیط سالک
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮان ﺑﻮﺩه
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺪﺍم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮان
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
آﻳﻨﺪه ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻯ ﭼﻮﻥ
ﺘﻤﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ قبلی،ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻮﻓﺎﺳﺪﺍﻥ،
ﺑﺰﻭﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺳﻴﺎسی ﻮ ﺑﺎ
ﺿﺮﺑﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻬﻠک ﺨﻮﺩ،ﺣﺎﮐم
ﺒﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺮﺩم ﻮﺣﺎﮐم
ﺒﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ ذسمی
و رسمی ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺘﻨﻪ،
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍلهی
اﺯ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
اﺳﻠﺎم
ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺳﻠﻮک
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻴﭻ
ﺗﻌﺮﻳفی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﺴﺎﻟک اﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺘﻨﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ساﻟﮑﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳق ﻮﻟﺎﻳﺖ
زنده ،ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ علنی
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ، ﻓﻘﻄ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هرﺯﻣﺎﻥ تا
زنده ﻫﺴﺘﻨﺪ
برای چند سالک
خود ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ و نه
هر ولایت فقیه
مذهبی سنّی
باشد یا شیعی
و بهر نام
دیگر. ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ که
ﺍﻳﻥ ﺴﺮ ﻧﺦ ﺍلهی
ﻮﺑﻨﺪ ﺍﺗﺼﺎل
ﺒﺎﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻮﺍﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭﺍقعی ﻮ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪه ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺘﻨﻪ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ.
ﮐﺎفی اﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟکی ﺪﺭ ﺧﻄ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮک
الهی ﻨﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺒﻪ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ هم ﺑﻔﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﻨﻴﺴﺖ. ﻫﺮﮐس
ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺤقّ اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﻭﺣتی ﻘﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
سلوکی دﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩه ﺍﺳﺖ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﺮﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩه ،
ﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
دل او بوﺩه ﻭهَوَس
ﻧﻔس ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺎم ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ،ﺍﺯﺗﻤﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻤﺘﻌﺼﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﺟﺎﻫل اﺳﺖ،ﮐﻪ(ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮐُﺶ) ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺯ مُلّاها
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
هرﻣﺬﻫﺐ ﻭﺣتی ﺘﺸییع
باشند،ﮐﻪ (ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐُﺶ)ﺑﻮﺩه ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺷﻤﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی
ﻮﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﮔﺮﻋﻠمی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ عمل
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥﻤﻌﺘﻘﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩه ﻭﺭﺿﺎﻯ
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﻠﻮک
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﺩﻋﺎﻯ کاﺫﺏ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍلهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﻨﺎم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ،
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
اﻣﺎﻣﺎﻥ ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺍﻧﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍﻧمی
ﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯﻋﻘل
الهی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﻠم
لَدُنّی ﺬﺭّه
ﺍﻯ ﺒﺎ ﺍﻃﻠﺎع
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍقعذ ﺒﺪﻭﻥ
علم ﻴﺎ ﺍﮔﺎهی کامل
هستند. ﺍﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﮔﺎه ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ هدﻓﻬﺎ
ﻭﻣﻄﺎمع
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻮﺳﻴﺎسی
ﻮﻧﺎﻥ
ﻤﻔﺖﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻮﺍﺯ ﮔﺮﺩه ﻣﺮﺩم
خر ﺴﻮﺍﺭﻯ
گرﻓﺘﻥ ﻮ
ﺑﻨﺎﻣﻮس
ﻭﺣﻘﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻮﺍﻧﺴﺎنی آﻧﻬﺎ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﮐﺮﺩﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺍﺩﺳﺘﺎﻥ
اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺭﻳﺰﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎم ﺠﻤﻌﻪ
ﺍﻥ، ﮐﻪ سی
ﻮﭼﻨﺪ ﺯﻥ
ﺰﻳﺒﺎ ﺻﻴﻐﻪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻭﭼﻮﻥ
ﻴﻘﻪ ﺯﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﺎﺭﺵ ﺑﺮﺳﻮﺍئی
کشید ﻭ ﺩﻭﻟﺖ
ﺍﺳﻠﺎمی ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻆ بی
بروئی ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺭﺳﻮﺍئی اﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺸﻬﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
کرﺩ. ﺣﺎل
ﻤﻌﻠﻮم ﻨﻴﺴﺖ
ﭼﻨﻴﻥ
ﺪﺍﺩﺳﺘﺎﻧﻰ که
ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ ﻮکه
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺮﺩم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺑﺎ
ﻧﻴّﺖ ﺻﺎﺩق
آﻏﺎﺯ ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﻮ ﺑﻨﺪگی اﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ ﺤق
ﻨﻴﺰ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﺮﺗﺒﻄ
گرﺩﻧﺪ ﻭلی ﺨﻴلی
ﺰﻭﺩ ﺍﮐثر
ﺍﻧﻬﺎ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺸﺪه ﻭ
ﺩل اﺯ ﻫﺪﻑ ﺍلهی
کنده ، ﻭ ﺩﺭ ﻳک
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺯ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍلهی
ﺴﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺷﮑﺴﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﺩﻟﻴل
ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻬﻨم ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ مسخ
آمیز ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺷﺪه ،
ﻫﻤﻴﻥ
اﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭﺳﻠﻮک غیر
صادقانه آنها
اﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﭙﻞ ﺻﺮﺍﻃ
ﺴﻠﻮک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻥ
اﺯ ﺍﻥ عبوﺭ
ﮐﺮﺩ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺠﻬﻨم ﺰﻳﺮ
ﭘﺎﻳﺶ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺟﻬﻨم
اﻭ ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺠﻬﺎﻥ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧسخ
ﺒﺪﺗﺮﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ ﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﺪﻥ ﻮﻳﺎ حتی
ﻓسخ و
گندیدگی گیاهی
ﺸﺪﻥ، ﻭشاید
هم ﺮسخ ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﺸﺪﻥ ﺮﻭح
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ پس ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺴﺎل
ﻮﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻮﺭ ﻭﺍﺟﻮﺭ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع ﻄبیعی
گیاهی ﻮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺯ
دوباره و حای
صد باره ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﮑﺴتی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺒﺎﺭ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺪﻳﺪﻧﺪ
شاید شکست
نخورند
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍلهی ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺴﻠﻮﻙ، ﻫﻤﻴﻥ
ﻔﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎئی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺑﻔﮑﺮﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻨﺎفع
ﻮﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭﻟﺬﺗﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﺯﺻﺤﻨﻪ
ﺳﻠﻮک ﺨﺎﺭج
گرﺩﺩ. ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻭل ﻮ ﺁﺧﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺮک ﻮﻟﺎﻳﺖ
شود ،ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﺪﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴم ﺨﻮﺩ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
آﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺗﺮک
ﻮﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬ ی
کرﺩه ﺍﻳم
ﻮﺷﮑﺴﺖﺧﻮﺭﺩه
ﻫﺴﺘﻴم ﻴﺎ ﻧﻪ،
ﮐﺎفی اﺳﺖ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳک
ﻮﻣﻮﺍﻓق ﺒﺎ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ عاﺑﺪ
ﻭ ﻣﺘﻌﺼﺐ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻭ
ﺍﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ
أﺯﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺮﻳﺎﮐﺎﺭ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪه ﺩﺍﺭﻳﻢ.

حدیث
203 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﻧﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ
207ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻓﺮﻣﻮﺩه
ﺍﺳﺖ: لا
ﺣﺴﺐ ﻟﻘﺮشی ﻮ
ﻟﺎ ﻋﺮﺑﻰ،
ﺍلاّ ﺑﺘﻮﺍﺿﻊ،
ﻭﻟﺎ ﮐﺮم إلاّ
ﺑﺘﻘﻮﻯ، ﻭ ﻟﺎ
ﻋﻤل الاّ ﺑنیة
، ﻭﻟﺎ ﻋﺒﺎﺩة الاّ
ﺑﺘﻔﻘّﻪ
ﻫیچ ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻮﺷﺮﺍﻓتی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﮑﻪ ﻘﺮﻳشی
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎﻋﺮبی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍضع ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫیچ
کرﺍﻣتی ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺟﺰ
ﺩﺭﺗﻘﻮﺍ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫیچ عملی
ﺒﺪﻭﻥ ﻨﻴّت
ﻣﻘﺒﻮل ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻴﭻ
ﻋﺒﺎﺩت درستی ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﻔﻘّﻪ ﻭﺩﺭک و
فهم ﻮﺍقعی
ﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﻴﻥ
ﻘﺮﻳشی ﻮ ﺣﺒشی
ﻤﻄﺮح ﻤﻴﺸﺪه ،
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺸﻴﻬﺎ
ﺍﺯﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
قبیله ای
پیاﻣﺒﺮﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﻴﻥ
أﻋﺮﺍﺏ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ غیر
عرب ﻘﺎﺋل
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺣﺒﺸﻴﺎﻥ
که ﺑﺮﺩه ﻫﺎﻯ
سیاه ﺍﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ،ﺑﺎﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺸﺪﻥ
هنورﺣﻘﻴﺮﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭلی اﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺳﻴﺎه ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
کند، ﻭ
ﺍﺯﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻋﺮﺏ ﻭﻋﺠم
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﮐﺮﺩه
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﺠم
ﺮﺍ
ﻫﺮﻏﻴﺮﻋﺮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻔﻬﻮم
از اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺍﺳﻴﺮ ﺯﻳﺎﺩﻯ
اﺯﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. (ﻋﺮﺏ)
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﺠﺎﻫل
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻮﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﻫﺪﻑ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﻴﺎﺑﺎﻥ گرﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. و
بمعنی بدون
ربّ ومربّی
الهی است که قریشیان
برای غیر
سالکان غیر
اُمّی و بنی
اُمبه وعرب و
اعراب
میگفتند ﺍﻣﺎ
ﻗﺮﻳش که ﺍﺯﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﻘﺮّه ﺩﺍﺭان
سالک ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺷﺎمل
ﺘﻤﺎم ﻤﺮﺩم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩه
، ﻭلی آﻧﻬﺎ
ﺗﻮجّه ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻗﺮﻳﺶ
قُرّه ﺩﺍﺭﺍنی
بوده اند، ﻭ
(ﺍﻫل ﻘﺮﻯ)
ﻮﺍﻫل ﻘﺮﻳﻪ
ﻧﻴﺰترجمه
نادرست ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
گرچه ﻣﻌنی
ﺪﻫﺎﺗﻰ
ﻭﺻﺤﺮﺍ ﻧﺸﻴﻥ
گفته اند. ﺩﺭقرآن
اﻫل ﻘُﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻮﺍﻗﻮﺍمی ﺒﻮﺩه
اند، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی ﭽﻮﻥ
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
آنان ﻔﺮﺳﺘﺎﺩه
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻫل
ﻘﺮﻯ ﺪﺭقرآن،ﺍﻗﻮﺍم
اﻭم کننده
ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ چون
دیانت زردشت و
یا یهودیان در
اصل زردشتی
مهاجر از
ایران بیمن
وسپس گروهی از
آنان ئ بنام جُرهوم
یا گُرهم
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﺍﺳﻠﺎم ﺪﺭ
ﺍﻳﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺮﺍ ﺗﺼﺪﻳق
کنند ولی بعدا
خود را وارث
ان محمد
دانستند. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﻴﻥ
أﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻮﻋﺠم
غیرﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
شده اﺳﺖ، و
عجم نیز بزبان
قریش زردشتی
کسانی هستند که
جم چون جمشید
وکامل الهی بزروشهای
زردشتی خود
نشده اند و
دقیقا عرب
بدون ربّ مربّی
الهی و عجم
بیک معنی
میباشند. ﮐﻪ تنها
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺭﺯﺵﺍنسانها
ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍوند
سلوک الهی و
توفیقات شهود
تجلیات
میباشد . ﺳﻠﻮک
الهی راه
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس . تربیت
روان و اخلاق
بهتر ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺒﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻮﺑﺪﻭﻥ عمل
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖﻫﺎﻯﺴﻠﻮکی
ولایتهای
ششگانه پیامبران
اولی العزم
هیچ اﺭﺯشی
الهی چون دیگر
حیوانات
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﺍﮔﺮ ﺗﻔﺎﻭتی
ﺪﺭ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﺣﺴﺐ ﻭﻧﺴﺐ
ﻳک ﻘﺮﻳشی
اﺯﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﻠﺎﻓﺖ
و حکومت دینی
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﻘﺮّه ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻤﺪّعی ﺴﻠﻮک ﻮ
ﻳﺎﺣتی
عاﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎ یک
أﻋﺮﺍبی ﺠﺎﻫل
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ علم اﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻘﺮّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻓﻘﻄ آﻧﮑﻪ
ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﻘﻮﺍ ﻭﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺷﺮﻳﻒﺗﺮ ﻭﺑ
ﺎﻓﺼل ﻨﻮعی
ﺒﻬﺘﺮ، ﻭﺑﺎ
ﻋﻘل ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
روحی ﻭ ﻣﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮبی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﮑﻪ ﺗﻘﻮﺍﻯ
کمترﺩﺍﺭﺩ،
ﻣﻘﺎم
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ کمتر
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﺎ ﭼﻴﺰﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﮑﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻭﻏﻴﺮﻣﺘقی
ﻮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻل هیچ
اﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮعی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺪﺭﺟﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺍﻣﮑﺎﻧﺎتی
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃبیعی
ﺨﻮﺩ چون
حیوانات
ﻓﺮﺍﻫم کند،
ﻭﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.

ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻗﺮﻳشی
ﻮ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻗﺮﻳشی
ﻮ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻜﻮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺮﺍﺩﺭ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺑﺎ ﻫم
ﻔﺮﻭﺗﻨﻰ
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
اﻳﻤﺎنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﻬﻤﺘﺮ ﺗﻮﺍضع
آآﻧﻬﺎ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣطیع
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤلی
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮعی
ﻨﮋﺍﺩﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎل ﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی أﻓﺮﺍﺩ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﻘﻮﻯ ﻮﻋﺎﻣل
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍلهی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻋﻤل
ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
سلوکی ﺩﻳنی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﺍﻣﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻗتی ﻤﻘﺒﻮل الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎ
ﻧﻴّﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫم
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ که ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻭﻳﺎ که
ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺍﻧﺮﺍ ﻧﺎم
عمل عباﺩﻯ
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ اﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯه ﻭﻫﺮﻋﻤلی
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻭل
ﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟمع ﻮ ﺟﻮﺭ
ﮐﺮﺩه ،
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ که ﻗﺼﺪﻯﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧّﻴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺭﺍﺩه
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم أﺭﺯﺵ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﮑﺮﺵ ﺩﺭ ﻧﻴّ
ﺖ ﻭﻗﺼﺪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻴّﺖ ﺑﻤﻌنی
ﻔﮑﺮ ﺑﻮﺩه ، ﻭلی
ﻨﻴّﺖ ﺑﻤﻌنی
هدﻑ ﻭ ﻣﻘﺼﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم آﻥ
ﻮﺑﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی کجا
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﻭﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻥ هدفهاﻯ
غائی ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ،ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﺎﺯﻯ ﻨﻔس أمّاره
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
کاﺫﺏ ﻭ ﺣتی
ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻣسیح
ﺪﺟّﺎل
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍقعی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺘﺎیج
ﻮﺧﻴﻢ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
عقلی ﺒﺎﻃل
ﺒﺮﺩه ، ﻭﺳﺮ
ﺍﺯ ﮐﻔﺮ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﺯﻫﺪ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻋﺎﻟم الهی
ﺒﻮﺩﻥ ﺒﺮﺗﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ عمل
عباﺩﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﻨﻴّﺖ ﻭﻗﺼﺪ ﻭقُرّه
ش هودی ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﻠﻴﻪ
ﭼﻨﻴﻥأﻋﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍه ﺑﺎﻫﺪﻑ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺴﺠﺎﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻫیچ
عبادتی که ﻫﻤﺮﺍه
ﺗﻔﻘﻪ ﻭﻋﻠم ﻮ
ﺍﺩﺭﺍک
ﻨﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻘﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻓﻬم أﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮﻋﻘل کُلّی
ﺍلهی اﺳﺖ
ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻗﺒﻮا
أﻋﻤﺎل الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
أﻟﺎ، ﻭ إﻥّ
أﺑﻐﺾ ﺍﻟﻨﺎس
ﺍلی الله ﻋﺰّ
ﻭ ﺟﻞّ، ﻣﻥ
ﻴﻘﺘﺪﻯ
ﺒﺴُنّة ﺍﻣﺎﻡ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻘﺘﺪﻯ
ﺒﺎﻋﻤﺎﻟﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ
ﻣﺒﻐﻮﺽﺗﺮﻳﻥ
ﻮﻣﻨﻔﻮﺭﺗﺮﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﻧﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺳُﻨﺖ
ﺍﻣﺎمی ﻮ
ﺭﻫﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭلی آﻗﺘﺪﺍﻯ
ﺒﺎﻋﻤﺎل اﻭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﻨﻔﻮﺭﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺩم ﻴﻌﻨﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺘﺮﻳﻥ آﻧﻬﺎ ،ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﻮ حتی
ﻗﺒل اﺯﻣﺮگ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻫیچ ﻨﺰﺩﻳکی ﺒﻴﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻥ أﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی ﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ
ﻈﺎﻫﺮﻯ
ﻮﺍﺑﺴﺘگی
ﻤﺬﻫبی ﻭﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻳﺎ
ﻣﮑﺘبی اﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ
عملی کاﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻥ إﺩّﻋﺎﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ
ﺴُﻨﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮکی اﻣﺎﻡ
ﻭﺍﻭم ﺪﻫﻨﺪه ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻄ
ﻮﺍﺑﺴﺘگی
ﻈﺎﻫﺮﻯ ﻮﻳﺎ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺪﺍﺷﺘﻥ
عقاﻳﺪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺁﻥ
اﻣﺎم اﺳﺖ. ﺳُﻨﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﺪﺭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺳُﻨﺖ
ﻳﺎ ﻣﻘﺪس ﺷﺪﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ
ﺒﺎﻋﻤﺎﻝ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺟﺴﻤﺎنی اﻣﺎم
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎم ﻤﻌﺼﻮم
ﻮﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯﺧﻴلی
کاﺭﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺪه ﻭلی
إﻗﺘﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ،
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻋﻤﺎل اﺯ
ﺍﻣﺎم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺭﻭﺵ
ﻋﻘلی اﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻮﺍﺑﺴﺘگی
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭلی
ﺨﻮﺩﻋﺎﻣل آن
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺮﻫﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﻭﮐﺴﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻘﺒﻠﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ ﻭﺍﻣﺎم
اﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪه ﻭ
ﺳﻠﻮک ﺪﻫﻨﺪه ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻭﻥ أﻧﺠﺎم
ﺘﻘﻮﺍ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﻣﺎم
ﺨﻮﺩ،
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.

حدیث 204 - ﺍ
ﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪه (ﺝ۱ﺹ209ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: ﻔﻠﻴﺼﺪق
ﺮﺍﺋﺪ أﻫﻠﻪ،
ﻭﻟﻴﺤﻀﺮ
ﻋﻘﻠﻪ،
ﻭﻟﻴﮑﻥ ﻤﻥ
أﺑﻨاء اﻟﺂﺧﺮة
، ﻓﺄﻧّﻪ
ﻣﻨﻬﺎ ﻗﺪم
ﻭﺍﻟﻴﻬﺎ
ﻳﻨﻘﻠﺐ ﻫﺮ
ﺭﻫﺒﺮ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻘﻮﻣﻰ،
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻋﻘﻠﺶ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩه ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭسعی
کند
ﺍﺯﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
آﺧﺮﺕ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎ ﺍﻣﺪه
ﻭﺑﺎﻧﺠﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺧﻄﺒﻪ
ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺠﻨﺒﻪ ﺳﻴﺎسی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
هرﮔﺮﻭه ﻭﻣﻠتی
سعی کنند،
ﺻﺎﺩق ﺪﺭ ﻭﻋﺪه
ﻫﺎﻯ ﺴﻴﺎسی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘق
ﺒﺨﺸﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ
کاﺭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻋﻘل عمل
کند ،ﻭ ﻣؤﻣﻦ
به آﺧﺮﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺧﺮﺕ
ﻭﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻋﺎﻟم ﻤﻠﮑﻮتی
آﻣﺪه ، ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﺗﺎ
ﺣﺴﺎﺏ ﭘس
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺭﻫﺒﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣؤﻣﻥ ﺒﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﺧﺮﺕ، ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ هیچ
گونه ﺿﺮﻭﺭتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﺎﻣتی
کاﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺯﻳﺮ
ﻭﻋﺪه ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﻭﺑﻤﺮﺩم ﺪﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫم ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭلی
ﺪﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی اﻳﻥ
ﺤﺪﻳث (ﺭﺍﺋﺪ)
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ(ﻣُﺮﺍﺩ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻫل
ﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
،ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺎﺩق ﺪﺭ
ﺗﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﺼﺎﺩﻕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻌﻬﺪﺍﺕ
ﻭﻗﻮل ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ
آﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ. ﺣﻀﻮﺭﻋﻘل
ﻔﻘﻄ ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ،
ﮐﻪﻋﻘل کُلّی
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻴﭽﮕﺎه
ﻋﻘل کُلّی ﺒﻬیچ
کاﺭﻯ ﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻣﮕﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣل روح
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ . ﻭﻟﺬﺍﺩﺭﺗﻌﻠﻴم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩق ﻮﻋﺎﻗل
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥ ﺮﻫﺒﺮ
ﺍﻫل آﺧﺮﺕ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی هستند
و شهود آخر
ولایت الهی
خود را دارد . ﻭلی
ﺤﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ کاﺭ
ﺍﺧﺮﺕ، ﻭﺭﻭح ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻌﺼﻮم
ﻮﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻣﺠﺒﻮﺭﻫم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺑﺘﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺘﻮﺟﻪ ﮐﻨﻨﺪ ،ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻨﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺨﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﺧﺮﺕ ﺑﻮﺩﻥ
ﺪﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ ﺴﻴﺎسی
اﺳﺖ. ﺍﺯﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺍﺧﺮﺕ دیگری
ﺍﻣﺪﻥ ﻮﺑﻪ
ﺍﺧﺮﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻦ است .
ﻫﻤﺎﻥ آﻣﺪﻥبه
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭ ﮊ ﻧﺘﻴﻚﺭﻭحی
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ. ﺑﺎﺟﺴم ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ عقل
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﻣﺪه ،
ﻭﺑﺎ ﺭﻭح
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺒﺎﻳﺪ. ﺑﺮﻭﺩ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻔﻌﻠﻰ
و
ﺩﻧﻴﺎﻯﺒﻌﺪﻯ
ﺪﺭﻣﻠﮑﻮﺕ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺒﺪﻧﺒﺎل ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺖ،
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨم ﺒﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮔﻨﻪ ﭘﻴﺸﻪﮔﺎﻥ
ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻔﺎﻟﻨﺎﻇﺮ
ﺑﺎﻟﻘﻠﺐ،
ﺍﻟﻌﺎﻣل
ﺒﺎﻟﺒﺼﺮ،
ﻳﮑﻮﻥ ﻤﺒﺘﺪﺃ
ﻋﻤﻠﻪأﻥ
ﻴﻌﻠﻢ ﺃﻋﻤﻠﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍم ﻟﻪ،
ﻓﺄﻥ کاﻥ ﻠﻪ،
ﻣﻀی ﻔﻴﻪ،
ﻭﺍﺫﺍ ﮐﺎﻥ علیه
ﻭﻗﻒ ﻋﻨﻪ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﭼﺸم دل ﺒﻴﺪﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺎﭼﺸم ﻮ
ﺑﻴﻨﺶﻋﻤل کند
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭﺵ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ عمل اﻭ
ﺑﻨفع اﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮﺑﻨفع
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ
آﺍﻧﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کند. ﻭ
ﺍﮔﺮﻋﻠﻴﻪ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ ﺍﺯﺍﻥ
ﺪﺳﺖ ﺑﮑﺸﺪ. ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺎﻗﻠﺐ ﻋﺎﻗل
اﺳﺖ. ﻭﻣﺘﺒﺼّﺮ
ﺑﺎﭼﺸم که کاﺭﺳﺎﻟک
اﺳﺖ،و ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
ﭙﻴﺮ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
اﻭ،ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺮﺍ ﺑﺮﺭسی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻔﺄﻥّ
اﻟﻌﺎﻣل ﺒﻐﻴﺮ
ﻋﻠﻢ،
ﮐﺎﻟﺴﺎﺋﺮ علیّ
غیرﻃﺮﻳﻖ،
ﻓﻠﺎ ﻳﺰﻳﺪه ﺑُﻌﺪه
ﻋﻥ اﻟﻄﺮﻳق
ﺍلاّ ﺑُﻌﺪﺍ
ﻣﻥ ﺤﺎﺟﺘﻪ
ﺯﻳﺮﺍﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﻌﻤلی
ﺒﺰﻧﺪ، ﻭلی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﺮﺍ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐسی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍئی
ﻤﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﺟﺎﺩه ﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻥﺴﻔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﻣﻘﺼﺪﺵ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﺎﻣل
ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺁﻧﻘﺪﺭﻫﺎ
ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺣﺪﻳث ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪﻋﻤل
عباﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻋﻠم الهی ﻮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺳﻔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻘﺼﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ هرچه ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﻭﺩ ،ﺍﺯآﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟک
الهی ﻨﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍلهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، هرچه ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﮐﻨﺪ،
ﮔﻨﺎه ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺒﻴﺸترکرﺩه ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺮک الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍلهی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻮ
ﺍﻟﻌﺎﻣل
ﺒﺎﻟﻌﻠﻢ،
ﮐﺎﻟﺴﺎﺋﺮ علیّ
ﻄﺮﻳق اﻟﻮﺍﺿﺢ،
ﻓﻠﻴﻨﻈﺮ
الناﻇﺮ،
ﺃﺳﺎﺋﺮ ﻫﻮ،
ﺃم ﺭﺍجع ﻮلی
عامل ﺒﻌﻠم الهی
ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐسی اﺳﺖ
ﮐﻪﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭﺟﺎﺩه ﺭﻭﺷنی
ﭙﻴﺶﻣﻴﺮﻭﺩ. ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﮕﺎه ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﺍﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﺎل
ﺴﻴﺮ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺣﺎل
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺪم ﺤﺮﮐﺖ
ﺑﺠﻠﻮ ﻣﻘﺼﺪ
ﻭﻫﺪﻑ، ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻥ اﺳﺖ.

حدیث 206 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل ﺸﺪه
(ﺝ۱ﺹ208
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩه ﺍﺳﺖ: إﻧّﻪ ﻗطع ﻈﻬﺮﻯ
إثناﻥ، ﻋﺎﻟم
ﻤُﺘﻬﺘﻚ،
ﻭﺟﺎﻫل
ﻤُﺘﻨﺴﻚ،ﻫﺬﺍ
ﻳﺼﺪّ ﺍﻟﻨﺎس
ﻋﻥ ﻋﻠﻤﻪ
ﺑﺘﻬﺘّﮑﻪ، ﻭ
ﻫﺬﺍ ﻳﺼﺪّ
ﺍﻟﻨﺎس ﻋﻥ
ﻨﺴﮑﻪ ﺑﺠﻬﻠﻪ ﺩﻭﮐس
ﮐﻤﺮ ﻣﺮﺍ
ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺸﺪﺕ
ﻣﺰﺍﺣم کاﺭ ﺍلهی
اﻣﺎم ﺸﺪه ﺍﻧﺪ.
ﻳکی عالمی که ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﻭ ﮔﻨﺎه ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻭ ﻳکی ﺠﺎﻫل
ﻤﺘﻌﺒّﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻥ
ﻴکی ﻤﺎنع اﺯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﺮﺩم ﺒﻌﻠﻢ
ﺍﻣﺎم ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺍﻳﻥﻴکی ﺒﺎ
ﺟﻬل ﺨﻮﺩ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻧﺴک ﻮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻋﺎﻟم ﻤﺘﻬﺘک
هرﻋﺎﻟم ﻮ ﺍﮔﺎه
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺟﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم ﺪﻳنی ﻮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ عمل
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺩم اﺯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩه ،
ﺑﻪ ﺍﻣﺎم ﻮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻋﺎﻟم
غیرﻋﺎﻣﻞ ﺣتی اﮔﺮ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﮕﻨﺎه
ﻧﮑﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
عاﻣل ﻮﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍلهی ﻨﻴﺴﺖ،
ﻟﺬﺍ ﻫیچ کرﺍﻣﺖ
الهی ﻮ ﻧﻴﺮﻭ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺣﺎنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺣﺮﻓﺶ ﺩﺭﮐسی
ﺘأثیرﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﻴﺒﺮ ﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺟﺎﻫل
ﭙﺮﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﭼﻮﻥ أﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭﻋﻘل
ﻮ ﺩﺍﻧﺶ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺯﺵﺒﮑسی
ﺒﺪﻫﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣتی ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺍثاﺭﻣﻨﻔﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﻳﺰﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩم ﻤﺎﻳل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﻤﺎم
ﻮﻗﺖﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺯﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪه ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻋﺎﻟم ﻮﺍقعی کاﻣل
الهی اﺳﺖ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﮔﻨﺎه
ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﺼﻮﻥ
ﻮﻣﻌﺼﻮم الهی
اﺳﺖ. ﻭﻓﻘﻄ
ﺼﺤﺒﺖ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻤﺤﺪﻭﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺪﺳﺘﻪﺟﻤﻌی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺟﺎﻫل
اﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﺒّﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﺮﭘﺮﺳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ ،ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﺑﺒﺪﻋﺘﻬﺎئی
ﺪﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﺪﻋﺖ
ﺍﻭ ﻧﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭ
ﺷﻠﻮﻏﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺬﻫﻦ ﻣﺮﺩم
ﺪﺭ ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺰﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺬﻫبی
ﻮﻓﻠﺴفی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘت
ﺴﻠﻮکی اﮔﺮ
ﺍﺯﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺯل ﺘﺎ أﺑﺪ
ﺩﺭ ﻳک ﺨﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺧﺎﺭج گرﺩﺩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻤﺬﻫﺐ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺑﺪﻋﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﺎ
ﮐﺎﺭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻤﺘﻌﺼﺐ، ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥبی
عمل الهی ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪ
ﮔﺎﻥ ﻨﻔس ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﺎ
ﻣﻘﺪس ﻭ ﺩﺍﺋم
اﻳﻨﺎﻥ،
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻋﺖ ﻭ
ﺍﺩّﻋﺎ
ﺍﺯﻋﺎﻟم
ﻔﺎﺳﺪ،
ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻭﺗﻌﺼﺐ ﻭﺭﺯﻯ
اﺯﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻤﺘﻌﺒّﺪ ﻭ ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻮﺩه ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮﺩﻳنی
غیر سلوکی
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺷﺨصی اﻳﻥ
عاﻟﻤﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ
عمل ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭼﻴﺰﻯ اﺯﻣﺎ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ ﺤﻘّﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻏﺎﺯﺳﻠﻮﻙ،
ﻭﺗﻌﻠﻴم اﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﺪﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺴﺮﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺗﻮﺳّل
ﺒﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ در
عبادات
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺷﺎﻧسی ﺒﺮﺍﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ از نوع
بشری ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.

حدیث 207 - از امام
صادق نقل شده
(ج1 ص209 بحار) که فرموده
است. أحسنوا
النظر فیما لا
یسعکم جهله و
إنصحوا
لأنفسکم و
جاهدوا فی طلب
معرفة ما لا
عذر لکم فی
جهله سعی
کنید آنکه را که
نباید جاهل از
آن باشید بدست
آورید. نفس خود
را نصیحت کنید
و آنرا وادار
نمائید تا آنکه
را که عذری برای
جهل آن از شما
پذیرفته
نمیشود کسب
نمائید. (
تحسین و احسان
) تکامل و
بهبود بخشی
است. (نظر)
توجّه و
اهتمام
ورزیدن است در
کار تکاملی و
تمرکز و دقّت
در هر أمری
لازم میباشد. . پس
بیاموزید (علم
نظر ) را که همان
سلوک الهی و
تمرکز و حضور ذهنی
در وسائط الهی
در عبادات است
. آنکه را که نمیتوان
جاهل و غافل
از آن بود
زیرا سرنوشت
ساز آینده
ژنتیک روحی
انسان است. و
این همان تنها
أمر الهی و
سلوک تکاملی
روح است. و
بروش
پیشنهادی
خداوند در
طریقتهای
أنبیا و بخصوص
همان دین و
روش محمدی
برای نوع بشری
است . در غیر
این أمر الهی
هرچیز وکار
دیگری را اگر
در دنیا
ندانیم از آن
ضرری أبدی
برای روح ما
بجای کسب رضای
خدا را ندارد. وتنها
معرفی الهی
است که چاره
دیگری نیست
مگر اینکه از(
جهل آن )خارج
شویم . این (
معرفت الهی ) شامل
چند مرحله است
که باید
بترتیب أنجام داد
و از آن غافل و
جاهل نبود. یکی
عرفان مقدماتی
أمر خدا در یک
مجموعه از
دانستنی های عرفانی
در امور دین و
سلوک الهی است
. و از جمله اینکه
خدائی و
پیامبرانی
بوده و (زندگی
آخرت یا
دیگری) پس از
مرگ هست . دوم
شناخت (وسائل
ووسائط الهی )
برای انجام سلوک
الهی، و در
سلسله ولایت
الهی زنده که ار
پیر کامل شروع
میشود، و بقا
ئم ختم میشود. سوم
أحکام و
(مقررات عملی )
در سلوک الهی که
از پیر کامل دریافت
میشود . و که ارم
قبول و ( تأیید ندیده
) سمبولهای
شهودی تا قائم
است. و قبل از
سلوک باید
آرزوی ما برای
دیدارآنها
باشد. و
هدفهای ما را
در سلوک الهی تشکیل
میدهند. و
بالأخره ( عقل کُلّی)
الهی و علم لدنّی
است، که حتما
باید آنها را
بیابیم ، تا
کامل الهی
شویم. و در
بازگشت بخلق
از آنها برای
کمک بدیگران
از آنها
استفاده در
تربیتی خود و
دیگران کنیم . پس
آنکه که باید
مورد نظر و
توجّه داشت راه
خدا است . و آنکه
که باید مورد
تمرکز و نظر
داشت وسائط الهی
هستند. و آنکه را
که باید تحسین
و تکامل داد
نتیک روحی شخص
است.

سپس امام
ادامه میدهد
خویشتن را پند
بدهید و با آن مجاهده
و مبارز ه
نمائید تا
معرفت ضروری
را کسب کرده
باشید . زیرا
بعدا خداوند
عذری را از ما
نمی پذیرد . نصیحت
بخویشتن که تلقین
بخویشتن باشد،
که عقل جزئی
ایدآل طلبی ما
بعقل جزئی مادی
نصیحت میکند. و
یا نفس لوّامه
ما است که بنفس
أماره و هَوَسران
پند میدهد، تا
بعدا همه باهم
دوچار جهنّم و
قهقراها و غضب
الهی نشوند. و
باید با
خویشتن بحث و
استدلال نمود که
باید دنبال
نفع برتر باید
رفت . بخصوص که خطر
و ضرر بزرگی در
پیش هست. و
خویشتن نصیحت
کننده ما عقل
فعلی و جزئی
ایدآلیستی ما
است . اگر که این
نصیحت و نُصح
الهی پذیرفته شود.
ضمنا نصیحت بمعنی
دوم یا ( تکامل
روح ) مطرح
میگردد. راه جستن
استاد و طریقت
تکامل مربوطه
است، تا اورا نیز
روح ما را
نصیحت کند، و
بتوبه نصوح سلوکی
و تکامل مربوط
ند. تا پیر روح
ما را نصیحت
کند و بتوبه
نصوح و تکامل ببرد.
(جهد و اجتهاد
)و خستگی از کار
زیاد است و
محروم کردن هرکه
بیشتر نفس
امّاره برای
تضعیف آن تا
بمرز مرگ هم
پیش برود و
کشته شود. محرومیّت
نفس با ترک
دنیا و هرگونه
منافع فوری و
هرگونه که صورت
گرفته است. سعی
و جهد برای
آموزش گرفتن و
طلب معرفت و
شناخت است. سعی
و جهد برای
آموزش گرفتن و
طلب معر فت شناخت
آنکه را که نمیدانیم
. در جهان
ندانستنی فراوان
است و اگر
ندانیم ممکن
است از منافع
آندک آنها
محروم گردیم. و
شاید أندکی
ضرر ببینیم. ولی
همه اینها
جزئی هستند. مگر
اینکه مسأله
مورد نظر
تکامل روح و
سلوک الهی
آینده ساز
بوده باشد . که کسب
سود سرشار
أبدی کسب رضای
خدا وعقل الهی
وعلم برتر و
بهشتها و نوع
فوق بشری بعدی
است . امّا اگر
این فایده
ضروری بدست
نیاید قطعا ضرر
عظیم در پی
میباشد. تکامل
و سلوک الهی تنها
چیزی در طبیعت
ودر ما است. که اگر
کسب شد حدّ
أکثر اینده بهتر
میآورد ، و
اگر کسب نشد
حدّ أکثر ضرر
را کارماها
خواهیم داشت. و
الاّ دیگر
امور جهان
کسبش اگر مفید
باشد موقّتی و
ترکش ضرری
ندارد. و اگر
أمری که بوجود
واقعی ما در
ژنتیک روحی
مربوط باشد، و
یا بأبدیّت و
آینده های بی
نهایت دور ما
ارتباط داشته
باشد.

نرا  حتما
بیاموزیم و ار
جهل آن باید  که خارح
امام ادامه میدهد
چیزی را که نمی
توانید و
نباید جاهل و
غافل از آن
باشید تا کسب کنید
و بدان توجّه
و تمرکز مداوم
و تمام وقت و
تمام عمر
بنمائید و آن
تنها تکامل
روح در یک
سیستم و روشی
الهی در سلوک
ارادی است. که تمام
هدفهای الهی و
تمام علّت
پیدایش أنبیا و
أدیان و حتی
علّت پیدایش
آینده های
أبدی که بهشتی
باشد و که جهنّمی،
همه بخاطر هدف
تکامل روح است
. که سرنوشتی
أزلی کن فیکون
از خداوند
میباشد که باید
تمامی ارواح موجودات
حتی ویروسها
همگی سلسله انواع
را طیّ کنند وچون
بنوع بشری رسیدند
برای دنبال
نمودن سلسله انواع
فوق بشری که تا
بی نهایت
ادامه خواهد داشت
که آماده هست برود
. و اگر این
آمادگی و تلاش
ومعرفت تا
شهود ربّ
النوع دست
ندهد مکرر در مکرر
قهقراها و عقب
روی ها در
انواع از لحاظ
زمان در پیش داریم.
تا مجددا پس
از تأمین
امکانات لازم و
حصول تکاملات طبیعی
باز ببشریّت
مجدد برسیم و
عبور سلوکی و شهودی
از ربّ النوع
بشری را
بنمائیم. و
آماده آینده
های( بعدی در
آخرت) یعنی
آینده ها بشویم
. طبیعی است که چنین
هدف مهم و
بعدی که خواسته
خدا و نفع
مطلق ما را در
بر دارد و ما
را از مطلق
ضرر و آسیب ومجازات
میرهاند، چیزی
نیست که بخود
اجازه بدهیم
جاهل از آن
باشیم. و این
است معنی ( لا
یسعکم جهله ) و
نیز طلب
معرفتی که عذری
برای جهل آن
داشت. و برتران
ما و مدبّران
وجود ما و
زندگی ها در
دست آنها است. که
هرعذری از ما
نمی پذیرند. اگر
تکاملی نبود قطعا
قهقرائی
خواهد بود . این
یک قانون
طبیعی است . توقف
در مکان و
مقام در هیچ زمانی
وجود نداشته و
ندارد. هرکس
جلو نرود
ندانسته بعقب
میرود. وهر کی
حیات أبدی نجوید
دارد مرگ أبدی
مییابد. اگر
بنوع فوق بشری
نرویم قطعا
بانواع
حیوانی و
قهقرائی
میرویم. بسته
باینکه چقدر
تنبلی و گناه
و جهالت و
غفلت داشته
باشیم . تنها
چین
مخواهینزی که
بطور خلاصه
باید گفتاین
است که عدم
معرفت و شناخت
آن برای ما
نزد خداوند
عذری ئخواهیم داشت.
شهود ربّ النوع
قائم است که فقط
از طریق روشن
دین سلوکی محمدی
و استفاده از
وسیله و ولایت
علوی زنده و
با روش عملی
تزکیه نفس و
با کمک پیر
الهی ره رفته
است که میتوان
بقائم رسید. هر
یک این شروط اگر
نبود بقیه نیز
فایده ای
ندارند و کسب شهودی
نیستند.

فإنّ
لدین الله
أرکان لا ینفع
من جهلها شدّة
اجتهاده فی طلب
عبادته و لا
یضرّ من عرفها
زیرا دین
خداوند اصول و
أرکانی دارد که
اگر کسی آنها نداند
از هرکه تلاش
زیاد برای
عبادت ظاهری
میکند سودی
نخواهد برد . و
اگر هم معرفتی
از آن اصول
کسب شود هرگز
ضرری نخواهد
دید. دین خدا تنها
أدیان الهی معروف
نیستند که در
جامعه بشری
پیدا شده اند. آنهم
تمامی أدیان
پس از تأسیس و
پیدایش آنها فورا
بوسیله
جاهلان و
اتّحاد نا
مقدّس دنیا پرستان
در قبضه آنها
در آمده، و
دین در شب اول حیات
خود واقعیّت و
اهداف خود را
از دست داده و
بصدها فرقه و
مذهب انحرافی در
آمده . و حقیقت در
این میانه گم
شده است . دین
اسلام نیز این
چنین بود و در
أصل برای تکامل
روح و سلوک
الهی فردی
بوده است و از
راه عشق ورزی
بولایت
ووسائل سلوک الهی
بوده، ولی
تبدیل بمکتبی
اجتماعی و
سیاسی و حزبی
شده و صدها
پاره گردید. و
هیچ کدام بقول
پیامبر منظور
الهی را تأمین
نکرده بقعر
جهنّم میروند.
و هر چند سالی
یک گروه از
رهبران بلذّت
ریاست رسیده ،
وعدّه ای
زیادی غافل را
ببیگاری
گرفته اند . دین
خدا أدیان
رسمی معروف که
میشناسیم
نیبستند. و
هیچ دینی از
این مشکل
تجزیه و
انحراف مصون نمانده
است. وحتی هیچ
مکتب فکری و
فلسفی که مؤسسین
آنرا بر پا
کردند
پیروانش آنرا
بهمان راه
نبردند. و این صفت
فکر وعقل جزئی
انسان است که میل
بخود خواهی و
استبداد و تک
روی دارد. اما
دین خدا در
این حدیث
منظور روش عملی
و آئین و
متدلوژی که خدا
فرستاده و خدا
وند تنها آنرا
قبول دارد دین
لفظی فارسی
زردشتی بمعنی
آئین و روش عملی
عبادی است. که قریش
متدیّن بروش
ابراهیم
فرزند روحانی
زردشت چون یهودیان
بنی اسرائیلی
دنبال
میکردند که از
یمن بمکه مهاجرت
سلوکی کردند. دین
خدا که محمد
ابداع کننده آن
بوده بسبک قدیم
قریش و زردشت
در ( تخلیه و تحلیه)
روح را برای
کسب (تجلیه
های) انوار و
شعاع های الهی
در آن است . ولی
محمد کاشف دو
قرّه جدید ششم
و هفتم قائم و
عرش رَحِمان
بوده است . که همان
معنی درست
کلمه قرآن است
. و هیچ دینی یا
هیچ پیامبری
دیگر قادر
نیست خود و
سالک پیرو خود
را باین دومقام
جدید قائم و
عرش رَحِمان
برساند. ولذ ا
تنها شهود
مصطفوی پنجم سالک
در ولایت
مرتضوی مولا در
شهود که ارم قادر
است سالک را
بشهود قائم
ربّ النوع
بشری برساند. پس
از فوت پیامبر
فقط ولایت مرتضوی
او است که قادر
میباشد سالک
را بشهود پنجم
مصطفوی برساند.
و شرط شهود
پنج تن آل عبا
را داشته
باشند. و
امروزه ما فقط
کاملان الهی
بازگشته بخلق
را داریم تا
زنده هستند، وخود
نیز ضمن
مجموعه پنج تن
آل عبا و
ولایت بحق
بوده و بدانها
دست رسی داریم
اگر طالب دیدار
و لقای الهی داشته
باشیم . اینان
اوّلین شهود
از هفت شهود الهی
هستند که سالک
باید از همگی
آن هفت شهود را
طیّ سلوکی کند.
پس شناخت لازم
آینان زنده
مورد تأکید
حدیث است. و
همان یافتن یک
کامل الهی ولایت
محمدی است . تا
او نیز عرفان
مقدماتی و نیز
عرفان عملی و
دیگر
شناختهای
فنّی وویژه
سلوک الهی را
بیاموزاند و
بشهود مصطفوی
و قائم و عرش رَحِمان
برساند. و با
عقل کُلّی
الهی و علم لدنّی
خود بخلق باز
گردیم. آنکه امروز
برای ما ضروری
است و قابل غفلت
و جهالت نیست
یافتن پیر
کامل راستین
زنده و شناخت
رؤیائی قبلی
سمبولهای
شهودی محمد
است. و بقیّه
در دست پیر
کامل ودست
خداوند و
عوامل الهی او
میباشد. این
دین خدا أرکان
و اصولی دارد که
نباید از آنها
غافل بود و
اگر کسی آنها
را نداند و در
عوض عبادت
ظاهری و قشری
و زیاد بنماید
باز جبران
کننده غفلت آن
نیست. و نفعی
برای عابد
متعبّد ندارد .
لذا عبادت قشری
و ظاهری و
ریاکاری مفید
کسب رضای خدا
و نجات روح انسان
از طلسم نوع
بشری نیست . و
اگر کسی هم
این اصول را
آموخت نه فقط
مفید او است، که
هیچ ضرری هم نخواهد
داشت یعنی در
یافتن آنها
فایده هست و در
نیافتن این
اصول ضررها
نهفته است که خلاصه
آنها همان
جهنّم ها و
قهقراهای
نوعی و کارماهای
بعدی در دنیا
است. هر کس این اصول
را شناخت از
هر گونه ضرری
در أمان و
بیمه الهی شده
است. فدان بها
حَسَن
اقتصاده و لا
سبیل لأحد الی
ذلک الّا بعون
من الله
عزّوجلّ هرکس
باین اصول و
ارکان نزدیک
شد و شناخت و
هرکس با این
دین خدائی
دیانت ورزید و
سلوک الهی نمود
در این صورت
قصد وهمّت او
نتیجه بخش بوده
و تکامل و
تحسین و
بهبودی یافته
است. تدیّن و
دیانت ورزی
تنها سلوک الهی
است که شامل مراحل
و مقدمات و
متوسطاتی است که
بپایانه هائی
شهودی میرسد و
تعلیم آنها
تنها در نزد
پیر کامل ره
رفته از قبل و
از خدا
بازگشته است . امام
صادق میگوید
آنکه که اگر
صورت گیرد
تکامل و
امنیّت أبدی
دست میدهد. و
الاّ ضرر
قهقرای قطعی
خواهد بود. سپس
امام ادامه
میدهد و این شناخت
ارکان و تدیّن
بدین خدا هیچ
راهی ندارد
مگر بکمک خدای
توانا است. تنها
راه آن سلوک الهی
با وسائط
محمدی است ولی
حصول نتیجه
این وسائط
محمدی تنها در
دست ومشیّت
خداوند است. بهر
کس که مراجعه
کنید باز
نتیجه ای
ندارد که رسد که
بهر ملّای
جاهل و فقیه
سفیهی غیر
عامل بتنها خواست
خداوند
مراجعه کنیم. که
همگی ما را
ببارکشی
منافع و
لذّتهای
خودشان میکشند
وخرسواری میگیرند
همان کاری که ابلیس
أهریمن طبیعت
مدام میکند. باید
پیر کامل را از
خداوند خواست
و در شهود
سالک تأیید آن
دریافت شود
وبا تسلیم
مطلق بپیر و
تجرید نفس
امّاره و طیّ
مراحل سلوک
نمود تا بشهود
قائم پایان
خواست خداوند
از نوع بشری
رسید. ارکان
خد ا فقط
انواع عبادت
چون نماز و
روزه و حجّ
نیست، بلکه تنها
هفت رکن شهودی
آن است که از پیر
کامل حسینی پنج
تن شروع میشود
تا بقائم و
عرش رَحِمان
ختم گردد. دستور
العملها نیر
ارکانی لازم د
ارند. ( رکن )
گوشه است ولی
بمعنی ستون و
پایه و أصل
لازم میباشد و
نیاز بانزوا و
عزلت سلوکی و
گوشه گیری
تربیتی سالک است

208 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ210ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻟﻘﻤﺎﻥﺤﮑﻴم
ﺒﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﭼﻨﻴﻥ ﭙﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻘﺎل ﻠﻘﻤﺎﻥ
ﻠﺄﺑﻨﻪ،
ﻟﻠﻌﺎﻟم ثلاث
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ،ﺍﻟﻌﻠم
ﺒﺎﻟﻠﻪ،
ﻭﺑﻤﺎ ﻳﺤﺐّ،ﻭ
ﻣﺎ ﻳﮑﺮﻩ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺒﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟم با علم
ﺴﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻳکی علم
ﺒﺨﺪﺍ ﻭﻳکی علم
ﺒﺎﻧﭽﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﻳکی علم
آﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺨﻮﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳکی
علم ﺑﺨﺪﺍﺍﺳﺖ،
ﻳﺎ ﺑﻤﻌنی
ﺪﻳﮕﺮﻋﻠم
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﭼﻪ
ﻣﺴأﻟﻪ ﺍﺻل
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭼﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻳﺎ
ﻧﺘﺎیج ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
أﻧﺒﻴﺎ،
ﻭﻧﻴﺰﺷﺎﻣل کُلّیه
ﻣﺴﺎﺋل عقلی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻠﺐ
ﻣﺮﺩم ﺒﺴﻠﻮک
الهی ﻮﺣﻔﻈ
کشش ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
علم ﻔﻘﻂ ﻧﺰﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هست ﻭﻧﻪ
ﻧﺰﺩ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺍﻫل کلام ﻮ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ.
ﺑﺤثهاﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ که
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ قرآن
ﻮﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮﻋﻴﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭلی
ﻤﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺠﺬﺏ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ، ﻭ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺪﺭ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ.ﺗﻤﺎم
گفتنی هاﻯ
آﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻮﻳﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻘﻴﺎﻣﺘﺶ
نیزﺘﻤﺎم ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ آﻧﻬﺎئی
هستند،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﻮ
ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻓﻘﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻫﻤﻪ کُلّی
هستند،ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﻋﺎﻣل
ﺒﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋل که
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﺳﺖ، ﻋﻠم الهی
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﻭ ﻋﻠم ﺪﻳﮕﺮ
ﻳکی آﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﻭ ﻳکی آﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺸﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳم ﻮﺍﺯ
ﺍﻥ گرﻳﺰﺍﻧﻴﻢ.
ﺍﻳﻨﻬﺎﻋﻠم
ﻤﺎﺩﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻮﻳﺎ ﺍﮔﺎهی
ﺸﺨصی اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻥﻄﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯاﺻﻮﻟﺎ
ﮐﺎﻣل ﻮﺟﺎمع
ﻨﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺪﻳث
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک اﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍ
ﭼﻴﺴﺖ ﻭﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻩ ﻭ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﺯﻧﺪگی
اعتقادی
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻴﺰﭼﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﻄﺎﻟﺐ ﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎتی
ﺸﻬﻮﺩﻯ هستند،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻧﺎﻥ ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
هستند ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﺠﺴﺖ ﺗﺎ ﮔﻨﺎهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻧﻴﺰﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔﺴﺎنی که
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻳﺎﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻗﺒلی
ﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﻨﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺧﻠﺎﺻﻪﭼﻪﺍﻣﻮﺭﻯ
کاﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻭخُنثی
ﻨﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ هماﻥ
علم ﺤﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻓﻘﻴﻪسفیه
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﮑﻤک
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺟﻨﻮﺩ
ﺍلهی ﻮﺟﻨﻮﺩ
ﺷﻴﻄﺎنی
ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻫﻤﺎﻥﺼﻔﺎتی
ﻨﻴﻜﻮ ﻳﺎ ﺯﺷﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮخی
ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺍﺯ ﺑﺮخی
ﻨﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس
ﻫﺮﺳﻪ ﻋﻠم
ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک الهی
هستند، ﻭﻧﻪ
ﺗﻘﺴﻴم
ﻮﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
علوم ﺪﻧﻴﺎ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺮفی ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ
ﺑﺰﻧﺪ.ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻫم گوشی و
هوشی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ أﺣﺎﺩﻳث
ﻫﻤگی تنها
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ،
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ همه
ﺳﻠﻮکی هس تند،ﻭﻧﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻋﻠمی
ﻮﺳﻴﺎسی ﻮ
ﻓﻘﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺪﺭﺩ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺨﻮﺭﺩ،
ﻭﺍﮔﺮ ﻫم
ﭽﻴﺰﻯ
ﺪﺭﺧﻴﺮﺩﻧﻴﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
أﻃﻔﺎل آنها ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.

209 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﻧﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ207ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  لا
ﻗﻮل الاّ
ﺑﻌﻤﻞ، ﻭﻟﺎ
ﻗﻮل ﻮﻋﻤل
الاّ ﺑنیة،ﻭﻟﺎ
ﻗﻮل ﻮﻋﻤل ﻮ نیة
ﺍلاّ ﺑﺄﺻﺎبة
ﺍﻟﺴُنّة ﻫیچ ﻘﻮل
ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﺍﺩﻋﺎئی
أﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺑﺎﻋﻤل
ﺒأﺩّﻋﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ. ﻭﻫیچ
ﻘﻮل ﻮﻋﻤلی
أﺭﺯشی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻨﻴّﺖ
ﻭ ﻓﮑﺮ.ﻭ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺯشی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺴُﻨّﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ﺑﺸﺪّﺕ
ﺗﻘﻴّﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.(ﻗﻮﻝ)
ﻫﻤﺎﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺍﺩﻋﺎئی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺟﻮئی که
ﺣﺮﻑ ﺍﻥ ﺰﻳﺎﺩ
ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘُﺮﺣﺮفی ﻮ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ مُلّاهاﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥعمل
ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺒﻨﺪﺩ،ﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﻗﻮل
ﺒﺪﻫﺪ، ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻳﻥ ﻘﻮ0ل
ﻮ ﺍﺩّﻋﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻋﻤل ﺘﻮﺃم
کند ﻭﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎﮐﻠﺎم
ﻮﺗﻌﻬّﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺭﺯﺵ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻋﻤل
ﻨﻴﺰﻋﺒﺎﺩﺕ
بموجب پیمان
ﺍﺳﺖ، ﻭنیز
کسب ﻧﻴﮑﻴﻬﺎ ﻭ
ﻃﺮﺩ ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻋﻤل
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺍﺟﺮﺍﻯ
أﻭﺍﻣﺮ ﮐﻠّﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺧﺘﺼﺎصی ﭙﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟک اﺳﺖ.ﺗﺎﺻﺪق
اﺩّﻋﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﺗﻌﻬﺪ
ﻭﻗﻮل ﺒﺘﻌﻬﺪ
ﮐﺎی ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻧﻴّﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻴّﺖ ﻣﻌﺎنی
ﺰﻳﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺗﺼﻤﻴم ﻘﻠبی
ﺒﺮﺍﻯﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘل ﻮﺍﺩﺭﺍک
ﺪﺭ ﺍﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﭼﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﭼﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻂ الهی
ﻤﻌنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻌﻬﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻋﻤل عباﺩﻯ
ﻮﻧﻴّﺖ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺴُﻨﺖﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺑﺎﺭﺯﺵ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.(ﺍﺻﺎﺑﺖ)
ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﻣﻌﻨﻰﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﻭﻯ ﺒﻬﺪفی
ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺴﻤﺒﻮلهاﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﻋﻤل عباﺩﻯ
ﻮﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺴﺐ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺘﻮﺟﻪ ﺑﻐﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳُﻨّﺖ ﺗﻨﻬﺎ
بمعنی
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺴﺖ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻘﻮل اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.بلکه
ﺳّﻨّﺖ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،
ﺑﻬﻤﺎﻥﺴﺒکی
که ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌنی ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋل ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
مرﺑﻮﻃﻪ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨج
ﺘﻥ آل عبا.
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﺭﺍﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻣﺨﺎﻃﺒﻪ
ﻭﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳِﻨﺖ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ هاﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎئی
ﻮﻣﺴﻴحی
ﺒﻤﻌنی ﻤﻘﺪّس
ﺷﺪﻥ اﺳﺖ. ﻭیا
ﺩﺭﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺗﻘﺪّس
ﻭ ﺗﻘﻮﺍ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺑﺴُﻨّﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌنی
ﺠﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
اﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ، ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ، ﻭﺗﺮک
ﺼﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺼﻰ، ﺩﻭﺭﻩ
ﻗﺒل اﺯﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﺳُﻨّﺖ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث ،ﻭﺳﺎﺋﻄ
الهی ﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
آﻥ، ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺮﺳﻪ
ﺳﻠﻮک ﻮﻋﻤل
عباﺩﻯ ﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻔﺎﻳﺪﻩ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻳﻌنی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ تجلّی
الهی ﺪﺭﺍﻥ
ﻈﺎﻫﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺳُﻨّﺖ
ﺣﺪﻳث ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺳُﻨّﺖ ﻓﺮﻫﻨگی
ﻴﺎ ﻣلی
ﻮﺳﻴﺎﺳﻰ، ﻭﺣتی
ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

210 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ209
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ ﺑﻪ
ﺍﺑﻥﻄُﻔﻴل
ﺴﺎﻟک ﻮ ﮐﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:

ﻴﺎ أﺑﺎ
ﻃﻔﻴﻞ، ﺍﻟﻌﻠم
علماﻥ،ﻋﻠم لا
ﻳسع اﻟﻨﺎس ،ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻨﻈﺮ ﻓﻴﻪ ﻭ
ﻫﻮ ﺻِﺒغة
ﺍﻟﺄﺳﻠﺎﻡ،
ﻭﻋﻠم ﻴسع
اﻟﻨﺎس ﺗﺮک
اﻟﻨﻈﺮ ﻓﻴﻪ،
ﻭﻫﻮ ﻗﺪﺭة
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟلّ ﺍﻯ أﺑﺎ
ﻃﻔﻴل ﺒﺪﺍﻥ که
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺪﻭﮔﻮﻧﻪ ﻋﻠم
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳکی
علمی که ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻥ ﺘﻮﺟﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ هدﻑ
ﻭﺍﺻل إﺳﻠﺎم
اﺳﺖ.ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
علمی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺮک
آﻥﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ همان
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻮم
ﺮﺍ ﺑﭽﻨﺪ ﺷﮑل
ﻄﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻋﻠﻮم
ﻮﺍﺟﺐ ﻭﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺟﺐ.
ﻭﻳﺎﻋﻠﻮم الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻭ،
ﻭﻋﻠﻮﻣﻴﮑﻪ
ﺧﺎﺹ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻮمی الهی
ﺮﺍﺑﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺻلی
ﺠﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺗﻘﺴﻴم
کرﺩﻩﺍﺳﺖ، ﻳکی
علم ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮکی که
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﻳکی علم ﻮ
ﺑﺤث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﻮﺍﻟم اﻭ،ئ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻄ
ﺪﺭ ﺩﺳﺖﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺸﻴﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻋﻠمی ﺮﺍ
که ﺩﺍﺷﺖ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ الهی
هفتﮔﺎﻧﻪ
ﻭﻋﻠم لَدُنّی
ﻮﻋﻘل کُلّی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺪﺭﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻥ علم لَدُنّی
الهی ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﻮﺫﺍتیّاﺕ ﻭ
ﺍﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ، ﺍﺯ
ﺗﻮﺍﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻨﻴﺰ
ﺧﺎﺭج اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﺍﺑﻮﻃﻔﻴل
ﺨﻮﺩ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬیی ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺰﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﺑﻮﻃﻔﻴﻞ
ﮐﺎﻣل ﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ عملی
اﻭ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﺪ،
ﻭﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺖﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺴم
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﺳﺖ، ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺴﻠﻮک ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ
ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﻣﺎﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺍثاﺭ ﺍﻥ ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک ﻮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩﺍﺵ ﺑﺤث
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻤﻬﺎﻯ
ﺨﺎﺹ ﻣﻠﮑﻮتی هستند.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﺳﺎﻟک سعی ﺪﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ، ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ سعی
ﺪﺭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻪ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ.
ﻋﻠﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺡ،
ﺩﺭ ﻓﻬم ﻮ
ﺍﺩﺭﺍک ﺒﺸﺮ ﺣتی
اﮔﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻤﻴﮕﻨﺠﺪ.
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺭ ﺳﺎﻟک
ﻴﺘﺎﺧﻴﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻭﭼﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩتی
ﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﭼﺮﺍ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک گس ی
کوﺗﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﭼﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺮﺍﻯ
کاﻣلی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﭼﺮﺍ
ﺑﺮخی ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺍﻃﻠﺎع ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﻋﺎﺭﻓﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺍﻥ ﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻔﻬﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺷﺪﻩ
ﻨﺒﺎﺷﺪ.ﺟﻬﻨم
ﭙس ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﺑﺮﺍﻯغیرﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺴﺖ،
ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻥ
ﺠﻬﻨم گوﺩﺍل
آﺗﺶ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ نوعی
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﮔﺮﺩﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻬﻤﺘﺮﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺯﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺪم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
اﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎغ ﻮ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ
هستند، ﻭﭘُﺮ
ﺍﺯﻣﻴﻮﻩﻫﺎ
ﻭﺣﻮﺭ
ﻭﻏﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻬﺸتی
عقلی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻋﻰ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻓﻘﻄ ﺘﺎ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪّ ﺻﺤﻴح اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺸﻮﻳق ﻤﺮﺩم
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺍﺻلﻮﺍقعی
ﺠﻬﻨم ﻮﺑﻬﺸﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﺍتی ﻮﺭﻭحی
ﻮﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
الهی اﺳﺖ.
ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﮐﻨﻮنی ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻮقع ﺸﻨﺎﺧﺖ
(ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﺄﻣﺮ) ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻌﻠﻴم ﻄﻔل
کوﺩﮐﺴﺘﺎنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻌﻠم
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍل
ﺒﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺏ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم عقل
ﻮﻋﻠم ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻄﻔل
ﭽﻴﺰﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﮔﺮﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺭﺍ ﺑﻄﻔل
ﺒﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻃﻔل ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮ
آﻥ ﻄﻔﻞ، ﻃﻔل
ﻨﻴﺴﺖ ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺰﺭﮔﺴﺎلی
اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﺭﻭح ﻮﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ،
ﻭﻋﻮﺍﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ و
یونیورسهای اﻟﻬﻰ،
ﺣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
هرﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﺩﺭﺳﻄح عقل
ﺠﻤﻌی ﻮﻣﻄﺎﺑق
اﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﺳﻄح علم
ﺠﻤﻌی ﺮﺍیج
ﺰﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.که
ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ،
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ لاﺯم
اﺳﺖ. ﻣﻬﻢ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺩﻥ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻫﺮﻧﺴل
ﻮﻫﺮﻋﺼﺮ،ﻣﻄﺎﺑق
عقل ﻮﻋﻠم
ﺰﻣﺎﻥ اﻭ ﻧﺰﺩ
ﺑﺸﺮﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ آنﻄﻔل کوﺩﮐﺴﺘﺎنی
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭک
ﻛﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻠم ﻨﻴﺰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﺨﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻭسعی ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻄﻔل هم
ﭽﻴﺰﻯ
ﺒﻔﻬﻤﺎﻧﺪ.ﻣﻬم
ﺠﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ
ﻃﻔل ﻮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪ
ﺑﺎﺗﺮس
ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻄﺮﺗﺼﻤﻴمی ﺒﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺒﻌﺪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻥ علم ﺿﺮﻭﺭﻯ
که ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ(ﺻِﺒﻐﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ) ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ أﺻل
ﻮﻫﺪﻑ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴم آﻥ
علم ﻮﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﺻبه ٴﺮﻧﮕگ ﻮ
ﻣﺸﺨﺼّﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻏﺎﻳﺖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﻠﺎم اﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﻳﻥ اﺳﻠﺎم
ﻮﭼﻪ ﺭﻭﺵ
ﺗﺴﻠﻴﻢ اﺳﻠﺎمی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ. ﺻﻔﺖ
ﺍﺳﻠﺎم ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﺍﮔﺮﺍﻳﻥ علم
ﻮﺍﺟﺐ ﺻﻔﺖ
ﻣﺸﺨﺼّﻪﺍﻯ
ﺪﺍﺷﺘﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺪﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻘل الهی ﻮ
ﻋﻠم لَدُنّی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺒﻮﺭﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭﭘﻨج ﺘﻥ آل
عبا ﻭ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ.ﺍﻳﻥﺼﺒﻐﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﮐلّ إﺳﻠﺎم
اﺳﺖ، ﭼﻪ ﺩﻳﻥ
ﺮﺳمی ﻮ
ﭼﻪﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻥ
ﺨﻠﺎﺻﻪ
ﻭﻋﺼﺎﺭﻩ کلّ
هستی ﺪﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ.

ﺍﻣﺎﻋﻠﻮمی
که ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﺸم ﺒﭙﻮﺷﻨﺪ،
ﭼﻪﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻧﻔﻊ
ﻣﻮﻗﺖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ هیچ کس
ﮐﺴﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫیچ
کس ﺭﺍ ﻣﻘﺼﺮ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﭘﺰﺷکی ﻴﺎ
ﻣﻬﻨﺪس ﻭﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﺸﺪﻩ، ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫم ﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻭﻧﮑﺮﺩ
ﻫﻴﭻﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﺳتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻥ
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ
اﺳﺖ، ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻋﻠﻮم الهی
ﺒﺎﺯ ﺑﺤث
ﻭﺑﺮﺭسی ﺪﺭ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣنع کرﺩﻩ
،ﻭﺑﺤث
ﺩﺭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫیچ کس
ﺍﺯﻫیچ عملی
ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﻭﺳﺎﺋﻠﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺎﺧﺘﻪ، ﮐﺴﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭک
ﻤﮑﺎﻧﻴﺰم
آﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم عمل
ﻫﺮﭼﻴﺰ، ﻳﺎ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻥ
ﻄﺒﻘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎل ﺠﺰئی
ﺘﻘﺴﻴم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍم ﺨﻮﺩ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺭک آﻥ
ﻤﮑﺎﻧﻴﺴﻤﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻄﺒﻘﻪﻫﺎﻯﺠﺰئی
ﺪﻳﮕﺮی
ﺗﻘﺴﻴﻢﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺘﺠﺰﻳﻪ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻯﻤﻄلق
اﺯﻫﺮﻧﻮع
ﻤﮑﺎﻧﻴﺰمی
ﺨﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﺴﻠﻮک الهی
نیز ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺮﻏﻴﺮ
ﻣﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺪﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻮجیه
ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﻬﺘﺮﺍﺯﻫیچ
اﺳﺖﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯﻤثال
ﺒﺮﺍﻯ ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﻫﺴتی
اﺯﻋﺪﻡ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت
ﺍﻳﻥ ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﺎﮔﻬﺎنی
ﻨﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
آﻧﺮﺍ (ﻋﺪمی)
ﻮﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ( ﻮﺟﻮﺩﻯ)
ﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺯﻋﺪم اﻥ
ﭽﻨﺎﻥﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺯل بی ابتدا
ﺤﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺁﻥ ﺸﺮﻭع ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻨﮑﻪﺍﻟﺎﻥﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﻭﻫﺴتی
ﻮﻇﺎﻫﺮﺍ ثاﺑﺖ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﻧﻮع ﻮﭼﻪ
ﺩﺭﻓﺮﺩ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎﺯﻫﻨﻮﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﺪﺍم ﺪﺭﺣﺎل
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﺪﻩ،
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺻﻮﺭتی ﺠﺪﻳﺪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﻫﺴتی
اﺯﻋﺪم ﺪﺭ ﺍﺯل
ﺸﺮﻭع ﺸﺪﻩ،
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ومطلق
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺭﻭح
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣل ﻘﺒل اﺯ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ،
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﮔﻴﺎهی
ﺒﻮﺩﻥ ﺮﺳﻴﺪ،ﻭﺩﺭﺗﻤﺎم
أﻧﻮﺍع ﺘﮑﺎﻣل
ﻄبیعی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣلد أﺑﺪﻯ
بی انتهای ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﻬﺮﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ و
یونیورس ﻭ ﻫﺮﻧﻮع
ﺠﺪﻳﺪ،
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ اﺯ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﮐﻨﺪ.
ﻭﮐﺴﺐﻋﻘل ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﻌﺪﻯ
ﻮﺑﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭحی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺒﺮﻭﺩ. ﻭﺍلاّ
ﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﻤﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭽﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﭼﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯلی اﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺍﺯل ﺒﺮﺍﻯ
همگان از
موجودات
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯﺗﻤﺎم
آﻧﻮﺍع
ﺒﮕﺬﺭﻳﻢ. ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﻘﺒلی گذشته
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻳم ﻮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫم
ﺮﻭﺯﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻫﺮﻧﻮع ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎ
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﺪﺑّﺮﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺨﺎﺹ،
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻮﻳﮋﻩ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻤﺨﺼﻮﺹ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺮﻫﺴﺘﻴﻢ
،ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣل أﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﺑﺴﻴستم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
فرستاده الهی
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺒﺨﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺭﻭﺵ
ﺍﻭ،
ﻫﻔﺖﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ هستند،ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺪﺭک کمال
ﺪﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺧﻮﺩ
ﮐﻤﺎل ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭ ﺑﺴﺎﻟک
ﻤﺮﺍﺣلی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻴﻬﺎ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺃیی ها
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺯﻳﺮﭘﺎ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
اﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻣﻴل ﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ ،ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
کُلّی ﺮﺍ
ﺑﺠﺎﻯ عقل ﺠﺰئی
ﺨﻮﺩ،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺼﻤﻴم های
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩئ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﭘس ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﭘﻴﺮ
ﻭﺗﻌﻠﻴم علوم
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ،
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﭽﻪ ﺍﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ مراتب
تجلیات الهی
ﺪﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ روح ﺍﺯ
نوع ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎ
ﻭﺩﺭﺩﻫﺎﻯ
اﻳﻥﺠﻬﺎنیﻴﺮﺍﺣﺖ
ﺷﻮﻳﻢ، ﺗﺎ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺳﺘﺎنی
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺷﺮﻭع ﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺍﻳﻥ
ﻴک ﺘﻮﺟﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ(
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯﻋﺪﻡ)
ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﻣثلا ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯﻋﺪﻡ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ یک
اﺭﺍﺩﻩ ﭘُﺮ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
اﺯﺧﺪﺍ، ﮐﻪ ﻳک
(ﻨﻴﺴﺘﻰ) ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻔﺮ ﺭﻳﺎضی
ﺮﺍ ﺑﺎﻗﺪﺭﺕ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑل ﻔﻬم
ﻤﺎ ﺍﻳﻥ ﺻﻔﺮ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖکند
ﻳکی ﻤﻘﺪﺍﺭﻯ
ﻤثبت ریاضی ،ﻭ
ﻳکی ﻤﻘﺪﺍﺭﻯ
ﻤﻨفی ﺪﺭﺍﻳﺪ.
که ﺻﻔﺮ ﺑﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﺎﻟﺐ
تکامل ماهوی
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻪ (+0) ﻭ(- 0 )
دﺭﺍﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺯ
ﺻﻔﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﺎ ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣثبت ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻥ
ﺴﺮﻭﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻨفی
آﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻴم که
چگونه است ﻮ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻓﺮﺍﺭﻯ
هستیم که
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻌﺪم ﺒﺒﺮﺩ.
ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺍﺗﻤﺎم
إﻧﺮﮊﻯ هاﻯ ﻤﻨفی
ﺮﺍ در فیزیک
أتمی ﺿﺪّ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺍﻧﺮﮊﻯهاﻯﻤﺎﺩﻯ
ﻴکی ﺸﻮﻧﺪ،
ﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻳﺎﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺪﻭﻥ
ﺴﺮﻣﺎﻳﻪﺍﻯ که
ﺍﺯ ﺑﺎﻧک ﻮﺍم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪهی
اﻭﻣﺤﻔﻮﻇاﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
که ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮع
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻥ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺍﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﺪﻫﻴﻢ،
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ،
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻌﺪم
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯﻫیچ ﻮ
معادل ﺻﻔﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭهم
ﺒﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻔﻬﻴم
ﺒﻬﺘﺮﺍﺳﺖ،
ﺑﺸﺮﻃﻰ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻭﺍلاّ
ﻫﺮﺗﻔﺴﻴﺮﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯﻯ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭهَوَس
ﻭﺳﺮﮔﺮمی ﻔﮑﺮ،
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺠﺰ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻋﺪم ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﮑﻨﻴم ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻳﻢ،
ﻭﺍﮔﺮ ثوﺍبی
ﻨﮑﻨﻴﻢ،
ﺑﺎﻳﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺣتی
اﮔﺮﮔﻨﺎهی
ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺯﻳﺮﺍ
ثوﺍﺏ و انجام
وظیفه الهی
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﻳکی اﺯ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻥﻤﻌنی ﻤﻄﺮح
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ(ﺗﻮﺍﻥ
اﺟﺮﺍﺋﻰ).
ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯﻋﺪم
ﻮ ﻳﺎ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل
ﺪﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻗﺪﻳم .ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ هرﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ أﺯلی
ﻮﻧﻮعی ﻮﻓﺮﺩﻯ
ﻮﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻥ ﻔﺮﺿﻴﻪ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.
ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﺸّﻴﺖ)
ﻭﻗﺒﻮل اﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک عباﺩﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭبِدای
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻔﺮﺩﻯ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺩ.

ﺧﻠﺎﺻﻪﺣﺪﻳث
،ﺍﻧﺴﺎﻥﻔﻘﻄ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻌﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺬﺍﺕ
ﻭﺭﻭح ﺨﻮﻳﺶ
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﺪ،
ﺭﺍﻩ ﺍﻥ
نیزعلم ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﻘﻄ ﻨﺰﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
هست ﻭ ﻧﻪ ﻧﺰﺩ مُلّاهاﻯ
ﻘﺸﺮﻯ
ﻮﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ عارفانی
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﻫﺮﮐس
ﺑﻌﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﻋﻠﻤم
ﺍﮔﺎهی
اﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻨﺮﺳﻴﺪ،ﻋﻠم
ﻮﺍﺟﺐ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻭﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ نوعی
ﭙس ﺍﺯﻣﺮگ
ﺮﻓﺘﻥ اﺳﺖ.
ﺑﻘﻴﻪﻋﻠﻮم
ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻫﻤﻪ ﻧﻪ
ﻭﺍﺟﺒﻨﺪ
ﻭﺑﻠﮑﻪﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻋﻈم الهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند.ﻭﻓﻘﻄ
ﻔﺎﻳﺪﻩ ﻣﻮﻗتی
ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮﮐسی
ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻫﺮﺗﺤﺼﻴل
ﻮ ﮐﺴﺐ ﻭ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ که
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﭘﻴﺶ ﺑﮑﺸﺪ ﻭ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﻴﺮﻭﺯﺍﺑﺎﺩﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺠﻠسی
ﺒﺎ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺿﻤنی
آﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺤﺎﺭ
ﺍﻟﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﺹ210ﺝ۱) ﺍﻭﺭﺩﻩ،
ﮐﻪ (ﺻبغة
ﺍﻟﻠﻪ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﻄﺮﺕ ﺧﺪﺍئی
ﻮﻫﻤﺎﻥ
أﻣﺮﻳﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻠﺎﺣﻈﻪﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻳک ﻔﻘﻴﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ، ﺍﻭ
ﮐﺎﺭ ﺻﺒﻐﻪ ﺍلهی
ﺮﺍ ﺑﮑﺠﺎ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﭼﻪ ﻣﺴﺎﺋلی
ﺮﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻫﺪﻑ الهی
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﻭﺧﺘﻨﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺪﻳم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺭ ﺧﺘﻨﻪ ﺩر
ﻧﻘﻄﻪ ﺣﺴّاس
ﺭﺍتحمّل کند.
ﻭﺍﻳﻥ ﺨﺘﻨﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻮ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺼﺎﺩق
ﺒﻮﺩه است .ﻭﻧﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ که
ﺍﺯ ﮐﻮﺩکی
ﺨﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﻗﺪﻳم
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﺳﻮﺭﺍخ کرﺩﻥ
گوﺵ ﻭﺩﺍغ
کرﺩﻥ ﺒﺪﻥ،ﻭﮐﻨﺪﻥ
ﭙﺴﺘﺎﻥ
اﺯﺳﻴﻨﻪ
ﺩﺭﺳﺮﺥ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ،
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮﺍﻥ
همگی ﻤﺮﺍﺳمی
ﺒﺮﺍﻯ
آﺯﻣﺎﻳﺶ ﺻﺪق ﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤل هم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺘﻨﻪ
ﺍﮔﺮ ﺟﺰئی
اﺯﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﺪ، ﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺟﻴﻪ ﮐﻠﺎم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍلاّ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺷﻬﻮﺪ ﻗﺎﺋم
ﻔﻄﺮﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻠﻘﺖ
ﺑﺸﺮﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺧﺘﻢ)
ﮐﺮﺩﻥﺴﻠﻮک
ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ یا
همان ختم قرآن
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺮﻭﻃ
ﺴﻠﻮک ﺪﺭﻗﺪﻳم
ﺨﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ
عضوﻯ اﺯﺑﺪﻥ
که ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻌنی ﺘﺮک
ﺸﻬﻮﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻮﻣﺼﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺧﺘﻨﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ که
میدوزند ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ غم
أﻧﮕﻴﺰﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﮐﻪ از
جهل ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺷﺮﻣﺴﺎﺭﻫم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺑﺎﺯﻣﺠﻠسی
ﻨﻈﺮﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺻﺒﻐﻪ
ﻭﺭﻧگ اﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ عقاﻳﺪ
ﺣﻘﻪ ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺤﺴﻨﻪ ﻭ ﻧﻴک
ﻮﺍﺣﮑﺎم ﺸﺮعی
اﺳﺖ.ﺍﻳﻥﻨﻤﻮﻧﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺸﺮﻯ مُلّاها
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
أﻋﻤﺎﻝ
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥﻨﻴﺰﻫﺴﺖ.ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺣﻘﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺘﻪﺑﺎﺷﺪ،ﻫﻤﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺳﻠﻮکی
هستند
ﻭﻧﻪﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺸﺨﻮﺍﺭﻋﻮﺍم
ﻮﺟﺎﻫﻠﺎﻥ.
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻋﻘل
ﻤﺪﺍم ﺒﺎ
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺳﻄح ﺒﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻔﺮﺩ
ﺩﺭﻓﺼل نوعی
ﺒﺸﺮﻯ که
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺣﻘﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻮﻋﻠﻮم
اﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰﺑﺮﺍﻯﺠﺬﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺪﻭﻥ
عمل
کرﺩﻥﺒﺪﺍﻥ
أﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍلهی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ
ﻭﺷﮑل ﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻘﻄ ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻴﺎﺕ
ﻭﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ،
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻤﻴﻥ ها
ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی ﻮﺣتی
ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ عقل ﻮ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻋﻤﺎل ﺤﺴﻨﻪ
ﻭ ثوﺍﺑﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺷﺨﺺ،
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻌﻘل
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻴک ﺒﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﻤﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ثوﺍﺏ
ﻭﻧﻴک ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎئی
ﻮ ﻟﺬﺕ ﻧﻔس ﺭﺍﺗﺎﻣﻴﻥ
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ثوﺍﺏ ﺍﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺍﺯ ﻳک
ساﻟک ﺒﺮﻭﺯ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻧﻬم
ﺒﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺍلاّ ﻋﻤﺎﻝ ثوﺍﺏ
ﻫﻤﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ
ﻫﺪﻑ.

ﻣﺠﻠسی ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍلهی ﻤﺬﮐﻮﺭﺩﺭﺣﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ علم ﻘﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﺴﺎﻟﻪ ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺩﺭﺍﻥ
ﺘﻔﮑﺮﻧﺸﻮﺩ.ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻋﻠم
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﮔﺮﺗﺤﺮﻳم
ﺸﺪﻩ. ﭼﺮﺍﻫیچ
اﻧﺴﺎنی ﻤﺘﻔﮑﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﺩﻯ ﻮﻋﺎمی ﺪﺳﺖ
ﺍﺯﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﺎﺋل
ﻨﮑﺸﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
أﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺍلاّ ﺩﺭﺯﻧﺪگی
ﻠﺎﺟﺮم ﻨﻘﺶ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.(ﻗﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭ) ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﺎنی ﺰﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ آﻧﭽﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی اﺳﺖ ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭﻣﺴأﻟﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻘﺎﺑل ﺘﻮﺟﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺴﻠﻮﻙ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.ﻭ(ﻗﺪﺭ)
ﺑﻤﻌنی
أﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺑﻤﻌنی ﺸﺐ ﻗﺪﺭ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل
ﺒﺮﺭسی اﻣﻮﺭ ﺍلهی
اﺯ ﺫﺍﺗﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺘﺎﺍﻧﺠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺷﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺍﻣﺮﺍلهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ روح
که أصل الهی
دارد ﺑﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺑﺎﺯﻋﻴﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭﺫﺍﺕ
ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻳکی اﺯ
ﺩﻟﺎﺋل ﻨﻬی اﺯﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺭ ﺫﺍﺗﻴﺎﺕ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺪﺭ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﺍﻟﻘﺪﺭﻃﺮﻳق
ﻤﻈﻠم ﻔﻠﺎ
ﺗﺴﻠﮑﻮﻩ،
ﻭﺑﺤﺮﻋﻤﻴقذ
ﻔﻠﺎ ﺗﻠﺠّﻮﻩ،
ﻭﺳﺮّ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﻠﺎ
ﺗﺘﮑﻠّﻔﻮﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻗﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﺎﺭﻳکی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ طی کنید.
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻋﻤﻴقی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻥ
ﺸﻮﻳﺪ. ﻭﺭﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺭآﻥ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮔﺮﻫم
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﮔﻴﺮﮐﻨﻴم
ﺒﺠﺎﺋﻰﻧﻤﻴﺮﺳﻴﻢ.
ﺍﻳﻥ ﻴک ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. و
ﺑﺪﻭﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﺎﺭﻳک
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺭﻭح ﻮ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢ.ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻯ عمیق
ﭙُﺮﻣﻮج اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻴک ﻧﻮح
کشتی ﺒﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺮﻓﺖ. ﻭﺍﺯ
ﺭﺍﺯهای ﺍلهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻳم که
ﺑﺪﺍﻥ ﻧمی
ﺮﺳﻴﻢ. ﻭلی ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ ﺸﺐ
ﻗﺪﺭ ﺷﺎﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺍﻯﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺩﺭﺍﻥ هست،ﺑﺎﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺪﺍﻥ ﺮﺳﻴﺪ.  ﺑﺤث ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﺴﺎﺋلی ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺮح ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍئی
ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺍﻋﻤﺎل
إﺭﺍﺩﻯ ﻤﺎ.
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
اﺯﻣﺨﻠﻮق ﺼﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺠﺴمی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی اﻳﻥ
ﺘﻮﺍﻥ ﻮﺣتی
ﺨﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ اﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻭﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺟﺴمیر ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻل اﺯﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﺣﺎﻟﺎﻣﺴﺘﻘل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
هم أﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬ
ی هستیم،
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﻣﺎ،ﺑﺎ
ﻧﻘﺶﺧﺪﺍئی
ﺪﺭﺗﺤﺮﻳک ﻤﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭلی
ﺴﺎﻟک ﻜﻪ
ﺑﺎﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﻥ اﻗﺪﺍم ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺭﻭح الهی
ﺠﺎﻧﺸﻴﻥآﻥ
ﺷﺪﻩ، ﻭ نام
ﻧﻔس
ﻣﻤﻄﻤئنّه
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﻣﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍئی
ﺒﮑﺎﺭﻫﺎﻯﻤﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻓﮑﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻥ ﻤﻘﺎم اﺯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ثوﺍﺏ ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﻘﻴ ﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍوند بوده ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﻭﻗﺪﺭﺕ ﺍلهی
هستند.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻗﺒل ﺘﻬﻴﻪ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻟﺎﺯم
الأﺟﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﻴک
کاﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺩﺍﺩ ﻩﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺰ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺒﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺪﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ،
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻜﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ،ﮐﺎﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺠﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺘﺤﺖﺗأثیر
ﻣﻐﺰ ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﻏﺪﺩ
ﮐﺎﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺒلا
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮطی
عمل می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻥ
ﻤﻐﺰ ﻭ
ﺗﺮﺷﺤﺎﺕ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺭﻭح ﻮ ﻣﺪﺑﺮ
ﺭﻭﺣﺎنی ﺸﺨﺺ
ﻭﺧﺪﺍ ﺳﺖ.ﺣتی
اﮔﺮ ﻧﺪﺍﻧﻴم
که ﺑﭽﻪ ﺩﻟﻴل
ﻮ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﭼﻪ ﻣﮑﺎﻧﻴﺴمی
هستند.ﻭلی
ﺒﺎﺯﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
اﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ وآینده
ها ﭼﻴﺰﻯ
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻨﻴنی
که ﺑﺮﺍﻯ ﺪﻭ
ﻗﻠﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻇﻬﺎﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺠﺎﻫﺴﺖﻭﻣﺎﺩﺭﺵ
ﮐﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯآﻳﻨﺪﻩﺍﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥهم ﺪﺭ
ﺭﺣم ﻄﺮﻳﻘﺖ،
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣل ﺴﻠﻮکی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺪﺭ ﺭﺣم
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺪﻭﺭﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍن
دانست . (ﻗﺪﺭ)ﺑﻤﻌنی
أﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻭﺍﺭﺯﺵﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺪﺭﺍﺯ
ﻓﻠﺴفی ﺪﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻣﺎ ﺑﭽﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﻭﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ.ﺍﻳﻥ
ﻨﻔس ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺧﻮبی
ﻮﺩﺭﺳتی ﻮﺧﻴﺮ
ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺗأﻣﻴﻥ
ﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
اﻥﺒﺎﺷﺪ ،ﺷّﺮ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺑﺪ
می ﺪﺍﻧﺪ. ﻭلی
آﻳﺎ ﺍﻳﻥ
ﻤﻌﻴﺎﺭﻋﻘل
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺩﺭﺳﺘﻴﻴﻜﺎﻣﺮﺩﺭﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺬﻫنی ﻮ ﻧﻔﺴﺎنی
ﺨﻮﺩ، ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ
می گذﺭﺩ ﻭ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﻥ
ﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺪﺭﮐﻤﺎل ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻋﻤل عقل کُلّی
أﺭﺯﻳﺎبی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺑﺪﻳﺖ ﻭ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻤﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺴﺘگی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺏ
ﻭﺧﻴﺮ ﻭ ثوﺍﺏ
ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺯﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻧﺎﻧﮑﻪ
ﻓﻘﻄ إﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻏﻠﻄ
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻗﺪَﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟک هماﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﺭﺳﻴﺪ ﻫﻤﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻔﺶ
ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳّﺖ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺤث
دﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﻮﻟﺎ ﺗﺤﺮیم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ عوﺍم
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
نهی ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﺎﺋل
عقلی که ﺩﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺒﻌﻘل کُلّی ﻘﺎﺋم
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴل
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ عوﺍم
ﻮﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻮﺣتی
علمای ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺍﻫل کلام
ﻓﻘﻬﺎ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤل عقل
آﻟﻮﺩﻩ ﻧﻔس
ﺟﺰئی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻋﻘل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﮔﻮﺵ
ﺑﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﮐلی
ﻤﻴﺪﻫﺪ.

211 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ208
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻣﻥ
عمل علی
غیرﻋﻠﻢ،
ﮐﺎﻥﻤﺎ
ﻳﻔﺴﺪﻩ
ﺍﮐثرﻣﻤﺎ
ﻳﺼﻠح عمل
ﺒﺪﻭﻥ علم
ﻓﺴﺎﺩﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺻﻠﺎح آﻥ اﺳﺖ.ﻋﻤل
عباﺩﻯ ﻮ ﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ،
ﻭﻋﻠم نیزﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﮐﻤک
ﭙﻴﺮ ﺑﺎ ﻋﻠم لَدُنّی
ﺨﻮﺩ، ﻣﻨبع اﻳﻥ
علم اﺳﺖ.
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺪﻭﻥ عمل
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍلهی ﺪﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﺩﺍﻧﺶ ﺳﻠﻮک
الهی
ﻮﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻋﻠم ﻔﻘﻪ
ﻭﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍﻡ، ﺟزء
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﭼکی
اﺯﮐلّ اﻣﻮﺭﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍﻯ عمل
عباﺩﻯ
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﻗﺼﺪ ﺳﺎﻟک
اﺻﻠﺎﺡ ﻧﻔس
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪآن ﺑﺎﺷﺪ،
ﺷﺮﻃ ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻀﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍلاّ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺴﺮﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﺮبّی که
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﻇﻠﻤﺎﺕ
ﻋﻮﺍﻟم ﻤﻠﮑﻮت
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﭽﺮﺍغ هدﺍﻳﺖ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻔس ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﺣتی
گاهی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻘش ﻣﻠﮑﻮتی
ﻨﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟک ﺒﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﺎیج ﻤثبت
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﻭﻥ
علم ﺒﻮﺩﻥ،
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
کمال ﻮﻋﺎﻣل
إﺳﺘﺤﻤﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ،
ﻳﻌنی مُلّاهاﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻬﺎ
ﺣﺮﻑ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ،ﻭﻫﺮﮐس
را ﺟﺎﻫل
ﺘﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨند
ﺍﻧﺎﻥ همه ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫم ﻨﻔﻬﻤﻴﺪﻩ،
ﻭﺣتی اﺯﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺨﺒﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫم ﻤﺪعی
اﻳﻥ علم ﺴﻠﻮکی
ﺒﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﮐثر مُلّاها
ﮐﺘﺐﻋﺮﻓﺎنی
هم ﺒﻨﻮﻳﺴﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺨﻮﺩ
ﻋﺎﻣل
ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.

212 - ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥﻨﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ210 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  ثلاث
ﺑﻬﻥّ ﻴﮑﻤل
اﻟﻤﺴﻠﻢ،
ﺍﻟﺘﻔﻘﻪ فی
اﻟﺪﻳﻦ، ﻭ
ﺍﻟﺘﻘﺪﻳﺮ فی
اﻟﻤﻌﻴشة ،ﻭ
ﺍﻟﺼﺒﺮ علی
اﻟﻨﻮﺍﺋﺐ ﺳﻪﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻢ، ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴل
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻳکی ﺗﻔﻘﻪ
ﺩﺭﺩﻳﻦ، ﻭﻳکی أﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺩﺭﻣﻌﺎﺵ، ﻭﻳکی
ﺼﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺣﺪﻳث ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی عوﺍم
هست ،ﮐﻪﻋﺎﻟم
ﺸﻮﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭﺯﻧﺪگی
ﭙﻴﺸﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻧﺪگی
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺣﺪﻳث
ﻫﺪﻑ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭙﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺴﻠم کسی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭلی
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺍﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘتی الهی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﮔﺮﺩﻥ ﺒﻨﻬﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﻯ ﻮﺍﺭﺩ
ﮐﻨﺪ بپذﻳﺮ ﻭ
ﺷﺎﮐﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺗﻥ ﺒﺪﻫﺪ
ﻭﻋﺠﻠﻪ
ﻭﺩﻟﺴﺮﺩ
ﻧﺸﻮﺩ.ﺗﮑﻤﻴل
ﻤﺴﻠم ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻤﻌنی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍلاّ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﭽﻮﻥ
هرﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟکی
ﺪﻳﮕﺮ، ﭼﻪ
ﺗﮑﻤﻴلی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎل کند ﻭﭼﻪ
ﮐﻤﺎلی ﺮﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺴﻪ ﺷﺮﻃﺠﺰئی
اﺯﺷﺮﻭﻃ
ﺪﻳﮕﺮ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
اﻳﻨﻬﺎ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺗﻔﻘﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﻘﻪ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی و
پگیه شدن با
شهودهای ششم
قائم و هفتم
عرش رَحِمان
در ولایت
مرتضوی است که
موفق به
ﻳﺎﻓﺘﻥ عقل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی .
کمال طلبی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎﻣﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
الهی ﻴﺎ
ﺩﻳﻥﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺍﻗﻌﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﭙﺎﻟﺎﻳﺶ ﺫﻫﻥ
ﻮﻧﻔس ﺣﻘﻴﺮ
حیوانی بشری ،
ﺑﺎ ﮐﻤک عقل کُلّی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﻠﻮک الهی
کرﺩﻥ ﺒﺎ ﻓﻬم
ﻮﺩﺭک
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻘﺪﻳﺮ
هم ﺒﻤﻌنی
أﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻦ،
ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻣﻌﻘﻮل ﺰﻧﺪگی اﺳﺖ.
ﻭنیز ﻣﻌنی
ﺘﺴﻠﻴم
ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻮﺭﺯق و
ﺮﻭﺯﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺍثرﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﺟﺰ
ﺩﺯﺩﻯ ﻮﻏﺎﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭلی
همین ﺪﺍﺭﺍﺋﻰ
ﻓﻌلی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺯﻧﺪگی
ﻔﻘﻴﺮﺍﻧﻪ ﺭﺍ
ﺗﻠخ
ﺒﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ.
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺭﺯﻕ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺳﺎﻟک ﻤﻌﺎنی
ﻮﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺳﻠﻮﻛی
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﺎﺹ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
ﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺰ ﻳﻚ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺨﺺ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻓﻌلی
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺣﺼﻮل ﺒﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ، ﺗﻤﺎم
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻮ
ﺗﻤﺎم
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺴﺎﻟک ﺪﮔﺮﮔﻮﻥﺸﺪﻩ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍلهی
گرﺩﻳﺪ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
های هفتگانه
ﺳﻠﻮکی ﺠﺪﻳﺪ
ﮐﺴﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺽ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﻬﻤﻴﻥ ﻮﺳﺎﺋﻄ
ﺎلهی ﺒﺎﺷﺪ.
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ(
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻧﺎﺋﺒﻪﻫﺎ) ،ﺑﺎﺯ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ.ﮐﻪﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ مراتب
ﺍلهی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺯ ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺻﺒﺮ ﻳکی اﺯﺻﻔﺎتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭلی
ﺼﺒﺮ ﺍﺯ تمام ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺑﻘﻮل ﻤﻮﻟﺎعلیّ
ﺼﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻥ
اﺳﺖ. صبرﺳﺎﻟک
ﻤﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
عباﺩﺕ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺻﺒﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮک گرﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺿﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﻐﻮل
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﺍﻟﻮﺩگی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻏﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮم
ﻔﺎﻃمی اﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻣﺎﺩگی ﻨﺴبی
نفس ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ
ﺘأﺧﻴﺮﺵ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮفع
ﻨﻮﺍﻗﺺ ﺍﺳﺖ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﻳﺎﻋﺸق ﻮﻋﻘل
ﻮﻓﺪﺍ ﮐﺎﺭﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪﻫﺮﺳﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﻮم ﺘﺎ ﭘﻨﺠم مصطفوی
ﻀﺮﻭﺭﻯ هستند.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻥ
ﺸﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺭؤﻴﺎﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﺩﺭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ که
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
علّت آﻥ ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺻﺒﺮ ﺩﺭ
ﺩل کندﻥ
اﺯﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻃﻔﺎل ﻮ
ﻣﺘﻌﻠﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ همه
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍلهی
هستند. ﺍﮔﺮ
ﺻﺒﺮﺩﺭﺳﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩ، ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺳﭙس
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ عقلی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮﻙ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯﻨﻮع
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻤﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک ا
ﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻗﺒﻮل
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺻﺒﺮ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﮐﺴﺐﻋﻠم
ﻮﻓﻘﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺑﮑﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪﻩ و ﻫﻢ
ﺳﻠﻮک ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻴﺎﻓﺘﻪ، ﻭﻫم
بی ﺼﺒﺮﻯ ﻤﻌنی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺪﻑ ﺍلهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ئ ﻭﻫم
ﺨﻮﺩ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻋﻘل ﻮﻓﻘﻪ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻤﻴﺮﺳﺪ.

ﻫﻤﻴﻥﺤﺪﻳث
ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭽﻨﻴﻥ
آﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ: ﻟﺎﻳﺬﻭق
اﻟﻤرء
ﻣﻥﺤﻘﻴقة
ﺍﻟﺄﻳﻤﺎﻥ، ﺣتی
ﻴﮑﻮﻥ ﻔﻴﻪ
ثلاث ﺧﺼﺎل
هیچ کس ﻃﻌم
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﻳﻥﺴﻪ ﺻﻔﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺣﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﺸﻴﺪﻥ ﻄﻌﻢ،
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
اﺯﺗﻮﻓﻴق ﻴﺎ مَحرومیّت
ﺍﺳﺖ.(ﻣرء) ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ همان
ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻣﺮوءه ﺳﻠﻮکی
ﻮﻣﺮﺩﺍﻧگی
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
عاﻣل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﻭم
کرﺩﻥ ﻮ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮسش رَحِمان
ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﻋﻘل کُلّی
اﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ همان (ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ)ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎئی
ﻮﺍﺻل ﺒﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖﺍﻮ
ﺍﺳﺖ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﻌنی آﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺪﺭ
(ﺫﺍﺕﺍﻟﺄﻣﺮ
ﻭﻧﻔس ﺍﻟﺄﻣﺮ)
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ.
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ ﻫﻤﻪ تجلّی
الهی هستند،
ﻭلی هنوﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ های ﺑﺮﺗﺮ
الهیر
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ اﺳﺖ،
ﻭلی ﺒﺎﺯﺧﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍلهی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺭﺏّ ﺣﻤﺎن
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺍﺻل
ﺪﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺘﺶ
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﻮﻋﻘل
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﻫﺴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺣﻘﻴﻘﺖﺍلهی
ﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭﺧﺪوند ﻤﻄﻠق
اﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻮﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
أﻧﻮﺍع ﻘﺒلی
ﺒآﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺘ ﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺒﻴﻨﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.ﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺪﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ در
جهان ﺷﺮﻭع
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮّﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
سوشیبانس سوم
زردشت و فارقلیط
دوم مسیح بنام
الهی ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
کرﺩﻩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
ﺒﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻋﺮشی که ﺑﺮﻭﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻈﺮﻑ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺤﻴﺎﺕ
ﺩﻳﻥﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺸﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻳﻪﻫﺎئی
سمبولیک
أنوار اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎنی
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺳﻪ ﺷﺮﻃ
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻔﻘﻪ
ﺩﺭﺩﻳﻥ در سلوک
و شهود نهائی ﻮﻗﺒﻮﻝ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭ
ﺭﺯق ﻮﺻﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
اﺳﺖ.ﻭﺣﺪﻳث
ﺑﺎﻟﺎ ﭼﻮﻥ
ﺘﻤﺎم
ﺤﺪﻳثهاﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎم
گفته ﻫﺎﻯ
عارفان
ﺩﺭﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ،
ﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺒﻬﺘﺮ
ﻭﻣﺮﻓﻪﺗﺮ،
ﺗﺎ ﺩﺭﺻﻠح
ﻮﻟﺬﺕ ﻣﺸﻐﻮل
ﺨﻮﺩ ﭼﺮﺍنی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

حدیث
213 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم کاﻇم
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ211ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﺭﻭﺯﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺴﺠﺪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺷﺪ که
ﺩﻳﺪ ﮔﺮﻭهی
ﺪﻭﺭ ﮐسی
ﺤﻠﻘﻪ ﺯﺩﻩ
ﺍﻧﺪ، ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻣﻮﺿﻮع ﭽﻴﺴﺖ
ﻭﺍﻳﻥ کیست .ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻭ(ﻋﻠﺎﻣﻪ؟)
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻋﻠﺎﻣﻪ ﮐﺪﺍم
اﺳﺖ، ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺍﻭﻋﺎﻟﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩم
ﺪﺭﺍﺟﺪﺍﺩ ﻭ
علم ﻧﺴﺐ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳخ آﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥعرﺏ
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎسخ ﺪﺍﺩ: ﺫﺍک
علم لا ﻳﻀﺮّ
ﻣﻥ ﺠﻬﻠﻪ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻨفع ﻤﻥ
علمه ﺍﻳﻥ
ﭽﻨﻴﻥ علمی
اﮔﺮﮐسی ﺍﺯﺍﻥ
ﺒﻴﺨﺒﺮ
ﻭﺟﺎﻫل ﻤﺎﻧﺪ،
ﺮﺭﻯ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮﮐسی
عالم ﺒﺪﺍﻥﺸﺪ،
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ، که
مفید پس از
مرگ باشد.ﻭﺍلاّ
ﺁﻥ علوم ﻤﺼﺮﻑ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ ﺘﺎﺭﻳخ ﻮ
ﺷﻌﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺭﺯشی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﺑﺎﻥعربی هم
که مُلّاها
ﺑﺮﺍﻯ
آﻥﺪﺭﺟﻪ
ﺗﻘﺪّس
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﻗﺎﺋل
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﺍﺭﺯﺵ ﻗﺎﺋل
ﻨﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯاﻣﺎم
کاﻇم ﺒﺮﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻥ
أﻓﺰﻭﺩﻩ ﺍﺳﺖ:

إﻧّﻤﺎ
ﺍﻟﻌﻠم ثلاثة ،ﺁﻳﻪ
ﻣﺤﮑﻤﻪ،
ﻭﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻋﺎﺩﻟﻪ، ﺍﻭ
ﺳُنّة ﻗﺎﺋمة ،ﻭﻣﺎ
ﺧﻠﺎﻫﻥّ ﻫﻮ
ﻓﻀل علم ﺪﺭﺳﻪ
ﻣﻮﺿﻮع اﺳﺖ،ﻳکی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻪﺍﻯ ﻤﺤﮑﻢ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻮﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻋﺎﺩﻝ، ﻭﻳﺎ
ﺳُﻨّتی ﻘﺎﺋم
ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪﻋﻠﻮم
اﻣﻮﺭﻯ ﺰﺍﺋﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﺍﻳﻪ
ﻣﺤﮑﻢ) ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻳﺎﺕﻣﺤﮑم
ﻘﺮﺍﻥ گفته
ﺍﻧﺪ ،ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﻳﻪ ﻣﺤﮑم اﺯ
آیه ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺒﻘﺮﺍﻥ
اﮔﺮﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺍﺯﺍﻳﺎﺕ
ﻣﺘﺸﺎﺑ ﻪﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﺷُﺒﻬﻪﺩﺍﺭﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭ ﺗﻮﺿﻴح
(أﻫل
اﻟﺬﮐﺮ)ﺩﺍﺭﺪ،
ﻭﺍلاّذ ﺁﻳﺎﺕ
ﻣﺤﮑم ﻈﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭﻣﻌنی ﺮﻭﺷﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻔﻬﻮم همه
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺍﻳﺎﺕ
ﺭﺍ، ﺍﮔﺮﺣﻔﻈ
ﻮﺑﺮﺭسی کرﺩﻥ
ﺨﻮﺩ ﻋﻠم
ﻘﺮﺍﻥ ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮکیر
وﺗﻮﺟﻴﻪﻋﻠمی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﭼﻨﻴﻥﻘﺮاءتها
ﺍﺯ قرآن ﻤﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺑﺠﺎﻯ
هدﺍﻳﺖ ﺑﻘﻮل
ﺨﻮﺩ قرآن
ﻤﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﻋث ﮔﻤﺮﺍهی
ﺸﻮﺩ ﺍﻳﻪ ﻣﺤﮑم
همان ﺸﻬﻮﺩ
های هفتگانه
ﺍلهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت محمدی
ﺪﻧﺒﺎل آﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬیی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮﻟﺎﺯم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ(ﻓﺮﻳﻀﻪﻋﺎﺩﻟﻪ)
،ﻓﺮﻳﻀﻪ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻋﺎﺩﻝ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺒﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻌنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻋﻠم
ﻔﻘﻪ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم
آﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺍﻳﺾ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺎﺩب
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻓﻘﻬﺎﻯﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩ قبلا
ﻋﺎﺩل ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﻫﺮ
ﻭﺍﺟبی اﺳﺖ،
ﻭﻫﺮ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻓﺮﻳﻀﻪﺍﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖﻭ
آﻥ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ،ﺑﻄﺮﻳﻘﺖﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻫل
ﺒﻴﺖ زنده ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺍﻳﺾ ﭼﻮﻥ
ﻨﻤﺎﺯ ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﻭﻥ اﻳﻥ
ﻔﺮﻳﻀﻪﺳﻠﻮکی
ﻮﻣﻬﻤﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺍﻳﻥﻔﺮﻳﻀﻪ
حجّ أﮐﺒﺮ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻮﻓق ﺸﺪ،
ﺗﻤﺎم ﻔﺮﺍﻳﺾ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎم ﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﻓق ﻨﺸﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻋﻴﺐ
ﺩﺭﻓﺮﺍﻳﺾ ﺩﻳﮕﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث (ﻋﺎﺩﻝ)
ﺍﻣﺪﻩ ﺑﻤﻌنی
ﻘﻀﺎﻭﺕﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻀﺎﺕ
ﺣﻘﻮقی ﻴﺎ
ﻗﻀﺎﺕﺷﺮع
ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎضی
عتدا ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ
ﻳک ﻘﺎضی که ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﻣﺘﺨﺎﺻم کاﺭﻗﻀﺎﻭﺗﺶ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮل
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺭﺃﻯ ﻣﻄلق
عاﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺩ ،ﻭلی
ﻤﺸﮑل ﺮﺍﺣل
ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪﺧﺪ
ﺍﺩﺍﻭﺭﻯ
اﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟک
ﺮﺍﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻗﻀﺎﻭﺕ ﺧﺪﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺪﺍﺩﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺗﺎﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺮﻭم کرﺩﻥ
ﺴﺎﻟک ﻤﻨﺎﻓق
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﺩﻝ ﺑﻤﻌنی
عدل کرﺩﻥ ﻮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨشی ﻮ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺮﻭح
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﻋﻠمی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻮﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭﺳﻠﻮک
ﺮﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺍﺻل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﻭلی ﺪﺭﻋﻤل
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﺳﺖ.ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻋﻠم
ﺪﻭﻡ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻗﺎﺑل
ﺘﻌﻠﻴم ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺎﺑل
ﺘﻘﻠﻴﺪﻋﻤلی
اﺳﺖ. ﻭﺗﻌﻠﻴم
آﻥ ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﮐﻴﻔﻴﺖ ﻋﻤل
اﺳﺖ ﻧﻪ ﻣﺎﻫﻴﺖ
ﻋﻠﻤﻰ. ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻﻞ،ﺧﻮﺩﺑ
ﺨﺪﺍ ﺩﺭﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻨﺎﻥﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪﻋﻠم ﺴﻠﻮک
ﺮﺍ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺳُﻨﺖ ﻗﺎﺋم
علم ﺴﻮﻡ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺗﻘﺪّس ﻭ ﺳﻠﻮک
ﺠﺎﺭﻯ
ﻮﻣﻘﺒﻮل الهی
اﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ اﻣﺎم ﻮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺭﻭﺵ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
تصوّف ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻘﺒﻮل الهی
اﺳﺖ. ﻭﻋﻠم آﻥ
ﭽﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﻭﭼﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
اﺯﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻪﻋﻠم
ﺴُﻨّﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻋﻤل هم ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳِﻨﺖ ﻭﺗﻘﺪّس
ﺭﻭح ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇم
اﺯﺳﻪﻋﻠم
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ،
ﮐﻪ ﻫﺮﺳﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺴﻠﻮک الهی
هستند. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﻘﻮل
اﻣﺎم ﻔﻀل
فروشی
ﻮﻓﻀﻮﻟﺎﺕ
ﺯﺍﺋﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﺍﮔﺮ ﺍﻥ
ﻋﻠﻮم هم
ﻤﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﻀل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪگی
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭ ﺍلاّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک الهی
ﺠﺰ ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻫیچ
أﻣﺮﻯ ﻮﺍﺟﺐ
الهی ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﻣﻔﻴﺪﻫم
ﻨﻴﺴﺖ،ﺣتی
ﻤﻀﺮّ ﻭﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻋﻈم ﺒﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
هستند.ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻔﺎﺭغ ﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎ ﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﻭﺑﺮﺭسی ﺪﻳﮕﺮﻋﻠﻮم
ﻮﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
آﻥ اﻗﺪﺍم کرد .
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻭﻗتی اﺯﻋﻠم
ﻤﻔﻴﺪ ﻭﻧﺎفع
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻓﻘﻄ ﺴﻠﻮک الهی
ﺮﺍ
ﺩﺭﻧﻈﺮﺩﺍﺭﺩ،
ﻧﻪﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺣتی
ﻨﻪ ﻋﻠﻮم ﻔقهی
ﻔﻘﻬﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯمذهبی ،ﻭﻳﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺗﺼﻮﻑ،
ﮐﻪﻋﻠم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﻭﮐﺘﺎﺏﻫﺎ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﻮﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﻘل کُلّی
اﻟﻬﻰ.

214 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ219
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  ﻠﺎ
ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﮐﺠﻔﺎة
ﺍﻟﺠﺎﻫلیة،ﻟﺎ
فی اﻟﺪﻳﻥ
ﺘﻔﻘﻬﻮﻥ،
ﻭﻟﺎ ﻋﻥ اﻟﻠﻪ
ﺗﻌﻘﻠﻮﻥ،
ﮐﻘﻴﺾ ﺑﻴﺾفی
أﺩﺍﺡ، ﻳﮑﻮﻥ
کسرﻫﺎ ﻭﺯﺭﺍ،
ﻭﻳﺨﺮج
ﺤﻀﺎﻧﻬﺎ
ﺷﺮّﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪﺟﻔﺎ
ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻮﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻩ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎم
ﻨﺒﺎﺷﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺣﺎﺿﺮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ
ﺘﻔﻘّﻪ
ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﻴﺪ،ﻭ
ﻧﻪ ﺣﺎﺿﺮﻳﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻘل
ﺨﻮﺩ را ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻥ ﭙﻮﺳﺖ ﺗﺨم
ﻤﺮﻏی هستید،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺷﻴﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻮﺳﺖ ﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺸﮑﻨﻴﻢ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﺩﺭﺑﻐل
ﺒﮕﻴﺮﻳم ﺘﺎ
ﺗﺨم ﺒﺠﻮﺟﻪ
ﺗﺒﺪﻳل ﺸﻮﺩ،
ﺩﺭآﻥﺼﻮﺭﺕ ﺟﻮﺟﻪﺍﻯ
ﺸﺮﻭﺭ ﺣﺎﺻل
ﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻳﻌنی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧم ﺒﺎ
ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﮐﻨﻢ،
ﻣﺮگ ﺸﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫم گناﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﺷﻤﺎ ﭘُﺮ
ﺍﺯﺩﺭﺩ ﺳﺮ
ﻭﺷﺮﺍﺭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﻭ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﺟﻨگ
ﺪﺍﺧلی ﻔﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭ ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎم ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ،ﻭلی
اﺩﻋﺎﻯ
ﻤﺴﻠﻤﺎنی ﺸﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻃل
اﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻥ ﺩﻭﺭﺍﻥ
همیشه ﮐﻔﺮ
ﻭﺷﺮک ﻮ ﺩﺷﻤنی
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ
ﻭﺩﺍﺭﻳﺪ.
ﺩﺭﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺟﺎﻫل
اﺯﺣﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ،
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
اﺧﻠﺎقی
ﺒﻮﺩﻳﺪ،
ﻭﺣﺎﻟﺎ
ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ.
ﺟﺎﻫل اﺯ
ﺣﻘﺎﻳق
ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ هستید.
ﻭﺟﺎﻫل
اﺯﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ و
ایدآل کمال
طلبی ،ﻭ
ﺑﻴﺨﺒﺮﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ کُلّی
ﻮﺍلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ
ﺣﺎﺿﺮﻳﺪ
ﺗﻔﻘﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ،
ﻳﻌﻨﻰﺑﺎﻋﻘل
ﻮﺍﺩﺭﺍک
ﺒﺎﺷﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﻭﺍﻣﺪﻥ
ﺸﻤﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ همین
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﺷﻤنی ﺒﺎ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ علیّ
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
زنده ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﻴﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﻪ ﮐﺴﺐﻋﻠم
عرﻓﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ،
ﻭﺑﺠﺎﻯ ﺪﻭﺳتی
ﺪﺷﻤنی ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﺩﺍﺭﻳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﻘﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﺪ،
ﻭﺗﺮک ﺪﺷمنی
ﺒﺎﺧﺪﺍ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﮑﻨﻴﺪ،
ﺑﺎﻳﺪﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻳﺪ
ﻭﺍﻧﺪﻳﺸﻪﮐﻨﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ هست
ﻳﺎﻧﻪ؟
ﻭﺍﮔﺮﻫﺴﺖ
ﺍﺯﺍﺭﺳﺎل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ،
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺳﻠﻮک ﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺍﻣﺎم
ﻮﭘﻴﺮﮐﺎﻣل آﻥ
کیست.ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺭﺍضی کرﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍئی
ﻨﻴﺴﺖ، ﭼﺮﺍ
ﻣﺪعی اﺳﻠﺎ
هستید،ﻭ ﭼﺮﺍ
ﺍﻣﺎم
ﻮﺧﻠﻴﻔﻪ ﺗﺮﺍشی
ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭﺩﺷﻤنی ﺒﺎعلیّ
ﺮﺍ ﺑﻨفع
ﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺭﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺳﺮﺍغ ﺪﺍﺭﻳﺪ.
ﻭﭼﺮﺍ
ﭼﻮﻥﺘﺨم ﻤﺮغ
ﻔﺎﺳﺪ ﻫﺴﺘﻴﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺸﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺷﮑﺴﺖ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺧﻠﺎﺹ
ﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﺠﻮﺟﻪ
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺭﺳﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﺭﺵ
ﻭﺷﺮﺍﺭﺗﺶ
ﺑﺪﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻥ ﻤﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻔﺮﺕ ﻭﻧﺎ
ﺭﺿﺎﻳتی
ﺮﻫﺒﺮﻯ اﺯﻗﻮم
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺘﺨم
ﻤﺮغ
ﺮﺍﻣﻴﺸﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮﺟﻮﺟﻪ
ﺷﺮﻭﺭﻯ ﺸﺪ،ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻥ
أﺷﺮﺍﺭ ﺭﺍ
ﺑﻨفع ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﻴج
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

215 - ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ219
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  ﺍﻟﻨﺎس
ﺍﻋﺪاء ﻤﺎﺟﻬﻠﻮﺍ ﻣﺮﺩم
ﺪﺷﻤﻥ هرﺍﻥ
ﭽﻴﺰﻯ هستند،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺒﻴﺨﺒﺮ
ﻭﺟﺎﻫل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﻴﺨﺒﺮ
ﻭﺟﺎﻫل
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪﺧﺒﺮﻯ هست،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮا
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ.
ﻭلی ﭽﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻋﻘلی ﺒﺎ ﻫﻢ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻫﺮﮐس
ﺍﻳﻥ إﺣﺴﺎس
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯﺑﺮخی
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ،ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﮐﺴﺎنی هم
هستند،ﮐﻪ
ﻭﻗتی ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل آﻧﻬﺎ
ﺟﺎﻫل
ﻮﻧﺎﺩﺍﻥ
هستند. ﻃﺒﻌﺎ
ﺍﻳﻥ ﺸﺨﺺﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻥ
اﻣﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻥ
کاﺭﻣﻨّﺖ
ﻣﻌﻠم ﺮﺍ
ﺑﮑﺸﺪ،ﻭﺗﺴﻠﻴم
اﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺧﻴلی
اﺯﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺴّﺮﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻥ
کاﺭﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍهی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺯﻳﺮﭘﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ، ﻭﺩل
اﺯ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪگی ﺒﮑﻨﺪ.ﻭﺣتی
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺧﺴﺎﺭتی ﻤﺎلی
ﺒﺒﻴﻨﺪ.ﻭﺣتی
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻮﺩﺍﻧﺶ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﺪ.ﺍﻣﺎﺍﮔﺮ
ﻭﻯ اﻧﺴﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻩ
ﻭﻣﺘﮑﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻟﺬﺍﺕ
ﻣﻌﻤﻮلی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﮐمی ﺪﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﻳل
ﻨﻴﺴﺖ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﮔﻴﺮﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،ﻭﺩﺭﺩ
ﺳﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﻤﺎﻳﺪ ،ﻭﻳﺎﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺴﺎﺭتی ﺮﺍ تحمّل
کند، ﻭﻣﻨﺎفع
ﺠﺎﺭﻯﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎل ﺒﺎ ﻳک
ﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ،
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺠﺎﻫل
ﺨﻮﺩ، ﻭﺑﻴﻨﺶ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺗﺮﺟﻴح ﺒﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ اﮔﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪ،
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻋﺎﺩﺕ
ﺑﺠﻬل ﻮﺟﺎﻫل
ﻤﺎﻧﺪﻥ ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ همیشه
ﺑﺎ ﺍﻧﺪک عقل ﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺎﻳﻥ ﺠﻬﻞ
ﻣﺎنع اﺯ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻣﺸﻮّق ﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻥ ﻮﻟﺬﺕ
ﺟﻮئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻋﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺷﻤنی
ﺪﺍﺋم اﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﻫﺎ
ﻭﻣﻘﺎم عقلی
خویش ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣتی
ﻘﺒل اﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻥ
أﺭﺯﻳﺎبی
ﺤﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻓﻮﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻫﺮ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺍﺻﻠﺎحی ﻮ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣل ﺠﻮﺋﻰ،
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﺩﺷﻤنی ﺒﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥﺠﺎﻫل
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﻋﻘلی
ﻮﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﺴﺖ،ﻭﺣتی
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اوﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮐﺎﺭ،
ﺗﺮک آﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺍﻥ کسب ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺘﻴم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﭽﻮﻥ
عاﺷق اﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺸﻤﻦ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﻳﺶﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫم
اﻣﺮﻭﺯ ﻭﻫم
ﺒﺮﺍﻯ همیشه
ﻣﺤﺮﻭم اﺯﻣﺮﺍﺗﺐﺑﺮﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﻋﻘلی
ﻮﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

216- ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥﻨﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ218ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ   اﻟﻌﻠم علماﻥ،
ﻣﻄﺒﻮع ﻮ
ﻣﺴﻤﻮﻉ، ﻭﻟﺎ
ﻳﻨفع اﻟﻤﺴﻤﻮﻉ،
ﺍﺫﺍ ﻟم ﻴﮑﻥ
اﻟﻤﻄﺒﻮع ﻋﻠم و
آگاهی
ﺪﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﻄﺒﻮعند ﻭﻳﺎ ﻣﺴﻤﻮﻉ.
ﻭﻣﺴﻤﻮﻋﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﺒﻮﻉ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻋﻠم
ﻤﻄﺒﻮع ﺸﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻤﻌنی
ﻄﺒع ﻮﭼﺎﭖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﭽﺎﭖﻫم
ﻨﺒﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﺭﻭﻯ
کاغذ ﺍﻣﺪﻥ
ﻨﻮﻋﻰ ﻃبع ﻮ
ثباﺕ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻋﻠﻮم ﺒﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻣﻄﺒﻮع ﻴکی اﻳﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ (ﻣﻄﺒﻮع
ﻤﻮﺍﻓق ﻄﺒﻊ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻠﻮمی هس
تند ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻓﻄﺮﺕ ﻃبیعی
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺑﺸﺮﻳﺖ
جستن ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻋﻠﻮﻣﻴﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮ
الهی ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
غیرﺳﺎﻟک
ﻮﻓﺎﺳﺪ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﻧﻔس ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺒﻮع
ﻮﻣﻘﺒﻮل
ﻮﻟﺬﻳﺬ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﻤﻮلا اﺯﺩﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺴﺎﻟم
ﺪﺭﻋﻘل
ﻮﻣﺴﺘﻌﺪ
ﮐﻤﺎل ﺪﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺒﻊ ﺳﺎﻟم اﻧﺴﺎﻥ
ﺘﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻮم
ﻮﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺭﺍﻫﻬﺎئی
ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺎﻋث
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺗﻮﻓﻴق ﺪﺭ
ﺩﻳﻥﺪﺍﺭﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍﻋﻠﻮم
ﻣﻤﻄﺒﻮع اﺯ
ﺩﻳﺪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻫﻤﺎﻥ علوم
ﺘﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺳﻠﻮکی هستند.
ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮ
ﺗﺤﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ ﺣتی
ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﻣﻌﻤﻮلی ﻮ
ﭘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺪﺭﺯﻫﺎﻯ
ﺮﺍﻳﺞ ﻣﺮﺩم که
ﻃﻔل ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ
عاﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﻮحقّ ﺠﻮئی
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.ﻋﻠم
ﻤﺴﻤﻮع هم
همچنان گفته
ﻫﺎﻯ ﺠﺎﺭﻯ
همگان اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺎل اﮔﺮ
ﺍﻳﻥعلوم
ﻤﺴﻤﻮﻉ،
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺮﺍیج که
ﺍﻧﺴﺎﻥ هرﺭﻭﺯ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﻤﻮﺍﺟﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻘل ﺴﻠﻴم
ﻮ ﻓﻄﺮﺕ ﺳﺎﻟم
ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻥ
ﻤﺴﻤﻮﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻄﻮﺭﮐلی
ﺪﺭ ﻫﺴتی ﻮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل ﻤﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ کمک
کند،ﺧﻴﺮ
ﻭﺧﻮﺏ
ﻭﻣﻄﺒﻮﻋ
ﻮﺳﺎﻟم هستند.ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺪ
ﻭﺯﺷﺖ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﭘﺴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺴﻤﻮﻋﺎﺕ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﻭﺳﺎﻟﻢ،ﻫﻤﺎﻧﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک اﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺗﻤﺎم
ﻤﻨﺎﺑﻊ ﮔﻔﺘنی
غیرﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺨﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺴﺮﮔﻴجی ﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻭ ﺩلی
ﻮﺣﻴﺮﺕ، ﺭﺍهی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﭘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺩﻧﺒﺎل کند. ﻋﻠﻮم
أﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎتی عرﻓﺎنی
ﺒﺎﺯ ﺍﺯ
ﻣﺴﻤﻮﻋﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﻭﺑﺎ
ﺩﻗﺖ ﻋﻤلی ﻮ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
سایبرنیتیک و
ﻤﻄﺒﻮع ﻮﺗثبیت
ﺭﻭح ﻨﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻏﻴﺮﻣﻄﺒﻮع
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟم
هستند.ﻋﻠم
ﻤﻄﺒﻮع ﻮﻗتی
ﺪﺭ ﺫﻫﻥ ثاﺑﺖ
ﺷﺪ، ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﻭﻗﺮّﻩﮔﻴﺮﻯ
ﺸﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺍﺭﺯﺵ
ﭼﻨﺪﺍنمی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﺎ
ﻣﺴﻤﻮﻋﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮقی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. امروزه
در اصطلاح کامپیوتر
چون ترتیب کار
دستگاه
برنامه ریزی و
تثبیت شده باشد
بصورت
سایبرنیتیک
عمل میکند که
میتوان امور الهی
و طبیعت را
نیر ملکوتی و
سایبرنیتیک خواند.

217 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﻤﺠﺘبی
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ218
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: عجب ﻟﻤﻥ
ﻴﺘﻔﮑّﺮ فی
ﻤﺄﮐﻮﻟﻪ،
ﻭﻟﺎ ﻳﺘﻔﮑّﺮ
فی ﻤﻌﻘﻮﻟﻪ،
ﻳﺠﻨّﺐ ﺑﻄﻨﻪ
ﻣﺎ ﻳؤﺬﻳﻪ
ﻭﻳﻮﺩّع ﺼﺪﺭﻩ
ﻣﺎ ﻳﺮﺩﻳﻪ ﺟﺎﻯ
ﺘﻌﺠﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺤﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻳﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺩﻗﺖ
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎﮐﻮﻟﺎﺕ ﻭﺷﮑم
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﺑﻤﺎﻧﺪ،
ﻳﺎﻏﺬﺍﻯ
ﻔﺎﺳﺪ
ﻭﻣﺴﻤﻮم
ﺒﺨﻮﺭﺩ، ﻭلی
ﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﺍﻳﻥ ﻔﺮﺽ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎ،
ﻏﺬﺍﻯ ﺬﻫﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ ﭼﺸم
ﻮﮔﻮﺵ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻐﺰﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﭼﺮﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻥاﺳﺖ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴﮑﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻐﺰ ﺷﺪﻩ،
ﻣﻤﮑﻥاﺳﺖ
ﻣﺴﻤﻮم
ﻮﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﺎﻗﺒتی ﺸﻮم
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻏﺬﺍﻯ ﻤﺴﻤﻮم
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ.ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺍﻳﻥ ﺘﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩ سعی
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﺯﺍﻧﭽﻪ ﺷﮑم
اﻭﺭﺍ ﺩﺭﺩ
ﺍﻭﺭﺩ ﺩﻭﺭﻯ
کند .ﻭلی اﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﺳﻴﻨﻪ
ﻭﻣﻐﺰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﺍﺩﺭﺍک ﻤﺴﻤﻮم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺭﺩئ ﻮ ﭘﺴﺖ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺍﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺼﻮﺭ
ﻗﺪﻳم ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻔﮑﺮ ﺑﺠﺎﻯ
ﻤﻐﺰ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﻮﺩ، ﻭلی
ﺘﻔﮑّﺮ ﻭﺍقعی
آﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ و
سمپاتی ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ
ﻭﺳﻴﻨﻪ ﻣﺤل
ﻘﻠﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥاﻣﺮﻭﺯه
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭﺍﺣﺴاس
ﺭﺍ ﺑﺘﺤﺮﻳک
ﻤﻐﺰ ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ،ﺑﺎﺯ
آثاﺭ ﺗﺤﺮﻳک
عاﻃفی ﺮﺍ
ﺩﺭﻃﭙﺶ ﻗﻠﺐ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺍﻓﮑﺎﺭﺟﺪﻳﺪ،
ﺍﮔﺮﻧفع
ﺴﺮﺷﺎﺭ ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺩﻟﺨﻮﺵ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤگی
ﺪﺭﻃﭙﺶ ﻗﻠﺐ
ﻣؤثرﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺴﻤﻮم غم آﻭﺭ
ﻭ آﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺭﻗﻠﺐ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻠﻴﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی ﻤﺸﻮق
ﺪﺍﺋم ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ، ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺑﺎﺭ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳتی
ﺤﺮﮐﺖ ﻣﺨﺎﻟفی
ﺒﺮﺍﻯﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﻭﺭﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺪﺭ ﮐﻪ
ﺟﺴم ﺴﺎﻟم
ﻮﺷﮑم ﺴﻴﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻧﻴﺎﺯﺑﮑﻨﺘﺮل
ﻮﺭﻭﺩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻮﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍئی
ﻮﻟﺬﺕﺟﻮئی
ﻔﻮﺭﻯ،ﻭﺣتی ﻤﺒﺎﺣث
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻓﻠﺴفی
که ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺑﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ،ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﻨﺘﺮل
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺴﺎﻋﺪ ﺟﺴﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک الهی ﺠﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﮔﻮﺵ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨبع گفتن
ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﺻﺎﺩق ﻮﺳﺎﻟم
ﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻨﺘﺮل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺣتی اﮔﺮ
ﮐﺎﻣلی الهی اﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺧﻄﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﺎ ﺧﺪﺍ
ﺿﺎﻣﻥ
ﻮﻣﺴﺌﻮل آﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ کند.ﻭﺩﺭ
ثانی ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺣﻘﺎﻳق آﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺘﺴﻠﻴم ﻮ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ
اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺨﺎﻃﺮ ﺑﺴﻠﻮک
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ. و
بقول فردوسی عارف
چو فرمان
یزدان چو
فرمان شاه
الهی .

218 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘلذ ﺸﺪﻩ (ﺝ۱ﺹ 218
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  إنّ
ﻤﻥ اﻟﺒﻴﺎﻥ
ﻠﺴﺤﺮﺍ، ﻭﻣﻥ
اﻟﻌﻠم ﺠﻬﻠﺎ،
ﻭﻣﻥ اﻟﺸﻌﺮ
ﺣﮑﻤﺎ، ﻭﻣﻥ
اﻟﻘﻮل عدلا ﺑﺮخی
اﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﺟﺎﺩﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺑﻌﻀی
اﺯﻋﻠﻤﻬﺎ ﺟﻬل
هستند،ﻭﺑﻌﻀی
از ﺷﻌﺮﻫﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺑﺮخی اﺯ
ﻗﻮﻟﻬﺎ ﻋﺪل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻴﺎﻥﺴﺤﺮ
ﺍﻣﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
گفته ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻨﻴﺮﻭﻯ
ﺘﺼﺮّﻑ
ﻭﺗأثیر ﺍﻟﻬب
بوده ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ أثر
عمیق ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻧﻮعی
هیپنوﺗﻴﺴم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻐﺰ
ﻃﺮﻑ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ تخیّل
ﻤﻴﺒﺮﺩ،
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻗﺒﻮل ﻮﺗﺼﺪﻳق
آن ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺘأثیرﺳﺤﺮ
ﺍﻣﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻨﻄق علمی
ﻔﻘﻄ
ﺘﻤﺎﺷﺎﮔﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪ دادن
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﻬم
اﺳﺖ، ﻭﮔﺎهی
ﺸﻨﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻠﺰم ﻮ ﺣتی
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺘﺼﺪﻳق
ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻄث ﺨﻮﺩ نیز
ﺩﺭ ﻳک ﺴﻄح
ﻨﻴﺴﺖ،
ﻫﺮﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺘﮑﺎﻣل
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻓﺼل نوعی ﺨﺎﺹ
ﺑﺸﺮﻯ هستند.
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻔﻬﻮم ﻮ
ﻗﺎﺑل ﺘﺼﺪﻳق
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺳﻄﻮح ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﻓﺼل ﻨﻮع
بشری می
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
اﻃﻔﺎﻝ، ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﻓﺼل نوعی رﺍ
ﺗﺼﺪﻳق کنند. ﻭ
ﺣتی ﺒﻔﻬﻤﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮع
ﭽﻴﺴﺖ.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﻮﺍلی ﻮ ﺗﺪﺍعی
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺧﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻓﺮﺍﺭﻯ
اﺯ ﺩﻧﺒﺎل
کرﺩﻥ هستند. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫم
ﺒﺨﻮﺍﺏ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺨﻮﺍﺏ
ﺳﺤﺮ ﺍﻣﻴﺰ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴم
ﻮﺟﺎﺫﺑﻪ تخیّل
آﻣﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺪﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮﺍﻥ،
ﻣﻮﺿﻮع
ﺒﺮﺍﺣتی ﻘﺎﺑل
ﻔﻬم اﺳﺖ. ﻭﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺩﺭ ﻣﻨﻄق
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺷﻮﺩ. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﺴﻄﻮح عقلی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺎﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻨﻄﻘﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺎفی ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ نیز که
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎتی
ﺪﺭ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺯﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻨﻄقی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
عرﻓﺎﻥ اﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻄﺎﻟبی که
ﺑﻴﺎﻥ ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
اﻭﻣﻔﻬﻮم ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣتی
ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ ﺷﺨﺺ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ،
ﻳﺎﺭﺍﻯ ﺠﻠﻮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺎ
ﻤﻄﺎﻟﺐﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.باز ﺒﺎتخیّل
آﺯﺍﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤل اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ،
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻋﺮﻓﺎنی ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺣتی
آﻧﺎﻧﮑﻪ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺗﺼﺪﻳق
ﻮﻣﺤﮑﻮم ﺸﺪﻥ
عقاید ﺧﻮﺩ،
ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺐﻋﺮﻓﺎنی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺑﺎ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺪﻟﻴل هم
که ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺮﺍ
ﺳﺎﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭلی
أﮐثرﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻥﺴﻄح عقل
ﻭﻣﻨﻄق ﺨﻮﺩ،
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻘﺪﺭﺕتخیّل
آﺯﺍﺩ ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﺸﺘﻪ ﺍﻧﺪ،
ﻭﺍﺳﻴﺮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ
ﺒﺰﻧﺠﻴﺮﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻤﻐﺰ ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﺤﺮ
ﺍﻣﻴﺰﻋﺮﻓﺎنی
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺍﺋم ﺪﺭﻓﮑﺮ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺭﻭﺍﻥ ﺒﺎ
ﺧﻄﺎﻫﺎ،
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﺷﺪﻥ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺎﻳﻪ
ﺳﻮﺧﺖ ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭﺍﻥ
ﻮﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ
ﻭﺣﻘﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.

ﺩﺭﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴم
ﺪﺍﻭﻃﻠﺐ ﺷﺪﻥ
ﺸﺨﺺ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺏ ﺷﺪﻥ کمک
ﺒﺰﺭگی ﺒﺨﻮﺍﺏ
ﺭﻓﺘﻥ ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻤﺘﺮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴسی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﻳنی
اﮔﺮ ﺭﻧگ
عرﻓﺎنی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻫیچ
ﺘأثیرﻯ
ﺪﺭﮐسی ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳق ﺒﺮخی
اﺯ ﺭﻭﻯ ﺘﻌﺼﺐ
ﻭﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣثلا
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺬﻫبی ﺨﻮﻳﺶ،ﭼﻨﺎﻥﺘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺟﺮﺍٴﺖ
ﺧﺮﻭج اﺯ ﺍﻥ
عقاﻳﺪ ﻭﻃﻠﺴﻤﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺣﻘﺎﻳق
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﺑﺮﺗﺮﻣﻮﺍفق
ﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺭ ﺑﺮخی
عقاﻳﺪ، ﮐسی
ﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻫم
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﻣﺬﻫبی
ﺪﺭ ﺑﻴﻥهمه
ﻣﻠل ﻮﻓﺮﻗﻪﻫﺎ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻌﺎلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺍﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺣﻘﻴﻘتی ﭙﺎﻯ
ﺒﻨﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺗﻌﺼﺐ
ﻭﺗﺮس
ﺍﺯﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺩ،ﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻘﻄ
ﺒﺎ ﺍﻥ
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭﺵﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
اﺳﺖ. ﻭﺗﺮک
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻋث
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ ﺣﻔﻈ
ﻤﻴﻨﺎﻣﺎﻳﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺵ ﻋﻤلی
هستند،
ﻭﺳﻠﻮک
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ.
ﻫﺮﺩﻳنی که
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻯ
اﺯ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﭘﺎﺑﻨﺪ ﮐﻨﺪ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﻤﻴﻥ
ﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی
ﻮﻓﻠﺴفی ﺪﺭﺍﻳﻥ
أﺩﻳﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻫﻤﻴﻥ
کافی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫم أﺻل ﺪﻳﻥ
ﻮﻫم هریک اﺯ
ﺗﻔﺮّﻋﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻃل
ﺒﻨﻤﺎﻳﺎﻧﻨﺪ.
لذا أصل قبول
خداوند است و
شهودها تنها
در سلوک علامت
ابراز رضایت
الهی میباشد
.ﺩﻳﻥ ﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎلی ﻔﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮﺭﻭح
اﺳﺖ لذا بسته
برضایت و قبول
خداوند
میباشد.. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺍﻥ
ﺒﺪﻭﻥ
ﻤﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻭﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺻﻮل
ﺸﺨﺼس هرﮐس ،ﺍﮔﺮﺗثبیت
ﻭﻓﻴﮑس و
سایبرنیتیک
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺷﺨﺺ ﻣﺘﻌﺼﺐ
ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﮑﺸﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﺎقی
ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﺪﺍﻭم ﺪﺭ
ﻧﻔس ﻭﻓﮑﺮ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺷﺨﺺ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻨﺴﺒﺖ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﻭﺗﺼﺪﻳق کند
ﻭﺗﺮک عقاﻳﺪ
ﻗﺒلی ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗثبیت
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ اﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪﻥ
عقاید ﻗﺪﻳﻢ،
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻤﺮﻳﻥ اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺴﺤﺮ ﺍﻣﻴﺰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ، ﻫﺮ
ﻗﺪﺭ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺗﺮک عقاﻳﺪ
ﻗﺒﻠب کند. ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺮﻭﺵ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ولایت محمدی ،ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻓﮑﺮ ﺍﺯﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﻣﺸﮑل
ﺘﻌﺼﺐ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺪتی
ﺘﻤﺮﻳﻥ
ﻮﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﺤﺮﺍﻣﻴﺰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺯﻋﺮﻓﺎﻥ الهی
ﻮﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ،
ﮐﻪ ﻣﺘﻌﻠق
ﺒﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ،
ﺟﺎﻯ گزﻳﻥ
ﺨﻠﺄ ﻓﮑﺮﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ
ﺘأثیرﺳﺤﺮ
ﺍﻣﻴﺰ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ تخیّل
ﻮﺍﻣﺎﺩگی ﺬﻫﻥ
ﻮﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﺗﺨﻴﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻥ
ﻮﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟک ﻨﺸﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ،
ﻭﺑﻤﺮﻭﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺨﻴﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺨﺺ، ﺩﺭ ﺍﻥ
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺩﺵ ﺭﻧگ الهی
ﻮ ﭘﺎک ﻮ ﭘُﺮ
ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﻭﺑﻴﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎﺍﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺗﺨﻴﻠﺎﺕ
ﻭﺑﺸﺎﺭﺍﺕ الهی
اﻭ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻮﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﺤﻘﻴقی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻧﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ.
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺪﻟﻴل ﺘﺎﻳﻴﺪ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﺗﺨﻴﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ،
ﻳﺎﻓﺘﻥ
أﻧﻮﺍﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﺭﻭﺷﻥ ﻮﺭﻧگی
ﻮﺩﻳﺪﻥ
ﺠﻮﺍﻫﺮﺍﺕ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﺑﺪﺭ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻭﺳﻘﻒ،
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺟﺎﺫﺑﻪﻫﺎﻯ
غیرﻣﻨﺘﻈﺮﻩ
ﺍﺯ ﻭﺳﻌﺖﻫﺎ
ﻭﻟﺬﺕﻫﺎ ﻭﺣتی
اﺳﺘﺸﻤﺎم
عطﺮﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺳﺎﻟک اﺯ
ﺭؤﻴﺎﻳﺶ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﭼﻘﺪﺭﮐﺸﺶ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎن
ﭽﻨﺎﻥ ﻋﻈﻤﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻫیچ
ﻤﻐﺰ ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺑﺎسعی
ﻮﺍﺭﺍﺩﻩﺍﺵ ﺣتی
أﻧﺪﮐﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻥ عظمت ﻫﺎ
ﺗﺼﻮﺭﮐﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻤﮑﻥ
ﺒﺪﺍﻧﺪ . اﻳﻥ
ﺸﺨﺺﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻭﺝ ﺗﺨﻴﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮ ﻭﭘﺎکی
ﻨﻔس ﻭ ﺍﻣﺎﺩگی
ﺘﻔﮑﺮ ﻭﺍقعی ﻮ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ علّت
ﮐﺴﺐ ﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
اﺳﺖ. ﻳﻌنی ﺒﺎ
ﻇﺮﻓﻴﺖ
ﻣﺴﺎﻋﺪ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ وروان ﺧﻮﺩ،
ﻋﻘل کُلّی ﻮ
ﻇﺮﻓﻴﺖ تخیّل
ﻮﺗﺼﻮﺭ ﻭﺑﺮﺭسی
ﺘﻤﺎم ﺠﻮﺍﻧﺐ
ﻳک ﻤﺴأﻟﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺎﻋﻠم ﻠﺪﻧّﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎتی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﮑﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻫیچ کس
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻧﺮﺍ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﻬﺎم الهی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻋﻴﻥ
ﻤﻄﻠﺐ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
اﺯﻣﮑﺎﻧﻴﺴم
اﻳﻥ إﻟﻬﺎم
ﭽﻴﺰﻯ گفت ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴل کرد ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﻭﺣتی
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺘﺎﻣّل
ﺪﺭﻭنی ﺨﻮﺩ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮐﺎﺭﺵ
ﺑﺎﻟﻬﺎم
ﻮﺍﻳﻥ علم و
آگاهی و
حقیقتی ﺠﺪﻳﺪ
ﮐﺸﻴﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻥ کاﻣﻠﻰ
ﺑﻤﻴﺮﺩ.
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ،
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻬم ﺒﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﺎﻣﻥ ﺤﻔﻈ
آﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
(ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺍﺧﺮﺕ)
ﺍﻭ ﻓﻘﻄ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺭﻭحی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻃﻔل
اﺳﺖ ﻭﭘس اﺯ
ﭘﺮﻭﺭﺵﻫﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
اﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺒﻌﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﮑل
عجیب ﺗﺮ
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺩﺭ
ﻃﻔل ﺒﺸﺮﻯ
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ،
ﻭﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ ﻃﻔل
ﺨﻴلی عجیب ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻄﻔل ﻤﻴﻤﻮﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.و لذا
از هزاران
برابر عقل نوع
فوق بشری
میگوئیم . ﺤﺮ
ﺍﻣﻴﺰﻯ ﺒﺮخی
اﺯﺑﻴﺎﻧﺎﺕ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻫﻤﻴﻥ ﻤﺒﺎﺣث
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺩﻭﺭﻯ
اﺯﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﻄﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻨﺎفع ﺠﺰئی
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﺸﺨﺺ مَحرومیّت
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻭﺗﻌﺎلی
است که هزاران
برابر ارزش
خواهند داشت.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻋﻘل
ﻮ مساعی هرﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻘﺒﻮل کرﺩ، ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﺷﻬﻮﺍنی
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺣﻔﻈ
ﻤﻨﺎفع ﻤﺎﺩﻯ
ﻨﺎﭼﻴﺰ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﺍﺭﺯﺵﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻳﻨﺪﻩ فوق
بشری فرشته
گونه ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻴﻤﻮنی که
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻧﺪکی
ﻤﻴﻮﻩ ﺟﻨﮕلی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﻣﻴﻮﻩﻫﺎ
ﻭﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
آینده ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم
ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﻗﺎﺑل ﻘﺒﻮل
ﻮﻣﻨﻄقی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺪکی
ﻠﺬﺕ ﺗﻤﺪﻥ
ﻤﺎﺩﻯ ﻓﻌلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺗﻤﺪﻥغیر
ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.و
سیلی نقد بر
حلوای نسیه
وموعود ترجیح
میدهد.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺮخی
اﺯﻋﻠﻮم ﻨﻴﺰ
ﺟﻬل هستند ولی
نام علم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
أﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊی
یک علم ﺒﺎﻃﻞ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻋﻠﻮم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﻮﻗتی
ﻴک علم ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺍقعی ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﮐﻤک
ﺒﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﻮ ﻓﮑﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
و آینده های فوق
بشریﺒﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﻠم
ﻔﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺪﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻮﺣﻴﻮﺍﻥ که
ﻧﺎﻇﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﺑﻌﺎﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
اﺯﺗﻔﮑﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس علم
ﻓﻘﻪ ﻭﮐﻠﺎم
ﻤﺬﻫﺒﻰ، ﮐﻪ
ﺟﺰﺗﺮﮐﻴبی
اﺯﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻠﺴفی ﻣﺎﺩﻯ
ﺪﺭﻧﺎم ﺠﺪﻳﺪ
علم کلام
ﺩﻳﻨﻰ ومذهبی
ﻭﺧﺪﺍﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک که ﻓﻘﻄ
علم ﺴﻠﻮک الهی
أﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻠﻮم
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳک کننده
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
او ﺍﺳﺖ،ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺑﺮخی
اﺯﺷﻌﺮﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻌﻤﻮلا ﺷﻌﺮ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻳکی شعر
ﻤﺼﻨﻮعی که
ﺷﺨﺺ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺯﻋﻠم ﺒﺤﻮﺭ
ﻭﻋﺮﻭﺽ
ﻭﺍﻭﺯﺍﻥ ﭼﻮﻥ
ﻘﺎلبی ﺪﺭ ﺍﻥ
اﻟﻔﺎﻇ ﻮﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻮﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺼنوعی
ﻮ ﺯﻭﺭﻯ
ﻤﻴﮕﻨﺠﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮﺑﻴﻥ
اﻟﻔﺎﻇ ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﺳﺤﺮﺍﻣﻴﺰ
ﻭﺣﮑﻤﺖ در آن
ﻫﺴﺖ. ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻓﮑﺎهی
اﺯ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺮخی
ﻨﻴﺰ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺑﻄﻮﺭﻃبیعی
ﭙس ﺍﺯﺍﺣﺴﺎس
ﻳک ﻨﻮﻉ
ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ
ﻮﺧﻠﺴﻪ
ﺩﺭﺫﻫﻥ ﻤﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺪک
أﻧﺪک ﺮﻭﻯ
کاﻏﺬ
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻋﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﻥ اﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻢ.
ﻭﻗﺼﺪ ﮐﺴﺐ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷتم ﻮ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﺍﺭﻭحیﺒﻤﻥ
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻫﻨﮕﺴﺎﺯﺍﻥ
اﻳﻥ اﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل اﻳﻥ
ﻨﻮع ﺸﻌﺮ
ﺷﺎﻋﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮیک
ﻤﻮﺯﻳک ﻮ ﻟﺤﻥ
ﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﺩﺭﺍﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩ آﮔﺎﻩ
ﻭﻧﻔس ﭘﺎک
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﻤﺎم
إﻧﻌﮑﺎﺳﺎﺕ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻠﮑﻮتی که ﻣﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯﻣﮑﺎﻧﻴﺴم
ﻮﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺍﻥهیچ ﺨﺒﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﻭﭼﻮﻥ ﺠﻨﻴنی
ﺪﺭﺷﮑم ﻤﺎﺩﺭ
ﺻﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭج اﺯﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭ ﺑﺸﻨﻮﺩ،
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺘﻴم
ﭽﻴﺰﻯ اﺯﺍﻥ
عوﺍﻟم
ﻮﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﻠﮑﻮتی
ﺒﻔﻬﻤﻴم ﻮﺣتی
ﻤﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺪﻳﺎﺭ ﻣﻠﮑﻮتی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺍﺯﺧﻮﺍب
ﻴﺒﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻫﺎئی
ﺪﻳﺪﻩ،
ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﺒﻬﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥأﻧﺪک
ﺒﺨﺎﻃﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩل ﺨﻮشی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺎﻟم ﻤﻠﮑﻮتی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
أﻧﺪک ﺨﺎﻃﺮﻩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻨﻴنی که
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺨﺎﺭج اﺯﺷﮑم
ﻤﺎﺩﺭ ﺭﺍ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪﺍ
ﻭﺍﺣﺴﺎسی که
ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺑﺎ
ﺿﻌﻒ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺷﻌﺮﭘُﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ،
ﮐﻪﻫم اﻟﻬﺎمی
ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻏﻴﺮﻣﺼﻨﻮﻋﻰ،
ﻭﻫم ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﭘﺮﺑﺎﺭ
معقولات ،ﻓﻘﻂ
ﺩﺭﺑﺮخی
اﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬیی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هرﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻮعی از
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺧﻮﺍﺹ و
قدرتهای
الهامی
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫیچ
کاﻣﻠﺎﻥ
کنونی
ﮑﻨﻮنیر
ﻮﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺵ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺎﻓﻈ
ﻮﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﻭﻓﺮﺩﻭسی
هرﮔﺰ ﺭﻗﻴﺐ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ کامل
آنها
ﮐﺮﺍﻣﺎتی
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺎﻥﺮﻗﻴﺐ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺴﺘگی
ﺒﺸﺮﺍﻳﻄ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻋﻘل ﺠﻤﻌی
ﻮﻓﺼل نوعی
ﺒﺸﺮ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍلهی اﺯﺍﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭽﻪﮐﺮﺍﻣﺎتی
ﺮﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻃﺮح ﻮﻫﺪﻑ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻮﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺴﻮﻯآﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺘﮑﺎﻣلی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﺷﻌﺎﺭﻋﺮﻓﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨصی
ﻮﺍﺣﺴﺎس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک ﻮﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻥ ﺪﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ بشرح
ﻣﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻄﺎﻟبی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻴﺨﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
ﺠﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺎم
گوﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
عرﻓﺎﻧﻰ، ﻳک
ﺴﻮﮊﻩ ﻭﻓﮑﺮ
ﺭﺍﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﻴﻬﻤﻴﻥ ﺤﮑﻤﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻮﺍﻟﻔﺎﻇی
ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻭﺑﺴﺒﮑﻬﺎ
ﻭﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺒﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺷﻌﺮ
ﺍﻧﻬا ﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺤﮑﻤﺖ ﺍلهی
ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق أﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﻭﻓﻘﻄ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺨﻮﺩ ﺟﺬﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺣﺪ
ﺍﮐثرﺑﺎ ﻮﺯن
ﻳک ﺸﻌﺮ
ﺳﺮﻭﮐﺎﺭﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻣﻌﺎنی
ﻮﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﺍﻥ
ﺸﻌﺮ.

ﻭلی
أﮐثرﺍ ﺷﻌﺮﺍ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﻤﺎل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻓﻘﻄ
اﺯﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻨﻈﻴم أﻟﻔﺎﻇ
ﺪﺭﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯﺸﻌﺮﻯ
ﻮﺍﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻤﻮﺳﻴقی اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ،
ﻣﻄﺎلبی ﺸﻌﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻥﻘﺪﺭﺕ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﺮﺩم
غرﺏ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﺒﺎﺭﺍتی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﻤﻌﺎنی
اﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺍﺑﺴﺘگی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫیچ
ﻤﻠتی ﭽﻮﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
أﺷﻌﺎﺭ ﺍﺣﺴﺎسی
و عرفانی ﺪﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻔﺎﺭسی
ﻮﭼﻮﻥ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺩﺭﻓﻥّ ﺘﻨﻈﻴم
ﻤﻮﺳﻴقی
ﻮﺷﻌﺮﻯ، ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ
ﺒﺎﺭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻠﻞ
ﮐُﺮﺩﻭﺗُﺮک
ﻮﻫﻨﺪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﺍﺷﻨﺎ
ﺑﺎﺷﻌﺎﺭ ﻓﺎﺭسی
إﺣﺴﺎسی ﻮ
ﺍﺷﻌﺎﺭﻋﺮبی
ﻤﻨﻈم
ﻮﻣﻮﺯﻳﮑﺎل
آﺷﻨﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺷﻌﺎﺭﻯگفته
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﻴﺖ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭﮐﻴﻔﻴﺖ
ﺑﭙﺎﻯ
اﺷﻌﺎﺭﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
عارف ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺎﺭﺍﺳﺖ.
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔق
ﺸﻌﺮﺍﻯاﻳﺮﺍﻥ،
ﮐﻪﻣﻄﺎﻟﺐﻋﺮﻓﺎنی
گفته ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
هستند. ﻭﺍﻧﺪکی
هم ﺪﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻠﺬﺕﺷﺨصی ﺨﻮﺩ
ﺮﻭﺩﻩﺍﻧﺪ،ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺎﺭﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻌﺮ
ﮔﻔﺘﻥ ﻴﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﻌﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﺩﻟﻴل
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥبرای
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺩﻟﻴل کمال اﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣّﺎ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻴﺰﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻌﺮﻯ ﻫم
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﭽﻨﻴﻥ
ﺘﻤﺎﻳلی ﺒﺸﻌﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭﺧﻮﺵ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺣتی
ﺸﻌﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭﮐﻨﺪ،
ﻟﺬﺍ ﺷﻌﺮ
ﻭﺷﺎﻋﺮﻯ
ﺪﻟﻴل
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺳﺖ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻠﻮک
الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺩﻟﻴل
کمال
ﻮﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﺁﻧﺎﻥ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮخی
اﺯﻗﻮﻟﻬﺎ
ﻧﻴﺰﻋﺪل
هستند.ﺍﻳﻥ
ﻘﻮل ﺘﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ کلام ﻮ
ﺑﻴﺎﻥ
اﺳﺘﺪﻟﺎلی ﻮ
ﻳﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﺸﻌﺮﻯﻮ ﻳﺎ
ﺑﻴﺎﻥﻌﻠمی
ﻨﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻄﺮح
ﺸﺪﻩ باشد
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻮل
ﺒﻤﻌنی کلام ﻮﺗﻌﻬﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐسی ﺒﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺑﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺮخی
اﺯﺍﻳﻥ
ﺘﻌﻬﺪﺍﺕﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺴﻠﻮک ﻮﺍقعی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻳﻥ
عدل کنندﻩ
ﻭﻋﺎﺩل گننده
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻣّ
ﺎﺑﺮخی
اﺯﻗﻮﻟﻬﺎ ﺑﺎ
ﺑﻮل آﻧﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭتی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﺍﻳﻥ
گوﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﺧﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ،
ﺑﺮخی ﻨﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﻮﺿﻌﻴﻒ
ﻭﺑﺮخی
ﺪﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻣﻨﺎفق
ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺷﺪﻩ، ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺍﻭﺍﺋل ﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻠﺎﺯم ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻥ
ﺮﺍﻩ ﻫﻮﻟﻨﺎک
ﻮﺗﺎﺭﻳک
ﻮﻏﺮﻳب ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻫﺮﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺘﺮ ﻭبی
ﺘﺮﺵ و شجاع
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ،
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺭﺍ
ﺍﺷﻨ ﺎﻭﻫﻤﻪ
ﺟﺎﺭﺍ ﺭﻭﺷﻥ
ﺘﺮ ﺍﺯﺩﻧﻴﺎ ،ﻭﺣتی
ﺒﺪﻭﻥ علّت
ﺗﺮس
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻧﺮﺍ ﻟﺬﻳﺬ
ﻭﺟﺎﻟﺐﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺍﻳﻥﺘﻘﺴﻴم
ﺨﻮﺩ ﮔﻔﺘنی ها
ﺭﺍ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
کرﺩﻩ، ﺑﺮخی
ﻔﻠﺴفی ﻮﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭﺑﺮخی
ﻤﻮﺯﻳﮑﺎل
ﻮﺷﻌﺮﻯ، ﻭﺑﺮخی
ﺮﺍﻫم ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻘﺴﻴمی ﺪﺭآﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﻘﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭتخیّل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺒُﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣلی گفته
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ نیز
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﻘﺴﻤﺎﺕ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﺍﻳﻥ گفته
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﻰ
نظیر است .و
عرفای صوفی ایرانی
که محمدیان
فارسی زبان
بوده اند نیز گفته
اند درهستی
غیر از خد
اوند کسی نیست
.هر که هرچه
بگوید و بکند
خداوند از محل
سطح عقل آنها
گفته، که باز
هدف الهی
تکامل آنان را
در بردارد. ومرا
باین عبارت
راهنما شده که
خداوند از( بی
نهایب از بی
نهایت ها )
مراتب و هریک
از بی نهایت
جهات و بی
نهایت هدفهای
نا مفهوم
انسان تدبیر
امور و هدایت
های مرحله ای
مبکند. چه انسانها
وحیونات که
چون زنبو عسل
الهام الهی دارد
که چگونه خانه
خودرا منظّم
بسازد. چه رسد
بانسانها که چگونه
کلام و احوال
و با ئاشتن تفاوتها
بهدف نهائی خداوند
باید برسند،
که بازگشت همه
بسوی خدا آمده
است.

219 - از أمیر
المؤمنین نقل شده
(ج! ص 218 بحار) که
فرموده است :  العلوم
أربعة الفقه
للأدیان و
الطب للأبدان و
النحو للسان و
النجوم لمعرفة
الأزمان علوم
مفید چهار علم
هستند . علم
فقه برای دین
داری و علم طب
برای سلامتی
تن و علم نحو
برای بیان و
زبان و علم نجوم
برای شناخت
زمان ها است .
باز مولا صحبت
از علوم الهی
میکند گرچه دیگران
را هم راضی
کرده است. علم
فقه همان علم سلک
برای کسب شهود
تجلیات الهی میباشد.
فهم اهمیّت
سلوک الهی و
فهم ادامه
پیگیری سلوک الهی
و فهم مطالب و
دستورات پیر کامل،
و فهم حکمتهای
عرفانی و
مطالب کُلّی و
سمبولیک قرآن
و احادیث پیامبر
و امامان. و
نیز فهم
استدلال عرفا
و کاملان
الهی، در جهت
تشویق همگان
بسلوک الهی و
بالأخره فهم
احوال شهودی و
رؤیائی سالکان
و کاملان تا
بشهود قائم
رسید. و از آن
پس عقل کُلّی و
علم لدنّی چون
از وجود انسان
کامل میجوشد،
نیاز بباوری و
فهم خود
ندارد. بلکه
حقّ الیقین
برای انسان کامل
است. و آنگاه
در صدد جستن
راهی برای
فهمانده و
باور دادن
دیگران
میگردند. فقه اگر
علم حلال وحرام
باشد که ملّا
ها خود ر ا
متخصص آن نشان
میدهند. ففقط
فقه تنها
کاملان زنده الهی
و پیران طریقت
می باشند. که
علم سلوک و
حلال وحرام
مؤثّر در
تزکیه نفس
نشده و هرچه
آخوندها بگویند
از محل هَوَسهای
ناخودآگاه
آلوده و لذّت
شخص آنها برای
حکومت کردن و
فرمان دادن بر
مردم میباشد و
اگر بقول
پیامبر حتی
اگر اتّفاقا
درست گفته باشند
باز نادرست و
غلط است. زیرا هیچ
أثری در سلوک
و شهود و
تزکیه نفس
پیروان خود ندارد.
اما
علم طب برای سلامتی
تن است و حفظ اطفال
برای آینه
آنها، و
احتمال سلوک
الهی آنان
میباشد. ونیز
برای حفظ سلامتی
پدران اطفال
که آنها را پرورش
درست جسمانی
بدهند .گرچه
خود سلوک الهی
نمی کنند. ولی تربیت
جسمانی نسل
های آینده را
ندانسته
بعهده دارند.
و نیز حفظ سلامتی
تن سالکان که
بتوانند دوره
خسته کننده
سلوک را
بسلامتی و
بدون عذر ضعف
و ناتوانی جسم
و تن به آخر
برسانند.
خداوند از
انسانهای
بیمار در جسم
و عقل انتظار
سلوک الهی ندارد.
آنان برحسب
سرنوشت خود در
حال تأمین
مقدمات فصول
نوع بشری را
بشکل تکامل
طبیعی میگذرانند،
تا بعدها در
تولدات بهتر
نوع بشری راه الهی
و تکامل ارادی
را در پیش
بگیرند. و
شاید هم طبّ
بتواند آنان
را سالم کرده
کمکی بآینده و
تکامل طبیعی
آنها بشود.
عرفا معتقدند
که باید اول
سلامتی جسم
باشد بعد سیر
بودن شکم برای
دیگران آماده
گردد، و سپس
از آنها سلوک الهی
را خواست. لذا علم
طب در این
حدیث مقدمه
ساز علم سلوک
الهی است.

اما علم نحو
که برای زبان
است ، شاید
دقیقا علم صرف
وحو نباشد. ولی
آنچه مسلّم
است علم نحو
در هر ملّت و
هر زبانی بیک سیستم
مشخّص است.
درست و نادرست
و کامل یا نارسا
دانستن أمری
است که همه
افراد ملتی با
سیستم صرف و
نحو آشنا هستند.
و بهتر
میتوانند درک
معانی و مقاصد
گویندگان را
بکنند. و اگر
علم نحو در
زبانی کامل
ومنظّم تر
بود، بیکسانی
بیشتری
برداشت افراد
از معانی الفاظ
و گفته ها کمک
مینماید . و
تفاهم و تبادل
نظر بهتر صورت
میگیرئد و لذا
علم نحو در هر
زبانی باز
مقدمه ساز برای
نسلها و درک مفاهیم
الهی و علم
سلوک الهی
میباشد. یعنی
با سلامتی جسم
و سیر بودن شکم
آموزش یکنواخت
افراد از
مفاهیم عقلی و
عرفانی و
بیدار کردن
أعماق روح
افراد مفید هستند
.  بالآخره
علم نجوم برای
شناخت اوقات است
. بشر از قدیم
برای شناخت
فصول سال بقصد
حمایت خود از
سرما وگرما و
شناخت موسم
کشت وزرع و
بعدها برای
ساعات انجام
مناسب دینی و
اعتقادی خود
در روز ها
وماه های مقدّس
از دید آنها،
همیشه محتاج
علم نجوم بوده
اند گرچه رهبران
سیاسی و نظامی
نیز برای از
پیش دانستن
نتایج جنگ و
آینده
حکومتهای خود
بشکل خرافاتی
بنفع توسعه
علم نجوم کمک کرده
اند . علم نجوم
فعلی بشر
بیشتر برای
سفر بکرات و
بهره گیری از
امکانات فضائی
است ولی باز همپنان
تقویم و حساب
زمان برای بشر
ضروری است. در
سلوک الهی هدف
خد اوند و
آفرینش های گوناگون
نجوم و حساب
زمان کاملان
الهی. چون مسافر
در صحرا و در
شب که از نجوم
و ثوابت
استفاده
میکند. سالکان
نیز با کمک
کاملان و
مراتب شهودی
میدانند هم
اکنون کجا هستند
و چقدر بآخر
شب که همان
تمامی دوره
سلوک و بی شهودی
تا قائم است
در پیش دارند. و
صبح واقعی خود
را با شهود قائم
خواهند یافت.
پس علم نجوم
نیز کاربردی
سلوکی در
منظور مولا از
حدیث دارد و
علوم مادی نیز
در گذشته ها
درهمین حدود انواع
علوم بوده است
.

220 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ214 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:

ﻟﻮ ﺍﺗﻴﺖ
ﺑﺸﺎﺏ ﻣﻥ
ﺸﺒﺎﺏ ﺍﻟشیعة ﻟﺎ
ﻳﺘﻔﻘّﻪ
ﻟﺄﺩّﺑﺘﻪ ﺍﻯ
کاﺵ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺟﻮﺍنی اﺯﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺸﻴﻌﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴآﻭﺭﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻔﻘّﻪ
ﺩﺭﺩﻳﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺖ، ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺗﺄﺩﻳﺐ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺠﺰﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮک الهی
کاﺭ ووظیقه
ای ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﺍﻥﺠﺎﻣﻌﻪ
ﭘُﺮ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻨﺎق
ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ أﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮﺳﻠﻮک الهی
کنند.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻟﻮﺩﻩ
روان ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﮐﻤﺘﺮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی ﺪﺭ
ﺫﻫﻥ آﻧﻬﺎ
ﺭﻳﺸﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ

شاﻧس
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺴﻠﻮک
ﺘﺎ ﺣﺼﻮل کمال
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. و
ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﺎﻭﺭﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
أﮐثرﺍ ﻳﺎ
ﻣﻨﺎﻓق ﻮﻳﺎ
ﮐﻤﮑﺎﺭ ﻭﮐم اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺑﮑﻤﺎل
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪﻫﺰﺍﺭﻧﻔﺮ
ﻳکی ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ تز نوع
بشری ﻤﻴﺮﺳﺪ.(ﺗﻔﻘﻪ)
ﻓﻘﻪ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ ﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻨﺘﻘل کند.
ﺍﻣﺎم ﻤﺎﻳل
ﺒﻮﺩﻩ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺗﺄﺩﻳﺐ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﻔﻘﻪ
ﺑﺎﻋﻘل کُلّی
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ.ﺗأﺩﻳﺐ
ﺩﺭ ﺻﺪﺭ
ﺍﺳﻠﺎم ﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺪﺍﺩﻩ ﺗﺎ
ﺗﻌﻠﻴم أﺧﻠﺎق
ﻮﺗﻌﻠﻴم
ﺴﻮﺍﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﻟﻐﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻌنی
ﺘﺎﺩﻳﺐ ﮐُﺘک
ﺰﺩﻥ ﻮ ﻣﻀﺮﻭﺏ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺸﺎﮔﺮﺩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻌﻠﻢ ﺍﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﺒﺮﺍﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﻌﻴﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺣتی ﻔﺮﺻﺖ
ﭼﻨﻴﻥ کاﺭﻯ
ﺮﺍ ﻫم ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻭﺷﮑﻮﺍﺋﻴﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﻀﺮﻭﺏ
ﺑﺤﮑﺎم اﻣﻮﻯ
کاﻓﻰ ﺑﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺪﺭﺩﺳﺮ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ.

221 - د ر
حدیث دیگری از
امام صادق (ج1 ص214
بحار) آمده است
:  ﺘﻔﻘّﻬﻮﺍ
فی ﺪﻳﻥ اﻟﻠﻪ
ﻭﻟﺎ ﺗﮑﻮﻧﻮﺍ
ﺍﻋﺮﺍﺑﺎ،
ﻓﺄﻧّﻪ ﻣﻥﻠم
ﻴﺘﻔﻘّﻪ فی
ﺪﻳﻥ ﺍﻟﻠﻪ ،ﻟم
ﻴﻨﻈﺮﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻴﻪ ﻳﻮم
اﻟﻘﻴﺎمة ،ﻭﻟم
ﻴﺰکّ ﻠﻪ
ﻋﻤﻠﺎ سعی کنید
ﺩﻳﻥ ﺧﺪﺍ
ﻋﺎﻟم ﻮ
ﺑﺎﻓﻘﻪ ﺷﻮﻳﺪ،
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺻﺤﺮﺍ
ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻓﻘﻴﻪ ﺷﻮﺩ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ،
ﻭﺍﻋﻤﺎل
عباﺩﻯ اﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮلذ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺗﻔﻘّﻪ
ﻭﻓﻘﻪ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻔﻘﻄ ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎئی ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎئم
ﺼﺎﺣﺐ ﻋﻘل کُلّی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﻭﻯ
ﺮﺍ ﺗﺠﺎﺭبی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻋﺪم
ﻨﻈﺮﺍلهی
ﺪﺭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﺣﺘﻤﺎلی اﺳﺖ.
ﻭﺍلاّ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ( ﺮﻭﺯﻯ)
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺑﺪﻯ ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃبیعی ﺤﻴﻮﺍنی
ﺪﺭ ﻧسخ ﺒﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ ﻣسخ
ﺒﻴﺸﺘﺮﺣﻴﻮﺍنی
ﺒﺮﻭﺩ. ﺩﺭﺍﺯ
ﺑﻮﺩﻥ ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﻣﺮگ ﺘﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻤﻌنی ﺪﺭﺍﺯ
ﺷﺪﻥ ﺪﻭﺭﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣسخ ﺤﻴﻮﺍنی اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﺎﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﮑﺮﺩ،
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭ
ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺒﮕﺬﺭﺩ.ﻭﺍلاّ
ﺑﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻥ ﺤﮑم الهی
ﺪﺭ ﺍﺯل بوده
است ،ﮐﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤگی
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. (ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻞ) ﺑﻤﻌنی
ﻘﺒﻮﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ، ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﭘﺎک ﺸﺪﻥ
ﻨﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ،
ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﻋﺒﺎﺩﺕﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺣتی ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ
ﭙﺮﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺯﻫﺪ
ﻣﻘﺒﻮل ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻔس ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
آﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

222 - از
امام صادق (ج1 ص 215
بحار )آمده است
:  ﺍﻓﻀل
اﻟﻌﺒﺎﺩة
ﺍﻟﻌﻠم
ﺒﺎﻟﻠﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
عباﺩﺕ ﺍﻥ آﺳﺖ
ﮐﻪﻋﻠم ﺒﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﻭﺍﻳﻥ (علم
ﺪﻳﻥ ﻔﻘﻬﺎ)
ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪﻋﻠم
ﺴﻠﻮگ الهی
اﺳﺖ.ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻭﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺘﺠﻠّﻯ ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﺴﺐﭼﻨﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ،ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﻳﻥ ﻤﻘﺼﺪ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮل ﻮ
ﻣﺒﺮﻭﺭ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮّ ﻭﻓﺮّ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

223 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ216 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ اﺯ
ﻗﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  ﻨﻌم
اﻟﺮﺟل
اﻟﻔﻘﻴﻪ فی
اﻟﺪﻳﻦ، ﺍﻥ
إﺣﺘﻴج اﻟﻴﻪ
ﻧﻔﻊ، ﻭ ﺍﻥ ﻠم
ﻴﺤﺘج اﻟﻴﻪ
ﻧفع ﻧﻔﺴﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﭙُﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭ ﺑﺮﮐﺖ
ﮐسی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻥ ﻔﻘﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﮔﺮﺑﻮﻯ
اﺣﺘﻴﺎجی ﺒﻮﺩ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻮﻯاﺣﺘﻴﺎجی
ﻨﺸﺎﻥ
ﻨﺪﺍﺩﻧﺪ،
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩﺵ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻓﻘﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کامل الهی و
پگیه در پگاهی
شب قدر و شهود
قائم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻌﻠﻴم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻫم کسی
ﻨﺒﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ بشری
ﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
آﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هستند،
ﻭﺍلاّ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻋﻤﺎﺩ
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﺪﻳﻥ
اﻟﻔﻘﻪ ﺍﺳﺎس و
ستون ﺍﻳﻥ ﺪﻳﻥ
ﻔﻘﻪ ﺍﺳﺖ.(ﺩﻳﻥ
اﺳﻠﺎﻡ) ﻳﻌنی
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﮑﺎﻣلی اﺯ
ﻃﺮﻳق ﺘﺴﻠﻴم اﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺤﺼﻮل
ﺘﮑﺎﻣل ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﻔﻬم عقلی
ﻭﺍﺩﺭﺍک اﻣﻮﺭ
ﺍلهی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی اﺳﺖ.
ﭼﻨﻴﻥ ﻔقهی
ﻤﺎﺩﺭ ﺯﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻥ
ﺪﺭ ﺷﺨﺺﻫﺴﺖ،
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯلی
ﻮﻗﺒلی ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺯﻧﺪگی کنونی
ﻮﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ
ﺗﺎﻣّﻠﺎﺕﻋﻤﻴﻖ،
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل هرﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
علم ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻋﻘﻞ ﺩﺭّﺍک
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺪﻭﻥ اﺩﺭﺍک
ﻮﻓﻬم کاﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:  ﻣﻥ
ﻴﺮﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻪ
ﺧﻴﺮﺍ
ﻳﻔﻘّﻬﻪ فی
اﻟﺪﻳﻥ
هرﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﮐﻤﺎل کسی ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ
ﻔﻘﻴﻪ ﻭ پگیه
ﺍﮔﺎﻩ در یک
پگاهی و شهود
قائم ﻭﺩﺭک
أﻫمیّت ﺳﻠﻮک
الهی ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ آﻥ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻋﻘل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی و
طلب کمال و ایدآل
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺳﻠﻮک
الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی ﻤﺮبّی
ﻮ ﻓﻘﻴﻪ الهی
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
عامل ﺒﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭلی
ﺒﺎ ﺩﺭک أﺣﮑﺎم
ﻮ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮکی
هستند. ﻳﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  ﺍﻟﻔﻘﻬاء
اُﻣﻨاء
اﻟﺮﺳﻮل
ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ
أﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭاﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻓﻘﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ،
ﻭﻋﺎﻟم ﺒﻌﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺪﻳﻥ ﻮ
ﺭﻭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
میباشند.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ولایت ششم
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭﺣﺎﻓﻈ
ﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم کاﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭ
ﻳﻌنی اوم
کنندﻩ ﻭﺍﻭم
ﺪﺍﺭﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺍﻭم
ﺪﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ ،ﺗﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺯ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥﻨﻴﺰ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ الهی
خود ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﻨﻔﻴﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ: ﺗﻔﻘّﻪ
فی اﻟﺪﻳﻦ،
ﻓﺄﻥّ
اﻟﻔﻘﻬاء
ﻮﺭثة
ﺍلاّﻧﺒﻴاء ﺪﺭﺩﻳﻥﺨﻮﺩ
ﻓﻘﻴﻪ ﺷﻮ.ﻭ
ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
هستند،ﮐﻪ
ﻭﺍﺭثاﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﻔﻘﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ
ﻔﻬم ﻮ ﺍﺩﺭﺍک
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺴﺎﻟک ﺒﮑﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﮔﺬﺷﺖ،
ﺑﻌﻘل کُلّی ﻮﻋﻠم
لَدُنّی الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺑﺨﻠق
ﺒﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭﮐﺎﻣل
و پیامبر گونه
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﻌﻠم
علم ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻭﺍﺭث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺍث ﻣﺎلی
ﻮﺣﮑﻮﻣﺖو
ریاست ﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﻭﻓﻘﻄ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺒﺠﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند،ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴنی
ﺪﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ آل عبا
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺎ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺎﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
،ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﻣﺸﻴﺖ
ﻧﻤﻮﺩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﮑﻮﻣتی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﻮﺍﺭث ﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺣﮑﻮﻣتی
اﻭﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﺮﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻠﺎﺣﻴﺖ ﺩﺭ
ﺣﺮﺍم ﻮﺣﻠﺎل
ﻨﻤﻮﺩﻥ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺒلا
ﮔﻔﺘﻪ،
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
زنده ﺘﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.

224 - از
پیامبر نقل
شده (ج1 ص217 بحار) گکه
فرموده است: ﺍﻓﻀل
اﻟﻌﺒﺎﺩة
ﺍﻟﻔﻘﻪ، ﻭ
ﺍﻓﻀل اﻟﺪﻳﻥ
اﻟﻮﺭع ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
عباﺩﺕ ﻓﻘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺪﻳﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭﻯ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻘﻴﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳث ،ﺑﻤﻌنی
ﻨﻮﻋﻰﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻣﺪﻩ،
ﻭﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ
ﮐﺴﺐﻋﻠﻮم
ﺒﺠﺎﻯ عباﺩﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ
سلوک الهی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
عباﺩﺕ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻓﻘﻪ
ﻭﻓﻬم
ﻮﻫﻤﺮﺍﻩ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
پگیه در یک
پگاهی شب قدر
که ﻓﻘﻴﻪ ﻭﺑﺎ
ﻋﻘل الهی اﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ،
ﺑﺎﻋث ﻏﺮﻭﺭ ﺯُﻫﺪ
ﻭﺗﮑﺒّﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ
ﺸﺨﺺﻋﺎﺑﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺭک
أﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺭ ﺍﻥ
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻗتی ﺠﺪّﻯ
ﻮﺣﻘﻴقی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﻳﺎ ﮐﺎفی
ﻨﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻣﺤﺮﻭم اﺯﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮبِدای الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩل
ﺴﺮﺩ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮک ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺍﻏﺎﺯ ﻧﻔﺎق
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

225 - از امام
صادق نیز آمده
(ج1 ص218 بحار) که
فرموده است . ﺍﻟﺘﻔﻘّﻪ
ثمن ﻠﮑلّ غاﻝ،
ﻭﺳُﻠّم الی
کلّ عال ﺘﻔﻘّﻪ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻥ عقل
ﻮﻓﻬم ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻥ هرﭼﻴﺰ
ﮔﺮﺍنی اﺳﺖ.
ﻭﻧﺮﺩﺑﺎنی
اﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ هر
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث (ﻓﻘﻪ)
ﺑﻤﻌنی ﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻓﻬم لاﺯم آﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻋﺒﺎﺩتی
عرﻓﺎنی ﻮﺳﻠﻮکی
کسی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﮔﺮﺍﻥﺘﺮﻳﻥ ها
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺑﺸﺮﻳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ،
ﻭﮐﺴﺐﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
الهی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ.
ﻭﺗﻔﻘﻪ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ
ﻨﺮﺩﺑﺎﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻌﺎلی
ﻮ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻓﻘﻪ ﻓﻬم
ﻮﺩﺭک أﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻭﻓﻬم ﺪﺭ
ﺻﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮﺭﺍﻩ ﺳﻔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻓﻬم ﻮﺩﺭک
ﺤﻘﺎﺭﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ثرﻭﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺮﺍ
ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ کنیم .(ﺳُﻠّﻢ)
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ.(ﮐلّ عاﻝ)
ﻳﺎ ﻫﺮﻋﺎﻟﻰ
ﻣﺮﺗﺒﻪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮﻓﻮق ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻭﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ ﻭ
ﻏنیّ کرﺩﻥ
ﺬﺍﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺪﻳث ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻘﻪ ﻓﻬم اﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
وبهانه ای
برای
آخوندهای
قشری همه مذ
اهب و أدیان .

226 - از
پیامبر نقل
شده (ج1 ص218 بحار ) که
فرموده است :  ﻣﻥ
إﻧﻬﻤک فی ﻄﻠﺐ
ﺍﻟﻨﺤﻮ، ﺳﻠﺐ
ﺍﻟﺨﺸﻮع هر
ﮐس ﮐﻪ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺤﻮ ﻭ
ﮐﻠﺎم ﻮ ﺯﺑﺎﻥ
عربی ﺪﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻮﺩ،ﺧﺸﻮع
ﻮ ﺍﻓﺘﺎﺩگی ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ مُلّاها
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺑﺎ
ﻓﺸﺎﺭ ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻯ
أﺻﻮﺍﺕﻋﺮﺑﻰ،
ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﺤﺮﮐﺎﺕ
ﺍﻟﻔﺎﻅ،
ﻓﮑﺮﺷﺎﻥﺒﻴﺸﺘﺮﺑﻘﺮاءﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺨﺪ وسیله
الاهی ﻭﺧﺸﻮﻉ.
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻋﻠم
ﺼﺮﻑ ﻭﻧﺤﻮﻯ
ﻨﺒﻮﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺩم سعی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﺍﻳﻥ
ﺘﻌﺼﺐ
ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ،ﻭﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻣﻠﺎ ﻧﻘطی
ﺸﺪﻥﻮﺍﺧﺮﺍج
أﺻﻮﺍﺕ ﻏﻠﻴظ
اﺯﻣﺨﺎﺭج ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﻠق ﻮ
ﺩﻫﺎﻥ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟک ﻮﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﺯﻯ ﺒﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻇ
ﻮﺍﺻﻮﺍﺕ
ﻣﻴﮑﺸاﻨﺪ،
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪﻫﺪﻑ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺒﺸﮑل أﺩﺍﻯ
کلماﺕ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺳم عبادی
.

227 - ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ (ﺝ۱ﺹ217 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ قرآن
ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻪ
ﻳﻮﻧس 58 ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻣﻮﻋﻈﻪﺍﻯ
اﺯﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﭽﻴﺰﻯ
اﺳﺖﮐﻪﺟمع
آﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ،
که ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:  ﻔﻀّل
الله ﻋﺰّ ﻭ
ﺟلّ اﻟﻘﺮﺍﻥ،
ﻭﺍﻟﻌﻠم
ﺒﺘﺄﻭﻳﻠﻪ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻪ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﻪ،
ﻟﻤﻮﺍﻟﺎﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍلی
اﻟﻄﺎﻫﺮﻳﻥ
ﻮﻣﻌﺎﺩﺍة
ﺍﻋﺪﺍﺋﻬم ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ قرآن
ﺮﺍ ﺗﺮﺟﻴح
ﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻋﻠم
ﺗﺄﻭﻳل ﻘﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺗﻮﻓﻴق
اﻭﺑﻤﻮﺍﻟﺎﺕ
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺁﻝ ﻃﺎﻫﺮﻳﻥ
ﻮﭘﺎک اﻭ ﺍﻗﺪم
کنند ﻭﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﺶ
ﺩﺷﻤنی کنند. (ﻓﻀل
الله )
ﺗﺮﺟﻴﺢﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﭼﻨﻴﻥ
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﺍﻳﻥ
ﺘﻔﻀﻴل ﺪﺭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐسی
ﺮﺍ ﺩﻭﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﻮﻯ
ﺒﺪﻫﺪ.ﭘس
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﻘﺮّﻩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل
ﺼﺎﺣﺐﻋﻠم
ﺘﻔﺴﻴﺮ قرآن و قرّه
های شهودی خود
و دیگران
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ پیرو خود
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻋﻠم
ﺘﺎﻭﻳل ﻘﺮﺍﻥ،
ﺩﺭﮐﺸﻒ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃنی آن ،ﻭ
ﻧﻴﺰﻋﻠﻢ
ﺗﺎﻭﻳل
ﺮؤﻴﺎﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. در
حیات پیامبر
کتاب قرآن
نبود گرچه
برخی مطالب پیامبر
حدیث قدسی
خوانده میشد.
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﺗﻮفیق
اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
کسانی است ،ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ
کاملان زنده
آل اﻭﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.
ﺁﻟﻄﺎﻫﺮﻳﻥ
ﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻃﺎﻫﺮ
ﻭﭘﺎک ﺪﺭﻧﻔس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﻃﺎﻫﺮ ﻭﭘﺎک
ﻮﻣﻘﺪّس
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺸﺪ باشد.
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﺎنع ﺴﻠﻮک آﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ،
ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺪﻳﻥ ﻮﺳﻠﻮک
ﻮﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ
آﻧﻬﺎ،
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.آل
ﻤﺤﻤﺪ ﮐﻠﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎلهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺯﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺸﺮﻃ
ﭙﺎک ﺸﺪﻥ روان
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ،ﺍﺯآۀ
ﻮ ﺍﻫل او
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.(ﻣﻮﺍﻟﺎﺕ)
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﻮﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺴﻠﻮکی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺍﻭ
اولیای الهی
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
علاقه ﺍﻯ که
ﺳﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴنی
ﺨﻮﺩ آل ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻮﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻳﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ:  ﻮﮐﻴﻒ
ﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ ﺬﻟک
ﺨﻴﺮﺍ ﻣﻤﺎ
ﻳﺠﻤﻌﻮﻥ،
ﻭﻫﻮ ثمن
اﻟﺠنّة ﻭ
ﻧﻌﻴﻤﻬﺎ،
ﻓﺄﻧّﻪ ﻳﮑﺘﺴﺐ
ﺑﻬﺎ ﺭﺿﻮﺍﻥ
اﻟﻠﻪ،
ﺍﻟﺬﻯهو ﺍﻓﻀل
ﻤﻥ الجنّة ﭘس
ﭼﻄﻮﺭﺟمع
آﻭﺭﻯ ﻘﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﻋﻈﻪ ﺍلهی
ﺨﻴﺮ ﻣﻤﺎ
ﻳﺠﻤﻌﻮﻥ
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﺮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺟمع
آﻭﺭﻯ آﻳﺎﺕ آﻥ
ﭙﺎﺩﺍﺵ ﺑﻬﺸتی
آﻧﺎﻥ
ﻮﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺟمع آﻭﺭﻯ
ﻘﺮﺍﻥ قرّه
های شهودی
رﺿﺎﻳﺖ ﺍلهی
کسب ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
اﮔﺮ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﻋﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺠمع آﻭﺭﻳﻬﺎ
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ بهتر
از بهشتهای
تصوّر انسان
اﺳﺖ. ﮐﻪﺑﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﺪﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻥ ﺠمع
کرﺩﻥ همان جم
شدن و ﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ(ﺟمع
ﺸﺪﻥ و یگانه )
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ ﺠمع کرﺩﻥ
ﻮﺟم ﺸﺪﻥ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺒﻬﺸتی اﺳﺖ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ عقلی
اﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻤﻘﺎمی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻮ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺗﺎﻭﻳل ﻘﺮﺍﻥ
ﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺍﺳﺘﻤﺎع
ﻤﻌﺎنی ﺒﺎﻃنی کتاب
قرآن و هر
گفته ای الهی
است . ﻭ
ﻧﻴﺰﺑﻤﻌنی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑأﻭل
ﻮﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎنی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ قرآن
و قرّه ها اﺳﺖ.
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﻭﺍقع ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ حقایق
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺑﻌﻘﻞ ﺍلهی
ﻤﻴﺮﺳاند.

ﻮﻳﺴﺘﺤقّ
اﻟﮑﻮﻥ،
ﺑﺤﻀﺮة ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟﻄﻴﺒﻴﻦ،
ﺍﻟﺬﻯ هو ﺍﻓﻀل
ﻤﻥ اﻟﺠنّة ،ﻭ
ﺍﻥّ ﻤﺤﻤﺪﺍ
ﻭآل ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﻟﻄﻴﺒﻴﻥ
أﺷﺮﻑ ﺯﻳنة
ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ ﺒﺎﮐﺴﺐ
ﺭﺿﻮﺍﻥﺎلی اﺳﺖ
ﻭﺟمع آﻭﺭﻯ
ﻘﺮﺍﻥ و قرّه
ها ،ﻭ ﻳﺎ ﺟم
ﺸﺪﻥ ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ آل ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺒﻮﺩﻥ ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
آل ﻄﻴّﺐ ﻭ ﭘﺎک
ﻮﺳﺎﻟم اﻭﺣﺎﺿﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
اﺯﺑﻬﺸﺖ ها
برتر ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭآل اﻭ
ﺷﺮﻳﻔﺘﺮﻳﻥ
ﺰﻳﻨﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﻭﺟم ﺸﺪﻥ
ﺒﺎﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ ،ﻭﺩﺭﮐﻨﺎﺭﺵ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت سوم
عرشی ﺮﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم هستند،ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﻋﻘل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌنی
ﺠﻨﺎﻥ و گنان
عقل الهی
هستند.ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎق
ﻮﮐﻴﻨﻮﻧﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭآل
ﻤﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
زنده ﻤﻘﺎم
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺍﺻل
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ و شهود
مصطفوی در هر
زمانها
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺣتی
ﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ آل ﻮ
أهل ﻤﺤﻤﺪ و
حتی از اولاد
الهی محمد و
سادات و أشراف
الهی ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ آنان ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔوی ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻨﻘﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻳﻦ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻳﻥ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠمع
آﻭﺭﻯ ﻘﺮﺍﻥ،
ﻭﺗﺎﻭﻳل آﻥ ﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﻢ ﺷﺪﻥ
ﺒﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻮﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﺎﻥ
اﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺳﭙس
ﻣﻴﺎﻓﺰﺍﻳﺪ:

ﻴﺮفع
الله ﺑﻬﺬﺍ
ﺍﻟﻘﺮﺍﻥ
ﻮﺍﻟﻌﻠم
ﺒﺘﺄﻭﻳﻠﻪ، ﻭ
ﺑﻤﻮﺍﻟﺎﺗﻨﺎ
ﺍﻫل اﻟﺒﻴﺖ ﻭ
ﺍﻟﺘﺒﺮّﻯ ﻤﻥ
أﻋﺪﺍﺋﻨﺎ
ﺍﻗﻮﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻥ ﻘﺮﺍﻥ
ﻮﻋﻠم ﺘﺎﻭﻳل اﻥ
ﻮ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎ ﺍﻫل ﺒﻴﺖ
ﻣﺎ، ﻭﺗﺒرءه
ﺟﺴﺘﻥ اﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻤﺎ،
ﺍﻗﻮﺍمی ﺮﺍ
ﺑﻠﻨﺪ ﭘﺎﻳﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﮐﺮﺩ.
ﭼﻪﺟمع آﻭﺭﻯ
ﻘﺮﺍﻥ، ﻭﭼﻪ
ﺟم شدﻥ
ﺒﺎﻗﺮّﻩﻫﺎ،
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ
ﺑﺎﻋﻠم ﺘﺎﻭﻳل
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ قرآن،
ﻭﭼﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
الهی که ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل أﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺭﻭٴﻴﺎﻫﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻗﺮّﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺗﻮلی أﻫل
ﺒﻴﺖ، ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺒﺎ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺘﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﺎ آﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻮﺗﻮﺳّل ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﺮﻃ ﭽﻬﺎﺭم
ﻨﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺯﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
أﻫل ﺒﻴﺖ هر
کار ولایت
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺋم
ﻮ ﺗﺮک هرآﻧﭽﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺷﻤنی
ﻮ ﺭﻭﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺟﻨگ
ﻮﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺪم ﺘﻮﺟﻪ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻗﻮﺍم ﻮ
ﻣﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﭼﻬﺎﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎقرآن ﻮﻋﻠم
ﺘأﻭﻳل ﻮﻣﺤﺒﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ یا
قشری ها که ،ﻣﻠﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻗﻮﺍم
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻗﻮم ﻤﻠﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻫﺮﮔﺮﻭﻩ مخالف
ﺍﻭﻡ ﮐردن ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻓﻘﻄ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﻘﺮﺍﻥ
ﻮﻗﺮّﻩﻫﺎ، ﻭ
ﺩﺍﻧﺶﻋﻠم
ﺘﺎﻭﻳﻞ قرآن
ﻮﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻴﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺘﺮک
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﺗﺮک
علم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ اﺯ قُرّه
ﻫﺎ و خورّه
هاﻯ ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻣﺤﺮﻭم
اﺯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﻓﻴﺠﻌﻠﻬم
فی اﻟﺨﻴﺮ،
ﺃﺋمّة فی
اﻟﺨﻴﺮ ،ﺗﻘﺘﺺ
آثاﺭﻫﻢ، ﻭ
ﺗﺮمق أﻋﻤﺎﻟﻬﻢ،
ﻭ ﻳُﻘﺘﺪﻯ
ﺒﻔﻌﺎﻟﻬﻢ، ﻭ
ﺗﺮﻏﺐ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة فی
ﺨﻠّﺘﻬﻢ،
ﻭﺗﻤﺴﺤﻬم
ﺒأﺟﻨﺤﺘﻬم فی
ﺼﻠﺎﺗﻬﻢ ﺍﻳﻥ
أﻗﻮﺍم ﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﻭم
کنندﻩ، ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ قرآن
ﻮﻋﻠم ﺪﺭ ﺧﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎل
ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ
گرﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻯ که
آثاﺭ آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻋﻤﺎا آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺤﺘﺮم
ﺸﻤﺮﺩﻩ،
ﻭﺍﻓﻌﺎل
آﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺋک ﻨﻴﺰ
ﻣﺎﻳب
ﺒﺪﻭﺳﺘﻰ
ﺍﻧﻬﺎﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﺑﺎﺑﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﻬ ﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻧﻮﺍﺯﺵﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺮﻭﺵ و طریقت
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺟم ﺸﺪﻥ ﺒﺎ
ﺍﻭم ﻮﻳﻮم
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺍﺧﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﻗﺎﺋم و عرش رَحِمان
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺘﮑﺎﻣل
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. (ﻗﺺّ)
ﺁثاﺭ ﺑﻤﻌنی
ﭙﻴﺮﻭﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺯﺍثاﺭ ﺟﺎﻯ
ﭙﺎﻯ آﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺳﻔﺮ ﺍلهی
است ﻭﺍﺯ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺳﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ اﺳﺖ.ﺍﻋﻤﺎل
آﻧﻬﺎ ﻣﺮﻣﻮق
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺤﺘﺮم
ﻮ ﻣﻘﺒﻮل الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻓﻌﺎل ﺪﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ،ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺟﻬﺎﻥ
ﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥکه
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻭبا ﺑﺎل عقلی
ﻮ ﺑﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴم اﻟﻬیی
خوﺩ ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ اﺯ
ﻧﻮﺍﺯﺵ ﺑﺎ
ﺑﺎل ﺸﺪﻩ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺮﺍ
ﺑﺮﮐﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺑﺮﮐﺖ ﻋﻘلی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻮﻳﺴﺘﻐﻔﺮ
ﻟﻬم کلّ ﺮﻃﺐ
ﻭﻳﺎﺑس ،ﺣتی
ﺤﻴﺘﺎﻥاﻟﺒﺤﺮ،
ﻭﻫﻮﺍﻣﻪ،
ﻭﺳﺒﺎع اﻟﺒّﺮ
ﻭ ﺍﻧﻌﺎﻣﻪ
ﻭﺍﻟﺴﻤاء
ﻮﺍﻟﻨﺠﻮم ﻮﻟﺬﺍﻫﺮﺧﺸک
ﻮﺗﺮﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺣتی
ﻤﺎﻫﻴﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻳﺎئی ﻮ
ﺭﻧﺪﮔﺎﻥﺨﺸﮑﻴﻬﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﻥ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﻮ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ آﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ،ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍتی
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم هستی
ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺑﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻴﻮﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﻘﺮﺍﻥ
ﻭﻗﺮّﻩﻫﺎ،ﻭﻋﻠم
ﺘﺎﻭﻳل ﻘﺮﺍﻥ
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﻠﻮکی
ﻮﻨﺘﻴﺠﻪ ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

228 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق آﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ(ﺝ۱ﺹ212 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:  ﻮﺟﺪﺕ
ﻋﻠم اﻟﻨﺎس
ﮐﻠّﻬم فی
أﺭﺑﻊ، ﺍﻭﻟﻬﺎ
ﺍﻥ ﺘﻌﺮﻑ
ﺭﺑّﻚ، ﻭﺍﻟثانیة
ﺍﻥ ﺘﻌﺮﻑ
ﻣﺎﺻنع ﺒﻚ، ﻭ
ﺍﻟثالثة ﺍﻥ
ﺘﻌﺮﻑ ﻣﺎ
ﺍﺭﺍﺩ ﻣﻨﻚ، ﻭ
ﺍﻟﺮﺍﺑﻌﻪ ﺍﻥ
ﺘﻌﺮﻑ ﻣﺎ
ﻳﺨﺮج ﻣﻥ
ﺪﻳﻨک ﺪﺭﺑﺮﺭسی
أﺣﻮﺍل ﻤﺮﺩم
ﭽﻨﻴﻥ ﻴﺎﻓﺘم
که ﻋﻠم همگی
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻳکی
اﺯ ﺍﻳﻥ
ﭽﻬﺎﺭﻋﻠم اﺳﺖ.
ﻧﺨﺴﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺖ، ﻭﺩﻭم
ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
اﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ
ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺳﻮم ﺒﺪﺍنی که
ﺍﺯ ﺗﻮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﭼﻬﺎﺭم
اﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻳﻥ ﭽﻪ
نتیجه و ﭼﻴﺰﻯ
ﺨﺎﺭج
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺮﺭسی
علم ﻤﺮﺩم
ﻤﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.ﻭلی
ﺒﺮﺭسی أﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ آﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﻣﺎم اﻳﻥ
ﻨﺘﻴﺠﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺎﻣﻴﻥ
آﻳﻨﺪﻩ ﻣﺮﺩم
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
آﻧﻬﺎ، ﺍﻳﻥ
ﭽﻬﺎﺭﻋﻠم
ﻮﻧﮑﺘﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻳﻨﻬﺎﻧﻴﺰﻋﻠم
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﻋﻠم
ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻭﻧﺘﺎیجی
دﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻠﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ هرﻧﮑﺘﻪ
ﺍﻥ ﻠﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ. ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﻥ
ﻮ ﺍﺻﻮل عقلی
ﻮﻣﻨﻄقی
هرﻋﻠﻢ، ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠﻮم ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺼﺎﺩق اﺳﺖ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎم اﺯﻋﻠﻢ
ﻧﮑﺎﺕ ﻣﻬمی
ﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺑﺪﺍﺭﺩ. ﻧﺨﺴﺖ
ﺭﺏّ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﺰﻭم
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ، ﺗﺎ
ﺷﺨﺼﺎ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸم دل و عقل
ﻤﺒﺒﻴﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ عین
اﻟﻴﻘﻴنی
ﺒﺠﺎﻯ علم
ﺍﻟﻴﻘﻴنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺒﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﻗﺪﺍم ﺴﻠﻮکی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭلی
ﺪﺭﻋﻤل ﺒﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻨج
ﺘﻥ اﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥ
ﺒﺒﺎﻟﺎ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ اﺯﻋﻘل
ﻮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﺒﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺘﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺮﺏّ
ﺩﺭﺣﺪﻳث ،ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﻣﺮبّی
أﻭﻟﻴﻪ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴﻨﻰ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻴﺎﻓﺘﻥ
ﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ.ﺭﺏّ
ﺑﻤﻌنی ﻤﺮبّی
اﺳﺖ. ﻭ ﻣﻘﺎم
ﺮﺑّﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮک ی
ﻮﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﻋﻘﻴﺪتی ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ.ﺳﭙس
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺗﻮ ﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﺎ ﺑﺤﺎل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻣﺎ ﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎئی
ﺪﺍﺩه ﺍﺳﺖ.
ﺑﺪﺍﻧﻴم که ﺍﺯ
أﺯل بی ابتدا
ﺘﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﭽﻪ
ﺭﺍﻩ ﻃﻮﻟﺎنی ﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣلات ﻄبیعی
ﻤﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺸﻐﻮل ﺴﻠﻮک الهی
هستیم ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﺍﺣﻮﺍلی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻫم کرﺩﻩ،
ﻭﭼﻪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎتی
اﺯ ﻣﺎ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺩﺭﮐﺪﺍم
ﺸﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻳﻢ ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭآﻥ ﻀﻌﻴﻒ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻳم که
ﺑﺎﺯ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﻥ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻳﺎ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﭼﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍتی
اﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺮبّی
ﺮﺑّﺎنی ﺨﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻳﻢ،
ﻭﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت ﺩﺭ ﺍﺧﻠق
ﺼﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﻭﭼﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎئی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭﺳﻮم ﺒﺪﺍﻧﻴم
که ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺍﺣﮑﺎم
کُلّی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﺍﺣﮑﺎم جرئی
ﺴﻠﻮکی
إﺧﺘﺼﺎص ﻴﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﭽﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﺪﻫﺪ. ﻭﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﭼﻪ ﮔﻔﺖ
ﻭﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﺎ ﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻳم ﻮﮐﺪﺍم
ﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩﻳﻢ،
ﻭﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴم
ﺒﮑﻨﻴم ﻮ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻀﻌﻴﻒ
ﺑﻮﺩﻳم
ﻮﻗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻳﻢ. ﺧﺪﺍ
ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺑﮑﻨﻴم
ﺒﮑﺪﺍﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﮐﺪﺍم اﺣﻮﺍل
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﭼﻘﺪﺭ ﺻﺒﺮ و
ﺷﮑﺮ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻳم ﻮ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﺪﺍنیم ﭽﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ هستند،
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺳﻠﻮک الهی ﻤﺎ
ﺭﺍ آﺷﻔﺘﻪ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺸﺴﺘﻦ، ﻭ
ﺗﺮک
ﺪﻟﺒﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻧﻴﺎ ﻧﮑﺮﺩﻥ،
ﻭ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ،ﻭﮐم
ﺒﺎﻭﺭﻯ
اﺯﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﻨﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯﭽﻨﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺮ. ﺍﻳﺎﻋﺸق
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻤﻥ
ﺒﭙﻴﺮ ﮐم ﻮ
ﺍﻧﺪک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﭼﺮﺍ
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
گرﺩﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩق
ﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣتی
ﻘﺒل اﺯ ﺍﻧﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﮔﻠﻪ ﻣﻨﺪﻯ کند.اﺯ
ﻧﻔس ﭘﻴﺮ ﮐﻤک
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ.
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ گذﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺪﻳﻥ ﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﻤﺎم علومی
که ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺳﺎﻟک ﻤﺪﺍم
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺪﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺿﻌﻒ
ﻳﺎ ﻧﻘﺼﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﺒﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﺍﮔﺮ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺗأثیرﻋُﻤﻘﻰ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﻮﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺩﻗﺖ
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﻔﮑﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺎﻟﺘﻬا
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺧﻴلی
ﺪﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺸﺪﻩ ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟک آﻧﭽﻨﺎﻥ
که ﻗﻮل ﺪﺍﺩﻩ،
ﻭﺣتی ﻤﺎﻳل
ﺒﻮﺩﻩ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻋﻤل ﻨﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺍﺯﭘﻴﺮ ﮐﻤک
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻋﻠل
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﭼﺎﺭﻩ ﺟﻮﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
عامل ﺪل ﺒﺴﺘگی
ﺒﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺴﺎﺑق ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ، ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﻤﻴﺎﻥ
ﺒﺎﺣﻮﺍل
ﺠﺪﻳﺪ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﻭ ﻣﻘﺼﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴم
ﻮﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻘﺺ ﻭﻋﻴﺐ ﻭﺿﻌﻒ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺯﭘﻴﺮ ﻣﺨفی
ﻨﻤﻰ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.

229 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ (ﺝ۱ﺹ213 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  ﻣﺎﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّﻭ
ﺟلّ ﺒشیئ أﻀل ﻤﻥ
ﻔﻘﻪ فی ﺪﻳﻥ هرﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
عباﺩﺕ ﻧﺸﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺷﺨصی ﺪﺭ
ﺩﻳﻦ، ﻓﻘﻪ
ﻭﺍﮔﺎهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻓﻘﻪ ﺩﻳﻥ ﻔﻬﻢ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍک
اﻣﻮﺭﺍلهی
ﻮﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻓﻘﻬﺎ ی قشری
ﺑﻌﻠﺖ ﻋﺪم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﻋﺪم ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﮐﺸﺶ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،
ﻭﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی ﺨﻮﻳﺶ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻋﻠم ﻔﻘﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﻔﻈ
اﺻﻮل ﺪﻳﻥ
ﻮﺑﺮﺍﻯ اﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺎﻃﻔﺎل
ﻮﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺎﻟبی
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭلی
عباﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻓﻘﻪ
ﻭ ﺍﺣﮑﺎم ﻔقهی
ﻤﻌﻤﻮلی
ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
(ﺝ۱ﺹ213ﺑﺤﺎﺭ)
ﺍﻣﺪﻩ: ﻭﻫل
ﻴﺴﺄل اﻟﻨﺎس
ﻭﻋﻥ شییء أﻓﻀل ﻤﻥ
اﻟﺤﻠﺎل ﻮ
ﺍﻟﺤﺮﺍم ؟ آﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ هست
ﮐﻪ ﻣﺮﺩم ﺪﺭ
ﺑﺎﺏ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم ﺴؤﺍل
کنند؟ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻨﺒﻊ ﻭﺍقعی
ﺒﻴﺎﻥ ﺤﺮﺍم ﻮ
ﺣﻠﺎل اﺳﺖ.ﻭلی
آﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ عموم
گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﻤﺎﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥئ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. .ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺎل
ﻮﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍنی ﺴﺎﻟﻚ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻴلی
اﻣﻮﺭ ﻣنع
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ عوام
ﻤﻄﺮح ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻓﻘﻬﺎ ﺑﮑﺎﺭ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﮑﻠﺎم
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ،ﭼﺮﺍ
ﺑﺎ ﻫم اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺧﺘﻠﺎبی
ﻨﻴﺴﺖ ﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻥ ﻘﺪﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﻓِﺮق
ﻤﺨﺘﻠﻒ ﺣﺘﻯ
ﺪﺭ ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ
ﭘﻴﺪا ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻥ
ﻔﻘﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺎﻟبی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭقرآن
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻮجیهی
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ ﺁﺭﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
ﻮ ﻫﺮ ﺍﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ که
ﻧﻈﺮ ﺷﺨصی
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍلهی
ﺒﺮ ﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﻮﺷﺮﺍﻳط
ﺴﺎک اﺳﺖ.

230 - از
امام صادق نیز
آمده( ج1 ص 213
بحار) که
فرموده است: ﻟﻴﺖ
ﺍﻟﺴﻴﺎﻃ علی
ﺮؤﻮس ﺍﺻﺤﺎﺑﻰ،
ﺣتی ﻴﺘﻔﻘﻬﻮﺍ
فی اﻟﺤﻠال
ﻮﺍﻟﺤﺮﺍم أﻯ
کاش ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺮ ﺳﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍنم همیشه
ﻣﻴﺒﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم
ﻔﻘﻴﻪﺷﻮﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ اﺳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻠﺰﻭم ﺘﺮس
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ،ﻭﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺟﻬﻨم ﺒﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻤﺎﻟک
ﺒﻥ أﻧس ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪﻣﺠﻠس
ﻓﺘﻮﺍ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺎﻳﻴﺪ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﻣﻮﻯ
ﺒﻮﺩ. ﻭﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق
ﺪﺭﻣﺴﺠﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩ ﮐﻠﺎسی ﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
اﺯﺍﺩ ﺗﺮ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺯﻟﺤﺎﻅ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺴﻴﺎسی
ﻮﻣﺬﻫبی ﺒﻮﺩ.
ولی همچنان
ﺘﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮل
ﻤأﻣﻮﺭﺍﻥ
ﺨﻠﻴﻔﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
آﺯﺍﺭ ﻭﺣﺒس
ﺍﻭ ﻣﺘﺮﺻﺪ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻣﻄﺎلبی
ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﻓﻘﻬﺎﻯ أﻫل
ﺴُﻨّﺖﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺩﻭﻟتی ﻮ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻋﻮﺍم
ﻤﺨﺎﻟﻒ، ﻳﺎ بی
ﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎم ﺘﻘﻴﻪ
ﻣﺪﺍﻭم ﺪﺍﺷﺖ،
ﻭﮔﺎهی
ﻤﻄﺎﻟبی
ﺪﺭﺣﺪﻭﺩ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻔﻘﻬﺎﻯ ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﭼﻨﻴﻥ
عباﺭتی ﺨﺸﻥ
ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﺍﺯﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﺒﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﺻﻞ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬم
ﺴﺎﻟک ﻤﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭﺣلال
ﻮﺣﺮﺍﻡ ﺳﻠﻮکی
ﻨفع ﻮ ﺿﺮﺭﺵ
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ.

231 - از
امام صادق در
حدیث دیگری
میگوید (ج1 ص 214 بحار
) : ﺤﺪﻳث فی
ﺤﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍﻡ،
ﺗﺄﺧﺬﻩ ﻣﻥ
ﺼﺎﺩق ﺨﻴﺮ ﻣﻥ
اﻟﺪﻧﻴﺎ ﻭﻣﺎ
ﻓﻴﻬﺎ ﻣﻥ ﺬﻫﺐ
ﺍﻭ ﻓﻀﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻥ ﻴک
ﺤﺪﻳث
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍﻡ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳک
ﺼﺎﺩق
ﺮﺍﺳﺘﮕﻮئی
گرفته ﺷﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴ ﺎﻭﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭﺍﻥ
ﻄﻠﺎ ﻭﻧﻘﺮﻩ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﺪﻳثی که ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘل
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﻘل
کلام ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻴلی اﺯ
ﺍﻫل ﺤﺪﻳث ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﻠﻔﺎ
ﻣﻌﺰﺯ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ کرده
اﻧﺪ ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺣﺬﻑ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻨﺎفع ﺨﻠﻔﺎ
ﺑﻮﺩ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.(ﺻﺎﺩﻕ)
ﮐسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﺪق ﺴﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺑأثباﺕ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هستند.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی
ﺼﺎﺩق ﺪﺭﻋﻤل
ﺴﻠﻮکی ﻮﺻﺎﺩق
ﺪﺭﮔﻔﺘﺎﺭ و هر
تفسیری
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍم ﺮﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
هر سالک خود
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ از نظر
سالکان در
پیمان با خودش
بوده ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﺎﻣل ﺘﻤﺎم
ﭙﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺠﺎﺭﻯ ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻓﻘﻬﺎ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺣﮑﺎﻣﺶ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭلی
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
إﺧﺘﻨﺎق ﺰﻣﺎﻥ
ﻴﺎ ﻣﻄﺎﻟبی
ﻤﻄﺎﺑﻖ ﻧﻈﺮ
ﻓﻘﻬﺎﻯ أﻫل
ﺴُﻨﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻮﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺪﺳﺖ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻧﺪﻫﻨﺪ. ﺣﻠل
ﻮﺣﺮﺍم
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﺎم ﻮﺧﻠﻔﺎ
ﻭﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩم عامی
ﺑﺸﺪﺕ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻫم کمتر
ﻣﺮﺩم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩم
أﻭﻟﻴﻪ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻭﻣﮑّﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﺩﺭ
ﻧﺴلهای ﺒﻌﺪﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺨﺒﺮ
ﺍﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ. و
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥهم آهل
ﺘﺴﻨّﻦ و
تشیّع ، ﺧﺒﺮﻯ
اﺯﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬیی
با ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻫل ﺘشیع که
أگر ﺧﺒﺮ
ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺪﺍﻥعمل
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﻈﺎﻫﺮﺍﻣﻮﺭ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺴﻴﺎسی
ﻮﻣﺬﻫبی ﻤﺮﺩم
ﻮ ﺗﺤﮑّم
ﺒﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

232 - از امام
باقر نقل شده
(ج1 ص 214 بحار) که فرموده
است: ﺗﻔﻘّﻬﻮﺍ
ﺑﺎﻟﺤﻠال ﻮ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ،
ﻭالاّ ﻓﺄﻧﺘم أﻋﺮﺍﺏ
سعی کنید ﺩﺭ
ﺣﻠﺎل ﻮ ﺣﺮﺍم
ﺩﺍﻧﺎ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭﺍلاّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ از
أﻋﺮﺍﺏ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻴﺪ.
ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺩﺭﻣﻔﻬﻮم آﻥ
ﺰﻣﺎﻥ،ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ
گرﺩ ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺒﻌﻠم الهی
ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
أﻋﺮﺍﺏ،ﻋﺠم
آﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﻌنی
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻋﺠﻢ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺟم ﻮﺟم
نا ﺸﺪﻩﮔﺎﻥ) ﻭ
غیرﺳﺎﻟک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮﺣﺴﺐﺩﻳﻥ
ﺰﺭﺩﺷتی گفته
ﻣﻴﺸﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺩﻭﺭﻩ
خلفای ﺍﻣﻮﻯ
اﺯ ﺗﻌﺼّﺐ ﻗﻮم
عرﺑﻰ، ﻟﻔﻈ
ﻌﺠم ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻔﻬمی ﺯﺑﺎﻥ
عربی و
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
زبان قرآن
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭقرآن ﺴﻮﺭﻩ
ﺗﻮﺑﻪ/98 ﺍﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻟﺄﻋﺮﺍﺏ
ﺍﺷﺪّ ﮐﻔﺮﺍ ﻭ
ﻧﻔﺎﻗﺎ،
ﻋﺮﺑﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻗﻮﺍم
اﺯﻟﺤﺎﻇ ﺴﻠﻮک
الهی کاﻓﺮﻭ
ﺑﻴﺨﺒﺮ و
منافق ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ تعهّد
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
نمودند ،ﺩﺭﻗﻮل
ﺨﻮﺩ ﻋﺎﻣل
ﻮﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔﺎق
ﻮﺩﻭ ﺭﻭﺋﻰ
ﺑﺎﭘﻴﺮ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻤﺬﻫبی خود ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺩﺭ ﺍﻥ
عصرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
ﻤﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﺑﻴﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺴﺎﻟک اﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺵ
تصوّف ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ اﺳﺖ
که تصوّف ایرانی
و آریائی
میگوئیم .ﻭﺗﺎﺭﻳخ
ﺪﻭﺭﻩ ﺍﺳﻠﺎم
ﺪﺭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻤﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ و
نوابغ ﺒﺰﺭگ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺯ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗشیع
ﺪﺭﺍﻳﺮﺍﻥ
گرﺩﻳﺪ
ﻭﮐﻤﺘﺮﻋﺮبی
ﺪﺍﺭﺍﻯ آثاﺭﻋﻠمی
ﻮﻋﺮﻓﺎنی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺍﻝّ ﺑﺮ
ﮐﻤﺎل ﺴﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ میباﺷﺪ.
ﺍﺑﻥ ﻔﺎﺭﺽ
ﻣﺼﺮﻯ
نیزﺠﺪّﺵ
ﺍﻳﺮﺍنی ﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺪﺭﺵ
ﺑﺤﻠﺐ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺍﺑﻥ
ﻔﺎﺭﺽﺧﻮﺩ ﺑﻤﺼﺮﻣﻨﺘﻘل
ﺸﺪ. ﻭﻧﮋﺍﺩ
آﺭﻳﺎئی ﻮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭ
ﻓﺼل نوعی
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺍﺷﺖ.
ﺍﺑﻥعربی ﻨﻴﺰ
ﺟﺪّﺵ
ﺍﺯﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻃﻰّ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﺎﻳلی
یمنی که
ﺍﮐثرﺍ ﺍﻳﺮﺍنی
آﻟﺄﺻل ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻫﺴﺖ قریش
ومحمد نیز
زردشتیان
ایرانی مهاجر
از ایران بیمن
و مکّه بودند
که ولایت ششم
محمد دنباله
ولایت زردشت
در عقاید الهی
خود تأسیس
نمود.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺍﺣﮑﺎم ﺤﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍم ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮک ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖو نه نظامی
اجتماعی یک
قوم که مد ام
این نظامها
تغییر میکنند
ونه نظامی
برای تربیت
الهی .
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﻧﺎﻗﺺ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻴﺎ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮ
ﺑﺎﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺘﻘﻴﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ، ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺍﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﻓﻘﻬﺎﻯ ﺴُنی
ﻮ ﺷﻴﻌﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫیچ
ﺸﺎﻳﺴﺘگی اﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮﮐﺮﺩﻥ در
امور تربیت
الهی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ خود
ﺑﺪﻭﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻧﻔس
ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺍﻳﻥ أﺣﮑﺎم
حلال و حرام دینی
ﺨﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی برای
سالکان با
پیمان با خود
میباشد.

233 - ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ215 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻣﻌنی آﻳﻪ
ﻗﺮﺍنی که ﻫﺮ
ﮐس ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬیی
ﻴﺎﻓﺖ، ﺧﻴﺮ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ؟
ﺍﻣﺎم ﭙﺎسخ
ﺪﺍﺩ:  هی
ﻄﺎعة ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭﻣﻌﺮفة
ﺍﻟﺄﻣﺎم اﻳﻥ
ﺨﻴﺮ ﺑﺰﺭگ
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺠﺎم ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ.
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎم
اﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺸﻬﻮﺩ و
شناخت ﺍﻣﺎم زنده
ﺰﻣﺎﻥ، ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﺑﺎ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ ﻗﺒل
اﺯ ﺍﺳﻠﺎم ﻤﺮﺩﻩ،
ﻭ ﺍﻣﺎم ﻈﺎﻫﺮ و
زنده ﺑﻮﺩ، ﻭلی
ﺒﻌﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
همیشه
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اﺯﻧﻈﺮ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ مجسم
بشری برای
ﻣﺮﺩﻡ ﻣبهم ئ
وﻏﺎﻳﺐ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩ
برای سالکان
ولایت ها ﮐﺎفی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻠﻖ، ﭘس
ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﻨج ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺍﺧﺮ سلوک ،ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ اﻳﻥ
کاﻣل ﺪﺭ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ،
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻮ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی هستند.ﺗﺎﻫﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،
ﺭﺟﻌﺖﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ کنند.
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺰﻣﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮک الهی
کرﺩﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻫم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻣﺎم
اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭل حسینی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم حَسَنی ﻣﺸﻬﻮﺩ
و مجسّم زنده
ﺑﺎﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺰﻧﺪﻩ
سالک ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻋﻘل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی و
کمال طلبی
کافی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻳﻨﺎﻥ هستند
که ﺤﮑﻤﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﮐﻪ ﭘس اﺯ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ،ﺑﻌﻘل
کُلّی ﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻋﻠم لَدُنّی
ﺒﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم صادق
نقل ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﺧﻴﺮﮐثیرﺍﻟﻬﻰ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎم
ﻮ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
کبیرهﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻥﺤﮑﻤﺖ
ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪآل و کمال
طلبی ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻨﺎه
آن ﺒﺰﺭگ ﺸﺮک
نا بخشودنی
حتمی اﻟﻬﻰ از
قشری ها،
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ. ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﺻل ﺒﻘﺎﺋﻢ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﻋﻘل کُلّی
ﻮﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ و سطح
های عقلی مراتب
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ حسینی
را ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
دﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ همان
منبع ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺗﻔﻘﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ
اﺳﺖ، ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺸﻤﺎ ﻓﻘﻴﻪ
ﺷﺪﻳﺪ ﺣﮑﻴم
هستید.ﻫﺮﮐس
ﺍﺯﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﻤﻴﺮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺨﻮﺵ ﺁﻳﻨﺪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮا اﻳﻥ
کاﻟﻤﻠﺎﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ بوده
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎل ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺷﻴﻄﺎﻥﻨﻔس
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻳﻥﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ که
آخوندهای قشری
تمامی مذاهب
ابلیس هستند .
ﻭ ﻟﺬﺍﮐثرﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ کمک
ﺒﺘﻮﺳﻌﻪ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﮐﻢ
ﺷﺪﻥ آﻧﺎﻥ در
مرگ ﺒﺎﻋث
ﻟﻄﻤﻪ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.

235 -
ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ219
ﺑﺤﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥمیفرﻣﺎﻳﺪ:
ﺧﺾ
ﺍﻟﻐﻤﺮﺍﺕ ﺍلی
احقّ ﺤﻴث ﮐﺎﻥ،
ﻭﺗﻔﻘّﻪ فی اﻟﺪﻳﻥ
سعی کن ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻠﺎﻃﻢ ،ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺭﺍﺑﺤق
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
خوض و ﻏﻮﻃﻪﻭﺭ
ﻭﺩﺍﺧل ﺸﻮﻯ. ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻫﺮ
ﺟﺎ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺩﻳﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻔﻘّﻪ ﺷﻮﻯ. (ﺧﻮﺽ)
ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻏﺎﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ،
ﺍﮐثر ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻃﺎﻟﺐﺍﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺩل ﻮﺍﭘس
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻤﺘﻠﺎﻃم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺮک
عاﺩﺍﺕ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻨﺎﻗﺺ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮتی ﻮ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺠﺪﻳﺪ،
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻄﻔل ﭙس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻤﻌنی هرﺟﺎ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﻮﺍقعی
علم ﺴﻠﻮک الهی
هستند. ﺣتی اﮔﺮ
ﺩﺭ ﭼﻴﻥ ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ. حقّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﺮﻯ،ﺣﺪّ
أﮐثر ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠﻖ، ﺩﺭ تجلّی
ﻘﺎم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮک
الهی ﺴﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﺗﻔﻘﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻥ
ﭽﻪ ﺩﺭ ﺍﻭل
ﺴﻠﻮک ﻮ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ،
ﻭﭼﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﻣﻘﺼﺪ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ،
ﻭﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺪﺭ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل
ﻤﻌﻠم ﺠﺪﻳﺪ و
محمدی زنده
تازه ای ﺒﺮﺍﻯ
توسّل ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی ﺮﺍ،
ﺑﺎ کمک ﺘﺠﺎﺭﺏ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﺑق
ﺨﻮﺩ،
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍلهی اﺳﺘﺎﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻭﺗﻔﻬم
ﻮﺻﻴّﺘﻰ، ﻭلا
ﺗﺬﻫﺒﻥ ﺼﻔﺤﺎ سعی
کن اﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻪ
ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺭﺍ
ﺩﺭک ﮐنی
ﻮﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎلی
ﻨﮑﻨﻰ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻓﻬم اﻳﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻪ، ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﻘﻪ
ﺩﺭﺩﻳﻥ ﻮﺧﻮﺽ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﻓﻨﺎک أحوالی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﻭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮک
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖو
پیمان ﻧﮑﻨﻰ. ﻓﺄﻥّ
ﺨﻴﺮ ﺍﻟﻘﻮل
ﻤﺎ ﻧفع ﻮ
ﺑﺪﺍﻥ که
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ کاﻣﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧفع ﻮ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻥ ﺒﺘﻮ
ﻧفع ﺘﻮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ولی
گفته ﻫﺎﻯ ﻨفس
اﺴﺖ، ﻭﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻳﻮﻥ ﻨﺎ
ﻭﺍﺭﺩ،
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻧفع
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻪ ﺍﻧﻬﺎ ﮔﻮﺵ
ﺑﺪﻫﻰ. ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل اﮔﺮ
ﻧفع ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ کلام
اﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭽﻨﻴﻥ ﺨﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣلی
نتیجه
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﺎﺑل
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ ﻮ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻮ ﺍﻋﻠم
أﻧّﻪ ﻟﺎ ﺧﻴﺮ فی
علم لا ﻳﻨﻔﻊ،
ﻭﻟﺎ ﻳﻨﺘفع
ﺒﻌﻠﻢ،
ﻟﺎﻳﺤقّ
ﺘﻌﻠّﻤﻪ ﻭﺑﺪﺍﻥ
که ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣلی اﮔﺮ
ﺩﺭ ﻋﻠم
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻥ
علم ﻨﻔﻌی
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ
ﺑﺮﻭﻯ. ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠمی ﻨﺎﻓفع
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺨﺶ
روان ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻋﻠم
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻌﻠﻴم
ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﺪﺭ
ﺍﻥ ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻥ علم ،ﻭﻫﺮﭼﻴﺰ
ﻭﺍﻣﺮﻯ که
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻨﺪﻫﺪ،
ﻣﻔﻴﺪﻫم
ﻨﻴﺴﺖ. ﻮ ﺍﻥ
إﺑﺘدءک
ﺒﺘﻌﻠﻴم کتاﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺰّ ﻭ
ﺟﻞّ،ﻭﺗﺄﻭﻳل
أﻣﺮ ﺷﺮﺍئع اﻟﺄﺳﻠﺎم
ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻣﻪ
ﻭﺣﻠﺎﻟﻪ
ﻭﺣﺮﺍﻣﻪ، ﻟﺎ
تﺟﺎﻭﺯ ﺫﻟک ﺒک
الی ﻏﻴﺮﻩ ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻘﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺗﻮ
ﺍﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻢ،
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺎﻭﻳل
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺎﻃنی
ﻮﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ قرآن
ﻤﻴﮕﻮﻳﻢ،
ﻭﺑﻌﺪ
ﺑﺘﻌﻠﻴم
ﺸﺮﺍیع ﻮ
ﺍﺣﮑﺎم اﺳﻠﺎم
ﺨﻮﺍﻫﻢﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﻣﻄﺎﻟبی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺒﺮ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫم گفت.
ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ ﺒﺘﻌلیم
ﻘﺮﺍﻥ، ﺍﺻﻮل
عرﻓﺎنی أﻭﻟﻴﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ قرآن
آﻣﺪﻩ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﺑﺸﺮﻃ اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺒﺎﻃنی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻘﺮﺍﻥ
ﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺘﺎﻭﻳل
ﻤﻌﻠم ﻘﺮﺍﻥ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮﺍﻫل
اﻟﺬﮐﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺪﺭﻙ قرآن
ﻤﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻥ
عباﺭﺕ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮکی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺮّﻩ ﻫﺎ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳم که
ﺑﺪﺍنی ﺪﺭ
ﮐﺪﺍم ﺮﺍﻩ
ﻭﮐﺠﺎ ﻣﻴﺮﻭﻯ،
ﻭﭼﻪ ﻋﻠﺎﺋمی
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﺧﻮﺍهی ﻴﺸﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻟﻴل اﻳﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺭﺍﻫﺖ ﻋﻮﺽ
ﻭﺧﻄﺎ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺑﺎﺯﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻰ.
ﮐﺘﺎﺏ ﺍلهی
ﺪﺭﻇﺎﻫﺮ قرآن
عثمانی است ،ﻭﻟیی
دﺭ ﺑﺎﻃﻥ
ﻮﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ (ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ) و
أﻣﺮﻳّﻪ ﻣﻘﺮﺭ
ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺗﺎ
ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺗﺎﻭﻳل
ﻘﺮﺍﻥ اﻇﻬﺎﺭ
ﻣﻌﺎنی أﺻلی
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍلهی
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺯ قرآن
ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨس ﻴﺎ
ﻋﻠمی ﻮ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺣتی ﻔقهی
غیرﻋﻤﻠﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻥ ﻤﻌنی ﺘﺎﻭﻳل
ﺪﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻃﻥ
ﻘﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻭلی
ﺒﻤﻌنی ﺒﺎﻃنی ﻮﺳﻠﻮکی
اﺯ ﮐﻠﻤﻪ
ﺗﺎﻭﻳﻞ ،ﺑﻪ
ﺍﻭل و أصل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻥ ﻮ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
اﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻥ اﺯﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺴﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺩ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍتی
ﺠﺪﻳﺪ
ﻧﺼﻴﺐﺳﺎﻟک
ﺸﺪﻩ، ﻭﻳﺎ ﭼﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻮ ﻧﻔس ﻭ
ﻓﮑﺮﺳﺎﻟک هست .
ﮐﻪ ﻣﺎنع اﺯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﺩﻭﻯ
اﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﺑﺴﺎﻟک
ﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺘﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻥ
أﺣﻮﺍل ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻣثلا
ﻣﻮﺍنع ﻮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ یک
ﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺮؤﻴﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﻭ
ﺯﻳﺎﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯﻫﻤگی آﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک هستند.
ﻭ ﻫﺮﻳک اﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک اﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺳﺎﻟک
به ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﻟﻴل
ﭙﺎکی ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ،ﻭﺣتی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻮﺭﺩ ﺭؤﻴﺖ،
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺣتی ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
هستند.ﻳﻌنی ﻤﻘﺎم
ﺠﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍلاّ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺎﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک آن
ﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﮐلّ
ﻴﮑﺴﺎﻥ هستند.ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﺴﺎنی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺻﺤﻨﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
شهودها و
رؤیاها ،ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻔﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﮔﺎهی
ﺼﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﺴﺎﺋل
ﺠﺪﻳﺪﻯ که
ﺩﺭﺭؤﻴﺎﻯ
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻨﻴﺰ ﻣﺒﻬم
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ،
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﻟﻬﺎم الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎﺋﻰ ﻣﻌنی
آﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﺍﻃﻠﺎﻋﺎتی ﺒﭙﻴﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻔﻮﺍﻳﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻣثلا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨجی ﺮﺍ
ﺑﮑﺎﻣل الهی
ﻤﻌﺮفی میکند،
ﮐﻪ ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺪﻳﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺍﺣل ﺘﻮﻓﻴق
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺸﻮﻳق
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟک
ﺠﺪﻳﺪ ﮐﺎﺭ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺍﺧﺮﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ که
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺠﺪﻳﺪ، ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺵ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺍﻟﻬﺎم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﻪﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﺎﻭﻳلی ئهستند.

ﺷﺮﺍیع
اﺳﻠﺎم ﺪﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺣﮑﺎم
ﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺩﻳنی
هستند،ﻭلی
ﺪﺭﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﻤﻌنی
ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺣﮑﺎم
میباشد ﻳﻌنی
اﮔﺮ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯﺣﻘﺎق ﺪﻳﻥ
اﺳﻠﺎم ﺒﺎ
ﺧﺒﺮ ﺷﻮﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯقرآن
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ
قرآنهای ناطق .
ﻭﺳﭙس ﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ
ﻋﺼﻮﺭﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ زنده ﺰﻣﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺣﻘﺎﻳق
اﺳﻠﺎمی ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋم
وعرﺵ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق هستند.ﮐﻪ
ﻫم عقل ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻫم
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﮐﺎفی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺪﻑ قرآن
ﻮﺍﺻﻮل ﻮﻓﺮﻭع
ﺪﻳﻥ ﭽﻴﺴﺖ.
ﻫﺮﺍﭽﻪ ﺑﺴﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮﺳﻠﻮک
الهی ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﻣﻨﻄق ﺒﺸﺮﻯ
ﻴﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺪﻧﻴﻮﻯ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻘﺮﺍﻥ
ﻨﺎﻃق میباشند،ﻳﻌنی
ﭽﻮﻥ ﻘﺮﺍﻥ
دارنده
دوقرّه آخر
ولایت محمدی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﭼﻪ
قرآن ﺮﺍﺗﻔﺴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
ﻮﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺼﺮﻑ ﺳﻠﻮک
ﻮﮐﻤک ﺒﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
عموم ﻮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻧﻈﺎم
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄلبی ﻤﻔﻴﺪ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮک
أﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫم
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻭلی
کُلّی ﻭﮐسی
ﻄﺮﻑ ﺧﻄﺎﺏ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.(ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻳﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ)
ﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ
ﭽﺸﻤﻪ ﻳﺎ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺰﺭگی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺟﻮﻯﺒﺎﺭﻫﺎئی
آﺏ ﻭﻋﻘل ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻥ
ﺑﻤﻨﺎﻃق
ﻮﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺷﺪ
ﻭﺑﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺗﺎﻭﻳل ﻘﺮﺍﻥ
ﺪﺭﻙ ﻣﻌﺎنی
ﺒﺎﻃﻨﻰ،
ﻭﺗﺎﻭﻳل
ﻘﺮّﻩﻫﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ و
رؤیاها ،ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﺗﻔسیر
ﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺍﺣﮑﺎم اﺳﻠﺎم
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺣﺮﺍم اﺳﺖ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺣﻠﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ گناهی
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭلی إﺟﺒﺎﺭﻯ
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍﺟﺐ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم گیرﺩ،ﻭثوﺍﺏ
آﻭﺭﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻋﮑس
آن اﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍم
ﻮﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭﺭ
پرورش روان
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺴﺘﺤﺐ
ﺍﻣﻮﺭﻯ هستند،ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎم گیرﺩ.ﻫم
ثوﺍﺏ ﺍﻭﺭﺍﺳﺖ،
ﻭﻫﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﻮﺭﻣﮑﺮﻭﻩ
ﺍﻥ هستند ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺠﺎم گرﻓﺖ
ﮔﻨﺎهی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﻤﺸﮑل
ﺴﺎﺯﮐﺎﺭﺳﻠﻮک
الهی اﺳﺖ.ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻥ اﻣﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎم
اﺳﻠﺎمی ودر
واقع سلوک ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎم أﺩﻳﺎﻥ
ﻮﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﻤلی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻋﻠمی
ﻮﺗﻌﻠﻴم آﺧﻠﺎقی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک الهی
ﻤﻄﺮح هستند .ﭘﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
بخصوصی ﺤﺮﺍم
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﻠﻴﺎتی ﺮﺍ
ﺗﺤﺮﻳم کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﺟﻨﺒﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻘﻮم
عرﺏ ﻭ ﺍﺳﻠﺎم
قشری رﺍ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺨﻮﻥ
ﻮﮔﻮﺷﺖ ﺧﻮک
ﻮﮔﻮﺷﺖ ﻣﻴﺖ
ﻭﻗﻤﺎﺭ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﻠﻴم کُلّی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
آﻳﻨﺪﻩ،
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻤﻄﺮح گرﺩﻳﺪﻩ،
ﻭلی هر ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻫﺮ ﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻮ
ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل نیز
ﺒﻤﻮﺟﺐ ﺣﮑم کُلّی
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭﻫم
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺣﺎل ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺘﻮﺭﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺒﺎﺯ
ﻓﺮق کند ﻭﻣﻨﺘفی
گرﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻘﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل
ﻮﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴنی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ،
ﻭﺑﺎﻋﻘل ﺠﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻔس ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺣﮑﺎمی ﺼﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩﻯ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﺎهی
ﺨﺎﻭﻳﺎﺭ ﻓﻠس
ﺭﻳﺰﻯ ﺪﺍﺭﺩ،ﭘس
ﺣﻠﺎل اﺳﺖ.
ﺍﻳﻥ أﺣﮑﺎم
ﺒﺎﻃل هستند .
ﭼﻪ ﺣﻠﺎلی ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﺣﺮﺍم
کنند، ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻈﺮﺷﺨص اﺳﺖ.
ﻭﮐلی می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﮐلی
ﺒﺎﺷﺪ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺒلا
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺣﺪّ
ﺍﮐثرﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﻧﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻔﻌلی که ﺣتی
ﻤﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺩﺭ ﺣﮑم
ﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﻭ ﻣﺸﺮک ﻴﺎ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﻠﺎﻟﻬﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ و باز
شدن گره ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳؤﺍل ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻤﺒﺎﺩﺍ ﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺧﻮﺭﺍکی
ﻮﺣﺎﻟتی
ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮکی
اﻭ که اصطلاحا
(دایِت ) ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺒﭽﻴﺰﻯ
ﻨﮕﺮﻓﺘﻴﺪ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻥﺴؤﺍل
ﻤﮑﻨﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻮﺍﺑﺶ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺮﺍئی ﺸﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘﻴﺮ ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺣﺮﺍم گفته ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺴﺎﻟﻚ ﺿﺮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﮑل که
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﻤﻐﺰ ﻭﻓﮑﺮ،ﻭ
ﻳﺎ ﮔﻮﺷﺖﺧﻮک
که ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩ،ﻭﺣتی
گوﺷﺖ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻭﮔﺎ ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﺮﺧﻮﺭﻯ ﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﻧﺪگی ﺪﺭ
ﺍﺧﻠﺎق اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺎل
گوﺷﺖ ﺣﻠﺎل
ﺒﺎﺷﺪ، ﻳﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺻﻴﻪ ﻳﺎ
ﻣنع ﭙﻴﺮ
ﺍﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ کُلّی
ﺪﺍﺩ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﻤئن ﺒﻀﺮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮﮐش
ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
آﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭح ﻮﺑﻌﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺑﺴﺘگی
ﺪﺍﺭﺩ، ﺑﺠﺴم
ﻮﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺧﻴلی
کمترﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻓﮑﺮﻯﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻤﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﺴمی
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭحی
ﺠﺒﺮﺍﻥ عقب
ﺭﻭﻯ هاﻯ
ﻔﮑﺮﻯ ﻮﺟﺴمی
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎم آﻧﭽﻪ
ﺑﮑﻥ ﻴﺎ ﻣﮑﻥ
اﺳﺖ، ﺩﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ. ﺍﻣّﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﻭﻓﺮﺍﻳﺾ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ کُلّی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎمی قشری
بوده اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﻋﻤل
ﺴﻠﻮک کنند،
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
اﺩّﻋﺎئی
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮﺍﻃﻔﺎل آﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺩﻳﻥ
ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺎ
ﺧﺒﺮﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺮﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎ
ﻭ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭلی
غیرﺳﺎﻟک
ﺘﻌﻴﻴﻥ ﺸﺪﻩ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﭙﻨج
ﻨﻤﺎﺯ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ،
ﮐﻪﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی آن
ﻨﻤﺎﺯ ﺑﺎ ﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟلی
ﻴﻜﻤﺎﻩ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﺭﻣﻀﺎﻥ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻌنی
ﺒﺎﻃنی (ﺼﻮﻡ،)
ﻫﻤﺎﻥ اﻭﻡ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺗﺼﺎل
ﻮﺻﻠﻪ و توسّل
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ الهی
اﺳﺖ،ﭼﻪ
ﺩﺭﻧﻤﺎﺯ ﻭﭼﻪ
ﺧﺎﺭج اﺯ
ﻧﻤﺎﺯ. (ﻣﺎﻩ
ﻭﺷﻬﺮ) ﻇﺎﻫﺮﺍ سی
ﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﺪﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﺘﻤﺎم
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠوک
اﻟﻬیی اﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻨﺎم
ﻤﺎهی قمﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭﻣﻌنی ﺒﺎﻃﻨﻰ،
ﺗﻤﺎم ﺪﻭﺭﻩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ (ﺭﻣﺾﻋﻴﻥ
ﻮﭼﺸم ﺪﺭﺩ)
سالک ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭتحمّل
گرﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺳﺨﺘﻴﻬﺎ
ﻭﮔﺮﺳﻨﮕﻰ،
ﻭﺣتی ﺮﻭﺯﻩ
ﭼﺸم ﻮﮔﻮﺵ
ﻭﺩﺳﺖ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺒﺪﻥ،
ﻣﮕﺮ ﺗﺎ ﺍﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺟﺴم ﺴﺎﻟم
ﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻤﺎﺯ واجب تر
را ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﻘﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺴم ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻮﻓق
ﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺍﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﭼﺸﻢﻗﺮّﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮﻣﻌﻴﻥ
ﻮﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﺪﻩ،
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺻﻮم
ﻮﺍﻭم ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ اﻟﻬﻰ،
ﺑﻤﻌنی ﻨﻤﺎﺯ
ﻭ ﻧﺎﻣﻮس ﺍلهی
ﺘﻤﺎم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﺣﮑﺎم
اﺟﺘﻤﺎعی
اﺳﻠﺎم ﻤﺎﻧﻨﺪ
،ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ
ﺯﻧﺎﻥ
ﻮﺍﺯﺩﻭﺍج
ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ،ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ
اﺟﺘﻤﺎعی
همیشه ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳم ﺒﺸﻮﺩ،
ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ ﺒﻴﻥ
اﻟﻤلل
ﻮﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣلل
ﺒﺎﻫم ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣلا
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﻳﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺰﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
اﺳﻠﺎمی ﺒﺮﺍﻯ
ﻴﮑﺮﻧﮕﻰ
ﺑﺎﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺟﻬﺎنی اﺳﺖ.ﻭلی
ﺒﻘﻴﻤﺖﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺩﻭﺭﺷﺪﻥ
اﺯﺩﻳﻥ ﻮ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺩﻳﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
میشود. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻔﻘط ﺪﺭﻧﺎم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
هستند، ﻭﺣتی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮک
ﭙﺪﺭﺍﻥ
غیرﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﮐثر
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
کشوﺭﻫﺎﻯ
اﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﺍﺯﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺬﻫبی ﺘﻨﺪ
ﺭﻭ ﭘﻴﺪﺍ شده
اند.ﻭﺣتی
ﻴﭙﺪﺭﺍﻥ
ﻮﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ أﮐثرﺍ
ﺭﻭﺣﺎنی قشری
ﻮﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ غیر
سلوکی ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﺍﻳﻥﻤﺎنع اﺯ
ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺒﮑﻤک
ﻤﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺴﻤﺖ ﺳﻠﻮک الهی
که ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍلهی
اﺳﺖ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥﻔﻘﻴﻬﺎﻥ،
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻤﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺸﺎﻳﺴﺘگی
رفتارﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﻧﻪ
ﺣﮑﺎم ﺴﻴﺎسی
ﺤﺎﺿﺮﻧﺪ،
ﺣﺮﻑ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮔﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪﺍﺯ
ﺗﺮس
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎئی
اﺟﺘﻤﺎعی اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ
همیشه ﺍﺳﺘﺎﺩ
آﻥ میباشند.ﻭﺍلاّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺴﻴﺎسی
ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻈﺎﻟﻢ ﺳﻴﺎسی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ آنقدر
که ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺪم
ﺴﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹﻣنع
ﻤﺮﺩﻡ
ﺍﺯﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
اﮔﺮ ﻣﺎنع
ﺴﻠﻮک ﺪﻳنی ﻮ
ﺍﺯﺍﺩﻯ عقیده ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻇﺎﻟم ﺒﺤقّ
أﻓﺮﺍﺩ ﻭﺣﻘﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﺍﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
اﺯﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ آﺯﺍﺩﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺎﺷﺪﻋﺎﺩل
هستند. ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
اﺯﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍ
ﺳﺎﻟک الهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﺸﮑل کاﺭ ﺍﻳﻥ
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ ﺴﻴﺎسی
ﻮ ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺖ،
ﺍﻳﻥ اﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﻃﺮﻑ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺤﺎل
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕل ﻮﺻﺤﻨﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍئی
ﺒﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻔﻘﻴﻬﺎﻥ ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﻤﻴل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺘﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺑﺠﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،
ﺑﺤﺴﺎﺑﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭلی اﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند،ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل الهی
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻓﻘﻄ
ﺘﺎ ﺍﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣل
ﻮﺧﻴﺮ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﺍلهی
ﻮﺳﻠﻮک ﻤﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺻﺤﺒﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣتی
ﺰﻭﺭ ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﺎﻟک ﻘﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻤﻮﻟﺎعلیّ
اﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻣﻥ
هرﮔﺰ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯﺗﺎﻭﻳل
ﻘﺮﺍﻥ،
ﻭﺗﺒﻴﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻊ
ﺍﺳﻠﺎم
ﻮﺍﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍﻡ،
ﺑﺎﺗﻮ ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﻨﻤﻴﮕﻮﻳﻴﻢ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺎﺯﻫﻢ
ﺑﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮﺑﺮﺣﺴﺐﻣﻴل
ﺒﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
ﺴؤﺍلیکنند ﻓﻠﺴفی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻋﻠمی اﺯ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ،ﻫیچ
ﻔﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ کند.
ﮐﻪ ﺍﻳﺎ ﻋﺎﻟم
ﺒﺘﻤﺎم علوم
ﻤﺪﺭﻥ ﺪﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺖ ﻳﺎﻧﻪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ،ﺍﮔﺮﺩﺭس
ﻋﻠﻮم ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻣﻮﺯﺵ
ﮔﺮﻓﺘﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻋﻤﺮﺷﺎﻥ
گذﺷﺘﻪ
ﻭﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺒﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺗﺒلیغ
ﺪﺍﺋم أﻣﺮﺍلهی
ﻮﺧﻮﺩﺷﺎﻥ که ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻗﺎﺋم
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﻧﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﺍﺟﺮﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﻨﺎﺑﺮ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی
کاﺭﻯ ﺒﻌلوم
غیرﺍﺯﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺣﮑﺎم
کمک کننده
ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺮﻫﺒﺮﻯ ﺴﻴﺎسی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ هم
ﺪﺭﻫﻤﻴﻥ
ﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻔﻴﺰﻳکی ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﻴک کاﻣل الهی
زنده ﺰﻣﺎﻥ
اﻟﻬﺎم ﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺨﺘﺮع
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ ﻤﺸﻬﻮﺭ
ﻭﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎه ﻫﺎ
ﺳﺮﮔﺮم ﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺗﺒلیغ
أﻣﺮ
ﺧﺪﺍﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮﻙﺍلهی
ﻮﺗﻌﻠﻴم آن
ﺒﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ
ﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﻤﺎم هدﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺗﻤﺎم
أﺣﺎﺩﻳث ﺍﻧﺎﻥ،
ﻓﻘﻄ ﻮ ﻓﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻈﺎمی
ﺴﻴﺎﺳﻰﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
فقیه ﺳﺎﺯﻯ ﻤﺬﻫبی
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻭﺣتی اﻳﺠﺎﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺎﻯ ﺪﻳنی
ﭽﻪ ﺭﺳﺪ،
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﻣﺬﻫبی
ﻤﺘﻌﺼﺒﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﺮﺍ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻮﺣتی
ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺪﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ،
ﮐﻪ ﻧﺎم ﻤﺬﻫبی
ﺒﺮﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎنی ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﻣﻬم اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺎﻣل ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺎﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟک اﻭ،
ﻭﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ این
عدّهﻩ ﺩﺭ
ﻧﻘﺎﻃ ﺪﻭﺭﺗﺮ
ﺑﻴﻥ
ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻮﻃﺎﻟﺒﺎﻥ عمل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻴﺎسی
ﻮﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﺯﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

236 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﻠﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ219
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  ﺧﻤس لا
ﻳﺠﻤﻌﻦّ،
ﺍلاّ فی ﻤؤﻤﻥ
ﺤﻘّﺎ، ﻳﻮﺟﺐ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻪ ﺑﻬﻥ
اﻟﺠنّة ﭘﻨج ﭽﻴﺰ
ﺍﺳت که ﺟﺰ ﺩﺭ
ﻣؤﻣﻥ ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺭ ﮐسی
ﺠمع ﺸﺪﻧﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻭﺍﺟﺐ ﻭ
تضمین ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣؤﻣﻥ اﻭم کنندﻩ
ﻭﺳﺎﻟک اﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺧﻴﺎل کند ﭼﻮﻥ
عباداتی
ﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ اﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻥﭙﻨچ ﺸﺮﻃ
ﻮﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ که
ﺫﻳﻠﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺪ، ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣؤﻣﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺣتی کاﻣل
ﻮﺍﺻل ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﺤق
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ، ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮک
ﺴﻠﻮک ﻛﻨﺪ.
ﻣؤﻣﻥ ﺪﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎح
ﻘﺮﺍﻥ اوم
کنندﻩ ﻭ ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭل ﺴﺎﻟک ﻮ
ﺩﻭم کاﻣل
ﻮﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. حقّ ﺒﺮﺍﻯ
ﻤؤﻣﻥ ﻮحقّ
ﺒﺮﺧﺪﺍ،
ﺑﻤﻌنی ﻮﺟﻮﺏ
ﻭﻗﻄﻌی ﺸﺪﻥ
اﺳﺖ ﻭﺣتی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻮﻋﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺗﻀﻤﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺑﻬﺸﺖﻫﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﻠق
ﺒﻤؤﻣﻨﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺍﻥ که
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺳﻠﻮک
الهی ﺘﺎ آﺧﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖﺍﻭﻝ،
ﺑﻘﻮل اﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﺮگ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺍلهی اﺳﺖ. ﻭﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ که
ﺟﺪﺍ ﮔﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺿﻴح
ﺪﺍﺩﻩﺍﻡ.
(ﺟﻨّت ﻭﺟﻨﺎﻥ)
گنان هندی
ﺒﻤﻌنی ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﮑﺎنی اﺳﺖ.
ﻭﻫمی ﻤﻌنی
ﺒﻬﺸﺖ ﻋﻘلی ﻮ
ﻣﻘﺎمی و نوعی
برتر ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﻳﻥ
عقلها ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﭽﻪ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﻧﺘﻈﺎﺭ ظهور
زنده ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
عقلی ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺧﻴلی
ﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻫﺎﻯ ﺒﺸﺮﻯ
هستند. ﺣﺎل اﻳﻥ
ﭙﻨج علاﻣﺖ
ﻭﺷﺮوﻃ
ﻤﺬﮐﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤؤﻣﻨﺎﻥ ﺬﮐﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.غیر
آنها خود را
مؤمن و بهشتی
چون قشری ها
ندانند :  ﺍﻟﻨﻮﺭفی
اﻟﻘﻠﺐ ﻧﺨﺴﺖ
ﻧﻮﺭﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺩل ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻳﻥﻨﻮﺭ
ﺑﻤﻌنی ﻴک ﺑﺎﻭﺭﻯ
کُلّی ﻮﻳﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺪﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﻘﺸﺮﻯ
ﺒﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻴلی
اﺯﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﺩﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ،
ﺍﮐثرﺍ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﻣل ﻮﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺑﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭلی
اﻳﻥعقیده ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺮﺍ
ﺑﻨﺤﻮﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ همان ﻨﻮﺭ
ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴأﻟﻪ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎسی کُلّی
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻘلی ﻮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻓﻠﺴفی
نزد همه ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﮐسی ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤثال
ﺒﻄﻮﺭﻓﻠﺴفی
ثاﺑﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍئی
هست .ﭼﻨﻴﻥ
کاﺭﻯ ﺮﺍ ﻫﺮ
ﻣﻠﺎی قشری سعی
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭلی
ﺪﺭﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳخ
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﻃﻮﺭﻯ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺮﮐس
ﻫیچ ﺮﺑطی ﺒﻠﺰﻭم
ﻮﺍﻟﺰﺍم
ﻤﻨﻄﻘﻰ،
ﻭﺟﺒﺮﻋﻘلی
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍثاﺑﺖ ﮐﻨﺪ،ﺿﺪ
ﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ هرﮐس
ﻫﺴﺖ.ﻭﺍﻧﮑﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ، ﻧﺘﺠﻪ
ﮐﺸﺶ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺩل
اﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺼﺪﻳق کند.
ﺗﺼﺪﻳق
ﻮﺗﺼﻮّﺭ ﻭتخیّل
اﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ،ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﺮﺑﻮﻃ ﺒﻌﻘل
ﺠﺰئی ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﻘلی
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺼﺪﻳق
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﺗﺎ
ﺗﺼﺪﻳق کند. ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯﺴﻄﻮح
ﻔﺼل نوعی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯ ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ،
ﻣﻄﺎلبی که
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﺴﺨتی
ﺘﺼﺪﻳق
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺼﺪﻳق
ﻤﻄﻠق
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻳﻌنی
همیشه
ﺣﻘﻴﻘﺖﻫﺎ،
ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻘﺎﺕ
ﺍﻧﻬﺎ، ﺑﺎﻫم
ﻔﺮق ﺪﺍﺷﺘﻪ و ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﺼل نوعی ﺨﻮﺩ،
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳق ﻴﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭی
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ هاﻯ
ﻨﺴبی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺼﺪﻳق
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ،
ﻭﭼﻪ ﺣتی
ﺘﺼﺪﻳق اﻣﻮﺭ
ﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ.
ﺣﻘﺎﻳق ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﻓﮑﺮﻯ، ﻭﺣتی
ﭙﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ ﻄبیعی
هیچ ﮐﺪﺍم
ﻤﻔﻬﻮم اﻧﺴﺎنی
ﻤﺸﺨّﺺ
ﻭثاﺑتی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻘﺎﺕ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺯ ﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻄﻮح ﭙﺎﺋﻴﻥ
ﺘﺮ، ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺼﺪیق
ﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺼﺪﻳق کنند.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺩﺭﻣﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻋﻘﻠﻰ، ﺑﺮخی
ﻤﻄﺎﻟبی ﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻌﺠﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭼﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺒﺪﻳﻥ
ﺴﺎﺩگی
خودشان
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﻟﺬﺍﺣﻘﺎﻳق
ﺤتی اﮔﺮ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ولایت ﻣﺤﻤﺪ،
ﻭﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
شهودی ﺍلهی
ﺪﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
،ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ،
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻘﺪّس
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻭﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎتی
کنند. ﺯﻳﺮﺍ
بالاتر ها ﺍلهی
هستند ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺼﺪﻳق
ﻨﮑﻨﻨﺪ، ﺑﺎﻋث
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫم
ﻤﻘﺎم
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل ﻔﺼل
ﻨﻮع بشری ،ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬم هستند
که ﺷﺒﺎﻫﺖ ﮐلی ﺒﺎﻫم
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺤﻘﺎﻳق ﻘﺒلی
ﺮﺍ ﺑﻴﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ عاﺩﻯ
ﻮ ﻗﺎﺑل ﻔﻬﻢ و
تصدیق ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ،
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺘﺼﺪﻳق
ﻮﺗﺼﻮّﺭ
ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﻧﺰﺩ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﻫﺎ
ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﮐﺎفی
ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺣﻘﺎیق
ﻮﻣﻔﺎﻫﻴم
آﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل عقلی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﻳﺎﺳﻠﻮک الهی
ﺒﻤﺮﻭﺭﺗﻘﺪّس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴک
أﻣﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﺒﻮﺩﻥ ﺘﺒﺪﻳل
کرﺩﻩ، ﻭﺳﻨگ
ﺪل ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺮس ﻭﻫﻴﺒﺖ
ﻗﺒلی ﺪﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺑﺎﺯ
ﭘس ﺍﺯﭼﻨﺪﻯ
همان ﺤﻘﺎﻳق
ﻤﻘﺪّس ﺮﺍ
خراﻓﺎتی
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮﺍﻥ
ﺒﺪﺑﺨﺖ ﺗﺮﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
هستند.ﻭﺍﻳﻥ
ﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻋﻘﻠﻰ،
ﻓﻘﻄ ﺪﺭﻃﺮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘل کُلّی
ﺍلهی ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
نور ﻘﺎﺋﻢ، ﺩﺭ
آخر ﻣﺮﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ،
ﻭﻣﺴأﻟﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﻣﺴﺎﺋل
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻧﻮﺭ ﺩﺭﻗﻠﺐ
ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺼﻮﺭﮐﻨﻨﺪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﺭ ﺭﺍ
در دل ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭘس
ﻣؤﻣﻥ هستند
ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻌنی
ﺴﻠﻮک ی ﻮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺩل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ،
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
اﻟﻨﻮﻉ بش ری و
ﺑﺮﺗﺮﻳﻥ ﻨﻮﺭ
ﻭ تجلّی الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐﺩل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺧﺎﻃﺮﻫم
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻥﻨﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻣﺸّﻴﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ
ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ الهی
بکامل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻨﻮﺭ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی اﺳﺖ.
ﻧﻮﺭ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ،
ﻭﻧﻮﺭ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ،
ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣل ﺒﺨﻠق
اﺳﺖ. ﻭﻧﻮﺭ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺒﺮﺍﻯ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣﻞ، ﺩﺭﺣﻔﻈ
الهی اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هفت
هزار سال بعد ،ﺑﺎ
ﺍﻥ اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺎی عظیم
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﺴﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺣتی اﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل حسینی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺑﺎ ﭼﻪ تجلّی الهی
ﺼﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻨﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩتی
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻣثل اﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄلق
الله ﺪﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭلی
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬ
ی ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ هفت
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺯﻣﻴنی ﻮ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺰﻧﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻭل ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﺑﺎ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴنی
ﺪﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨج ﺘﻥ آل عبا ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ زنده
ﻤﺮﺑﻮﻃ به
ﻋﺼﺮکنونی
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﻣﻘﺎم ﺤﺴنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻥ ﺪﻭ ﺭﻭﺯﻯ
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺧﻠﻘﺖ ﻫﺴﺘﻰ.
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ
ﺍﻭل ﺰﻣﻴﻥ ﺮﺍ
ﺧﻠق کرﺩ سپس
ﭼﻬﺎﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮتی که
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭقرآن،
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪﻯ که
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﺧﻠق کرﺩ.
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی و
رؤیائی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟک ﻤﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ.ﻭﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘم
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺒﺎ نور
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎنی
ﺼﺎﺣﺐ ﻋﺮﺵ،
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آﻳﻨﺪﻩ،
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍثاﺭﻯ
اﺯهزاران
ﻋﻮﺍلم ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻮﺣتی
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭﺍﻳﻥﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮشی ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس ﻧﻮﺭﻯ
که ﺩﺭ ﻗﻠﺐ
ﺍﺳﺖ،در دل
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮ ﻣؤﻤﻥ کاﻣل
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺍﻭم
کرﺩﻩ ﻭﺳﻠﻮک
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﻫﺴﺖ،
ﻭﺑﺎ ﺍﻥ ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺎ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎبی ها
ﻭ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻫﻤﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺫﺭّﻩ ﺑﻴنی ﺪﺭ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺍﺯﻣﺤل عقل کُلّی
ﻮ ﺍلهی ﻘﺎﺋم
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻣﺴﺎﺋلی ﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﺪﻭﻥ
ﺬﺭّﻩﺑﻴﻥ
آﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
مولا ادامه
میثدهد :

ﻭﺍﻟﻔﻘﻪ
فی اﻟﺄﺳﻠﺎم ﺪﻭم
اﺯﻋﻠﺎﺋم
ﻤؤﻣﻦ، ﻓﻬم
ﻮﻓﻘﻪ ﺩﺭ
طریقت ﺍﺳﻠﺎم
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ علاﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﺴﻠﻴم
اﺳﻠﺎمی ﺨﻮﺩ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
بمعرفی
خداوند بهر
طالب لقای الهی
،ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯﺴﻠﻮکی
ﺪﺭک ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﭼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻓﻬم
اﺳﻠﺎم ﭽﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕﻋﺮﻓﺎنی
ﻘﺒلی ﻮ ﭼﻪ
ﺍﺣﮑﺎم ﺤﺮﺍم
ﻮﺣﻠﺎل ﺴﺎﻟک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﮐﻠﻴﺎﺕ، ﻭ یا نزد
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﺭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﭼﻪ ﻓﻬم
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﭙس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﮐلی
ﻘﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻧﻬم
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﻳﻥ
ﻔﻬم ﻮﻓﻘﻪ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﮐﻨﻮنی ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﻮﺭع فی
اﻟﺪﻳﻥ ﺒﺎﺯﺍﻳﻥ
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺸﻐﻮل ﺴﻠﻮک
هستند. ﻭﺭع
ﺘﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭلی
ﻤﻴﺘﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺶ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﻗﺒﻮل الهی
ﻨﺸﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺶ
ﺩﺭﺣﺪّ ﮐمی
ﻮﮐﻴفی ﻠﺎﺯم
ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺻﻮلا ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ، ﺑﻐﺮﻭﺭ
ﺯُﻫﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﻮﺩ، ﻭﭼﻨﺎﻥ
أﻋﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘل ﺨﻮﺩﺵ
ﻣﺘﺤﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘس ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﻮﻯ
ﻨﺸﺎﻥ ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﻤﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭلی
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﻴﻥ
غرﻭﺭ ﺯُﻫﺪ
ﺩﺭﻫﺮﺳﺎﻟک
عاﻣﻞ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻭﺍقعی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ آﺧﺮﻳﻥ
ﺴﺪّ ﺭﺍﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ،
ﻭﻋﺎﻗل ﺒﺎ
ﺗﺮس ﺩﺍﺋم اﺯ
ﺧﺪﺍ ،ﻣﺎنع اﺯﻏﺮﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻘﺼﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍنی ﺪﺭ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ،
ﺩﺭﺣﺪّ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ ﮐﻴﻔﻴّ ﺖ
ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﺤﺎﻟﺖ ﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺍﻭا اﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل
ﺪﻝ ﺑﻘﻮل ﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﭘس ﺍﻳﻨﺪﻩﺍﺵ
ﺑﻴﻤﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮﺟمعی
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﺘﺮس
ﻭﻧﮕﺮﺍنی
اﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ عدم ﺘﺮس
ﺑﺎ ﮔﺴﺘﺎخی غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻓﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺠﺎﻯ ﺘﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ سعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﻘﻄ ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺍﻧﻘﺪﺭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮس
و ﻭﺭع ﻮﺣتی
هرﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻃ ﻠﺎﺯم
ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﺯﺧﺪﺍ ﺗﺮیس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﺒﮑلی بوﻯ
إﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮک
ﻤﺒﺎﺩﻟﻪ ﻋﺸق
ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺭند، ﻭﻫم
اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﺗﺮس ﺑﺸﮑل ﻮﺭع
ﻮﺍﺣﺘﻴﺎﻃ و
أدب ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﮔﺴﺘﺎخی
ﻨﮑﻨﺪ ﻭﻫﻤﻴﻥ
علّت ﺭﻭﺯﻯ ﺼﺪ
ﺑﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﮑﺮﺭ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.  ﻭﺍﻟﻤﻮﺩة
فی اﻟﻨﺎس
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﭼﻬﺎﺭم
ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺤﺒّﺖ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩم اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺣتی
ﺪﺷﻤﻥ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪﺍﻳﻥﻤﺮﺩم
هنوز
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ أﺯلی
کافی فصول نوع
بشری لازم را ﺠمع
آﻭﺭﻯ
ﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺘﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮک الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺩﺭک أﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠوک الهی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣل
ﺤﻴﻮﺍنی نوع
بشری ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄبیعی هستند.
ﻓﺼل نوعی عقب
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﻣﺘﺎﺧﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﺪﺭ
ﺗﺼﻮّﺭﻭﺗﺼﺪﻳق
ﻮ تخیّل ﻠﺎﺯم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﻧﻬﺎ حقّ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭسعی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎﺗﻨﺰﻳل
ﻤﻨﻄﻘﻰ، ﻭﺳﻄح
ﻤﻄﺎﻟﺐ ﺍلهی
در کلام خود
ﺪﺭﺣﺪّ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﻬﺎ،
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮح کنند.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﻬﺸﺖ،
ﻏﺎﻟﺒﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺒﻴﺎﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻬﺸﺖ
ﻣﮑﺎنی و
بوستانی در
ملکوت ﺮﺍ
ﻗﻄﻌی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥ عوﺍم عامِی
ﻮ ﺍﻋﻤﻰ ﻭﮐﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺟﺰ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﻮﺭ
ﻭﻏﻠﻤﺎﻥ،
ﻭﭼﻮﻥ
ﻤﻴﻮﻩﺟﺎﺕ
برای ﺷﮑﻢ
ﻭﭼﻮﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
کاﺧﻬﺎ
ﻭﺷﻬﺮﻫﺎ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
هاﻯ ﺒﺎ ﺩﺭ
ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ ﻃﻠﺎ ﻭ
ﺟﻮﺍﻫﺮ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺟﻬﻨم
ﺒﻮﺿﻌﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﻫﺮﻗﺪﺭ
کم عقل ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺿﻌﺒﻒ
ﺩﺭﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﮐﻪ ﮔﻮﺩﺍل
آﺗﺶ ﻭﺳﻮﺧﺘﻥ
ﻮﭘﻮﺳﺖ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ
ﻮﺗﺸﻨگی
ﻮﺧﺮﻭج آﺗﺶ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺧُﻠل
ﻮﻓﺮوج اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺒﺎﻟﻐﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﺸﻮﻳق
ﻮﺩﺭﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻓﻘﻄ
ﭽﻨﺪ ﻗﺪمی
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺸﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻋﻘﺎﻳﺪﻋﺮﻓﺎنی
ﺮﺍﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺟﻠﻮﺗﺮﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺍﻧﻬﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮفصول
نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﻌﺪﻯ،
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺳﻠﻮک ﻮﺍﺻل
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺣﺪّ
ﺍﻗل ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭﻡ، ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ،
ﻭﻋﻘل عرﻓﺎنی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻮ
ﺍﻣﺎﺩگی ﻤﺮگ
قبل از مرگ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ پنجم
ﺼﻄﻔﻮﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺍﺻﻄﻔﺎﻯ الهی
ﻮﻏﻔﺮﺍﻥ
گناهان
گذﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺣﺼﻮل ﺒﺪﺍﻯ الهی
ﺪﺭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﺷﺪﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻔﺮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ،
ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﮔﺮ ﺳﺎﻟک
گرﺩﻳﺪ، ﻫﻤﻪ
ﻋﻮﺽ ﺷﻮﻧﺪ،
ﻭﺑﻴﻤﻪ ﺍلهی
ﻮﻣﺴﺘﺤق
ﺒﻬﺸﺖ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺟﻬﻨم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﻴﻥ ﻤﺮﺩﻡ،
ﻓﻘﻄ ﺒﺎ ﺳﻠﺎح
ﻤﺤﺒﺖ ﻭﻋﻔﻮ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﺮﺩم
عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ ،ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﺍﺧﻠﺎق
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﺪ، ﻭﮐﺸﺶ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ عشق
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮﺑﮕﻮﺋﻴم
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻤﺮﺩم گاهی
ﻤﻌﺠﺰﻩ ﺷﻔﺎ
ﺑﺨشی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﺩﻋﺎئی
ﺒﺮﺍﻯ ﻤﺸﮑل
ﺪﺭ ﺯﻧﺪگی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﻭﮔﺎهی هم ﭙﻮل
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ آﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻏﻠﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻤﻚ ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ،ﺗﺎﻣﺮﺩم
ﺒﺪﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﭽﻨﻴﻥ
کاﻣﻠﺎنی الهی
ﺘﺒﺪﻳل ﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺮﺩ،
ﭼﻪ ﺑﺎ ﺍﺳﻠﺎم
ﻮﭼﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺸﺸﻬﺎﻯ اﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻤﻴﻨﻤﻮﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ
ﺒﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧفع ﺴﻠﻮکی
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ثرﻭﺕ ﻧفع
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺗﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ
ﻮﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭙﺪﺭ
ﻭﺑﺨﺸﺸﻬﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ.
ﻭﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺩﻳﻥ ﻤﺤﻤﺪ ﺳﻤﭙﺎتی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻔﺮﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻫﻴﭻ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
اﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻮﺣتی هبچ
ﻨﻴﺮﻭﻯ ﻤﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺬﺏ
ﮐﻨﺪ.چه ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺒﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯعمل به
آن ﻨﻴﺰ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﻭﺣُﺴﻥ
اﻟﺴﻤﺖفی
اﻟﻮﺟﻪ ﭘﻨﺠﻤﻴﻥ
علاﻣﺖ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ،
ﺩﺍﺷﺘﻥ ﺠﻬﺖ و
قبله ﮔﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺳﺖ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﻔﻘﻄ
ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﺳﺖ،
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺤﻘﻴﻘﻰ
بمعرفی
خداوند ﺍﺳﺖ.ﺒﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﻨج ﺘﻥ آل
عبا ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭنیز ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭتخیّل
اﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﻫﺮیک اﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ،
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮﻋﻤل عباﺩﻯ
ﺪﺭ ﻧﻈﺮ ﻭ ﻣﻘﺎﺑل
ﭽﺸم ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﻗتی
ﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺨﺪﺍﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺒﻴﻨﺪ. رﺏّ
ﻣﺮبی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻥ همان
ﻘﺸﺮﻯ متعبّد
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﭘس
ﺧﺪﺍ ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻭ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ اﻭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕﺍلهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل ﺒﺎ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻴﻨﻰ،
ﻗﺪﻣﺎ اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﻗﺎﺋم
آﺧﺮﻳﻥ ﻤﻘﺎﻡ تجلّی
الهی ﻮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺧﺎﺹ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق کاﻣﻠﺎﻥ
اﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎنی
هم ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ کُلّی
ﻮ ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ،
ﺍﺯ ﺍﺳﻘﺎﻃﺎﺕ
ﻫﻨﺪسی اﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺮﺣﻤﺎنی ﺘﺎ
ﺍﻟﻠﻪ خداوند
ﻣﻄﻠق
ﺪﺭﺻﺤﻨﻪ ﻋﺮﺵ
ﻭﻓﺮﺵ ﻭﮐُﺮسی
الهی اﺳﺖ.(ﺳﻤﺖ
ﻣﻘﺎﺑﻞ) ﺑﻮﺩﻥ
ﻮﻗﺒﻠﻪ ﺑﻮﺩﻥ
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺳﻤﺖ ﻭﺟﻬتی و
قبله ای دﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺴﻤﺖ
ﺟﻠﻮ ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
ﺍﻣﺎم ﺠﻤﺎﻋتی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻭ
ﭘﺸﺖ ﺑﻘﺒﻠﻪ ﻭ
ﺭﻭ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺩ.
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ اﮔﺮ
ﺗﻤﺎم عقاﻳﺪ،
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪسعی
آﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ.ﻭلی ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺍﺣﮑﺎﻣﺸﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ
ﻓﻘﻬﺎﻯ
غیرﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻳﻌنی ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ،
ش هود ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻨج تن
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک اﺯﺍﻳﻥ
ﭙﻨج ﺘﻥ ﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. (إﻣﺎم و
أمام) ﺴﺎﻟک
ﻮﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ اﻭ،
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﺤﺴﻴنی ﻮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥعصر خود
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻨﻰ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هستند.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴﺖ ﺍلهی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎنی
ﺒﺮﺳﺪ.

ﺍﻳﻥﺤﺪﻳث
ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺑﻴﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺴأﻟﻪ (ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺩﺭﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻘﻪ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍم
أﻣﺮﻯ ﺴﻠﻮکی
اﺳﺖ، ﻧﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﻠﺖ ﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻭﻋﺸق
ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
ﻮﻣﺤﺒﺖ ﻣﺮﺩم
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻋﻴﺎل
ﻮﺍﻃﻔﺎل ﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺪﻑ
ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯآﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.(ﺣﺴﻥ
اﻟﺴﻤﺖ) ﻫم
ﺼﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺪﺭﺳﺖ، ﻭﻫم
ﺠﻬﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﻮ
ﺗﺤﺴﻴﻥ ﺒﺨﺶ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺗﻮجّهی که
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﻬﺮ
ﭼﻴﺰﻯ که
ﺑﮑﻨﺪ، ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻥ اﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ
اﻳﻥ ﻤﻄﻠﻮﺏﺍلهی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻟﺬﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﻮﺷﺮگ ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ، ﻭﺑﺎﻋث
ﺩﺭﺩﺳﺮ
ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻥ
اﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻓﻘﻄ ﺘﻮﺟﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺒﺎﻣﻮﺭﻯ
که ﺍلهی
هستند،ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺣُﺴﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﻤﻴّﺖ ثوﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮﻗﺪمی
اﺯﺑﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﻩ
ﻗﺪﻡﻭﺣتی هفت
ﺻﺪ ﻗﺪم ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﺴﺮ ﻭ
ﮐﺎﺭﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻴﭽﮑس
ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺣتی ﺒﺎ ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠق
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﺩ.ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺮﺗﺮﻳﻥ ﺘﺠلی
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

237 - ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۱ﺹ219
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  ﺍﻟﻌلم أﮐثر
ﻣﻥ أﻥ ﻴُﺤﺼﻰ،
ﻓﺨﺬ ﻣﻥ کلّ
ﺸﻴئ أحسنه ﻋﻠم
ﺸﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﺰﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺑل
ﺸﻤﺎﺭﺵ ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻋﻠوﻢ ۳۳ﻫﺰﺍﺭ
ﺭﺷﺘﻪﻋﻠمی
ﺸﻤﺎﺭﺵ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ،
ﻭﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻫیچ
اﻧﺴﺎنی ﻘﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
أﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ،
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ علوم
ﺮﺍ کامل ﻓﺮﺍ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﻋﻠمی
ﻤﺘﺨﺼﺼﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
علمی مادی ﻨﺒﻮﺩﻩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﻧﺸﻬﺎ
ﻭﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎت و معلومات
ی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻗﺪﻳم اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭک کرﺩﻩ ﺑﻮﺩ،ﺧﻴلی
ﭽﻴﺰﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ .ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪگی
ﻮﺑﻬﺪﺍﺷتی ﻮﻃبی
ﻮﻏﻴﺮﻩ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺰﻧﺪگی
عاﺩﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﮐلی
اﻧﺴﺎﻥ
ﺒﭽﻨﺪﻳﻥ
ﺮﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐمی
ﻠﺎﺯم اﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭتخیّل
کند، ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺼﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮐﺴﺐﮐلیات
اﺯﻋﻠﻮم ﺬﻫنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﺯﻯ
ﻨﻬﻔﺘﻪ، ﻭﺍﻥ
علم ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ (أﺣﺴﻦ)
ﻧﻪ ﻓﻘﻄ آﻧﭽﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ(ﺗﺤﺴﻴﻥ
ﺒﺨﺶ) ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻥ هماﻥ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
اﻳﻨﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺨﺶﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﻮﺭﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮک
ﺸﺎﻣل ﺤﻠﺎل
ﻮﺣﺮﺍﻡ،
ﻳﺎﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇ
ﭙﻴﺸﺒﺮﺩ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻥ ﻀﺮﻭﺭﻯ
اﺳﺖ، ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨکه اﮔﺮ
ﻃﺒﻴﺐ ﺑﺎﻋﻠم
ﻤﻔﻴﺪ ﺍﻭ،
ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻣﻌﻤﻮلا
ﻃﺒﻴﺐ ﻣﻨﺼفی
هم ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎم عمرﺑﮑﻤک
ﻤﺮﺩم ﻮﻳﺎﺭﻯ
ﻔﻘﻴﺮﺍﻥ
ﻮﻗﺴم ﺒﻘﺮﺍطی
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﮑﻨﺪ،
ﺭﻭﺣﺶﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭثوﺍﺑﻬﺎﻳﺶ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﻏﺮﻭﺭ و
ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻋﻠم ﺴﻠﻮک الهی
أﺣﺴﻥ العلوﻡ
است. ﻭﻫﺮﻋﻠمی
که ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺒﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح و
ژنتیک روحی هر
موجود
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
و روان ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺨﺪﺍ
ﮐﻤک کند ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﭼﻨﻴﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ که
حجاب أعظم
میباشند.

242 -
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ219
بحاﺭ)ﮐﻪ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺤﮑﻴم
ﺒﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﭼﻨﻴﻥ أﻧﺪﺭﺯ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩﺍﺳﺖ:  ﻳﺎ
ﺑُﻨﻰّ ،ﺗﻌﻠم
اﻟﺤﮑمة
ﺗُﺸﺮّﻑ، ﻓﺄﻥ
اﻟﺤﮑمة ﺗﺪلّ
علی اﻟﺪﻳﻦ،
ﻭﺗﺸﺮّﻑ
ﺍﻟﻌﺒﺪعلیّ
اﻟفقر ﻭ ﺗﺮفع اﻟﻤﺴﮑﻴﻥ
علی اﻟﻐﻨاء
ﻭﺗﻘﺪم اﻟﺼﻐﻴﺮعلیّ
ﺍﻟﮑﺒﻴﺮ ﺍﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪﻡ ،سعی
کن ﺤﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻯ ﻮ
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺸﺮﺍﻓﺖ
ﺑﻴﺎﺑﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﮑﻤﺖ ﺩﻟﻴل
ﺪﻳﻨﺪﺍﺭﻯ،
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺪﻳﻥ ﻮﺭﺯﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻯ ﺑﺮ
ﺍﺯﺍﺩ ﻣﻘﺪّم
گرﺩﺩ. ﻭﻓﻘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﻏنی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﮐﻮﭼک ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻣﻘﺪم ﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﺣﮑﻤﺖ،ﮐﺘﺎبی
ﻮﮐﺴبی ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻟﻴل ﺪﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
آﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻌﻠﻴم ﺤﮑﻤﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﻌﻠﻴم
ﻤﻌﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣلی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ،
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﭙﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.(ﺷﺮﺍﻓﺖ)
ﺍﻗﺎئی ﻮ ﮐﻤﺎل
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻋﻠﻤﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ الهی
مقاﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺸﺨﺺ ﻣﺤﻔﻮﻇ
اﺳﺖ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸتی
ﻮ ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﺩﺭﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻴﻥ
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍلهی
ﻘﺒل اﺯﻣﺮﮒ،
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺸﺮﺍﻓﺖ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌنی
ﻴﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺸﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮفی
ﭽﻮﻥ عقل الهی
ﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﺮﺗﻤﺎم ﻤﺮﺩم
هم زمان
ﺨﻮﺩﻧﻴﺰ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺮﻳﻒ
ﺷﺪﻥ، ﻫﻤﺎﻥ(ﺳﻴّﺪ
ﺷﺪﻥﻮ ﺍﻗﺎ
ﺷﺪﻥ و هخا و
آربا شدن ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻘﻄ
اﺯﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ.
ﮐﻪﺍﻳﻨﺎﻥ
اﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺳﻴِّﺪ
ﻧﻴﺰﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻣﻠﺰم
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﻮﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
هستند. ﻭ ﺍﻟّ
ﺎﺑﺎﺑﺪﺍﻥ
ﺒﻨﺸﺴﺘﻪ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻨﺒﻮّﺕﺑﻮﺩﻥ
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺣﮑﻤﺖﻋﻘل کُلّی
کاﻣﻠﺎﻥ، ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﻮﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻋﻠﺖ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
کاﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨلق
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﮑﻤﺖ،
ﺩﻟﻴل ﺪﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ اﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻘﻄ
ﺪﻳﻦ ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺤﮑﻤﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﭼﻪﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
أﻭﻟﻴﻪ ﻭﻋﻘل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﻭﺳﭙس
ﺑﺎ ﻋﻘل کُلّی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ، ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺳﺎﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ،
ﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮ،ﻋﻘل
اﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﮐﻤﻴﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴﺖﻋﻠم
اﻟﻬﺎمی آﻧﻬﺎ،
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻘﺒلی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺳﻠﺎمی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎل ﺪﻟﻴل
ﺪﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ،ﻳﻌنی
سلوک الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍلاّ ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻓﺮﺍﻳﺾ ﺧﺎﺹ
ﻋﻮﺍﻡ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣؤﻣﻥ
ﻮﺩﻳﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑﻤﺖ ﺍلهی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥﺒﻮﺩ مُلّاها
ﻭﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺘﻌﺼﺐ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺩﻳﻥﺪﺍﺭﺗﺮ
ﻭﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻭلی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻭطی ّ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺘﺎ
ﻗﺎﺋم ﻮﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻘل ﻘﺎﺋم
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺠﻤﻌﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻫﻤﻴﻥ ﺤﮑﻤﺖ ﺍلهی
کاﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﻩ
ﻭﺑﻨﺪﻩ ﺯﺭ
ﺧﺮﻳﺪ ﻭﺣﻘﻴﺮ،
ﺩﺭﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻯ اﺯ
ﺍﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺣﺼﻮل ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
یک ﺒﺮﺩﻩ،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺯﺍﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻗﺒل اﺯ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭلی نوعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﻘﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺰ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺩﮔﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺯﺍﺩه دﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩگی الهی
ﺪﺭﺑﺮﺩﻩ
ﻭﺍﺯﺍﺩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺑﺮﺩﻩ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩﻩ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺪﺭﺟﺴم ﻮﺗﻥ
ﺒﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺮﺩ
ﻭ ﺍﺯﺍﺩ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻣّ ﺎﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
ﺒﺮﺩﻩﺍﻯ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﺍﻗﺎئی اﺯﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺯﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ و
کارما
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮعی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺩﻩ ﮐﺎﻣل
ﺸﺪﻩ ﻫﻢ،
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺍﻟﻬ ی
ﺪﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﻭﻫم کمال
ﺠﺴﺘﻥ ﻮ ﺣﮑﻤﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ، ﻭﻫم
ﺪﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ آﻳﻨﺪﻩ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮعی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
أﻣﺮﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺪﻧﻴﻮﻯ اﺳﺖ،
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﻇﻠم
اﺳﺖ.ﻫم ﺒﺨﻮﺩ
ﻭﻫم
ﺒﺒﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺘﺤﺖ
ﻗﻴﻤﻮﻣّﻴﺖ
ﺍﻧﻬﺎ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎنی آﺯﺍﺩ
ﻭﮐﺎﻣل الهی
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﻮ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮعی
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺯﺍﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺍﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺮﻗﺖ
ﻭﺑﺮﺩگی ﻘﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭلی
اﺯﺍﺩ ﻭﺣُﺮّ
ﻭﺍقعی آﻧﺴﺎنی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﻫﺮﺑﻨﺪگی
اﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺎ
ﺑﻨﺪگی آلهی ﺨﻮﺩ،
ﺑﮑﻤﺎل ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻳﺖ ﻭ
ﻭﺑﺮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨفیس ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺧﻠﺎقی
ﻮﺻﻔﺎتی
ﺪﻳﮕﺮﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﺤﮑﻤﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻏنی
ﻤﻘﺎم ﻮﺭﻓﻌﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻓﻘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺮﻭحی
ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺳﻠﻮک
ﺘﺎﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺑﺘﻮﺻﻴﻪ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺨﻮﺩ،
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ
اﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﻥ ﻔﻘﺮ
ﻓﺨﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ هر
ﺍﻧﺴﺎﻥﺴﺎﻟک
ﻮﮐﺎﻣل اﺳﺖ.ﻭﺍلاّ
ثرﻭﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺪﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﻣﺮﻯ اﮔﺮ
ﺗﺼﺎﺩفی ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﻟﻴلﻈﻠم
ﻮﻏﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎل ﺤﻠﺎل
ﻮﻣﻌﻘﻮل کسب
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ،
ﻫﺮﮔﺰ ثرﻭﺕ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺎﺧﺖ . ﻭﺑﻘﻮل
ﻤﻮﻟﺎعلیّ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﺎل
ﻤﻈﻠﻮﻣﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻏﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭثرﻭﺕ ﺑﺰﺭگی
ﺴﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻮﻓﻴق ﻔﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎم ﺮﻭحی
ﻮﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘلی
ﻮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮ ق
ﺒﺸﺮﻯ اﺳﺖ، ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻫم
أﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ثرﻭﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻇﺎﻟم ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﻏﻨﻰ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﺟﺰ
ﮐﻔﻥ ﭽﻴﺰﻯ ﺒﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ،
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ثرﻭﺕ ﻓﻌلی
اﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻴﻥ ﺤﮑﻤﺖ
اﻟﻬﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ.
ﮐﻪﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺪﻳﻥﺪﺍﺭﻯ
ﻮﺷﺮﺍﻓﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻮﭼک ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ حقّ
ﺘﻘﺪّم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هرﮐس ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﻄبیعی
ﻮ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ ﺯﻧﺪگی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﭘﺪﺭ ﺑﺮ ﭘﺴﺮ
ﻭﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺟﻮﺍﻥ،
ﻭﻣﻌﻠم
ﺒﺮﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻣﻘﺪم اﺳﺖ، ﻭلی
اﮔﺮ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺍﺯﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺗﺮﺷﺪ،ﻭﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﻋﻠم ﻤﺎﺩﻯ
علم الهی ﻮ
ﺍﮔﺎهی اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐسی ﺴﺎﻟک
الهی ﺸﺪ، ﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍلهی
ﺮﺳﻴﺪ، ﺣتی اﺯ
ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﻘﺪم ﺪﺍﺭﺩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺪﺭ ﻭﺍقعی
اﻧﺴﺎﻥ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
مرتضوی ﻋﻠﻮﻯ،
ﻭ ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﭙﺪﺭﺍﻥ ﻮ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎم
ﺘﻮﺻﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻘﺮﺍﻥ
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻮﺍﻟﺪﻳﻦ،
ی ا ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪعلیّ
ﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
حسینی ﻮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ حسنی
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ سالک
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻤﻌنی ﺪﻭ
ﻭﺍﻟﺪ ﻭ ﺩﻭ
ﭘﺪﺭ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ.
ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺤﻔﻈ اﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺍﻟﺪﻳﻥ ﺠﺴﻤﺎنی
ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﺍﺧﻠﺎقی
اﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻬﺎ ﺗﻘﺪم ﻄبیعی
ﻮ ﺯﻣﺎنی ﻮﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺗﻘﺪّم
ﻮﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺩﺍﺷﺘﻥ
ﻮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪﻥ.
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﺎﻣلی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺒﭙﺪﺭﺵ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
ﭙﺪﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﺴﺮ ﻣﺮﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﺗﻤﺎم اﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺣﺪﻳث ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺤﮑﻤﺖ ﻭﻟﺰﻭم
ﺘﻌﻠﻴم ﺴﻠﻮﻙ،آﻥ
همان ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻧﺰﺩ
ﻣﻌﻠم وﻤﮑﺘﺐ
ﻭﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺭﻓﺘﻦ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ مُلّاهاﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻل الهی ﺒﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖﻫم
ﺪﺍﺩﻩ،
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺍﺑﻠﻴس
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
هرﺩﻭ، ﻭ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺣﮑﻤﺖ
ﺩﻳﻥﺪﺍﺭﻯ
ﺴﻠﻮکی ﻮ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﻋﻘل کُلّی الهی
ﻮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
تعلمیر
کاملاﻥ اﺳﺖ.

ﻮ
ﺗُﺠﻠس
ﺍﻟﻤﺴﮑﻴﻥ
ﻤﺠﺎﻟس
ﺍﻟﻤﻠﻮﻙ، ﻭ
ﺗﺰﻳﺪ
ﺍﻟﺸﺮﻳﻒ
ﺷﺮﻓﺎ، ﻭ
ﺍﻟﺴﻴّﺪ
ﺳؤﺪَﺩﺍ
ﻭﺍﻟﻐنیّ
ﻤﺠﺪﺍ ﭼﻨﻴﻥ
ﺤﮑﻤﺖﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺴﮑﻴﻥ ﻔﻘﻴﺮ
ﻭﺳﺎﻟک
ﻤﻨﺰﻭﻯ که
ﺍﻋﺘﻨﺎئی ﺒﻮﺟﻮﺩﺵ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻩ، ﺑﺎ
ﮐﻤﺎل الهی ﺨﻮﺩ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺗﮑﻴﻪ
ﺑﺮ ﻣﺠﺎﻟس
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻤﻴﺰﻧﺪ ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻄ
ﺒﺨﺎﻃﺮﻋﻘل
ﻮﻋﻠﻤﺶ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍم
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺍﺯﻧﺰﺩ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ،ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺸﻮﺭﺕ ﺍﻧﺎﻥ
ﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻠﺎﺋکی
ﻮﻣﻠک ﻮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎنی هستند،ﮐﻪ
ﺗﺎج ﺸﺎهی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻳﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ کلاهی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﺍﺯﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭﻣﻠک که ﺩﺭ قرآن
کرﺍﺭﺍ ﺍﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻳﻪ ﺧﺪﺍ
ﻫم گفته ﺷﺪﻩ،
ﻫﻤﺎﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی هستند،
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎم هر
ﺯﻣﺎﻥ ﺒﺮ
ﮐﻠﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ آﻥ
عصر،
ﺑﺎﺯﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻮﺷﺎﻫﻨﺸﺎهی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی کاﻣﻠﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺷﺎﻩ ﻭ مصونیّت
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ،
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮع أﻣﺮ ﻭ نهی ﺒﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﻴﺰ
ﺷﺮﻳﻒ ﻭﺍﺯﺍﺩ
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺩﻩﺍﺵ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎل الهی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﻘل کُلّی
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺍلهی
ﺮﺍ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﻴﺎﺑﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺸﺮﻳﻒ ﻭﺣتی
ﺸﺮﻳﻒ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﺑق ﺪﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻫم
ﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻋﺎﻟمی هم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎ
ﮐﻤﺎل الهی
ﺨﻮﺩ ﻋﻘل کُلّی
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
رﺣﻤﺎﻧﻰﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻫیچ
اﺳﺘﺎﺩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺪﻳﮕﺮﻯ آنرﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﺳﻴّﺪ ﻭ
ﺍﻗﺎ ﻭﺭﻫﺒﺮ ﻗﻮم
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی ﻮ
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ
ﻮﮐﺴﺐ ﺣﮑﻤﺖ ﺍلهیﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻫم
ﺴﻴﺎﺩﺕ ﻗﺒلی
ﻮﻫم ﺴﻴﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻗﺎئی
ﺒﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﺍﻗﺎ ﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺳﻴّﺪ
ﻭ ﺍﻗﺎ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﻳﺮﺍنی ﻮﻫﻨﺪﻯ
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻴﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ آﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍیج
ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﺪ، ﺍﻗﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺳﻴّﺪ ﻭ ﺷﻴﺪ
ﻭﺳﻴﺪ ﻭ ﺯﻳﺪ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻣﻴﺴﺘﺮ
ﻓﺮﻧگی ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﻴﺴﺘﺮیسم
ﻮﺳﻠﻮک الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﻭﺑﻤﻌنی آﻗﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻴسیز،
ﻳﺎ ﺧﺎﻧم
بمعنی آﻗﺎئی
ﻮﺳﺎﻟک ﺒﻮﺩﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻣﻴس ﻳﺎ
ﺩﻭﺷﻴﺰﻩ
ﺑﻤﻌنی اﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻣﺤﺮﻭم
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند.ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻮ قرآن، ﺑﺮﺍﻯ
هرﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺯ ﺯﻥ آﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺑﻌﻀی ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺰﻥ
هستند،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺩﺍﻥ کاﻣل
میباشند.ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ (ﻣﻦ)
ﺑﺎﻧﮕﻠﻴسی
ﻨﻴﺰ ﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ،
ﻭ (ﻭﻭﻣﻦ) ﻫﻤﺎﻥ (ﺣﻮﺍﻯ
ﻤﺮﺩ) ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺗﻤﺎم
ﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻗﻮﺍم ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻥ ﺤﺪﻭﺩ
ﺭﻳﺸﻪ ﺍﻟﻔﺎﻇ
آﻗﺎ ﻭﺑﻨﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﻭ ﺯﻥ
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻳک ﺸﺨﺺ ﻏنی
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺮﺳﻴﺪ، ﻣﺠﺪ ﻭﺑﺰﺭگی
ﻮ ﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺯﻧﺪگی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ،
ﺣﮑﻤﺖﻋﻘل کُلّی
الهی ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﻭﻋﻘل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﺪﺭﻣﻌﻴﺖ
ﻋﻘﻞ ﮐلی
ﭙﻴﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل
ﺤﮑﻤﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺣتی
آﻣﻮﺯﺵ ﺣﮑﻤﺖ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ
آﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ الهی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
کسی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺗﺪﺭﻳس
ﺣﮑﻤﺖ، ﺍﺯﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ ﺮﺍ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻌﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
وایدآل طلبی ﺑﺎﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﮐﻤﺎل الهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺣﮑﻤﺖ
ﺍلهی ﻮﻧﻔس ﻣﻄﻤئنّه
ﻭ ﻣُﻠﻬﻤﻪ
ﻭﻋﻘل کُلّی الهی
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻘﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
علم ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻥ
اﺯﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭﺑﺎﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴم
آﻥ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭽﻪ ﻋﻮﺍم ﻮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺹ ﺳﺎﻟک
آﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭلی ﺸﺮﻃ
عمل ﻭﺳﻠﻮک
ﺸﺨﺺ ﺍﺭﺯﺵ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﻳﻥ
ﻨﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﻄﺮﻳﻘﺖ و آئین
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌنی ﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮ
ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺴﻴﺎسی
ﻮﺣﺰبی ﺪﺭ
ﺧﺪﻣﺖ مُلّاها
ﻭﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺪﻳﮕر.ﻣﻔﻬﻮم
علم ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻘﺮﺍﻥ
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﻓﻘﻄ
علم ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻔﻘﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺳﺖ،ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪﮐﺎﻣﻞاﺍلهی
ﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻋﻠم
آنها ﻫم
ﺘﻌﻠﻴم ﻔﻥّ و
هنر ﺴﻠﻮک
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻧﻴﺰﻋﻠم لَدُنّی
ﻮ ﻧﻴﺎﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻗﺒلی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺼﺮﻑ ﺑﻬﺮﻩ
ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳک
ﻤﮑﺘﺐﻋﻠمی ﻮﻓﻠﺴفی
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣلی اﻳﺠﺎﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻣﻔﻬﻮم عقلی
هم ﺪﺭقرآنﻮﻋﺮﻓﺎﻥ
أﺣﺎﺩﻳث ،ﺑﻤﻌنی
عقل ﺠﺰئی
ایدآﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺴﻠﻮک
الهی ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺑﺎﺟﻬل ﺒﻴﻚ
ﻣﻌنی اﺳﺖ.
ﻭﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻫﻤﻴﻥ ﺰﻳﺮکی
عقلهاﻯ آﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻫﺶ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﺩﺭﭘﻴﺮﻯ
ﺒﮑﻮﺩﻧﻰ
ﺗﺒﺪﻳل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ ﺒﻌﻘل
ﻴک ﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺪﺭﺍﻣﺪﻩ،
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻣسخ
ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻄﻔﻪ
ﻳک ﺤﻴﻮﺍﻥ ﻤسخ
ﻮ
ﺣﺸﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯﻨﻮعی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃبیعی
ﭽﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺗﺎ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﺳﻠﻮک
الاهی ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
که ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺨﻮﺵ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻌﺪﺎ
ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
الهی است ،ﮐﻪ
ﺿﻤﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﺒﺎﻫﺖ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰئی
ﻤﺎﺩﻯ این ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﮐﺸﺶ ﺑﺴﻤﺖ
ﺧﺪﺍ، ﻭﻣﻴل
ﺒﻪ ﺑﺎﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﻮﻣﻠﺎﻣﺖ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﮐﻨﻮنی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧمی
ﭙﺴﻨﺪﺩ ﻭﺷﻮق ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍلهی ﻮﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺑﻘﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻋﻘل کُلّی
الهی که ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ اﻟﻨﻮع ﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻭﻣﻨبع آﻥ اﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻮم عقل کُلّی
الهی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﺍﺻل الهی
ﺒﺮﻭﺵ طر یقت
محمدﻯ هست ،
ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
آﺩﻳﺎﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻛشانده شده ﺒﺎﺸند،ﺣتی
اﮔﺮ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺍلهی
ﺒﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻟﺬﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ
ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍﻋﻘل کُلّی
الهی ﻘﺎﺋم ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثال کاﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻤﺴﻴﺤﻰ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺒﺎﻋﻘل ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
می باشند،ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﻫم
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻥ
عرﻓﺎﻥ غنیّ
ﻮﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﻔﺸﺮﺩﻩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم علوی
ﻴﺎ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﻣﻌﺎﺩل ﺸﻬﻮﺩ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴح
ﺒﺮﺍﻯ
ﻤﺴﻴﺤﻴﺎﻥ کاﻣل
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻥ عقل
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺒﺎﻫتی ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻋﻘل کُلّی
اﻟﻬیی
دﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯﺪﺍﺭﺩ.

ﻮ ﮐﻴﻒ
ﻳﻈﻥّ إﺑﻥ آﺩﻡ،
ﺍﻥ ﻴﺘﻬﻴّﺃ
ﻟﻪ أﻣﺮ ﺩﻳﻨﻪ
و ﻣﻌﻴﺸﺘﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺣﮑمة ،ﻭ
ﻟﻥ ﻳﻬﻴّئ
اﻟﻠﻪ ﻋﺰّ
ﻭﺟلّ أمر
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻟﺎﺧﺮة الاّ
ﺑﺎﻟﺤﮑمة ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺘﻮقع
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻥ
ﻮﺯﻧﺪگی اﻭ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻥ ﺤﮑﻤﺖ
ﻓﺮﺍﻫم گردد.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻣﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺧﺮﺕ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺤﮑﻤﺖ
ﻓﺮﺍﻫم
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﺍﺑﻥﺁﺩﻡ
ﻳﺎﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﻤﻌنی
ﺴﺎﻟک ﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﺩم ﺸﺪﻩ،
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌنی ﻴک
ﺴﺎﻟک ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﻳﺶﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺤﮑﻤﺖ
ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﺩﻳﻥ
ﺪﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺣتی
ﻘﺸﺮﻯ
ﻮﻣﻠﺎﻯﻤﺬﻫبی
ﺠﺎﻯ ﺬﮐﺮﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺤﮑﻤﺖ
ﺩﺭ ﺍﻥ ﻨﻴﺴﺖ.
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘل ﺠﺰئی
ایدآﻟﻴﺴتی
ﺨﻮﺩ، ﻭﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻭ
ﻧﺎﻗﺪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍضی
ﻨﻴﺴﺖ، ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ
در ولایت ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺨﻮﻳﺶ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
آﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺍﻳﻥ عقل کُلّی
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﻨﻬﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﻗﺎﺑل سب
ﺩﺭﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰﻭﻋﻤل
ﻮﺻﺪق ﻨﻴّﺖ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻮ
ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﺘﻮﺃم ﺒﻮﺩ.
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﺍلهی
ﭙس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﻬﻴﺌﻪ
ﻭﻓﺮﺍﻫم ﺸﺪﻥ
ﻮﻣﻬّﻴﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ أﻣﺮ
ﺩﻳﻦ، یعنی
ﺗﻮﻓﻴق أﻧﺠﺎم
ﺴﻠﻮک الهی اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎم ﭙﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻄ ﻠﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻣﻌﻴﺸﺖ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ،ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺰ ﺻﺎﺩق اﺳﺖ.
ﻭلی ﺪﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻌﻴﺸﺖ آﻧﻬﺎ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ
ﭼﻮﻥ ﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﺯ
ق ﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻌﻴّنی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺠﺎم ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﮑﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺰندگی ﻮﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺨﻮﺩ،
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻋﺪم ﺴﻠﻮک
ﺨﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ (ﻣﻌﻴﺸﺖ)
ﺩﺭ ﺍﻳﻥ ﺤﺪﻳ ث ،ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺻلی
ﻮﺑﺎﻃنی ﻮﺳﻠﻮکی
اﻳﻥ اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺯﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ،ﻭﻣﻬﻴّﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
إﻣﺮﺍﺭ ﻣﻌﺎﺵ
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﻋﻤل
هرآﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﻤﻮﺍﺭﺩ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﮐﻨﺪ، ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺄﺟﺮﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻮعی ﺘﻬﻴّﻪ
ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯﺴﺎﻟک اﺯ
ﺍﻣﺮ ﻣﻌﻴﺸﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺮﺩﻳﻥ
ﻨﻪ ﻓﻘﻄ
ﻤﺴأﻟﻪ ﻳﺎ
ﻣﻮﺿﻮع ﺪﻳﻥ
اﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺮ ﺍلهی ﻮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺯلی
اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯﺪﻳﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
عبور ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺣﺼﻮل
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻥ
ﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﺸﺨﺺ
ﻭ ﻣﺤﺪﺩ ﺍﻣﺮﺍلهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ اﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﻣﺴأﻟﻪﺍﻯ
إﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺍﺣﺘﻤﺎلی ﻮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭﻋﻘل
ﻨﺎﻗﺺ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻋﺒﺎﺩت کرﺩﻥ
ﻮﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﻳﺪﻥ ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺮﺳﻠﻮک الهی
اﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻣﺴأﻟﻪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ که
ﺍﻳﻥ ﺪﺭﺟﻪ
ﺩﻭم اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑأﻣﺮ
ﺩﻳﻥ یعنی ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،
ﻣﺴﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺒﻨﺎم ﻤﻌﻴﺸﺖ
ﻣﺎﺩﻯ هم ﻤﻬﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬ ی ﺸﺪ،
ﻭﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺭﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻬم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻلی ﺴﻠﻮک
الهی أﻧﺠﺎم
گرﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ کاﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺮ ﺩﻧﻴﺎ ،ﻣﻌﻴﺸﺖ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺯق
ﻤﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺳﻴﺪگی
ﺒﻤﺴﺎﺋل
ﺪﻧﻴﻮﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺮﻭ ﺍﻳﻥ
کاﻣل ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺮﺍ
ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺧﻤس
ﻭﺯﮐﺎﺕ ﻭ ﺳﻬم
إﻣﺎم همین
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﭙﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺻﺪﻗﻪ ﺻﺪق ﺴﻠﻮک
آﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺻﺪﻗﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺤﺮﺍم
اﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﺣتی
اﻣﻮﺭ ﺗﺒﻠﻴﻐی
ﻮﺗﺤﺒﻴﺐ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ
هاﻯ ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
همگان ﺘﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺧﺮﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﺴﻠﻮک الهی
اﺳﺖ،ﻳﻌنی
ﺮﺳﻴﺪگی ﺒﻪ
ﺍﺧﺮ، ﻳﻌنی ﺮﻭح
ﻤﻘﺎﺑل ﺠﺴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻌنی
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ اﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌنی
ﺪﻧﻴﺎﻯ ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل
ﺪﻧﻴﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮگ اﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎز ﺑﻤﻌنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،آخرﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﺳﺎﻟﻚ،ولایات
محمدی ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺍﻣﺮ
ﺍﺧﺮﺕ، ﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺴﻠﻮک الهی
ﻮﺗﺮﺑﻴﺖﺭﻭح
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﺑﺤﮑﻤﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﻋﻘل ﺠﺰئی اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﺴﺎﻟک ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﻋﻠم ﻔﻘﻪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻘﺮﺍﻥ
ﻮﺍﺣﺎﺩﻳث آخوندهای
قشری . ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﻧﺪگی ﻤﺎﺩﻯ
ﺪﻧﻴﺎ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘل ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
هماﻥ عقل
ﻤﺎﺩﻯ ﻮ
ﺯﻳﺮﮐﺎﻧﻪ
ﻭﺷﻴﻄﺎنی ﺨﻮﺩ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ عقل
ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی
ﻮﺗﺴﻠﻴم ﻮتوکّل
ﺒﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻋﻠم ﺤﮑﻤﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨبع ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ هماﻥ
عقل ﻮﺣﮑﻤﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﺳﺖ،
ﻭﻣﻨبع ﻨﻬﺎئی آﻥ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﻮ ﻣثل اﻟﺤﮑمة
ﺑﻐﻴﺮ ﻃﺎعة ،ﻣثل
اﻟﺠﺴﺪ ﺑﻠﺎ
ﻧﻔس ،ﺍﻭ
ﺻﻌﻴﺪ ﺑﻠﺎ
ﻣاء ،ﻭﻟﺎ
ﺻﻠﺎح ﻟﻠﺠﺴﺪ
ﺑﻐﻴﺮ ﻧﻔس
ﻭﻟﺎ ﺻﻌﻴﺪ
ﺑﻐﻴﺮﻣاء ،ﻭلا
اﻠﺤﮑمة ﺑﻐﻴﺮ
ﻃﺎعة ﻣﺴآله ﺣﮑﻤﺖ
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺭﻯ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭآﻗﺎﺋﻰ،
ﻭﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺧﺮﺕ
ﺍﺳﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻃﺎﻋﺖو
اطاعت ﺑﺪﺳﺖﻣﻴﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺟﺴم ﺒﺪﻭﻥ
ﻨﻔس ﻳﺎ ﺭﻭح ﺤﻴﻮﺍنی
ﻮ ﻳﺎ ﺯﻣﻴﻥ
ﺰﺭﺍﻋتی ﺒﺪﻭﻥ
آﺏ ﺻﻠﺎح ﻮﺭﺷﺪﻯ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﻄﺎﻋﺖ واطاعت
درحدّ
استطاعت ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻃﺎﻋﺖ،
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺨﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯمُلّاهاﻯ
ﻤﺬﻫبی که
ﺳﻠﻮک الهی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻌﻠﻴم
ﻴﺒﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی أﻧﺠﺎم
هماﻥ عباﺩﺍﺕ
ﻭﻓﺮﺍﻳﺾ
ﻣﻘﺮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
عوام چون ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ،
ﻭﺳﺎلی ﻴﻜﻤﺎﻩ
ﺭﻭﺯﻩ ﻭﻋﻤﺮﻯ
ﻴﻜﺒﺎﺭ ﺣج
کعبه ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺷﺮﻃ ﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻥ هنوﺯ
(ﻣﺴﻠم) ﻨﻴﺴﺖ.
ﺗﺎﮐسی ﻔﮑﺮ
ﮐﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
ﻄﺎﻋﺖ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻭﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺵ ﮐﻪ
ماﺩﻯ اﺳﺖ، ﻭﺣتی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﻮ
ﺍﻳﺪﺍل ﺠﻮئی الهی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍلهی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺪﺭﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻥ
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻥ
ﻔﺮﻳﺐ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻧﻔس ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳبی
ﺠﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻮﺍﻟﻮﺩﮔﺎﻥ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺯ
ﻃﺎﻋﺖ ﺍلهی
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺒﺪﺳﺖ ﻣﻴﺎﻳﺪ،
ﻭﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ﺍﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی ﺴﺎﻟک
ﺒﺎ ﮐﻤک عقل کُلّی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻯاﻭ ،ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺩﻗﺖ ﺩﺭﻋﻤل
عباﺩﻯ ﺴﺎﻟﻚ،
ﻭﻣﺸﻴﺖ ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ الهی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﻋﻘل کُلّی
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻﻞ
ﺑﻘﺎﺋﻢ،
ﺍﺯﺩﺭﻭﻥ
ﺨﻮﺩﺵ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﻣﻴﺠﻮﺷﺪ ﻭﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺍﻳﻥ
عق ل ﻮﻋﻠم ﻮﺣﮑﻤﺖ،
ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ هستند،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺠﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ گنج هاﻯ
ﻨﻬﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻋﻘل کاﻣﻠﺎﻥ
الهی هرﮔﺰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺴﺘگی ﻨﺪﺍﺭﺩ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺮﺍ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩ
ﻟﺰﻭم ﺰﻧﺪگی
ﺨﻮﺩ،
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. (ﻃﺎﻋﺖ)
ﻃﻮع ﻮﻃﻮق ﺒﻨﺪگی
ﺸﺨﺺ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. (ﺗﻄﻮّﻉ)
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﻣﺎﺩگی
ﺒﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺯ ﺍﺯﺍﺩﻯ
ﺨﻮﻳﺶ ﺷﺨﺼﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻥ
ﺘﺴﻠﻴم ﺴﺎﻟک
ﻮتوکّل اﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻃﻮق ﺒﻨﺪگی ﻮ
متطوّعانه
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩگی
ﺴﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺎم الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﻟﻤس ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﭽﻮﻥ اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ کنونیر،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺪﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﻫﻤﻪ(ﺍﺣﺴﺎس )ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻟﻰ(ﻟﻤس
ﻣﺎﺩﻯ)
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍﻣﻠﮑﻮتی
هستند.ﻭﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ ،ﺑﻴکی اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی
أﻭﺍﻣﺮﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺠﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻴﺎﺭﻯ ﺪﻫﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻥ
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺮﺭسی
علمی ﻮﻋﻘلی
ﻮﮐﺘﺎبی ﻮ
ﮐﺴﺐ مکتبی
ﻧﻴﺴﺖ،ﻋﻤلی اﺳﺖ
ﻭﺑﺎﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻓﻬم ﻮﻳﮋﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﺗﻌﻠﻴم ﭙﻴﺮﺍﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ ﺤﮑﻤﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﮑسی
ﺪﺍﺩ،ﺧﻴﻠﻯ
مهم اﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺨﻴﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﻫیچ
علم ﻮ ثرﻭتی
ﺒﮕَﺮﺩ ﭘﺎﻯ
ﺤﮑﻤﺖ ﺍلهی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺍﻣﺮ ﺩﻳﻥ ﻮ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺧﺮﺕ
ﻭ ﻣﻌﻴﺸﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
أﻭﺍﻣﺮ ﺍلهی
أﺯلی ﻮﺩﻳﻦ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻓﻘﻄ
ﺪﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮک ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣؤﻣﻥ
ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﺣتی
ﻤﺴﻠﻤﺎن تنها
ﺪﺭ ﻧﺎم
ﻣﻨﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍلهی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥآﻥ
ﺮاﻧﺠﺎم
ﻨﺪﺍﺩﻩ
ﻭﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ مُلّاها
ﻭﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺠﺎﻫل
ﻮﺑﺪﻭﻥﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺑﺎﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ
هَوَس ﺑﺎﺯ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ف ق ه
نزد فقیهی یا
پگیهی است که
در یک پگاهی بشهود
عرش رَحِمان
رسیده و
مأموریّت
الهی پیامبر
گونه دارد .

243 - ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۱ﺹ220ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ: ﻣﺎ
ﻣﻥ أﺣﺪ ﻳﻤﻮﺕ
ﻣﻥ اﻟﻤؤﻤﻨﻴﻦ،
ﺍﺣﺐّ ﺍلی
إﺑﻠﻴس ﻣﻥ
ﻤﻮﺕ ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺨﻮﺵ
ﺍﻳن بدﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯﺑﻴﻥ
ﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻔﻘﻴﻬی
ﺒﻤﻴﺮﺩ.
ﺷﻴﻄﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
إﺑﻠﻴس ﻣﻠﺒّس
ﺑﻠﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻠﺎﻯ
ﻤﺘﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮگ
کاﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺷﺤﺎﻟﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻤﺸﻮق
ﻮﻣﻌﻠم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ می ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻣﺮگ
کاﻣﻠﺎﻥ، و
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﺪﺭﺻﻒ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻤﺬﻫبی ﺪﺭ
ﻣﻴﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺍﺑﻠﻴس ﺭﻭﺣﺎنی
ﻨﻤﺎ ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺣﻮﺯﻩ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻣﺮگ ﻤؤﻣﻨﺎﻥ،
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
هس تندﺪ، ﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل اوم
ﮐﺮﺩﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮگ کاﻣﻠﺎﻥ
الهی
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺨﻮﺩ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑمُلّاهاﻯ
کاﺫﺏ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺭﻭﻯ
ﻤﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﻓﻘﻴﻪ ﻋﺎﻟم
ﻤﺘﻔﻘﻪ،
ﻭﺩﺍﻧﺎﻯ علم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ عقل کُلّی
ﻭﻋﻠم لَدُنّی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

244 -
از أﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۱ﺹ223ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﺑﺴﺌﻮﺍل
کننده اﻯ
ﻤﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:  ﻟﺎ
ﺗﺴﺄل عمّا ﻟم
ﻴﮑﻦ، ﻓفی
اﻟﺬﻯ ﻘﺪ ﮐﺎﻥ،
ﻟک ﺸﻐل اﺯﭼﻴﺰﻯ
که ﻧﺒﻮﺩ ﻭ
ﻧﺸﺪ ﻣﭙﺮس ،
ﺍﺯ ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﭙﺮس ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺑﮑﺎﺭﺕ
ﻣﻴآﻳﺪ. ﻳﺎ
ﺍﺯﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺴؤﺍل ﻤﮑﻦ، ﮐﻪ
ﺭﺑطی ﺒﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍلهی ﺘﻮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺯ
ﻣﺤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﺍﻳﻥ
کاﺭﺫﻫﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ را ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺪ،ﻭاگرﭼﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺸﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩ، ﻳﺎ ﻣﺸﮑلی
ﭙﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻥ ﺸﺪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻮﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍضی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴتی ﻮ
ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ،
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﮑﻪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺑﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ ﺠﺮﻳﺎﻥ
اﻣﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ،
ﺍﺯﻣﺤل ﻨﻔس
ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻨﺎ
ﺧﻮﺩ آﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻧﭽﻪ ﺷﺪﻩ
ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ
ﻭﺭﺍﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻳﻢ،
ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴم
کاﺭﻯ ﺒﮑﻨﻴﻢ،
ﻭﺍﮔﺮ ﻫم
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴم
که ﻧﻘشی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﺗﺎﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﺏ
ﺩل ﺨﻮﺍﻩ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘم
ﺒﺎﺯﻯ کنیم . ﻭلی
اﻳﻨک ﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻳﻌنی
آﻧﭽﻪ ﻭﺍقع ﺸﺪ.
ﻭ ﺗﺨﻴﻠﺎﺕ ﻣﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻫمی
اﺳﺖﻭﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺎ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
اﺯﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ،
ﺟﺰ ﻭﺍقع
ﺠﻬﻨﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ (ﺍﻣﺮﻭﺯ)
ﻭﺍقع ﻮ(ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺣﻘﻴقی ﺘﺮ)ﺭﺍ
ﺩﺭیاﺑﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻓﺮﺩﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻣﻨﺎفع کوﭼک
ﺮﺍ ﻗﺮﺑﺎنی
ﻤﻨﺎﻓﻊ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺑﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﻋﻘل ﺠﺰئی إﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ،ﻓﺪﺍﻯ عقل
ﺒﺮﺗﺮ ﻓﺮﺩﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺣﺴﺮﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺭﻳﻢ.ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
کاﺭﻯ ﺒﮑﻨﻴم
که ﺷاﻳﺪ ﻓﺮﺩﺍ
ﻭضع ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
گذﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺗﻠخ
ﺪﺭﻧﻴﺎﻳﺪ
ﺑﻠﮑﻪﻭﺍقعی ﻘﻴقی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻧﻤﺎﻳشی اﺑﻬﺮﻩ
ﮐﺎﺭ ﻭﻣﻘﺎم عقلی
ﻭﺗﮑﺎﻣلی
اﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﺎﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺣﻘﻴﻘتی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩ،
ﻭلی ﻤﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻘﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻳﻢ.
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﻧﺒﻮﺩﻳم
که ﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍ بما ﻧﺪﺍﺩ.
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺑﺎﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭلی ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺎﻥعقل ﻮ
ﻣﻘﺎم ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻥ ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ آﻥ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻮﮐﻤﺎل
أﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﻭﻋﻘل
کاﻣﻠﺘﺮﻯ
ﻨﻴﺎﺑﺪ حقّ ّ
ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮک ﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍنی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻓﺮق گذﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ ﺤﺎل ﻮﺩﺭک
ﺰﻣﺎﻥ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻳم ﻘﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ، ﻭلی اﺯﻟﺤﺎﻇ
ﺨﺪﺍ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍلهی که ﺯﻣﺎﻥ
ﻨمی ﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ،ﻭﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ عقل ﻤﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﻘﺎﺑل
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣل کنیم
ﺒﻪ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
آﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻴم ﻮﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣل
امروﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺑﻤسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ،
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺪﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ ﭘس
ﺍﺯﻋﺒﻮﺭﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺤﻴﻮﺍنی ﻮ
ﺍﻧﻮﺍع ﻘﺒل
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺒﺸﺮﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺎﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮﻣﻠﺎﺋک گوﻧﻪ،
ﻭﺍﻧﻮﺍع ﺨﻴلی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺮﺳﻴﻢ،
ﻭﻧﺮﻭﻳم ﺒﺎﺯ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ .ﭘس
ﺳؤﺍل
اﺯﺍﺳﺘﺎﺩ ﺭﺍ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﻳک
ﺴﺎﻟک عاﻗل
ﺪﺭﺳﺖ ﻣﻄﺮح
ﻨﮑﻨﺪ، ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﻫﺎﻯ
ﻨﺎشی
ازﻏﻔﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ.
ﺳؤال اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺣل آﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺮﻃ
أﻭل آﻥ،
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ،
ﻭﻃﺮﺩ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺗﻤﺎم
آثاﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
گذﺷﺘﻪ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی ﻮ ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﻮ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺭﻭح أﺻلی
ﺨﻮﺩ ﭘﺎک
ﻛﻨﻴﻢ.ﻭﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭح
ﺒﺮﺗﺮﻭﻋﻘلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﻭ
ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺧﻮل
ﺪﺭ
ﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮ ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺪﻳﮕﺮدر
جهان کره زمین
ﺍﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑل ﻔﻮق
ﺒﺸﺮ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻤﻴﻤﻮﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﺎ،
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ عبادی ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭح
ﻮﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻤﺪﺭک
ﻮﭘﺎﺩﺍﺵ
کنونی أﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮکی ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺳؤال
اﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ،
ﺩﺭ ﻭﺍ قع ﭽﻮﻥ
ﻘﺎﻃﺮ ﺍﺳﻴﺎﺏ،
ﮐﻪﭼﺸم ﺒﺴﺘﻪ
ﺩﻭﺭ محور
آسیاب ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺩﺭﺧﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻃﻰّ ﻃﺮﻳق ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﭽﺸم ﺒﻴﻨﺎ
ﻭﻋﻘل ﻤﺎ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،
ﺍﻥ ﻘﺎﻃﺮﻓﻘﻄ
ﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩﺵﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﮐﺎﺭﻯﻮﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
برای خودش
ﻨﻤﻴﺒﺮﺩ.ﺟﺰﮐﻮﺭﻯﻮﭼﻮﺏ
ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻤﺪﺍﻭﻡ ندارد.
ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴم ﺪﺭ
ﺭﺍﻩ ﻭﺻﺮﺍﻃ
ﻤﺴﺘﻘﻴم ﻠﺎﺯم
است ،ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻣثبت ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮﺧﻄﺎئی
ﺪﺍﺷﺖ ﺍﺻﻠﺎح
گرﺩﺩ، ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻮﺗﺎهی
ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢﺟﺒﺮﺍﻥﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻣﺠﺮﺏ
ﻭﻣﻌﻠم آﻥ
ﻨﻴﺰ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺮﻩﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺳﻴﺴﺘم آﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺪﺍﺩﻩ ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
أﻧﺒﻴﺎﻯﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ عالی
ﺒﻮﺩ، ﻭلی
اﻣﺮﻭﺯ درست
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻴک
ﺮﻭﺵ عملی روان
درمانی ﺍﺳﺖ،
ﻭلی عملا ﺒﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎ ﮐﻤک ﭙﻴﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﭘﺎﻛﺘﺮ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺸﻮﻳﻢ.
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺪﺭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪنی ﻨﻴﺴﺖ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮع ﺘﮑﻨﻴک کاﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻴکی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺣﻮﺍل ﺒﺎﻫم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺷﻐل الهی
ﻮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﺪﺍئی
اﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺳﻠﻮک
اﻟﻬیی است ﻭ
ﺩﺭﺑﺤث ﻭﺳؤﺍل ا
ﺯﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ، ﻓﻘﻄ
ﺮﺍﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ.
ﻭﻳﺎﺩﻯ
اﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺴﺮﺕﺑﺎﺭ
ﻭﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﻭﺭﻯ ﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﻗتی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺮﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺟﺴتیم عبرﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻤﻌنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺴﺮﺕ
ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ ﺮﻭﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺑﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺒﻬﺸﺘﻰ ﺭﻓﺖ

245- ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۱ﺹ223
ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪﺑﮑُﻤﻴل
ﭙﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻥ ﭙﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  ﻤُﺮّ
أﻫﻠک اﻥ ﻴﺮﻭحوﺍ
فی کسب
ﺍﻟﻤﮑﺎﺭم و
ﻳﺪﻟﺠﻮﺍ فی
ﺤﺎجة ﻣﻥ هو
ﻧﺎﺋم ﺒﻪ
ﺍﻫل
ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺘﻬﺎ
ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ.ﻭﺷﺒﺎﻧﻪﺑﺸﺐ
ﺭﻭﻯ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﺮﺗفع
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐُﻤﻴل ﺒﻦ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ، ﻭ
ﻳکی اﺯ ﺩﺳﺖ
ﭘﺮﻭﺭﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻤﻮﻟﺎ علیّ
اﻣﺎﻡﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻫﻞ،
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻮﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻮﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ
کُمیل ﻭﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ أهل
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ
میباشند.ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑآﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻩ ﻭ
ﺍﻣﺮ ﻧﻤﺎ ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﻘﻄ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
أعمال سلوکی
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍلاّ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
حقّ آﺯﺍﺩﻯ
همه ﻣﺤﻔﻮﻇ
اﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﮔﻨﺎﻩ
ﻳﺎ ثوﺍﺑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭﺗﺤﺖ
ﺗآثیرﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺗﻤﺎم
ﺤﺮﮐﺎﺕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺨﻮﻳﺶ بمعرفی
خداوند
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻫم ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺴﻠﻮﻙ،
ﺗﻮﺻﻴﻪﻫﺎﻯ
اﻭﮐﻤک ﺒﺤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫم
ﺴﺎﻟک
ﺪﺭﺗﺴﻠﻴم ﻮﻣطیع
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺗﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ و
در روان آلوده
خود بیشتر
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺴﻠﻮﮐﺶ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻋﻘل
ﻴک ﭙﻴﺮ ﺍلهی
اﺳﺖ، ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻐﺘﻨم
ﺒﺸﻤﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭼﻨﻴﻥ
عقلی ﻮ
ﺑﺮﺩﺍﺷتی ﻮﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻧﺪﻳش
ﻨﺪﺍﺭﺩ. (ﺗﺮﻭﻳﺢ)
ﺩﺭ ﻓﻌل ﺮﻭح
ﻮﺍ، ﺍﺯ ﺭﻭح و
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍح ﻴﺎ
ﺭﻓﺘﻥ ﻮﺍﻣﺪﻥ
ﻨﻴﺰﻣﻌنی ﺪﺍﺭﺩ.ﻫم
ﺪﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺍﻣﺪﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﻫم ﺒﺮﺍﻯ
اﺻﻠﺎح ﺮﻭح
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺭﺍﺣتی
ﺒﻌﺪﻯ ﻮ ﺍﺳﻮﺩگی
ﺨﺎﻃﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ عمل
کنند. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
کسب ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺭﻭح
ﻮﺗﺮﻭﻳﺢ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺍح
ﻮﻣﺠﻴئ ﻨﻴﺰ
ﻗﺎﺑل ﺘﻮﺟﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺮﻭیح
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ، ﻭﮐﺴﺐ
ثوﺍﺏ،ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ع مل ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﻟﻚ. ﺭﺍﺣتی
ﺨﻴﺎل ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻳﺤﺎﻥ ﻮﻋﻄﺮ
ﻣﻠﮑﻮتی ﻮ
ﺑﻬﺸتی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻥ ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﻭﺡ الهی ﺟﺪﻳﺪ
نفس ﻣﻄﻤئنّه
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ،
ﺣتی اﺳﺘثمار
ﺮﻭحی ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﮑﺎﺭم الهی
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﻴﺰﻋﻠم ﺴﻠﻮک
الهی اﺳﺖ.
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤئنّه ﺍﺯﺧﺪﺍ،
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
غفرﺍﻥ الهی ﻮ
ﺣﺼﻮل ﺒﺪﺍﻯ الهی
ﺪﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺎ ل کُلّی ﺍلهی
ﻮﻋﻠم لَدُنّی
ﻮ الهامات
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﻮﺍل
کاملاﻥ
اﺯﻗﺪﺭﺕﻭتحمّل
ﻮ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻭﺗﻔﻬّم
ﻮﺍﺭﺍﻣﺶﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺴﺮﺍ ﭘﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭﻫﻨﺮﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺘﻬﺎﻯ الهی
هستند،ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﭙس
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
اﺘﻈﺎﺭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺪﺭ
نوع ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ،
ﺩﺭﻋﻘل
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴمی ﻮ ﺫﻫنی ﻮ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﺨﺎﺹ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کنند. (ﺩﻟﻮﺝ)
ﻭﺷﺐ ﺭﻭﻯ
کاﺭﺳﺎﻟک اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک کاﻣل
است، ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺨﺪﻣﺖ بی
ﺮﻳﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺒﻰ
ﺧﺒﺮﺍﻥ اﺯ
أﻣﺮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ ﻮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻤﺮبیّ کاﻣﻞ،
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯﺎلهی
هستند.ﺍﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺘﻴﺎج
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺩﻧﺒﺎل
اﺳﺘﺎﺩ ﻓﻥمیرفتند.
ﻭلی چوﻥ
ﺒﻴﺨﺒﺮ ﺍﺯ
ﺣﺎل ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ،ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺑﻴﺨﺒﺮﻯ اﺯ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺩ
دارند.ﺍﻳﻥ
غاﻓﻠﺎﻥ اﺯ
ﺗﮑﺎﻣل که
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ،
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻭﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻥ کاﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﺩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴم ﻮ
ﺗﺒﻠﻴﻎ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺷﺐ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗتی
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ثوﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺨﺪﻣﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ همیشه
ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭلی غاﻓﻠﺎﻥ
گرﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻭ ﺭﻭﺷﻨﺎئی
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﻫم که
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﺗﺎﺭﻳک
ﻨﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﻮﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل
ﺴﻠﻮک الهی ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
هستند،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺷﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻤﺎم
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
آﻧﻬﺎ ﺷﺐ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺷﺐ ﻫم
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺩل
آﻧﻬﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻴﺴﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺷﻥﺁﻥ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭﻏﻔﻠﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳک
هستند. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ هم روﺯﮔﺎﺭ
ﺭﻭﺷﻥ ﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺮﭼﻪﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ(ﺳﺎﻟﻚﻏﻴﺮﻭﺍﺻﻞ)ﭘس
اﺯ ﻣﺮگ
ﺘﺎﺭﻳکی ﻔﻌلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺷﻨنی ﻨﺴﺒﻰ،ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ
ﺘﺎﺭﻳﻜﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﮐم عقلی ﺒﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﻬﻨمی
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺘﺮﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ها ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.

246 - ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ223
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﺴﻔﺎﺭﺵ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻤﻴﮑﺮﺩ،
ﻭ ﭼﻨﻴﻥ
ﻤﻴﮕﻔﺖ ﺗﺎ ﺍﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺒﮑﻨﺪ:  إﻧّﻤﺎ
ﻗﻠﺐ ﺍﻟﺤَﺪَث ﮐﺎﻟﺄﺭﺽ
ﺍﻟﺨﺎلیة ، ﻣﺎ
ﺍﻟقی ﻔﻴﻬﺎ
ﻣﻥ شییء
ﻘﺒﻠﺘﻪ ﻗﻠﺐ
ﻭﻓﮑﺮ ﺟﻮﺍﻥ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻣﻴنی
ﺨﺎلی ﻮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺬﺭﻯ ﺪﺭ ﺍﻥ
ﺮﻳﺨﺘﻪﺷﻮﺩ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل آﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺩﺭ آﻥ ﺮُﺷﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻗﻠﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺣﺪﻳث همان
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﺍﻩ
ﺯﻧﺪگی هدﺍﻳﺖ
ﺷﻮﺩ، ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻮﺍﻥ
ﻮبی ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﻭﮐم عقل اﺳﺖ،
ﻭﻧﻔس ﺍﻭ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﮔﺮﺍئی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻞ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻋﻘلانی
ﻨﻤﻮﺩﻥ بیابد .
ﺟﻮﺍﻥ هنوﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎن ی
ﻨﮑﺮﺩﻩ،
ﻭﻣﺰّﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺮﺍ
ﻧﭽﺸﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ.ﻫﻨﻮﺯﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻏﻠﻄ ﺮﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ، ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺭﺩ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬ ی ﻮحقّ
ﺒﺸﻮﺩ،
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﻗﻠﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺎﺯ
ﺫﻫﻥ ﻮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻣﻐﺰﺍو ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﻓﺮﻳﺐﻫﺎﻯ
ﻤﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻧﺸﻮﺩ،
آﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺮیع
ﺒﻌﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ آﻟﻮﺩﻩ
ﺷﺪ، ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻥ
اﻭ، ﮐﺎﺭ
ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺍﺿﺎفی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎﺳﭙس ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﻌﻠﻴم به
ﺤﻖّ ﻭﺍلهی
ﭙﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
غیرﺳﺎﻟﻚ،
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﺫﻫﻥ
ﻮﻧﻔس ﻭ روان
ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
او ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭحی آﻧﻬﺎ
آﻟﻮﺩﻩ
ﻭﺳﻴﺎﻩ،
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﺧﺴﺘﻪ ﻭبی
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭﺳﻠﻮک
الهی ﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔ س ﺍﻏﺸﺘﻪ
ﻭﮐﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻥ
ﺴﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
آکثرﺍ ﻭﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎق همه ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻧﻬﺎ ﻋﻤﺮﻯ
ﺮﺍﭼﺸم ﺒﺴﺘﻪ
ﻭﭼﺸم ﺒﻨﺪ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﭼﺸم
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ اﺳﺐ
ﻭﺍﻟﺎغی ﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﻴل
ﺴائقه ها
ﻭﻣﺤﺮّﮐﻬﺎ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻧﻔ س هَوَس ﺑﺎﺯ،
ﻭﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻥ ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﭘس ﺟﻮﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪﻫم
ﺨﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎهی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ثوﺍﺏ
ﻭﻫﺪﺍﻳتی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺨﻄ گهگاﻩ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯﺗﺼﻤﻴم
آنها ،ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ،
ﺩﺯﺩﺍﻥ ﺮﻩ ﺯﻥ
ﻔﮑﺮ ﺑﺸﺮ، ﭼﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺴﻴﺎسی
ﻮﭼﻪ ﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﻭﺣتی ﺒﺪ ﺗﺮمُلّاهاﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺘﻤﺎم
أﺩﻳﺎﻥ ﻮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺑﻮﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺠﻨﺒﻨﺪ ﮐلی
ﺒﺎﺭ آﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﻭﺗﺤﻤﻴق ﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ،
ﻋﻤﺮ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﮕﺮﭘس
اﺯﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨﻤﻰ جهان ،ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖﻫﺎ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﻭحی
ﻠﺎﺯم
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ، ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ،
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺨﻮﺵ
ﻭﻓﺮﺻﺖ ﻃﻠﺎئی
اﻧﺠﺎم ﻨﺪﺍﺩه
اﻧﺪ، ﺑﺎ
ﺯﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﻫم
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮ ﺍﻳﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯلی
الهی ﺒﺮﺍﻯ
همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣتی
ﻮﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﺮﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻭﺑنوع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺪﻳث ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺮﺍ
ﻳﺎﺩ
آﻭﺭﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥﺠﺪﻳﺪ،
ﻳﺎ ﺍﻣﺎم ﺤﺴنی
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
حسینی همرﺍﻩ
ﺍﻭ، ﺩﺭ ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ اﺯ ﺍﻥ
غفلت ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻓﺒﺎﺩﺭﺗک
ﺒﺎﻟﺄﺩﺏ ﻗﺒل
أﻥ ﻴﻘﺴﻮ
ﻗﻠﺒﻚ،
ﻭﻳﺸﺘﻐل بک ﻠﺬﺍ
ﻣﻥ ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﺄﺩﻳﺐ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖﺳﻠﻮکی
ﺘﻮ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻢ،
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﮑﻪ
ﻗﻠﺒﺖ ﺳﺨﺖ
ﺷﻮﺩ، ﻭﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮی
ﻣﺸﻐﻮل کند.
ﺗﺃﺩﻳﺐ ﺩﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎح
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ،
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺍﺧﻠﺎقی
رایج ﭙﺮﻭرﺵ
ﺩﺍﺩﻥ ﻄﻔﻞ،
ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻕﻭ
ﺗﺮﺑﻴتی ﺒﻮﺩﻩ،
ﺑﻘﺼﺪ اﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻄﻔل
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﻠﻮک الهی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻗﺴﺎﻭﺕ ﻗﻠﺐ
ﺳﻨﮕﺪلی ﻮﻇﻠم
کرﺩﻥ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻇﻠم
ﺒﺨﻮﻳﺸﺘﻥ ﻮ
ﺍﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻗﻠﺐ ﺳﻨگ
ﻤﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺩﻧﻴﻮﻯ
گردیده ،ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻄﻔل ﺮﺍ ﮐﺸﺘﻪ،
ﻳﺎ ﺑﺴﻤﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖشخصی و
کلّ هستی ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻨﻩ
ﻭﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﺑُﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.(ﻟُﺐّ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻤﻐﺰ
ﻭﺫﺍﺕ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺪﺭﮔﻴﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ آﻥ
ﺒﺸﻮﺩ، ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻥ
ﻘﻮﻯ ﺷﺪﻩ،
ﻫﻮﺵ ﺑﺎﺯ
ﻭﭘُﺮ ﻃمع ﻮ
ﺣﺮﻳﺺ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭﺷﻬﺮﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ،
ﺍﺯﻇﻠم ﺒﺨﻮﺩ،
ﻭﺍﺭﺩ ﻇﻠم
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻏﺎﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺣﻘﻮﻕ طبیعی
و انسانی
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﭘاﻴﻤﺎل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻮﺍﻋﻠم
ﻴﺎ ﺑُﻨﻰّ،إﻥّ
أﺣﺐ ﻣﺎ ﺍﻧﺖ
آﺧﺬ ﻣﻥ
ﻮﺻﻴّﺘﻰ،
ﺗﻘﻮﻯ اﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍلإﻗﺘﺼﺎﺭ علیّ
ﻤﺎ ﺍﻓﺘﺮﺿﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻚ،
ﻭ ﺍﻟﺄﺧﺬ ﺑﻤﺎ
ﻣﻀی علیه
ﺍﻟﺄﻭّﻟﻮﻥ
ﻤﻥﺁﺑاءک ﻭ ﺍﻟﺼﺎﻟﺤﻮﻥ
ﻤﻥ أﻫل ﺒﻴﺘک أﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
که ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ ﻮ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻥ
ﺒﺘﻮ آﻥ اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻤﺴأﻟﻪ
ﺗﻘﻮﺍﻯ الهی
ﺘﻮﺟﻪ ﮐﻨﻰ، ﻭ
ﻓﻘﻂ به اﻣﻮﺭﻯ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻯ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺗﻮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﻓﺮﺽ
ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﺎﻥ
ﭙﻴﺸﻪ ﮐنی که
ﭘﺪﺭﺍﻧﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﻤﺸﻐﻮل
ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﻧﻴﮑﺎﻥ
ﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺗﻮ
ﺑﺪﺍﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥ
ﻘﺴﻤﺖ ﻭﺻّﻴﺖ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵﻣﻦ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻘﻮﺍﻯ الهی
اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻟﻐﺖ ﺑﻤﻌنی
ﺘﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﻭلی اﺳم
ﺠﺰئی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﮐلّ آﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥﺳﻠﻮک
الهی ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺮس ﺍﺯﺧﺪﺍ،
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺧﻠﺎل ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻘﻮﺍﻯ الهی
ﻮﺳﻠﻮک ﻮﺗﺮس
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻮﻣسخ
ﺤﻴﻮﺍنی ﭙس ﺍﺯ
ﻣﺮگ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻳﻢ. (ﺍﻗﺘﺼﺎﺭ)
ﻳﻌنی
ﻤﻨﺤﺼﺮﺑﻮﺩﻥ
کاﺭﻫﺎﻯ ﺠﺴمی
ﻮﻓﮑﺮﻯ
ﻮﺗﮑﺎﻣلی ﻤﺎ،
ﮐﻪ ﻓﻘﻄ ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
هماﻥ ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯلی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ کنونی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ های
ﺳﻠﻮکی ﻤﺎ ﭘس
ﺍﺯﺷﺮﻭع ﺮﺍﻩ
ﺳﻠﻮک الهی
بوﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻭﻝ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﭘس
ﺍﺯﺍﻧﺠﺎم آﻥ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﺍﺣتی
ﺨﻴﺎل هست .ﻭ
ﺍﺭﺍﻣﺶ ﺧﺎﻃﺮ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻴﺎﻓﺘﻥ
ﻮﻇﻴﻔﻪ.
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺴﻠﻮک الهی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻮﻇﻴﻔﻪ
ای ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﻧﺒﻮﺩ، ﻫیچ
ﺪﻟﻴلی هم
ﺒﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﻭﺣتی ﺨﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫم
ﻨﺒﻮﺩ. (ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻮﮊﻩﺍﻯاﺳﺖ،
ﮐﻪﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺗﻤﺎم
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺍﻧﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭﺗﺼﺪﻳق ﻄبیعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭﺑﻴﻥ
ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻓﻠﺴفی
ﺠﻬﺎﻥ، ﻓﻘﻄ
ﺘﮑﺎﻣل اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ،
ﺑﺪﺍﻥ ﺘﺼﺪﻳق
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎ
ﺿﺪّ ﻭﻧﻘﻴﺾ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮﺗﮑﺎﻣل
ﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ،
ﺟﺴﺘﻥ ﺮﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ آﻥ،
ﺑﺎﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺗﮑﺎﻣل که ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ هم
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻴﻢ،ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻤﮑﺎﺭی
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮک اﺭﺍﺩﻯ
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒق ﺒﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ و
طبیعت و فطرت
خودمان ﻋﻤل ﻨﮑﻨﻴﻢ،
ﻃﺒﻴﻌﺖ نیز
ﺘﮑﺎﻣﻠﺶ
ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻯآﻥ ﺸﺮﻭع ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺸﺮ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺒﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
آینده ﺒﺮﻭﺩ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﻴکی اﺯ
ﺍﻧﻮﺍع اﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺒﺸﺮﻳﺖ، ﻭﻋﻘل
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﺗﻬﻴﻪ ﻭﺟمع
آﻭﺭﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺒﺸﺮﻳﺖ مجدد
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
کاﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩه ،ﻭﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺖ،
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺒﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﻳﻀﻪ ﺍلهی
ﻮﺩﻋﻮﺕ ﺍﺯلی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم
أﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ، ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺨﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻳﻌنی عقل ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺍﻭ، ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻘﺪّس ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍلاّ
ﺑﺸﺮ ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻥ اﺣﻮﺍل ﺒﺎ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
حیوﻧﺎﺕ
ﻭﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺴﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﭼﻮﻥ أﺟﺪﺍﺩﺵ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﻳﻥ
هماﻥ ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻮ
ﺍﺻﻠﻰ( ﻓﺮﻫﻨگ
أﺟﺪﺍﺩﻯ) ﻳک
ﻘﻮم اﺳﺖ.
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻳک
ﻘﻮﻡ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎئی
ﺒﺎﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﻮﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ کرﺩﻧﺪ
ﺯﺣﻤﺘﻬﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﻫﺎﻯ ﺪﺭﺩﻧﺎک
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺟﻬل
ﻨﺴبی ﻔﺼﻮل نوعی
ﺒﺸﺮﻯ أﻭﻟﻴﻪ
ﺭﺍ تحمّل
کرﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
أﻧﺪکی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﻤﺎم ﺰﻧﺪگی ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻬﺎ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺪﺳﺎﺕ ﺍلهی
ﻮﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﮑﺎﻣلی
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺨﻮﺩ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ آﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﻧﻄﻔﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩ ،ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭﺿﻌی
ﺒﻬﺘﺮﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺯلی و
ﺍﺑﺪی دﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ طی
کنند. ﻭلی گاهی
فرﺯﻧﺪﺍﻥ ﻴک
ﻘﻮﻡ، ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻟﺬﺕ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺳُﻨّﺖ
ﻣﻘﺪّس ﺪﺭ ﺍﻥ
که ﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺍﺋم ﻮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨگ
أﺟﺪﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﻓﺮﺟﻮئی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎﺑبی الهی
ﺒﻮﺩﻩ،
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺪﺭ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻮﭘَﺴﺖ ﺭﻓﺘﻪ،ﺣتی
اﺯﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﻮﻓﺼل نوعی
ﭙﺪﺭﺍﻥ عقب
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍنی ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺘﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
کرﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺭﻭﺍح
أﺟﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥ اﻭﻟﺎﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺎ ﻧسخ
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻥ
ﻔﺮﻫﻨگ
أﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻮﺳُﻨّﺖ ﻭ
ﺗﻘﺪّس ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺗﻔﺎﺧﺮ
ﺑﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﻮﺍﺩث ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺗﻠخ
ﻮﺷﻴﺮﻳﻦ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻭﺿﺎع
ﺒﻬﺘﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺠﺎﻯ ﭙﺸﻴﻤﺎنی
ﻮﺣﺴﺮﺕ ﺍﺳﺖ.ﺟﺪّﻣﺎ
ﺭﺳﺘﻢ ﭼﻪﮐﺮﺩ،
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻮﺵ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ثرﻭﺗﻬﺎﻯﻤلی
ﻤﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻮﺩ،
ﻭ ﻭﺳﻌﺖ ﺧﺎک
ﻤﺎ ﺗﺎ ﮐﺠﺎ
ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫیچ کمکی
ﺠﺰﻏﺮﻭﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ،
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩم ﻴک
ﻔﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﻤﺎل
ﻮﺳُﻨﺖﻫﺎﻯﻤلی
ﻮ ﻓﺮﻫﻨگی
ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺗﻌﺼﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺑﺪﮔﻮئی اﺯ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺟﺰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪخود،ﻭﭼﻮﻥ
ﻘﺎﻃﺮآﺳﻴﺎﺏ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ،
ﻭﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻥ
ﭽﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺟﺪﺍﺩﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺍلهی
کرﺩﻧﺪ، ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻥ ﻮ
ﺗﻮ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
آﻧﻬﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎتی ﻴﺎﻓﺘﻴﻢ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻴﻢ،ﭼﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﭼﻪ
ﺍﺯﻣﺮﺩم ﻘﻮم
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻧﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﻮﻧﺪ فرّالهی
بیابند. ﺍﺟﺪﺍﺩﺕ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺨﻮبی ﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گونه ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﮐثر
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻘﺮﻳﺸﻰ ﺗﻮ ﺑﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﺧﻮﺏﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻥأﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺵ، ﮐﻪ
ﺻﺎلح ﻮﻣﺮبّی
هرﮐﺎﻣل
ﻮﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﻤﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
آﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ أﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﮑﺸﻒ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻘﺎﺋم ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻥ ﻮ ﺷﻤﺎ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫم ﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻔﺄﻧّﻬم
لم ﻴﺪﻋﻮﺍ، ﺍﻥ
ﻨﻈﺮﻭﺍ
ﻟﺄﻧﻔﺴﻬم کماﺍ
ﻧﺖ ﻧﺎﻇﺮ،
ﻭﻓﮑّﺮﻭﺍ
ﮐﻤﺎ ﺍﻧﺖ
ﻣﻔﮑّﺮ ﺍﻳﻥ
أﺟﺪﺍﺩ ﺻﺎلح
ﺘﻮ ﮐﺴﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻋﻮﺕﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣل ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮ
ﭼﻨﻴﻥ ﻔﮑﺮ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻰ.ﻭﺗﻔﮑﺮ
ﺍﻧﻬﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻨﺒﻮﺩ، ﮐﻪ ﺗﻮ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻰ.
ﺍﻧﻬﺎ ﻓﮑﺮ
ﻭﻃﺮﻳﻘتی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻥ ﻮ
ﺷﻤﺎ ﻓﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ همک
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺨﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎتی
ﺟﺴﺘﻨﺪ،ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺑﺎ ﻓﺼل نوعی
ﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﻮﺯﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺘﺮﺍﻭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺍﻥ
أﺟﺪﺍﺩﻯ که ﺑﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺭﻓﺼل نوعی و
تربیت ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﻰجزئی
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻤﺎ ﭼﻨﺎﻥ عمل
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷأﻥ
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
آﻧﻬﺎ،
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋ ی ﺒﺸﺮﻯ
آﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ
ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺘﮑﺎﻣل
اﮔﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ هم
ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮ ﺁﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
إﺿﺎﻓﺎتی
ﺒﮑﻨﻴﻢ. ﻣﺮﺩم
گذﺷﺘﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻔﮑﺮﻯ
ﻮﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻓﮑﺮ
ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭسی
کنیم . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ
ﺠﻨﮕﻠﻬﺎﻯ
آﻓﺮﻳﻘﺎ، ﮐﻪ
ﻳک ﻤﺤﻘﻖ
ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﻨﺒﺎﻳﺪ،
ﺩﻧﻴﺎﻯ آﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺗﺤﻘق
ﺨﻮﺩ، ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻓﺼل نوعی
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺭسی
کند. ﻭﺣتی
ﻮﺣﺸﻴﺎﻥاﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ
ﻘﺪﻳﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل قبلی
ﺒﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ
ﺍﻧﺎﻥ،
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄبیعی
ﻮﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﻤﺮﺩﻫم
آﺧﺮﺫﻟﻚ،ﺍلی
آﻟﺄﺧﺬ ﺑﻤﺎ
ﻋﺮﻓﻮﺍ، ﻭ
ﺍلاﻣﺴﺎک
عمّا ﻟم
ﻴﮑﻠّﻔﻮﺍ ﭘس
ﺍﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،
ﺗﻮﻫم ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﺵ.ﻭﺍﺯ
ﺍﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻣﻮﺭ آﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ، ﺗﻮ
نیز دﻭﺭﻯ کن.ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻠﺬﺕ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎ ﺑﮑﻨﻴﻢ.
ﺍﻧﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
و عقل ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭﻣﺎ
نیزﺒﺎﻳﺪ ﻣثل
آﻧﻬﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻓﺮﻫﻨگی ﻮﺳُﻨّﺖﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺒﮑﻨﻴﻢ و
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺣﺎل ﻮ
ﺯﻣﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺴﻠﻮک الهی
ﻤﻬم ﺒﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ آﻥ
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ولایتهای
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭ
ﻓﺼﻮل نوعی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻓﺮق
ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺗﮑﻠﻴﻒﺍﺻلی
ﻮ ﺍلهی ﺒﺮﺍﻯ
همه ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺒﺸﺮﻯ، ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
اﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺒﺸﺮ،ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع اﺳﺖ.
ﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺳﻠﻮک
ﺪﻳﮕﺮﻯ هست ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺮﺣﻤﺎنی ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻣﺎ ﻫم
أﮐﻨﻮﻥ ﻘﺎﺩﺭ
ﺑﺎﻧﺠﺎم آﻥ
ﻨﻴﺴﺘﻴﻢ.
ﺑﺎﻳﺪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﻮﺭﺟﻌﺖ ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ،
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ نوع ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ،ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﺯل ﺘﺎ أﺑﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کنیم .
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻤﺎم
ﺸﺪﻥ ﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺸﺮ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ ﺪﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
إﺑلاغ
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. (ﻏﻴﺮﻭﺍﺻﻠﺎﻥ)
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺍﺧﺮﻳﻥ ﻠﺤﻈﻪ
ﻋﻤﺮ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺩﻳنی ﺨﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻗﺎطع
ﻘﺎﺋم ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
که ﺳﻠﻮک الهی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ
ﺧﻄﺮﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻮآثر آﻥ ﺪﺭ
ﺭﻭح ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﻫیچ
کاﺭﺩﻳﮕﺮﻯ که
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎآﻥ
ﺴﺮﮔﺮم کنیم .

ﻔﺄﻥ
أﺑﺖ ﻧﻔسک إﻥ
ﺘﻘﺒل ﺬﻟﻚ،
ﺩﻭﻥ أﻥ ﺘﻌﻠم
کماﻋﻠﻤﻮﺍ،
ﻓﻠﻴﮑﻥ ﻄﻠﺒک
ﺬﻟک ﺑﺘﻔﻬم
ّﻮﺗﻌﻠّﻢ ،ﺍلاّ
ﺑﺘﻮﺭﻃ
اﻟﺸﺒﻬﺎﺕ،
ﻭﻋﻠﻮّ
ﺍﻟﺨﺼﻮﻣﺎﺕ
ﺍﮔﺮﺗﻮﺍﻧﺴتی
اﻳﻥ ﺭﺍ ﺑﻔﻬمی
ﻮ ﺑﭙﺬﻳﺮﻯ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﺟﺪﺍدﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻮﺭﻭﺵ ﺍﻥ عمل
کنی ﭽﻪ ﺑﻬﺘﺮ،ﻭﺍﮔﺮﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﻋﻘل
ﺠﺰئی ﺘﻮ ﻣﺎنع اﺯ
ﺍﻳﻥ ﺸﺪ، ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺘﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎﻗﺎﺋم
ﺒﺎﻭﺭﻧﻤﺎﺋﻰ،ﭘس
سعی کن ﮐﻮﺷﺶ
ﻭﮐﺸﺶ ﺧﻮﺩﺕ
ﺭﺍ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻓﻬم
ﻮﺍﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ، ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻰ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﺷُﺒﻬﻪﻫﺎ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ.ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘﻴ ق علمی
ﻮﻓقهی ﺒﻤﻌنی
ﻔﻬم
ﻮﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ،
ﺍﻧﮑﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل ﻨﻤﺎﺋﻴم
اﺯﺍﻧﭽﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬم
ﻮﺷﺒﻬﻪ ﺍﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﻭﺭﻯ
کنیم .ﻭﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﻭﺍﺯ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻫم ﺒﻐﻔﻠﺖ
ﻧﻴﻔﺘﻴﻢ،
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺭﺍﻩﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻧﮕﺮﺩﻳﻢ. ﺍﮔﺮ
ﻗﺒﻮل کنیم ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ أﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺴﺖ
ﺗﮑﺎﻣل کنیم ،ﻭﻟﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴم ﺒﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻓﻌلی
ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻫل ﺒﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥﻤﺸﻐﻮلند،
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻴﻢ،
ﭘس ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺗﺤﻘﻴق کنیم ﻮ
ﺑﺘﻌﺼﺒﺎﺕ
ﻭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻤﺬﻫبی ﻮﺷﺒﻬﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ هم
ﺒﻮﺩﻥها ﺩﺭﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻧﻴﻔﺘﻴم
ﻮﺧﻮﺩ ﺭﺍﻩ
ﺣﻘﻴقی ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﻴﻢ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﺣﻘﻴقی ﺠﺴﺘﻦ،ﺑﺎﻋﻘل
ﺠﺰئی ﻮﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﺮﻭﺭﺷﻬﺎﻯ
ﭙﺪﺭﺍﻥ،
ﺩﺭﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﮐﻤک ﺨﻮﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﻳﻥ مسأله
ﻣﻬمی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮ ﺗﺤﻘﻴقی
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ،
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﮐﻤک ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺍلاّ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﻴﺮ
ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯﺧﻮﻳﺶﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻏﻴﺮﺍﺯﺍﻟﻬﺎم
ﻮﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﺭ
ﺭؤﻴﺎ ﻭﻓﮑﺮ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣلی
ﺴﺮﺭﺍﻩ ﻣﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎل اﻳﻥ
ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬم ﻮ
ﺧﻄﺮﻧﺎکی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺟﺰﮐﻤک
ﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺎ ﮐﻤک
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻧﻤﺎﻥ
ﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺘﺎ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐﺮﻡ ،ﻗﺒل اﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺷﺎﻥ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻥ
ﺒﺪﺍﻥﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻴلی
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺸﺮﻃ
ﺤﻘﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﻭﺵ ﭘﺪﺭﺍﻥ
اﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺧﺼﻮﻣﺎﺕ
ﻭﺟﻨگ های ﻤﺬﻫبی
ﻮﻣﺨﺎﺻﻤﺎﺕ
ﺑﺤثی
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
آﻧﻬﺎ، ﻫیچ
کدﺍم ﺮﺍﻩ ﺣﻘﻴقی
ﺮﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺟﺰ ﺗﻌﺼﺐ
ﮐﻮﺭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺑﺮﻭﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.

ﻮ ﺍﺑﺪﺃ
ﻗﺒل ﻨﻈﺮک فی
ﺬﻟﻚ
ﺑﺎﻟﺄﺳﺘﻌﺎنةﻋﻠﻴﻪ
ﺑﺄﻟﻬﻚ، ﻭ
ﺍﻟﺮﻏبة ﺍﻟﻴﻪ
فی ﺘﻮﻓﻴﻘﻚ،
ﻭﺗﺮک کلّ
ﺸﺎﺋبة ﺃﻭ
ﻟﺠﺘک فی ﺸﺒﻬﻪ،
ﺍﻭ ﺍﺳﻠمت
ﻜﺎﻟﻀﻠﺎلة ﻭﺑﺮﺍﻯ
آﻏﺎﺯﺗﺤﻘﻴق
ﺨﻮﺩ، سعی کن اﺯ
ﺧﺪﺍﮐﻤک
ﺒﮕﻴﺮﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺗﺼﻤﻴم ﻮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺪﻭﻥ توکّل
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻳﻌنی
اﺯﻣﺤل
هوﺳﻬﺎﻯ ﻨﻔس ﻭ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﻭ ﮐﺸﺶﻫﺎﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﺎ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻮﻳﺎ ﺭﺍﻫﻰ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﺩﻳنی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺮﺟﻴح
ﺒﺪﻫﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻤﺎ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ
ﻗﺎﺑل
إﻋﺘﻤﺎﺩﻯ ﻨﺪﺍﺭﻳم
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل الهی
ﻨﺪﺍﺭﻳم که ﺍﺯ
ﺍﻭ ﮐﻤک
ﺒﻄﻠﺒﻴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ توکّل
ﻮ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ
بردن ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭشی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻭﻳس
ﻗﺮﻥ کرﺩ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺑﻮﻯ
ﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮفی ﻨﻤﻮﺩ،
ﻭﺣتی
ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺖ،
ﻳﻜﺒﺎﺭهم که
ﺷﺪﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
مصطفوی که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺮﺵ ﺑﻮﻯ
ﺪﺍﺩ، ﺗﻮﺳلّ
ﺠﺴﺖ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﻧﺒﺎل
کرد.ﻭﻣﻥ
ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻤﻪ
ﻏﻔﻠﺖﻫﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖﻫﺎ،
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﺮﻭﺵ
ﺍﻭﻳس ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻡ، ﮐﻪ
ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤک
کرﺩ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﻭلی
اﮔﺮﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ بی
ﭙﻴﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻣﻌنی آﻥ
اﻳﻥ ﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﺷﺪﻩ ﭘﻴﺮﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺣتی یک
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺤﻘﻴﻘﻰ،ﻣﻤﮑﻥ
ﻤﻨﺎﺳﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻘﻄ
اﺯﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻥ
ﻮﻣﻌﺮفی اﻭ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻃبیعی
ﻮﻓﻄﺮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﭼﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﻌﺮفی
اﻟﻬﻰ، ﺍﻥ
ﭙﻴﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ، ﭼﻮﻥ
اﻭﺭﺍ ﻫم
ﻘﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻴﻢ.
ﻭﭼﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻴﻢ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﻫم ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﻴﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻤﻌﺮفی ﺸﺪﻩ در
رؤیا ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎل کنیم .
ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻘﻴﺎﻓﻪ
ﻧﺎﺷﻨﺎس ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ، ﺩﺭﺭؤﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ،ﻣﻨﺠﺮﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍقعی آن
ﭙﻴﺮﮔﺮﺩﻳﻢ.

ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﻮﮐل
ﺒﺨﺪﺍ ﻭﻃﻠﺐ
ﮐﻤک اﺯ ﺍﻭ،سعی
کن که ﺷﺪﻳﺪﺍ
ﻃﺎﻟﺐ ﻭ ﺭﺍﻏﺐ
ﺑﺘﻮﻓﻴق ﻮﮐﻤک
الهی گرﺩﻯ.
ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻳﻥ ﺮﺍﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺯﺧﺪﺍ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭙﻴﺮﻯ
ﺒﺎﺷﺪ، ﺩﺭ آﻥ
عشق ﺒﻮﺭﺯﻯ
ﻮﺭﺍﻩ ﺷکّ
ﻮﺷُﺒﻬﻪ
ﻧﺪﻫﻰ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻧﻔس ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺩﻟﺎﺋل
ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻤﺎ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮑﺸﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ هدﺍﻳﺖ
ﺍلهی ﺮﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﻭﺑﻮﻯ ﺸکّ
ﻮﺗﺮﺩﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺪّ ﺍﻗل
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ ﻳﻘﻴﻥ
ﻔﻌلی ﺴﻠﻮﻙ،
ﺑﺎ ﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺳﺖﺩﺍﺩ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ،
ﻭﺍلاّ ﺍﻥ ﺸکّ
ﻮ ﺷُﺒﻬﻪ
ﻭﺗﺮﺩید ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﮕﻤﺮﺍهی ﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﻔﺄﺫﺍ ﺍﻳﻘﻨﺖ
اﻥ ﺼﻔﺎ ﻗﻠﺒک
ﻔﺨﺸﻊ،
ﻭﺗﻤﺮﺃﻳک ﻮ
ﺍﺟﺘﻤﻊ،
ﻭﮐﺎﻥ همّک فی
ﺬﻟک همّا
ﻭﺍﺣﺪﺍ،ﻓﺄﻧﻈﺮ
ﻓﻴﻤﺎ ﻓﺴّﺮﺕ
ﻟک ﻮﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺩل ﺒﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣل اﺣﺴﺎس
ﺻﻔﺎ ﮐﺮﺩﻯ،ﻭ
ﺍﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻮﮐﺸﺶ
ﻳﺎﻓﺘﻰ،
ﻭﺩﻟﺖ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻥ هدﺍﻳﺖ ﺍلهی
ﺨﺎ شع ﺸﺪ، ﻭ
ﺩﺭ ﻗﺒﻮل ﺒﻮﺩ،
ﭘس ﺗﺼﻤﻴم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﻜﺒﺎﺭﻩ
ﺑﮕﻴﺮ ﻭﻗﺼﺪ
ﻭﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﮑﺴﺮﻩ ﮐﻦ،ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎم اﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺗﻤﺎﻳل ﻮ
ﺗﺼﻤﻴم عمل کن،ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻥ
که ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ که
ﻣﻦ ﮐﺮﺩم ﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﺎ
ﺧﺸﻮع اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺍﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍلی ﺨﻮﺍهی
ﻴﺎﻓﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻤﻮﻟﺎعلیّ
ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪﺵﺑﻮﺩ،
ﺍﻧﺮﺍ ﻣثبت
بدﺍﻧﺪ ﻳﺎﻧﻪ. ﻮﺍﻥ
أﻧﺖ ﻟم ﻴﺠﺘمع
ﻠک ﻤﺎ ﺗﺤﺐّ
ﻣﻥ ﻨﻔﺴﻚ،
ﻓﺮﺍغ ﻨﻈﺮک
ﻮﻓﮑﺮﻙ،
ﻓﺄﻋﻠم أﻧّﻚ
ﺍﻧّﻤﺎ ﺗﺨﺒﻄ
اﻟﻌﺸﻮاء ، ﺍﻭ
ﺗﺘﻮﺭﻃ
اﻟﻈﻠماء ،ﻭﻟﻴس
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻟﺪﻳﻥ
ﻤﻥ ﺨﺒﻄ
ﻮﻟﺎﺧﻠﻂ،
ﻭﺍلاّ ﺴﺎک عنﺬﻟﻜﺃ
ﻣثلا اﻣﺎ
ﺍﮔﺮﺍﻳﻥ
اﺣﻮﺍل ﻨﺎشی اﺯﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺗﻮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺼﻤﻴم ﻮﺍﺣاﺪ
ﻭﺧﺸﻮع ﻠﺎﺯم
ﻨﺒﻮﺩ،ﺑﺪﺍﻥ
که ﺩﺭﺍﻳﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﻯ
ﺒﺪﻭﻥ هدﻑ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻰ،
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﺎﻟمی ﺸﺪﻯ
که ﻧﻤﻴﺪﺍنی ﭽﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍهی ﻮﭼﻪ
ﻣﻴﮑنی ﻮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺨﺖ
ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎ،
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺑﻴﺨﺒﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ که
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻥ
ﺘﺎﺭﻳﮑﻰ،
ﻧﺠﺎﺕ ﺣﺎﺻل
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ ﺣتی
اﮔﺮ ﮐﺴﺎنی هم
ﺍﺗﻔﺎقی ﭽﻨﺎﻥ
ﻨﺠﺎتی ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺧﺮﻭج
اﺯﺟﻨگ ُﭙﺮ
ﺧﻄﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺮخی
اﺯ ﺍﻥ ﻨﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ، ﻭلی
اﻳﻥ ﺘﻮﻓﻴق اﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻘﺎﺑل ﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮﻫﻤﺎﻥ کس
ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﻤﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺣتی اﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺴﺎﺩﻩ
ﻭﻫﻴﺰﻡ ﺷﮑﻥ
اﻳﻥ ﺠﻨﮕل
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺎ ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻣﺎ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺎ ﺩﺭﺍﻳﻥ
عبوﺭﺍﺯ ﺟﻨﮕل
ﺪﺭﺩﺳﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺎﺷﻴم
ﻮﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻣطیع
اﻭ ﺩﺭﺣﺪّ
ﻫﻤﻴﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮ ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯﺟﻨﮕل
ﻨﺒﺎﺷﻴﻢ
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ ﺍﻭ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻭﺟﻨﮕل
ﺒﻨﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺷﻮﻳﻢ ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ،
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪﻫﺎﻯ
ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻮآﺑﺪﻯ ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻴم ﻮﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺍﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺒﺮﻳﻢ.
ﻣﻮﻟﺎعلیّ
اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻳﻥ ﻮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﺒﻄ ﻮﺧﻄﺎ
ﻭﺟﻨﻮﻥ ﭽﻮﻥمخبّطﺎﻥﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﭼﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦﺧﻠﻄ
ﻮﻣﺨﻠﻮﻃ ﺸﺪﻥ،
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هم
ﺮﻧگ ﺸﺪ،
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺷﺨﺼﻴﺖ ﺍﺻلی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﻭﺍﺯ ﭼﻨﻴﻥ
ﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺳﻠﻮک ﻨﻴﺰ،ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﻭ ﺩلی
ﻮﺗﺨﺒّﻄ اﺳﺖ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺑﮑﻨﻴﻢ.
ﮐﺎﺭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻥ اﺳت که ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮک الهی
ﺒﺨﻄﺎ ﻭ ﻧﻔﻬمی
ﺒﻨﻤﺎﭘﻴﻢ ﻓﺄﻥ
اﺷﮑل علیک شیئ
ﻤﻥ ﺬﻟﻚ،
ﻓﺄﺣﻤﻠﻪ علیّ
ﺠﻬﺎﻟﺘک ﺒﻪ،
ﻓﺄﻥ أﻭل ﻤﺎ
ﺧﻠﻘﺖ، ﺨﻠﻘﺖﺟﺎﻫﻠﺎ
ثُمّ علّمت،
ﻭﻣﺎ ﺍﮐثر ﻣﺎ
ﺗﺠﻬل ﻤﻥ
أﻟﺄﻣﺮ، ﻭ
ﻳﺘﺤﻴّﺮ ﻓﻴﻪ
ﺭﺃﻳک ﻮﻳﻀل
ﻔﻴﻪ ﺑﺼﺮﻙ ،صُمّ
ﺒﺼﺮﻩ ﺑﻌﺪ
ﺫﻟک ﺤﺎل
اﮔﺮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺷتی
ﻮ ﺑﺎﻫﻤّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﺸﻐﻮل ﺸﺪﻯ،
ﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎتی
ﺒﺸﻮﻯ. ﺩﺭ ﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﻋﻴﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﭘﻴﺮﺧﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ
ﭼﻮﻥهرﮐسی ﺠﺎﻫﻞ،
ﻭﻃﻔل بی ﺨﺒﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﻣﺪﻯ
گرﭼﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎئی
ﻴﺎﻓﺘﻰ، ﻭلی
هنوﺯ ﺧﻴلی
ﭽﻴﺰﻫﺎ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﺮ ﺍلهی
بی ﺨﺒﺮﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﻣﻤﮑﻥ اﺳﺖ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ،
ﻭﺑﺎﻋث ﺷﻮﺩ
ﭼﺸم ﺘﻮ ﺩﺭ
ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ،
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺮﺍ
ﻧﺒﻴﻨﻰ
ﻭﻣﺤﺮﻭم ﺒﺎشی.
ﺸﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺒﺮسی ﻮﺑﺸﻨﺎﺳﻰ.ﺍﻳﻥﺘﻌﻠﻴم
ﻤﻮﻟﺎﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻠﺎﺻﻪ،
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
اﺯﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﻟﺰﻭم
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻃﺒﻌﺎ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺎمع ﺪﺍﻧﺴﺘﻥ
همه ﻴﺰ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﺍﻣﺮ ﺧﺪﺍ،ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮتی ﻮ
ﺭﻭﺣﺎنی اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻣﺮﺑﻮﻃ
ﺒﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی
ﻮﺍﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
أﺑﺪﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
آﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻮﺟﻬﺎﻟﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻴﺐ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎئی
اﺯﻣﺎ ﺍﺳﺖ،
ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻴﻔﻬمیم ﻮﻳﺎ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﻧمی
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ،
ﻭﻳﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭ
ﻫﻤﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭﮔﻴجی
ﺪﺭﮐﺎﺭﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴم
ﻮﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
،ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﺣتی
ﭽﺸم ﻤﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ، ﻭ
ﺍﮔﺮﻫم
ﺒﺒﻴﻨﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺘﻮﺟﻪ ﮐﻨﺪ،
ﻧﻔﻬﻤﺪ ﭼﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑﻞ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﭼﺸم ﻤﺎ ﺑﻬﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺫﻫﻥ
ﻮﺩﻗﺖ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻥ ﺪﻳﺪ،ﻓﻘﻄ
ﺒﻴک ﻨﻘﻄﻪ
ﻭﻳک ﭽﻴﺰ
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ هستند،
ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻋﺒﺮﺕ
ﻭﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﻣﺎﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟک
ﺨﻴلی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻋﻠﺖﻋﺪم
ﻴﺎﻓﺘﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﻧﻘﺺ
ﻭﻏﻔﻠﺖ ﻭبی
ﺘﻮﺟﻬی ﺨﻮﺩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻔﺄﻋﺘﺼم
ﺒﺎﻟﺬﻯ ﺨﻠﻘک
ﻮﺭﺯﻗک
ﻮﺳﻮّﺍﻙ، ﻭ ﻟﻴﮑﻥ
ﻠﻪ ﺗﻌﺒّﺪک ﻮ
ﺍﻟﻴﻪ ﺭﻏﺒﺘک
ﻮ ﻣﻨﻪ ﺷﻔﻘﺘک ﭙس
ﺑﺮﺍﻯ ﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯﺍﻳﻥ غلت
ﻭﻋﺪم ﺒﺼﻴﺮﺕ
ﮐﻨﻮنی ﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﻴلی
ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ، سعی کن
ﺒﺨﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺒﺮﻯ ﻮ ﺗﻮﮐﻞ
ﻭﺗﻮﺳلّ ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻮ
ﺭﺍآﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻭﺩﺭﻧﻈﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﺯق ﻮ
ﺯﻧﺪگی ﻮﺣتی
ﺮﺯﻗﻬﺎﻯ
ﺒﻌﺪﻯ ﺮﺍ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺪﺍﻥ ﺒﺮسی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑنی ﻔﻘﻄ
ﺒﺮﺍﻯ ﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯﻨﺪﺍﺷته
ﺑﺎشی که ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎل ﺴﻠﻮک اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻏﻴﺮﻩ ﻳﺎﻓتی
ﺤﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﻘﺎم
الهی ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴم ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻃمع
ﺒﻬﺸﺖ هم
ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﺑﻬﺸﺖﻫﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺿﺎﻯﺨﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺗﺮس ﺍﺯﺟﻬﻨم
ﺨﺪﺍ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺋﻞ ﺳﻠﻮک
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﻣﺤﺮک أﺻلی
اﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻮﻋﻔﻮ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ،
ﻭﺣﺼﻮل ﺒِﺪﺍﻯ
الهی اﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻋﻘل
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ،
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ
اﺳﺖ.ﭘس
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﮔﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺗﺮس
ﻭﻧﮕﺮﺍنی
اﺯﻋﺪﻡ ﻗﺒﻮل
عباﺩﺍﺕ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺣﻘﻴﻘﻰﻭ ﻫم
ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺤﻘﻴﻘﻰ، ﻭﻫم
ﺴﻠﻮک عباﺩﻯ
ﺪﺭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ.

ﻓﺄﺫﺍ
ﺍﻧﺖ ﻫﺪﻳﺖ
ﻟﻘﺼﺪﻙ، ﻓﮑﻥ
أﺧشع ﻤﺎﺗﮑﻮﻥ
ﻠﺮبّک
اﮔﺮﺩﺭﺍﻳﻥﺤﺎل
ﻮﺳﻠﻮک
ﺗﻮﺍﻧﺴتی
هدﺍﻳت و
شهودی ﺒﻴﺎﺑﻰ،ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺎشع
ﺘﺮ ﺑﺎشی
ﻭﺍﻳﻥ هداﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﻥ
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺍﻭﻟﻴﻥ هُدی
ﻴﺎ تجلّی ﺨﺪﺍ
ﻭﺭﺏّ ﻣﺮبی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ اﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ
اﻭﻳس قَرَن
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
نیاﺑﻴﻢ، ﺑﺎ
ﺍﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮک
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ ،ﻭ
ﺧوﺮﺳﻨﺪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻓﻴق جزئی
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ. ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺮس
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺒﺨﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﭙﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢ،ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯ ﻤﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻭم
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺳﻠﻮک ﻤﺎ
ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﮐﺸﺶﻗﻠبی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺍﺯﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﻪ
ﺍﺧﺮﻳﻥآنها
در نوع بشری
دﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﻤﺎ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻩ،
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎ
ﺗﻌﻬﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪﺩل ﭙﺎک
ﺸﺪﻩ،ﻭ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤئنّه
ﻭﻣﻠﻬﻤﻪ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﻭﻣﻌﺼﻮم
ﻤﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،ﺑﮑﻨﻴﻢ.
اﮔﺮﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠق
بوده ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍلاّ
ﺑﺮﺍﻯ هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮم
إﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
روح خود ﺑﻮﺩﻩ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ و
پیر فوق بشری
خود ،ﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮکی ﻘﺎﺋم
ﻮﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﺳﻠﻮک
ﻮﻳﮋﻩ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎل
کنیم . ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻗﺎﺋم
ﺪﺭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﺩﺭﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎنی ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺒﺮﺳﻴﻢ.
ﻭﺑﺎﺯﻫم
هنوزﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻤﻬﻤﺘﺮ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻄ عقلی ﻮﮐﻤﺎلی
ﻮ ﺍﺧﻠﺎقی
ﺒﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﺧﺪﺍﻯ
ﻤﻄﻠق ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣلی
کاﻣﻠﺎﻥ
هرﻧﻮع ﻘﺎﺑل
ﺘﻮﺻﻴﻒ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺟﺴمی ﻮﺫﻫنی
ﻮ ﺭﻭحی
ﺪﺭﻫﺮﻳک اﺯ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﺮﺗﺮ،
ﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎس ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻗﺒلی آﻥ
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

247- ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ (ﺝ۱ﺹ222
ﺑﺤﺎﺭ)ﺑﺸﺨﺼﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﺳؤﺍلی
ﻨﻤﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩ:  ﺴﻠﺘﻔﻘّﻬﺎ،ﻭﻟﺎﺗﺴﺄل
ﺘﻌﻨّﺘﺎ،ﻓﺄﻥّ
اﻟﺠﺎﻫل اﻟﻤﺘﻌﻠّم
ﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎﻟﻌﺎﻟﻢ، ﻭ
ﺍﻥّ ﺍﻟﻌﺎﻟم
اﻟﻤُﺘﻌﺴّﻒ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺎﻟﺠﺎﻫل ﭽﻨﺎﻥ ﺒﭙﺮس
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍهی
کسب ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐنی
ﻮﻓﻘﻪ ﻭ ﻓﻬمی
ﺒﻴﺎﺑﻰ، ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﺳوء ﻨﻈﺮ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭﺑﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻗﺒلی
ﺴؤﺍل کنی .
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺟﺎﻫلی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺴﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻨﺪ،
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻋﺎﻟم ﺸﺪﻩ.
ﻭﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﻋﺎﻟم هم (ﻣﺘﻌﺴّﻒ
ﻭﺑﺎ ﺳوء ﻨﻴّﺖ)ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﺎﻫل
ﺸﺒﺎﻫﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗَﻌﻨّﺖ ﺣﺎﻟتی
ﺪﺭﺳؤﺍل کنندﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺳؤﺍل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪ
ﻣﻄﺮح ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﻃﻮﺭﻯ
ﻤﻄﺮﺡ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺗﻌﻨّﺖ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭ
ﻟﺠﺒﺎﺯﻯ
ﻮﺍﻧﮑﺎﺭﻗﺒلی
ﻮﺳوء ﻨﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ (ﺗﻌﻨّﺪ
ﻭﻋِﻨﺎﺩ)ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺟﺎﻫل ﺪﺭﺣﺪﻳث
ﮐسی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ عقل
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻋﻘل ﺠﺰئی
اﻳﺪﺍﻟﻴﺴتی و
کمال طلبی
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلهی
ﺠﺎﻫل
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﺨﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺠﻮﻳﺎﻯ آﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، پی
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ ﻳک
عاﻟم ﻮﻋﺎﻗل
عمل کند.ﻭﺩﺭﺷُرُﻑ
ﻳﺎﻓﺘﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ ﻋﻘلی
ﻮ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻣﺘﻌﻠم کسی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻠم ﺒﺮﺍﻯ
کسب ﻋﻠم ﻮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻤﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻋﺎﻟم
کسی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻠم الهی
کاﻣل
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍلاّ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
عاﻟم ﻤﺎﺩﻯ
ﺼﺎﺩق ﻨﻴﺴﺖ،
ﻭﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﻁ
ﺗﻌﻨّﺖ ﻭ ﻳ
ﺎﺗﻔﻘّﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﻫﻤﻴتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.(ﻣُﺘﻌَﺴّﻒ)ﻋﺎﻟمی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮ ﻭ ﺑﺪ ﭘﺎسخ
ﻮ لج باز ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺎﺿﺮﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻔﮑﺮ
ﺳؤﺍل کنندﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻃﻠﺐ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎ ﺍﻭ
ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻭﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ،
ﻭﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ
ﺗﻮﺿﻴح ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻥ ﺼﻔﺖ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ علوم
ﻤﺎﺩﻯ اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳک
ﺒﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﻟم اﻟﻬﻰ،
ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻥ هسن ﮐﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺟﻮﻳﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ ﻳﺎ
ﻏﻠﻄ ﻮﺑﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ،
ﺑﻮﻯ کمک کند
ﺗﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻋﺎﻟم
الهی
ﻔﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍلهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺰﺩﻯ
هم ﻨﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻮﺩﻥ اﺻﻄﻠﺎح
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک اﺳﺖ
ﻭﺍلاّ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺳؤﺍلی ﺠﺎﻫل
ﺮﺍ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ، ﺭﻭﺯﻯ
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎق ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ،ﻳکی اﺯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎفی
اﺳﺖ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣثل اﺳﺘﺎﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺭﺯﻭ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎق اﻟﻠﻪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﻮﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
اﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺧﻠﺎق ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﻠﺎق
ﻮﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﮐﺎﻣل ﺨﻮﺩ
شبیه و ﺗﺸﺒّﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭽﻨﻴﻥ ﺸﺪ
ﺗأثیرﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻗﻮﻯ ﻮﺳﺮﻳﻊ،شده
ﻭ ﺗأثیرپذیری
ﺴﺎﻟک ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻓﻮﺭﻯ ﻮﻋﻤﻴق
ﻮﺭﺍﺣﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﺬا ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺸﻴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﻣﺮﻯ
ﻤﺘﻌﺴﻔﺎﻧﻪ
ﻭﻏﻴﺮﻣﻨﻄقی
ﻨﻴﺴﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍم ﺘﺎ
ﺑﺒﻴﻨﻢ، (حتی
أعلم ) ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﭽﻪ ﮐﺮﺩ ﻭﭼﻪ
ﺷﺪ ﻭﭼﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﻫﻢ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺸﻴﺖ ﺍلهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ،ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﺎنس
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق آﻧﻬﺎ با
شهود هفتم عرش
رَحِمان
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺟﺴﺘﻥ ﻤﻌنی
ﺒﺎﻃنی ﺪﺭ
ﻣﺴﺎﺋل عرﻓﺎنی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﻟﻴل ﺘﻌﺴّﻒ
ﻭ ﻟﺠﺒﺎﺯﻯ
اﺯﺳﺎﻟک ﻮ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻌﺴﻒ
ﺍﻭ ﻭﻗتی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻃﻮﺭﻯ ﻄﺮح
ﺴؤﺍل ﺮﺍ ﻣﻄﺮح
کند، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺮﺍ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺮﻭﺍﻥ ﺸﻨﺎس ،ﺍﺯﺣﺎل
ﺴﺎﻟک ﺰﻭﺩ
ﺍﻳﻥ ﺴوء ﻨﻈﺮ
ﺳؤﺍل کننده
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺪﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺷﻤنی ﺒﺎ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﻠﻮک الهی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﭼﻨﻴﻥﺘﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  ﺳﺎﺋﻠﻬم
ﻤﺘﻌﻨّﺖ ﻭ
ﻣﺠﻴﺒﻬم
ﻤﺘﮑﻠّﻒ ﺳؤﺍل
کنندﻩ ﺍﻧﻬﺎ
ﺳوء ﻨﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻗﺒلی
را ﺒﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻳﺎﻥ
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﮑﻠّﻒ ﻭ
ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ
ﺟﻮﺍﺏﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﻤﺎم
علماﻯ
ﺪﺍﻧﺸﮕﺎهی
ﻮﻋﻠﻮم ﭽﻨﻴﻥ
هستند، ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ
ﻣﺤﺒﺖ ﻭﺻﻔﺎ
ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻯ ﺸﺎﮔﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻋﺰﻳﺰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻟﺬﺕ
ﻭﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻭﺳﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣل الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺤﺒﺖ
ﻭﺻﻔﺎ ﻫﺮ
ﺍﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺩﺭ ﺑﺴﺎﻃ
اﺧﻠﺎﺹ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻪ
ﻣﺰﺩﻯﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻮﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎل
ﺴﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺳﺖ. (ﻣﺘﮑﻠّﻒ)
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻮﺳﺨﺖﮔﻴﺮ ﻭ
ﻟﺠﻮج
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺷﺒﻴﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻠﻔﻆ (ﻣﺘﻌﺴّﻒ)
ﺍﺳﺖ.

248 - از پیامبرﻧﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ222 ﺑﺤﺎﺭ)
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ:  ﻤَﻥ
ﺘﻌﻠّم فی
ﺸﺒﺎﺑﻪ، ﮐﺎﻥ
ﺒﻤﻨﺰلة ﺭﺳم فی
اﻟﺤﺠﺮ، ﻭ ﻣَﻥ
ﺘﻌﻠم ﻮﻫﻮ
ﮐﺒﻴﺮ، ﮐﺎﻥ
ﺑﻤﻨﺰلة
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ علیّ
ﻮﺟﻪ ﺍﻟﻤاء هرﮐس ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴم ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻮﺍنی کسب
ﻧﻤﻮﺩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﺴﻨگ آﻧﺮﺍ
ﺣﮑّﺎکی کرﺩﻩ
ﻭثاﺑﺖ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﮑﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯکسب ﻋﻠم
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪﻋﻠم
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺑﺮ
ﺭﻭﻯ ﺴﻄح آﺏ
ﻧﻮﺷﺘﻪ، ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻥ
ﻤﻴﺮﻭﺩ، ﻭﻳﺎ
ﻗﺎﺑل ﺸﺴﺘﺸﻮ
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮشی
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯﻨﻴﺴﺖ،
ﮐﻪﻋﻠﻮم
ﻤﺎﺩﻯ ﭽﻪ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍنی ﻮﭼﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ اﮔﺮ ﻣﺼﺮﻑ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ،ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ آﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻮﻧﺪ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
گرﺩﻳﺪﻩ ،ﻭﺩﺭ
ﺍﻥ ﻮﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ نیز
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﭘﻴﺮﺷﺪﻩ
ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
اﺯﺍﻧﺠﺎم آﻥ
گرﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﺯﻋﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟهی ﻮﻋﻠم
ﻮﺍﮔﺎهی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
اﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﻋﻠم کاﻣﻠﺎﻥ
ﭙس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺧﺎﺹ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک الهی
ﻮ ﻋﺮﻓﺎﻥ الهی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺎک ﺸﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻋﻠم
ﺴﻠﻮک ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺤﺪﻳث
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺟﻮﺍنی ﺒﺴﻠﻮک
الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻫﻨﻮﺯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺠﺴم ﻮ ﻣﻐﺰ
ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﻗﻮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﻓﻬم ﻮﺣﻔﻈ
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍلهی
ﻨﻤﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﮐﻮﺗﺎﻩﺗﺮ
ﻭ آﺳﺎﻥ ﺘﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻮﺩگی هاﻯ
ﻨﻔس ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
آﮔﺎﻩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎنع ﺪﺭک
ﺼﺤﻴح ﻮ ثبت
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ذهنی
وﻋﻘلی
ﺸﺨﺺﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺎنعی ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﺼﺪﻳق ﻮ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻮﺗﻌﺎلی ﻔﮑﺮﻯ
ﻮ ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭلی
ﺪﺭﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺸﻬﻮﺕ ﻭﻗﻮﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﻭ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻘﻮﻯ اﺳﺖ،
ﻭﺟﺴم
ﻮﺍﻋﺼﺎﺑﺶ
ﭼﻨﺎﻥ ﻀﻌﻴﻒ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯ ﺪﺭک ﻮتخیّل
ﻮﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫنی
اﺯﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ الهی
ﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺰﺑﺎﻥ ﻤﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺨﻮﺩ، ﻭ
ﻭﺳﺎﺋل
ﺘﺤﺮﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺳﺎﻟک ﺠﻮﺍﻥ
ﺒﺎ ﮐﺴﺐﻋﻠم
ﺴﻠﻮک الهی ﻮ
ﺍﻧﺠﺎم آﻥ،
ﻭﺗﻤﺮﻳﻥ هاﻯ لاﺯﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ الهی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﭽﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺫﻫﻥ کسی
ﺨﺎﺭج گرﺩﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘل
ﻨﺎﻗﺺجزئی
ﻭبی ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﭘﺎک
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﮔﻬﮕﺎهی
ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺧﺎﻃﺮﻩﻫﺎ
ﻓﺮقی ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭلی اﮔﺮﺳﺎﻟﮑ
ی ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺑﺎﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﻋﻤل
کند اﺯﺫﻫﻥ ﺤﺬﻑ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭﻫﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم میسّر
ﺭﺳﻴﺪ،
ﺍﻧﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫنی ﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﻟﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮﻋﺪم
ﺴﻠﻮک
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ آﻧﻬﺎ،
ﺍﻳﻥ ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮ
ﺭﻓﺘنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
همرﺍﻩ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻌﺠّﺐ آﻭﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺻتی ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺍﻣﻮشی
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻤﻪ ﮐﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺠﺴمی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻨﮕﺎم ﻤﺮگ
ﺒﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻴﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ،حقّ
ﺸﺎﻫﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻇ
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
الهی ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ اﻭﺭﺍ
ﻣﺤﻔﻮﻇ
ﺪﺍﺷﺘﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍ ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﺤﺎﻓﻈﻴﻥ
اﺳﺖ
ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺤﺎﻓﻆ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺴﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻭﺑﺎ ﺑﺎﺭﻯ
ﺴﻨﮕﻴﻦ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺟﺴمی ﻀﻌﻴﻒ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ،
ﻭﻋﻘل ﻮﺫﻫنی
ﺨﺴﺘﻪ ﻭبی
ﻤﺎﻳﻪ،
ﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻭﺯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺩﺭﻫﻤﺎﻥﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭل ﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺎ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍﻥﻤﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﺎنع
اﺯﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺷﺪﻥ گناه ﻩ
ﻭﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﻫیچ
اﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯﭼﻬل
ﺴﺎﻟﮕﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺠﻮﺍﻧﺎﻥﺘﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺗأثیرﺩﺭﺭﻭح
اﻃﻔﺎل
ﻤﻴﻨﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺒﺪﻫﺪ.

249 - ﺍﺯﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤﻣﻨﻴﻥ
ﻨﻘل ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ223
ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  ﺍﺫﺍ
ﺍﺯﺩﺣم
اﻟﺠﻮﺍﺏ،و ﺧُفی
اﻟثوﺍﺏ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪﻧﺪ،
ثوﺍﺏ ﮐﺎﺭ نیز
کم ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻗتی
ﺒﺮﺍﻯ ﺴؤﺍلی
ﺠﻮﺍب ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ثوﺍبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺴﺎﺋل ﻨﻴﺴﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﻥ
اﻗﺪﺍم ﭙﺎسخ
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ثوﺍﺏ
ﺳؤﺍل ﺒﺎﻳﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﺯﺣﻤﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻗﺪﺭ ﺟﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ عمل
کند. ﻣﻘﺎم
ﺠﻮﺍﺏ ﻭﺳﻄح
آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫم ﻔﺮق
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻋُﻤق
عقلی
ﭙﺎﺳﺨﮕﻮﻳﺎﻥ
ﻔﺮق ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﭘﺎسخی ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻗﻴﺐ
ﻫم ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ثوﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ عمل ﺨﻴﺮ،
ﭼﻮﻥ (ثوﺏ ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻨﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻬﺮﻩ ﮐﺎﺭ
ﺧﻴﺮﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﺭﻭح اﺳﺖ،
ﻭﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﺤﻔﻮﻇ اﺳﺖ،
ﻭﺩﺭﺫﺍﺕ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﻭح
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ثوﺍﺏ ﺟﺴﺘﻥ
کاﺭ ﺳﺎﻟک الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ سعی ﺪﺍﺭﺩ،ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ، ﻭﻣطیع
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻮ
آﺭﺯﻭﻯ کسب
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ثوﺍﺏ ﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵﻋﻤل
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺮﻳﻤﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻮ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯگذﺷﺘﻪ با
خداوند
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻧﻈﺮ
ﻣﺠﻠسی که ﻳک
ﺴؤﺍل ﺮﺍ
ﺍﺯﭼﻨﺪ ﻋﺎﻟم
ﻨﮑﻨﻴﻢ، ﺷﺮﻃ
ﺘﺤﻘﻴق ﻨﻴﺴﺖ.
ﻣﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻘﻠﻴﺪﻋﻤلی
ﻮﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﭙﻴﺮ،ﺑﭽﻨﺪ
ﺍﻟﮕﻮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﺗﻌﻠﻴم
ﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﺑﺴﺎﻟک ﻨﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻭﺵﻋﻤلی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﺎﻟک ﺒﺪﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍلهی
ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﻣﺴأﻟﻪ ﺳؤﺍﻝ
ﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﻭﺑﺮﺭسی
ﺬﻫنی ﻮﻋﻠمی
ﺪﺭﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟک
ﻮ ﭘﻴﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

250 - ﺍﺯﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩق ﻨﻘل
ﺸﺪﻩ(ﺝ۱ﺹ222 ﺑﺤﺎﺭ)ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ:  لا ﺑﺄس
ﺑﺎﻟﺴﻬﺮ(ﺑﺎﻟﺘﻬﻴّﻢ)
ﻓﻴﻄﻠﺐ ﺍﻟﻌلم
ﭽﻪ ﺑﻬﺘﺮﮐﻪ
ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻯ،ﻭ(ﻳﺎﺟﻬﺎﻥ
گرﺩﻯ)ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮکسب
ﻋﻠم ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. (ﺑﺄس )
ﺿﺮﺭ ﻭ ﺍﺳﻴﺐ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻃﻠﺐﻋﻠم
ﻮﺟﻬﺎﻥ گرﺩﻯ
اﻳﻥ آﺳﻴﺐ ﻭ
ﺭﻧﺞ، ﺑﺎﺯ ﺭنج
ﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ، ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ تحمّل
اﺳﺖ. ﻭنیز
ﺒﻤﻌنی اﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺻﺮﻑ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﺭنج ﻄﻠﺐ ﻋﻠم
ﻮﺟﻬﺎﻥ گرﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ علم ،ﻋﻤلا
ﺿﺮﺭﻯ
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻔﻴﺪ
نیز ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﺐﻋﻠم
ﻮﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺗﻬﺎ ،ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺭنج ﻮﺧﺴﺘگی
اﻳﻥ ﺴﻔﺮ ﺍﺳﺖ.(ﺳَﻬﺮ)
ﻭﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺠﺎﻯ آﻥ (ﺳﻔﺮ)
ﺳﺎﻟک ﺒﺨﺪﺍ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎم
ﺠﻬﺎﻥ گرﺩﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺎﺭﺯﻭﻯ
ﺨﻮﻳﺸﺘﻥ اﺳﺖ. (ﺗﻬﻴّﻢ)
ﺍﺯﻫﻴﻤﺎﻥ
ﻮﻋﺸق ﻤﻴﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﻨﻮﻥ
عاﻗﻠﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ،
ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮﺍﺗﻬﺎم
ﺒﺠﻨﻮﻥ ﻮ ﻳﺎ ﺣتی
هرﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺭﺣﮑم ﺠﻨﻮﻥ
ﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧگی
اﺳﺖ، ﺍﺯ ﺍﻥ
إﺑﺎئی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻃﻠﺐﻋﻠم ﻨﻴﺰ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺶ ﻫﺎﻯ
ﻤﻘﺪﻣﺎتی ﻮ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠم ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ
ﻤﻌﻠم کاﻣل
الهی ﻮﻋﻠک
ﺴﻠﻮﻙ ﺍلهی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺐ
ﺍﮔﺎﻫﻴﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎﻓﺘﻥ عقل کُلّی
ﻭﻋﻠم لَدُنّی
اﻟﻬﻰ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﻮﺳﻠﻮک الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﻔﺮ
ﺑﺨﺪﺍﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ (ﺳﻔﺮﺍلی
اﻟﻠﻪ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﺳﻔﺮفی
اﻟﻠﻪ) ﺧﻮﺩ
ﻋﻮﺍﻟم ﺨﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﺯﻧﺪگی ﺴﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻥ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺠﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺗﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ(ﺳﻔﺮﻟﻠﻪ)
ﻧﻴﺰ ﻧﻮع ﺴﻮم
اﺯﻣﺴﺎﻓﺮﺕ
ﺳﺎﻟک آﻣﺪﻩ ،ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﺎ طی ﻤﺮﺍﺣل
ﺒﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﻔﺮﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ (ﺳﻔﺮﻣﻥ
اﻟﻠﻪ ﺍلی
اﻟﺨﻠﻖ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣل
ﻮﺍﺻل ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎنی آﻏﺎﺯ
ﺳﻔﺮ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺸﺨصی ﻮﻗﺒل
اﺯﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ،
ﻭﻫﺮﺍﻧﭽﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺗﻌﻠﻴم
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ ﺪﻭﺭﻩ
ﺳﺨﺖ ﺩﻭﺭﻯ اﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺯﻧﺪگی همرﺍﻩ
ﺑﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎهی
ﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘلی ﻮﺍﻟﻬ ی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺭنج
ﻤﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﻫﻴﻤﺎﻥ عشق
اﺳﺖ، ﻭلی اﺯﻧﻮع
عشق ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻄ الهی
ﻮﺣتی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺩم
ﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻥ
عشق ﻧﻪ ﺧﺴﺘگی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻪ ﺿﻌﻒ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻪﺳﺴتی
ﺪﺭﺟﺴﻢ. ﺳﻔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻨﻴﺰ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ، ﻭی ا
ﺒﺪﻭﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﻴک
ﺮﻭﺵﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﮐﺴﺐﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ، ﻭلی
ﺒﻴﺸﺘﺮﺑﻤﻌنی
ﺪﻭﺭﻩ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺴﺎﻟک اﺯﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻴﺎ ﺑﻮﻯ
ﻤﻌﺮفی کرﺩﻩ،
ﻭﺳﺎﻟک اﮔﺮ
ﺍﻥ ﺼﻮﺭﺕ ﺭﺍ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻓﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ گرﺩﻯ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﺩﻧﺒﺎل
ﭙﻴﺮﮔم گشدﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺭﻭﺵ ﺍﻭﻳس
قَرَن و قرّه
گیری ﺑﺴﻠﻮک
ﻤﺤﻤﺪﻯ، ﺣتی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺩﺭؤﻴﺎ،
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺳﻠﻮک کرﺩ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺮﺍﻯ
ﺮفع ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﺘﺴﻠﻴم
هماﻥ ﭙﻴﺮ ﻣﻌﺮفی
ﺸﺪﻩ ﺍلهی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺳؤﺍﻝ ﻭ ﻣﺸﮑلی
ﭙﻴﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺠﻮﻳﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭل ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻌﺮفی الهی
ﺸﺪﻩ، ﺑﺮﻭﺩ
ﺧﻴلی ها ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎم عمرﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
گشته ﺍﻧﺪ، ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮔﻤﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑق ﺮؤﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﺠﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺕ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮخی
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻮﻧﺰﺩ
ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻭﺗﻤﻨّﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.
سفرجهان باز
همان طی مراحل
سرنوشت بشری
کنونی و سلوکی
است که از هَوَسها
دودرط کرده
ترک عادات و
علاقه ها
مینماید.

حدیثها  در جلد های  دیگری
ادامه دارند .