M_Set_05

مجموعه
مقالات هنری

مجموعه
مقالات هنری

مقاله
16          هنر
وسیله ای
قهقرائی ؟

مقاله
153       آیا
هنر نزد
ایرانیان است
و بس

M153

نقد
هنر وهنر مند

آیا
هنر نزد
ایرانیان است
و بس؟

ﺑﺤث ﻫﻨﺮ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺤث ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﻭﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺧﻮﺩ'ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ'ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﻭﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﻤﻴق ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁثاﺭ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻤﻰ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ'ﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ' ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺂﻧﻬﺎ.
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺃﻧﺪﮐﻰ'ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻋﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ'
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ'ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ'ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﺎ
ﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
عرﺵﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ'ﺍﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ' ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ'ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ'ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﺎﺯ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﺯ ﺳﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺮﻑ ﻭﻣﻄﻠﺒﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭ ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ'ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺳﻮﻡ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺴﺘﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ'ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻋﻠﻤﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ'ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﺎﻥ' ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ ﻳﺎﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ'ﺩﺭﻃﺮﺡ
ﻣﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻣﻮﺯ ﺑﻴﺎﻧﻰ'ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺡ ﻟﻔﻈﻰ ﻭﮐﺘﺒﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ'ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﮐﻪ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯﺳﺎﻟﻬﺎ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ' ﺗﺎﻋﻘﻞ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ
ﻋﻘﻞ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ'ﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ'ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﺋی
اﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺁﻥ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ'ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻧﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ' ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺃﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ'ﻭﺩﺭﻙ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺟﺴﻤﻰ'ﻭ ﻧﻮﺭﻭﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻋﺼﺒﻰ'ﻭﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻘﺪﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ' ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻫﺮ ﺩﻡ ﮐﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﻭﺃﻧﺪﮐﻰ ﺑﺪﺍﻥﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺄﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺭﺳﻴﺪﻩ'ﭼﻮﻥ
ﻟﻘﻤﻪﺍﻯ ﺧﺎﻡ ﺑﺪﻫﺎﻥ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻭﻫﻀﻢ ﮐﻨﺪ'ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.
ﻣﺎﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﺧﻮﺩ'ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ ﻧﻘﻞ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﻭﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﻚ ﮔﺮﻓﺘﻪﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ
. ﭘس ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ'
ﺗﺰ ﻧﻮﻳﺴﻰ ﻭ ﻣﺪﺭﻙ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﺎﻓﻰ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤﻚ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺳﭙس ﺑﺎﻣثال
اﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮐﻨﺪ' ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻠﺎﺕ ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺭﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻭ ﺍﻣثاﻝ ﺁﻥ'ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻳﺎﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺿﺎﻓﻪﮐﻨﻢ.ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺭﺍ ﺗﻨﻈﻴم کردﻢ.
ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻮ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ اﺻﻮﻝ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻭأﮐﺎﺩﻣﻴﻚ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﻳﮑﻰ
ﺩﻭ ﺭﺷﺘﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕﻭ
ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ'ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺩﻩ ﺭﺷﺘﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺳﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﻭ ﺃﻧﺪﻯ ﺭﺷﺘﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺩﻗﻴﻖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ'ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺣث ﻣﻄﺮﻭﺣﻪ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧی
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺂﻭﺭﻡ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﻓﻦ ﺩﺭﻫﺮ
ﺭﺷﺘﻪ'ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭ ﻳﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.

ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻬﻤّﻰ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻡ'ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻨﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻣﻄﺮح کنم ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ' ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﻣﺪﻋﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻢ.ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ'ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮ ﻓﻬﻤی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ'
ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻰ ﻧﺼﻴﺐ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺗﺨﺼﺼﻰ'ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺗﺨﺼﺺ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻌﺎﻑ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺩﺭﻙ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻳﺎ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ' ﺑﺸﺄﻥﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﭙﻴﺸﻴﻦ'ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ
ﺑﺴﺮﺣﺪّ ﺩﺭﻙ ﻣﺴؤﻟﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
(ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻃﺒﻴﻌﻰ)'ﭼﻮﻥ ﺍﮔﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻄﺎ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ'ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ
ﺗﺮﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺯﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ (ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ'ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺁﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﺼﻮص ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ'ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ'ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﺸﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺑﺠﺎﻯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺗﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ'ﻭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ'ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ'ﺟﻨﺒﻪﺍﺭﺍﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺍﻓﺮﺍﺩﺭﺟﻌﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺂﻥ ﻧﻮﻉ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘل ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮنی ﺮﺍﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎئی ﻤﻴﺴّر ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﺳﻴﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
گوﻧﻪ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﻣﺘﺮﻯ ﺟﻨﮕل
اﺳﺖ' ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﻭ ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﺩ.

ﭘس ﺑﻴﻨﺶ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﻏﻴﺮ
ﻣﻠﻤﻮس ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ'
ﻫﻢ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ'ﻭﻫﻢ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﻴﻨﺶ
ﻭ ﻃﺮﺯ ﺩﻳﺪﺷﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﻣﻮ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻳﮑﻰ ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻮ'
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮ ﻭ ﭘﻴﭽﺶ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.(ﻫﻨﺮ)
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ'ﻳﺎ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻫﻨﺮﻯ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻫﺮ ﻓﻨّﻰ'ﺟﺰ
ﻓﻬﻢ ﮐﻴﻔﻰ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻴﻔﻰ ﺩﺭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﻳﻚ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻳﺎ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻳﻚ ﺁﻫﻨﮓ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺳﺎﺯ ﻭ ﺷﺎﻋﺮﻏﺰﻟﺴﺮﺍ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ'ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻧﻪﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻋﻠﻤﻰ'
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺳﻄﻮﺡ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ ﺩﺭﻫﻨﺮﻫﺎ
'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ'ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ'ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﻴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺿﺢ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﺳﻢ
ﻧﻘﺎﺷﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﺁﻫﻨﮓ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮﺃثر ﻫﻨﺮﻯﺪﻳﮕﺮ'ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻰ ﮔﻨﺠﺎﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﮑﻰ ﻣﻮ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ'ﻭ
ﻳﮑﻰ ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻮ.ﻋﺎﺷﻖ
ﻫﻨﺮ وﺷﺎﻫﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ' ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﺯ ﺁﻫﻨﮕﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﻴﺎﻥ
اﻣﻮﺭﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻮﺍﻃﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ'ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ'ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﻭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﺗﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ'ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﮑﻰ
ﻫﻨﺮ ﮐﻮﻣﻴﺪﻯ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻳﮑﻰ ﻫﻨﺮ
ﭘﺮﻭﮊﻩ ﺷﺒﻴﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ.ﺟﺎﻯ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﺍﺳﺖ'ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﻨﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ'ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﮔﻔﺘﮕﻮﻯ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﻋﻤﻞ ﻫﻨﺮﻯ ﮐﻨﺪ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻉ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﻴّﺖ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏ
ﻫﻨﺮ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ
. ﻭﻳﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺻﺤﺒﺖﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻬﻨﺮ'ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺂﻟﻬﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪّس
اﺳﺖ. ﻭ(ﻣﻮﺯﻩ) ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪّس ﻗﺪﻳﻢ ﺍﻟﺄﻳﺎﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
موزیوم ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﻬﻨﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﻨﺮ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس . ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺴﻰ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭؤﻳﺎﺋی
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻳﻥ
هنر ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺎﺭﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ' ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ ﻭﺣﺎﻓﻆ
ﻭ ﺳﻌﺪﻯ ﻭ ﻋﻄّﺎﺭ'ﻭﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺃثر ﺷﻌﺮﻯ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ'ﮐﻪ ﺍﺯﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺎﻧﺪﻩ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﺩﻳﮕﺮ
کتب ﻣﻘﺪّس ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻰ' ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ' ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮک ﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ'ﻭﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ' ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ
. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻫﻨﺮﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﻫﻔﺘﻢ
ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻨﺮﻫﺎ' ﺭﺩﻳﻔﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺪﻫﻴﻢ'ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻨﻮﻉ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﺗﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺪﻋﻰ ﻫﺴﺘﻢ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﻭﻝ ﻭﺁﺧﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻮﺯﻳﻚ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﻔﻊ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺭﻭﺍﻥ'ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﮐﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻤﺸﮑﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﮔﻮﻳﺶ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﺮﺳﺪ'ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﺼﻴﺐ ﺍﺯ ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﻧﻈﺮ'ﺗﺮﻗّﻰ ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ'ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺠﻤﺎﻝ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻙ ﺑﺎ ﺟﻬﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺟﺴﺘﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻣﺪﺍﺭﺝ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻢ ﺳﻮﺍﺩﻯ ﻣﺘﻨﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺳﻮﺍﺩﺗﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻦ ﺭﺍ'ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺘﻦ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺯﺯباﻥ
ﻣﺘﻨی ﺒﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﺩ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺠﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻘﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺒﻌﺪ'ﺗﺮﻗﻴﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ'ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﭼﻪ ﺩﺭ ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻫﻨﺮﻯ'ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ'ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺠﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ(ﻫﻨﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ)
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ ﻧﻈﻢ ﺃﺑﺪﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩﭼﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥﺮﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ'ﻭﻫﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋی ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭند'ﻭﻧﻪ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ ﺯﻳﺒﺎ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖﻭلی
ﻨﻪ ﺩﺭﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
سطح ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﻠﻮﺹ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺑﺎ ﺭﻧﺞ
ﻭﺣﺘﻰ ﭼﻮﻥ ﺳﻨﮓ
ﺗﺮﺍﺷﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ'ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ' ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺮﺑﺎﻥ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ'ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭﺯﻧﺪﻩﺍﻯﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯﻮﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
بویژه ﺩﺭ (ﮐﻴﺎﻥﺧﻮﺭّﻩ)
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭﺫﻭﻕ
ﻭ ﺗﺨﺼﺺ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﺪ' ﻭﺍﺯﺟﻤﺎﻝ
ﺁﻥ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ'
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ'ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﻟﻰ'
ﺩﺭ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻳﻚ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﻰ
ﻳﺎﺑﺪ'ﺑﺎﻳﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻤی
ﺁﻥ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮ'ﻭﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻋﻠﻤﻰ ﺻﺪ ﺩﺭﺻﺪ
ﺗﺎﺑﻊ ﺫﻭﻕ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺣﮑﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻴﻠﺳﻮﻑ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺭﺳﻄﻮ'ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻭﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻭﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻮﺑﻨﺎ
ﺣﻖ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﺎ'ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﺁﻧﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ'
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ' ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺧﺎﺹ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
.اﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻇﻦّ ﻭﺗﺼﻮّﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﻳﻚ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻭﻫﻤﻰ'ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯ ﺑﺎﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻯﺮﺳﻴﺪ.ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ'
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
عشق ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﺣﺘﻰ
ﻋﺸﻖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻫﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.ﺯﻳﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻳﻠﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺗﺎ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
.

ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ'
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ'ﺗﺎﺑﻊ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ' ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺎﺑﻊ
ﻓﻀﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﺧﻮﺩ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﻳﺎ ﺩﻭﭼﻴﺰﻯﺮﺍ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻧﻮﻉ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺳﻮﮊﻩ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﮊﻩ ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ
. ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﮐﻠﺎﻍ
ﻧﻴﺰ ﺟﻮﺟﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻳﺒﺎ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺷﻴاء
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺫﻭﻕ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﻣﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﺷﻌﺮﻯ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ'ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍهﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮﻟﺎﻳﺖ.ﮐﻪﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ ﺯﻳﺒﺎئی
ﻤﻘﺎﻡ ﺑﻌﺪﻯ ﻳﺎ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘلی ﻮ ﺫﻭﻗﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﻭﻗﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺍﺯ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺫﻭﻕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ' ﺗﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺘی
که ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻳﻚ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺫﻭﻕ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ.

ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻝ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﻣﺤﺮﻙ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺫﻭﻗی ﺪﺭ ﻫﺮ ﺳﻮﮊﻩ'ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺫﻭﻕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ' ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺟﻤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺯﺷﺖ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ . ﻭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺷﺮﺍﺭﺗﻰ ﻧﻴﺴﺖ'ﻣﮕﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﻴﺮ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺯﺷﺖ' ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻧﺎﻇﺮ
ﺧﻮﺩ ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ'ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺩﺭ
ﺳﻄح ﻮﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻳﺎ ﺃﺗﻤﻰ'ﺗﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ'ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
می ﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﮐﻪﺩﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎ
ﻫﺴﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺮﻭﺭﻯ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻙ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ ﻫﻨﺮ'ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯﺩﺭﻙ
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺝ'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﻭ ﺣﺎﺻﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎ ﺫﻭﻕ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﭘس
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺭﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺟﻤﺎﻝ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﺎﺩﻯ'ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﻧﻘﺎﺷﻰ ﻭ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﺎﺯ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺎ ﺟﻤﺎﻝ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻨﻴﺰ ﻣﻮﺍﺟﻬﻴﻢ.
ﮐﻪﺑﺂثاﺭ ﺍﺩﺑﻰ
ﻭ ﺷﻌﺮﻯ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ ﻭﻣثنوﻯ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻯ اﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻈﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑآن ﺪﺭﺟﻪ کماﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ'ﻭ ﭘﺎﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺎﺭﺳﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎ'ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﺗﮑﻠّﻢ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﭙﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ . ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ'ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﺳﺘﺎﺭﻩ ثرّﻳﺎ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺩﺳﺖ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ'ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺃﻫﻞ ﻓﺎﺭس ﺑﺎﺷﺪ'ﻳﺎﻫﺮ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻯ ﺩﺭﻭﻳﺶ'ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭﺩﺳﺖ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ثرﻳّﺎ ﻭ ﭼﻠﭽﺮﺍﻏﻰ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ثرﻳّﺎ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻧﺠﻮﻡ ﻗﺪﻳﻢ'
ﺩﻭﺭ ﺗﺮﻳﻦ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻫﺎ ﺳﺎﻝ ﻧﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺟﻤﺎﻝ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﻤﺎﻝ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗی ﻮﺟﺒﺮﻭﺗﻰ'ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ روح
القدس ربّ
النوع بشری ﺑﺒﻌﺪ
ﮔﻔﺖ.ﺗﺎ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺠﻤﺎﻝ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس ﺗﻤﺎم
ﻠﺬﺕ ﻭﻧﺸﺌﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ' ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺩﺭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ'ﻳﻚ
ﺳﺮﻯ ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ' ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺫﻭﻕ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ' ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭم ﺒﺠﻤﺎﻝ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕﺳﻮﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ' ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺁﻥ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻣﺎ' ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ'
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﺧﻴﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﻭﻧﺴﺒﻰ
است ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻡ'
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻳﻚ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺷﻌﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺒﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺎﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ'ﻭ ﺯﻳباﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻃﺮﺩ ﻧﻤی
کند.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ' ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'بویژه ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺟﻬﻨم
ﺪﻭﻡ ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮنی
اﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﮐﺎﺑﻮس ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷند' ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺣﻤتی
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻀﻤن ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ ﻭ ﻭﻋﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺩﺭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺍﻳّﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﻏﺘﺮﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺧﻄﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﭼﻪ' ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﭼﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ'ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﺎﻇﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺠﻤﺎﻝ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ. ﺧﻮﺏﻭ
ﺑﺪ ﻭ ﺯﺷﺖﻭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﺷﺘﻰ
ﻭﺑﺪﻯ ﻧﻤﻰﺁﻓﺮﻳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.و اﻳﻦ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺳﻠﻴﻘﻪﻭ
ﻣﺪﺍﺭﺝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ'ﮐﻪﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﻭیا ﭼﻘﺪﺭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ'ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺎﺯﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﺷﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﺎﻇﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭؤﻳﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷند ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﺯﻳﻨﺖ'ﻭﻳﺎ ﻧﺎ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ
ﻭﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺘﻨﻔّﺮمیگرﺩﺩ.ﻭﺗﺮﻙ
ﻋﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﻯ ﺁﻥ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ'ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﻣﺪﺭﻙ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ'ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ' ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻬﻔﺖ ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ' ﭘسﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺁﺩﻡ ﺗﺎ ﻣﺴﻴﺢ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﻴﻚ ﺩﺳﺖ ﻫﻢ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ'ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍنی
که ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ'ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﺧﺎﻡ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺁﻧﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ'
ﻭﺟﻤﺎلی اﻧﺘﺰﺍﻋﻰ'
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺸﺨّﺺ ﺳﻮﮊﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻧﻪ'
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﻔﻊ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻔﮑﺮ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﻏﺎﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭ ﺍﻧﺪﻳﺸﺎﻧﻪ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ' ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﻟی ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻤﻰ ﻴﺮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻣﺪﺭﻥ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ هاﺋﻰﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖﺃﺑﺪﻯ
ﻭﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫنرﻫﺎﻯ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻫﺴﺖ'ﭘس ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻬﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﻫﻨﺮ
ﺷﻌﺮﻯ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ'ﻭﺿﻊ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻟﺬﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ'ﭼﻮﻥ
ﻧﻘﺎﺷﻰ ﻭ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻭﺗﺂﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﮐﻪ ﺣﺴّﻰ ﺍﺳﺖ'ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ ﺧﺎﺭج
ﺁﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﺍﻳﺴﺘﺎ ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ'ﺟﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻏﺎﻳﺖﻫﺪﻑ(ﻓﻰ ﺫﺍﺗﻪ)ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ'ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺫﺍﺕ ﻟﺬﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﺳﻮﮊﻩ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺁﻥ' ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ'ﺯﻳﺒﺎئی
ﻮﻣﺎﺩﻩ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎ ﻧﺎﻇﺮﻫﻨﺮﻯﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺣﺴﺎس ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐثرﺕ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﻫﻢ ﺳﻄﺢ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪﺍﻯ ﺍﻓﻘﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺭﻭ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﻭ
ﺗﺸﺴﺒّﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺳﭙس ﻫﻨﺮ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺏّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺫﻭﻕ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ'ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺑس.ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺟﺪﻳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪ'ﻳﺎ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﺷﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ'
ﺍﺯ ﭼﻴﻦ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﺗﺎﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻭﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﺮﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍگر ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
و ﺩﻭﺭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ است.ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﻮﻝ ﻭ ﻣﺰﺩ
ﮐﺎﺭ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ. ﺑﻄﻮﺭی
که ﺍﺷﻴاء ﻭﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﻫﻨﺮﻯ'ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﺟﻤﺎﻟﻰ'ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻮﺿﻮع
اﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ ﻳﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺰ ﺳﺎﻳﻪﺍﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻚ ﺫﻫﻨﻰ'ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭽﻴﺰﻯ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﻚ ﺑﺬﻫﻦ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺣﻔﻆ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﻧﻔﻊ ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ'
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣثبت ﻭﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ.درﻫﻤﻴﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻦ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﻫﺮﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ'
ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﺍﺷﻴاء ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﮐﺴﻰ ﻧﺒﻮﺩ'ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ' ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ'ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ'ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻴﻨﻮﻳّﺖﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ ﻭ ﻓﻬﻢ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﻔﻆ ﺃﻣﺮ .ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺣﻔﻆ ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ.ﻭﻧﻴﺰ ﮐُﺪﻫﺎ
ﻭ ﺭﻣﺰﻫﺎ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﭼﻮﻥ ﺩﻭﺩ ﻭ ﺃﺑﺮ
ﻭ ﺑﺨﺎﺭ' ﻫﻨﺮ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ'ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ'ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﻭ
ﺗﺪﺍﺧﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم است ﻣﮕﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ که ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺩﻫﺎ
ﻭ ﺃﺑﺮﻫﺎ ﻭ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺎﺭﻯ ﺗﻮﻗﻒ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺗﺎ
ﺣﻔﻆ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ'ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ'ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻋث ﭘﺮﺗﻰ ﺣﻮﺍس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮐثر ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭﻳﻚ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ ﻣﺴﻠﺴﻞ
ﻭﻟﻰ ثاﺑﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺤﺴﻮس
ﺭﻧﮓ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺂﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﮕﻞ ﺍﺯ ﻫﻮﻣﻮﻟﻮﮒ
ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ ﮐﻪ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺳﻰ ﮐﻪ ﺭﻧﮓ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﺎﺩﻩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ.ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﮐﻴﻔﻤﺎ ﺍﺗّﻔﻖ)
ﻣﺎﺭﺍ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻤﺎﺩﻩ' ﻭ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ . ﻋﻤﻞ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ'ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﺰﺭﮒ'ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻣﺎﺩﻩ'ﻳﺎ
ﺷﮑﻞ ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﻳﺎ
ﺃﻣﺮﻯ ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺃﻫﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ
(ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻓﻰ ﺫﺍﺗﻪ)
ﻳﺎ (ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻟﺬﺍﺗﻪ)
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺘﻌﺎﻝ ﻃﻠﺐ'ﮐﻪ
ﺍﺯﺗﻐﻴﻴﺮﺍﻓﻘﻰ
ﻃﻠﺐ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻃﻠﺒﻰ ﺍﺳﺖ
.

ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻭﺻﻒ ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﻓﻨﻮﻣﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ ثاﻧﻴﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ ﺳﻮﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺩﻟﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﻫﻨﺮ'ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻭﻣﺒﺎﺣث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪﻣﻮﺿﻮع
هنرﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﻟﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک ﻤﻮﺿﻮﻉ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳکی
اﺳﺖ.ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺴﺘﻦ'ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ'ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺎﺩه
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺗﻘﺮّﺏﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ'ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻢ ﻧﻴﺰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﻤﺎﻝ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ' ﻫﺮﺳﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻏﺎﺋﻰ ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻝ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎ ﻓﺮﺩ
ﺳﺮ ﻭﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻓﺮﺩ ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻊ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ' ﺑﺎﺯ ﺧﺎﺹ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﮐﻨﺪ'
ﺑﺸﮑﻞ ﺁﻣﺎﺭﻯ ﻭﻧﺴﺒﻰ.ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭﻳﺎﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺫﻭﻗﻰ'ﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﻈﻪ'ﺧﺎﺹ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎ ﻫﻨﺮ
ﺷﻨﺎس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ' ﻫﺮﮔﺰ ﺣﺮﻑ
ﺁﺧﺮ ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ.ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ'
ﻫﻴﭻ ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﻭ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﭼﻮﻥ ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﻭ ﻳﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ'ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﻙ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ'ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻘﺮﺑﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺩﺭ ﺟﻠﻮ ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ'ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ'ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬی ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﺑﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻫﻨﺮﺷﻨﺎس
ﻧﺎﻇﺮ ﻫﺮ ﻫﻨﺮ'ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟﺰﻣﻰ ﻭ ﻗﻄﻌﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ. ﻭ ﺣﺮﻑﺁﺧﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻴﻞ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺳﺮﻳﻊ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺗﻮﻗﻒ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻤﺎ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻇﺮ ﺳﻴﻞ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺴﻮﻯ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ .

ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻫﻨﺮ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'ﻭ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺁﻥ ﺗﺨﺼﺺ
ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺑﻔﺮﺽ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺣﻖ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺍﺩﺍ
ﮐﺮﺩ . ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ ﺑﺤث ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻳﻚ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎ'ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻰ'ﺩﺭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ' ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﻮﮊﻩﻣﻮﺭﺩﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
اﻭ' ﮐﻪﭼﻪ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ ﻟﻔﻈﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺩﺭ ﺭﻧﮓ
ﺩﺭ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻫﺎ ﻭ ﮔﻮﺷﻪ
ﻫﺎﻯ ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﺗﺠﺴّﻤﻰ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻋﺸق
ﻮﻫﻨﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮔﻔﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮ
ﺍﻣﺮﻯﻄﺒﻴﻌﻰ' ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﻨﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﺎم ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﻨﺮ ﺟﻨﺒﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺻﻨﻌﺖ'ﮐﻪ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉﻫﻨﺮﻯ ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺬﻭﻕ ﻭﺗﺮﮐﻴﺐﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺫﻭﻗﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻫﻨﺮﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﻗﻮﺍﻋﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺮح کرﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﺷﺎﺧﻪ
ﺁﻥ'ﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﮐﻪ
به ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭ ﺳﺮﻳﻊ'ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﻨﺮ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﺩﺭ
ﻟﺰﻭﻡ ﻓﻮﺭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺫﻫﻦ'ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯﺍﻳﻦ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺫﻭﻕ ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثرﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺳﺮﻳﻊ
ﺗﺮ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺣﺎﺻﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ'ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻫﻨﺮ'ﻫﻢ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﻫﻢ ﭘﺨﺘﮕﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ'ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺎﺷﺪ'ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮ'ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺣس ّﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ(
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭ)'ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻔﻊ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ'ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﭘرﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻤﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺯﺥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺣﻖّ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﻭ
ﺳﺮﻳﻊ ﮐﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻔﮑﺮ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﻨﻴﻢ'ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻨﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ'ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﺘﺎﺭﻩ
ثرﻳّﺎ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻇﺮﻑ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪﺭﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ'ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺭﺯﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺮﺭﻭﺯ
ﺭﺏّ ﺷﻤﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ'ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﺒﺠﮕﺎﻧﻪ ﺁﻥ'ﻫﺮﻳﻚ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ'ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﻓﺖ'ﺷﺸﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺢ' ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ و
سوشیانس
زردشت ﻭ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭصورت
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺗﺎﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ'
ﭘﺎﺭﺳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺁﺭﻳﺎ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ ﻭ( ﻳﻠﺪﺍ
) ﺷﺪﮔﺎﻥ'ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ' ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ ﻋﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ . ﮐﻪﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑس ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺤث ﻣﺎ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻣثاﻝ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎﺷﮑﺴﺘﻪ'ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺩﺭﻟﻐﺘﻨﺎﻣﻪﻫﺎ'ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺗﺮ ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺗﺮ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬی ﻮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﮐﻠﻴّﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﺸﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺟﺰ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻓﻮﺝ
ﻓﻮﺝ ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺦﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ'ﺗﻔﮑّﺮ ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻰ'ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ثقلین ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﭘﻴﺸﮕﺎﻥﻘﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﭘس ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻟﻬی ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ'ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺟﺰ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭتشان
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺨﭽﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻫﻨﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻋﻮﺍﻡ
ﻭﻣﺮﺩم ﺃﻋﻤﻰ ﻭﮐم
ﺒﻴﻨﺎﺋﻰ ﺳﺎﺩﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺶ'ﻫﻨﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺁﻭﺍﺯ ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭ ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺳﻴﻨﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻬﻨﺮﻫﺎﻯ ﺑﺼﺮﻯ
ﻋﮑﺎﺳﻰ ﻭ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﻧﻘﺎﺷﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺷﻌﺮ
ﻭﻣﻌﻤﺎﺭﻯ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺿﻤﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻨﺮ ﺁﺷﭙﺰﻯ
ﻭﺩﻭﺳﺖ ﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ ﺟﻨﮓ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻭﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﻓﻨﻮﻥ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ'
اﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻨﺮﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ'ﺗﺎ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ'ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﻚ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﻓﻘﻰﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻴﺴﺘﻪ ﻧﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻭ ﺗﺨﺼﺼﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻐﺰ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ'ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﺮﺣﻬﺎ
ﻭ ﻫﺪﻫﺎ ﻭ ﻏﺎﻳﺎﺕ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ'ﻭﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ' ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ'
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ' ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺕ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ' ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻓﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻤﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯ
اﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺪﺭ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﭘس
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ' ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
بشری ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﭘس
ﮐﻠﻴﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﺣﺘﻤﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ' ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ'ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺯﺷﺖ
ﺗﺮ'ﻭ ﻳﺎ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﺳﺦ ﻭ ﺭﺳﻮﺥ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺳﻨﮓ ﻫﺎ'ﻭ ﻳﺎ ﻭﺳﺦ
ﻭ ﭼﺮﮐﻴﻦ ﻭ ﺁﺷﻐﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ'ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﻫﻨﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﻓﺎﺭﺳﻬﺎﻯ ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻮﻡ ﻭ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ'
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻔّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﻳﺪﻭﻧﻰ ﻭﺟﻢ
ﺟﻤﺸﻴﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺴﺒﻚ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﺑﻬﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﻩﺍﻯ' ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍرواح ﻣﻘﻴﻢ
ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ
ﻋﻨﺼﺮ ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻭ ﻣﺒﺎﺣث
ﺭﻧﮓ ﻫﻨﺮﻯﺪﺍﺭﺩ
ﻳﺎ ﺻﻨﻌﺖ ﻫﻨﺮﻯ'
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ ﻫﻨﺮﻯ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺟﻨﺒﻪ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻭﻍ ﻭ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻟﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬم ﻤﻴﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ' ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭح ﻮ ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﻑ ﻫﺴﺖ.ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳخ دﺭ
ﻫﺮﻣﻠّﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍست
. ﮐﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎن ﻟﺪﻧّﻰ'
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻫﻨﺮ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺩﺑﻰ
ﻭ ﺍﻓﻘﻰ ﻭﻟﺬّﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻤﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭرﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﺳﺪ'ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﻗﺘﻰ ﻟﻔﻈﻰ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﺼﺮﻑ ﺷﻮﺩ'ﮐﻢ ﮐﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻳﺎ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﻋﻠﺎﺋم
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ ﺃﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ'ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﻫﻨﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻧﻮﺷﺘﻨﻰ'ﻭ ﺍﺻﻮﺍﺕ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ'ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭﻫﻨﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﭼﻪ
ﻣثبت ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﭼﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻥ'ﻭ ﺃثر ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ'ﭼﻮﻥ
ﺻﺪﺍﻯ ﺑﺎﺩ ﻭپراکنده
ﺷﺪﻥ ﺑﺮﮔﻬﺎﻯ ﺧﺰﺍﻥ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ'ﻭ
ﺭﻣﻮﺯ ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ.ﻣثلا
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻨﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ'ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺍﻟﻬی
ﻤﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ'ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻫﺎﺋﻰ ﺑﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﻟﻐﺖ
ﻧﺎﻣﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﻮﺷﺖ'ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ'ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻤﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.

ﻫﻨﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻬﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ'ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻠﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﮐﻠﺎﻡ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس ﻫﻨﺮ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑس. ﻭﻏﻴﺮ ﺁﻥ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡ'ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﺪ'ﻣﮕﺮ ﻳﻚ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﻤﻠﻪ ای ﺑﻔﺮﺩﻭﺳﻰ
ﮐﺮﺩ' ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﮐﺮﺩ'ﻭ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ'ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻧﻪ ﻧﮋﺍﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻟﻔﻆ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎ ﻧﻮﺷﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻟﻔﻆ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﺪﻩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻟﻐﺖ ﻧﻴﺰ ﺍﺯﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺒﺪﻳﺒﻞ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ'ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺸﺮﮐﺎﻨﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﺩﺭ ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ'ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺟﺪﻳﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﺎلاترﻯ
ﻧﻘﻞ ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻀﺪّ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺗﻤﺪّﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻘﺪﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
.

ﭘس ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮ ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺩﺭﻋﻮﺍﻡ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻋث ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻧﺸﻮﺩ' ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻋث ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﻘﺮﺏ ﺍﻟﻬی ﻮﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺠﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﻌﻠﻒ ﭼﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ'ﻭ
ﺗﻦ ﭘﺮﻭﺍﺭﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ'ﺗﺎﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ'ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ'ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻠّﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣثلا
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺩﺑﻰ ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺭﺍﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺭﺍﻫﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺴﺘﻪ به اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭ
ﺗﻌﻤﻴﻤﻰ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﺗﻌﻤﻴﻖ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﻬﻢ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻥ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﭼﺸﻴﺪﻥ ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ' ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺋم ﻮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺘﺼﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻫﻤﺎﻥ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ' ﺑﺎﮐﻤﻚ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ' ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺄثّر ﻋﻤﻴﻖ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﺴﺘﻤﻊ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ' ﮐﻪ ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺘﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ'ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ'
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ'ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻓﻬﻢ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ'ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻦ ﻭ 'آرت
که ﺩﺭﻫﻨﺮ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﻧﻘﺎﺷﻰ
ﻭ ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺳﻴﻨﻤﺎ'ﻭ ﻳﺎ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺎﺩﻩ' ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ'ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺬﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻢ'ﻳﺎ ﮐﻢ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺑﻴﺸﺘﺮﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻭﺫﻫﻥﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ'ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ.ﭼﻮﻥ ﺑثمرﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻃﻠﺒﻰ' ﺗﺎ ﻳﮑﺼﺪ
ﻫﻨﺮ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭ ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻓﻬﺮﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﺮﻍ ﻭﺗﻬﻴﻪ
ﻇﺮﻭﻑ ﮔِﻠﻰ ﻭﻟﺒﺎس
ﺩﻭﺯﻯ ﻭ ﺁﺭﺍﻳﺶ
ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ ﻭﻧﺎﺧﻦ'ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻩ ﻭ ﺩﮐﻮﺭﺳﺎﺯﻯ
ﻭﮔﻞ ﮐﺎﺭﻯ ﻭﺟﻮﺍﻫﺮ
ﻭﻏﻴﺮﻩ'ﭘﺎ ﺑﻤﻴﺪﺍﻥ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻗﺪم ﺒﺮﺍﻩ
ﻭ ﻣﺴﻴﺮ'ﻭ ﺭﺍﺯ ﻫﻨﺮهاﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻟﻔﻆ ﻫﻨﺮ ﻳﺎ آرت ﻟﺎﺗﻴﻦ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻓﺮﻭﺷﻰ' ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺒﺎﺻﻤﻪﺍﻯ ﺑﻮﺩﻩ'
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻣﻔﻴﺪ ﻭ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ'
ﮐﻪ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴمی
ﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻧﺰﺩ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ
ﻭﺣﺮﻓﻪﺍﻯ'ﻭﺑﭽﻨﮓ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺩﺭﺁﻣﺪ'ﻫﻨﺮ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ثبت ﺁثاﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ'ﺑﺨﻂ
ﻋﻤﻠﻰ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭ ﺧﻂ ﻳﻮناﻧﻰ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺳﺮﻳﻊ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
وﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﻨﻘﺎﻁ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻠﻞ ﺩﺭ ﺳﻨﮓ
ﻧﺒﺸﺘﻪ ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻭﻝ ﻣﻨﻄﻖ'ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻣﻌﺎﺭﻑ
ﺭﺍ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﻨﻈﺮﻯ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ'ﻳﺎ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺫﻭﻗﻰ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.ﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ'ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻓﺎﻋﻞ ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺍﻓﺰﻭﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺴﺎس 'ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ'ﺑﺎﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﺧﺎﺭﺟی
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﺎﺭج اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺍﺯ(ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺩﺭﻭﻥ ﺍﺯ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ)
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻧﺎﻝ ﺩﺭ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺼﺮﻑ ﻓﺮﺩﻯ'ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﺎﺭﺟی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﮐﻮﺭ'ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺄثیر ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻇﺮ ﺁثاﺭﻫﻨﺮﻯﺒﻮﺩﻩ
ﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺮﺍ'ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺣﺘی
ﺨﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺼﻮﺭﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻓﺎﻋﻞ ﻫﻨﺮﻯﺎﺳﺖ'ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺑﺮ ﻣﺎﺩﻩ ﺧﺎﺭجی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺴتی
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ' ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺩ
ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﮔﺮﻣﺎ
ﻭ ﺳﺮﻣﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺭ ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺷﺮﻳﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺑُﻌﺪ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﻔﻬﻮم
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
هر ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻣﻴﻠﻴﻮن
ها ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺗﻤﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻨﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ'
ﭘس ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻭﺗﻮﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣُﺮﺩﻩ ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﻨﺠﺎﻝ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺩﺭﻭﻥ ﺃﺗﻢ ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺭﺍ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻭ ﺃﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻓﻀﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺪﺍﺭ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺷﺒﺎﻉ'
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖﺃﺗﻤی
ﻮﮐﻤﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻣثلا'
ﻗﺒﻠﺎ ﺃﺗﻢ ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ'
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺃﺗﻢ ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ
ﺷﺪﻩ'ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﻭ ﻣﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﭘس ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ'ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ ﺘﺤﻤﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻫﺴﺘﻰ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﭘس ﺍﺯﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺴﺐ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﻴﺎﻓﺖ.ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖﺁﻭﺭﻳﻢ' ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖﺁﻭﺭﻳﻢ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺧﺮﻭﺝ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻄﺒﻘﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﭼﻪ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﻭﻳﺎ
ﭼﺒﺰﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻧﻪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌل
اﺳﺖ.ﻭﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﺁﻥ'ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺰﺋﻰ . ﺑﻨﻈﺮ ﺍﺭﺳﻄﻮ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺮ ﻫﺪﻑ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻋﻤﻠﻰ
ﻫﺪﻑ ﻭﻏﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺑﺎﻃنی غاﻳﺖ ﺁﻥ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﺑﮑﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻣﺸﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺑﺎﻁ ﻳﺎ ﺁﺩﻡ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻠّﺎﻕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻴﺎﺕ'ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻣثلا ﺑﺠﺎﻯ ﻣﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎنی ﺘﺎﺑﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻧﻴﺰ ﺁﻟﺖ
ﺩﺳﺖ ﺮﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻮ ﻧﺎﭘﺎک اﻳﻥ
عقده ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣﺎﮐم
ﺒﺮ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ' ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺖ'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻪﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻭﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺭﻭﺍﻧی
ﺸﺨص ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ می ﺮﺳﺪ. ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ'ﺳﺎﻟک
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮ'ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻦ'
ﻭﻟﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﻧﻈﺮﻯ'ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﻣﻴﻞ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻥ'
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔسﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻳﺎﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭘس ﻣﻌﺎﺭﻑ
ﻧﻈﺮﻯ'ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺎﺭﻑ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ ﻣﻌﺎﺭﻑ
ﺻﻨﻌﺘﻰ'ﮐﺎﺭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬای
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺒﺮ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻭ'ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻫﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﺪ' ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻋث
ﻣﺰﻳﺪ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺧﻄﺎ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
می ﺸﻮﻧﺪ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺘﺮ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.

ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻳﺎ ﻫﻨﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻃﻠﺐ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻃﻠﺎﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻓﻬﻢ ﻫﺴﺖ'
ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ'ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺪﻡ ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻝ' ﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ'ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺪﺭ
ﺳﻴﺮﺕ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻋﺪﻡ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗثبیت ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ.ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺮﻋﺖﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺍﻥ ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺮﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻰ ﻧﺎﻣﻴﻢ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ'ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻣثبت ﻭﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺬﻫﺒی
ﻘﺸﺮﻯ' ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺖ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻋﮑس ﺣﺮﮐﺖ
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﻨﺴﺨﻬﺎﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴخ هاﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ'ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺗﻐﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﭼﻨﺎﻥ ﭘﺎک
ﻤﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻳﻚ ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﭘﺎﻙ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺑﺴﺎﺯﺩ'
ﮐﻪ (ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ' ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ'ﭼﻘﺪﺭ ﻋﻈﻤﺖ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺑﺎﻋث
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯﻮﻓﻬﻢ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ'ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺁﺭﻳﺎ ﻭﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ'ﻭ
ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁثاﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ
ﺻِﺒﻐﻪ ﻭ ﺭﻧﮓ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺁﺩﻣﻴّﺖ'ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ'ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﺣﮑﻤﺖ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻫﻤﮕﻰ' ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﭘس ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺁﺧﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬی که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻌثت ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻨﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﻘﺒﻠﻰ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺠﺎﻯ ﺳﻮﺩ ﺁﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ' ﺩﺭﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ'
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻭﻳﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺻﻨﻌﺖ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﻭﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯﺍﻣﺘﻨﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻠﻰ' ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺯﻭﺍﻝ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺒﺎﻃﻞﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻟﺬﺗﻰ ﻫﻢ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻳﻦ ﻟﻐﺰش
ها ﻭ ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﻟﺬﺕ ﺟﻨﺴی
ﺮﺍ ﻳﺎ ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺧﻮﺩ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﻧﻘﻄﻪ مقاﺑﻞ
ﻗﺮﺁﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎن
هاﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺟﺬﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ'ﺟﺬﺏ
ﺍﺷﻴاء ﺩﺭﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺯ ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﮐﻮﻩ
ﻧﻮﺭﺩﻯ ﻭ ﺻﻌﻮﺩ
ﺍﺯ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
هاﻯ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻬﺮ ﺳﻄﺢ ﮐﻮﻩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﭼﺸﻢ
ﺃﻧﺪﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪﺭﺳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺤﺪّﻳﻘﻴﻦ
ﺩﺭ ﻗﻠّﻪ ﮐﻮﻩ ﻭﻗﺎﺏ
ﻗﻮﺳﻴﻦ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺩﻩ
ﻭ( ﺳﺘﺮﺕ
المنتهی) ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻫﺪ ﺁﻥ کنارﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ'ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ'ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﻨﺎﻡ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﻚ'
ﮐﻪ ﻫﻮس ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ'ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺮ(ﻏﻴﺮ ﻣﺎ ﻫﻮ ﻋﻠﻴﻪ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻄﺤﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺘﻐﻴّﺮﺍﺕ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺣﻰ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ
ﺃﺧﻴﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻔﮑﺮ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ'ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ'ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺍﺯ
ﺁﺩم ﻴﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻳﺎ ﻧﻮﺡ'ﻭ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﺑﻮﺩﺍﻯ ﺍﻭﻝ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺴﻢ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ'ﻭ
ﺳﭙس ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ'ﭼﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺃﺧﻴﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ 'ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﺎﻓی ﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ'ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻮﻧﺪ.ﭘس ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺸﺎﻧﮕﺮ
ﺫﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻓﻄﺮﺕ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﻄﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺑﻨﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻴﮑﻮ ﺳﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ'ﻳﺎ ﺯﺷتی
ﺴﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍ'ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﺎﻟﻖ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ'ﻭﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻴﻬﺎﻯ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻮﺍﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻟﺬﺗﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﺵ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ . ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ'ﺩﺭ
ﺧﻠﻖ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻤﻴﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭﻫﻮس
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭﻟﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﮕﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺧﻠﻖ ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ ﻫﻨﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻰ ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ'ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺫﻭﻕ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﭘس
ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻗی ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﺁﻥ' ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻠﺎﻝ ﻭ ﭼﭙﺎﻭﻝ
ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺗﺎ ﭼﻨﺪ
ﮐﻴﻠﻮ ﻃﻠﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣثاﻝ ﻗﺪﻳﻢ'ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻰ ﻗﻴﺼﺮﻳﻪ'
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﻝ ﺍﻟﺘﺠﺎﺭﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻏﺎﺭﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ'
ﻣﺎﻫﺒﻴّﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻌﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﻪ ﻭﻧﺎﻓﺮﺟﺎﻡ
می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺩﺭﻫﺮﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ ﭼﺮﺍﻍ
ﺑﺴﺮﻗﺖ ﻭﺩﺯﺩﻯ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﮔﺰﻳﺪﻩﺗﺮ
ﮐﺎﻟﺎ ﺑﺪﺯﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ .ﻭﻫﺮﺃﻣﺮ
ﻣﻨﻌﮑس ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍ' ﻓﻮﺭﺍ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺣﻘﻴﺮ
ﺁﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﮐﺸﻒ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺟﺎﺋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺻﻞ ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﻋﻤﻮﻣﻴﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺧﺪﻣﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺪﻑ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ' ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ ﻫﺎﻯ
ﺧﻨﻚ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﮔﺮﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ
.

ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻋﺼﻮﺭ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻧﮋﺍﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﭘﺎﺭﺳﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮ'ﺑﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﺟﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧی
ﺮﺍ ﺗﺎﺑﻊ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴبی ﻮﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺻﻨﻌﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻣﺎﺩﻩ'
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻣﺘﻐﻴّﺮﻣﺎﺩﻩ'ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻧﻤﻰ ﺯﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎﻋث
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻴﺮﻳﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ' ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻧﺪ'
ﺳﺮ ﺍﺯ ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ'ﻳﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﻌﺒﻪ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻴﺰ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﺣﺠﺎﺝ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻭ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺣﺠّﺎﺝ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ' ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﺠﺎﺝ ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﭘﺸﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺣﺠﺎﺝ ﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩ'ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ'
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺻﻨﻌﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﺭﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺩ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﻡ ﺩﺭ ﺻﻨﻌﺖ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.

ﺃﺑﻮ ﺣﻴّﺎﻥ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻋﺎﺭﻑﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺻﻨﻌﺖ ﺭﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﻋﮑّﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺭﻭﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ'ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﭼﻮﻥ ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ ﻭﺷﻬﺮﺕ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
هاﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﺪﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ' ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭ ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﻭﺍﺳﺘثماﺭﮔﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭ ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻢ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺃثر ﻣثبت
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻢ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺳﭙﺎس ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ' ﮐﻪ ﺳﭙﺎس
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻢ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﻭﻫﻢ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﻭﻣﻨﻈّﻢ'
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭﻫﺪﺍﻳﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎنی کرﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺩﺭﻣﻬﻨﺪﺳﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻇﺮﻑ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪﺁﻥ
ﺭﺍه ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ'ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﻨﺮﻯﺒﺎ ﮐﻤﻚ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻤﺎﺩﻩﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻫﺪ.ﺍﮔﺮﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ'ﭘس
ﻧﻔس ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﻧﻔس ﻧﺎﻇﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻃﻠﺐ ﺭﺍ ﺩﺭس ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﺧﻄﺎ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﭘﺮ ﺿﺮﺭ
ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺗثبیت ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ'ﺻﺮﻑ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﻩ'ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﻙ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺒﺪﻫﺪ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻰ ﻗﻴﺼﺮﻳﻪﺍﻯ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻴﻢ.

ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ'ﺗﺎﺑﻊ ﻧﻔس
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﺪﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﺻﻨﻌﺖﮔﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ' ﺩﺷﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ.ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺮﺍﺏ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺁﺑﺎﺩ' ﻭﻟﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ' ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻫﺮ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﻨﻔﻊ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺃﺑﻮ ﺣﻴّﺎﻥ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﺭ ﺍﻟﻤﻘﺎماﺕ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ' ﺻﻨﻌﺖ
ﮔﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻋث ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ
ﻭ ﻣﺰﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻣﻞ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'
ﺻﻨﻌﺖ ﮔﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺷﻮﺩ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺭﻫﺒﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻳﺎ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻈﺎﻣﻰ'ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭاﻥ
ﺼﺎﺣﺐ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ'ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺟﺰ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کاﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟهنّم ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻭ ﮔﻮﺩﺗﺮ ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺗﺮ'ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ'ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﺷﻮﻧﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﻔﺴخ
هاﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺳﺮ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ'ﻭﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﺮﻗﻰ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ' ﻫﻨﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺻﻨﻌﺖ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﮑﺘﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻔس
ﻧﺎﻃﻘﻪ'ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ' ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺭﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﻧﺎﻃﻘﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺭﺳﻄﻮ'ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﺑﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﺄثیر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻔس ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ'
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﺗثبیت
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺭﻭﭘﺎ'ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﻥ' ﮐﻠﻤﻪ آرت ﻟﺎﺗﻴﻦ ﺭﺍ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺻﻨﺎﻳﻊ
ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮؤﻧﺪ. ﻫﻨﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏ'ﻭ
ﺳﺎﺑﻖ ﻭ ﻟﺎﺣﻖ' ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺧﻴﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪﺣﺘﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﻃﺐ ﻭﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺣتی
هر ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻮﭼﻚ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس ﻋﺮﻓﺎﻯﺎﻳﺮﺍﻧﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﺳﺮﻗﺖ
ﺣﻘﻮﻕ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨاس ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻳﺎ ﭘﺎﺭﺍ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﺴﺖ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺭؤﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻧﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ'ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﺭﻧﮕﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰﻭ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﺴﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨﺴﺒﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ'ﺑﻌﻠّﺖﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﮋﺍﺩﻯ'ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻴﺴّﺮ'ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ که ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ'ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ' ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ' ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺟﺬﺏ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﻭﻯ ﻣﻴﻦ ﻫﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ.ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻧﺎﺷﻴﺎﻧﻪ'ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻳﮑﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﮐﺸﺘﻪ
ﺭﺍ ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﮐﺸﺘﻪ
ﻫﺎ ﺃﺷﻚ ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ'ﻭﺑﻘﻴّﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺪﻣﺖ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ
ﻃﻠﺒﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﻮﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺎﻥﺁﻥ ﺒﻮﺩﻧﺪ'
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﻫﻴﭻ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯﺴﻠﻮﻙ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﺧﺮﺕ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣُﺮﺩﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺪﺍﻏﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ'
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ.ﮐﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ' ﭘسﺍﺯ
ﭼﻨﺪﻯ ﺷﺎﻧس ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﻮﺳﺘﻥ
ﺒﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻧس ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﮐﺎﺭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘُﺮ
ﻣﺤﻨﺖﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺗﻠﻒﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺗﺮﻙ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ'ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﺎ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻫﺎ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ' ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻳﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻘﺮّﺏ
ﻭ ﮐﺮّﻭﺑﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ میﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ 'ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺎﻭ' ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺳﭙس
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠیّ ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﺎﻥ ﺑﻤﻬﺪﻯ'ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻌثت ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺣﺮﻑ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻨﺮ
ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻫﻨﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ثرﻳّﺎ ﻭﻫﻔﺖﺧﺎﻥ
ﺭﺳﺘﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻭ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﻫﻤّﺖ ﻓﻌﻠﻰ'ﻭ
ﺻﺒﻮﺭ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻫﺮﺟﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﻭﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﻧﺤﻮﻯ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ'ﻭﻳﺎ ﺳِِﺤﺮ
ﻭ ﻧﺠﻮﻡ ﻧﻴﺰ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ. ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺁﺯﺍﺩ'ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻳﺎ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯ'ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﭘﻮﻝ
ﺳﺎﺯ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺩﺭ ﻟﻐﺖ
ﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ'
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺁﺭﻣﺎن
هاﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﺮﻫﻨگی
گفته ﺍﻧﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻧﮓ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘﻮل
ﺴﺎﺯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺩﺭعصر ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس.

ﺩﺭ ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺍﻧﺸﮑﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ'ﺩﺍﻧﺸﮑﺪﻩ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻟﻐﺖ
ﻧﺎﻣﻪ (ﺑﻮﻟﺎﻧﺖ)
ﺩﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻡ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻋﺎﺩﺗﺎ ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥﺒﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ.ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻞ
ﻋﻤﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻌﻮﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ ﺧﻠﻂ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﻤﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻭﻝ
ﻣﮑﺘﺐ ﮔﻠﻴﻠﻨﻮس
ﻭ ﺭﺍﻣﻮس ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻠّﻰ ﻋﺎﻡ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﺎﻓﻊ
ﻭﻣﻮﺍﻓﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﻫﺪﻑ ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺭﺍ
ﻋﻴﻨﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻭﻝ ﻋﺎﻡ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ'ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻬﺪﻑ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻣﺸﺨّﺺﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻋﻠﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻢ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺎﻟﺺ ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺯ ﺗﻄﺒﻴﻘﺎﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻌّﺎل ﻮﻣﻮﻟّﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎلی که ﻏرﺍﻳﺰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ' ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻨﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻭﻡ
ﻧﻈﺮ ﻟﺎﻟﺎﻧﺪ ﻋﻤﻞ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ'ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﻬﺪﻑ ﻭﻏﺎﻳﺖ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺧﻮﺩ' ﺑﻐﺎﻳﺘﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻳﺎ ﻧﻔﻊ ﻣﺎﺩﻯ' ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻟﺬﺍ ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻫﻨﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺁﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻈﺮﻯ 15 ﺩﺭﺻﺪ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺻﻨﻌﺘﻰ50
ﺩﺭ ﺻﺪ' ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
45 ﺩﺭﺻﺪ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺳﻨﺘﺎﻳﺎﻧﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻚ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺎﻡ ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﻥ'ﻫﻨﺮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺷﻌﻮﺩﻯ
ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ ﺩﻭﻡ
ﻫﻨﺮ ﺑﺂﻥ ﻣﻌﻨﻰ'
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ' ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ'ﺃﻋﻢ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻢ ﻳﺎ
ﻟﺬﺕ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ' ﻭ
ﺑﺎ ﻟﺬﺕ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎ
ﺫﺍﺕﻫﺴﺘﻰ ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪﻫﺴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﻧﻔس ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﮐﻤﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﻏﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻟﺬﺕ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻭﻝ' ﻏﺮﻳﺰﻯ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻫﻨﺮ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ'
ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺑﮑﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻝ' ﻫﺮﻓﻌﻞ ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﮐﻪﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻧﻔس ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺬﺕ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻨﺮﺑﻨﻈﺮ ﺳﻨﺘﺎﻳﺎﻧﺎ'ﻳﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻢ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻨﺪﺭﺕ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ ﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻔﻴﺪ'ﺩﺭ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺵ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻭﻣﻤﮑﻦ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ'ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﻧﻘﺶ ﻧﺎ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻨﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ ﺃﻧﮕﻴﺰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ ﻧﻔﻊ ﻣﺎﺩﻯ
. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﺩﻭﻡ
ﺳﻨﺘﺎﻳﺎﻧﺎ'ﺑﻴﻦ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻫﻨﺮ'ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺩﻭﻡ ﻧﻴﺰ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ'ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﺮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﻧﻴﺰ' ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﺟﻤﺎﻝ ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﺍﺩﻩ'ﻭ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ'ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﻓﺮﻥ ﻓﻠﺶ)
ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎسیﻫﻨﺮ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ'ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻫﻨﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ'
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻟﺬﺕ
ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ ﺍﺳﺖ.ﺳﭙس
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻔس ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻳﺎ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯﻯ. ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﮑﺎ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ ﺳﺪﻧﻰ
ﮐﻮﻟﻮﻳﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺑﺮﻭﺵ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﺧﺎﺹ ﻭ ﺧﺎﻟﺺ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺳﻮﺩ ﺟﻮﺋﻰ.ﻭ
ﺳﭙس ﻟﺬﺗﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻟﺬﺕ (ﻟﺬﺕ) ﺩﺍﺩﻥ.
ﺍﮐﺴﻔﻮﺭﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻤﻞ ﺑﺪﻭﻥ ﻏﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻟﺬﺕ ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺍﻋﺠﺎﺏ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﺷﺒﺎﻉ ﺣسّ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﺑﺎ
ﺍﺩﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ'ﺃﻋﻢ
ﺍﺯ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻫﻨﺮ
ﻣﻬﺎﺭﺗﻰ ﺍﺳﺖ'ﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻟﺬﺕ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﭘﺮﺳﺘﻰ'ﻭ ﺍﺭﺿﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ' ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻮﺩ ﺧﺎﻟﺺ
ﺑﺎ ﻏﺮﺽ ﻣﻌﻴّﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺣسّ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺁﺭﺍٴ'ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺎﻧﻊ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺫﻭﻕ ﻓﺮﺩﻯ
ﻳﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر (ﮐﺎﻧﺖ)ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺣﺮﻓﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﻧﺖ'ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻨﺮ ﻧﺸﺎﻁ ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ
ﺟﻮﺭ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺮﻓﻪ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻣﺰﺩﻭﺭ ﺑﻬﺪﻑ ﺳﻮﺩ
ﺩﺭ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺁﺯﺍﺩ'ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻨﻨﺪﮔﻴﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ' ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻈﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺰﺩﻭﺭﻯ
ﻭ ﻫﻨﺮﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ'ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ'ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ'
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ'ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
رﻗﻴﻖ ﺟﺴﺘﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﮐﺎﻧﺖ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻭ ﻟﻬﻮ ﻭ ﻟﻌﺐ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭﻫﺪﻑ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻧﺖ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ'ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻨﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻟﺬﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ'
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﮔﺮﺩﺩ' ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻟﺬﺕﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻋﻤﻠﺎ ﻟﺬﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭﺣﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺟﻨﺒﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻭﻟﺎﮐﺮﻭﺍ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ'ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻨﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻫﺮﺳﻮﺩ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﭼﺸﻢ
ﺑﭙﻮﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
هنر (ﺻﻨﻌﺖ ﻫﻨﺮﻯ)
ﻳﺎ (ﻫﻨﺮ ﺻﻨﻌﺘﻰ)
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﻫﻨﺮ ﺧﺎﻟﺺ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺂﻥ
ﮔﻔﺖ. ﭘس ﻫﻨﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ'ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﺯ ﺳﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﻮﺭﻯ'ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻮﻥ(ﺫِِﻥ) ﺷﺮﻗﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺗﺮﻙ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺮﻙ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﮐﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺧﻴﺎﻝ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻨﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻮﻡ ﻭ ﻏﺼّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ'ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺪﻭﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻳﺎ ﺁﺭﺯﻭ
ﻭﺧﻴﺎﻝ ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ'ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﺭﺩ ﺻﺤﻨﻪ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ ﺷﺨﺺﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭﻓﮑﺮ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ'ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻥ ﺻﺤﻨﻪ
ﺧﻴﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻨﺮ ﺑﻄﻮﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻟﺬﺕ ﻫﻨﺮﻯ'ﻧﺰﺍﻫﺖ
ﺧﺎﻟﺺ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻏﺮﺍﺽ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭﻣﺼﺎﻟﺢ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺸﻮّﻩ ﻭ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﭘﺎﮐﻰ
ﺩﺭ ﺳﻮﺩ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ'ﭘﺎﻙ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﻭﺭﻯ'ﻭ
ﭘﺎﻙ ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ.

ﻟﺎﻧﮓ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻠﺬﺕ
ﺧﻮﺩ' ﻟﺬﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮ ﻭَﻫﻢ یا
(الویسن) ﺩﺭ ﺧﻠﺴﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻌﻮﺭﻯ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺭﺍ ﺳﻠﻰ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻔﺖ ﺑﻘاء ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻓﻌﻞ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺳﺮﻳﻊ ﺍﻟﺰﻭﺍﻝ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻟﺬﺕ ﻣثبت ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ ﻣﻠﺎﺋﻢ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺴﻮﺩ
ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ'ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺳﺮﻭﺭ ﺁﻭﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻟﺬﺕ'ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻮﺩ ﻭ ﻏﺮﺿﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﺁﺯﺍﺩ'ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ' ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻤﺎﻝ
ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺍ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻨﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ ﻧﻘﺶ ﻧﻔﻊ
ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻥ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺩﺭ ﺳﻮﺩ
ﺧﺎﻟﺺ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ' به ﺼﻮﺭﺕ ﺗﮑﻴﻴﻒ
ﻭﻫﻢ ﺭﻧﮕﻰ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺯﻳﺒﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻭ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻋﻤﻮﻣﻰ'ﻭ
ﺗﺮﺣّﻢ ﺗﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ'ﻭﮔﺬﺷﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
.

ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺸﺪ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ'ﺑﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻟﺬﺕ
ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻫﻨﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻯ
ﺑﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ(ﻫﻨﺮ
ﭼﻴﺴﺖ)ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ.
ﺳﭙس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ'ﻭ
ﻃﺮﺩ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺯﺍﺋﺪ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻫﻨﺮﺷﺒﻴﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒﻏﺬﺍ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻟﺬت هاﻯ
ﺁﻥﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﻧﻘﺶ ﻫﻨﺮﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻫﻨﺮ'ﻧﻘﺶ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﺗّﺼﺎﻝ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ' ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس'
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻧﺴﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﻧﻪ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻟﺎﻫﻮتی
اﻟﻬﻰ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺁﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﻥﻋﻮﺍﻃﻒ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻥ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺖ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺯﺑﺎﻥ ﻫﻨﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﭼﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺷﻌﺮﻯ'ﻭﻳﺎ
ﺗﺮﺳﻴﻤﻰ ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ'ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻫﻨﺮﻯ'ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎﮐﺎﺭ ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺑﻨﻈﺮ ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ'ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩﻫﻨﺮ
ﺑﺪﺍﺋی ﻮﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭﻣﻨﻌﺰﻝ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ'ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻌنی ﺪﺍﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪﻭﺳﺎﺋﻞ ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ'ﺍﮔﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﺑﺎﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻦ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ' ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﮐﻪ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻓﺮﻕ
ﻫﻨﺮ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ'
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻨﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺮﻭﺵ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﺷﺮﺡ ﺣﺎﻝ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﻳﻚ ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﺍﮔﺮ ﺗﺮس ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺭﺍﻭﻯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﻩﻃﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﺩﺭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮔﺮﺩﺩ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻳﻚ ﮔﻮﺷﻰ
ﺑﺸﻨﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﮔﻮﺵ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﺩ
. ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺎﻃﻦ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ' ﺿﻤﻦ
ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﻫﻨﺮ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻪ
ﻫﻨﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻳﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺭﻗﺺ
ﺳﻨّﺘﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﻣﻠّﻰ ﻣﻠﻞ ﺿﻤﻦ
ﻫﻨﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﺮﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ
ﺭﻗﺺ ﻭ ﺳﻤﺎﻉ ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺘﻰ
ﻗﺮﻳﺐ ﺑﻬﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ'ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺁﻥ ﺍثرﻫﻨﺮﻯ'ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﭘس
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ ﭼﻮﻥ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﻮﺩ' ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺁﻥ
ﮐﻨﺪ' ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﻴﺴﺘﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺗﻤﺎﺷﺎﺋﻰ
ﭼﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺃثرﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺸﺘﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺒﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﺻﺪﻕ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﻨﺮ'ﺑﺴﺘﻪ بدﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻀﻤﻮﻥ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﺭﺯﺵ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻌﻮﺍﻣﻠﻰ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﺮﺩﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻃﻔﻰ'ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻫﻨﺮﻯ' ﺁﻥ
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﺿﻮﺡ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻃﻒ.ﭼﻮﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﻫﻨﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺁﻥ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ'ﮐﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺁﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ'ﻫﻨﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺍﺳﺖ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺤُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ باﻟﻌﮑس
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺗﺄثیر ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺃثرﺍﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺮﺧﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﭘﺮ ﺣﻤﺎﺳﻪ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ' ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﻣﺒﺎﺩﻯ ﻭﭘﺮﻧﺴﻴﭗﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺃثرﻯ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﮐﺮﺩ' ﻧﻤﻰﺩﺍﻧﻴﻢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ ﻫﻨﺮ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺘﺼﺎﺩﻑ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻚ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻪ ﺑﺎﻓﻌﺎﻝ
ﻭ ﻣؤثّرﻫﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ'ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ'ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ'ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ'ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﺨﻠﻴﻪ می ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺁﻥ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺠﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ'ﭘس
ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻌﻠّﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻮﺏ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪ ﻭﺷﺮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﺪﻑ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻴﺎﮔﺮ
ﺗﺎﺑﻠﻮﺳﺎﺯ ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺳﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻭﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣثبت ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻓﻌﻠﺎ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ(ﻧُﺼﺢ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻓﺘﻦ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ
ﺭﻭﺣﻰ'ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻌﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺁﻳﻨﺪﻩ' ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺒﻌﺪ'ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥﻮﻋﺮﺵﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﻔﺖ.ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻧﺎﻡ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭ ﺍﻳﻠﻰ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻭﻧﻪ ﻋﻠﻰّ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﻰّ ﺑﻮﺩ'ﻭﻧﺎﻡ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺵ' ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﻴﺪﺭﻩ ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺰﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺭﻭﺩﺍﻥ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﻫﻨﺮ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺭﻧﮓ ﻭ ﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻰ. ﭘس ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﻭﻣﺘﻬﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ' ﮐﻪ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺴﻤﻮﻋﺎﺕ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎ ﮐﻨﺪ. ﭘس ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻌﻤﻖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺪﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻃﻒ'ﻭﻟﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ'ﭼﻮﻥ
ﺭﻧﮓ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺩﺭ ﺣﺠﻢ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻨﺮﻫﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّر ﻭﺩﺭﻙ ﻫﻨﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ' ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﭙﺎﮐﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻏﺮﺿﻬﺎ
ﻭﻧﻴّﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺎﻣﻞ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﻫﻨﺮ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻳﺎ ﺗﺮﺳﻴﻤﻰ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﻧُﺖ ﻧﻮﻳﺴﻰ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺩﺍﺩﻥ'ﻳﺎ ﺷﻌﺮ ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺎﻋﺮ'ﻳﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ'ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺗﺮ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺑﻴﺴﻢ ﻭ ﺷﻠﻮﻍ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻮﮊﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﻳﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻗﻄﻌﻪ ﻭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻮﮊﻩﺍﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ' ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.عاﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺁثاﺭﻯ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﭘﺮ ﻣﺤﺘﻮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ' ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﺑﻖ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻬﺎﺭﺕ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻠﮑﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻋﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺪﻑ ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻨﺎﻇﺮ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﭼﻪ ﺻﺪﺍﻗﺘﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
. ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺗﺪﺭّﺝ ﻭﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﮐﺮﺩﻥ'ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮ
ﻣﻌﻠّﻢ ﻇﺮﻑ ﻳﮑﺴﺎﻝ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭﻙ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ'ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺭﺍﻩ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ'ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻫﻨﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﺷﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺩﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﻇﺮ ﺃثر ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺰﻳﺪ ﺷﺮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ'ﻭﻣﺰﻳﺪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﺯﻥ
ﻋﺮﻳﺎﻥ'ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﻇﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻫﻨﺮﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﺍﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﮐﻠﺎم ﺨﻮﻳﺶ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺣﺰﺑﻰ ﻳﺎ ﻣﺒﻠﻐﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺟﻬﻞ ﻭ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﺮﺍ ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﺮ ﺫﺍﺗﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺷﺨﺺ ﻭﻣﺰﺍﺝ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺷﺨﺺ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺰﺍﺝ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ' ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ'ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ' ﻫﻨﺮ ﺭﻭﺵ ﺧﺎﺹ
ﻧﻘﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ'ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺟﻤﻌﻰ'ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻳﺎﺩﻯ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﻬﻢ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﺩﺭﺍﻥﺪﺭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ'ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭ ﺍ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻣثبتی ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻔﻞ ﺩﺭﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ'ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭ
ﺳﭙس ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭس
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺭﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ' ﺭ ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﺳﻮٴ
ﻧﻴّﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻋﻤﺮ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻭ ﺳﺨﺖ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮﻣﻤﮑﻦ
می گرﺩﺩ.ﻣﻴﺮﺍث
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻫﺮ ﻣﻠّﺖ'ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻭ ﺳﭙس
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﻣﺪﺍﺭس
'ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ' ﺑﺸﺨﺺ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺍث
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺳﻮﺩﻭﺍﺭﺯﺵ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻮﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎﻡ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻠّﻰ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
.

ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺗﺄثیر ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺯ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﻫﻨﺮ ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻳﮑﻰ ﺷﺪﻥ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺄثیر
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ'ﺩﺭﺧﻴﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳّﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓّﻖ' ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻝ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭﻧﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ' ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ'ﺗﺄثیرﻯ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ'
ﺣﺘﻰ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ ﻣﺎ
ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ'ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ
ﺗﺪﺍﺧﻞ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺏ ﮐﻪ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﺮﻩ ﻣﺴﺘﻘﻠّﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻣثاﻝ
ﻫﺎ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺁﻥ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﻞ ﺷﻮﺩ ﻳﺎ ﻧﺸﻮﺩ.ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻢ ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺩﻫﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﮐﻞّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﻳﻮﺩﻩ. ﻭ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻋﺎﻟﻢ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﻭ
ﺟﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻣثاﻝ
ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩ'ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮﺵ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺗﻘﺎﻭﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻞّ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﭘس ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺟﺮﺍ ﻭﮐﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻢ ﻭﺯﻳﺎﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺄثیرﻯ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻫﻨﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ'
ﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ ﻳﺎ ﺟﺰﺋﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
های ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺏ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺑﻮﺩﻥ'ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻰﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﮐﺮﺩﻥ'ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭ ﺍﺷﺮﺍﺭ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ می
کنند. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ'ﻭﻳﺎ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺑﺎﭘﻴﺮﻭﺍﻥ.ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﺯﺍﺭﻯ' ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻮﻉ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﺣﺮﻓﻪ ﻭ ﻳﻚ ﺗﮑﻨﻴﮑﻴﻔﻨّﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ ﺗﺨﺼﺺ
ﻳﺎﺑﻰ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﭘﻮﻝ
ﺳﺎﺯ ﻭ ﺗﺄثیرﻯ
ﻣثبتی ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺗﺄثیر
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺑﺎﺯ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ'ﻭ ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﻭ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭند.ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ'ﭘﺶ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﭼﻨﺒﻦ ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻫﻨﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﻫﻨﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻴﻬﺎ ﻭ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻋﻤﻮﻡ'ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺍﻩ
ﮔﺸﺎﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻴﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺃﺩﺏ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺩﺑﺎ' ﻫﻤﺎﻥ ﻣؤﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺄﺩﻳﺐ ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ'ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ.ﻭﺃﺩﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
هستند. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﭘﺎﮐﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ' ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ' ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻭﻓﮑﺮ ﺳﺮﻋﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺪﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﭘﺎﺋﻰ ﺑﺮ ﮐﺮﻩﺍﻯ
ﻭ ﭘﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮ
ﮐﺮﻩﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ' ﻭ
ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﮐﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.

ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﻫﻨﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻳﻚ ﺗﻤﺘّﻊ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻔﻮﺫ ﮐﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺃﺯﻟﻰ'ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺃﺑﺪﻯ'ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪّﺩ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ'ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ'
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ ﺍﺳﺮاء ﻭ ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ'ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺍﺯ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ'ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺏّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻧﻴﺰ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
هنر ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ' ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ ﻧﻮﻋی
ﻨﺸﺎﻥ ﺑﺪﺍند. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟی ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ ﺑﻌثت
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻠﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺩﺍﻳﺮ ﮐﻨﺪ'ﻭ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻧﻰ ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻨﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻈﻬﺮ
ﺑﺎ ﻫﺪﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﻋﺎﺷﻖ ﭘﻴﺸﮕﻰﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ'ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻈﻬﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺩﻳﺴﻮﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻬﻞ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺧﻮﺩ'ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﺮﻓﺖ'ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﻘﻴﺮ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﭘس ﺍﺯ ﮐﺸﻒ
ﻧﺴﺒﻴّﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ'ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻝ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑﺍﺳﺘﺎﺩﻯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎهﻫﺎ'ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ ﻣﺎﻟﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻣﺤﺎﻓﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﮑﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﭘﺎﺳﺘﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ
ﻧﻘﺶ ﻣﻴﮑﺮﻭﺏ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎ ﻋﻤﺮﻯ
ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﮐﺮﺩ'ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﮐﺴﺐ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﭘس ﻫﻨﺮ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﺭﻙ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ'ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﻴﺎن ﻴﺎﺯ ﺗﺨﻴّلی
هنرﻣﻨﺪ' ﻭﻧﻮﻉ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮﻗﺘﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺣﺘﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺒﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ'ﻭ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻗﺒﻠﺎ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺧﻠﻖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺮﺷﻰ ﺭﺳﻴﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ'ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺒﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻫﻔﺘﻢ ﺭﺏّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ' ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺃﺗﻤﻰ' ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ.

ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻨﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭﺗﻤﻨّﻴﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺪ. ﻫﻨﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋیﻮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻥ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺩﺭ ﺧﻠﻖ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺨﻴّﻞ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺩﺭﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻫﺮ ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻳﺎ ﺩﻳﺪنی
اﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ' ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻋﺎﺩﻯﺪﺭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺧﺎﺹ ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ'ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﻘّﻞ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭼﻪ
ﺑﺨﻮﻫﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺮﺍﻯ ﺣﺎﻝ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ' ﭼﺮﺍ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻃﻠﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺍﻣﺎ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﻬﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ'
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺫﻫنی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺣﻔﻆ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ' ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋی
ﻮ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻤﺌﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻊ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺗﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ'ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺗﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﺁﻏﺎﺯﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰﻭﺧﻮﺷﻨﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ' ﺑﺎﻋث ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻣﻨﺪﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮕﻔﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻭﻣﻘﺎﻡ'
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻫﻨﺮ'ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻫﺎ'ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭ ﺍﻣﻨﻴﺖ ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ'ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺝ ﻭ ﺃثر ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣؤثّر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺵ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ ﮐﻪ
ﺍثرﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ' ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ'ﻭ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻧﻘﺶ ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ ﺑﺎ
ﻫﻨﺮ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺟﺎﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ'
ﻋﻮﺍﻣلی که دﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣؤثّر ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﻨﺮﻯ'ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻧﺎﻇﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ'ﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻳﻦ ﺗﺤﺮﻳﻚ'
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻭﺑﻰ
ﺣﺴﺎﺏ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﺪﻑ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺷﺪﻩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺷﺨﺺ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎ
ﺷﺨﺺ ﻧﺎﻇﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭﻣﻨﺎﺻﻔﻪ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰ'ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﻮﺍﻃﻒ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ'ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺪﻫﺪ'ﻭ
ﺧﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺵ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭ ﮐﻪ ﺑﻬﺮﻩ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﻣثبت ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﻧﻘﺶ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻃﺮﺡ ﺑﺮﺗﺮﻯ'
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺮ ﻃﺮﺡ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻠﻤی ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﻤﺪﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ'ﻭ ﺍﻣﮑﺎن
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻘﺎﻁ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﮐﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻫﻨﺮﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻫﺪﻑ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ' ﺷﺮﻁ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﺳﺖ.
ﺑﻮﺻﻔﻰ ﻫﺪف هاﻯ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺷﺪﻩ'ﺗﺎ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺻﺮﻳﺢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ . ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺁﻥ'ﺑﺎ ﺟﺪّﻳﺖ ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻫﺪﻑﻧﻬﺎﺋﻰ' ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺪﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺫﻭﻕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩ.ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻳﺎ ﺑﮑﻠﻤﺎﺕ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺁﻫﻨﮕﻰ ﻭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ'ﺩﺭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻫﻨﺮ' ﮐﻤﮑﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
.

ﻣﺎﺩﻩ ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ
ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ'ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍنی
ﻮﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ'
ﺗﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻠﺬﺕﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺣﺮﺹ ﻭ ﻃﻤﻊ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ ﻳﺎ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﻨﻮﻧﻰ 'ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣؤثّر ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺑﻤﺎ
ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻥ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﻭﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺫﻭﻗﻰ'ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﮕﻞ'ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﺿﺪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺣﺘﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻬﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ'
ﺳﻨﺘﺰ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﻭﻣﺸﺘﺮﻙ ﺩﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﺭاء ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﻫﻨﺮ ﻣﻨﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﺄﻣﮑﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ' ﺗﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘل ﻮ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭﺍﻫﺪﺍﻑ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ'ﻭﻣصاﺣﺒﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺑُﺮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺒﻮﺏﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺪﺭﻙ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ' ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺸﮑﻞ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻘّﺎﺵ ﻭﺷﺎﻋﺮ
ﻭ ﺍﺩﻳﺐﻭﺣﺘﻰ ﻋﺎﻟﻢ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳک
هستند . ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﻨﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ'
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻭﺭ ﺷﻮﻧﺪ'ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻢ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ'ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ'ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺩﺭ
ﺳﻮﮊﻩ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪﻩﺍﻭ
ﺑﻨﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺠﺴم ﻤﻮﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ'ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻨﺮ'ﺩﺭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻫﻨﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻫﻨﺮﻋﺎﻃﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻟﻬﻮ ﻭﻟﻌﺐ'ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻠﻖ ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﺠﺴّﻢ'ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﻏﻴﺮ ﻣﺠﺴّﻢ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻴﺎﻟﻰ'ﻭ ﺍﺳﻘﺎﻁ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﻳﻚ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻨﺮ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻓﻌﻞ ﻣؤثّر 'ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎ ﻋﺎﻃﻔﻪﺍﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺩﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺘﻮﺳﻄﻰ ﻫﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻴﻦ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻢ ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ 'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ'ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻌﻤّﺎ ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ'ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺫﻭﻗﻰ
ﺍﻧﺴﺎن هاﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎﻫﻢ' ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻮﻓﻖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ' ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺄثیر
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺩﺭﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﻋﻤﻠﺎﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺷﻌﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ'ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ ﺷﮑﻞ
ﺁﻥ ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ'ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﻭﺍﺿﺢ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻮﺡ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺿﻌﻒ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻘﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻨﺮ'ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﮐﻪ ﺣﻖ ﻧﻘﺪ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ'ﺑﻴﻚ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﮕﻔﺘﻪ(ﻣﺎﻟﺮﻭ)
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻭﺭﺩﺳﺖﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ'ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺿﻮﺡ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻴﭻ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺿﻮﺡ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺃﮐثر ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ'ﻣﺎﻳﻞ
ﺑﺎﺑﺮﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ باشند'ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﻨﺪ ﮔﺎﻫی ﻤﺬﻫﺒﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﻨﺮ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﺗﻌﺼﺒّﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻪ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳی ﻮ ﺁﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ'ﮐﻪﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﮐثرﺗﻌﺼّﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺻﻔﺎﺕﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺨﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻴﻞ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﻞ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻭﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ ﻭ ﻓﺮﻳب
کاﺭﻯ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻋﻤﺪﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﺬﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﺿﻤﻦ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺟﻨﻮﻧﻰ'ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ ﺑﺎﻫﻨﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺯ ﺗﺸﺨﻴﺺﺃثر ﻫﻨﺮﻫﺬﻳﺎﻧﻰ'ﺑﺎ
ﺃثرﻫﻨﺮ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﻨﻮنی ﺘﺮ ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻣﻌﻠﻮم
او ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺯ ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﺘﻰ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﺍﺿﺢ'ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺣﺪّ
أﻘﻞ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟﻬﻰﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻨﺮ'ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ ﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍﻩ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺬﻳﺎﻧﻰ
ﻭ ﺟﻨﻮﻧﻰ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺁﻣﺪ' ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ'ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻏﻴﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺘﺤﻘﻖ ﺟﻬﺎﻧﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻭل ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ ﺗﺠﺴّﻤﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس ﺟﺎﻯ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻋﺎﻗﻞ'ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﻓﺼﻮﻝ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﮐﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﻧﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺁﻣﻴﺰ'ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﻧﻪ ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻓﻘﻰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺠﻠﻮ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻭﺭﺩﻩ'ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺷﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﺩﻡ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻳﺎ ﺍﻓﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﺳﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ'ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭼﻮﻥ ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺗﺮ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﮔﺮ ﻫﺬﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﻳﮑﻰ ﺍﺯﻣﻮﺍﺭﺩﻯ'ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌی
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ' ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ(ﺣﺪﻳث ﻧﻔس)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺑﺎﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺣﻘﻴﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﺘﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺁﺭﺯﻭ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ'ﻭﻟﻮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻭ ﻳﺎﺩﺭ ﺣﺪّ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻨﺮ ﮐﻮﺑﻴﺴﻢ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺨﻔﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻧﺎﻇﺮ ﭼﻨﺎﻥ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ'ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﺍﮐثرﻳّﺘﻰ
ﺭﺍ'ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ'ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ 'ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ' ﻳﻚ(ﻫﺬﻳﻴﺎﻥ
ﺠﺴّﻢ) ﻭ ﺑﺼﺤﻨﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ'ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺁﻥ'ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﺮﺿﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﺪﺁﻟی
کاﺫﺏ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﺎﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﻗﻤﺎﺭ' ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺑﺮﺩ ﺩﺍﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺧﺴﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻗﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺣﺮﻳﺺﮐﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ
ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻋﻤﻮﻣﻰ'ﻭﻟﻮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺃﻣﻴﻥﺪﺭ
ﺣﻔﻆ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﺯﺩﻩ' ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﺧﻮﺵ ﺯﺑﺎﻧﻴﺒﻴﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯﺘﺎﺯﻩﺍﻯﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺪﻑ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﻋﻤﺮﺷﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺟﺰ
ﻏﺼّﻪ ﻭ ﺃﻧﺪﻭﻩ
ﺷﮑﺴﺘﻬﺎ ﻭﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﮑﺮﺩﻩ'ﭘس
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﮐثرﺍ'
ﺑﺸﮑل ﻤﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﺎ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﻗﻤﺎﺭ'ﻭﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ'ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﻭ ﻓﻮﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻭﺣﺘﻰ ﮔﻴﺎﻩ
ﻭﻋﻠﻔﻬﺎﻯ ﻫﺮﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ' و حتی ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ'ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ'ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ'ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ'ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ'
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ'ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ می ﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ'
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻦ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
دارای ﺭﻭﺡ
هرچه ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ' ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ'ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ می ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻫﺴﺘﻰ'ﮐﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻀﺎ
ﻭ ﺧﻠﺄ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻤﻪ ﺃﺻﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺃﻟهی ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻫﺬﻳﺎﻧﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ'ﺗﺨﻴّﻞ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺑﺎﻃﻞ'ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﭘﺮﻋﻘﺪﻩ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﻫﻮس. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺟﻤﺎﻝ' ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﺘﺪﺭّﺝ' ﻭﻟﻰ ﮐُﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ' ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻳﻚ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺳﺖ'ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩق اﺳﺖ.ﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﻮﺩ ﺁﻥ
ﺷﺨﺼﻰ'ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻓﻌﻠﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ'
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎﺍﮔﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﻣﺎﺩﻯ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ. ﻟﺬﺍ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ'ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ ﻟﻔﻈﻰ
ﻭ ﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻯ'ﻭﻟﻮ
ﺗﻤثیلی ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋُﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻣﻠﻞ'ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺍثباﺕ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻫﻨﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺧﻄﺎﺑﻪ ﻭﻳﺎ ﺷﻌﺮ
ﻭﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ'ﻭ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﻫﻤﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﻠّﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺰ
ﻳﻚ ﺳﻮﻡ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﮑﺮﺩ.ﮐﻪ ﻋﻠّﺖ
ﺁﻥ ﺗﺮس ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ'
ﻭﻳﺎ ﻋﺪﻡ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﻤﺎﻧﺪ.ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ'
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﺟﻤﻠﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺫﻫنی ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ'
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ' ﺳﺮﺍﺳﺮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘﻮﻟﻮﺍﻟﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺘﻰ ﻗﺼﻴﺪﻩ
ﺷﻌﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﺎﻋﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﺁﻫﻨﮓ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺟﻤﻠﺎﺕ ﺁﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻨﺮ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﻌﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻌﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻌﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭ ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺒﻘﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻄﻔﻠﻰ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﻠﻤﻪ'ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺬﻫﻦ ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺧﻄﺮ ﺍﺳﺖ'ﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺧﻄﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻌﻰ ﮐﻨﺪ'
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﺧﻄﺮ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻄﺮ ﭼﻴﺰ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭ ﻣﻠﻤﻮس
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﺑﻄﻔﻞ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻧﻰ
ﻭ ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻃﻔﻞ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺩﻗّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﻋﮑﺶ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.

ﻭ ﻳﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ(
ﺍﻟﺎﻥ ) ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﺶ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺑﺸﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﻮﺷﺶ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﭼﻪ ﺩﺭﺻﻨﻌﺖ ﻳﺎ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻌﻘﻮل های ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ'ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮئی ﺨﻮﺩﺵﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﻥﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺸﺨﺺ ﻧﺒﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺒﻮﺩ' ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻨﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪ .

ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺰﺍﺝ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ
ﺃثر ﺁﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻨﺮ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺰﺍﺝ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ'
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺃثر
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺣﺪّ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻣﺸﺒﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .ﻫﻨﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻧﮓ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ'ﻭﺭﻧﮓ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺳﺒﻚ ﻭﺫﻭﻕ
ﻭﺭﻭﺵ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
ﺁﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ'ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ ﮔﻮﺵ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﻣﮕﺮﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ'ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻊ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﺠﺴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﻓﻬﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻈﻴﻢ' ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻧﺴﺒﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ ﻫﺮﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺗﺨﺼﺺ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺣی ﺘﺠﺴّﻢ
ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺯﻧﺪﻩ'ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻢ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺯﻭﻗﺎﻳﻊ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻳﻦ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮐﻤﺘﺮﻯﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ'ﺳﻨﺘﺰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪﺍﺟﺰﺍ
ﻭ ﺭﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ'ﻭ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻏﻴﺐ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻭﻟﺎﮐﺮﻭﺍ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺷﺨﺼﺎ ﺗﻬﻴّﻪ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻓﻬﻢ'ﻭ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﻯ'
ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ ثباﺕ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ' ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺑﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻣﮕﺮ ﺷﺨﺺ ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ'ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ' ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺃثرﺵ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻣﻘﺼﺪ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﺎ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﻳﻚ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺑﻴﺎﺩ ﻴﺂﻭﺭﻳﻢ.ﻭﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴم اﮔﺮ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺎﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﺑﺎ
ﺗﺬﮐﺮ ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻴﺰﻯ ﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻳﻢ.ﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻭ ﮐﻮﺷﺶ
ﻣﻌﻠﻢ ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻣﺤﺼﻞ'ﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺫﺍﺕﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻞ ﺷدﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯ'ﻭ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻓﻮﺭﻯ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻧﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺃﻧﺪﻙ ﺃﻧﺪﻙ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻘﺶ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﻣﻬﺎﺭﺕ ﻓﻨّﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺑﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ'ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ' ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖﺑﺪﻫﺪ.ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻋﻤﻠی ﻮ ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ'
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻨﺮﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻫﻨﺮﻯﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖﺑﺎﺷﺪ'ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺑﻨﺎﻡ ﻫﻨﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻟﻔﻈﻰ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺳﺎﺯﻯ ﻋﻘﻠﻰ' ﻭ ﺫﮐﺮ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻣثاﻟﻬﺎ ﻭﺗﻤثیلاﺕ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﺍﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗثبیت
ﺻﻔﺖ ﻭﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺷﻦ
ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﺪ'ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻘﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ .ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻣﺘﺨﺼﺼﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ' ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ.

ﺷﺎﺭﻝ ﻟﺎﻟﻮ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻫﻨﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻊ ﮐﻠﻤﻪ'ﻋﻤﻞ
ﺗﺤﻮﻳﺮ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ(ﺑﻴﮑﻦ)
ﻫﻨﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ.
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺎﺗﺮ'ﻳﺎﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﭼﻪ ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻫﻨﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻮﺭ ﻭ ﺣﮑﻢ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺻﻨﻌﺖ
ﻭ ﻫﻨﺮ'ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ .

ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺧﻴﺎﻝ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻧﻤﻰ ﺑﻮﺩ
ﺗﺨﻴّﻠﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻭﻭﻫﻢ ﺍﺳﺖ'ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﻧﺎﻋﻠّﺖ
ﺍﻭ ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﻧﺰﻳﻪ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﻣﺰﻯﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ.ﭼﻪﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻓﮑﺮ ﺑﻴﻚ
ﻫﻨﺮ' ﻣﺤﺴﻮﺏ ﺑﻴﺎﻥ
ﻳﺎ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺑﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﭼﻪﺷﻌﻮﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻌﻮﺭ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻨﻮﻋی
ﻠﻬﻮ ﻭ ﻟﻌﺐ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﭼﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ'ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ.ﻭﻟﻰﻫﺮﮔﺰﺣﺘﻰ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﺳﻴﻞ ﺳﻴّﺎﻟﻪﻭﺍﺭ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻟﺎ ﺑﻠﺎﻯ ﺍﻳﻥﺠﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺟﻨﺠﺎﻟی ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭﻣﻮﺍﺩ ﻫﺴﺘﻰ'ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﺿﺎﻓﻰ'ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺟﺎﺭﻯ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﻗﻒ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯﺎﺯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﮐﻤﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ'ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻴﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﮐس
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ' ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻢ ﻭ ﺑﻴﺶ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ'ﻟﺎ ﺟُﺮﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ
ﻳﺎ ﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻋﻴﺐ ﻭ ﻧﻘﺼﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ .

ﺳﻮﺭﻳﻮ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﭘﺎﺭﺍ ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭﻫﻢ
ﺟﻤﺎﻝ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﻭﻫﻢ
ﻟﻬﻮ ﻭﺗﻔﺮﻳﺢ ﺭﺍ'ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺖﺍﺷﻴاء'ﻭﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻠﻤﻬﻢ ﺟﻠﺐ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﺃﻣﺮﻯ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻋﻴﻨﺎ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺃثر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﻭﻍ ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﺗﺮﺍﺯ
ﺭﺍﺳﺘﻰ ﺍﺯ ﺯﺷﺖ
ﺭﻭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺃﮐثرﻳّﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ' ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺯ ﺳﻤﺖ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ'ﻣﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻋﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺃﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎ ﺍﺳﺎس ﻭﺳﺘﻮﻥ
ﻳﻚ ﺧﻴﻤﻪ ﻭﭼﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺯﻣﺎﻥ'ﺑﺮﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ'ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺂﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺘﺸﺨﻴﺺ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴل ﺒﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭﻡ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺯ ( ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﻰ
ﻗﺎﺏ ﻗﻮﺳﻴﻦ ﺃﻭ
ﺃﺩﻧﻰ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺮ
ﻗﻮس ﮐﻤﺎﻥ ﺗﻴﺮ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ ﺑﭽﺸﻢ
ﺍﻭ'ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺯﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ.ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﻮﻯ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭﻧﻈﺮ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ'ﺩﺭﺳﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﮕﻴﺮﺩ.

ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﺟﻤﺎﻝ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ'ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎ ﺻﻨﻌﺖ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻋﻠﻤی
هست ' ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻨﻌتی گه ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻭﺵ ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭﺁﻣﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﻤﺎﻝ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﻈﻢ ﻭ ﻧَﺴَﻘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﻮﮊﻩ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺎﻇﺮﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﻖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺬﮐّﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺖ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
و ﺣﺪﻳث ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖﻫﺎﻯ
ﻫﺪﻑﺩﺍﺭ ﺟﻬﺖﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﻓﮑﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ. (ﺣﺪﻳث ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻭﺍﻧﺘﺎﺝ
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ'ﺍﻣﺮﻯ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻫﺪﻑ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﺃﻣﺮ ﺣﺎﺩث
ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺁﻥ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻨﺮﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻨﺎﻡ ﻫﻨﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺃﻣﺮ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ'ﺑﺎﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻥ
ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺻﺤﺒﺖﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﻠﻖ ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ' ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻓﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻓﻦ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭﻳﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻈﺮﻯ' ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍ'ﻭ ﺑﺤﻖ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺭﺍ'ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﻭ ﺣﺬﻑ
ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺍﺯ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ ﺍﻳﻥﻘﺮﺁﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩﻩ' ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻗﺮّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻮﻥ(ﺁﻳﺎﺕ ﺳﻴﻒ)ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ'ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺧﻠﻔﺎﻯ
اسلامی ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻓﺘﺢ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﭼﺎﺭﻩﺭﻫﺒﺮﺍﻧی
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻭﻧﻈﺎم
اﻧﺴﺎﻧﻰﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﺭﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ' ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﻧَﻔَس
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.

ﺳﻮﺭﻳﻮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻣﺬﮐﻮﺭ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮ ﺻﻨﻌﺘﻰ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺻﻨﻌﺘﻰ'ﻫﻨﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ'
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻫﺮﮐس . ﻭﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ'
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﮐﺎﺭﻫﺎ'ﻭ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻳﮑﻮﻳﻮﻧﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻳﺎ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭ ﺧﻠﻖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ.ﻭﻯ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺟﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﺻﻠﻰ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻗﺎﺋﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﭼﻮﻥ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ'ﺩﺭ
ﭼﺸﻢ ﻋﻘﻞ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ'ﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭘس
ﻫﻨﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺑﺎﺯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﺮ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﻫﻢ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﻭﻧﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻪﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﺪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ'ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺟﺪﻳﺪﺍﺑﺪﺍﻋﻰ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ' ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﻳﻚ
ﺗﻮﻟﻴﺪ(ﺣﺪﻳث ) ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ'ﮐﺎﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺗﺤﺪﻳﺪ ﺑﻴﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
اﺳﺖ.ﮐﻪﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺩﺭ ﺁﻥ
ﺁثاﺭ ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ. ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﭼﻨﺪ ﻣﺬﻫﺐ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻭﮐﺘﺐ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﺪّ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺣﺰﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺿﻤﻦ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺩﮔﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﺣﺮﻑ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺁﻧﻬﺎ'
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺸﮑﻞ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ'ﻭ ﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺟﻨﺎﻳﺎﺗﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺴؤﻝ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﮐﺴﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺩﻭﺑﺎﺭ'ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺳﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳﺶ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ.ﻭ
ﺧﻮﺍﺗﻨﻨﺪﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ'ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻗﻀﺎﻭﺗﻰ
ﺑﮑﻨﺪ.

ﻫﻴﭻ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﮐثر ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﻦ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﺪﻩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭ ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺳﻮﺭﻳﻮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺷیئ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻋﺮﺿﻪ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻭﺡ ﺍﺷﻴﺎٴ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕﺩﺭﺭﻭﺡ
ﺍﺷﻴاء ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺃﻣﺮ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ ﺳﻮﺭﻳﻮ'ﻳﻚ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺗﻌﺎﺭﻑ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﭼﻴﺰ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺭﻭﺣی ﺪﻳﺪﻧﻰ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺩﻳﺪﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺳﻮﺭﻳﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺮﻭﺡ ﺷﻴئ
ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ'ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨی اﻣﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﺷﻴئ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻣﮕﺮ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺷﺨﺼﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﻃﻦ ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ

ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺳﻮﺭﻳﻮ'ﻧﻈﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺟﺎﺋﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ'ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﺪﻑ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﮐﻮﭼﻚ'ﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﺍﺩﻥ ﺭﻭﺡ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ 'ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻫﺴﺖ.ﺳﻮﺭﺑﻮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﻧﮕﻬﺎ
ﻭ ﻗﻠﻢ ﻫﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﻧﺤﻨﺎﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ'ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺃﺷﻴاء
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻧﺒﻰ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻫﺮ ﺳﻮﮊﻩ ﺭﺍ ﻇﺎﻫﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺭﻭﺯﻯ
ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺭﺍ ﺩﺭﻇﺮﻑﺳﺎﻋﺘﻰ
ﮐﺸﻴﺪ' ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻭﻯ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻥ
ﺳی ﺴﺎﻝ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻭﻗﺖ ﺻﺮﻑ ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﮐﺮﺩﻡ. ﺗﺎﺭﻳﺨﭽﻪ
ﻃﻮﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻘﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺳﻮﺭﻳﻮ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ'ﺑﺎ ﺍﻳﺪﻩ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺷﻴﺌﻰ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﺎﺹ ﻫﻨﺮﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻧﮓ ﻣﻮﺭﻓﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮ
ﺧﻠﻖ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺍﺷﻴاء
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ . ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ'ﺍﺯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎ ﻫﻨﺮ ﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻢ ﺭﻧﮓ
ﺫﺍﺗﻰﻭﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺣﮑﻢ ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻃﺮﺩ ﺷﺪﻩ'ﻭﻫﻢ
ﺑﺰﻳﺮ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
(ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺷﻴﺌﻰ) ﻳﻌﻨﻰ
(ﺭﻭﺡ ﺷﻴﺌﻰ)ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﻣﻨﻄﻖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﻌﻀﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﻨّﺘﻰ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺣﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺁﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ' ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺳﻮﮊﻩ'ﻭ ﻳﺎ ﺑﻴﻦ
ﺷﮑﻞ ﻭﻣﻀﻤﻮﻥ' ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻇﺎﻫﺮ ﻭﺑﺎﻃﻦ
ﺩﻳﺪﻥ. ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺭﺍ ﺗﺮﮐﻴﺐﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ' ﮐﻪ
ﺁﺗﺶ ﺑﺮﭘﺎﮐﻨﺪ'ﻭ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﺗﺶ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ' ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭﺗﺤﻮﻳﻞ ﺁﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺪﺗﻬﺎ ﻋﻠﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻳﺪﻩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ'ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﻫﻨﺮ'ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺭﺍ'ﺑﺪﺍﻳﺮﻩ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺷﻌﻮﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻟﺬﺍ ﺍﺳﺘﺘﻴﻚ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﺘﺮ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ
ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﻮﺭﻳﻮ ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻗﺎﻃﻊ ﺟﺪﺍ
ﺳﺎﺯﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻋﺎﻟﻢ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺟﺰ ﻧﻈﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻨﻬﺎ'ﺧﺒﺮ
ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ ﺧﺎﻟﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻯ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻣﺎﺩﻩ'ﻭ
ﻳﺎ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺷﻴاء ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ'ﺩﺭ ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ'ﻭﻟﻮ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﺎ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻳﻢ'
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﺣﻘﻴﻘﺖ
ثاﺑﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺿﻤﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ'ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩ'ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺭﻳﺰﺗﺮ
' ﮐﻪﺧﻮﺩﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﮐﺪﺍﻡ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ'ﻭﺃﺳﻴﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺯ ﮊﻥ ﺑﺒﻌﺪ'ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻪ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻳﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﺘﺼﻞ
ﺑﺤﮑﻢ ﺭﻭﺡ'ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ. ﻭ ﺍﻳﻥ ﻮﺍﺣﺪ
ﺃثیرﻯ ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎم
ﺘﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻥﻤﺪﺗﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ'ﺗﺎ ﻟﺎﻫﻮﺕﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋی
ﻨﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ'ﻳﺎ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ' ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ'ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﻨﺪﺍﺭﺩ' ﻭﻟﻮ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﮑﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺮﮐﺖ ﻭﻋﻤﻞ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ'ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﺑﻔﻬﻢ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ'ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺩﺭ
ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭽﺮﺩ'ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﮕﺮﺩ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ'
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ می ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺍﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻘﻴّﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ'ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻫﺴﺘﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﭘس ﻋﻤﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺿﻌﻒ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭﺩﻭﺭ
ﺃﻧدﻳﺶ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺟﺎ ﻧﺰﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻟﺬﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺭﻭﺣﻰ'ﺩﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﻓﻌﻞ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻯ'ﻣؤثّرﺗﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺩﺭ ﺗﺼﺪﻳق ﻮﻳﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﺼﺪ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻰ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﺄﻣّﻞ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﻣﺎﺩﻯ'ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺭﺍ ﺻﻮﺭﺕﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﺁﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻨﻨﺪ'ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﻋﻤﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﺄﻣّﻞ'ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻫﻨﺮﺍﺯﻣﺎﺩﻩ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﺗﺨﺼﺺ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﮑﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻮﻗّﺖ'ﺍﺯﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭﻣﺘﻌﺎﻟﻰﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄیثیر ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﺯ ﺻﻤﻴﻢ
ﻫﺮ(ﺷﻴئ)ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺷﻴﺌﻰ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺭﺍ'ﺩﺍﺩﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻤﺎﺩﻩ'ﻳﺎ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﺩﻥ
ﺭﻭﺡ ﺑﻤﺎﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺩﺭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﺮﭼﻪ ﻋﺸﻘﻰ
ﺗﺮ'ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ'ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺗﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺑﺘﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺸﺮﻯ'ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻠﮑﻮتی
اﺳﺖ' ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺗﻰ ﻳﺎ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺗﺮﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﺗﺄﻣّﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ'ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻌﮑس
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ' ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﭘس
از ﻣﺮﮒ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﭘس ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻘﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺯ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻢ .

ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻯﺪﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﻭﺡ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ ﻭﺟﻤﺎﻟﻰ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ' ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻴﺌﻰ ﺯﻧﺪﻩ' ﮐﻪ
ﺍﺷﻴاء ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﺭﺍ'ﺗﻮﺩﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺟﺰ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺷﻴاء
ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺣﺼﺎﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻔﻆ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻭﻯ'ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻴﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ ﺍﺷﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎﻯ
ﺫﺍتی هستند'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﻴﺌﻰ'ﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕﺣﻔﻆ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮ'ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺠﺴّﻢ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ'ﻭﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺑﻨﺪ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﺟﺰاء ﻫﺮ ﺟﺴﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﺴﺖ'ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻟﻮ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﭼﺸﻢ ﻣﺎ.ﮐﻪ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ ﺧﻴﺎلی اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﻮﺩ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ'ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻳﺎ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺩﺭ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﺸﺨﺺ ﺷﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.

ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎ ﻓﻮﺭﻡ
ﺗﻨﻬﺎ'ﺧﻂ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻣﺒﻴّﻦ ﺳﻴﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻓﻌﻞ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻓﻌﻠﺎﺳﺖ. ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﺷﻴاء'
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ ﺩﺭﺗﺄﻣّﻞ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ'ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻳﺎ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ'ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ' ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻈﺮﺵ
ﺭﺍ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺪﻩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩﭘﺮ
ﺍﺯﻋﻘﺪﻩﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﻳﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ'
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ .ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻬﺪ
ﺑﮕﻮﺩﺍﻝ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﻳک اﻧﺴﺎﻥ می ﺪﺍﻧﻴم
ﻤﻴﺎﻓﺘﺪ'ﮐﻪﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻄﺮﺕﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻤل
کند.ﻭ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺳﻘﻮﻃﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ'ﻭﺩﺭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻳﻨﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﺭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺩﻗّﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ'ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ'ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭼﻮﻥ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻃﻰ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻟﺎﺯﻡ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪﺁﻥ
ﺮﻭﺡ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ'
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺵﺩﺭﻋﺼﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥﺪﺭﺟﻬﺎﻥﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺎ ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭﻭﺣﺸﻰ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻳﻢ'ﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥﻨﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭ ﺑﻴﺎﺩ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ' ﭼﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻣﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﻴﺎﺩﻣﺎﻥﺒﻴﺎﻳﺪ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬی
ﺘﺮ ﺷﺪﻩ.ﻭﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ'ﺳﻚ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ'ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ' ﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺯﻧﺪﻩ'ﻭ
ﭼﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻮﺩﻩ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺷﻐﺎﻝ' ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺍ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻣﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ'ﺭﻭﺡ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﮐﻞ ﺟﺴﻢ
ﻭﺷﻴﺌﻰ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ'ﻳﺎ
ﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ.ﭘس
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺟﺰ(ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺩﻥ) ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺰ(ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎﻓﺘﻦ)
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ'ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻨﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻜﺨﻂ ﺳﻴﺮ ﻣﺒﻴّﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺃثر ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺁﻥ'ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭ ﻫﺮﮐس
ﺑﻴﻚ ﺑﻨﺤﻮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻳﻚ
ﺧﻂ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺁثاﺭﻯﭽﻮﻥ
ﺟﺎﻯ ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﺗﺮﺍس
)ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﮊﻩ ﺃثر
ﻭ ﻋﺘﺮﺕ ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

ﻫﺮﭼﻪ ﺷﺎﺭﺣﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮ ﻳﺎ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻫﻨﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ'ﺑﺎ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'
ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻭﺻﻒ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻟﻔﻈﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯﻫﺮﻫﻨﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ'ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻳﺪ.ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻌﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ.
ﻟﺬﺍ ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺮﺩﻡ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﺍﺷﻴاء'ﻭ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ' ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞﻭﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻄﺢ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﻮﺭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺩﺍﺩﻥ
ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺗﻮﺻﻴفیﻤﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺸﻮﺩ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺍﻟﻬی هستند.ﻭﻟﻰ
ﺁﻏﺸﺘﻪ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭ ﺷﻠﻮغ ﺸﺪﻩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥﻨﻈم
ﻮ ﻧﺴﻖ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﭼﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎس
'ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻧﺎﻇﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ.ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺍﺳﺖ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺒﻚ
ﺧﺎﺹ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻣﺤﺒﻮس ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻙ ﻫﺮ ﻫﻨﺮ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﻴﺰ ﻓﺮﻳﺪ ﻭ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ'ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ.ﻭ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﺎﮔﻬﺎنی ﺃﻣﺮ
ﻓﺮﻳﺪ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺸﻮﺩ'
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭﻯ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﻧﻘّﺎﺵﮐﻪ'
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻌﺮﻯ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻟﻄﻴﻔﻪﺍﻯ ﺟﺎﻟﺐﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﺪﻑ ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍثر ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ'ﮐﻪﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺋﻢ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺷﻌﺮ
ﻭ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ'ﭼﻮﻥ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﺸﮑﻞ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ ﺯﻭﺍﻝ ﻧﻴﺎﺑﺪ'ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ .

ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
که ﺃثرﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺩﺭ ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﻭ ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﻭ ﻣﺤﺴﻮس ﻣﻠﻤﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋی
ﻮﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺭﻭﺡ ﺷﻴﺌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ'ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻭﺟﻨﺒﻪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺮﺍﺵ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺻﻮﺭﺕﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺂﻥ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺮﺍﺷﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ'
ﺻﻮﺭت هاﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ'ﻭ ﺗﺮﺍﺵ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ' ﭼﻮﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭ ﺑﻔﺮﺽ ﻭﺻﻮﻝ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭﺭﺏ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ'ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥﻨﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﻟﻔﻆ
ﺍﻟﻠﻪﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺷﺪﻩ'ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺍﺯ ﻟﻔﻆ ﺃﻫﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻥ هو ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺎﻫﻮت
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ (ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻫﻮ) ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺃﻭﻟﻴﻦ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻠﻖ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ'ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ'ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ'ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺤﺴﻮس ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮﺩﺭﺑﻴﺎﻳﺪ.ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﭙس
ﺧﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ'ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ'ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ' ﻭ ﺷﺒﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻣﻰ'ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ'ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ'ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺮﮐﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﺎﻓﻞ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻮﻉ'
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﻨﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺻﻮﺭﺗﻰ
ثاﺑﺖ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍثر
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ'ﻭثاﺑﺖ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺘﻐﻴﺮ'ثباﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺻﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻮﺍﺭﻩ
ﺁﺏ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺫﺭﺍﺕ ﺁﺏ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﻫﺮ ﺫﺭﻩ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻮﺍﺭﻩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ ﺑﺸﮑﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﻭﻧﺎﻣﺮﺋﻰ'ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺁﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻮﺍﺭﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ .

ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻭﺣﻮﺍﺩث ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻠﻮﻡ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺤﺴﻮس ﺁثاﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺣﻮﺍﺩث
ﻗﺪﻳﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺑﻨﻴﻪ
ﻭﺍﺳﺎس ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﺴﻴﻞ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ'ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮ
ﮔﻮﺍﻩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﺮﺍﺋﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﻫﻢ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﮕﺮ ﻋﻤﻞ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻴﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﺮﻙ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﺼﻮﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺣﻘﻴﻘﻴﺘﺮ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻭﻗﺎﻳﻌﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﻗﺎﻳﻊ.
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﻧﻘﺺ ﻭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﭘﺶ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﻋﻤﻞ ﻫﻨﺮﻯ'ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ'ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺗﻠﺎﺷﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻟﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ'ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ'ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻫﻨﺪﻯ وﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﮑس ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻳﻚ ﮐﻮﺩﻙ'ﮐﻪ ثاﺑﺖ
ﺷﺪﻩ' ﻭﻟﻰ ﻃﻔﻞ ﺑﺰﺭﮒ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻋﮑس ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﭘس ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﺁثاﺭﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺁثاﺭﻯ که ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ'ﻧﺎﻇﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ'ﻫﻤﺎﻥ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ'ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﮐﺴﺐ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺭﻭﺣﻰ'ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ'ﭼﻮﻥ ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻫﺮﮔﺰﺗﻮﻗﻒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺴﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ'ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﺑﺎﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ'ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ'ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺭﺍ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻧﺎﻥ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻇﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺸﻮّﻕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ' ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﮐﺸﻒﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺤﺼﻞ ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ' ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺩﺭﺳﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺪﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ'ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺩﺭﺳﻬﺎ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ' ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ'ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮﻙ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﺍ ﺷﺪ'ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺶﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﺷﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ'ﻋﻮﺍﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻟﻨﮓ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺃﻧﺪﮐی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻘﻖ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺁثار ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺣﻘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس 'ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺳﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﮐﻨﻨﺪ'ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺑﺤث ﺗﻮﻗﻒ ﺣﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺩﺭ ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻘﺪ' ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻳﺎ ﺃثر ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﮐﻤﻚ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺳﺎﻳﻪ
ﺑﺴﺎﻳﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻮﻗﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ'ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺭﻧﮓ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺤﻠّﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭﻭﺍﺣﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻮﻫﺮ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻯﻮﻓﮑﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭ ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ'
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺖ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺍﻭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ'ﺟﺰ
ﺿﻌﻒ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻭ
ﻣﺮﺩﻥ ﻫﻨﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﻫﻨﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻫﺪﻑ'ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧمی کند'ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻠﺤﻖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ ﺍﺯ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕﻳﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ' ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭘﺶ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥﺒﺎﺯ
ﻃﻮﻟﺎنی ﺘﺮ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ'ﭼﻮﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ'ﮐﺴﺐﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺁثاﺭﻯ ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ'ﻣﺼﺮﻑ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ'ﭼﻮﻥ
ﺧﺮ ﻣﺪﺍﺭ ﻭﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ'ﺣﺘﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻣﺨﺘﺮﻉ
ﻭ ﻓیلسوﻑ ﻭ ﺭﻭﺷن
ﻔﮑﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻋﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺮ ﻣﺪﺍﺭ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺭﺍﻩ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺞ
ﺭﻭﻯ ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎن
های ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻋﻤﺎ ﻭﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ'
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺃﮐثرﺍ ﻭﺍﻗﻌﺒﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺃﺻﻞ ﺍﺳﺖ' ﻭ ﻧﻪ ﻭﻗﺎﻳﻊ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻣﺤﻘﻖ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺸﺮﻁ ﺗﺮﻙ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ'ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺖ'ﻭﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﻭﻳﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻔﻊ ﮐﻪﺻﻨﻔﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺎ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ'ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﭼﻪﺳﺘﻤﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﭼﻪ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳنی ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪﺳﻠﻮﻙ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ(ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍ' ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮ'ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﺟﺎﻫل
هستند'ﻭ(ﺑﻪﺩﻳﻨﻰ)
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻘﺪّس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﻭﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻫﻨﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
می ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺟﻨس ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺿﻤﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﺳﻮﺩ ﻭ ﻧﻘﺺ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺧﻴﺎﻝ
ﻭ ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﭘس ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻫﻨﺮ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﺟﻮﻫﺮ ﻭﺫﺍﺕ ﺁﻥ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﺗﺄﺳﻴس
ﻭﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺮﻫﺮﺑﻬﺸﺘی ﺒﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ گوﺋﻰ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﻫﺮﻭﻯ.ﮐﻪﺳﻠﻮﻙ
ﮐﺎﺭ ﺟﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺪﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﮐﻪﺣﺘﻴﺮﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﺎﻥ'ﮐﺎﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﺳﺘﺘﻴﻚ
ﻭﺟﻤﺎﻝ ﺷﻨﺎﺳﻰ'
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻮﺍﺑﺪﺍﻉ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ'ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳی ﻤﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ'ﺑﺎﻳﺪﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻳﺎﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
اﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ'ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ'ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺠﺴّﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ'ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ'ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﻰ
ﻫﻢ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ'ﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ(ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ' ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ(ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ)ﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﺎﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﻐﺰﻯ ﺷﺨﺺ' ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ'
ﻫﻨﺮ ﻳﻚ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺠﺮّﺩ ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻓﮑﺮﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻯ
ﺍﺯ ﻟﻮﺍﺯﻡ ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻫﻨﺮ ﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻔﺮﻭﺽ
ﻭﺗﺤﻤﻴﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﮑﻞ ﺳﺎﮐﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣل ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺩﺭﺁﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ'ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺿﻌﻒ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﺮﺍﺕ ﺣﺎﺻﻞ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺷﺒﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺩﺭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ'ﮔﻮﺋﻰ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺶ'ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩ' ﻫﻨﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ'ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺣﺘﻤﺎ ﺭﻭﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻣﺠﺴّﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ'ﺗﺠﺴّﻢ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ'ﺃثر ﻓﻌﻞ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻨﺮ ﻣﺴﻴﺮﻯ
ﺳﺤﺮ ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ'ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻘﻠﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺠﺴّﻢ'ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻧﺎﻇﺮ ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ'
ﻫﻨﺮ ﭘﺶ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
'ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻣﺎﺩﻯ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘﺶ
ﻫﻨﺮ ﻳﻚ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺴﻨﺪﻯ ﻧﺮﮔﺴﻴﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس ﺗﺄﻣّﻞ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺑﻌﺒث ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ'ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﺑﻮﺩ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ'ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺟﻤﺎﻟی
ﻮﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺗﺠﺴّﻢ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'
ﺗﺎ ﺟﻤﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻭﻫﻨﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪﻳﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ'ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﻧﻪﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﺎﺑﺖ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟی که ﺭﻭﺡ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ' ﺑﺎﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻄﻌﻪ
ﻫﻨﺮﻯ'ﺃثرﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺣل ﻘﺒﻠﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺪﺍﺋی ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭ ﻭ ﺑﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭ'ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺃثرﻯ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺪﺗﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ. ﭘس ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻠﻤﻰ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮ ﻋﻠﻢ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻗﻮﺍﻯ
ﺧﻠّﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﻮﺍﻯ
ﺧﻠّﺎﻗﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺮﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺁثاﺭﺷﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻠﻮﻩ
ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﺩﻩ
ﺟﺴﻢ' ﺗﺎﺑﻊ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺃﺻﻞ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ ﻧﻈﺎﻡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻘﺶ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ
. ﻫﻨﺮ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻣﻴّﺖ
ﺿﺮﺑﻪ ﻣﻬﻠﻚ ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﻋﺪﻡ ﺷﺪﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮ'ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺮﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ'ﻳﺎﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺯﻭﺍﻝ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻋﺪم ﺮﻓﺘﻦ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ'
ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻫﻨﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺳﻤﻔﻮﻧﻴﻬﺎ ﻭ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ'ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻭﻯ
ﮐﺎﻏﺬ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﺁثاﺭﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻫﺮﺍﻡ
ﻣﺼﺮ ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻫﻨﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺧﻠﻖ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺯ
ﻏﺮﻳﺒﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻨﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺯﺧﻰ ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺠﺴّﻢ
' ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﻫﻨﺮ'ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻣﻌﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺸﺮ'ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯﺪﻳﮕﺮ'ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ می ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻨﺮ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻨﺮ
ﻃﺮﺍﺡ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺿﻤﻨﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﻫﺮﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﺟﻤﺎﻟﻰ'ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻋﻤﻞ ﺧﻠﻖ ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪﺟﻨﺒﻪﻫﺎﺋی
اﺯﺫﻭﻕ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻭ ﻫﺮﺟﺰٴ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻴﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺃﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪ.ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺃثر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ'
ﻭ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﻭﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ ﻭﺑﺎﺯﺗﺎﺑﻰ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ'ﻭ ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣؤثّرﺍﺕ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﻣﻐﺰﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃثر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺴﻢ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﻟﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻃﺒﺎﻳﻊ
ﺧﺎﺹ ﻭ ﺣﺎﻟﺎﺕ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻢ ﺳﻮ
ﺑﺎ ﺳﻤﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﻋﻘﻠﻴﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻄﺎﺑﻘﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ' ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ'ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﭘس ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻪ ﻳﻚ
ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﺭﺵ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﮑس
اﻟﻌﻤﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس ﺃﻣﺮ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺃثر ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﮑس ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻟﺬﺕ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻟﺬﺕ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ'ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﻚ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ثاﺑﺖ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺤﺼﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺑﺎﺯ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻭﻫﺮﺣﺎﻟﻰ
ﻭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻘﺪس ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ'ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺗﺮﻛﺎﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ' ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻟﺬﺗﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺣﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﻪﺑﺎﺷﺪ' ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻳﺎ ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ ﻏﺮﻭﺏ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ'ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﻭﺟﻬﻞ ﺩﺭﻭﻥ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺬﺕ ﻭﻫﻢ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻏﺮﻭﺏ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﻫﺮﭼﻪ ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﺩﻟﻴﻞ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّرﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻢ ﺭﻧﮓ ﻭﻫﻢ ﺣﺎﻝ'ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ'ﻟﺬﺗﻰ
ﻧﺒﻴﻨﺪ' ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻧﺞ
ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺩ می ﺒﻴﻨﺪ.ﻭﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ ﻫﻢ ﺣﺎﻝ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻟﺬﺕ
ﺑﻠﻮﻍ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩﭼﻮﻥ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ'ﺑﺎﺯ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺮﻭع ﻮ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭل ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻫﻢ ﻣﻘﺪﺳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺠﺴﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺭﻭح اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ'ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮ'ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ
.

ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻫﻨﺮ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻘﺶ ﺣﻮﺍس ﺍﻧﺴﺎﻥﻴﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻋﻠﻢ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗّﻨﻴﻚ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﻳﺎ
ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻳﺪ'ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺣﻮﺍس ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺩﻳﺎﻥ'
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﺨﻴﺎﻝ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻭﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ ﺣﺴّﻰ
ﻭ ﻋﺼﺒﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ ﻳﻚ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋی
هستند. ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
هاﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ'ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ'ﮐﻪ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻫﺮ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝ
ﺭﺍ ﻣﺠﺴّﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ'ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻳﻚ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﭼﺸﻢ ﺑﺨﻴﺎﻝ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻭ ﺍﮐثرﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ
ﺩﻳﺪﻥ ﺻﺤﻨﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻄﻮﺭﺧﺎﻡ
ﻭﺍﺭﺩ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺨﻴّﻞ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﭘس ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻫﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻧﻰ'ﻫﻢ ﮐﻤﺘﺮ
ﺣﺴّﺎس ﻭﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﭘس( ﺩﻳﺪﻥ) ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻭ(ﺷﻨﻴﺪﻥ) ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎ ﻫﻢ(ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻋﻘﻞ)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﻫﺮﻗﺪﺭ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﺒﺎﺯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ'
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ'ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ'ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻨﻄﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ'ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻤﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ'
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣثلا ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ'ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﻭ ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ'ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻋﻮﺍﻡ ﺗﻮﺍﻥ ﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻭﺩﺭﻙ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻟﺬﺕ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎﺯ
ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ'ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺯﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﻠّﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺒﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺍﺯ ﺍﻣﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻫﻢ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﻭ ﺃثر ﻣﻌﮑﻮس
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻤﻚ
ﺷﻨﺎﺧﺖ'ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻋث ﻋﺪﻡ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﻭﻳﺎﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎ ﺩﺭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ'ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ' ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻏﻠﻂ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻭ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ'ﺑﺎﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ'ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺎﺭ ﻧﻔس ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺠﺎﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ'ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻟﻐﺰﺵ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻧﺸﻮﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻧﻔس ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻘﻠﺎﻧی
ﺘﺮ ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭﻣﺪﺕ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻟﺎﺯﻣﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ ﺭﻧﮕﻰ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻢ ﺭﻧﮕﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻔﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺯﻳﺎن ﺒﺎﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ. ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﻴﻢ'ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ'ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﺣﺴّﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻋﻘﻠﻰ' ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﺑﺎﺣﺴﺎس
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺩﺭﻙ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﭘﺪﺭﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ'ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ها ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺟﻨس
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﻣﺎ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﻮ ﻋﻨﺎﺻﺮﺁﻥ
'ﻳﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺍﺻﻠﻰ
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺘﻴﻚ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ. ﻋﻠّﺖ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠﻢ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ(ﺃثر)ﻫﺪﻑ
ﻧﻘﻄﻪ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺎﺯﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻭ ﺳﻮﮊﻩﺍﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﭘس ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺳﻮﮊﻩ ﻋﻠﻢ
ﻭﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﮊﻩ
ﺁثاﺭﻯ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎﺑﻠﻮ'ﻭ ﻳﺎ
ﺁثاﺭﻯ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﻚ
ﻗﻄﻌﻪ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ.ﺩﺭ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺃثر ﻫﺪﻑ'ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ'ﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺃثرﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﺎﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻯ' ﻭﻧﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪﺩﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﻮﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺮﺩﻩ'ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻯ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ. ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺫﺍﺗﺎ ﺣﺎﺻﻞ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺣﮑﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻮﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ' ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﻟﻮ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻨﺮ ﻣﻨﺪ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩﺍﺯ ﻳﻚ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻓﻮﺍﺭﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐس
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺯﻧﺠﻴﺮﻯ
ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺷﺪﻩ'ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ .

ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻰ
ﮔﻴﺮﺩ ﺗﺎﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻣﻠﻤﻮس ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻧﻰ'ﺃثرﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﻣﺸﻤﻮﻝ ﻋﻠﻢ ﺯﻳﺒﺎﺗﺌﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠی
ﻮ ﻏﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﺳﺘثناءا
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻣﮕﺮﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺭؤﻳﺎ
ﺭﺍ ﺣﺪﻳث ﻭﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﻟﻰ'ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻐﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ'ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﺎ ﭼﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺒﻰ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
'ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﺣﮑﺎﻡ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺃثر ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎﻃﻨی
ﻮ ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ ﻣﺪﻟﻮﻝ
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﺭﻭﺣﻰﺑﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺃثرﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭﻧﻪ ﺃثرﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﮐﻪ ﻣثلا
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻧﻘﺎﺷﻰ
ﮐﻨﺪ'ﻳﺎ ﻃﻔﻠﻰ ﺑﺎﺯﻯ
ﺑﺎ ﺭﻧﮓ ﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﺳﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ'ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺫﺍﺗﻰ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ.
ﻭ ﺳﺒﻚ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻦ ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻧﻈﺎﻡ ﻫﻨﺮﻯ. ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻟﻔﻆ ﻭﺻﻮﺭﺕﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪﺩﺭ ﻫﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺁﻧﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﻡ ﺑﺸﮑﻞ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻳﺎ ﺍﮐثرﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﮑﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﺳﺨﺖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ﺟﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺤﺴﻮﺳﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻏﻴﺮ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺪﺳﺖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﺮﻣﺶ ﻭﺍﻧﻌﻄﺎﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﺮﻣﺶ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻫﻨﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ'ﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ'
ﺑﺴﺒﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ' ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﺮﻣﺶ ﻭ ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﭼﻮﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺘی اﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ'
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺒﻮﺏﺍﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ'ﺩﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﮐّﺐ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ اثرش 'ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺫﺍﺗﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ'ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﻄﺮﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺃﻧﺠﻠﻮ'ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻳﻚ ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﺣﺎﻟﺖ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﻏﻀﺐ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩ.ﻭﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ
ﻋﻠّﺖ ﺁﻥ ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﺩ' ﮐﻪ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻫﺴﺘﻢ'ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﻦ ﺑﻤﺠﺴّﻤﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺪﻡ ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ ﺳﻨﮓ'ﺑﻴﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﻫﻨﺮﺵ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﺄﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻫﻨﺮ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻭ' ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺣﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﻓﺎﺳﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺧﻄﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻭﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ'ﺑﺎ
ﻏﻀﺐ ﺳﻨﮓ ﺗﺮﺍﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﭘُﺮ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔی ﻮﻋﻘﺪﻩ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ'ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﮔﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍثرﻯ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﺸﺪﻥ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺳﻨﮓ ﺗﺮﺍﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎ
ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺮﺍﺵ ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ ﻭﻧﺮﻣﺶ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﻤﻊ ﻭﻣﻮﻡ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻧس
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﭘﻴﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﺪﺭﻙ
ﻧﺠﺎﺕﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺴﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﺟﻌّﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭﺷﺎﻧس
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ دﻳﮕﺮﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮐﻪﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﺣﺘﻤﺎ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﻰ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ'ﺣﺘﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺣﻴﻮﺍﻥﻮﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩﻥ'ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ)ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻃﺒﻴﻌﻰﻫﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻣﺴؤﻟﻴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺟﺰ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻧﮑﺘﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ'ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺁثاﺭ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻩ'ﺑﺎﻫﻢ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺗﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﻦ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍﺗﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﻫﻨﺮﺵ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑّﻪ ﺁﻥ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
رﻧﮓ ﻭ ﺷﮑﻞ ﻭﮔﻮﺷﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺍﺵ.ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺮﮔﺰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻫﺪ ﻧﻈﻢ ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﻴﺎﺗی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ ﭼﻮﻥ
ﭼﺎﻕ ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﻭ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ'
ﻣﮕﺮ ﺁﻥ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻭﻣﻬﻠﻚ'ﻭ ﻳﺎ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺭﺍﻡ ﻭﻃﻮﻟﺎﻧﻰ'ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﻣﺤﺮﻙ
ﺧﺎﺭﺟﻴﻮ ﺟﺬﺏ ﺣﻮﺍس
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻋﮑس
ﺁﻥ ﺣﻠﺎﻝ ﻭﻣﺠﺎﺯﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ'
ﻫﺮ ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ'ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺿﺮﺭﻯ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺎ ﻭﺩﺯﺩﻯ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﺪﻩ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ'ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻰ
ﻭﻓﺎﺋﻰ ﮐﻨﺪ .ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻭﻋﺪﻩ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ'
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ'ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭﻭﺍﺻﻞ ﺑﻮﻋﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
شهود ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻋﺪﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻔﻊ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻋﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺼﻠﺎﺡ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺤﺪّﻯ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ'
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﻔﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭﺍﮐثر
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺨﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﺠﻴﺐ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭘس ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣثبت
ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ'ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ'ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ' به ﺘﺤﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻟﻮ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﻘﺶ
ﺭﺏّ ﻭﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ(
ﺭﺍﺑﻰ) ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﻓﮑﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﺪﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻥﺎﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻧﺸﺎﻥﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ'ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺒﻨﺪﺩ
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻴﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺭﺩ'ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﭘس ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﭼﻴﺰ یا ﺷﻴﺌﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻨﻚ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺯﻳﺒﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﻳﻚ مرﺑّﻯ اﻟﻬﻰ'
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻣی
اﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺷﺪﻩ'ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﺯﻳﺒﺎ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺳﻨﮓ ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋی ﻮﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﺤﺮﻙ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭ ﻧﺎﻇﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﺷثاﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﭼﻮﻥ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ثاﺑﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺑﻰ
ﺁﺯﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﭼﻴﺰ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺳﻨﮓ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﺗﺮﺍﺵ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺭﻧﮓ ﺁﻣﻴﺰﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻩﺳﻨﮓ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ'ﺧﻴﻠﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﺠﺴم ﺴﺎﺯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻨﮓ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭﻗﺴﻤﺖ
ﻣؤثّر ﻭﻣﺤﺮﻙ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﻨﮓ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭﺳﻨﮓ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺮﺵ ﻭﻧﻮﺭ'ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﺴﻴﺤی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺻﻮﺭتی
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ اﻭﻟﻴﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺩﺭﻙ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻭﺭ ﻭ ﺃﺑﺮ
ﻭﺑﺨﺎﺭ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪ' ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺬﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺧﻰ ﺳﻨﮕﻬﺎ ﻭ
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﻭ ﺍﺷﻴاء
ﻣﻔﻴﺪ ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺷﺪﻥ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺍﺩ'ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺎﺩﻩ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺷﺨﺼﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﻫﺮﭼﻪ
ﻗﺪﺭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮ ﻭﻯ ﺗﺄثیر ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ'ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻌﻠﻢ ﺑﺮﻣﺤﺼﻞ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﺄثیر
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭﻭﻋﻴﺪ'ﻳﺎ ﺗﻄﻤﻴﻊ
ﻭ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋی ﺪﺭ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﺮﺣﺪّ ﻋﻘﻞ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻏﻴﺮﻩﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﭘس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﻋﻘﺪ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺗﻤتّع ﻘﺮﺍﺭﺩﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ
ﭼﻠّﻪﺍﻯ' ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻗﺒﻮل ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﭼﻮﻥ ﺳﻨﮓ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻨﮓ ﺗﺮﺍﺵ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﭘﻴﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ'
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﻗﻴﺪ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺒﻮس ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻰ ﺷﮑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻧﻔﺎﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ'ﻭ ﻳﺎ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺳﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺴﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ'ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺑﺪ ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻴﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﻬﻤﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﭘس ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮓ ﻭ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺁﻫﻨﮓ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ثمرﻩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﺟﻬﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺟﻤﺎﻝ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﮐﻮﺷﺶﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﺫﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺫﺍﺗﻰ'ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺡ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ' ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ'ﭼﻮﻥ ﺳﻨﮓ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻤﺎﺩﻯ'ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ'ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ'ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ'ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ' ﻣﻘﺪّس ﺗﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻣﻤﮑﻦ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ' ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻘﺪﻳس ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺗﻘﺪّس ﻭ ﭘﺎﮐﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘلهای
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ'ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ'ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ'
ﺭﻭﺡ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ هاﻣﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ'ﻭ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ'ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﮐﻠّﻯﺎﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻳﺪﻫﻤﮕﺎﻥﺒﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺗﻘﺪس
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ .

ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻘّﺎﺷﺎﻥ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﻭﻣﺪﺭﻥ'ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺎﻇﺮ ﺭﺍﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻳک
ﻘﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﻌﻰ ﺑﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﻮﺑﻴﺴﻢ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻗﻄﻌﻪ ﻣﺪﺭﻥ ﻭﮐﻮﺑﻴﺴﻢ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﭼﻪ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻣؤثّری ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﺗﻮﻓﻴقی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ ﺩﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺗﻨﻬﺎﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻈﺎﻫﺮ ﺣﺴّﻰ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺪﺭﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻣﻘﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺑﻌﻀﻰ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﮑﻠّﻢ ﻭﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻭ ﻣﺤﺎﮐﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺮﺩﻳﺪی
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻫﺎﻯ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﺷﺎﻳﻊ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ' ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻢ
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺃثر ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤلی که ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻫﻨﺮﻯﻤﺎ'ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺳﺖ' ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﭙﻴﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ'ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺠﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ' ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻮﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﻫﻢ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ'ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس 'ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻣﻮﺭﺩ
ﻟﺰﻭﻡ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ'ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺴﺖ. ﮔﻮﺋی اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭﺳﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣﻬﻢ ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻳﺎﺩ ﺩﺍﺩ'ﻭﺗﻮﺭﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ.

ﮐﺎﺭ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺳﺎﺯﺍﻥ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﻓﻘﻂ ﻣﻮﺍﺩ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺠﺴّم ﺮﺍ
ﻣﻄﻴﻊ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻴﮑﻰ'ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻨﺮ ﺳﻨﮓ ﺗﺮﺍﺵ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺷﮑﻞ ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻨﮓ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﻭﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﺒﻞ ﻏﻴﺮﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻳﻪﺍﻯ ﻣﻬﻢ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺭﺩ. ﻭ ﻧﺼﻒ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﮑﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺳﻨﮓ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﺳﺎﺯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺘّﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﺳﻨﮓ' ﻧﻘﺸﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻨﻈﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺫﻭﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻮﺍﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻫﺎ'ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ﻫﻨﺮﻯ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ' ﻣﮕﺮ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻭﺗﻨﺎﺳﺐ ﺩﮐﻮﺭ.
ﻣﺠﺴّﻤﻪﻳﻚ ﺭﺳﻢ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﺟﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﺒﻮس ﺳﻨﮓ
ﺗﺮﺍﺵ ﻭ ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻨﻮﻥ'ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﺤﺴﻮﺵ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻟﺒﺎس ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺁﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺴﻠﺴﻞ ﻭ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻓﻨّﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ ﺻﻮﺗﻰ
ﻭ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺩﺭ ﺁﻭﺍﺯ'ﺩﺭ ﺧﻄﻮﻁ
ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮐﻤﻚ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺗﺂﺗﺮ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻫﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ' ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺑﺪﻧﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺴﺎﮐﻦ'ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺭﻳﺘﻢ
ﻭ ﻧﻈﻢ ﻭﺗﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺗﺎ ﻭﺣﺪﺗﻰ ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﺳﻮﮊﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺭﻧﮓ'ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺗﻨﺎﻇﺮ ﻭ ﺗﻤﺎثل
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺭﻳﺘﻢ ﻭﻣﻮﺯﻳﻚ
ﺻﺤﻨﻪ ﻭﺗﻨﻮﻉ ﺩﺍﺩﻥ'ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﻌﻨﺼﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺩﺭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺣﺪﺕ
ﺁﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺮ ﺗﻨﻮّﻉ ﺁﻥ ﻏﻠﺒﻪ
ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﺗﻨﻮﻉ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺃثر ﺗﺘﺎﺑﻊ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻫﻤﭽﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺭﻳﺘﻢ ﺑﺬﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﻭﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﺣﺪﺕ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ'ﺟﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺑﺎ ﻭﺣﺪﺕ ﺑﺎﻃﻨﻰ'ﮐﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻋﻨﺼﺮ ﺩﻭﻡ
ﻫﻨﺮ'ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻳﺎ
ﺳﻮﮊﻩ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺷﮑﻞ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻗﻀﻴّﻪ
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻮﺿﻮﻉ'ﻫﻤﻪ
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻧﮓ ﺗﻤثیلی ﻭﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻴﻮﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﻣﺪﺭﻥ ﭼﻮﻥ ﮐﻮﺑﻴﺴﻢ'ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺃثر ﻣﻴﺘﺮﺍﺷﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ'ﺑﮑﻠّﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻧﺪﺭﻳﺎﻥ
ﻫﻠﻨﺪﻯ' ﻫﻨﺮ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ'ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺻﻮﺭﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﻧﺴﺠﺎﻡ
ﺟﻮﻫﺮﻯ'ﻣﺨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ' ﺭﻧﮓ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﮑﻠّﻰ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺧﺎﺻّﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺎﻇﺮ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻥ ﻫﻨﺮ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻣﻌﻨﻰ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻣﺠﺮّﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺁﻥ ﻣﺴؤﻟﻴﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺟﻮﺍﺑﮕﻮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻰ ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻳﺎ
ﻧﺎﻇﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺧﺎﺹ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺍﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ'ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺷﻌﺮﻯ'ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻏﺰﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ' ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻧﻈﺮ ﺷﺎﻋﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭ ﻣﻴﻞ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻟﺬﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ ﺍﮐثرﻳّﺖ'ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ ﭘﻮﻟﺪﺍﺭ
ﺟﺎﻫﻞ'ﻳﺎ ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻏﻴﺮﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺗﺎﺑﻌﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ'ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺗﻘﺮّﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﻌﻀﻰ
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺸﺮ ﺗﺂﺗﺮ ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ'ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﻄﻌﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﻫﺴﺖ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﻟﻮ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ'
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺑﺨﺶ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺍﻟﺘﻘﺎﻁ' ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﺣﻤﻞ ﻣﺪﻟﻮﻝ ﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ'ﺭﻫﺎ ﻧﻤﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺪﺭﻥ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ' ﺑﻄﺮﺡ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ'
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺎﻇﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻔﻴﺪ ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐسی ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺑﺪﺍﻧﺪ'ﻭﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻫﻤﺎﻥﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻜﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺮ'ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩﻭ ﺁﺯﺍﺩ'ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺮﻙ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﺩ.ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮔﺮﺍﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺩﻭﻟﺎﺭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺎﺑﻠﻮﺋی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﭘﺨﺶ ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﺷﺪﻩ ﺭﻧﮕﻬﺎ ﺑﺮﻭﻯ
ﺑﻮﻡ'ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎه ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻨﻬﺎﻯ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ'ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ'ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎ ﺻﻔﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺗﺮ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭ'ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻰ
ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭﺣﻮﺍس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ'ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺣﺘی ﺒﺮﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺗﺴﺖ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ ﻣﺪﺭﻥ'ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ' ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ ﻳﺎ
ﻓﺸﺎﺭ ﺧﻮﻥ ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺗﻦ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ'ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﻭ
ﺿﻌﻒ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﻭ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ' ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻗﺪﺭﺕﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺘﺄمین ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻣﺨﻔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﮔﻨﺎه
کاﺭﻯ هاﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ'ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ'
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﻨﻔﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭﺟﻨﺎﻳﺖ ﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﭘﺴﺘﻰ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ'ﮐﻪ
ﭘﺎﻙ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﺁﺷﺎﺭ'ﺗﻨﻬﺎ
ؤﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭘﺎﻙ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﺷﺎﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ'ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺩﺭﻙ ﺣﺎﻝ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺟﺎﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺎﻫﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ'ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻦ'ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﻭﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻴﺎﺩ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺩﺭﺧﺎﻃﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺿﺮﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻀﺮﺭ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺩﻩ' ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻫﺮ ﺟﺪﻳّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ' ﭼﺮﺍ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺷﺮﻭﻋﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ'ﻭﭼﺮﺍ
ﺑﻴﺶﺍﺯ ﺍﻳﻥﺘﻠﺎﺵﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﻭﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﺑﻴﺶﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺪﻩ' ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻳﻢ
ﻳﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ'ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺪﻳّت
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺗﻨﺪﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺭﻓﺖ'ﻳﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺮﻓﺘﻪﺍﻳﻢ.ﻭﻟﻮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ'ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﮐﺴﻰ ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺳﻴﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﻤﻄﻠﻖﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺮﺳﺪ'ﭘس ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ'ﻫﻤﻴﻦ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯهای
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ'ﺗﺎ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﺯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﺍﺯﺭﻳﺸﻪ
ﭘﺎﻙ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺷﻮﻧﺪ.

ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺗﺠﺴّﻤﻰ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ'ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'ﻭ
ﺍﮐثر ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻴﻞ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﻀﻤﻮﻥ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮ ﺑﺨﻠﺄ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ' ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺍﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁثاﺭﻯ ﺒﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺁثاﺭ ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ' ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺩﻭﻟﺎﺭ
ﺣﺮﺍﺝ ﺍﻳﻦ ﮐﺴﺐ
ﺁثاﺭ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺎﻃﺮﻡ ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺳﺮﺥ ﺭﺍ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻮﺳﻰ'ﻭ ﻏﺮﻕ
ﺷﺪﻥ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻭﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﺶ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ'ﺩﻳﺪ ﺑﻮﻡ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺭﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﺮﺥ ﺭﻧﮓ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﭘﺮﺳﻴﺪ'ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮔﻔﺖﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺳﺮخ اﺳﺖ.ﻭﻣﺸﺘﺮﻯ
ﮔﻔﺖ'ﭘس ﻣﻮﺳﻰ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﭼﻪ ﺷﺪﻧﺪ؟ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﺩﻳﺮ ﺭﺳﻴﺪﻳﺪﻯ
ﻫﻤﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ'ﻭﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﺘﺮﻯ ﮔﻔﺖ'ﭘس
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﭼﻪ ﺷﺪ؟ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﺶ
ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﻫﺮ ﻧﻘﺶ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﻴﻦ ﺁثاﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﺎ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺑﻌﻘﺐ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻘﻞ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻤﺪﻥ' ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁثاﺭ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ'ﭘس
ﻫﻨﺮ ﺁﺋﻴﻨﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐﻫﻨﺮ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺑﻴﻤﻮﺿﻮﻉ'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻮﻋی ﻤﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻮﺿﻮع ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ' ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﻣﺠﺮﺩ ﻭ ﺑﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﺍﻓﮑﺎﺭ'ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻨﺮ'ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﻙ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﻪ ﭼﻪﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭘس ﻫﻨﺮ
ﺍﮔﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺑﺎﺷﺪ' ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺫﻭﻕ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻮﺍﻡ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻟﻴﻞ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺳﻄﺢ
ﺩﺭﻙ ﻋﻮﺍﻡ ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻋﻤﻠﺎ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭ ﺫﻭﻕ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ'ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻦ ﻫﻨﺮ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺫﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ'ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ'
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﻘﻠّﺒﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺸﺮک
ﺘﺮ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺯﻭﺍﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁثاﺭ ﻣثبت ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﺷﺶ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺷﺶ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺰﻳﻤﺖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﮐﺸﻒ ﺗﺎﺯﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ'ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﻦ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭ ﻳﻚ'ﻭ ﺩﻳﻦ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ ﺩﺭﻣﺬﻫﺐ
ﺷﺪﻧﺪ. ﭘس ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺩﻳﻦ ﻣﻦ'ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺳﻪﻣﺬﻫﺐ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻮﺿﻊ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺍﻩ ﺫﻫﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍﻫﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻨﺘﻬﻰ
ﺷﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺩﺭﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﭘس ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﺳﻘﻮﻁ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻓﺴﺎﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﭼﻘﺪﺭ ﻭﭼﻪ
ﻋﻤﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻠﺎس ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﺭﺿﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ'ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭ ﺩﻩ ﻫﺎ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻴﭙﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ'
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﮑﻠﻴﻤﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺼﺤﻨﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ'ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺑﺘﺨﻴّﻞ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻤﺮﺍﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس ﺩﺭﻙ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ'ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻙ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ'
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﻙ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻨﺮ ﻣﺪﺭﻥ'ﮐﻢ
ﻣﺎﻳﻪ ﻭ ﺑﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﻴﺰ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﭽﻨﺪ
ﺧﻂ ﻭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﺑﻰ ﻧﻈﺎﻡ ﺭﻧﮓ ﺑﺮﻭﻯ
ﺑﻮﻡ ﻭ ﮐﺎﻏﺬ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺑﻰ ﻣﺎﻳﮕﻰ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﻮﻳﻨﺪ'
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻨﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﺠﺮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ'ﺧﻮﺩ
ﺑﻰ ﺍﺭﺯﺵﻋﻤﻴﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻘﺺ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻫﻨﺮ'ﺁثاﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﻭﻗﻰ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻫﻨﺮ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ ﻣﺪﺍﺭس
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﺗﻮﻗّﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭس
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﻋﻠمی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺻﺪ ﻧﻔﺮ ﺩﻩ ﻧﻔﺮ
ﻣﻮﻓﻖ ﻋﻠﻤﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﻔﺮ ﺩﻩ ﻧﻔﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻬﺎﻥ'ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻰ'ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎ ﻣﻠّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ها ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺨﺺ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﮐﺎﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﺑﻤﺎﺷﻴﻦ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ'
می ﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻦ
ﻣﺒﺎلغه ﻭ ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺗﻌﺒﻴﺮ'ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻓﺮﻕ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺳﺎﺩﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻦ
ﺑﻰ ﻣﺎﻳﮕﻰ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﻳﺪﻩ ﮐﻠّﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺂﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮﻭﺿﺮﻭﺭﻯﺘﺮ.
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
'ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺻﻮﺭﻯ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﺴﻰ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﻳﺪﻩﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻘﺼﻴﺪﻩ
ﻭ ﺷﻌﺮ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﻗﺼﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺼﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻥ'ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ
ﻭ ﺧﻄﺎﺑﻪ ﺷﺪﻥ ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻳﺎ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻯ ﻳﻚ ﺃثر
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﮐﺎﺭ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ ﻃﺮﺡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻨﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻴﺒﺮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﺮﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺩﻥ'ﺳﻄﺢ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻠﻤﻪ (ﻣﻌﻨﻰ)ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻠﻤﻪ(ﻣﻴﻨﺎ)
ﻳﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭﻣﮑّﻪ' ﺻﺪﻫﺎ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ ﻭﺍﮊﻩﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ' ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ'ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﺑﺎﻥ'ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻳﮑﺘﻪ ﻭ ﺍﻣﻠﺎٴ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺄﺻﻞ ﻫﺮﻟﻔﻈﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺸﺘﻖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﺮﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.ﭘس
ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻳﺎ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ'ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﻣﻬﺎﺟﻢ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.

ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ'ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﺤﮑﻢ' ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺫﻫﻨﻰ'ﻭﻫﺮﻫﻨﺮ
ﺷﻨﺎس ﻭﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻇﻬﺎﺭﻣﻘﺎم
اﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻳﻚ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﻧﻴﺰ'
ﺿﻤﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ' ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻭ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻌﻨﻰ'ﺍﺯ ﻳﻚ ﺃثر
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻠﺎﻡ ﺑﻴﻤﺎﺭ'ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺷﻔﺎ ﺩﻫﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮل کند. ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﺼﻮﺻﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﺗﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ'ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻴﮑﺮﺏ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﺮﺽ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ ﻣﻨﺒﻊ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﺩﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧی ﺪﺭ ﻳﻚ ﺟﻤﻊ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ'ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺿﻌﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﺭﻗﺼﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﭼﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺧﻮﺷﺶ ﺁﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭﺁﻣﺪ' ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺟﺴﻢ'ﺑﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ' ﻫﻤﻪ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﺭﺍﻡ ﺷﻮﻧﺪ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ' ﻋﮑس ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺻﺤﺒﺖ ﻋﺮﻓﺎ' ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻪ ﮔﻮﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ(ﺻﻌﻘﻪ)ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﮐﻨﺎﻥ'ﺍﺯ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻥ'ﺑﻰ
ﻫﻮﺵ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯﺘﻌﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ'
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻳﻚ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺧﻄﺎﺑﻪ
ﺑﺎ ﺷﻌﺮ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻮﺿﻮع ﻨﻬﻔﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪﮐﻤﺘﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻇﺎﻫﺮﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ'ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻌﻨﻰ ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺟﺎﻯ ﮔﻔﺘﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺑﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ ﻣﻌﻨﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﻢ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﮐﻢ ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ' ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺁﻥ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ' ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩ'ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﺩﻩ
ﻭ ﺃﻧﺪﻙ ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﺯ
ﺳﺒﻚ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺑﻰ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ'ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻳﻚ ﺷﮑﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐس ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ ﺩﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ'ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ ﺩﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺸﮑﻞ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩ'ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪﻧﺪ'
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﺮﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻋﻠﺎﺟﻰ ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ'ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﻴﻚ ﺗﻘﻠّﺐ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ'ﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ'ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻳﻚ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ ﺟﺎ
ﺯدﻧﺪ ﻧﻘّﺎﺵ ﭼﭗ
ﮔﺮﺍﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﭼﭗ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺁثاﺭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺗﺎﺑﻠوهاﻯ ﺍﺯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫم ﻈﺎﻫﺮ ﺧﻮﺏ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﻫﻢ ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻮﺍﻡ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ'ﮐﻪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ'ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴّﻪ'ﻭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ.ﻭﻯ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻧﻘّﺎﺷی
ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ' ﺗﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺒﮕﻴﺮﺩ.ﭘس
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺷﺨﺺ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﺩﺭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﮐﺎﺫﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ. ﺗﺎﮐﻰ
ﻭ ﮐﺠﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ'ﮐﻪ ﺑﺮﺳﻮﺍﺋﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﮑﺸﺪ.

ﺩﻟﺎﮐﺮﺍﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ'ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ
ﻭ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﻌﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ'ﺩﻳﮕﺮ
ﻋَﺮَﺿﻰ ﻭ ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﻠّﺖ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻮﺿﻮﻉ.ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﭼﻪ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ'
ﺑﺤث ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﺭﺩ
ﻭ ﺑﺪﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺣﺴّﻰ'ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ'
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺭﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ' ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻣﺪﺭﻥ
ﻧﻴﺰ'ﺑﺮﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﻤﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻴﺮﻭ ﻭ
ﺍﺩس ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻯ'ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺭﻣﺰﻯ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﻣﺰﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺭﻣﻮﺯ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺰﺑﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤث ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﺩﻭ ﭘﻬﻠﻮﺋﻰ ﺁﻥ ﻧﺎﻇﺮ ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﺋﻰ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻟﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺍﺭ'ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﻣﺒﻬﻢ ﻭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﺗﻌﺼﺒّﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻣﺮﺩم
اﺳﺖ.

ﭘس ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻴﺎﺩﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺭﺍ'ﺑﺎﺯ
ﺑﻄﻮﺭ ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﻣﺒﻬﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ'ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻭ ﻣﻠﻤﻮس ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺨﻴّﻞ'ﻭﺿﻌﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺖ'ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻦ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺘﺼﻞ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻧﻮﺍﻉ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭﺣﺪّ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ'ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘﺶ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻞ'ﻭ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﺗﺎ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ'ﮐﺎﺷﻒﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟّﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻭ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭﺍﺳﺮاء ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ ﺭﻭﺷﻰ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ' ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﮐﺠﺎ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ'ﻭﺁﻥ
ﮐﺠﺎ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ'ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻮﭘﺮ ﻣﻦ
ﻫﺎ ﻭﻧﻴﻮﻣﻦ ﻫﺎ'ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ'ﭘس
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﺍ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺒﻘﺖ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ'ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩﻫﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﻬﺸﺖﻳﺎ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻭﺑﻪ ﺷﺪﻥ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻋﺪﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ' ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ هم أﮐﻨﻮﻧﻰ'ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ' ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ'ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺳﻮﻡ' ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺍﻭﻭﻝ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﺟﻬﻨﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺗﺮﺳﺎﻥ ﻭﮔﺮﻳﺰﺍﻥ'ﻭﮔﺮﺳﻨﻪ
ﻭﺗﺸﻨﻪ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﭼﻮﻥ
ﮐﻤﻴﻦ ﮔﺎﻩ ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺎﻟﺮﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻨﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺰﺍﺝ ﺷﺨﺺ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺍﺳﺘثنا
ﺍﺯ ﺻﺪﺍﻯ ﺑﻠﺒﻞ
ﭼﻮﻥﻤﻮﺍﻔق ﻤﺰﺍﺝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺁﻥ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺨﻔﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ'ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﺘﻦ ﻫﻨﺮ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺭﻳﺘﻤﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺑﻌﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﮑﺸﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ'ﻳﺎ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﺎﻡ ﻭﻧﺎﻗﺺ ﺑﻮﺩ'
ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻨﺮ
ﺑﻴﺎﻥ می کند' ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﻝ ﻣﺎﺩﻯ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ'ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ ﺫﻭﻗﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺑﺮﺍﺯﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺯﻣﺎن هاﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪﻧﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯﺁﻧﻬﺎ'ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺍﻓﺼﺎﺡ ﻭ ﺗﺼﺮﻳﺢ
ﻣﻮﺿﻮﻉ'ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻌﻨﻰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﻧﻘﻞ ﻭ ﮐﭙﻴﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﻧﻘﻞ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺮﺟﻤﻪﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﺷﺮﺡ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ'ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻴﺎﻥ'ﺯﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ' ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺼﺎﺭ'
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻭ ﻏﻨﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺳﺎﺯ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﺁﻫﻨﮓ
ﺳﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ'ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ'ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ'ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﺎﺩﻯ'ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺭﺍﻳﺞ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺠّﺎﺭ ﮐﻤﺘﺮ ﻭ
ﺳﻨﮓ ﺗﺮﺍﺵ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﮐﻤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ ﻧﻘّﺎﺵ
ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ'ﭼﻮﻥ ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﻭ ﺳﻴﻨﻤﺎ'ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺫﻫﻨﻰ'ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﭘﻴﺎﺩﻩﺷﺪنی
اﺳﺖ.ﺩﺭ ﺍﻳﻥﺒﻴﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﭼﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﺒﻴﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻬﺎﺭﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺧﻮﺍﺹ ﺷﺨﺺﻭ ﺑﻴﺎﻥ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺷﺨﺺ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺒﻚ
ﺷﻌﺮﻯ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﺭﺍ ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﺒﻚ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ'ﻭ
ﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ'ﻋﺎﺭﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺁﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺒﻚ ﻫﺎ ﻭ ﺭﻧﮓ ﻫﺎ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻣﺨﻔﻰ ﺗﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭ ﻗﺒﻠﻰ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺧﻮﺩ' ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺘﻮﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﻟﺬﺕ ﻭ ﻓﻬﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻧﮓ ﺷﺨﺼﻰ ﺁﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ'ﻭﺑﺴﻄﻮﺡ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺑﺴﻄﻮﺡﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'
ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺁﻥ'ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺗﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ'
ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ'
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﺮﻓﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺁﻥ ﻧﻤﻮﺩ.ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺖ'
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻓﻬﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺒﻮﺩ'ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺴﻤﻰ
ﺁﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﺩ'ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺨﻴﺺﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﺣﺪﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ' ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭﺁﻧﻬﺎ' ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﻮﺝ
ﻓﻮﺝ ﻭﺍﺭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ'ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺑﻰ ﻧﺼﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺳﻴﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﭼﻨﺪ
ﻗﺪﻣﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ
ﭼﻠّﻪ'ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ'ﺍﮔﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻧس ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺩﺍﺋﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻣﮕﺮﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪ' ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﻗﺎﺑﻞ
ﻋﻔﻮ ﭘﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻧﻴﺎﺯ به (ﻣﺤﻠّﻞ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ'ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺠﻰ ﺭﺳﻴﺪ'ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﺣﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺯﻥ'ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ.ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻨﻈﺎﻡ ﻫﺎﻯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻌﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﺴﺐ
ﻭﺿﻊ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻞ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺑﺨﻄﺎ'ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﭘس ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﺧﺎﺹ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺑﻴﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻚ ﺑﺎﺭﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻥ.ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ
ﺷﺪ'ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻫﻨﺮﻯ'ﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺎﻋﺪﻯ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﻫﺪﻑ'ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻴﭻ ﭘﻠّﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺻﻌﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻇﺮ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.

ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻫﻨﺮ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺗﺮ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺖ.ﺗﺎ ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺩﺭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺍﺩﺑﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻫﻤﻪ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺪﺍﺭﺝ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎ ﺭﺍ'ﺑﺴﻄﺢ ﻣﺪﺍﺭﺝ
ﻭ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ'ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺸﺮ
ﻳﺎﺩ ﺃﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩﺍﺳﺖ'ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻣﻨﺎﺳﺐﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﻭ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ'ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ' ﻭ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ'ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺿﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺭﺳﺘﻢ
ﻭﺍﺭ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭﻙ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺣﮑﻤت هاﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺠﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﻤﻴﻦ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻩ' ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ ﻣﮑﻤّﻞ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺮ ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ'ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮ ﻭﻣﺤﺴﻮس ﺗﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ 'ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺁثاﺭﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻋﻘﻞ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻄﻠﺐﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻭﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ'ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﺁﻧﻬﺎ'ﺩﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ'ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻴﻮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ'ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻃﺎﻟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﻰ ﻭ ﻧﻔﺎﻕ ﺍﻭ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ ﻗﺮّﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ'ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ ﻳﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩﭘس
اﺯ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺘﻤﺎﺷﺎﮔﺮ
ﺁﻥ'ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎسص
ﺑﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ'ﻫﺮﺩﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﺎﻟﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻓﻘﻰ'ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﺗﺮ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯﺤﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﻭﻟﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩ'ﺩﺭ ﻳﻚ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ'
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺃثرﻯ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻫﺴﺖ.ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﺃثرﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﺃثرﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭ ﺣﺠﻢ'ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺁﻥ'ﮐﻪﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺟﺎﻟﺐﻧﻈﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺁﻥ'ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺃثرﻯ
ﮐﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻗﻮﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﻤﺎلی ﺪﺭ
ﺳﻄﺢ ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻴﻨﻮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﻮﺍﻡ ﭘﺴﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'ﺍﮐثرﺍ
ﺳﺨﺖ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ'ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﻣﺰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺯﺑﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ ﺟﻤﻌﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮔﺮﺩﺩ'ﺑﻌﺪ ﻫﻨﺮ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺿﻌﻴﻒ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﻤﻴﻞ'ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻫﻨﺮﻯ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﻗﻮﻯ ﻭﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﺮ'ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺶ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺿﻌﻴﻒ ﺟﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺁﻥ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻋﻮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺼﺪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﺿﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻫﺪﻑ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﻭ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺷﻌﺮﺍﻯ ﻋﺎﺭﻑ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭼﻨﺪ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭﺷﺄﻥ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺐ ﺷﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ' ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﺘﺪﺭﺝ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﺑﻌﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ'ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺁﻥ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﭘس ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺃثر ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺃثر ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻨﺼﺮ ﺳﻮم هنر 'ﺗﻌﺒﻴﺮﻫﻨﺮﻯ
اکسپریشن ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﻨﺮ ﺩﻳﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺭﺯﺵ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻫﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ'ﮐﻪ
ﺳﻤﺌﺎﺗﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭﻯ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺷﻌﺎﻉ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺭﺍ'ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺻﻨﻌﺖ
ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻖ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻳﻚ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﺩﻩ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻮﺿﻮﻉ'
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺻﻠﻰ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳکی
هنرﻣﻨﺪ ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﻠﮑﻪ ﻭ ثاﺑﺖ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺎﺳﻮﺕ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺎﻡ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ'ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻣﺎﺩﺭ ﻳﺎ ﻣﻌﻠّﻢ'ﮐﻪ
ﺑﻄﻔﻞ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻃﻔﻞ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻋﻤﻠﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ'ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻢ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺣﺬﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻄﺎ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺧﻄﺎﻯ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﭘﻴﺮ. ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﭘﺮ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ' ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺨﺶ ﻧﺎﻇﺮ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﺎﻳﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺃثر ﺑﺪﻭﻥ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﻣﺒﻬﻢ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯﺪﺭﺍﺭﺯﺵ'ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﺮﺷﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺿﺢ ﻭ ﻣﺒﻬم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺍﮔﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﻭﺗﻨﻮﻉ ﺑﺎﻳﺪﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺸﮑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ ﻭ ﻣﺒﻬﻢ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ'
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻣﻔﺴّﺮ
ﻭ ﻧﺎﻗﺪ ﮐﺎﺭﺩﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻟﺰﻭﻣﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺃثرﺑﺎﺷﺪ' ﺍﮔﺮ
ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻫﺮ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ'ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﻠﺎﺋﻢ
ﻭ ﺍﻣﺎﺭﺍﺕ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻌﻤﻖ
ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻣﺒﻬﻢ ﻳﻚ ﺃثر
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻫﺮ ﺁﮔﺎﻫﻰ'ﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮﻧﺪ.

ﭘس
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﮐﻠّﻰ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺎﻃﻦ ﺃثرﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺯﻭﺩ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺷﺪﻩ' ﻭ ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ ﻓﻨﺎﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ'ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ'ﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﻳﻦ ﮐﺎﺭ'ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﺰﺍﺝ ﻣﻌﺎﻧﻰ'ﻭ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ'ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺑﺎﻃﻦ ﻣﺨﻔﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰﻣﻬﺎﺭﺕ
ﻭ ﺳﺮﻋﺖ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻠﺬﺕ ﺿﻌﻴﻒ'ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﻄﺒﺎﻗﻰ
ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻊ ﻇﺎﻫﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻥ ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس ﻣﻔﻴﺪ
ﻋﻮﺍﻡ ﺑﻮﺩﻥ ﮐﺎﺭ
ﻣﻔﻴﺪﻯ ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺩﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻫﺴﺖ'ﻭ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺷﮑﻞ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺳﺒﻚ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ'ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ' ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺳﺤﺮ ﺁﻣﻴﺰ ﻭﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻢ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
هاﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭ
ﻫم ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻬﺮﻩ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺮﺩﻥ ﻋﺮﺽ ﺯﻧﺪﮔی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻃﻮل ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻄﻮﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﻭﺯﻣﺎﻥ'ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻌﺮﺽ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ'
ﺑﻌﻤﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻢ
ﻃﻮﻝﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻫﻢ
ﻋﺮﺽ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
(ﺑُﻌﺪﻯ) ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮔ
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ'ﺁﻧﺎﻥغیر
ﺍﺯ ﻣﺎ خوﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺒﺮﻧﺪ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻓﺮب ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮﺁﻥﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺸﻤﺎﺭﻳﻢ'ﭘس ﻋﻤﻖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﺸﮑﻞ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ'ﻭ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﮐﻪ ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻋﻤﻖ
ﻭ ﻋﺮﺽ ﻭ ﻃﻮﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﺁﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺪﻥ'ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺭﺍ'ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺟﺎﻯ ﺁﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'ﺩﺭ
ﺳﺮﻣﺎ ﻭ ﮔﺮﻣﺎ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭ ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﻯﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻢ . ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﻯ
ﻭ ﺟﺎﺩﻭ ﮔﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺧﺎﻙ ﺭﺍ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﻣس ﺭﺍ ﺯﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻳﻚ ﻧﻘﻞ ﻣﻄﻠﺐ'ﻳﺎ
ﻧﺎﻗﻞ ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻗﻴﺐ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻯ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪﺑﺮﺣﺴﺐﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ'ﻃﺒﻴﻌﺖﻭﻓﻄﺮﺕﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻯ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﮐﺎﺭ
ﻭ ﺳﻌﻰ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻨﺸﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ ﻣﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻣﻌﻠّﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ' ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭼﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻫﻨﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ.
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﺭ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻭ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ'ﮐﻤﻚ
ﺑﺂﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﻣﻨﻈّﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻣی ﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﺎﻟﻬﺎ.ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭﻣﺎﻳﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺧﺎﻟﻖ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻧﻈﻢ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ' ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ.ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺗﺮ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺃثر ﺁﻥ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﻞّ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺃثرﻯ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﺮﺗّﺐ.ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺑﺎﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﻳﻢ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ'ﻭﻟﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﺮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﻈّﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻨﻈّﻢ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻣﻨﻈّﻢ ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ'ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮ ﻭ(ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺁﻥ) ﺻﺤﺒﺖ ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻡ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﺯﻥ ﺯﻳﺒﺎ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻧﺴﺨﻪ ﻋﮑس ﺍﺯ
ﺯﻥ ﺯﻳﺒﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯﺷﺨﺺ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ'ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺍﺯﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺎ ﻭﻗﺘی
ﺪﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻄﻮﻁ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﺬﮐّﺮ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ ﺁثاﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺫﻭﻗی ﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺃثر ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺧﻮﺩ'ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﺬﮐّﺮﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻫﺎ ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ'
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ'ﻭﺗﺬﮐّﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻄﺎﺏ ﻭ
ﺩﺭﺩ ﺩﻝ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎ
ﻭﻯ'ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻭﻟﻴﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻄﺎﺏﺑﭙﻴﺮ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ' ﺩﻳﺪﺍﺭﻯﺍﺯ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﻭﺟﻪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍ'ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻮﺿﻮﺡ ﻭ ﺩﻗّﺖ'ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ'ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻗﻴﻘﺎ'
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺮ'ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻋﺎﻣﻞ ﻣؤثّر
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ'
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﻄﻮﻁ ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ'ﭼﻮﻥ ﺧﺎﻝ
ﻭ ﺃﺑﺮﻭ ﻭ ﻳﺎ ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺸﺨﺺ ﺩﺭﺩﻝ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ'
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﻧﻘﺶﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ' ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﺠﺮﻳﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻗﺒﻠﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻭﺗﺮﺳﻴﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ'ﺍﮔﺮ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺩﻋﺎﺋﻰ' ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﻨﺪﺭﻭﺯ
ﻗﺒﻞ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﺎﺭ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻣﻘﺒﻮل الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮ ﻭﻣﻌنی ﺒﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
(ﻭﺿﻮﻯ)ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻭﺍﺿﺢ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺿﻮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺁﺏ ﻧﻴﺴﺖ'ﻳﺎ
ﺯﺧمی هست' ﺗﻴﻤّﻢ
ﺑﺎ ﺧﺎﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺿﻮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﺩﻋﺎ ( ﻭﻯ ﺳﻮ) ﻭ
ﺳﻤﺖ ﻭﻧﻮﺭ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﺍﻗﻌی اﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺟﻬﺘﻰ ﻗﺒﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﻗﺒﻠﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ'ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺣﺞ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻋﺒﺎﺩﻯ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻤثیلی ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺧﺎﺹﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭ ﺑﻘﺒﻠﻪ
ﺍﺳﺖ' ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﺸﺮک
ﻨﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﻗﺒﻠﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺍﻭ'ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺗﻤثیل
'ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﭘﻴﺶ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ'ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻋﻤﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﺪ' ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﺽ ﻭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ'ﺩﺭﺳﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺗﻤثیلات
اﻧﺴﺎﻥﺒﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺣﺴّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺭﺍ' ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻣﺒﻬﻢ ﻭ
ﻧﺎ ﺁﺷﻨﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ
ﻳﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﭘﻮﺷﺶ ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺳﻚ'
ﻳﺎ ﺑﺪﻯ ﺩﻳﺪ'ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﻗﻴﻖ
ﻭ ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭ ﺁثاﺭﻣﻌﻨﻮﻯ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﻭ ﺳﻮﮊﻩ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ' ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺍﻟﻬی
ﺴﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ'ﺑﺼﺤﻨﻪ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ'ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻤﻘﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ'ﺑﺎﺯ
ﺧﺎﻝ ﻭ ﺃﺑﺮﻭ ﻭ ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺼﺎﺣﺐ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﻳﻢ' ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺋﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭﮐﺸﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ' ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﮐﻢ ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ'ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺴﻖ ﻳﺎ
ﭘﺴﻚ ﺭﻭﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ'ﮐﺎﺭﺵ
ﺑﭙﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺸﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺭﻧﺞ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺭﺍﺣﺖﮐﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺣﺘﻤﻰ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ' ﻫﺮﮔﺰ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺮﺩﻩ ﺧﻮﺭﺍﻧﻰ'ﮐﻪ
ﻣُﺮﺩﻩﺭﺍ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺩﻓﻦ ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻰ ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﮑﻴﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺑﮕﻮ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﻢ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻡ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻦ ﮐﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺧﺎﻙ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺪ ﻭ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻗﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ'ﻧﻘﺶ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻴﺮ ﻭﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ' ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ'ﺍﻳﻦ ﺍﺩﺑﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺃثرﺍﺕﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭﺩﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻫﻨﺮ
ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﺃثر ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻭﻗﺘﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺧﻄﻮﻁ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺮﺳﻴﻤﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭﻯ
ﺑﻮﻡ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺻﻮﺭﺕﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻩ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﻗﺖ ﻭﺗﻌﻘّﻞ
ﮔﺮﻓﺘﻪﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﺎﻫﺪ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺋﻢ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺷﮑﻞ
ﺍﻟﻬی ﺘﺮ ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺗﺮ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻘّﺎﺷﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ'
ﺩﻭﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﺮ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻣﮕﺮ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﮐﻪ ﺃثر ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻃﻔﻞ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
مثلا ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻮ
ﺧﺮﻣﺎﺋﻰ ﻋﺮﻭﺳﻚ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻃﻔﻞ ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺰ'ﺍﺯ ﻫﺮ ﺯﻥ ﻣﻮﺧﺮﻣﺎﺋﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻔﺮﺕ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺭﺑﻮﺩﻥ ﺷﺪﻥ ﻋﺮﻭﺳﻚ
ﺍﻭ ﺑﻴﺎﺩﺵ ﻣﻴﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ'
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﺩﺵ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
ﻋﻠّﺖ ﺍﺻﻠﻰ ﻧﻔﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺿﻌﻒ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ'ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﮔﻮﻧﻰ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺷﺪﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺑﻴﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﭼﻪ ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺘﻔﺼﻴﻞ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ'
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺳﻴﻌﻰ
ﺯﻧﺪﮔی ﻤﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺁﺭﺷﻴﻮ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻫﻤﻪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻫﺮﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ' ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﻤﻚ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺷﺪﻩ.ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺭﺷﻴﻮ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻭ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺳﺨﻦ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ ﻭﻓﺸﺎﺭ
ﺑﺨﻮﺩ.ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺑﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮ'ﺁﻏﺎﺯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺁثاﺭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺒﻬﻢ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺑﺎﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ'ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﻌﻠﺎﺋﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﻨﻮﻉ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ'ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯﻋﻘﻠﻰ'ﻭ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺎﻧﻴﺰ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﺎ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ'ﻫﻤﮕﻰ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻧﻪ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ.ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩ'ﻭﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭﺝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ'ﺍﺯ
ﻃﻤﻊ ﻳﺎ ﺗﺮس ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ'ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻴﻢ'ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪ'ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐی
ﻮ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ' ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﺑﺎ ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻭﺍﻗﻌﻪ' ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻔﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻟﺎﺯﻡ.ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ'ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ ﺻﺪﻭﺭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﺭﺯﺵ ﻣﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﭼﻮﺏ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﺤﺮ ﺁﻣﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﻳﺎ
ﺷﻴﺌﻰ ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻘﺪّس
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺃثر ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺃثرﻯ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ'
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻄﻮﻁ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ'ﻭ
ﻧﻘﺶ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺩﺍﺩﻥ
ﻭ ﺩﻟﺎﻟﺖﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻮﻯ'ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﺗﺎﭼﻪ ﺣﺪﻭﺩﻯ'ﺳﻴﺮ
ﺁﻓﺎﻕ ﻭ ﺃﻧﻔس ﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ ﺧﺎﺹ
ﻳﻚ ﺷﻴﺌﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﺷﻴاء
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﺍﺯﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺗی
اﻧﺘﺰﺍع ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻤﻴﻞ ﻭﺳﺒﻚ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ' ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﻭ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻭﻗﻰ
ﺍﻭ ﭼﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﻗﻮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭘس ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻢ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ' ﮐﻪ ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭﺣتی ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ'ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ'ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﻌﺪﻯ'
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻃﺒﻴﻌﺖﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﻌﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ'ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺑﺎ ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻏﻨﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺻﻮﺭﺗﮕﺮ'ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮ ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﺗﺮ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ'ﺑﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﻧﮓ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺍﻗﻊ
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ'ﻭﻫﺮ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﭘس ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ'ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺷﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﮐﺎﺭ ﻳﻚ ﻫﺪﻑ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺑﻌﻨﺎﺻﺮ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﻇﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺸﺄ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺁﻥ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻋﻘﻠﻰ'ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺣﺪس ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻳﺎ ﺣﺪس ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺪﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺩﺭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﻣﺒﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﻌﻠﻢ
ﻭﺗﺸﺮﻳﺢ ﻭ ﺗﻔﺼﻴﻞ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻠﺎﺵ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﻤﻚ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻓﮑﺮﻯ ﻳﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﻌﺒﺎﺭﺍﺕ ﻭﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ'ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺨﺶ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺎﻇﺮ ﻳﻚ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ' ﭘس ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕﺍﺯ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺘﻮﺕ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻄﺎ'ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺁﻥ ﺃثر
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﺎﻫﻰ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ'
ﭘُﺮﺑﺎﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ'ﺑﺎ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻮﻟﺪ ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﺻﺪﺍ.ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻥ ﭼﻮﻥ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﺻﺪﺍ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﺭﮐﺴﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﻨﻮﻧدﻩ ﺑﺎ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﺳﺖ'ﺍﮔﺮ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻇﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻃفی اﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻨﺎﻇﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺍﻭﻝ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﺎﻃﻔﻰ'ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺗﻮﺍﻥﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ' ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ'ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻃﻔﻰ'ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﻚ'ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺣﺮﻓﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﺎﻃﻔﻰ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺷﺪﻩ ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻢ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ'ﮐﺸﺶ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺎﺷﺪ. ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺣﻔﻈﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ'ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﭼﻴﺰﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺗﻨﻔّﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻳﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻣؤثّر ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ' ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ'ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻣﺎ ﻗﺒﻀﻪ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ'ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺷﺪﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺃثرﻯ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺩﺭﺍﮐﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭﺭﺧﺪﺍﺩ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭﮐﻮﭼﻚ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣق ّﺤﻴﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﺗﻘﺪﻳس
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺭﺷﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺫﺭﺍﺕ
ﺧﺎﻙ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﮐﺸﺘﻦ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﺮﺑﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﭘس ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﻋﻘﺮﺏ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮔﺮﺩﺩ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺂﺗﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﭘس
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻧﻪ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﮐﻪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ'ﻭ
ﭘﻴﺮﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ' ﺩﺭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺍﺯﻣﻄﻴﻌﺎﻥﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭ ﺟﺪﺍﻥ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
کاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺃثر ﺍﻭﺭﺍﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ'ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻢ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺣﺴّﺎس ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻄﺮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻣﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮔﺮﻭﻩ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ'ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﻩﺍﻯ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ' ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻳﺎ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ'ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻌﺠﻮنی
اﺯ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ'ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺎﻃﻔﻪﺍﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ'ﻣﻮﻗﺘﻰ
ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺁﻥ ﻋﺎﻃﻒ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻳﺎ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ'ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺎﺭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ'
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺗﺤﺎﺩﻳﻪ
ﻧﺎﻣﻘﺪس ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻳﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﺸﻮﻧﺪ'ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪ.ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺴﺘﻢ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻈﻠﻮﻡ'ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﺗﺄثیر ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺩﻭﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻌﻠﻢ
ﻭ ﺳﺨﻨﺮﺍﻥ ﺑﺸﻨﻮﻳﻢ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ'ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻇﻬاﺮﻧﻈﺮﻯﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﭘس ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖﺍﮔﺮ ﻧﺎﻇﺮﮐﻪ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻭﺳﻴﻌﻰ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻳﻚ ﺗﻌﺒﻴﺮﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ' ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺎﺕ'ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺯ ﻧﻘﺎﺷﻰ'ﻭ
ﻫﺮ ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﻨﻴﺰ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﻋﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺭﺍ' ﺩﺭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺧﻮﺩ'ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴّﻪ'ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺁﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ' ﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭽﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺗﺮﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﺪ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩﺵ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺶ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺑﺮﺗﺮ'ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺤﻰ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻊ ﺍﻟﺒﺤﺮﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻡ'ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻭ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻘﻄﻪ ﺑﺮﻭﻯ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻧﺰﺩ ﺷﻌﻴﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻓﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻭﻳﻮﺳﻒ ﻣﺼﺮﻯ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ'ﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮕﺮﻭهﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺣﺰﺑﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﻣﺘﻀﺎﺩ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭﻭﻍ ﺍﺳﺖ .ﻭﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.ﭘس
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺪﺗﺮﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
(ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺭﻫﺮﻭﺍﻥ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻓﺮﻧﮕﻰ ﻫﺎ ﻭﺍﮐﺮ
ره رو ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ (ﻃﺎﺭﻕ) ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﺮ ﻋﺎﺩﺍﺗﻰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﻳﻨﻰ'ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ'ﺟﺰﺷﺮﻙ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ'ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﻭ ﺗﻠﺒﻴس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﮐﺎﺫﺏ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ'
ﻭﻳﺎ ﺿﻌﻒ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ'ﮐﻪ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ'ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻏﻴﺮ ﻣﻘﺪّس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ'ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻴک ﻘﻮﻡ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪس ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ'ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﺠﺎﺕ ﺣﺰﺑﻰ
ﻭﺍﺋﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ'ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ'ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻣﻰ ﻭ ﺳﭙس
ﺑثرﻭﺗﻰ ﻭ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﮑس ﺳﻠﻮﻙ' ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ ﺗثبیت
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ'ﺩﺭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺁﻧﺎﻥ
که ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﭘس
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣثلا
ﺍﻧﺮﻭﺯﺻﻔﺎﺕ ﮔﺮﮔﻬﺎ
ﻭ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺁﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻳﺎﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ'ﺑﻬﻤﺎﻥ
گونه ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟی اﮔﺮ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ'ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺮ ﻣﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎل ﺪﺭ ﻫﺮﻧﻮﻉ
ﮐﻪ ﺭﺏّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﺎﻣﻘﺪس
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﺎﺩﻯ ﻭﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﺎﻣﻘﺪس
'ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺍﺭﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪس ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ' ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﺎﺭ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑّﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ'ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻴﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ناﻇﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣثبت ﺍﻭ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻪ
ﻣﺤﺮﻙ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺎﻇﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ'ﺑﺨﺼﻮﺹﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺒﺎﻟﺎ'ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ'ﻭ ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ'ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻠﺬﺕﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻢ ﻣﻮﻗﻔّﺖﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻫﻢ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺿﺪ ﻟﺬﺕ'
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻟﺬﺕ ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﻳﺎﻥ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺘﺎﺩ ﻫﻴﺮﻭﺋﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺩﻭﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﭘس
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻟﺬﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺯﺟﺎﻣﻌﻪ'ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ'
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺧﻮﺩ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﺷﺎﺭﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻳﺎ ﮐﻢ ﭘﻴﺪﺍ'ﺍﺯ
ﻋﻨﺎﺻﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻘﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﭘﺎﻙ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﭘﺎﻙ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺣﺪّ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺩﺭﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺠﻮ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻟﺬﺕﻃﻠﺐﺍﺯ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣثبتی ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻳﻬﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻳﺎ ﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﻙ
ﻧﺎﻇﺮ ﻓﺮﺩﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺣﺪس
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ ﺑﺤث ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻣثبت ﻭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻔﺮﺕ ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺮﻳﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ'ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺃثر ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺧﻠﺎﻗی ﻮﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﻭ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ'ﺍﺯ ﻳﻚ ﺃثر
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﻋﻘﻠﻰ' ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺟﺪﺍﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻰ ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺍﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ'ﭘﺎﻳﻪ
ﻭ ﺍﺳﺎس ﺍﻳﻦ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺸﺶ ﻳﺎ ﺗﻘﺮّﺏ
ﻭ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ'ﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻳﺎ ﺣﺎﻝ ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻭ ﻳﺎ ﻓﺮﺍﻕ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻣﻘﺪس ﻫﻢ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎ ﻣﻘﺪس ﻭﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ' ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ'ﻭﺍﮐثرﺍ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ'ﺑﺴﺒﺐ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪس ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﺮﺯ ﻣﺸﺎﺮﮐﺖ ﻳﺎ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻭﺭﻭﻯ ﺩﺍﺩﻯ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻋﻨﺼﺮ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻮ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ'ﺩﺭﻳﻚ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ'ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺣﮑﻤﺖ'ﻭﻳﺎ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒی ﺪﻳنی ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻫﺎﻯ ﺍﺳﻴﺮ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ'ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﻨﻰ ﻣﺎﺩﻯ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ'ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺳﺘﺘﻴﻚ
ﺟﻤﺎﻟﻰ' ﭼﻪﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺎﻇﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺩﺭ
ﺟﻪ ﻧﻮﻉ ﻭ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻓﮑﺮﻭﻋﻘﻞ ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﻃﻖ ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺍﻭ.ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺳﺒﻚ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺩﺭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﺳﺒﻚ
ﺧﺎﺹﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺩﺭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺯ ﺩﺍﺩﻩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﺷﻌﺎﻉ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﻓﻨّﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ'
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﻯ'ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﺧﺎﺹ ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻮﻯ ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ'ﮐﻪ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺩﻗﻴﻖ
ﺳﺒﻚ ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺳﺒﻚ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻢ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻭ ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ'ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻧﺎﻇﺮ ﻣﺘّﺤﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺴﻴﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ
ﺁﻥﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺗﺄﻣّﻠﻰ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﺁﻫﻨﮕﻰ
ﻋﺸﻖ ﻭﮐﺸﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﭘﻴﺮ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻳﺎﻓﺘﻦ'ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕﺯﺷﺖ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻧﻴﮑﻮ'ﻭﻟﻰ
ﺯﺷﺖ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻡ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻃﻠﺎﻕ ﮐﺮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ.ﻭ ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ' ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺃﺧﺬ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﺎﻫم ﺮﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ ﭼﻪ ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﭙﺎﮐﻰ ﻭ ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﻮﺭ ﮐﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺁﺏ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.ﺿﻤﻨﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻧﺎﻇﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﭘﺮﻧﺴﻴﺐﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ'ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺗﺄﺷﻴﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻳﺎ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻳﻚ ﺗﺌﻮﺭﻳﺴﻦ ﺩﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺃثر ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻄﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣثبت
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻀﺮﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻣﮕﺮ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺨﺴﺖ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺁﻥ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺗﻌﺒﻴﺮ ثمرﻩ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ'ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭﺣﺪﺕ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻫﻨﺮﺷﻨﺎس
ﻭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﻦ ﮐﺎﺭﺵ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻨﻔﻰ ﮐﺎﺭﺵ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﻋﺎﺷﻖ ﻳﺎ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻳﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺎﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﻧﺎﻇﺮ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎﻣﻘﺪس
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻳﻦ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻭﻝ ﻋﺸﻖ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ'ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ ﺷﺪﻧﻰ
ﻭ ﭘﺮ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗثبیت ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻳﻥ
علاﻗﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﭘﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ'ﮐﺸﻒ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻭﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺎﻗﺪ ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺭﺯﺵ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻤﻪ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺑﺎﻫﻢ'ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻫﻨﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﮐﺸﻒ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ'ﻭ ﮐﺸﻒ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ' ﻭ ﮐﺸﻒ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ' ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻭﺣﺪﺗﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻳﻚ ﺷﻴﺌﻰ'ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ می
آﻭﺭﻧﺪ' ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﻋﺒﻮﺭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﮑﻨﺪ'ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﮔﺎﻥ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ'
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻧﻴﺰ'ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺪّﻯ ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ'
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﺪ.
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥﺪﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ'ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻦ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺰ' ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺿﻤﻦ ﺗﺪﺭّﺝ' ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻃﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻔﺴﺎﻧﻰ ﺑﻌﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ' ﻫﻤﻪﻯ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺑﺮﺗﺮ'ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ'ﺍﺯ ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﻧﻮﻉ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﻔﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﭼﻴﺰﻯ
ﻭﻟﻮ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﻣﺒﻬﻢ'ﺩﺭ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ'ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﺣﺪ ﻭ ﺣﺴﺎﺏ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ. ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻴﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻓﻨﻮﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺟزء
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮان ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺟﺰٴ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﮑﻰ ﺩﺭ ﮐﻞّ ﻫﻨﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺭﻭﻯ ﺁﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻃﻔﻞ ﻭﺟﺎﻫﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺟزء ﺍﺯ ﮐﻞّ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺃثرﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺃثرﻫﻨری ﺪﺭﺣﺪﻭﺩ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﭘﺴﻨﺪﻯ ﻋﻘﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺼﻰ ﺁﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺭﻭﺡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ ﻋﻠّﺖ
ﻭ ﺗثبیت ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ'ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻭ ﭘﺮ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﻘﻮﻁ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯﺘﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﺎﻗﺺ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ'ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺁﺭﺯﻭ ﻧمی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﮔﻔﺘﻥ
ﻔﻠﺎﻧﻰ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺣﺘﻰ ﺍﻓﻘﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻓﮑﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺩﺑﻰ ﺳﻴﺮ ﻭﺳﻴﺎﺣﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻳﻚ ﺃثر
ﻳﺎ ﻫﺮﭼﻴﺰ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻧﮑﺘﻪﺍﻯ'ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
.

ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺭﺍ'ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺯﺑﺎنی
ﺒﺴﺒﻚ ﺧﺎﺹ ﻭﺍﺳﺘﻴﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺪّﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺧﺎﺹ' ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﮔﻨﺠﺎﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﺎﺹ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺰ ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣتی اﺯ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺁﻥ
ﺃﻧﺪﻙ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ' ﮐﻪﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﭘﺎﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺩﻩ ﺍﺯ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﺪﻥﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻘی ﺒﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪﻣﺤﺼّﻞ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥﺪﺭﻙ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﺤﺼّﻞ ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻧی
ﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﺯﺑﺎﻥﻔﺎﺭغ
اﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ'ﻣﻮﺭﺩ ﻓﻬﻢ
ﮐﻪ ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻣﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭘس ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ که ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ'ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖﺩﺍﺩ'
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺴﺘﻦ ﺁﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻳﺎ ﮐﻠﺎﻡ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﻴﻚ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ' ﻳﺎ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺷﺪﻩ'ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺟﺰ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻣثبت
ﻭﻋﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺧﻮﺩ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺧﺎﺹ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﺩﺭﻙ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳﻢ' ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﻨﻴﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﺷﺎﻋﺮ ﺑﺴﺒﻚ
ﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻋﺸق اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ'ﺍﮔﺮ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻫﺮ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺷﺎﻋﺮﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳﻢ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ'ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺳﺒﻚ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍ'ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ'ﻭ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻭﺍﺿﺢ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ'ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻰ ﻫﻨﺮ'ﻭﻳﺎ
ﮐﻢ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺁﺷﮑﺎﺭﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ'ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ ﻭﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘس ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺗﺮ'
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ' ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻬﺮﻩ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰﮔﻴﺮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ'ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﻮﻗﻒ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻔﺎﻳﺪﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺭﺩﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ'ﮐﻪ ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻧﺪﻩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻢ ﺳﻄﺤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣثبت ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﺎﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣثبت
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣثبتی 'ﺍﺯ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ'ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔی ﺪﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣثبتی
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﻣثبت ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺫﺭ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺤث
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ'ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﺠﺴّﻢ
ﻭ ﻣﺠﺴّﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺒﻴﺎﻧﺎﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﻓﻬﻢ ﻣثبت
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﭼﻮن
ﺪﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻳﺎ
ﻓﺮﺍﺭ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻥ ﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗثبیت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻴﺸﻨﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ'ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ .

ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻝ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﻘﻄﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﻥ ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘﻄﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺟﻬﺖ ﺟﻬﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻋﻤﻴﻖ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻋﻘﻠﺎنی
اﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ'ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'ﮐﺎﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ'ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ' ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎنی
اﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺎﺩﻩ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ'ﮐﺎﺭﻯ ﺍﮔﺮ
ﻋﺒث ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻧﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﺎﺭﻯ(ﻣﺼﺎﺩﺭﻩ
ﺑﻤﻄﻠﻮﺏ) ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻟﺬﺍ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ' ﺁﻧﺠﺎ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻮﺍﻗﻊ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺧﻠﻂ
ﺑﺤث ﻭﺍﻗﻊ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ'
ﻫﻤﻪ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻐﺸﻮﺵ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮﻫﻨﺮﻯ'ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﻭ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺗّﻔﺎق
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻊ ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻣﺘﻮﻗّﻒﺩﺭ ﻭضع
ﻤﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
کسی را ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﺎﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺷﻴﺌﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺁﻧﺮﺍ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺂﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ'ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﮔﻴﺎﻩ'ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﭼﻮﻥ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻫﺮ ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻤﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻳﺎ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻭ ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻨﻔﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﻣﺮﮐﺰ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﮐﻪﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﻓﺮﺿﺎ ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻰ'ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ'ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاءٴ'ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘس ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭ ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﭘس ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﺎﺃﺑﺪ
ﺩﺭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯﻋﻈﻴﻢ
ﻭﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ

ﭘس ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ'ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻥ'ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ'ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺭﺳﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﻔﺖ
ﺩﺭﺟﻪ ﺣق ﻴﺎ ﺣﺞ'
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻭﺍﺻﻞ ﺩﺭ
ﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ' ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘس از ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ' ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺑﺠﻬﺎﻥ
. ﭘس ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮع اﺳﺖ. ﮐﻪﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﻬﻞ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ ﺳﻴﺮﺗﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍع
ﺮﺍ ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺘﺮ'ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﺗﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﭘﺎﻛﺘﺮ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ.ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﭽﻨﺪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ'
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻫﺮﺷﺎﻫﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ'(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺑﺨﻠﻖ'ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ' ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﻤﺎﻝ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎ'ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ'ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ'ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺮﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ'
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺳﭙس
ﺑﺼﻮﺭﺕﺭﻭحی اﻟﻬﻰ'ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺍﺭﺳﺎﻝ ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﻭﻟﻮ ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ'ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ'ﻭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎﺋی ﻮ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯﺪﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﻫﻨﺮﻯ'ﮐﻪ
ﻧﻘّﺎﺵ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺃثرﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﻨﺪ' ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘّﺎﺵ'ﻭﻳﺎ ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻥﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ'ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻏﺰﻟﺴﺮﺍﺋﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ'
ﻧﺎﻇﺮ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ'ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ'ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﺎﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺣﻖ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺞ
ﻭ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ'ﻭ ﻳﻚ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺷﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺘﻮﻟﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺭﻭﺯﻫﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸﺖﺳﻮم
ﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒل از ﻤﺤﻤﺪ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ'ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻠﻰّ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺑﺤث ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ'ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻭ ﺳﺮﻭﺩﻩ ﺷﻌﺮﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭼﻴﺰﻯ ﺫﺍﺕ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ ﻭﺍﻗﻊ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺪﺭ ﻭﻗﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ'ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ'ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺎﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﺭﺳﺎﻧﻰ' ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﻗﻊ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ'ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ'ﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ'ﻣﮕﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ'
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺤﺘوﻳﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی اﻧﺴﺎﻥ' ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﮐﻪ ﮐﻮﺩﻙ
ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ ﺍﻭ'ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻧﮑﻨﺪ ﻭﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺯﺑﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ'ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﻬﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ'ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﻭﺍﻥ کاﻭﺍﻥ ﻭ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ'ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻣﺎﻥﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ'ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ'ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺑﮑﺎﺭﻫﻨﺮﻯﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺑﺎﻫم ﺒﺎ ﻣﻌﻨی
ﺘﺮ ﻭ ﻫﻢ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻨﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ'ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻫﻨﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰ' ﻫﺮ ﻫﻨﺮﺷﻨﺎس
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻭﺧﺠﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﺤﺎﻝ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺷﺎﺭ ﻣﻨﺘﺸﺮﺑﮑﻨﺪ
ﺗﺎﺍﺭﺍﺋﻪﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ' ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺁثاﺭﺵ
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁثاﺭﻫﻨﺮﻯﺁﻧﺎﻥ
ﺒﮑﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﮐﻴﻔﻴّﺖ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎﻋﺎﺷﻖ
ﻫﻨﺮ ﻭﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ'ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﺪﻣﺖﺑﻤﺮﺩﻡ'ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻧﺴﺒﻰ
ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﭼﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﭼﻪ ﺣﺰﺑﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ'
ﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﻮﺭﺩﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻣﻘﺎﻡ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺍﻳﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻋﻠﻢ ﺳﻮﻕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭﻣﻨﻄﻖ'ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺖ.ﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺑﺠﻬﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﮐﻪ ﺗﺎﺩﻭﻳﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ'ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ'ﻭ
ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ ﻭ ﺳﻔﺮ
ﻫﺎﻯ ﻓﻀﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺁﺳﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧی
ﻮﺷﺨﺼﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺍُﻣّﻞ
ﻭ ﻳﺎ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺯﺍﺩﻩ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ'ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻓﮑﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺧﺪﺍ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﺁﻥ ﺷﺪﻧﺪ'ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺃﺗﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ'
می ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﭘﻬﻦ ﮐﺸﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻨﺪﺩ'
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻮﺳﻚ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺭﺍﺑﻪﺍﻯ ﺑﺰﺭﮒ'
می ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻠی ﺮﺍﺑﮕﺎﺭﻯﺨﻮﺩ
ﺑﺒﻨﺪﺩ. ﻭﺳﺮﻋﺖ
ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ ﺁﺷﻐﺎﻝ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ'ﻭﺑﻌﺪ
ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻭﺑﻘﻮﻟﻰ ﺭﺍ ﺟﺎﻫل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻥ
گفتند.ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻮﺳﮑﻬﺎﻯﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ' ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﭼﻮﻥ ﮔﺮﮔﺎﻧﻰ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻬﺎﻥ اﺗّﻔﺎق ﻮ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺣﻴﻠﻪﮔﺮ ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻥﻴﻚ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ رﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭ ﺑﭙﻮﭼﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻨﺪ ﺧﻂ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻭﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮﻩ ﺭﻧﮓ
ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻨی ﺮﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭼﻴﻦ
ﻭﺳﭙس ﺩﺭ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ'ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻴﺎﺗﻮﺭ ﺷﮑﻞ
ﻫﻨﺮ ﻣﺤﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﮐﻪ ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺩﻩ ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻭ ﺗﻤﺎﺷﺎ
گذﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪﻣؤﻣﻥ
اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺮﺕﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺰﻳﻴﻦ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻭﻣﻌﺒﺪ'ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻭﻧﻤﺎﻳﺶ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻧﺎﻇﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﺸﺮﻙ ﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ'ﻭ ﺑﺎ ﺯﻳﻨﺖ
ﺟﻠﺪ ﻭﻣﺘﻦ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻘﺎﺷﻴﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ'
ﺗﺎ ﺑﮑﻠﻤﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﻫﺮﮐﺘﺎﺏ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻘﺪّس ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ' ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺟﻤﻠﺎﺕﺁﻥ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬی ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﺮﻭﺩﻥ
ﻫﻤﺎﻥﻤﻄﺎﻟﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺑﮑﻠﺎﻡ
ﻭ ﺁﻫﻨﮓ ﻭ ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﻧﻤﺎﻳﺎﻧﮕﺮ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻣﺎ ﺟﺰ
ﭘﻮﺳﺘﻪ ﺍﺷﻴاء
'ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﻭﺧﻄﻮﻁ ﻣﺮﺯﻯ ﺍﺷﻴﺎٴ'ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯﻨﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺣتی
ﻨﻘﺎﻁ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻳﻚ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺧﻄ
کشی ﺷﺪﻩ'ﺩﺭﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﺷﮑﺎﻝ'ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺍﺷﻴاء
'ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﻨﺎ ﺑﭽﺸﻢ
ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺪﻭﺩ'ﻭﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ'ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﺠﺴّﻢ ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﮑﻞ ﻣﺮﺑّﻊ ﻓﻘﺪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺿﻠﻊ'ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺮﺑﻊ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ'ﺗﺎ ﻣﺮﺑّﻊ
ﺭﺍﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﻣﻴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪ
ﻣﺮﺑّﻊ.ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺎﻃﻦ ﺑﻴﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ'ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ'ﻫﺮ
ﺷﻴﺌﻰ ﻭ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺁﻥ'ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺍقع ﻮﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭ ﺧﻄﻮﻁ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺍﺷﻴاء ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﮐﻞّ ﺷﻴﺌﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﭽﻪ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺨﺶ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺤﺪّ
ﺃﮐثر ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
اﺯ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﮐﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺧﻴﺎﻟﻰ'ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﭼﻪ ﻧﻘﺶ ﻫﺎ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺍ'ﻧﺸﺎﻥ ﺑﻬﻤﻪ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ'ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﺑﺎﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺃﻧﺪﺭﺯ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ'
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻧﮋﺍﺩﻯ ﻣﻠّﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﭘﺎ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺟﺎﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺁﻥ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺭﺍ'ﺑﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺘﻌﺼّﺐ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ ﺑﺤﺶ ﻫﻨﺮﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﮐس ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺪﺍﻧﺪ'ﭘس
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ'ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺎﺻﻮﺭای اﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﺭﻣﺎﻳﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ'ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺳﻴﺮ ﺁﻓﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﻠﺤﻈﻪﺍﻯ ﺳﻴﺮ
ﺁﻓﺎﻕ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺴﻴﺮ ﺃﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎن ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺑﻤﻨﺒﻊ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺁﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
.

ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻧﺎﻣﻪ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻣﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ' ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻧﺒﻰ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻌﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯﭙﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ'
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﻌﻠﻰ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻴﻢ' ﻭﺩﻝ
ﺧﻮﺵ ﺑﺎﺷﻴﻢ . ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ' ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ'ﮐﻪ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ'ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﻳﺎ
ﮐﻢ ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺣﺎﻝ ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺮﻗّﻴﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺁﻧﺮﺍ'ﺩﺭ
ﻧﻄﺎﻕ ﻭﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺟﻨﺒﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ'ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻮﺑﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻠّﻯﺘﺮ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺟﺎﻣﻊ
ﺗﺮ'ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﺍﻯ کلّی ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﺗﺮ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ'ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺧﻠﺎﺻی
اﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ'ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺸﻴﻥﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﺩﻩﻳﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﻄﻮﺡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺟﺎﻟﺐ ﺁﻥ'ﮐﻪ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰﻫﺎﻯﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ'ﻭﻟﻰ ﺣﺘﻤﻰ ﭘﻴﺶﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ'ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﺻﺤّﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﻭﻳﺎ
ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻭﻟﻮ ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ.ﻳﺎﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ'ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ﮐﻪ ﻋﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ'ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻳﮑﺎﻳﻚ'ﺑﻤﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﺪﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺩﻫﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻞ'ﻭﻳﺎ
ﻣﮑﺘﻔﻰ ﺑﻠﺬﺕ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ'ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺩﺭ ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ'ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﮔﻔﺘﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ'
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺭﺍﻩ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ'ﻭ ﺍﺳﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺃﺳﻴﺮﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻣﺎ ﻗﺼﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﮐﻮﭼﻚ
ﺗﺮ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ' ﺑﺪﻭﺭﺍﺩﻭﺭ
ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻬﺎﻳتی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس ﻃﺮﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺣتی اﺯ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻴﺰ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﻧﻠﻰ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻓﻌﻠﻰ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺗﻮﻧﻠﻰ ﺭﺍ ﺣﻔّﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻋﻈﻴﻢ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥﻔﻄﺮﺕ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ'ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻔّﺎﺭﻯ ﺗﻮﻧﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﺒﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻔّﺎﺭﻯ ﺗﻮﻧﻞ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ'ﺗﻮﺍﻥﺮﺟﻌﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﻣﻮﻓّﻖ
می ﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺃﺯلی ﺃﺑﺪﻯ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﻣﺎ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻫﺴﺘﻰ'ﺩﺭ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻭﻝ
ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ.ﮐﻪﻧﻈﺮﻳّﻪﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻫﻤﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ'ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻤﺁﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻭ ﺣﺼﺎﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻨﮑﺮ ﺷﻮﻳﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻮﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ'ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻃﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ'ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ' ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ'
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻃﻰ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ'ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
'ﻭ ﻳﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﺗﻌﺠّﺐ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪﺑﮕﻮﺋﻴﻤﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺁﻥ'ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﺎﻧس ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻨﺪﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻦ ﻭﺍﻋﺘﺼﺎﺏ ﻣﺎ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ'ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺮﻭﺩ'ﺳﻘﻮﻁ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﺯ
ﺃﺯل ﻤﺎ ﺩﺭ ﻗﻴﺪ
ﻭ ﺑﻨﺪ ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻓﻄﺮﺗﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ
.

ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻫﻨﺮ ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ'ﻭﻟﻮ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ'
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ
ﻭﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﺮ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ' ﺗثبیت ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﻨﻴﻢ'ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ ﻋﻴﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ'ﮐﻪ ﮐﻠّﺎ
ﻧﺎﻡ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻳﮋﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ'ﺗثبیت
ﻭ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺷﻮﻳﻢ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺣﺬﻑ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺭﺏّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥﻠﻘﺎﻯ
الهی'ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗثبیت ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗثبیت ﻭ ﺗﻀﺨﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس اﺯﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺗثبیت
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ'ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺸﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ شدید
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ'ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﻋﻤﺮﻯ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻟﻮﺻﻮﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ'ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻠﺎﻗﻪﻣﻨﺪﻯ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ' ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﻭﺿﻊ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻈﻤﺖ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻘﻞ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ'ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ'ﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ'ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ' ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻳﺎ
همان (ﺷﻬﻮﺩ
های ﻋﻘﻠﻰ) ﻭ ﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ و ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ'
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻗﺒﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭﻯ'ﻭ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'ﭼﻮﻥ
ﺗﺤﻘﻖ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻋﺎﻗﻞ'ﺑﺎ
ﻃﻔﻞ ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
عملا ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺒﻘﺮﻯ ﻭ ﻧﺎﺑﻐﻪ ﻭ ﻋﻠّﺎﻣﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮﻋﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺐ ﻣﻘﺪﺵ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗُﺼﺎﺭ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ'
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻈﺮ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ عقلو
توان ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻋﺼﻮﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ'ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﭘﻴﺸﻪ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻣؤﻣﻦ
ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻧﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﮐﻬﻦ ﻫﺎ ﻭ ﮐﺸﻴﺶ
ﻫﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺗﻘﺪّس
ﻇﺎﻫﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ' ﻭ
ﻟﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧی
ﻮﻟﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﺭﻭﺣﺎﻧی ﺒﺮﺗﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻫﺮﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻟﺒﺎس ﻣﻘﺪّس ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ'ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﻭ ﺗﻠﺒﻴس
ﻭ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥﻋﻠﺎﺋﻢ' ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ﺣﻔﺎﻇﺖ'ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ'
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﻋﻤّﺎﻣﻪ
ﻭ ﺭﻳﺶ ﻭ ﻗﺒﺎ ﻭ ﻭ
ﻟﺒّﺎﺩﻩ ﻭ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭﺟﺎﻯ ﻣﻬﺮ ﺑﺮ ﺟﺒﻴﻦ
.

ﻭﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻗﻀﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭ ﻭ ﺗﺼﺎﺩف ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻮﺭ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ'ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺎﻃﻦ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ'
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ'ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻳﺎ ﻣﻴﻨﻮﻯ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻭﺭﺯﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﺭﺳﺎﻧﻰ'ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺸﮑﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﺃثر ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻮ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻨﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻭﺣﺪﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ'ﺑﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﺷﺒﻴﻪ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﻙ ﺳﺮﺷﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺫﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺮﻭﺍﻧﻰ'
ﻭ ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣﻨﻔﻰ'ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺗﻤﺎﺷﺎ
ﮔﺮ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﻰ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻴﺎﻧﺘﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ .

ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﻧﻘﺪ ﻫﻨﺮﻯ ﮐﺎﺭ
ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻘﺪﻯ ﻫﻨﺮﻯ'ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻋﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻘﺪﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻨﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ'ﺧﻮﺩ ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻭﻯ ﻧﻴﺰ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵﻧﻴﺰ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻘﺪ ﻭ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺗﺎﺑﻊ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻫﻮس ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩﺵ'ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﻘﺪ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷبان گاه ﺷﻮﻫﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﺍﻭ ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺴﺮ ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎس
ﻭ ﻧﻘﺎﺍﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ'ﺷﻮﻫﺮ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﺤﻮﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻮﻫﺮﺵ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ'ﺁﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻯ؟
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻘﺪ
ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﻯ.ﻭﻟﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻰ ﺑﺪﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺮﺳﻰ؟ ﻭ
ﻫﻤﺴﺮ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ'ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ'ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ'
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻯ.
ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺑﭙﺰﺷﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺍﻭ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺴﺮ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰﺍﺯ ﺷﻮﻫﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ ﺷﻮﺩ
.

ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻧﻘﺪ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ' ﻭﮐﺴﺐ
ﻧﻔﻊ ﻭﻣﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﮐﻨﺪ'ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭﺩﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻫﺎ ﮐﻨﺪ . ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻧﻘﺪ ﻫﻨﺮ'ﻭﻫﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﻳﺎﺑﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ ﻧﻈﺮ'ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﺎﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﻘﺪ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﺨﻄﺎ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺣﺮﻓﻰ ﺑﺰﻧﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺯﺩﻯ ﻭ ﺯﻧﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ'ﺑﺎﺯ ثوﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻘﺪ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ها' ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ'ﻧﻘﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻫﺴﺘﻰ'ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻭ ﻳﺎ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﺎﺭ ﻧﻘﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ'ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ'ﻧﻘﺪ ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻧﻘﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
می ﺑﺎﺷﺪ'
ﺍﮔﺮ ﺳﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﻳﻚ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭ ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﺎنی
ﺘﺮ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺮ.
ﻏﻴﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻘﺪ
ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭﻭﻧﻰﻭ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﻭ
ﻧﻪ ﻧﻘﺪ ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ.ﻭ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻘﺪ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﮐﻢ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺸﻨﺪ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺭﺍ' ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺍﮔﺮ
ﺣﺴّﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ثاﺑﺖ
ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ ﻭ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺣﺪﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺃثرﻯ ﻫﻨﺮﻯ'ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﻘﺎ ﺑﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺃﺯﻟﻰ ﻫﻨﺮ' ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ'ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻭ ﻋﺪﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﻫﺪ' ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﮑﺴﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻯ ﻳﺎﻓﺖ'ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﺭﻳﺸﻪ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻠﻮﻍ'ﻭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ'ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻘﺪ ﮐﺮﺩﻩ' ﻳﺎ ﻋﻴﺒﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻋﻴﺒﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ'ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻭﺿﻌﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺳﺎﻟﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ'ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
ﻣﻰ ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ'ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻈﺮﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﻴﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺳﻴﺪ'ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ'
ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ'
ﭼﺸﻢ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣثلا
ﭘﻴﺶ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ثرﻭﺕ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺒﺮﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺤﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
۵۵ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﺃﺩﺏ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺶ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻨﻘﺪ
ﺃثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻧﻘﺺ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺃثر ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ' ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﻯ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘس 'ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﻘﺪ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻫﻨﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ'ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻳﻨﻪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﭼﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠی
هستند. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻨﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﺑﺎﺯ ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﻭ ﺗﻤﻴﺰ ﺗﺮ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺍﻫﻞ ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺟﻤﺎﻝ ﻫﻨﺮﻯ'ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺯﺷﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
(ﻫﻨﺮ ﺍﻭﻟﻰ) ﺭﺍ ﻫﻨﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺟﺪﻳﺪ' ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ(ﺭﻭﺳﻮ) ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﺮﺳﺶ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭﺁﻣﺪ.
ﺩﻳﺪﻭﺭ می
گوﻳﺪ' ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺯﺷﺖ ﻋﻠﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺖ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ'
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻤﺎل
ﻨﻬﺎﺋی ﻨﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺠﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ'ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺑﻤﻮﺟﺐ آﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ثاﺑﺖ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻋﻮﺽ ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﻠﺎﺳﺘﻴﻚ ﺭﻓﻊ
ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﻫﻮس ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﮔﻔﺖ.ﭘس
ﺗﻮﻟّﺪﻯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺟﺴﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺟﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻯ ﺑﺪﺗﺮ ﻳﺎ ﺯﺷﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ' ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻫﻤّﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺰﺭﮒ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻫﻴﮑﻞ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ'ﻭﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯﺰﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺎ ﻭﺭﺯﺵ'
ﻭﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺑﺎ ﺗﺤﺼﻴﻞ'ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺁثاﺭﻣثبتی ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳن ﺩﺍﺭﻯ'ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺃثر
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﺧﻴﻠﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺳﺖ .ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ'ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁثاﺭ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺴﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻘﺼﺪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
نوﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ'ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗی ﻮ ﺃﺑﺪﻯﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻭ ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰﻋﻘﻠﻰ
هنرﻯ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ'ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﺑﮑﺸﻴﻢ.ﮐﻪﺍﺯ ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻳﻢ
ﺑﺮُﻡ ﻣﻨﺘﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ ﻗﺪﻳﻢ'ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻣﻨﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ.ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧُﻢ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻋﻠﻰّ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ'ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻢ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﺮ ﻗﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﺮ ﻗﻴﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭﻗﻴﺎﻣﺖﺍﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﻰ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺍﺯ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺪﻩ' ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻰ ﺁﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ'ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻋﻠﻰّ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻧﻴﺰ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻋﻴﺴﻰ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴگرﺩﺩ.ﻭﻳﻚ(ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺴّﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﻳﻨﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻢ.ﺍﻟﺒﺘﻪﺑﺮﺍﻯ
اﻳﺮﺍﺩ ﻧﮕﺮﻓﺘﻦ'ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻭ ﻧﻘﺺﻫﺎ ﻭ ﻋﻴﺐﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ'ﻣﺪﺍﻡ
ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ ﺑﺴﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻓﺸﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺒﻮﺩ' ﻣﻴﺸﺪ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩ.ﭼﺮﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻳﺎ ﻓﻠﺞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻋﺪﺍﻟﺘﻰ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺿﻤﻦ ﺭﻓﻊ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ'ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ' ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﻣﺰﺭﻋﻪ ﺳﺮ ﺳﺒﺰ
ﺁﻥ' ﭼﻮﻥ ﺩﻭﺍﺏ ﺑﻌﻠﻒ
ﭼﺮﺍﻧﻰ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻭﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭﻧﻮﺭ
ﭼﺮﺍﻍ ﻋﻘﻞ' ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥﺨﻮﺩ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻟﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ ﺒﻴﺸﺘﺮ.ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻮﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍﺧﺮﺍﺏﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭘس ﻫﺮ ﺯﺷﺘﻰ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ'ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻥ ﻫﺴﺖ.
ﺑویژه ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌلی ﺒﺰﺷﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ' ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧﺶ ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺁﺩﻣﻴّﺖﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ'ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺖ ﺗﻦ ﭼﻮﻥ
ﺷﻴﺸﻪ شقّاف وﺳﻔﻴﺪ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ'ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﺧﻴﺮﻭﺷﺮ
ﻭﺯﺷﺘﻰ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺁﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻴﮑﻨﻢ.

ﺭﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
نرﺳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﺎﺭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺯﻳﺴﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ'ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﻢ ﻣﺤﻴﻂ ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻓﻄﺮﺕﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ'ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ ﻭ ﻟﮕﺪ
ﻣﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻫﺪﻑ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻢ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺃﺷﺮﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻮﭘﺮﻣﻦ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﻘﻴّﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ هم ﭽﻨﺎﻥﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﻭ ﺧﻮﮐﺎﻥ ﻣثل ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻘﺎﻃﻰ
ﻣﺤﺒﻮس ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﻫﺎ ﻭ ﺧﻮﻙ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻐﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺩﮔﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺭﺍﺳﮑﻴﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﭙﺮﺳﺶ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺨﻀﻮﻉ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ ﺭﻭﺍنی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﺑﻌﺪﺍ' ﺑﺤث
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺩﺭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺠﺎﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ'ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻣﺒﺘﺬﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩ'ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺖ'ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺸﻪﮐﻨﻨﺪ'
ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﻬﻤﻴﺪ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺒﻌﺎ ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﺍﺳﺖ' ﭼﻮﻥ ﻫﺮﮐﺶ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺣث
ﻫﻨﺮﻯ'ﺷﺎﻣﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﮐﻨﺪ'ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻫﻨﺮﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻫﻢ ﭼﻴﺰ ﺩﺭﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻨﻌﮑس ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺗﺮ ﻭﻣؤثّر ﺗﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

ﻭﻫﻨﺮ ﻧﺎﻗﺺﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﺯﺷﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻪﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺯﺷﺘﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ'
ﻭﺍﺯ ﻫﺮﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺮﺩﻥ' ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺯﺧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ
ﻃﺒﻌﺎ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺯﺧﻰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎن هاﻯ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﻨﺮ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﻫﻨﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﻨﻔﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻘّﺎﺷﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻧﻘّﺎﺵ'ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺧﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ'ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﻨﺮﻯ' ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻨﺮ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.

ﺭﺍﺳﮑﻴﻦ
ﺩﺭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺒﻊ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻯ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻄﻮﺭ ﺟﻤﻠﮕﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑﺁﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺗثبیت
ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ'ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ'ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻮﺿﻊ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺣﻘﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﻭﺭﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ'
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻮﺿﻊ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﮑﻮ ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﮐﻪﺣتی
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻯ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺸﻖ ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﮐﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺖ'
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻞ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﺟزء ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻴﻔﻰ ﻭﮐﻤّﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ'ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺍﺯ ﺟزء
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺟﺰﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﻙ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﺗﺎ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ
. ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻗﺮﻥ 19ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺍقع ﺮﺍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﺑﺎﻳﻦ ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ'ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻩ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻳﻚ
ﻋﺼﺮ ﺑﺮﺗﺮ'ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮐﻮﺭﺑﻴﻪ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﻧﻘّﺎﺵ'ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﺎﻇﺮ ﻣﺮﺋﻰ ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﮐﻞّ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ ﻓﻬﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗثبیت
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﺩﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺤﺼﻮﻝ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ'ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ' ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ' ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻟﺎﺯﻡ'ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻟﻰ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗثبیت ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻗﻄﻌﺎ ﻭﺣﺘﻤﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺻﺮﻑ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ'ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺗﺮ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﻫﺮﻧﻮﻉ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭ
ﺗﻨﺪ ﺭﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻮﺍﺭﺍﻥ ﺗﻨﺪ ﺭﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺴﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮﺷﺒﻰ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﻳﻚ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﻴﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺑﻰ ﺣﺎﺻﻞ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﮐﻮﺭﺑﻴﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﻴﻢ ' ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﻋﺼﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺑﺮﻭﻯ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻏﺎﺭﻫﺎ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﻭﻯ ﻣﻰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻢ'ﮐﻪ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺫﺍﺗﺎ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﻋﻴﻨﻰ
ﻭ ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻭﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻮﻧﮑﺮﻳﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮ ﺟﺰ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﮐﻞّ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻫﻨﺮ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺭﺍ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﺮﺋﻰ
ﺭﺍﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺳﻨﮓ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻨﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻋﮑس ﻓﺘﻮﮔﺮﺍﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﮐﻞّ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﻭ ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﺫﻭق اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﻭ ﺳﺒﻚ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﮔﺮﺩﻳﺪ'ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺁﻏﺎﺯﮐﺎﺭﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻗﺪ ﻫﻨﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﻭاﻋﺘﺮﺍﻑﺑﮑﺎﺭ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ ﻓﮑﺮ ﺩﺭﻋﻘﻠﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻫﻨﺮﺷﻨﺎس
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻟﻔﺒﺎﻯﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﺫﻭﻕ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻘﺶ ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺃﻣﻴﻦ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺭؤﻳﺖ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﭘس اﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺤﺴﻮس
ﻃﺒﻴﻌﺖﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ.ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﻴﺰﻳک
ﻮﺑﻬﺘﺮ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻫﻨﺮﺷﻨﺎس ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻭ ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﺸﻒ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻭ ﺟﻨﺠﺎﻝ ﻭﻫﻮﭼﻰ
ﮔﺮﻯ ﻧﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺯ ﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ'ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ'ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺼﺪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﺭﻧﮓ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﮑﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﻧﻘﺶ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﮐﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ ﻧﻘﺶ ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺧﻮﺩ'ﻭﻫﻤﻪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ' ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﻫﺎﻯ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩ'ﮐﻪ
مثلا ﻃﻠﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻧﻘﺎﻁ ﻃﺒﻴﻌﺖﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺭﺍ
ﮐﺮﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ ﻳﺎ ﺁثاﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻥ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ' ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ' ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ'ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻋﻤﻖ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﻀﺎ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﻀﺎﻧﻮﺭﺩ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ'ﺑﺎ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ'ﭘﻴﺎﻡ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻫﺒﺮﺵ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥﻓﻀﺎ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﻣﻦ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻢ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﻀﺎﻧﻮﺭﺩ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ ﺑﻬﺮﭼﻪ
ﻭ ﻫﺮ ﺟﺎ ﻣﻴﻨﮕﺮﻡ'ﺟﺰ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﺴﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﭽﻪ ﮐﺎ
ﻣﺎ ﮐثرﺕ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﻭﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ'ﻫﻤﮕﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻔﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ'ﻭ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻌﺎﺩﻥ
ﺫﻯ ﻗﻴﻤﺖ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻥ ﺍﻣﺎﮐﻦ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺷﺨﺺ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺩﻝ ﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺧﻄﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻗﺪ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﻨﺮ ﮐﺸﻒ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﺑﺎﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ' ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺸﻒ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻴﺎﻓﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪﮐﺸﻒ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﺍﺭﺯﺵ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻣﺴﺘﺨﺮﺝ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ'ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﺫﻭﻕ ﻫﻨﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻰ'ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ'ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻭ ﺧﻠﻖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺸﻒ ﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ ﮐﺴﺎنی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻌﺎﺩﻥ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﻨﮕﻬﺎ ﻭﮐﻮه
ﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻏﻴﺐ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﮐﺸﻒ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ'ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻣثاﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
. ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭼﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺤﺴﻮس
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ'ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻴﺮ ﺁﻓﺎﻕ ﻭ
ﺃﻧﻔس ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭘس ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﺩﺭﺷﺄﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺁﻳﻨﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻣﺤﺴﻮس ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ'ﮐﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
هم ﺍﮐﻨﻮﻥﺪﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻫّﻢ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻖ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻫﻨﺮ ﻋﻤﻠﻰ'ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺴﺘﻠﺮ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺗﺄﺳّﻒ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻨﻮﺯ ﺃثرﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺍﺳﺖ.ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ'ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺃثر ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺬﻭﻕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺁﻥ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺗﺶ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
(ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺪﺍﺭﻯ)ﻣﻮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ'ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ' ﭼﻮﻥ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺿﻤﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﻣثبت
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ' ﻭﻫﻢ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖﻫﺴﺖ'
ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﺿﻤﻥﺎﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻯ ﻣثاﻝ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ'ﮐﻪ ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ' ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣثل ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﺑﻨﻮﺍﺯﻧﺪﻩ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﭘﻴﺎﻧﻮ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ
' ﻭﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮ ﺣﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺻﺎﺋﺐ ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺍﮐثرﺍ ﺧﻄﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ'ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻨﻮﺯﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﺧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻊ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻣﻮﺭ' ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺭﺃس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ'ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﺒﺎ ﺩﻳﺪﻥ'ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﺸﻢ ﺗﻦ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﻭﭼﺸﻢ ﺫﻭﻕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﻗﺎﺩﺭﺑﮑﺸﻒﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﮔﻔﺘﻴﻢ'ﻳﺎﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻳﻢ'ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﻢ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺠﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ'ﻭ ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﺮ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎس ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﮔﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﻘﺪ ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎ'ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺗﺎ
ﻓﻬﻢ ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﻳﻚ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﭘس
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ' ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺎ'ﭼﻪ ﻧﺎﻇﺮ
ﺃثر ﺑﺎﺷﻴﻢ' ﻳﺎ
ﻧﺎﻇﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭﻙ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ'ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺯﻳﺒاﺘﺮ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻨﺮﻯ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ'ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ'ﻭ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻭﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﺪ.ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺪﺭﻙ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺫﻭﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ' ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪﻩ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻫﻨﻮﺯﺩﺭﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ'
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﭼﻘﺪﺭ
ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸم ﺁﻧﻬﺎﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖﺭﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻃﻔﻠی ﺒﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺯﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭﺳﻨﻴﻦ
ﺭﺷﺪ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ .ﭘس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ' ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺯﻳﺒﺎﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﭘﺴﻨﺪ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺫﻭﻗﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻧﺪﮐﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻋﻘﻠﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻬﺎﻥ'ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ
هنرﻯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌت ﭽﻮﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ ﻗﻴﻤﺘﻰ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﻭ ﮔﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ ﻭﮔﻮﻫﺮﻫﺎﻯ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﺩﻟﭽﺴﺐ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﭼﺮﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎ ﻧﺒﻴﻨﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ' ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ'ﻃﺒﻘﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻣثلا ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻌﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺸﻒ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭها
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ'ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺪﺭﺕﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
اﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩ.ﻭﺑﻌﻠﻢ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﭘس ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻞ ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺷﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ .

ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﻫﺎ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻳﺎ ﺍﺷﻴاء ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻫﻨﮓ ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﻭ ﺁﻟﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﮔﻞ ﺁﺭﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻳﺒﺎ ﺷﻨﺎس ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻫﻢ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ' ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺁﻥ ﻋﺼﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ'ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ'ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺒﺨﺸﺶ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺣﺠﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻋﮑﺴﻬﺎﻯ ﻓﻮﺗﻮﮔﺮﺍﻓی
ﻮ ﺩﻭﺭﺑﻴﻥ هاﻯ
ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻧﻰ' ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﺟﻬﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﻋﮑّﺎﺳﻰ'ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻨﺎﻥ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻨﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﻭ ﻣﺎﺷﻴﻦ'ﻭﺍﺭث
ﺷﺮﻋﻰ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﻤﺎﻡ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺯ ﻋﺎﻣﻰ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺧﻀﻮﻉ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﮐﻨﺘﺴﺘﺎﺑﻞ ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻣﺪﺭﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ 'ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ'ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﻝ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ'
ﺗﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺁﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺗﻘﺪّس ﺧﻂ
ﻫﺮﻭﮔﻠﻴﻔﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻟﺬﺕﻃﻠﺐ'
ﻳﺎ ﻋﻠﻢ ﻃﻠﺐ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻠﺐ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ . ﻫﻨﺮ
ﺭؤﻳﺖ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﺑﺎ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺵ ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻨﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﺷﻨﺎس ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ساﻳﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ ﻫﻨﺮ ﻋﻠﻤﻰ
.

ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ 19 ﺩﻟﺎﮐﺮﻭﺍ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﻣﻴﮕﻔﺖ'ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺳﺒﮑﻬﺎﻯ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﻃﻠﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻟﮕﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ' ﻣﮕﺮ ﻫﻢ
ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻫﺎ'ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺳﺒﻚ ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺪﺍﺭﺝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ'ﺩﺭ
ﭼﻪ ﺳﻄﺢ ﻭﭼﻪ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﺑﺤﺪّ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ.

ﺍﺩﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺎﻧﻴﻪ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ' ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ
ﺍﻣﭙﺮﺳﻴﻮﻧﻴﺰﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'ﻋﻨﺼﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﺘﺮﻯ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺁﻳﻨﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮔﻔﺘﻨﺪ'ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ'ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻣﻨﺸﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﺷﻌّﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس ﻫﻨﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﺣﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻋﻠﻴﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﻴﺰﺍﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ ﻭﺗﺄثیر
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻯ ﻣﻰ ﮔﻔﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺸﻮﺭﺕ ﮐﺮﺩ.ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺒﻴﻨﺪ'ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻧﻤﻰ ﭘﺴﻨﺪﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ ﺑﺘﮑﻮﻳﻦ
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎر
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻯﻫﻨﺮ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺭﺍ ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺭﻧﮓ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺠﺎﻡ
ﻭﻫﻢ ﺁﻫﻨﮕﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ثاﺑﺖ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺁﻥ ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﻴّﺖ ﻭ ﺩﻭﺍﻣﻰ'ﺑﺎﻳﻦ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﺮﻙ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ'ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩ' ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ثاﺑﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ ﺑﺠﻠﻮ
ﻭ ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻴﻮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣُﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺟﺰﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ثباﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ
ﺃثرﻯ ﻫﻨﺮﻯ'ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺪﻥﺘﻤﺎﻳﻞ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ'ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻊ ﻭ ﭼﺎﭖ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻗﺘﺒﺎس
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻩ' ﻭﻧﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻋﻤﻠی
آﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺭﺍﻯ ﻣﻈﺎﻫﺮﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ 'ﺭﺍ ﺍﺻﻠﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﻭﺍﻡ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻤﺎﻝ ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ ثباﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺮﺍﻣﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ'ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ(ﺷﺪﻥ)ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺷﺪﻥ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺑﺎ ﻓﺼﻞﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ
ﻣﺬﮐﻮﺭ'ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻰ
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﻘﺪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮ ﺁﻭﺭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﮔﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ثاﺑﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺒﻊ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ثاﺑﺖ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻯ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎ ﺍﻟﮕﻮ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ'ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻭ'ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺁﻳﺪ
.ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺒﺪﻉ
ﮐﺎﺭﺵ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺯ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺵﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻳﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﻰ ﺩﺭﺍﻳﺴﺘﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﺭﺵ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ'ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻋﻮﺍﻡ
ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎﻃﻨﻰ'ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻣﺮﺗﺠﻌﺎﻧﻪ
ﻭ ﺧﻠﺎﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﻟﺬﺗﻰ
ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻠّﻴّﺖ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﺑﺮﻯ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺁثاﺭ ﻣﻔﻴﺪﻯ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻟﻰ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪﺁﻝ'ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻓﻬﻢ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ'ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺗﻮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﻘﺪﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺁﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺮﺗﺮ'ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺃﺑﺪﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﻗﻮﻡ ﺑﺮﺗﺮﻯ'ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻋﻤﺪﺍ ﮔﻞ ﻭﺧﺎﻙ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻭ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻟﺶ
ﺩﺍﺩﻩ' ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮔﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎ ﺫﺍﺕ
ﺍﺻﻠﻰ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺍﻳﻥ ﺬﺍﺕ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐﺎﺭﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻳﻚ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺷﺪﻥ ﻭﻫﺴﺘی ﺒﻬﺘﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺩﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﻮﺋﻰ'ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﻏﺬﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻫﺮ ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ'ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺿﻤﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ'ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍﻯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﮔﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺯ
ﺫﺍﺕ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ'ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ'ﻭ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﺍ'
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻭﺳﻄﺤﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻇﻬﻮﺭﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﺮﻕ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ'ﮔﺎﻫﻰ ﺣﺠﻢ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴﻰ'ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻭ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ'ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻭﺩﺍﺧﻞ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣثلا ﺩﺭﻣﺮﮒ ﺷﺨﺺ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎﻗی
ﻮﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ' ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ.ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ'ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺗﻨﺶ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﺟﺰاءﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﻭ'ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮑﻨﺪ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻋﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﺣﺪ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭﻟﺎﺯﻡ'ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻳﺎ ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺖ ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﺍﺕ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭﺗﺮﻙ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ'ﻭ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻭﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﺷﻌﺮﻯ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ.ﮐﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺳﺒﻚ ﺧﺎﺹﺁﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ ﺭﺍ'ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ ﻭﮐﻠﻴﺸﻪﺍﻯ
ﻭ ﻗﺎﻟﺒﻰ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻯﻮﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎم
ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻋﻨﺎﺻﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ'ﻭ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﺪﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ.ﮐﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻭ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻌﺮﻯ . ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥﺁثاﺭ
ﭘﺮ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﻚ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺷﮑﻞ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﺮﺩﻩ'ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﺵ ﻋﻨﺼﺮ
ﺗﺰﻳﻴﻨﻰ ﻧﻔﻮﺫ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺩﻳﮑﻮﺭﺍﺗﻴﻮ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ ﺁثاﺭﺵ'
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻨﺮﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ
ﻭﭼﺎﭘﻰ ﻭﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﺎﺗﻴس ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻮﺷﺶ
ﻣﻦ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﮐﺴﺐ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﮑّﻢ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺣتی ﺒﺎ ﺧﻀﻮﻉ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﻢ' ﺑﻠﮑﻪﻧﺎﭼﺎﺭﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ'ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺎضع ﺮﻭﺡ
ﺗﺎﺑﻠﻮ ﮐﻨﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻡ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ'ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻫﺮ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺵ ﻭ ﻧﺎﻗﺪ
ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭﻙ ﻫﻨﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ
میﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﺸﺶ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻭ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ
ﻧﻘﺪﻯ ﺍﺯﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ' ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﭽﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ' ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ .ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺳﻄﺢ ﻋﺎﻟﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثرﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ'ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﻫﻤﻪ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.

ﺭﻭﺩﺍﻥ
ﺳﺨﺖ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﺮﺩ'ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻟﻬﻪﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. زﻳﺮﺍ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ'ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺳﺎﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﮑﻤّل ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ'ﺗﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺗﺎﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'ﺗﺎﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻳﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ'ﻭ ﺧﺎﻟﻖ
ﺧﺪﺍﻯﺎﻟﻠﻪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳﺖ'ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﭼﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻔﻴﺪﺑﺮﺍﻯﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺸﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺭﻭﺩﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺭﺍﻯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ ﺟﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯﻧﻬﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ'ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻟﺬﺕﺟﻮﺋﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯﺠﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍع
اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻭﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ' ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ'ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻫﺪﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ' ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻣﺎ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ'
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ'ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻣﻄﻠﻖ ﭘﻴﺶﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﻓﺖ.ﭘس
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﺑﮋﻧﻬﺎ'ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺳﭙس ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻘﻴﺮﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ .

ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
ﺑﺎﻫﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺯ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ'ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ'ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﺭﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻴﺮ ﺁﻓﺎﻕ
ﻭ ﺃﻧﻔس ﻫﻤﻴﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩ'
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ ﺭﺍ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﺤﻮﻝ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'
ﺧﺒﺮ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻫﺎ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ' ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺃﻧﺪﻙ ﻭ
ﮐﻢ ﺩﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻋﻠﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'
به (ﺍﺗّﻔﺎﻕ) و
تصادف ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ ﻭ ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭘس ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ'ﭼﻮﻥ ﻋﮑّﺎﺳﻰ
ﻓﻮﺗﻮﮔﺮﺍﻓﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺎﻟﺐ ﮔﻴﺮﻯ.ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻤﻰ ﻧﻘﺶ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ'ﺑﺎﺯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺼﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ ﻭﻧﺎﻗﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺟﻤﺎﻝ ﺑﺮﺗﺮ'ﺩﺭﻙ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺩﺭﮐﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻟﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻋﺎﺟﺮ
ﺍﺯﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ' ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻳﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﻫﻨﺮﻯ' ﻧﺨﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ'ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭ ﺁﺩﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ' ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﺎﺳﮑﺎﻝ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺑﻠﻮﻍ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺑﻠﺎﻏﺖ
ﺑﻴﺎﻧﻰ'ﻭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ'ﻫﻴﭻ ﺳﻨﺨﻴّﺘﻰ
ﺑﺎ ﻫﻨﮕﺮﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻨﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ'ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻣﺎ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻨﺮ ﻧﺰﺩ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑس.

ﺑﺎﺯ ﻫﻨﺮﻫﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭﻣﻌﻤﺎﺭﻯ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻟﺤﺎﻅ
ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ'ﭼﻪ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺩﻭﺭﻧﻤﺎﻫﺎ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﺧﻮﻳﺶ'ﻭ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ'ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻧﺪ . ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﮑّﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺻﻨﻌﺖ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺗﺄثیرﺍﺕ ﻣﻔﺘﻌﻞ
ﻭ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﮑﺎﺳﻮ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ'ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺷﺎﺭﻝ
ﻟﺎﻟﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻏﺎﻓﻞ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ
ﻭ ﺩﺭﻋﮑّﺎﺳﻰ ﻣﻨﻌﮑس
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﺭﻓﺎﺋﻴﻞ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻩ' ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺯﺷﺖ ﻭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺯﺷﺖ ﻭﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﻳﺪﻩﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﮑﻨﻴﻚ
ﻭ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺯﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ'ﺩﺭ ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺯﻳﺒﺎﺋی ﺪﺭﺁﻳﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﻳﻠﻮ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺯﺷﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻣﺎ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻟﺰﻭﻣﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﺎ
ﺯﻳﺒﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺯﺷﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﺧﻮﺩ
ﻋﻨﺼﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﺟﻤﺎﻝ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻗﺒﻴﺢ ﺯﺷﺖﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺮﺍﺭﮔﻴﺮﺩ.ﺯﺷﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﻋﻨﺼﺮﻯ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻴﻤﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭﻭﻟﮕﺮﺩﺍﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚﺗﺎﺑﻠﻮ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺳﺎﻧﺘﺮ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ' ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻧﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﺼﻮﻳﺮﻯ اﺯ ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺫﺍﺗﺎ ﺭﻧﮓ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻧﻴﺰ
ﺭﻧﮓ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻖ ﻫﺎ'ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ'ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺗﺮ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ'ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﻨﺮ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻫﻨﺮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ.ﻧﻪﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺫﺍﺗﺎ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻏﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑُﺮﺩ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﻳّﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺗثبیبت
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﺯﻧﺪﻩﺑﺴﺎﺯﺩ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﮑﺎﺳﻮ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭﻭﻏﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﻴﮑﺎﺳﻮ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻃﻠﺐ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻴﮑﺎﺳﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻘﻄﻪ ﺟﻬﺶ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ'ﺩﺭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻫﻤﺎﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ'ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﮑﺎﺳﻮ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩ'ﻭ ﺑﺎﻋث
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﺍﻭ
ﺷﺪﻩ'ﺧﻮﺩﻳﻚ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ'
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻭﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﺮﺩ'ﻭ ﺍﺳﻴﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻫﻴﺠﺎﻥ'ﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﺧﻮﺩ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻈﻤﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﻗﺎﺑﻞ
ﮐﻨﺘﺮﻝ'ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ'ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻢ ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﺒﻮﻝ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﻟﻰ ﮔﻴﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ'ﻧﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻠﻖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﻣؤثّر ﻭﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻣﻮﻧﺪﺭﻳﺎﻥ
ﻫﻠﻨﺪﻯ ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻨﺮ
ﻣﺠﺮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﺼّﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺷﻴاء
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻌﺎﺭﺽ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮل
هاﻯﺴﺎﺯﻧﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ'ﺧﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ها ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟی
ﭽﺸﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻴﻦ
ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﻩ.ﻭ ﺍﻭ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺷﻌﺒﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ'
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﺩﻩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺴّﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﻘﻞ ﻭﻫﻨﺮ
ﻭﺫﻭﻕ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺖ. ناقد ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺏ'ﺃﻧﺪﺭﻳﻪ ﻣﺎﻟﺮﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻫﻨﺮ' ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻳﻦ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﻨﺮ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺭﻧﮓ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﮔﻔﺖﻫﻨﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺍﺳﺖ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻠﻖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺎ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻟﺮﻭ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ
ﺑﻬﻨﺮ ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻳﺎ ﺃﻫﻤﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻏﺮﺏ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺎﻟﺮﻭ'ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺗﺸﺎﺑﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺍﻓﺮﻳﻘﺎ ﻭﺟﺰﺍﻳﺮ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺁﺭﺍﻡ'ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﻭ ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻭﺧﺎﻭﺭ ﺩﻭﺭ ﻭ ﺑﻴﺰﺍﻧس
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ'ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺴﺖ
. ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻧﻈﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ اﺳﺖ' ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﮑﺎﺭﺵ
ﻫﺴﺖ ﻧﻈﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﻫﻨﺮﺵ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻬﺎ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺧﺼﺎﻳﺺ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻋﮑّﺎﺳﻰ ﻋﻤﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺯﺍﻳﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﻣﺠﺴّﻤﻪﺳﺎﺯﻯ'
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﮐﺎﺭﺵ
ﺑﮕﻮﻳﺪ' ﺣﺘﻤﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻭ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻭ ﻓﺎﮐﺘﻮﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻭﺍﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺟﻮﺍﻧﺒﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻗﻄﻊ
ﻭ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻇﺎﻫﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭ ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎﻟﺮﻭ' ﻫﻨﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﻨﺸﺄ ﺍﻳﻦ
ﻭﻫﻢ'ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻓﮑﺮ ﺭﻭﻯ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ'ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻳﺎ ﺷﺒﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭ ﺷﻌﻮﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
می ﻨﻮﻳﺴﺪ'ﮐﻪﺩﺭﻫﻨﺮ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ. ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﺭﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺸﺎﻫﺪﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﺑﺰﺭگ ﺴﺎﻟﺎﻥ'ﺗﺴﻠّﻂ
ﻭ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﻮﻍ
ﺳﻦ ﺭﺷﺪ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮ ﺗﺴﻠﻂ
ﻭﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻓﺮﻕ
ﻃﻔﻞ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻓﺮﻕ ﺑﻴﻦ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻳﺎ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺗﻴﻤﻮﺭ ﻟﻨﮓ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻃﻔﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ'ﮐﻢ
ﮐﻢ ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻃﻔﻞ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪ. ﺭﻭﺡ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺁﻥ ﺩﺭ ﻃﻔﻞ
ﺯﺍﻳل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻃﻔﻞ ﻣُﺒﺪﻉ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﻬﺘﺮﺁﻟﺖ
ﺩﺳﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎﺭﮐﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﺗﺎﺑﻊ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻃﻔﻞ ﻣﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻫﺒﺖ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﻫﺒﺖ ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﺎﺑﻊ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ' ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯﻔﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻃﻔﻞ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪﺵ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮐﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻫﻨﺮ ﻫﺎﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﺪﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺗﻤﻠّﻚ ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﻟﺬﺕ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﮐﻮﺩﻙ'
ﻭ ﮐﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻮﺩﻙ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻴﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯﺎﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﺭﻳس ﮔﺮﺩﺳﺮ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻮﺩ'ﻭﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎﺵ ﺭؤﻳﺖ ﻭ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻬﺎﻳﺶ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻫﻨﺮ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻋﻠّﺖ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻃﻔﻞ' ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﺩﺭ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺭﺳﻮﻡ ﺧﻴﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﮐﺸﺶ ﺷﺨﺼﻰ
ﻃﻔﻞ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻭﺍقع
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻃﻔﻞ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﺎﺷﻴﺎﻧﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻟﻎ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭؤﻳﺖ ﺧﻮﺩﺵﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﭼﺸﻢ ﺍﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﻭﺍﻧﺶ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﻭﻟﻰ ﻃﻔﻞ
ﻫﻴﭻ ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎﻟﺮﻭ'ﻃﻔﻞ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﺁﻥ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﻯ' ﻓﻮﺭﺍ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴؤﻟﻴﺖ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﭘﺶ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﮐﻨﺪ'ﻭ ﺑﮑﺠﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﻫﺪﻓی
ﻤﺸﺨﺺ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﺭﺳﻮﻡ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﮐﺎﺭ
ﻃﻔﻞ ﺑﻬﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻳﺨﺖ.ﻃﻔﻞ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﺧﻮﺩﺵ
ﻫﺮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﻮﻗّﻊ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻳﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻴﻦ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻨﺮ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺯﺍﻳﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺷﺮﻭﻉ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺃﺻﻞ ﺩﺭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻨﻈﺮﻩﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺷﺮﻭﻉ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻠّﺖ ﻣﻮﻫﺒﺖ ﻫﻨﺮﻯ'
ﺗﻤﺎس ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺗّﮑﺎﺋﻰ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻭﺍﻗﻊ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻬﻨﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺑﺰﺭﮒ'ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ' ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻨﺮ ﺁﻣﻮﺯﺍﻥ'
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺟﻮﻳﻨﺪ. ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ'ﻭ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻇﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺰ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻫﻨﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻫﻨﺮ'ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ'ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻃﻔﻪﺍﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺷﻮﻧﺪ'ﻭ
ﺩﺭ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'
ﻧﻪ ﺗﻤﻠّﻚ ﺍﺷﻴاء
ﻭﻧﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻗﺼﺪ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﺧﺘﻠﺎﻁ
ﻭ ﺍﻣﺘﺰﺍﺝ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺑﻴﻦ
ﻫﻨﺮ ﮐﻮﺩﻙ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﻭ'ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻜﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ.ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺁثاﺭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺮﺩ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﭘﻴﺶ ﺗﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬی ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻥ
اﺳﺖ'ﮐﻪﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﮐﻨﻮنی ﻮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺩ. ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ﻳﺎ ﺑﺰﺭﮒ'ﺣﺘﻤﺎ
ﺁﺗﻠﻴﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻮﺍﺩ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﻠّﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺟﺎﻟﺐ ﻧﻈﺮ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺸﻖ
ﻫﺎ'ﺑﺎ ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺑﺎﻫﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﻟﺘﻘﺎﻃﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻣﺮﻳﻢ
ﻣﻘﺪس ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻇﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ'ﻭﺟﺸﻨﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻧﻮﺍﻝ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﮐﻪ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﺒﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺩﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﭼﻴﻨﻰ ﻭ ﺷﺮﻗﻰﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ'ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺍﻗﻊ
ﻓﺎﻳﻖ ﺁﻳﺪ.ﻳﺎ ﺑﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺳﻮﮊﻩ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﺭﺍ ﺧﻠﻖ ﻭﺗﺠﺴّﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﻳﺎ ﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺭﺍ ﻣﺠﺴّﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﺁﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺧﻠﻖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺧﻠﻖ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ'ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﻧﺒﻮﺩ'ﻫﻨﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺘﺄﺻّﻞ
ﻭ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ'ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﺘﺎﻓﻴﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪﺳﺎﻳﻪ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ ﺳﺎﻳﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻭ ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺎﻟﺮﻭ' ﻫﻨﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭼﻴﺰ ﻣﺠﻬﻮﻝ
ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺩﻳﺪ ﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻥ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺭﺍ
ﻗﺒﻀﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺂﻥ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﻝ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺗﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ'ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺬﺍ ﻫﻴﭻ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ.ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻨﺮ'ﺗﻤﻠّﻚ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻯ ﺫﺍﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻋﻠﻴﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻠﻴﻪ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ'ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺴﺘﻰ.ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻠﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺍﮔﺮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﺍﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺍﺳﺖ.ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻳﻚ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﺒﺮﻯ'ﮐﻪ ﻗﻀﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺍﻣﺮﻭﺯ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ'ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻏﻴﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ'ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻣثبت ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺿﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﺑﻨﻔﻊ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣثبت 'ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ثوﺍﺏ ﻏﻴﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺿﺪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﺃﻣﺮﻯ
ﺿﺪ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺪﻡ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺁﻥ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻮﻗﻒ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺟﺮﻡ ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺎﻟﻤثل
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻓﺮﻕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﻧﻘﺶ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ'ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﻌﻠﻰ'ﻭﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ'ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎ'ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ'ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ'ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻈﻤﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻫﻨﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ
ﮔﻨﺎﻩ'ﭘﻴﺸﮕﻰ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻫﺴﺖ'ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻧﺎﻇﺮ ﺁﻥ'ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺁﻏﺎﺯﻗﻬﻘﺮﺍ.
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺤث ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ'ﺗﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩﺍ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ'ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻋﺎﺷﻖ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺳﭙﺎس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ . ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﻮﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﮑﺘبی ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻭ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ'ﻭ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺩﺑﻰ ﻭ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ .

ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﺗﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ ﻋﺎﺟﺰ
ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﮐﺎﺫﺑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺗﻤﺘّﻊ ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﻭﻫﻮﺵ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ.ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺣﺎﻝ'ﻟﺰﻭﻡ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﮐﺴﺐ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﺪﻋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ عاﻟﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ' ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻓﺎﺳﺪ. ﻳﻚ ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻨﺮﻯ'ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺳﺎﺑﻖ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺑﺎﻋث
ﻋﺮﺿﻪ ﻭ ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﮐﺸﻔﻰ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺒﻚ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﻣﻮﻓﻖ'ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎنی
ﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ' ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺷﺶ ﺑﺎﺭ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬی
هست . ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ ﻧﻮﺡ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺎ ﻋﺰﻳﻤﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ'ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩ ﺍﻣﻮﺭ'ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻗﺘﻀﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ'ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ'ﺁﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﻮﺟﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ'ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻭ ﺑﻰ ﻧﻈﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ'ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻯ'ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺭؤﻳﺖ ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺎﺷﺪ' ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ'ﻧﺎﻡ
ﻓﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ'
ﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭ ﮔﺎﻧﻪ'ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻧﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺶ ﮐﻠﺎس ﺑﺎ ﺷﺶ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ'ﻳﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﺮﻋﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺵ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﭙس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ'
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ'ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺸﺮﻯ'ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ'ﮐﻪ ﺷﺮﻁ
ﻗﻄﻌﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ'ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻧﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻫﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ'ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺭﺍ ﺑﺠﻨﮕﻞ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ'ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ' ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺎﺭﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﭼﻮﻥ عقل ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﮐﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﮐﺸﻒ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ' ﻫﺮ ﻳﻚ
ﮔﻮﺋﻰ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮ ﺃﻣﺮ
ﻣﺨﻔﻰ ﺑﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﮐﺎﺳﺘﻪ'ﻭ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﺸﻒ ﺷﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ' ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺻﺒﺮ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ'ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﻄﺎﺭ ﺩﺍﻧﺶ ﻭﮐﻔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ'ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﺶ ﮐﻔﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺁﺧﺮﺵ ﻧﻴﺰ ﮐﻔﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻬﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ'ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪ ﺑﺪﻟﺎﺋﻠﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
. ﺩﻳﻦ ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺋﻴﻦ
ﻭ ﺭﻭﺷﻰ ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﻔﻆ ﺩﻳﻦ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺩﻳﻦ ﻣﻄﺮﺡ ﺑﻮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﺁﺩﻡ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﭘﻴﺶ'ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺑﻮﺩ.ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﻭﺩّ
ﻭ ﻭِﺩﺍﺩ ﻭﻣﺤﺒّﺖﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﺍﻭ ﻣﻬﺮ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻫﻨﺮ'ﭼﻮﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﮑس ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻓﺘﻦ
ﺭﻭﺡﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺪﻡ ﺑﻘﺎﻯ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻭﺭﻓﺘﻦ ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﻓﺴﺦ'ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭ ﻫﻤﺒﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺳﻬﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﺸﻢ' ﺍﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻌﺮﺵ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﺨﺺﻣﺤﻤﺪﮐﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺪﺍﺷﺖ
ﻳﺎ ﭘﺪﺭﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﺗﻮاﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ' ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩ' ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭﺍﺳﺮاء
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺪﺍﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭباﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ' ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻓﻌﻠﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻫﻨﺮﻯﮑﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﻭﺩ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﮐﻨﺪ
ﻳﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ' ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﻮﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ'ﻳﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻓﻬﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍﻳﺞ' ﺗﻮﻗّﻒ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺁثاﺭﺵ ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺒس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻓﻌﻠﻰ ﻫﻨﺮﻯ
اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺴﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻄﺢ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ'ﻭﻟﻮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺧﺪﻣﺘﻰ ﻫﻢ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻣﺎﻟﺮﻭﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻫﻨﺮ ﺍﺑﺴﺘﺮﻩ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺧﺎﺹ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻣثل
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻨﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﻨﺮ ﺑﺮﻭﺵ
ﻭ ﺳﺒﻚ ﻭ ﺍﺳﺘﻴﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﺎﺹ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻨﻄﺮ ﻣﺎﻟﺮﻭ'ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻗﺪﻣﺎﻯ ﻣﺼﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ'ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺪس ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﻳﺎﻋﮑس ﺻﻮﺭﺕ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍﻳج
اﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻟﻴﻞ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﺃﺻﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﺳﻴﻦ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪّس
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧی
ﺬﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺮ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﻭ ﻋﮑس
ﻭﻣﻘﺒﺮﻩ ﻭ ﻣﻌﺒﺪ
ﻭﻳﮋﻩ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﻧﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﻌﻞ ﻣﻌﻨﻰ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻞ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺑﺎﻃﻞ ﻭﮐﻔﺮ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ'ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ'ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺃﻣﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭﺻﻨﻌﺖﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺃثرﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺳﺒﻚ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻨﺮ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭘﺎ ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ'ﻭﺗﺎﺑﻊ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺎ
ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺁﻥ ﭘﺬﻳﺮﺍ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺫﻭﻗﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ ﺻﻔﺎﺗﻰ'ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺟﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ ﻓﻄﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻪ
ﻃﻠﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻌﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ.ﭼﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﻨﺮ'ﻭ ﻫﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ'
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻬﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ'ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺻﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﮐﺮﺩ. ﻳﮑﻰ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻫﻨﺮﻯ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﮑﻰ ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭ ﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺗﺴﻠّﻂ ﺑﺮﻃﺒﻴﻌﺖ'ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻧﻔﻊ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﮑس ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺰ ﺗﺎﺑﻊ
ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
اﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻨﺪ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﮔﺎﻧﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎﮐﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ. ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ'ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻨﺮ'ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻨﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺣﺪّ ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﻭ'ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ.ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻨﺮ
ﻳﻚ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ'
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ'ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ.ﭘس ﻫﻨﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﻘﻰ' ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﻰ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ'ﻭ ﺳﻮﮊﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ'ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻘﺼﺪ ﻧﻔﻊ
ﻭ ﻫﺪﻓﻰ ﻭ ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺸﺮ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺳﺒﻚ ﻭ ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻔﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺪﻓﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻔﻊ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﻮﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥﺮﻭﺣﺃﺻﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺍﻭ
ﮐﻪﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﺎﺩﻯ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻭ ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯﺨﺎﺹ
ﻣﻠﮑﻮﺕ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﻫﺴﺘﻪ ﮐﻮﭼﮑﻰ'ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺣﺠﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣلی
ﺘﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺍﺧﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮐس
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻧﻔﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻳﻚ ﻧﺎﻡ
ﭘﻮﺷﺸﻰ'ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ'ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﮐﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ ﻭﺧﻨثی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس
ﻧﻔﻊ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻀﺮﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ'ﺩﺭ ﺑﺮﺩﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺗﻤﺪﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻨﺎﻡ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﻭ ﻳﺎ
ﻳﻚ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻧﻔﻊ ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻋﻤﻠﺎ ﺣﺎﺻﻞ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻫﻴﭻ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﺎﺋﻞ'ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺁﻳﺪ.ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ ﻭﺳﻴﻠﻪ'ﺟﺰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺏ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺁﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﻔﻊ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ'ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻭﺷﻬﺮﺕ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺴﺐ ﻭ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺟﺪﻳﺪ' ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺁﻥ' ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺟﻮﺋﻰ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
و ﻨﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩﺟﻮﺋﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﻔﻌﻰ ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﻳﻞ ﺍﺳﺖ'ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻧﻔﻌﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ'ﻭﺳﻨﮓ
ﺭﻳﺰﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭﺗﺎﺑﻠﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺷﻴاء ﻏﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻋﻠﻢ'ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﭘس
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﺵ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﭘﺎﻙ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﺷﻐﺎﻝ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ'ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺒﻘﺎﻯ ﺟﻨﮕﻞ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻳﺴﺖ ﺭﺍ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻧﻪ ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ.ﻭ ﺣﺪ
ﻭﺳﻂ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ .ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻌﻀﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺗﻤﺪﻧﻰ'ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﺎﺭ ﻭ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻭ ﺗﺼﺮﻓﻰ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﮑﻨﻴﻢ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ' ﺑﻨﻈﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﺭﺵﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﻨﻔﻊ ﺃﻧﺪﻙ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺑﻀﺮﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.

ﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻭ ﺗﺼﺮﻓﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻭﻝ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺫﺍﺕ ﻳﺎ(ﺑﻴﻦ ﺍﻟﺠﻨﺒﻴﻦ)
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻌﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻳﺴﺖ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻈﺮ
ﻭ ﺗﺬﻭﻕ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﻔﻌﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁﻥ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﻨﺮﻯ'ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻃّﻠﺎﻉ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﻋﻮﺗﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻧﻪ ﺩﻋﻮﺗﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺫﻭﻗﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺯﻳﺎﺩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﻫﻴﺰﻡ
ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪ ﻭﮔﺮﻡ
ﺷﻮﺩ'ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ ﺁﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﺷﻐﺎﻝ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﻋﺼﻮﺭ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎ' ﻫﻨﺮ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﺧﺎﺹ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺗﻨﺒﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻨﺮﻯ ﺗﺠﻤّﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ.

ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ'ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺠﺎﻡ ﺗﺼﺮﻑ'ﻳﺎ
ﻋﻤﻞ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ' ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﻴﭻ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﻫﺪﻑ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﻰ ﻭﻗﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻰ'ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﺪﻑ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺟﻮﻳﺪ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﻘﺶ ﻋﺎﻣﻞ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﺗﻌﺠّﺐ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻫﻨﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳج کاﺭ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ'ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺪﻩ'ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ'
ﺍﺳﻴﺮ ﺑﻨﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ' ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻥﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﻮﺩ.

ﭘﺮﺳﺶ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﺑﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﻔﻌﻰ'ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻧﻔﻌﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺷﻨﺎﺳﻰ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻣثبت ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﻔﻌی
ﺒﻨﺘﺎﻳﺞ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺻﻨﻌﺖ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪﺍﻯ'
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥﻨﻴﺰ
ﺻﻨﻌﺖ ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻰ ﻳﻮ ﺑﻴﻦ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﻧﺎﻓﻊ ﺍﺗّﺤﺎﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ. ﭘﻮﻝ
ﺳﻮﺭﻳﻮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ'ﺗﮑﻴﻴﻒ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻤﺎﻝ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ'ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﻬﻞ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺸﻨﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻔﻊ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺫﻭﻗﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻭﻧﻈﺮ ﺭﺍ
ﺟﻠﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭؤﻳﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻥﺰﻳﺒﺎﺋﻰ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻔﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﭼﺸﻤﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﻧﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎﺣﺎﮐﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻢ.ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺍﺳﺖ.
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ ﻭﺻﻨﻌﺖ'ﻭﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻴﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭﻧﻔﻌﻰ'
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻨﺮ ﺯﻳﺒﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻄﺢ ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺵ
ﭘﻮﻝ ﺁﻥ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻧﺪ' ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻭ'ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺍﻋﺠﺎﺏ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻭ ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎ ﻭﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺯ
ﻧﻤﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﻭ
ﺗﺰﻳﻴﻨﺎﺕ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻫﻨﺮ ﻫﺴﺖ.ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﭼﻮﺏ ﺗﺎﺑﻠﻮ'ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭ ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ'ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻔﻊ ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺑﻮﺩ'ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻧﺎﻇﺮ'ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻳﻚ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔﻊ ﺍﻳﻦ
ئﺃﺷﺮ ﻣﻰ ﺟﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﻔﻌﻰ ﺟﺴﺘﻴﻢ'ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣثلا ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ'ﺍﮔﺮ ﻓﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﺒﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻣؤثّر ﺗﺮ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﺍﺭﺯﻳﺎبی ﻤﺎ'
ﺃثر ﺟﻤﺎﻟﻰ'ﻳﮑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻥ ﻭ ﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺗﺄثیر ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺫﻭﻗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ . ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺯﻳﻨﺘﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﻣﻈﺎﻫﺮ ﻧﻔﻌی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺳﻮﮊﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻈﺎﻫﺮ ﺯﻳﻨﺘﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻫﻨﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺃﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻫم
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﺫﺍﺗﺎ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﻋﺮﺿﻰ
ﻭ ﺟﻨﺒﻰ ﻧﻔﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ
ﺁﻥ'ﺫﺍﺗﺎ ﻧﻔﻌﻰ
ﻭ ﺑﻄﻮﺭﻋﺮﺿﻰ ﻭ
ﺟﻨﺒﻰ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ
.

ﻫﻨﺮ ﺁﺭﺷﻴﺘﮑﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺼﻨﻌﺖ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻭﺁﮔﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﺁثاﺭ
ﻋﻈﻴم ﻤﻌﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﻑ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻣﻨﺎﺳﻚ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺟﺸﻨﻬﺎ'ﻭﻣﺴﺎﮐﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﺎﻝ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺷﺮﻁ
ﺍﻭﻝ ﺟﻤﺎﻝ ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ'ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻭﺍﺿﺤﻰ ﻏﺮﺽ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍ ﮐﻨﺪ.
ﭘﻮﻝ ﻭﺍﻟﻴﺮﻯ ﺳﻪ
ﻧﻮﻉ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺟﻤﺎﻝ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﮑﻰ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮔﻨﮓ'ﻭ ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻳﺎ' ﻭ ﻳﮑﻰ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ ﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ'ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺻﺎﻣﺖ ﺟﺰ ﻧﻔﺮﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻳﺎ'ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮔﻮﻳﺎﺋﻰ ﺁﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﮕﺎﻩ'ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﻌﺒﺪ'ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺧﺸﻮﻉ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺴﺮﮐﻮﺑﻰ ﻭ ﻣﻀﺎﻳﻘﻪ
ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ.
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺗﺂﺗﺮ
ﺑﻤﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺭ ﺫﻭﻕ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻝ
ﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﻮﻡ ﮐﻪ ﺭﻧﮓ ﻭ ﻧﻮﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﻨﻮﺍﺯﺩ.
ﺩﺭ ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻔﻊ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ'ﻭ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﻒ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺤﺮ
ﺃثر ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﺭﺍ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻫﻨﺮ ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ.ﺃثر
ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﻨﻘﺶ ﺧﺎﺻﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻣﮑﻤّﻞ ﺃثر ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣثلا ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺮﺍﺏ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻰ
ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺃثر
ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺨﺶ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺮ ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﻧﻘﺶ ﺗﺂﺗﺮﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ'ﺯﺑﺎﻥ
ﻧﻔﻌﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﺗﻮﺟّﻰ ﺑﺬﺍﺕ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ. ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﺍﺭﺯﺵ ﺫﺍﺗﻰ
ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻗﺼﻴﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺧﺎﺻﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻘﺎ
ﻭ ﻗﺮاءﺖ ﺁﻥ ﺑﺮﻣﺎ
ﻓﺮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺷﻌﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ . ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﮐﻮﭼﻚ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻇﺮﻭﻑ ﺯﻳﺒﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻧﺎﻇﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻨﺮ ﺷﻌﺮﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻨﺮﻫﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﺎﺩﻯ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺷﺎﻋﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﻧﻔﻌﻰ'ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺳﺎﺧﺖ ﺩﺳﺖ'ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ'ﻭ ﺗﻤﺴّﻚ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ'
ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ . ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺑﺠﻨﺒﻪ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﻭ ﺗﺨﺼﺺ ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﮑﺮﺭ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﻔﻌﻰ ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺤﺾ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ'ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻫﻮﺵ'ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﺗﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻭﻫﺪﻑ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺿﻤﻦ ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﺁﻥ ﻓﮑﺮ'ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ ﻃﺮﺍﺣﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺳﺒﺐ ﻇﻬﻮﺭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ثَمَرﻩ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺩﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﻌﮑس
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﻔﻌﻰ'ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻃﺮﺡ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺤﺘﻮﻯ ﻓﮑﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﺑﺮﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﺻﻮﺭﺕﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻮﺿﻮﻉ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺼﻨﻮﻉ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'
ﻧﻪﺍﺯ ﺻﺎﻧﻊ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺃثر ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﺎﻧﻊ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﻔﻌﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ'ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺍﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺍﺯ ﺃثر ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺤﺴﻮس
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺳﺒﻚ ﺭﺍ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺁﻥ
ﻋﻤﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪ'ﮐﻪ ﻫﺮ ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻓﮑﺮ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﻧﮕﻬﺎ ﺑﺮﻭﻯهم
ﺮﻳﺨﺘﻪ'ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﻫﻨﺮ ﻣﻮﺯﻭﻥ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ' ﮐﻪﭼﻨﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎل
هنوﺯ ﺩﺭﺳﻄﺢ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﻠﻮﺏ ﻭﺳﺒﻚ
ﻭ ﺍﺳﺘﻴﻞ ﻭ ﻃﺮﺯ
ﮐﺎﺭ ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﺤﮑّﻢ
ﮐﻨﺪ'ﺗﺎ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺳﺘﻴﻞ ﺑﺎ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.ﺳﺒﻚ
ﻭ ﺍﺳﻠﻮﺏ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺼﺎﺣﺒﺶ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﺑﺎﻓﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺳﺒﻚ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺵ ﻓﮑﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺂﻥ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺒﻚ ﻓﮑﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ'ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺿﻊ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺰﺷﻚ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﺁﻥ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﺸﺨّﺼﻰ ﻧﺴﺨﻪ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻧﺴﺨﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺵ ﻭ ﺳﺒﻚ
ﻭﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺒﻚ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺒﻚ ﻣﻔﻴﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﺳﺒﻚ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﺍﻟﻬﻰ' ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ . ﺳﺒﻚ ﻭﺍﺳﻠﻮﺏ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﻴﻨﺶ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻭ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﻮﻉ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﻋﻠﻞ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ ﻫﻨﺮ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻋث ﺗﮑﺎﻣل
اﻓﻘﻰ ﺑﺸﻮﺩ' ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﻋﻠﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻣﺤﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻘﻠﻴﺪ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس ﺩﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ' ﺳﺒﻠﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﺷﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻗﻔﺴﻰ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﻀﺎﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﭘﺎﻯ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺵ ﺍﺧﻠﺎﺹ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻫّﻢ ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻭ'ﺑﻮﻯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﮐﺸﺶ ﻫﺎ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ'ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻗﺒﻠﻰ ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺳﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺷﻮﺩ.ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻫﺮﮐس 'ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺤﺮﻙ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ'ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ'ﺑﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻭ'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻴﻚ ﻣﻌﻠّﻢ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﺤﻮﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺭﺏّ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ'ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﮐﻤﻚ ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ.

ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺳﺮ ﺷﻨﺎس ﻗﺪﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ'ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯﻮ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﻤﺘﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻣﺨﺘﺮﻋﻰ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺩﻳﺴﻮﻥ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻩﻫﺎ ﺍﺧﺘﺮﺍع
رﺍ ﮐﻪﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ'ﻭﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ'ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﺎﻡ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ . ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ ﺧﺒﺮﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺎﺏ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻣﮋﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ.ﻭﻟﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻃﺒﻘﻪ
ﺷﻴﺸﻪ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﻫﺮ ﻳﻚ ﻧﻘﺸﻰ
ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺷﻴﺸﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﻯ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ'ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺯﻳﺮ'ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺑﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﻴﺸﻪ ﻫﺎ'ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ' ﭼﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ . ﻭﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥﻤﺘﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ'ﻭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ.ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻧﻔﻌﻰ ﻭﻣﺼﻠﺤﺘﻰ'ﻭ
ﺃﮐثرﺍ ﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ'ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻘﺎﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻧﺸﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ ﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ دﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻴﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ
ﺭﺳﺘﻤﻬﺎﻯ ﺷﺠﺎﻉ
ﻋﺒﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻮ ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺸﺪ'ﻭ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺍﺯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.

ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺁﻥ ﺑﻮﺍﻗﻊ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺷﺎﺑﺖ
ﺷﺪﻩ'ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﻠﺎﻡ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺩﺳﺖﻣﻴﮑﺸﺪ'ﻭ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻠﺎﺵ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻧﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺿﻤﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻭ'ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻫﻨﺮﺃﺑﺪﻯ
ﻭ ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ'
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ'ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺑﺤﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺿﻤﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ'ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ' ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻭﻫﻢ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ
ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺳﻴّﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑس
.

ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯﻫﺮﻟﺤﺎﻅ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺑﺨﺸﺪ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺑﺎ ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺿﻮﻉ' ﭼﻘﺪﺭ
ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻣﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭﺗﺄﻣّﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ' ﭼﻘﺪﺭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺁﻟﺎﻳﻦ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺳﺒﻚ ﺑﻴﻨﺶ
ﻧﻴﺰ ﺟﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺄثر ﻫﻨﺮﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﺳﺨﺖ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻨّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘس ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ' ﺿﻤﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻢ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
می ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ'ﻭﺗﻦ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ' ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﮐﺸﺶ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'
ﻋﻤﻠﺎ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ'ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻨﺮ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻠﻞ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ ﻳﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ.

ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﺎﺑﻊ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ' ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻗﺘﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺷﺪ ﺣﺎﻝ
ﻧﻮﺑﺖ ﺳﺨﺘﻰ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺟﻠﻮﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺣﺎﮐﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺒﻮﺩ'ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺷﺖ ﺣﺘﻰﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ'ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻭ ﻋﻤﻞ ﻣﻮﺍﻧﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ ﻳﺎ ﺧﻄﺎﺑﻰ
ﻭ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺍﻧﺎﻯ ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺳﺮﻋﺖﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻤﻞ'ﺑﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺬﺧﻴﺮﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﺣﺮﻓﻪﺍﻯﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻣﻔﻴﺪﺗﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﻭﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ .

ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺗﺮﺑﻴﺘی ﺪﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺻﺒﻮﺭ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﭙﺮﺳﺪ' ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ.ﻭ
ﺁﻳﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ'ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﻬﻢ ﺍﺯ ﺗﻤثیلاﺕ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ ﻣﻨﻄﻘی
اﻭ ﭼﻴﺴﺖ. ﻫﻨﺮ ﭼﻮﻥ
ﭼﺸﻤﻪ ﺳﻴّﺎﻝ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺗﺮ ﺍﺯﺳﺎﺩﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ ﮔﻴﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻠﺎﺵ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ کند.ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻫﻨﺮ' ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮﺵ
ﺳﺨﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ'
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﻝ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ'ﻭﻟﻰ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ'ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﭘس ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﻊ
ﻣﺎﻧﻊ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ' ﺩﻗّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ'ﺑﺎ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ' ﺳﺮﻋﺖ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻭ'ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻨﺮ
ﻭﺣﺮﻓﻪ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﻭﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ'ﻭ
ﺳﺒﻚ ﻫﺎ ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺳﺎﻥ ﺁﻥ'ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕﺭﺍﺩﺭ
ﺧﻠﺎل عمل ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺒﻬﻢ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻟﺰﻭﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ'ﺑﺎﺯﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ'ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ . ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻗﻮّﻩ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺟﻠﺐ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭﮐﺸﺶ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ

ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﺭﺝ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﮔﺴﺖ ﮐﻮﻧﺖ'ﻓﮑﺮ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺷﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﺳﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ' ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻭﻧﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ'ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻴﺎﻥ' ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷت
هاﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﻡ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.ﭘﺶ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻟﻔﻈﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺠﺬﻭﺏ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ' ﻭ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﮐﻤﺘﺮ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ' ﻣﺠﺬﻭﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ'ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮ ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺤث ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻧﻔﻊ
ﻭ ﺣﺮﻓﻪ ﻭ ﮐﺴﺐ'ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﺎﺭﺵ ﻫﻮﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺻﻨﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺗﺮﻗّﻰ
ﮐﺮﺩ'ﻧﻴﺰ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺻﻨﻌﺖ ﻧﻴﺰ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺧﻴﺎﻁ ﻭ
ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺯ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯﻫﻮس ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺒﺎﺗﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺗﺎ
ﺟﻨس ﻋﺎﻟﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ' ﻭﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ(ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ)ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻔﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺒﺮﺳﻨﺪ'ﺗﮑﺎﻣﻞ(ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ)ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ'ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻥ' ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﻭ ﻋﻴﺐ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ' ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ'ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯؤ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﻋﺪﻡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺰ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ'ﻭ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺠﺪﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ'ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻭ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺍﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﻤﻞ ﻭ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺳﻮﺭﻳﻮ ﻋﻠﻴﻪ
ﻧﻈﺮ ﺩﻭﺭﮐﻬﺎﻳﻢ'ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭ ﻫﻮس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻫﻨﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺮﻓﻪ ﻣﻬﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﻭﺭﮐﻬﺎﻳﻢ
ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﺯﺍﺩ'ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﻧﺖ
ﻭ ﺷﻴﻠﺮ ﻭ ﺳﭙﻨﺴﺮ
ﻫﻢ ﺭﺃﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺤﮑﻤﻰ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
هست .ﻭﻯ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻧﻴﺎﺯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﺼﺪ ﻭ ﻫﺪﻑ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﺴﻢ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﺗﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻀﺮﺭ
ﺗﻦ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥﻨﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻏﺮﺿﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﭼﻮﻥ
ﺟﺴﻢ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺳﻄﻮﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﭘس
ﺑﺎﺯﻯ ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﻠﻢ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺠﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻓﻄﺮﺕ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﺎﺭﻯ
ﻋﺒث ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻀﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﭘﺶ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺁﺏ ﭘﺎﻙ ﺩﺭﺍﺳﺘﺨﺮ
ﭘُﺮ ﻟﺠﻦ ﺭﻳﺨﺖ'ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻟﺠﻦ ﻫﺎ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺠﻦ
ﻫﺎﻯ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘی
ﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ' ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺩﻭﺭﮐﻬﺎﻳﻢ
ﺭﻫﺒﺮ ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ' ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺟﺪﻳﺪ' ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻯ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺯﺍﺋﺪﻯ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻬﻤّﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰﺍﺭﺍﺋﻪﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﺮﺩﻥ'ﺩﺭﻫﺮﺷﮑﻞ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﻭ ﺷﻌﺮ
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺶ'
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ' ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻬﻢ ﻧﺴﺒﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻓﮑﺎﺭﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻣﺎﻥ'ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﮔﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻨﺮ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ'ﭘس ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ' ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺳﻮﺭﻳﻮ ﺩﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺎﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ'
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺻﻨﻌﺖ ﺟﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻳﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ ﻭﻗﺎﻟﺒﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺻﻨﻌﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺻﻨﻌﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻧﺠّﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺿﻤﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﺯﻳﺎﺩﻧﺪ'ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ ﺻﻨﻌﺖ
ﮐﺎﺭ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﻭ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﻨﺮ ﮐﺎﺭ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﮐﺎﺭﺵ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﺭﻭﺡ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻘﺎﻳﺺ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ ﻏﻔﻠﺖ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮐﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻳﻚ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻗﺎﻟﺒﻰ ﻭ ﺟﻤﻠﮕﻰ
ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻊ ﺫﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ'ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮐﺎﺭ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﮐﺎﺭ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺻﺎﻑ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺘﻘﻦ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﻗّﺖ ﺑﺮ ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻨﻌﺖ ﺳﺎﺧﺖ
ﺩﺍﻧﺘﻞ ﻭ ﺳﻮﺭﺍﺥ
ﺳﺎﺯﻯ ﭘﺎﺭﭼﻪ'ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ' ﺍﻳﻦ
ﻋﻴﺐ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﺯﻳﺮﺍﺭﻭﺣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥﺎﺯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﻳﻥﭽﻨﻴﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍلاّ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻭﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ'ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﻓﺴﺎﺩ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ' ﻗﺪﺭﺕ
ﻫﻢ ﺭﻧﮓ ﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ' ﻭﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺼﺮﻑ ﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻣﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﺑﺎﻭﺿﻊ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ'ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﭘﻴﺶﺭﻓﺘﻪ' ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺁﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻧﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺁﻥ.ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺃﻧﺒﻮﻩ ﻭ ﺟﻤﻠﮕﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﮑﺎﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻗﻴﻤﺖ ﺑﺎﺯﺍﺭﻯﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺶ ﻏﻴﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﮑّﻪ ﭘﻮﻝ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ'ﺍﺭﺯﺵ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺳﻮﺭﻳﻮ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻠﺎﺳﻴﮑﻰ ﺑﻴﻦ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻥﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺎﺭ ﺍﺩﺍﺋﻰ ﻣﺎﺷﻴﻥﻮ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺩﻭﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺣﺪّﻯ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ' ﺃثر ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﭼﻴﻨﻰ'
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻃﺮﺡ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ثاﺑﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭼﮑﺶ ﮐﺎﺭﻯ'ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻯ ﮐﺎﺭ ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ'ﻃﺒﻖ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺴﺖ. ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﻭﻏﻴﺮﻩ'ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﮐﻢ ﻭﺯﻳﺎﺩ ﻫﺴﺖ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺳﺖ'ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﻨﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﺻﻨﻌﺖ'ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﺗﺠﺴّﻢ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻫﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻨﻌﺖ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻭ ﻗﺎﻟﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ.

ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﺑﺴﺘﺮﻩ'ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭﻝ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ'ﺗﻬﻴّﻪ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺘﻴﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﺑﺮﺕ
ﺭﻳﺪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺵ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺻﻨﻌﺖ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﻃﺮﺍﺣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ ﻧﻔﻊ ﻭ ﺳﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻗﺎﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ ﺻﻨﻌﺖ
ﺭﺍ ﺑﺠﻤﺎﻝ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ'
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﺣﺪﺳﻰ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ'ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺁﺑﺴﺘﺮﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺻﻨﻌﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﮑﻞ ﺩﺍﺭ ﺍﺯﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺴﻢ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺭﺍ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻳﻚ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻫﺎﻯ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ'ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻏﻮﻏﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺧﻠﻖ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺻﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﺍﺳﺘﺸﻨﺎﺋﻰ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ'ﭘس ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.

ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻫﻨﺮ'ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻭ ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ'ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ'ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭﻋﺸﻖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻓﻘﻂ ﺑﻨﺴﺒﺖ ﻋﺪﺩﻯ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ ﻧﻪ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﮑﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ'
ﺗﻮﻟﻴﺪﻯ ﻏﻴﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﮑﻴﻴﻒ ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﮐﻴﻔﻰ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ ﺗﻨﺎﻇﺮ
ﻭ ﺗﻨﺎﺳﺐ' ﻭ ﺟﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﺧﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ ﺭﻭﺍﺝ ﻭﻣﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺃﻧﺒﻮﻩ'ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩﻩ'ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺯ ﺟﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺟﺎﻤﻌﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺟﺪﻯ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺟﺪﻯ' ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮ
ﻣﻠﺎﻟﺤﻈﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﻳﻚ ﮐﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺰ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺟﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺗﺠﻤّﻠﻰ.ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ'ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺮﻓﻪ ﻧﻤﻰ ﮔﻤﺎﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ'
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻣثبت ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ'ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﺮ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺟﺪﻯ
ﺑﻮﺩ'ﻭ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻭ ﺁﺋﻴﻦ ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺭﻳﺶ ﺳﻔﻴﺪﺍﻥ ﻗﻮﻡ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ 19 ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﺳﻴﺴﺎﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﮐﺎﺧﻬﺎ' ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻔﻌّﺎﻟﻴّﺘﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﻨﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻫﻨﺮ'ﺑﺎ ﺣﺮﻓﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻫﻨﺮ'ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ
ﻭ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺷﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺂﻥﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻧﺪﻫﻴﻢ'ﻫﻢ ﺭﺯﻕ
ﺍﻭ ﻭﻫﻢ ﻧﻘﺶ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺗﺨﻄﺌﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﻭﻟﻰ
ﺁﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﻨﺮ
ﻳﻚ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﻋﺒث
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ؟ ﺑﻨﻈﺮ ﺳﻮﺭﻳﻮ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺟﺪّﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﺃثرﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ'ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪﮐﻪ ﺩﺭﻫﻨﺮﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﭘﺮ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻳﻚ ﻣﻠّﺖ' ﺟﺰ ﭼﻨﺪ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻠﺎﺵ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪﻯ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﻣﺼﺮﻑ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺁﻥ ﮐﻮﺷﻴﺪﻩﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻨﺮ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﻫﻨﺮﻯ'
ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﭘﻮﻝ ﺻﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻳﺎﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ'ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺑﮑﺎﺭ ﺁﻳﺪ.
ﻣﺎﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻨﺮ
ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ ﻣﺼﺮﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺷﻤﻦ
ﻏﺎﻟﺒﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺼﺎﺩﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻳﻚ ﮐﺒﻮﺗﺮ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﮑﺸﻴﻢ' ﮐﻪ ﺣﻴﻒ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻳﺎ ﻇﺮﻑ
ﺯﻳﺒﺎﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻏﺬﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻫﻨﺮ ﺗﺸﮑﻴﻠﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻭ ﺷﮑﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭ ﺭﻗﺺ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﺍﺋﻞ
ﺷﺪﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﺃثر ﺁﻥ'ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻧﺎﻇﺮ ﻭﻣﺴﺘﻤﻊ'ﻭ
ﺑﺮﭘﺎﺋﻰ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ'ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ (ﻧُﺖ)ﻭﺣﻔﻆ
ﺻﺪﺍ ﻭ ﻓﻴﻠﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻫم ثباﺕ ﺩﺍﺭﺩ'ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺳﺨﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺫﺧﻴﺮﻩﺍﻯ
ﻫﻨﺮ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺧﻮﺩ ﭘﻮﻝ
ﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ . ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻫﻨﺮ'ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮﺯﻩ ﻫﺎ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻣﻮﺯﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ ﻫﻨﺮ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻮﺯﻩ ﺑﺪﻓﺖ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻧﻴﺴﺖ . ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺁﻥ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﺃﻋﻈﻢ ﻣﺤﺼﻮﻟﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺼﺮﻑ ﺟﺎﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﺨﻔﻰ ﭼﻮﻥ ﺟﻮﺍﻫﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻨﺮ'ﻣﻌﻨﻰ
ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺒﺎﺭ'ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺭﺑﻮﺩﻩ ﺷﺪﻥ. ﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﺍﺯﺗﺮس ﺯﻭﺍﻝ ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺷﻮﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﻔﻆ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺷﻴاء ﻋﺰﻳﺰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺩﺭﺑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ'ﻭ
ﻳﺎﺁﺷﮑﺎﺭ ﺷﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺍﺭﺩ
.

ﻫﻨﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﭼﻪ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﺗﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺑﮑﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺤﺘﺎﺝ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﻌﺒّﺮ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺫﻭﻕ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﻟﻴﻞ ﻫﻤﻴﻦ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻳﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺁﻥ ﺑﺄﻣﺮﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻨﺮ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ.ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'ﻭ
ﺑﻰ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩ'ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ( ﻧﻪ
) ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﺍﻳﺞ ﻋﻮﺍﻡ ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻧﮕﺮﻓﺘﻪ'
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ ﻟﺒﺎس
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﻨﺮ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﮐثرﺗﻰﺑﻨﺎﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻳﻚ ﺩﺳﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻨﻈﺮ ﺭﻳﺒﻮ' ﻫﻨﺮ
ﺍﺯ ﻓﺮﺩ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻔﺮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺁﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﻈﺮ ﺩﻟﺎﮐﺮﻭﺍ'ﻫﻨﺮ
ﻣﻨﻌﮑس ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﺎﺹ ﻭﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣل اﻣثاﻝ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻮﺍﻳﺴﺘﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺍﺣﺘﮑﺎﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ .

ﺷﮑﻞ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺯﻳﺒﺎ'ﻳﻚ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ ﺻﻮﺭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ' ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭت
هاﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺟﻤﻌی
هست . ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺣﺘﻰ ﺻﻮﺭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻊ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ'ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﺎﺷﻒ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﻯﺴﺮﺑﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﻗﻠّﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻋﻘﻞ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺣﻰ'ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﺑﻌﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﺩﺭﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪﮔﺎﻫی
اﻧﻔﺼﺎﻝ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﺿﻰ ﻭ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﻮﺍﺟﺪ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺳﻄﺤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﺗﺎ ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻋﻤﻘﻰ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻌﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻭ ﻧﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ.ﻭﺍﻧﻔﺼﺎﻝ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﻦ ﺫﺍﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺗّﺼﺎل
ﺠﻤﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﻋﻠﻢ ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁثاﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﻭ ﺣﺎﻓﻆ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﻤﻊ ﻭﻭﺍﺣﺪ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ(ﺟﻢ)ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ می گرﺩﻧﺪ'ﻭ(ﺟﻤﻌﻪ)ﺭﻭﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻣﻌﺎﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻟﺬﺍ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎس ﺑﻴﻦ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻣﻌﺒﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺭﺳﺎﺋﻞ
ﻭ ﮐﺘﺐ ﻣﻘﺪس ﮐﻪ
ﺗﺰﻳﻴﻨﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ ﺯﻳﻨﺖ
ﻣﻌﺎﺑﺪ ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﻌﺒﺪ'ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻣﻘﺪس ﻳﺎ
ﻣﻘﺒﺮﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺒﺪ ﻭ ﺳﭙس ﺯﻳﻨﺖ
ﻣﻌﺒﺪ'ﻭ ﺯﻳﻨﺖ ﺭﺟﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﻳﻨﺖ ﻣﺮﺍﺟﻌﺎﻥ
ﻣﻌﺒﺪ'ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭﻣﻌﺒﺪ
ﻣﻘﺪس 'ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻘﺪّس
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ'ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ ﺩﺭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻋﻈﻤﺖ ﻣﻌﺒﺪ ﻭ ﺯﻳﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ'ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﻌﺒﺪ ﺭﺍ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭﺟﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﻌﺒﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﻫﻨﺮ
ﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﻗﺪﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻣﺮﺩﻡ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺯﺍﺋﺮ
ﻣﻌﺒﺪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪس
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ
ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﺭﻗﺺ
ﻣﻘﺪس ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭ ﺁﻭﺍﺯ ﻭ ﺷﻌﺮ ﻭ
ﻏﺰﻝ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ ﻣﺠﺎﺯﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ'ﻭ
ﺩﺭ ﮐَﻨَﻒ'ﺩﻳﻦ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ.

ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ'ﺑﺘﺸﻮﻳﻖ
ﻫﻨﺮ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﻣﺎﻧﻰ
ﻭ ﮔﻮﺗﻰ. ﺩﻳﻦ ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺤﮑﻤﻰ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺭﺍﻳﺞ ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻣﻌﺒﺪ ﺑﺎﺷﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻣﺤﻞ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ'ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻔﺮﻳﺢ ﻭ
ﮔﺮﺩﺵ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻭﻫﻤﻪ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻧﻘﺎﻁ ﺟﻬﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﺣﺰﺍﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ' ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ ﺗﺼﺎﺣﺐ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺑﺎ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﻭ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﺠﺪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﺎﺩﻩ'ﭼﻮﻥ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺳﺎﺩﮔﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻫﻨﺮﻯ
ﺷﺪ.ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺁﺑﺎﺩ
ﻭ ﺩﻟﻬﺎ ﺧﺮﺍﺏ. ﺳﭙس
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺟﺎﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺷﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺁﻧﺠﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﻨﺮﻯ ﺷﺪ'ﻭ
ﻫﺮﺟﺎﺋﻰ ﺑﺮﻧﮓ
ﻭﺳﺒﻚ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻘﺎﻁ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪ.ﺗﺎ ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻫﻨﺮ ﻭﺯﻳﻨﺖ ﻫﺎ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺯﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪﺑﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﺍﻭ'ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺧﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﺟﺰ ﻓﻘﺮ ﻭ ﺑﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻘﺪﺵ ﺭﻧﮓ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺳﭙﺶﻫﻨﺮﺍﺯ ﻣﻌﺒﺪ
ﺑﻤﻨﺎﺯﻝ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺭﻓﺖ.ﻭﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺷﺪ.ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺴﺐ ﭘﻮﻝ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺗﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﺮ'ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ثرﻭﺕ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﭼﻮﻥ(ﻣﻴﮑﻞ
ﺁﻧﮋ)ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﺳﻴّﺎﺭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮ'ﻣﻌﺎﺑﺪﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺳﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺮ ﺳﻘﻒ
ﻣﻐﺎﺭﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﺭﻳﺸﻪ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺩﻳﻦ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻗﺒﺎﺋﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﻘّﺎﺷﻴﻬﺎ ﻭﻣﺠﺴﻤّﻪ
ﻭﺑﺘﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻏﺎﺭﻫﺎ
ﺟﺎﻯ ﻣﻌﺒﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺯﻳﺎﺗﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺩ'
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ'ﭼﻮﻥ
ﺭﻗﺺ ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺯﻳﻨﺖ
ﭼﻮﻥ ﻃﺎﻭﻭس ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻧﺮ ﺑﻌﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ'ﺗﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﻣﺠﺬﻭﺏ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﻳﺸﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﻧﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭﻏﺬﺍ'ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺣﻴﻮﺍﻥ'ﺟﻨس ﺯﻥ
ﺁﻥ ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺟﺬﺏ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ'ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﻏﺪﺩ ﺗﻨﺎﺳﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺁﻭﺍﺯ
ﻭ ﺭﻗﺺ ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ'ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺃﻣﺮ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﺎﻋث ﻣﺰﻳﺪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻨﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ.ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣثبت ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﻫﻨﺮ ﺁﺯﺍﺩ'ﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻮس ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﻫﻨﺮ ﻭﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻟﺬﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻮﻥ ﺭﻗﺺ ﻭ ﺳﻤﺎﻉ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻭ ﺧﻠﺴﻪﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ'ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺘﻰ
ﻫﺪﻑﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
الاّ ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣؤثّر ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺃثرﻣﻮﻗّﺖ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻧﻪ ﺃثر ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻋث ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﻰ
ﻫﺎ'ﭼﻮﻥ ثرﻭﺕ ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻫﻢ
ﭼﺸﻤﻰ ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻣﻮﻟﺪ
ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ'ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻟّﺪ ﻫﻨﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎ'
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘُﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ'ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺻﺪﻕ ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ' ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻳﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ' ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥﺎﻭ'ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺯﻭﺩﺭَس ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺳﮑس ﺭﺍ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺃﻣﺮﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻏﺪﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺪﻥ. ﭘس ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻘﺪس ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺎﺹ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ'ﺗﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺁﺭﻳﺎ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻳﺎ ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﻭ ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻭ ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﻗﺺ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻌﻀﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺭﻗﺺ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﻗﺎﺑﺘﻬﺎﻯ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ثرﻭﺕ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭﺗﮑﺒّﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ'
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ'ﻧﻴﺰﺩﺭ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺷﺪﻩ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ'ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻋث
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'ﺁﻧﺮﺍ ﺳﻴﺎﻩ ﺗﺮﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺪ ﻃﻴﻨﺖ ﺗﺮ'ﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺳﻨﺪ .ﭘس
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺩﺍﺩ'ﭘﺶ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ'ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﭘس ﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء 'ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻭﺭﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ'ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ'ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭﺍﻳﻠﻴﺎ'ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
.

ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺪﻥ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺯﻧﺎﻥ'ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﮔﻮﺗﻪ' ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﻧﻴﺰ'ﺗﻮﺟّﻪ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻳﺎﻥ
ﺑﻌﺸﻖ ﻭﺯﻥ ﻭ ﺳﮑس
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﺷﻌﺮ ﻭ ﻏﺰﻝ'ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﻫﺎ ﺳﺮﻭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ'ﻭﻟﻰ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪس
ﺧﻮﺩ' ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻭﺩﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻋﺮ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺯﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ'ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻫﻨﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﺳﮑس ﺭﺍ'ﺍﺯ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺳﮑﺴﻰ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺃﺩﺑﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻟﺖ ﻋﺮﻭس ﻭ
ﺯﻳﻨﺖ ﺁﻥ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺍﻣﺎﺩ ﻭ ﺯﻳﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻮس ﺃﻧﮕﻴﺰ ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻭﺳﻰ'ﻭﻧﻮﻉ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺁﻥ' ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻭس ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﺤﺠﻠﻪ ﻭ ﺗﻘﺪﻳﻢ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ ﭘُﺮﻏﺮﻭﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻥ ﺷﻮﻫﺮ ﺩﺍﺭ'ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﺯﻥ ﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺭﺍﻳﺶ ﻭ ﺯﻳﻨﺖ
ﺳﮑﺴﻰ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ
ﻋﺮﻭس ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻳﺎ ﻫﻢ ﺩﻭﺷﺎﻥ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ'
ﻳﻚ ﭘﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺮﻭس
ﺳﮑﺴﻰ'ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﻮﻫﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺯﻥ ﺑﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﭙﺎﻳﺶ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ثرﻭﺗﻰ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻰ ﭘﺮ
ﻫﻮس ﻣﻰ ﺭﻳﺰﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﮑس'ﻳﺎ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻮﺍﺭﺽ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﺳﮑس'ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕ'ﻭﻟﻰ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﭘﻴﺸﻪ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﻭﺍﺟﺐ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺳﮑﺴی ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭘس ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﺣﺘی اﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﺯ ﺳﮑس
و أرّ و تیز ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﺑﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺍﻥ ﻣﺎﻟﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩ'ﺑﮑﺎﺭ ﺳﮑس
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﺑﺎ ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ'ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺴﻨﺪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ اﺯ ﺁﺯﺭﺩﮔﺎﻥ
ﻣﺮﺩ'ﺍﺯ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺁﻣﻴﺰ ﺯﻧﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺒﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻏﻀﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺯﻥ
ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎ ﺟﻨس
ﻭ ﺳﮑس ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩ'
ﻧﺎﻡ ﻋﺸﻖ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻋﺸﻘﻰ ﻭ ﻫﻢ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻨﺎﻳﻊ ﻇﺮﻳﻔﻪ
ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﻭ
ﻳﺎ ﺧﺮﻳﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻐﺮﻳﺰﻩ
ﺟﻨس ﻭ ﻫﻮس ﺯﻧﺎﻥ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭﻗﺪﺭﺕﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺿﺎﻯ ﺯﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ'ﺑﭙﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻰ ﺭﻳﺰﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻧﺎﻥ ﻣﺤﺮﻙ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺷﻮﻧﺪ'ﺧﺮﺝ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻧﺼﻴﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﺴﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺩﺧﺘﺮ
ﺑﺰﺍﻳﻨﺪ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺗﺮ'ﻭ ﭼﻮﻥ ﭘﺴﺮ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﮑﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺻِﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﺍﺯ ﻣﻨﺸﺄ ﻫﻨﺮ'ﺩﺭ
ﻣﻈﻬﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻥ'ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻝ ﺑﻤﻮﻓّﻘﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﻭﺷﻬﺮﺕ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺳﻢ ﻣﺴﺘﻌﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﺎﺳﻚ ﺍﺯ
ﭼﻬﺮﻩ ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻗﺒﻠﺎ ﻟﺬﺕ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ'
ﭼﻮﻥ اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺩ
ﮐﻢ ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺄثر ﺳﺤﺮﺁﻣﻴﺰ
ﻫﻨﺮﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﭼﻮﻥ
ﺳﮑس ﻣﺨﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﺯﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺭﻗﻴﺐ ﺗﺠﺎﺭﻯ ﺩﺭﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ'ﻧﺎﻡ
ﻣﺴﺘﻌﺎﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﻧﻘﺪ ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ'ﺍﺯ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭ.ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺘﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﺿﻌﻒﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ'ﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﻧﺎﻡ ﻣﺴﺘﻌﺎﺭ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻓﻄﺮﻯ ﺑﻮﺩﻥ ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ'ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﻮﺩﮐﻰ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻴﻂ
ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻨﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﭙﻮﻝ ﻭ ﻓﺮﻭﺵ
ﻫﻨﺮﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﺎﻡ ﻣﺴﺘﻌﺎﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺷﻬﺮﺕﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ' ﻭ ثرﻭﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪ'ﻭﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ' ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻫﺎی ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺗﺠﺎﺭﻯ' ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻧﺎﻡ ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ'ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭ ﻧﺎﻡ ﻣﺴﺘﻌﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ثرﻭﺕ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻣﻀﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺁﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺷﻬﺮﺕ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺨﻔﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﻫﻨﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ'ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ'ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﭘس
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻀﺎ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ'ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﻊ ﺫﻟﻚ ﺁثاﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﮔﻢ ﻧﺎﻡ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻣﻠّﻰ ﺣﻔﻆ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺁﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺎﺭ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﻭﺣﺪﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺰﻡ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻓﻨﺎ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹﮔﺮﻭﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻤﺎﺭ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﻤﻌﻰ ﺷﺎﻳﻊ'ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻨﻌﮑس ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﻧﻘﺪ
ﻫﻨﺮ ﺑﻄﻮﺭ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ'ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ'ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﺃﺩﺑی
ﺠﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ ﮔﺎﻫﻰ
ﺃثر ﺭﻭﺡ ﺟﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﺘﺐ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ'ﺑﻨﺎﻡ
ﻫﻢ ﺁﻫﻨﮓ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ ﺗﺴﻠّﻂ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎ ﻣؤثّرﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻠّﻰ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻳﺎ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ ﻗﻠﻢ
ﻓﺮﺳﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
.

ﺁثاﺭﻫﻨﺮﻯ'ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺭﻧﮓ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﻨﺮ'ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺷﺎﻋﺮﻯ ﻳﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺷﻌﺮ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ'ﻭ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﮐﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ'ﻧﺎﻡ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﺧﻄﺎﺏ ﻭ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎﻡ
ﺷﻬﺮﺕ ﺟﺪﻳﺪ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺎﻡ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺎﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ'ﺷﻬﺮﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺟﻤﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ ﺷﻌﺮ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻗﺼﻴﺪﻩ ﺳﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻗﻮﻣﻰ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ'ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﻚ ﺟﻤﻊ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎﻓﺮﺩﻯ. ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻫﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺿﻤﻦ ﺁﻥ ﺟﻤﻊ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﺁﻳﻨﻪ ﺁﻥ
ﻗﻮﻡ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺤﻔﻮﻁ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﺒﻚ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﺰﺍﻳﺎﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺘﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺷﻌﺮ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻓﺮﺩﻯ' ﻭﺷﺨﺼﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ'
ﺑﻠﮑﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩﺳﺮﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻭ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐی
ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩﺃﻧﺪ'ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺷﻌﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻣﻠّﻰ
ﻭ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺟﻨﮓ ﺗﺮﻭﺍ
ﻭ ﺟﻨﮓ ﺭﺳﺘﻢ ﻭ ﺳﻬﺮﺍﺏ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ'ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻥ ﮐﻢ ﺷﺪﻩ.ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻌﺮ ﻭ ﻏﺰﻝ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻏﻨﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﺷﺨﺼﻰ ﺁﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﭼﻮﻥ ﻫﻢ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'ﻭ
ﻫﻢ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺻﻌﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺟﻤﻌﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ'ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻏﻨﺎﺋﻰ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺗﮑﺒّﺮ'ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻧﺎﻟﻪ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺑﺎﻟﺎﺁﻣﺪﻩ
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺪ' ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺁثاﺭﺵ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻘﺪس ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋﺎﻣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺎﻓﻆ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﻏﺰﻝ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻭﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺭﺍﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻫﺪﻑ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺷﻌﺮ
ﻭ ﻏﺰﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﺯﻭﺩ ﺳﺮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ می ﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺁﻳﺎﺕ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺸﻨﻮﺩ
ﻭ
ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﻧﻘﺪ ﺁﻥ ﮐﻨﺪ'ﻳﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﺪﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻓﺮﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺷﻌﺮ ﻭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺶ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻫﻨﺮ ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻨﺮ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺟﻤﻊ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻢ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻋﻤﻮﻡ ﺗﻬﻴّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺩﻧﻤﺎﺋﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ثرﻭﺕ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ ﻫﻨﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻓﮑﺮ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺒﻴﺎﻧﻰ ﺟﻤﻌﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻫﻢ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺪﻑ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺯ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭼﻨﺪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ ﻫﻨﺮﮐﻤﻨﺪ
ﺭﻫﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺍﻭ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺟﻤﻊ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺁﺗﻠﻴﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺨﺶ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﻚ ﭘﺮﺳﺶ
ﻏﻠﻂ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻣﻌﻠﻢ ﺭﺍ ﺑﺘﻠﺎﺵ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻋﻴﺐ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺑﺪﺍﻉ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ'ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺤﺮﻙ ﮐﺸﻒ ﺩﺍﺭﻭ'ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﺰﺷﻚ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﺎﺩﺭﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﮊﺍﭘﻨﻰ ﻫﺎ'ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ ﺷﺨﺺﺩﺭ
ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻓﺮﺩﻯ' ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﻳﺎﺩﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻥ ﺳﻴﻨﻤﺎ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﮔﺮ'ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻧﺎﻗﺪ
ﻭ ﻣﻌﻠﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺗﺤﻘﻖ
ﺁﺭﺗﻴﺴﺖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﺯ ﺃثر
ﺳﻴﻨﻤﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﭘﻮﻝ ﻧﻘﺶ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻘﺶ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺮﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻤﻔﻮﻧﻰ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺗﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺎﺭﻣﻮﻧﻰ ﺳﻤﻔﻮﻧﻰ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺳﻌﻰ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻌﻀﻰ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺼﺮﻑ
ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ' ﻗﺪﺭﺕ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﺟﻤﻌﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺴﻤﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﺤﺾ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺮاءﺖ ﺭﻭﻣﺎﻥ'
ﻟﺬﺕ ﻃﻠﺒﻴﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺿﻤﻴﺮ ﺟﻤﻌﻰ ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ'ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﻓﺮﺩﻯ
ﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﻫﻨﺮ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ. ﻗﺮﺍٴﺖ
ﺑﻠﻨﺪ ﻳﻚ ﻗﺼﻴﺪﻩ'ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘمعی ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻫﻨﺮ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻬﻨﺮ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺂﺗﺮ ﮐﺎﺭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻣﺴﺘﻤﻊ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﭼﻮﻥﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻮﭼﮑﻰ'ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺂﺗﺮ ﻣﺴﺘﻤﻊ ﺟﺰٴ
ﻫﻨﺮﻧﺪﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻣﺸﻮﻕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺸﺘﺮﻯ ﭘﻮﻟﺪﺍﺭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﻠﻖ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﮐﺮﺩ'ﻣﮕﺮﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﻣﺸﺘﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻳﺎ ﺳﻮﺕ
ﻣﻴﺰﻧﺪ'ﻳﺎ ﮐﻒ ﺑﺰﻧﺪ.
ﻋﻴﺐ ﻫﻨﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺳﻄﺢ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﺭﻧﮓ ﺟﻤﻌﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻣﺄﻧﻮس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ. ﺩﺭ ﻣﺘﻦ
ﺧﻄﺎﺑﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻤﻬﻮﺭ'ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻄﺎﺑﻪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻧﺼﻒ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﻧﺼﻒ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻳﺎ ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ' ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﻤﻊ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻄﺎﺑﻰ ﺟﺰ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺧﻄﺎﺑﻪ'ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻯ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ.ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻰ ﺯﻧﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮐﻪ ﻭﺻﻒ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺭﻭﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺑﺎ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﮐﺸﺎﮐﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ'ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺁﻥ ﻓﺮﺩﻯ
ﺧﺎﺹ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺑﻴﻮﮔﺮﺍﻓﻰ
ﺷﺨﺺ'ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻨﺮ ﺁﻳﻨﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ'ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻓﺮﺩ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺗﺎﻳﻦ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﺗﺄثیر ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺮ
ﻫﻨﺮ'ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺣﺘﻤﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻘﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺤﻮﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻯ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﺎ
ﺭﺍ ﻋﻠﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻳﺶ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻯ ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ ﺑﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﻤﺎﻟﻰ ﭘﻴﺎﺩﻩﮐﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻘﺎﻧﻮﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ ﻧﺒﻮﻍ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻫﻨﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﺣﻤﻌﻰ ﺷﺪ'ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ'ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ها ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻫﻨﺮ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﻟﺎ ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻭ ﺻﻨﻌﺖ ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎسص ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺭﻭﺵ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ.ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻯ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻭ(ﻧﻘﺪ ﻫﻨﺮﻯ) ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺷﺨص ﻭ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﻳﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻘﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﺪﻩ' ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.

ﻫﻨﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻨﺮ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﻍ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻳﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﻫّﻢ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺍﺻﻴﻠﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ . ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﻟﻴﺪﻯ ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯ'ﻭ ﻇﻬﻮﺭﻯ
ﺷﺒﻪ ﺳﺤﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺎﺭﻓﻨّﻰ ﻫﻨﺮﻯ' ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ'ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺎﺭﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﻫﺪﻑ ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﺭﻭح اﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻮس
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ ﻋﺎﺭﺽ
ﻭ ﻣﺘﻘﻠّﺐ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺩ'ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻓﻨّﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻫﻨﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻭﻁ
ﻋﺎﻡ ﺩﺭ ﺷﻤﻮﻝ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻋﻴﻨﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﻭﻁ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﮋﺍﺩ ﻭﻣﺤﻴﻂ ﻭ
ﻋﺼﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻣﺎﺭﮐس
ﻧﻴﺰ ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻖ
ﻫﻢ ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ'ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺟﻤﻌﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻰ ﻭ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﺳﺖ.

ﭘس ﮐﺎﺭ ﻓﻨّﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ'ﻭ
ﻧﻪ ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺎ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﺷﺨﺺ.ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻔﺮﻫﻨﮓ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺭﺟﺎﻉ ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺧﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ'
ﭘس ﺗﮑﺎﻣلی ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ' ﭼﻮﻥ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺠﻮﻳﺪ. ﺣﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻣﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻫﻢ. ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻨﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﻨﺮ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﺎﺹ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺁﻥ ﮐﺎﺭﻏﻠﻄﻰ ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺰﻡ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻫﻨﺮ ﻣﻄﻠﺐ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ' ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﺮﺩﻣﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺳﻪ ﺷﺮﻁ ﺗﻴﻦ ﻋﺎﻣﻞ
ﻧﮋﺍﺩﻯﻤﺠﻤﻮﻉ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻠّﺖ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻋﻤﻞ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩﻯ'ﺭﻭﺣﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻠﺎﺵ ﺟﻤﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﺩ'ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺗﻠﺎﺵ
ﻓﺮﺩﻯ'ﻭﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺘﻰ'
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻳﻚ ﺩﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ( ﺗﻴﻦ)
ﺑﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﺴّﻰ
ﻭ ﺣﺘﻤﻰ'ﻣﺘﺄثّر
ﺍﺯ ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﻮﻥ ﺍنگلیسی
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
.ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺿﺮﻭﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻘﺮﺭ
ﺷﺪﻩ'ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻓﺮﻳﻨﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﺨﻔﻰ
ﺍﻭﺭﺍ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ' ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻣﻬﻢ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻘﺶ ﻳﻚ ﻋﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺁﻥ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﭽﻪ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻞ ﺧﺎﺹ
ﺩﺭ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻭ'ﺃﻋﻢ ﺍﺯ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺑﻮﻗﺎﻳﻊ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻭﺗﺎﺑﻊ ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﮔﺸﺖ.ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻳک
ﻮﺍﺳﻄﻪ ﻃﺒﻴﻌی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻴﻂ ﺃﺩﺑﻰ ﺧﺎﺹ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻭﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ'ﻧﻘﺶ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺤﻴﻂ ﺩﺭﺳﺖﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻳﻚ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮﺡ ﻭﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺤﻴﻂ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻳﺎ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﻨﺮﻯ ﻓﻄﺮﻯ'ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮔﺬﺷﺖ'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﻨﺮ'ﺣﺘﻰ ﺷﮑﺴﺒﻴﺮ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ' ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻋﻀﻮ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺷﺎﻥ ﻣﺸﺎﺑﻪﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻋﺼﺮ ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻬﻤّﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﺴﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﻓﺮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺎ ﺳﻪ ﻋﺎﻣﻞ(ﺗﻴﻦ)
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﻧﺒﻮﻍ ﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺳﺎس ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻣﺘﻮﺳﻂ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ ﮐﻮﭼﻚ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ'ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺟﻨﺒﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺗﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ.

ﭘﺮﺳﺶ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﻨﺮ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﺪﻩ؟ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﺒﻖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﻨﻴﻢ' ﺑﺎﺯﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺵ ﻧﺸﺪﻩ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻳﻚ ﮐﺎﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻫﻨﺮ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﺤﻴﻂ ﻧﻴﺴﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺘﺄثّر
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
. ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'ﺑﻄﻮﺭﮐﻠّﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺭﺍ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺭﻭﺣﻴﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ . ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ (ﺗﻴﻦ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺣﻴﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
می ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﺎﺭﻝ ﻟﺎﻟﻮ ﺭﻭﺵ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﻴﻦ'ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻣﺪﺭﻥ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮ' ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﻯ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺸﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﻴﻦ ﺑﻨﻮﻉ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ'ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺎﺑﻊ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﺮ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺬﺍﺕ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ'ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺭﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻈﺎﻡ
ﺣﺰﺑﻰ ﺩﺭﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ .

ﻫﻨﺮ ﺭﺍﻩ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ'ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﺎﺹ ﻭ ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎ ﺩﻳﻦ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﺑﺮﺕ
ﺭﻳﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮﻓﺮﺩﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺗﺄثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﻮ
ﺁﻭﺭ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻰ ﮐﻮﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺯ ﺃثراﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺪ'ﭘس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﺑﺪ. ﻫﻨﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻓﺮﻋﻰ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩ ﻋﻨﺼﺮ ﻣﻬﻤّﻰ
ﺩﺭﺗﺮﮐﻴﺐ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ ﻣﺎ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻭ ﺑﺎﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢ' ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺰ
ﺁﻣﺎﺭﮔﻴﺮﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ'
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻨﺮ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺖ'ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮ ﺣﻠﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺗثبیت
ﻭ ﺭﻧﮓ ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.

ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ (ﮔﻴﻮ ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ ﺑﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺟﻤﻌﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺍﺻﻮﻝ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﭘﺮ ﺑﺎﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺬﺕ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ'ﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ.
ﮔﻴﻮ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺸﺮﺩﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻮﻳﺪ.ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﺑﻨﻔﻊ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺫﻭﺏ ﮐﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﺮ ﻣﻨﺸﺄ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺣﻴﺎﺕ ﮐﻠّﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻴﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺁﻥ.ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ ﻋﻘﻞ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﺩ'ﻭ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻳﮑﻰ ﺷﻮﺩ.ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻳﮑﻰ
ﺷﺪﻥ'ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺟﻤﻊ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ'ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﻤﻊ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺗﻦ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎس ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻦ ﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﻮﻕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭼﻨﻴﻥﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺒﺪﺃ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﺗﺄثیر ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ'ﮐﻪﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ'ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭘﺮ ﺗﻌﺼﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺸﺮﻙ' ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﻣﺴﺖ
ﻭ ﺑﻰ ﻫﻮﺵ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﮔﻢ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﻭﺍﺣﺪ
ﺷﺪﻥ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭼﻨﺎﻥ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ'ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ.
ﭘس ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﻣﺘّﺼﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﺎﻟﻰ ﻳﺎ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.

ﮔﻴﻮ ﺩﺭ ﺷﻌﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻫﻨﺮ ﻧﺮﻣﺶ
ﻭ ﺣﻨﻴﻦ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ'ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺁﺭﺯﻭ ﮐﺮﺩﻡ ﺩﻭ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺑﻮﺩﻥ' ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺧﻮﺩﻯﺒﺸﺮﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺟﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ'ﺧﺎﻃﺮﻩﺍﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ' ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ'ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ(ﺟﻤﻌﻪ)ﻭﺟﺸﻦ
ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭﺟﻤﻌﻪ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖﺍ ﻭ'ﻭﻯ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﻗﺎﻟﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻟﻤس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ'ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ(ﻳﮕﻴﻦ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻘﻴﻦ ﻭ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ می ﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﻫﻨﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ ﻳﺎ ﻫﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ' ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﮐﺸﺶ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺟﻤﺎﻝ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ'ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺟﻤﺎﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء ﻭ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ. ﻋﻠﻢ ﺟﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺎ ﺗﺮﻙ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺣﺪﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻈﻬﺮ ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺮﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺰﻧﺪﮔﻴﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ'ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺩﺭ ﻳﻚ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺐ ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺑﺮ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺣﺮﺹ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ ﮔﻴﻮ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻣﻈﻬﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺩﻯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻃﻔﻞ
ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ'ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﻙ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ' ﻣﺮﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ . ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ'ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ' ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ' ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯ ﺍﺳﺖ' ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ'ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻨﻈﺮﮔﻴﻮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺃﺻﻞ ﻫﻨﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﺃﺻﻞ ﺣﺎﺻﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺭﻭﺣﻰ' ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﻴﻮ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻯ'ﺳﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻣؤثّر ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ.ﻳﮑﻰ
ﻟﺬﺕ ﻋﻘﻠﻰ' ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻟﺬﺕ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭﻫﻢ
ﺩﻟﻰ ﺑﺎ ﺍﻭ.ﻭ ﺳﻮﻡ
ﻟﺬﺕ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ. ﭘس ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻯ ﺫﺍﺗﺎ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺸﻖ ﺭﺍﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﻳﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎ'ﺗﻐﻠﻴﻆ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻓﺮﺩﻯ'
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ' ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻐﻠﻴﻆ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮔﻴﻮ' ﺍﺯ
ﻧﺎﻇﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﺴﻚ
ﻫﻨﺮ ﺳﭙس ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻣﺤﻞ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻭﺵ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ
ﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺑﺎ ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ'ﮐﻪ ﻳﻚ ﺧﻄﻴﺐ
ﻳﺎ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ'ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻫﻤﺪﻟﻰ ﺑﻴﻦ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻨﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻨﺎﻇﺮ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ'ﻣﮕﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻇﺮﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻨﺒﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩﻭﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺃﺷﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ
ﮐﻤﻚ ﺣﺘﻰ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ اﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺶ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺳﺒﮑﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ'
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁث
اﺭ ﻫﻨﺮﻯ' ﻫﻤﻪ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﻣﻮ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭ ﻳﮑﻰ ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻮ'ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ
ﻃﻠﺎﺋﻰ ﭘﺮ ﭘﻴﭻ
ﻭﺧﻢ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ'ﺩﺭ ﮔﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻨﺎﺭﻯ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻳﺪﻥ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ
ﻭ ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ.
ﻫﻨﺮ ﻋﻤﻞ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻞ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﻓﻨّﻰ'ﺫﺍﺗﺎ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﻣﻠﺤق
ﺸﺪﻥ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺎﺳﺖ.
ﻫﻨﺮ ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ.

ﮔﻴﻮ ﺩﺭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﺒﻮﻍ ﺑﺮ
ﺻﻔﺖ ﻣﻬﻢ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺰﺭﮒ ﻧﺎﺑﻐﻪ'ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭﺗﻮﺍﺻﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻳﻌﻨﻰﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﭙﺮﻭﺍﺭﻯ
ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﺑﻐﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﻣﺸﺨّﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻧﺎﺑﻐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺼﻮﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﻋﻨﺼﺮ ﻫﻤﮕﺎﻣﻰ
ﻭ ﻫﻤﺪﻟﻰ'ﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻣؤثّر
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺑﻐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻧﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺭﺍﺿﻰ
ﺷﺪﻧﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍجتماﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻧﺎﺑﻐﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ.ﻭﻟﻰ
ﻧﺒﻮﻍ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺁﻥ ﻣﻰ ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ'ﻭ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺭﺍﺯ ﻧﺒﻮﻍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺬﺏ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺫﺍﺕ ﺁﺷﻨﺎ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺫﮐﺮ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ'ﻭ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ
ﺫﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻮﺍﺑﻎ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ
ﺟﻨﻮﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺫﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻴﻔﺘﺎﺩﻩ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣثبت ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻗﺪﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺪﻣﺎﺝ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎﺑﻐﻪ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ ﺟﺬﺏ
ﻧﻔﻮس ﺭﻭﺡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﮔﻴﻮ ﻧﺒﻮﻍ
ﺭﺍ ﻗﺪﺭﺕ ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ ﺗﻨﺎﻏﻢ
ﻭ ﻫﻢ ﺩﻟﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻠﻖ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺟﺪﻳﺪ'ﻳﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻓﻌﻠﻰ. ﭘس ﻧﺒﻮﻍ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺫﺍﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺒﻘﺖ
ﻣﻰ ﺟﻮﻳﺪ.ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺩﺭﻭﻧﻰ'ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻓﺮﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺒﻮﻍ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭالاّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﺒﻮﻍ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻋﻰ ﮔﻴﻮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮔﻴﻮ ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺎﺑﻞ
ﻧﻘﺪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻳﺴﺘﺎ'ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺠﻤﺎﻝ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ ﺳﺎﻳﮑﻮ ﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ'ﻫﻨﺮ ﺑﻤﺎ ﺩﺭﻙ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘُﺮ ﺑﺎﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺎﻟﻮ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪ ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﺣﻤﺎﺳﻪ ﺷﻌﺮﻯ ﺧﻮﺏ
ﻭﻯ'ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻓﻬﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺄﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ ﺭﻧﮓ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻴﻦ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.ﻟﺬﺍ
ﮔﻴﻮ ﺑﺎ ﺍﮔﻮﺳﺖ
ﮐﻮﻧﺖ ﻭ ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﻭ ﺑﻠﺮﻭﺩﻭﻥ ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﮐﻢ ﮐﻨﺪ ﺯﺷﺖﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺟﻴﻪ
ﺑﺪ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ.
ﻟﺬﺍ ﮔﻴﻮ ﺑﺸﻌﺮﺍﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺭﻣﺰﻯ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺣﻤﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻣﻨﺤﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺭﻭ ﺑﺰﻭﺍﻝ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺩﺑﺎﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺍﻧﺤﻠﺎﻝ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻄح
عموﺩﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ'ﻫﻤﻪ
ﻧﻮﻉ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﻴﻮ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺩﻳﻦ ﻭ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻋﻠﻢ ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺤﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺷﺨﺼﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻧﻈﺮ ﮔﻴﻮ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﻧﻘﺶ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻩ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﺢ ﻣﻮثّق ﺣﺪّ
ﻭﺳﻂ ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ
ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ'ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ ﺩﺳﻮﺍﺭ ﻭ ﺍﻭﺗﻴﺘس ﺳﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﺳﻴس ﻋﻠﻢ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻫﻨﺮ'ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻭﺗﻴﺘس
ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻢ ﻫﻨﺮ
ﻋﺎﻡ ﮔﻔﺖ. ﻫﻨﺮ ﻳﻚ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ ﻋﻠﻢ
ﻫﻨﺮ ﻋﺎﻡ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ.ﺷﺎﻣﻞ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻠّﻰ
ﻭ ﻧﻔﻌﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻨﺮﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭﺗﻴﺘس ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺑﺤث ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ'ﻭ
ﻫﻨﺮﻋﻘﻠﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻠﻢ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺁﺩﻡ ﺑﻘﻮل
ﻤﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻳﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭِﺩّ ﻭ ﻭِﺩﺍﺩ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺗﺄﺳﻴس
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺗﻤﺎم أﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭﮐﻠﺎس
هاﻯﺸﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ ﻭ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ'ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻏﻴﺮﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻫﺪﻑ ﺁﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺠﺮﻡ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﺪﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﻮﺟﺮﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ'ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﺑﺎﻳﺪﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﻭ ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ .

ﺳﭙس ﻫﻮﺭﺗﻴﻚ
ﻓﺮﻫﻨﮕﺴﺘﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺳﺖ ﮐﺸﻴﺪ' ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﺩﻳﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻞ ﻓﻨّﻰ ﻫﻨﺮﻯ'ﻳﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﺟﻮﻫﺮ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻯ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﻣؤﺭﺧﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﺟﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﭼﻴﺰ
ﮐﻠّﻰ ﺃﺯﻟﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻣﺤﻠّﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﺧﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺗﺎﺳﺮﺣﺪّ
ﻫﻨﺮ ﺟﻤﻌﻰ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ'ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭﺳﭙس ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ'ﮐﻤﺘﺮ
ﻳﺎﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ'ﻫﻨﺮ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﻌﺮﻯ
ﻣﺒﻴّﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻏﻴﺒﻰ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻤﻚ ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ'ﻭﺍﻗﻊ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺗﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻳﻢ'ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ'ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﺩﻗﻴﻖ
ﻳﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﻗﻴﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻳﻚ ﺣﺎﻝ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﻓﺮﻕ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.

ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻤﺎی ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎس ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻧﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ. ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻴﺮﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻈﻬﺮﻯ ﺯﻳﺒﺎﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﻭﻋﻠﻤﺎ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﮑﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺟﺰ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ'ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﻨﺮ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ' ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﻫﻨﺮ'ﮐﺎﺭﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﺿﻤﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﺭﺍﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﭘﺮﺳﺶ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺍ'ﺑﺸﮑﻞ
ﻫﻨﺮ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ثاﺑﺘﻰ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ'ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ ﻗﻴﻤﺘﻰ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﻫﻢ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻨﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻓﺎﻧﺘﺎﺳﺘﻴﻚ ﺑﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻭﺳﻴﻊ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ثبت ﺷﺪﻩ'ﮐﻪﺑﺮﺍﻯﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ بسالکان
خود ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ.

ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺼﻮﺭ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻌﺮﻯ' ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻧﻘّﺎﺷﻰ'ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺎﻧﻰ
ﺗﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻩ.ﻭ ﺗﺎ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻟﻬی ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻯ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻳﮕﺎﻧﻪ' ﻭ ﻳﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺍﺣﺪﻯﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺃﻧﺒﻮﻩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﮐﻠّﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻓﻠﺎﻥ ﺻﻔﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ'ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ'ﻣثلا
ﻧﺎﻡ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭﻫﻢ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﻪ ﭘﻠّﻪ
ﺁﻧﺮﺍ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺖ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ.ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻬﺶ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﻧﺎﻗﺺﺍﻟﺨﻠﻘﻪ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻧﻘﺺ ﻋﻀﻮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ' ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺸﮑﻞ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ'
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻰ ﺯﻳﺒﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﺧﻮﺩ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺳﺘﺸﻨﺎٴﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺩﺭﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﻧﺎﻣﻮس
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻧﺎﻡ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ' ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ'ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣّﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻭ ﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﻨﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺸﻒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ'ﻭﻧﻪ ﻳﻚ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ. ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ'
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ'ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ ﻭ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ' ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'
ﻳﺎ ﻧﻪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺩﺭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ'ﻣﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻞ'ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﻬﻢ ﺁﻥ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ . ﮐﻪ ﻣثلا
ﺁﻥ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻫﺴﺖ' ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺎﭼﺸﻢ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻋﻤﺎ ﻭ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋی
اﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ' ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺸﮑﻞ ﺧﺎﺹ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻓﻬﻤﻰ'ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺟﺴﺖ'ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺟﻤﺎﻝ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩ؟
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺪﺍﺭکی
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻣﺮﺩﻡ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻫﻤﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺎ'ﮐﻪ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺁﻣﻴﺰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻔﺮ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ'ﻭﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥاﺳﺖ.
ﺣﻮﺍﺩث ﺎﺭﻳﺨی
ﺘﻘﺮﻳﺒﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ . ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ' ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺮ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻔﺠﺮﮐﺮﺩﻥ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﮐﻮﻩ
ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﺭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺁثاﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻣﻘﺒﺮﻩ ﻋﻈﻴﻢ
ﺳﻨﮕﻰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ'ﻭ
ﻳﺎ ﺯﻳﺮ ﺁﺏ ﺑﺮﺩﻥ
ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ ﮐﻮﺭﻭﺵﻭ
ﻳﺎ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺍﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﻨﻰ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﻬﻮﻝ ﮐﻪ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮕﺮﺩﻥ ﻧﺎﭘﻠﻴﻮﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ'ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺏ
ﺑﺴﺘﻪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐرﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﺎﻟﻢ
ﺍﺯ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩ'ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ'ﺍﺳﺎس
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﻋﻠﻤﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﻙ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.

ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺄﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩ' ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻋﻠﻢ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ'ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﺎﻝ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ'ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ'ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
هرﮔﺰ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﮐﺎﺭﺩﻳﺪﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺁﻥ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ.ﮐﻪﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ'ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ.ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ' ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ'ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺩﻭﻯ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻭﺍﮊﻩ'ﻳﻌﻨﻰ (ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ)ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪ'ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ'ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ) ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ او
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣثل ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ .

ﻣﮑﺘﺐﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻧﻘﺶﺁﻥﺮﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻫﻨﺮﻯﻤﻨﻌﮑس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻣﺤﻠّﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﻓﻴﻠﺘﺮ ﻋﺼﺮ
ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﺁﻥ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ'ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺷﻮﺩ.ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺴﺒﻰ'ﺩﺭ ﺣﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮ.ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻏﺎﺋﻰ ﻋﻠﻢ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺠﻤﺎﻝ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﻮﻋﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩ. ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻈﺮ ﻧﮑﺮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻳﺮﺗﺮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺸﻮﺩ. ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻰ ﻭﻓﺎ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ.
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ'ﺳﻬﻤﻰ
ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻧﻘﺶ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭﻫﻨﺮﻳﻚ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺹ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻏﺎﺋﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺧﺪﺍ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺃﮐثرﻳّﺖ'ﺩﻳﺮ
ﻓﻬﻢ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ
ﺑﻰ ﻭﻓﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﻨﺠﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺒﺪﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ ﻧﺒﻮﻍ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻨﺎ ﺣﻖ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ . ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺩﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ'ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺎﻫﻦ ﻭ
ﺳﺎﺣﺮ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﻨﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺩﺭﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﺩﻭﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﮐثر
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻘﻠّﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻯ
ﻭ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺫﻭﻕ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ .

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺯﻩ ﻫﺎﻯ ﻗﺮﻥ19 ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ'ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﺩﻭﻡ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺁثاﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪ ﻧﺒﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﻣﺪﻳﺮ ﻣﻮﺯﻩ
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﮔﻔﺖ'ﺗﺎ ﻣﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻢ'ﻳﻚ ﺳﺎﻧﺖ
ﺍﺯ ﻣﻮﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁثاﺭ ﺗﻮ ﺟﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺯﻩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ'ﻧﻪ ﻣﻮﺯﻩ
ﻫﻨﺮﻯ.ﻭ ﻫﻨﺮ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭ ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺟﻤﻊ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻭ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ'ﺧﻴﻠﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﻋﻮﺍﻡ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ'ﻭ
ﺑﻤﻮﺯﻩ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ' ﺗﺎ ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺍﺭﺯﺵ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺩﺭﻙ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺷﻮﺩ.
ﻣﻮﺯﻩ ﻫﺮ ﻗﺮﻧﻰ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﻄﻠﻴﻌﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺗﺎﺯﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﻣﺒﺘﮑﺮ
ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻠّﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺑﺮﺍﻯﻣؤﻟّﻔﻴﻦ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﭼﺎﭘﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻓﺮﻭﺷﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮐﺘﺎﺏ. ﺑﻘﻮﻝ ﻧﺎﻗﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺟﺎﻥ ﮐﺎﺳﻮ'ﺍﮐثرﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﺮ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺃثر ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻘﺶ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ' ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻟﻰ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻓﻌﻠﺎ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻭﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻚ ﻣﻌﻤﺎﺭ
ﮔﻮﺗﻰ ﺑﺎ ﻗﺮﺍٴﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﻟﻴﺎﺫﻩ'ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺎﻋﺠﺎﺏ
ﻭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻣﻠﺎﺑﺴﺎﺕ ﻭﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺁﻥ ﺃثر
ﻓﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ' ﻫﻨﺮﺵ
ﺩﺭ ﻣﺎ ﺩﻟﺎﻟﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁثاﺭ ﺁﻥ
ﻋﺼﺮ ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻨﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ'ﻭ
ﺍﻣﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺍﻳﻦ ﺭﻧﮓ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁثاﺭ
ﻭﺗﺤﻔﻪ ﻫﺎ' ﻫﺪﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎل اﻟﻬی گذﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ.ﺁﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻑ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺩ ﭘس ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺤﺮﻙ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ'
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﻘﻠّﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ
. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻫﻨﺎﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ ﻃﻠﺴﻢ
ﮔﺮﺍﻥ ﻓﮑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﻣﻠﺎﺋﮑﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻭ ﻫﻢ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ ﻃﻠﺴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺮﺩﻡ. ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﮓ ﻭﺻﻔﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻏﺎﺋﻴﺖ ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺟﻤﺎﻝ ﻏﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺫﻭﻗﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ
.

ﻧﻴﭽﻪ
ﺳﻌﻰ ﮐﺮﺩ'ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺭﺍ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻣﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮ ﻫﻨﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺁثاﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻧﺎﻇﺮ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺳﻄﺢ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ'ﭼﻨﻴﻨﻨﺪ
ﻣﺎﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺂثاﺭ ﻣﻌﺎﺻﺮﻯ'ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻭ ﭘﺨﺘﮕﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ'ﺣﻤﻠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻧﻴﭽﻪ ﻫﻤﻴﻥ ﺨﻠﻂ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺑﺎﻫﻨﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻴﭽﻪ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻬﺰﺍﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺫﻭﻕ ﺿﻌﻴﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻫﻨﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻫﺪﻑ ﺗﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺻﺎﺣﺐ
ﺫﻭﻕ ﻫﺎ ﻣﻤﺘﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺟﻨﮓ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ'ﻳﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ'ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'ﺍﺯ
ﻣﺠﺮﺍﻯ ﺣﻮﺍﺩث
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻓﻬﻢ ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺟﺎﻣﻪ ﻋﻤﻞ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻮﺍﻡ ﺟﺰ ﺭﻗﺼﻴﺪﻥ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸم
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥﺴﻠﻮﻙ'ﻭ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁثاﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨی کاﺭﻯ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻡ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺫﻭﻕ ﺳﻠﻴﻢ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻌﺼّﺐ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﺩﻭﺭ ﺃﻧﺪﻳﺸﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎ' ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺠﻮﺍﻧﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻃﻠﺴﻢ ﻭﺣﺒس
ﻓﮑﺮ ﻧﺸﻮﻧﺪ.

ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻭﺗﻨﺒﻞ
ﻭﻭﺍﺻﻞ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﺯﺷﺖ ﺣﺴﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﺑﻰ ﻫﻨﺮﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ'ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﻭ ﺃﮐثرﻳّﺖ ﺗﻀﺎﺩ
ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﮐﻠّﻰ' ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺎ
ﺑﻮﺩ ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ
ﻭﺭﺃﻯ ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻰ ﻫﻨﺮﺍﻥ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻫﻨﺮ'ﺁثاﺭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ'ﻣﺴؤﻝ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁثاﺭﻯ
ﺑﺎ ﺗﺄثیر ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ'ﺟﺰٴ
ﻣﺘﻮﻥ ﻣﻘﺪس ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﺑﻘﻴّﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻌﺼّﺐ ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﻮﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻫﻨﺮ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺟﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ'ﺑﻨﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﺍﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻫﻨﺮ ﻧﻮﺁﻭﺭ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺸﻒ ﻫﻨﺮﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻫﻨﺮ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﻦ ﺑﺤﻖ ﺟﺪﻳﺪ'ﮐﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺑﺎﮐﺸﻒ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ'ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻭ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﺷﺎﻫِﺪﺍﻧﻪ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺯﺍﺋﻞ ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻭﺟﻪ ﺭﺏّ ﮐﺮﻳﻢ'ﻭ
ﻗﻠﺐ ﺳﻠﻴﻢ'ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻗﻠﺐ ﻣﻨﻘﻠﺐ
ﺷﺪﻩ ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺃثرﻯ'ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺷﺪﻥ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﻫﻨﺮ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮊﺳﺖ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻫﻨﺮ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﻫﺪﻓﺸﺎﻥ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﺮﺩﻥ'ﻫﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﺣﻮﺍس ﻭﺫﻭﻕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻮﺭﻯ ﺭﺷﺪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻣﺪﺍﻡ ﺷﻌﺎﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺂثاﺭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻮﻓﻴﻨﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭘﺮﺳﺖ ﻣﻠّﺖ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﻔﺎﺧﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ ﺳﻨّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ'ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﻭﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﭽﻪﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﻗﺒل ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭ ﺗﮑﻮﻳﻦ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺃثر ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ'ﺟﺰ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺣﺴﺎﺩﺕﺍﺯ ﻧﻮ
ﺁﻭﺭﺍﻥ'ﻭ ﺟﻬﻞ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ'ﻭ ﻣﻴﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﻦ ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎﺳﻚ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺳﺖ'ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻧﻴﭽﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥﺯﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻓﻦ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻋﻠﻤﺎ
ﺭﺍ.ﻭ ﻧﺎ ﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ'ﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﺭﺍ. ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ'ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺩﻫﻨﺪ'ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺵ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺘﻬﺎﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻋﻴﺐ ﺁﻧﻬﺎﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ. ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ'ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﻴﭽﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ'ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻬﻨﺮ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﻋﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺩﻫﺸﺖ'ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺑﻰ ﺗﺎﺑﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻬﻮّﻉ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺃﺻﻞ ﻓﮑﺮ ﺯﻣﺎﻥ'ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺑﺪﻋﺖ' ﮐﻪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻋﺖ ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﺒﻮﮐﻰ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻋﺖ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮﻫﻨﺮﻯﻮ ﻫﺮﻣﮑﺘﺐ
ﻭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ'ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺁﻭﺭﺍﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺍﻧﺰﻭﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﻋﻮﺍﻡ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ ﻭ ﺟﻤﻬﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭ
ﻧﻮﺍﺑﻎ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻧﺸﺎﻥگرﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ
ﺑﺎ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻟﺎﻟﻮ' ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻔﮑﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ ﭘﻮﻝ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺟﻤﻬﻮﺭ
ﺃﻧﺪﻙ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﺪﭘﺮﺳﺘﻰ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺑﺮ ﺿﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ'ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺪ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠی
ﻮ ﺫﺍﺗﻰ ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻌﮑس ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻟﺒﺎس ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﺴﺎﻟﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻭﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﻧﻴﻤﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻏﻨﻰ ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺠﻤﻬﻮﺭ
ﻓﻌﻠﻰ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻈﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ ﻣؤثّر
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻤﻬﻮﺭ
ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺃﻣﺮﻯﺒﺪﻭﻥ ﺟﻤﻬﻮﺭ
ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺷﻬﺮﺕ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻡ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ'ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡﺍﺳﺖ. ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺠﻤﻊ
ﻭﺟﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﻫﻨﺮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺩﻳﮕﺮ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﻣﺎﮐﻦ ﻣﻘﺪﺵ
ﺍﻧﺒﺎﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺩﻡ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻗﺒﻮﻝ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ'ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺮﺗﻀﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺸﺪﻩ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻤﺎﻟﻰ'ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﺮﺩﻡ' ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ' ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻨﺴﻨﺪﻳﺪ. ﻭ ﺯﻳﺒﺎ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺷﺨﺼﻰ ﻟﺬﺕ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﺭﺯﺵ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻫﻨﺮ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺻﻔﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺿﻤﻴﺮ(ﻣﻦ)' ﻭﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺿﻤﻴﺮ(ﻣﺎ)ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺟﺰﺍﺋﻰ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺟﻮﻫﺮﻯﻬﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺃﻣﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺗﺮﺍﻭﺷﺎﺕ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ .

ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﻣﺰﺩ
ﻭﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ'ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺵﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺟﻤﺎﻟﻰ'
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ'ﺑﺎﻫﻢ ﺧﻠﻂ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﻴﻦ ﺷﻬﺮﺕ ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ثرﻭﺕ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺟﻤﺎﻟﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ'ﻗﺮﻳﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻌﻮﺭ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﻣﺨﻔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺟﻤﺎﻟﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ
ﻗﺮﻳﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ ﻇﺎﻫﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻌﻮﺭﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻣﺨﻔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﻮﺭ ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻟﺰﺍﻡ ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ'ﻭ
ﺑﻤثاﺑﻪ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻋﻠّﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻧﻔﻌﻰ ﻣﺒﺘﺬﻝ'ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻠﻂ ﻧﻤﻮﺩ.ﺍﺭﺯﺵ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﭼﻴﺰ ﺷﺎﺑﺖ ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﻯ ﺩﺭ ﺷﺪﻥ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻓﺸﺎﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ'ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻧﻮ ﺁﻭﺭﻯ هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻮ ﺁﻭﺭ'ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﻬﻨﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻮﺍﻡ ﺩﺭ
ﺟﺎ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ' ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ'ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺗﺼﻌﻴﺪﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺮ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺑﻴﻔﺘﺪ'ﺟﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻬﺎﺋی
ﺰﻣﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭ'ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺟﻤﺎﻝ ﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﻴﻂ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺒﻮﻍ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﻓﺮﺩﻯ.ﭘس
ﻧﻮﺍﺑﻎ ﻓﺮﺻﺖ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﺍﺑﻎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻃﻠﺐ ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺟﻮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺁﻳﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ؟ﮐﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰﮐﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻣﺮﺯ ﺑﻴﻦ ﻧﺎﺳﻭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭ ﻗﺪﻡ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎ'ﻭ ﺳﭙس
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻏﻴﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻋی که ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺣﻮﺍس ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ'ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ' ﮐﻪ
ﺑﻬﻔﺖ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻋﺖ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑِﺪﻋﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﺎ'ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭ ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﻭ ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻭ ﮐﺎﻧﺖ ﻭ ﻫﮕﻞ ﻭ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﻭ ﻧﻴﭽﻪ
ﻭ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ.ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻭ ﺁﺩﻟﺮ
ﻭ ﻳﻮﻧﮓ ﻭ ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﺘّﺼﻞ ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ ﺻﺤﺒﺖﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺃﮐثرﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺒﺪﻉ ﺭﺍ' ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ'ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﺑﺪﺍﻉ ثَمرﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻳﺎ(ﺟﻨﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﺷﺪﻳﺪ' ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺎﻣﻞ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ'ﻳﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺑﻴﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺍ'ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺗثبیت ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﻧﻮ ﺁﻭﺭ ﺭﺍ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺭﻧﮓ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻭﺍﻋﺠﺎﺯ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﻧﻬﻀﺖ ﺍﺭﻭﭘﺎ'ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻫﻨﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ'ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ ﻣﻠﮑﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﻧﺎﻡ ﻫﺎ ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ'ﭘﻨﺞ
ﻧﺎﻡ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻳﺎ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﮑﻤّﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺷﺪﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻮﺟﺪ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﻣﻰ ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ. ﻟﺎﻣﺎﺭﺗﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻔﺖ'ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺻﺒﻮﺭ ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ'
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻫﺮﮐس ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ.ﭘس ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺩﺭﻣﻰ ﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ' ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕ'ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﺷﺎﺗﻮﺑﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﻣﻦ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻰ ﮐﺸﻢ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻨﺪﻡ ﻭ ﮐﻮﺷﺸﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ. ﻭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ
ﺗﺄثیرﻫﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺮ ﻋﻘﻠﻢ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻣﻦ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻢ'ﻭ ﺑﺎﻃﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻧﺎﻡ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ' ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ'ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺭﻭﺣﻰ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭل ﻘﺎﺋﻢ' ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
می ﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﺃثر ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ'ﮔﻮﺵ
ﺑﺨﻮﺍﻃﺮ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻰ
ﺷﻨﻴﺪﻩ'ﻭ ﻧﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻗﻄﺮﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ ﻗﻄﺮﻩ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻫﺮﻳﻚ
ﻧﺎﻇﺮ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺑﻮﺩﻥ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﮐسیﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ'ﻳﺎ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻭ ﻧﻬﺎئی ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺗﺠﺴّﺪ ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺃثیرﻯ'ﻭﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ'ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﺷﺒﻪ ﻋَﺪَﻡ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻋﻰﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ'ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮ'
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ'ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ'
ﺗﺎ ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ'ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
می گذﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺐ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺃﻫﻮﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻌﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷِﺒﻪ عدﻡ ﻟﺎﻫﻮﺕ'ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭘس ﺷﻮﭘﻦ ﻧﻴﺰ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭ ﺳﺤﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻃﻠﺐ ﻭﺗﻮﻗّﻌﻰ
ﺁﻫﻨﮕﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﮐﻮﻟﺮﻳﺞ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ'
ﮐﻮﺑﻠﺎﻧﺨﺎﻥ ﺩﺭﺧﻠﺎﻝ
ﺧﻮﺍﺏ'ﺟﺎﺩﻩ ﺷﻮﺳﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ'ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴدانست.ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺑﻥ ﻔﺎﺭﺽﻋﺎﺭﻑ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ'ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻩ ﺧﻮﺩ'ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﺪ' ﭼﻨﺪ
ﺑﻴﺘﻰ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﻩ
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺍﻋﺠﺎﺯ
ﺁﻣﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺑﻌﺮﺑﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻓﻨﻮﻥ ﺑﻠﺎﻏﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺭﻙ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺮاءﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺸﻮﺩ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﻓﻬﻢ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻫﺮﮐس ﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺬﻫب
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺸﺮﻙ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ .

ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻓﻨّﻰ ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ'
ﺭﻧﮓ ﺳﺤﺮ ﻭ ﺟﺎﺩﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ' ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺑﺠﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮐﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ
ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻫﻴﭻ ﺷﺎﻋﺮﻯ ﺑﺘﺄﻣّﻞ
ﺧﻮﺩ ﺷﻌﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﺪ'ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻳﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻋﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ'ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ ﺁﻥ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭ ﺗﻨﻘﻴﺢ ﻭ ﺯﻳﻨﺖ
ﺃﺩﺑﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺃثر ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﻋﻤﻴﻖ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﭘﺮ ﺑﺎﺭ'ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺑﺸﺮ
ﺩﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃﺳﻴﺮ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺨﺺ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻫﻢ ﺯﺍﺩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﺷﺨﺺ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﻴﺸﻪ ﺭﺍ'ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺑﺘﻠﻘﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺧﻮﺩ' ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺸﻮﺩ' ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺎ ﻋﺰﻡ ﻓﻮﻕ
ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
(ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ) ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ'ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ'ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ'ﺗﻨﻬﺎ
(ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
القُدُس) ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺟﺒﺮﺋﻴﺎﻝ
ﻳﺎ ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺑﺂﻥ ﺩﺍﺩ'ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ'
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﺎﻡ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ'ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ.

ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ'ﺃﺳﻴﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ ﺑﻌﮑس
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺠﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺗﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺴﺐﻋﻘﻞ'ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ'ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺟﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩ' ﺑﺘﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ' ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺃﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ مصرف
ﺳﻮﺧﺖ ﻟﺬﺕ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺑﺎﻃﻞ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥﻋﻤﻠﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻓﺮﻭﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﺗﺮ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﺗﻒ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ'ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪﺑﺎﻋث ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺳﺘﻢ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩﺍﻯ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ'ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ' ﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺮﻋﻦ ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭ ﻓﺮّ ﮐﺎﺫﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
(ﻓﺮّﮔﺎﻥﻴﺎ ﻓﺮﻗﺎﻥ)
ﻭ ﻓﺮﻫﻤﻨﺪ ﻭ ﻓﺮﻫﻪ
ﻭ ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ'ﺑﺎ ﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﺭ
ﺑّﺮّ ﻭﻓَﺮّ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃﺷﺮﻑ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺑﻮﻳﮋﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺗﺎ
ﺩﺭﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ'ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ'ﮐﻪ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺃﺷﺮﻑ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ انسان هاﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ' ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺗﺄثیرﺍﺕ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ'ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﻭ ﺃثر ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮ'ﻭ ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ ﺑﺰﺭﮒ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻓﻀﻮﻟﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﻭﺭ
ﻣﺪﺍﺭﻯﻤﻴﮕﺮﺩﺩ'ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﭙﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ

ﮔﻮﺗﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻰ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻓﺎﺋﻘﻰ
ﺑﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ'ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮑﻨﺪ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻢ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ'ﻭ
ﻣﺤﺮﻙ ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺁﻭﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﻤﻮﻉ ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺍﻳﺪﻩﺍﻯﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻕ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭﺩﻝ
ﻣﻰ ﺟﻬﺪ'ﻭﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ'ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺨﺘﺎﺭ
ﺗﺮ ﻭﺁﺯﺍﺩ ﺗﺮ ﻭﺧﻮﺩﺳﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ'
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺧﻮﺩ ﺭﺍ بی
اﺧﺘﻴﺎﺭﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ'
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻟﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭ ﺗﻮﻗّﻊ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﺳﺨﺖ ﺑﻮﻯ ﺣﻤﻠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ'ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺪﻳﺪﻥ'ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺣﻮﺍﻟﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺁثاﺭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺳﺮﺍﻍ ﺩﺍﺭﻳﻢ' ﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮﻭ
ﺗﺄﻧّﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺁﻥ ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺰﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ' ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ'ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﻤﻴﻞ
ﻭ ﻫﻮس ﺧﻮﻳﺶ'ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻧﺸﺎﻥ ﺟﻮﺷﺶ
ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻧﺸﺎﻥ ﺁﺭﺍﻡ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺰﻡ'ﻣﺴؤﻝ
ﺗﺮﻭﻳﺞ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻣﺘﺸﺒّﻬﺎﻥ
ﺑﻌﺮﻓﺎ'ﺍﺯ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ'ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻭﺣﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻓﮑﺮ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻫﻨﺮ' ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ' ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺧﻴﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﺣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻋﻴﺐ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ثاﺑﺖ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻣی الهی
هستند. ﺍﻟﺒﺘﻪﻫﻤﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺨﻴّﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮔﺎﻫﻰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ' ﻭ ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺎ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﺷﻮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ'ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺄﮐﻴﺪﻯ ﺑﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﻭ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻭﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺮ ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺤث ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻳن گوﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﻧﻮﻉ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ'ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﺪ. ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﺨﻴّﻠﻰ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻧﻮﺁﻭﺭﺍﻥ
ﮐﺬﺏ ﻧﻴﺴﺖ'ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﻗﺺ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﻴﺴﺖ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﻮﭘﺮ ﻣﻦ ﻫﺎ ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ'
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺐ ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺭﻭﺡ ﻗﻮﻯ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﺿﻌﻴﻒ'ﺩﻟﻴﻞ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺧﺘﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﺯﻳﺒﺎ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭس ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ'ﻭ ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺧﺘﺮﻯ ﮐﻪ ﺯﺷﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ' ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺩﺭس ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻘﺺ
ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ'ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻋﻴﺐ ﮐﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺍﺯ ﻧﻘﺶ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻌﺎﻟﺞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﭘﺰﺷﻚ ﻫﻨﻮﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺷﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺳﻮ ﻭ ﮔﻮﺗﻪ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻧﺎﻗﺪﻳﻦ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺣﻖ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺻﺮﺍﺣﺖ ﻭ ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﻠﻮﻳﺰﻡ ﻭ ﻫﻠﻮﻳﻦ
ﻭﻫﻠﻮﺳﻪ'ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻠﺴﻪ ﺭﻭﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﻭﺳﻮ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺻﺎﺩﻕ.ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﮑﺮﺩ.ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ ﻧﻨﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﻮﺩ' ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ' ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻭ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﮐﺬﺏ ﻭﻭﻫﻢ ﺑﺎﻃﻞ'ﻭ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻭ ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻯ ﺷﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺗﺸﺘﺖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ'ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻭ ﻣﻨﺒﻊ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﻢ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ' ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ'ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺎﺭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻫﺎ ﺭﺍ'ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﻥ'ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻭ
ﺗﺪﺭﺝ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻫﻨﺮﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺁﺧﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻭ ﺟﻬﺶ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮ
ﻭﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻋﺠﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﭼﻪ ﻣﻨﺒﻌﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ'ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻰ ﺯﻧﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺮ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ'ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻭ ﻋﺠﻴﺐ
ﺗﺮ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ'ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺳﻴاﺴﻰ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭﻣﻠّﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻯ
ﺷﮑﻞ ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻳﺎ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍ
ﻭ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻭﺍﻗﻊ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﺩﺭﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ' ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪﻧﺎﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺮﺁﻥ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻫﺎ ﻭ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﺎﻥ'ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻙ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ' ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'
ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺴﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮑﺮﺩﻩ.ﻭ ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ'
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﺎﺹﺑﺮﻭﺵﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺩﻳﮑﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻩ. ﺍﮔﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺖ'ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺳﺎﺑﻖ ﻳﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﻳﺎ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﺪﺭﺝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭﺵﺭﺍﺩﺍﺩﻩ'ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻨﻄﻖ'ﻗﻀﻴﻪ
ﻋﮑس ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻗﻀﻴﻪﺍﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﻭﻯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺭﺩ'ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺑﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺷﺪﻥ ﺯﻣﺎﻥ'ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺷﺪﻥ ﺑﺤث
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺷﺪﻥ ﺁﻥ'ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺮ ﺗﺄثیر ﻭﺗﺄثّر
ﺳﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ.

ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻧﻘﺶ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺟﺪﻳﺪ'ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘل
ﺠﻤﻌﻰ'ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
هاﻯ ﺒﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﻗﻮﺍﺭﻩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺟﻤﻊ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺄﺻﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻫﻨﺮ'
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻣﻌﻠﻤﻴﻦ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺗﺎ ﺟﻠﺐ
ﻧﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺷﻮﺩ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﺃﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﺻﻨﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺫﻭﻕ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺟﻤﻊ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺫﻭﻕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ. ﺻﻨﻌﺖ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﺫﺍﺗﺎ ﺭﻧﮓ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺟﻤﻴﻞ ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻢ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﺎﻥ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺯﻳﺒﺎ ﺑﺮﺁﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﻭ ﮐﺴﺐ
ثرﻭﺕ'ﺩﺭ ﺑﺤث ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ'ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﻭ
ﻧﻪ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﺎ.

ﺑﻨﻈﺮ ﻟﺎﻟﻮ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﻗﻴﻤﺖ
ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ'
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ. ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍم اﺳﺖ.ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠی هنر ﺍﻟﻬﻰ'
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺄثیر ﻣﻬﻢ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺗﺨﺼﺺ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻭﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻳﻚ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺭﺯﺵ ﻣﺎﻟﻰ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﺎ ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺴﻠﻂ ﺑﺮ ﺻﻨﻌﺖ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺭﺍ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﻭ ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺧﻠﻖ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺃثرﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ'ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺯﻣﺎﻥ' ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻨﺰﻳل
ﻤﻨﻄﻘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻨﺰﻳﻞ' ﻋﻤﻞ
ﺗﺼﻌﻴﺪ ﻭ ﮐﻤﻚ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ' ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺄﺻﻞ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻘﺪِس
ﻳﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺷﻌﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺭﻑ.ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺃﺻﻞ ﻫﺪﻑ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ'ﻫﻴﭻ ﺳﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺼﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﻮﻗّﻒﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﻫﺎﻯﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﭘسﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﻭ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺎﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺣﺘﻰ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ'ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯﺃﺯﻟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ . ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺴﺮ ﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎ ﭼﻮﻥ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ.ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﭘس
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻧﺒﻮﺕ
ﻭ ﺗﻨﺒوء ﻭ ﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ'ﺍﺯ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺿﻤﻦ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﺸﺨﺼّﺎﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻣﻨﻔﻌﻞ ﺍﺯ
ﺑﻌﻀﻰ ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺟﻬﻞ ﺭﺍﻳﺞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺤﻴﻄﺶ ﻋﻮﺽ
ﺷﻮﺩ' ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻘﺶ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ'ﺭﺍﻩ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
.

ﻟﺬﺍ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﺷﺨﺺ'ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﻌﻮﺍﻣﻞ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ'ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ' ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍﺯ
ﻣﺮﻣﻮﺯﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭﺭﺍﺷﺘﻰ ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻟﺬﺍ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺨﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ' ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﻮ ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺯﻟﺤﺎﻅ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻮﻗﺎﻳﻊ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻣﻌﻨﻰ ﺃﺻﻴﻞ
ﻧﻴﺴﺖ' ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻳک ﻘﺪﻳﻢ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻭ
ﺧﻠﻖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺫﺍﺗﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻣؤثّر
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺶ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
کسی ﭙﺎﻙ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﺪﻩ ﻭﻋﻴﺐ
ﻭﻧﻘﺺ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻮﻟّﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ'ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻧﺎﻥ'ﮐﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭘس ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ' ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ' ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺩﻭ ﺭﻭﺵ ﻭﭼﻨﺪ ﻋﻨﺼﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻨﺮﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻓﮑﺮ
ﻫﻨﺮ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺃﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻠﻤﻮس ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺑﺮﻫﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺧﺎﺻﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻰ'ﺩﺭ
ﺃﻏﻠﺐﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺵ
ﺑﺸﻮﺩ' ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻳﺎﻓﺖ.
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻫﻨﺮ'ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ'ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﺷﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺫﺍﺕ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﺄثیر ﭼﻨﺪ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺩﺭ ﻳﮑﺠﺎ'ﻭ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﻓﺮﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺃثر
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ' ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ ﺑﻮﻣﻰ ﻭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻧﻈﺮ ﻏﺮﻳﺒﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺭؤﻳﺖ ﺁﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎنی ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﻭجدﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
.

ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ'ﺑﻌﮑس
ﮔﻔﺘﻪ ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ'
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺗﺮﻙ
ﻭ ﻣﻨﻬﺪﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﻣﺄﻧﻮس
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻬی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻟﺎ ﺷﻌﻮﺭﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻥ
ﺑﺎﺭ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺷﮑﻞ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﮑﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﺸﺒﺖ
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺩﺭﺷﺨﺺ ﻓﺮق ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺮﺩ.ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺻﻴﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﻨﺮﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﻌﺪﻳﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺒﺪﻉ ﺭﺍ ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭﻙ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.

ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ'ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﺸﺮﻭﻋﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺑﻘﻮل
ﻴﻮﻧﮓ' ﺁﻧﭽﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻟﺶ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺷﺎﻥ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺩﺭﻙ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻌﻠﺖ ﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ' ﺗﻮﻗّﻒ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ'ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ'ﺍﺭﺯﺵ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ. ﺧﻴﺎﻝ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﮐﺎﺭ ﻭﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ' ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺍﺿﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻋﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ.ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﺿﻊ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪﺭ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻩ'ﺗﺎ
ﺑﺨﻠﺴﻪ ﻭ ﻏﻴﺒﻮﺑﺖ
ﻭ ﻓﻘﺪﺍﻥ ﻭﻋﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺻﻴﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻨﺘﺮﻝ ﺩﺍﺭﺩ
ﻧﻪ ﻫﺬﻳﺎﻥ.ﻣﺸﮑﻞ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻳﺪﻩ ﺑﺸﮑﻞ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ.ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺭﺍ ﮐﺎﺭ
ﺷﺨﺼﻰ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ ﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ'ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺳﺤﺮ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺍﺯﻋﺪﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻳﺎ ﻣﻮﻫﺒﺖ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﺳﺖﻫﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻭ ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﺎﻙ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ'ﻳﺎ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺁﻥ
ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭﻭﺍﻥ'
ﺍﺯ ﺷﺮﺡ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻏﻴﺒﻮﺑﺖ ﻭﺑﺮ ﺧﺒﺮﻯ
ﻭﻭﺟﺪ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ'ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺸﺌﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺫﻫﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ' ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺃثرﺍﺕ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺭﺍ'ﺑﺎ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﻤﺮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻴﺮ
ﻧﺰﻭﻟﻰ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﺸﺘﺖ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﺮﻭﺝ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ

ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺒﻚ ﺍﻣﭙﺮﺳﻴﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻴﻨﺶ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﻭﻧﻪ
ﺁثاﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﺒﺎ ﻫم ﻔﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻌﻀﻰ ﺍﺯ ﻣؤثّرﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﻴﺪ'ﺁثاﺭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﻪ ﺭﻧﮓ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ'ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻨﻔﺮﺩ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ' ﻋﻨﺼﺮ ﺯﺍﺋﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس'ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣؤثّرﺍﺕ
ﻭ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺳﺎﺑﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻋﻠﻢ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻓﻮﺳﻴﻮس
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺑﺤﺶ ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ'ﻣثل
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻓﺮﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺃﺻﻞ ﺁﻥ ﺣﺎﺩثه
ﻣﺒﺘﮑﺮﺍﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ ﻳﮑّﻪ
ﺑﺰﻧﺪ.ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺩﻫﺸﺖ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﻣثلا ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻭ ﺩﺍﻭﺭ
ﺁثاﺭ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ
ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺭﺍ ﺑﻘﻮﻝ(ﺑﺎﻳﺮ)
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺣﺪﺕ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﮔﺮ ﻋﺰﻟﺖ
ﺑﮕﻴﺮﺩ'ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺠﻤﻊ ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﺩ.
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ.
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ ﺗﻨﻬﺎﭘﻰ
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻟﺬﺍ
ﺭﻧﺞ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻋﺎﺭﺽ'
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺭﻧﺞ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. هدﻑ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ ﻭ ﮔﻤﺸﺪﻩ
ﺍﻯ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻥ ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ' ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ'ﻭ ﺳﭙس
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺩﺭ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺗﻘﻠﻴﺪ'ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻗﺒﻠﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺩﺭ
ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ.ﺧﻴلی
اﺯ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ' ﻣﮕﺮ ﮐﻤﻰ ﺍﺯ
ﺟﺪﻳﺪﻫﺎ ﺭﺍ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺖ'ﻇﺮﺍﻓﺖ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻧس ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩ' ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺮ ﻗﻴﻤﺖ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ'
ﺩﻫﺸﺖ ﻭﺗﻌﺠّﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻫﺎ'ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻨﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺤﺮ'ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﮔﺮﺩﺩ'
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﻭ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﻭ
ﺧﻠﻂ ﻭﮐﻮﺭﻯ
ﻭ ﺷﻠﻮﻏﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﭘﺎﻳﻪﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﻣؤثّرﺑﺮ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﺎﺷﺪ'
ﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ'ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺩ'ﺣﺪّﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻓﻨّﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ'ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻣﻞﻋﻨﺎﺻﺮ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ ﻟﺎ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ' ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﻭ ﻧﺎﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﺷﺒﮑﻪﺍﻯ ﻣﺒﻬﻢ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﺯﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻠﻘﻴﺢ ﻧﻄﻔﻪ ﻭ
ﺣﻤﻞ ﻭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﻃﻔﻞ ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﻃﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻳﻮﻧﮓ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺭﺍ
ﺭﻧﮓ ﻧﻮ ﺩﺍﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻏﻠﺒﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺍﺑﺪﺍﻉ'ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺫﺍﺕﺑﻄﻮﺭ
ﺷﻌﻮﺭﻯ عقب ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻮﻧﮓ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻋﻤﻞ ﻟﺎ ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ'ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﺗﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻓﮑﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﻳک
اﺑﺪﺍﻉ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ'ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻄﻮﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﮐﺮﺩ'
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﺧﺖ.ﻭﻧﻈﺮﻳﻪﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﮐﺮﺩ ﻭﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻪﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ'ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ.ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻳﻨﺘﻮﻥ
ﭼﻴﮑﻮﻑ'ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﻏﺎﻳﺎﺕ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻥ اﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﻨﺰﻳﻞ'ﮐﺎﺭ ﻣﺸﮑﻞ
ﻭﺑﺎ ﻣﻘﺪﻣﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻫﻤﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻬﺎ ﺑﻄﻮﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
کتاﺏﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻓﻬﻢ'ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁثاﺭ ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﺭﻣﺰﻯ
ﮔﻔﺖ ﻭ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﮐﺸﺘﻦ ﺃﺻﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻘﻮﻝ ﻭﺍﻧﮕﻮﺥ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺩﺍﺭﻡ'ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺼﺪﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ'ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﻟﻬﺎﻡ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻮﺷﺶ ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﮑﺘﻮﺭ ﻫﻮﮔﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺗﺄﻣّﻠﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺟﻮﺟﻪ ﻭ
ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻧﺸﻮﺩ'ﻧﻪ ﺗﺨﻢ ﺟﻮﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺟﻮﺟﻪ
ﻣﺮﻍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻫﻮﺵ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﻭﺑﺎﻝ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘس ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻮﺭﻳﻮ'ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪﺍﻯ ﻫﺴﺖ.ﻳﮑﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺳﻠﺒﻰ
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻏﻠﻂ' ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ ﻭ ﻣثبت
ﺩﺭ ﮐﺎﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ.
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ
'ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭﮐﺎﺭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﺒﻰ ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻪ ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﻬﺎﻡ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻓﻨّﻰ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻣثبت ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻘﺸﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﺒﻮﻍ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻗﻮﻩﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻌﻞ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﻚ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺩﻯﻠﺎﮐﺮﻭﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﻣﻌﺎﺻﺮ'ﻧﺒﻮﻍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺎﺹ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻦ'ﮐﻠﺎﻣﻰ ﭘﻮﭺ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺵ
ﺟﺰ ﺟﺴﻢ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﻨﮓ ﺑﺎﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﻗﺒﻮﻝ
ﻫﺮ ﺃثر ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﺴﻢ ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﻭﺭﺍ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺪﻧﺎﻡ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻭﺟﻬﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺎﻧﺖ
ﻭ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﻭ
ﻧﻴﭽﻪ'ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺻﻔﺖ ﻭﻣﻠﮑﻪ
ﺳﺤﺮﻯ'ﺑﻨﺎﻡ ﻧﺒﻮﻍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ'
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ ﮐﻤﮑﻬﺎ
ﻭﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ'ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ
ﻭ ﺩﻝ ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ'ﻭﻫﻢ
ﻭﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
. ﺩﻯﻠﺎﮐﺮﻭﺍ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﻭﺟﺪ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻭ ﺣﺪس ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﻭ
ﻧﻪ ﺣﺪﺳﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﮐﻪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺻﻨﻌﺖ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ'ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺃﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻣﻠﻤﻮس ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺭﺍ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻟﺎ ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ(ﮐﺮﻭﺍ) ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ'
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺯﻳﺎﺩ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﺒﻚ ﻭﺭﻭﺵ
ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺣﺴّﻰ
ﻭ ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ ﺍﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻫﺎﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﮐﺮﻭﺍﻯ
ﺑﻰ ﺧﺪﺍ'ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﭙﺎﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﮐﻮﺭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﮐﻊ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺗﻮﺍﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﻣﮕﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ'ﻭ ﺳﭙس ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﻨﻈﺮ ﮐﺮﻭﺍ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻠﺎﺵ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻣﺘﻮﺍﺻﻞ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻭ ﺍﺩﺍﻯ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ'ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺁﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﺩﻩﮐﺮﺩﻥ
ﻳﻚ ﺍﻟﻬﺎﻡ'ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻠﺎﺵﺳﺎﺯﻧﺪﻩﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ'ﺃﺻﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.

ﺑﺴﻴﺎﺭی
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺖ ﻭ
ﻫﺎﻭﻳﺎﻥ'ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺗﻨﻔﻴﺬ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺩ ﺁﺭﺯﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻴﺰﺍﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﺩﺭﻫﻨﺮ'ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮﺍﻓﺴﻮس
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ'ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻥ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺎﻟﻴﻪ'
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻭ ﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﮐﻪ ﺍﺷﺮﺍﻗی
ﻨﻤﻰ ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺍﺯ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﭘﺮ ﻏﻠﻂ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻢ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻳﺶ
ﺭﺍ ﮐﻢ ﻭﺑﻴﺶ ﺑﻰ
ﺃثر ﻭ ﺗﻴﺮﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﮔﺮ
ﮐﻮﻟﺮﻭﺝ ﺷﺎﻋﺮ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ'ﻗﺼﻴﺪﻩ
ﮐﻮﭘﻠﺎﻥ ﺧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩ' ﻭ ﻳﺎ ﺍﺩﮔﺎﺭﭘﻮ
ﺷﺎﻋﺮ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ'ﻗﺼﻴﺪﻩ
ﮐﻠﺎﻍ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﻫﻨﺪﺳﻰ'ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺻﻮﻝ ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺍﺩﺑﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ'ﺗﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ'ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﻰ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺸﻰ
ﻗﺎﺋل ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﻏﻠﻄﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ'ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ' ﻣﻌﻨﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﺼﻮﺭﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭ ﻣﻘﺼﺪﻯ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﺗﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻯ ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ'ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﻣثل ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻋﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﻣﺘﺪﺭﺝ ﻭ ﻣﻨﻈّﻢ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻨﻄﺒﻊ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﻮﺩ . ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻮﺭﻳﻮ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺩﮔﺎﺭﺑﻮ
ﮐﻪ ﻗﺼﻴﺪﻩ ﻏﺮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﺠﺮﺩ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻘﻠﻴﺒﻮﺩﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻫﺴﺖ ﻭﺳﺮﺍﺳﺮﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻴﺰﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻨﻴﺴﺖ.ﻋﻤﻞ
ﺍﺑﺪﺍع هنرﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯ'ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﺁﻥ ﺳﻬﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﺎﺕﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'
ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻤثل
ﺃﻋﻠﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ'ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻴﻨﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﻧﻔﻊ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻴﺎﻝ'ﺩﻟﻴﻞ ﺻﺤّﺖ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻠﻰ.
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻘﻖ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﺰﺩ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﺍﻳﺮﺍﺩﮔﻴﺮ ﺑﺎﺯ
ﻫﻮﺵ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺳﻮﺭﻳﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭﻗﻮّﻩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺑﻌﻀﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺒﺘﮑﺮ'
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻴّﺖ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﺑﺨﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﻭ ﻃﺮﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮ ﻳﻚ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪﻳﻚ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻧﮓ
ﺳﺮﻭﺭ ﻭﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻭ ﺳﺒﮑﺒﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﻘﻞ ﻣﺒﺘﮑﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻭ ﺣﻀﺎﻧﺖ ﻭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻠﻮﻝ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺷﺪﻩﺍﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﻳﺴﺘﺎﻝ
ﺳﺎﺯﻯ ﻣﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﻳﺴﺘﺎﻝ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﻣﻮﺍﺩ ﺩﺭ ﻣﺤﻠﻮﻝ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺿﺮﺑﻪ ﺧﻔﻴﻒ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺮﻣﺤﻠﻮﻝ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﭘس ﻣﺎﺩﻩ
ﺳﺨﺖ ﻫﻢ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺳﻮﺭﻳﻮ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺷﻴﺌﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻓﻨّﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﺪﻑ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ.ﻭ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯﮑﻪ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺍﺯ ﺷﻴﺌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻣﺸﺨﺺ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﺼﻮﺭﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﺎﺯ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪ.ﻭﻭﻧﻮس
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺭﺣﻢ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻤﺠﺴّﻤﻪ ﺟﺎﻥ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺴﺮ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﻭ ﺧﻠﺴﻪ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻬﻮﺵ
ﺁﻣﺪ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻠﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻋﺎﺷﻖ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﻭ ﻋﻴﻨﻴّﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺳﻮﺭﻳﻮ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺍﺑﺪﺍﻉ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﺴﺎﺧﺘﻦ
ﺷﻴﺌﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﺪﻥ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﺴﺖ'ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺷﻴﺌﻰ
ﻣﺼﻨﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﻌﺪﻳﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﺪﻩ
ﺃﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺷﮑﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ ﺍﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻳﺪﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ ﮐﺮﻓﻴّﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ' ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻟﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻥ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺷﺪﻥ ﺍﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ'
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺍﻳﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﻣﺰﺩﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ ﮐﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ'ﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻭﻟﻮ ﻧﺴﺒﻰﮐﻤﻚ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﻋﻤﻴﻖ ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ .

ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻳﺪﻩ'ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ' ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﻪ ﺑﺬﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ'ﺑﺎﺯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻣﺤﺴﻮس ﺷﺪﻥ'ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻫﺮﮐس
ﺑﻘﺪﺭ ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ' ﻫﻤﻪ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ'ﻳﻚ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ'ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘﺶ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﻇﺮ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﻨﺎﻇﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﻧﺎﻇﺮ ﻣﺴؤﻝ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺷﮑﻞ ﻣﺮﺑّﻊ
ﻭ ﻣثلّث ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ'ﻭ ﻣﺤﺴﻮﺏ'
ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺷﮑﻞ ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ ﺃﺑﺮ
ﻳﺎ ﺁﻣﻴﺨﺘﮕﻰ ﺭﻧﮓ
ﺩﺭ ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ'ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻗﻄﻌﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ' ﻣﮕﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺎﻇﺮ ﺁﻥ ﺃثر ﻫﻢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺴؤﻝ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ .

ﭘس ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﺴﻴﺪ ﻫﻨﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ'ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺨﻴّﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺠﺴّﻢ ﻫﻨﺮﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﮐﺎﺭﺵ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﺠﺴﻴﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ . ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺁﻥ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻥ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﺪﻩ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺠﺴّﻢ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺗﺠﺴّﺪ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ' ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺯﻧﺪﻩ' ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍﺩﺭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻨﺪ' ﻭ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﻭ ﺑﺎ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻭﺩﻳﺪ ﭼﺸﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺁﻥ ﮐﻨﻨﺪ.

ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺗﻤﺎﻳﻠﻰ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻨﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ'ﺗﺎ
ﻭﻯ ﭘﺎﺳﺦ ﺁﻥ ﺑﺪﻫﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﺪﻩ ﺃﺻﻠﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻨﺴﺎﺥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﺩﺭﻭﻧﺶ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺍﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻰ'ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺑﺤث ﺟﻤﺎﻟﻰ'ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﻀﺞ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﺩﺗﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺟﻨﺠﺎﻟﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻩ ﻧﻤﻰ ﺃﻧﺪﺍﺯﻧﺪ
ﻭﻣﺰﺩﻯ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻘﺼّﺮ ﻭ ﻗﺎﺻﺮ'
ﺩﺭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻘﻞ
ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺖﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ'
ﻭﺣتی ﺪﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻠّﻰ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ' ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ'ﮐﻪ
ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩ'ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﻭﺣﮑﻤﺖ'ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻭ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺣﻨﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺒﻬﻠﻮﻝ'ﻫﻴﭻ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ'ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻠﻮﻟﻬﺎﻯ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻟﻴﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﮐﺎﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﮐﺎﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﺁﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺳﺖ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻠﺴﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻏﺰﻝ ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ
ﺑﺴﺎﺯﺩ ﻭ ﺁﻫﻨﮕﻰ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﺪ'ﻭ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩﺵ'
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻘّﺎﺵ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻘّﺎﺵ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺭﺍﺯ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ. ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس 'ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻫﻨﺮﺳﺎﺯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ'ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﻳﻚ
ﻓﺮﻳﺐ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻋﺎﻣﻞ ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻌﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
. ﭘس ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ'ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻳﺪﻩ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘس
ﻭﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﮑﻞ ﺗﻮﻗّﻒ
ﮐﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺎﺭ
ﻣﻮﺯﺍﺋﻴﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ'ﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺠﺮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ'
ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺁﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺠﺴّﻢ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ ﻟﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻟﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﮑﺴﻰ
ﻳﺎ ﺟﺎﺋﻰ ﺑﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺮﺍﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭﻣﺪﺍﺭﻯ'ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺐ ﻋﺼّﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻟﻰ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻭﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﺵ ﺟﺎﻭﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻭﺗﺼﺎﺩﻕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻳﺎ
ﮐﻨﻮنی ﺒﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻮﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯﺍﺭﺯﺵ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﻟﻬﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻓﻌﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺤﺮ
ﺁﻣﻴﺰﺑﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮ ﻗﻄﻌﺎ
ﺗﻔﮑّﺮﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪ'ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ' ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻫم ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺩﻳﮕﺮ'ﻭ
ﻣﺼﺎﻟﺤﻰ ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻞ
ﺍﺳﺖ'ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭ ﺃﺻﻞ ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻴﮑﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻤّﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺟﺰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ'ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺗﻮﺟﻬﻰ
ﺑﻬﻴﭻ ﻋﺎﻣﻞ ﻣؤثّر
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺸﻮﻕ' ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ'ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺸﻠﺎ ﮐﺎﻓﺮﻧﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺷﺪﻩ'ﺭﻭﺡ ﻭﻓﮑﺮ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻭ ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻤﺎﺭ ﻭ ﺍﻟﺎﻍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻮﺍﺭﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻧﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﺃﺩﺑﻰ ﭼﻮﻥ
ﺷﻌﺮ ﻭ ﻏﺰﻝ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﻫﻤﮕﺎﻥ'ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣّﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ' ﻳﺎ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵﻭﻟی
ﻨﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻮﺵ ﺑﻨﺪﺍﻯ
هاﻯ ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ'ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ'
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺋﻢ ﻫﺴﺘﻰ ﺷﻨﺎ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺗﻮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ' ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﺭ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮔﻴﺎﻩ ﻭ ﻋﻠﻒ
ﻫﺮﺯﻩ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ'
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﺟﺐ ﺭﺍ ﻣﻮﻓق
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﺳﺎﻣﺴﺎﺭﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ' ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻏﻴﺒﻰ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﭘس ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﺩﻩﺭﺍ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪﭼﻴﺰ
ﺣﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭﻫﻀﻢ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ' ﺑﺮ ﻧﺎﻣﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩﺵ'ﮐّﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﺼﺎﺭﻩ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ'ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
'ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧی
هستند'ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﻮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪس ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ'ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮑﺸﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ'
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎﺑﻊ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺁﺭﺯﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ ﻭ
ﺣﺼﺎﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ ﺃﺳﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺒﻴﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﻮ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺠﺎﻯ
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭﻯ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﺳﻴﺎﻩ ﺗﺮ ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﮑﻨﻨﺪ'ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ' ﻭ ﻳﺎ ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﭘس ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻥ ﻫﺎ'ﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ ﻭ ﻭﺳﺦ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ' ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ ﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻤﺖ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ.ﮐﻪﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻗﻄﻌﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﺠﻬﻨّﻤﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺤﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺯ
ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻫﺎ ﺷﺪﻩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮕﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﻞ ﺳﻘﻮﻁ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻘﻌﺮ ﺩﺭﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻠّﻪ
ﮐﻮﻩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺳﻨﮕﻰ ﻭﺯﻳﻦ
ﺭﺍ ﺑﺰﺣﻤﺖ ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
ﮐﻮﻩ ﻣﻴﺒﺮﺩ'ﻭ ﺑﺘﻪ
ﺩﺭﻩ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺷﺎﻳﺪ ﻟﺬﺕ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪﺍﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﻤﺎﻗﺖ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻡ.ﻭ
ﺍﻓﺴﻮس ﮐﻪ ﺩﻳﺮ
ﻭ ﮐﻨﺪ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻡ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺟﺪﻯ
ﺗﺮﻯ ﺑﮑﻨﻢ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻓﺴﻮس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻘﺒﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻭﮐﻢ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﺳﺴﺖ ﻋﻤﻞ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ'ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﺟﺪﻯ ﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﻳﺪ ﻭﮐﻮﺷﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻨﺪﺗﺮ ﺑﺮﻭﻳﻢ'ﺑﺎﺯ
ﮐﻨﺪ ﺭﻓﺘﻪﺍﻳﻢ.
ﮐﺎفی اﺳﺖ' ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺃﻭﻟﻴﺎ ﻧﻈﺮﻯﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢ'ﺗﺎ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﻴﻢ.

ﺗﺄثیر ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻣﺪﺍﻭﻡ'ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ'ﺍﺯ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺗﻮﻟّﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺘﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪ.ﺍﮔﺮ ﺁﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺷﺖ'ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺼﻮل اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻣﺪ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ'ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺯﺷﺘﻰ ﻭ ﮐﺠﻰ ﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺳﺘﻰ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺒﺎﻟﻌﮑس ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﮐﻨﺪ'ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ'ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ'ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﻧﻴﻤﻪ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻠﻢ ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻬﺎﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻧﺶ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ'ﮐﻪ
ﺩﻭﺗﺎ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥﮑﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ'ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻟﻤﻦ
ﺧﺎﻑ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺑّﻪ
ﺟﻨّﺘﺎﻥ'ﻭ ﻣﻦ ﺩﻭﻧﻬﻤﺎ
ﺟﻨّﺘﺎﻥ.

ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺧﻮﺩ'ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﺑﺎ ﺍﻳﺪﻩ
ﺃﺻﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭ
ﻳﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺰﺩ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻠﺶ ﺍﻣﺎﻧﺖﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻘﺾ ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺧﻮﺩ'ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩ' ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ' ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﭘﺎﺑﻨﺪ
ﺳﻄﺢ ﻣﺎﺩﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻂ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻂ ﺍﺻﻠﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﻣﺴﺪﻭﺩ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺶ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ' ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺿﺮﻭﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺍﺿﺢ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﻞ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺷﺨﺺ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ'ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ'ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺫﻫﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻯ
ﻧﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣثلا
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﺗّﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ها' ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ . ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﻗﻀﺎﻳﺎ'
ﺑﻌﮑس ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻋﺮﻓﺎ'ﺻﺮﻳﺢ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻯ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻘﻖ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ ﻋﻠﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﻗّﺖ ﻭ ﺻﺮﺍﺣﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﻠﻮﻡ'ﺑﺎﺯ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﻭﻟﻰ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭ'ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ'ﺩﺭ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺳﺘﻪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ'ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻭﺳﻤﻪ
ﻭﺳﻮﺭﻣﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺗﺎﺑﻠﻮ' ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺃثر ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺃﺳﻴﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺟﺎﻯ ﺁﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ' ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻴﻚ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ'ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎﻫﺎ'ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﻋﮑس ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﺮﮐس ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ'ﺗﺎ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ'ﻭﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ'ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ'ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ'ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺤﻬﺎﻥﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﻨﺪ.

ﻭﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﭘﺎﺑﻨﺪ ﺍﺳﺖ'ﭘس
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ ﻧﺎﺗﻮﺍنی
هاﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ' ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ'ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺵ
ﻋﻴﺐ ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘﺶ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯﮐﺎﺭﺵ
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﻓﺮﻳﺒﺪ'ﮐﻪ ﺑﻴﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺳﺖ'ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭﺁﻣﺪ
ﻭﺷﻬﺮﺕ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻭ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﻨﺪ'ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ'ﺳﺒﻚ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ'ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ'ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯﺨﻮﺩ
ﺷﺮﻳﻚ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ'ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ' ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻩ
ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺍﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﻧﺪ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ ﺑﺎﺷﻌﺮ
ﻭﺗﻌﻘّﻞ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻥ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭘﻠّﻪ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺗﺼﻮﺭﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ'ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺸﺨﺺ ﻭﻣﺪﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻳﺎ ﻫﻨﺮﺟﻮ'
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮﻯ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ'ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺭﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻟﺰﻭﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺗﺮﻙ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﺧﻮﺩﺁﻣﻮﺯﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ'
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ'ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺬﮐّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ'ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﮑﺮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﻭ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﺪﺭﮐﺎﺕ ﺣﺴّﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﻮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻭ ﻭﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﺎﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯﮕﺮﺩﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻭﺧﺎﻣﻮﺵ
ﮔﺮﺩﺩ'ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒوء ﻭ ﻧﺒﺄ ﻭ
ﺧﺒﺮ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺋﻢ'ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺧﻮﺩ' ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ'ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻗﺪﺭﺕ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ)ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﺁﻧﺮﺍ(ثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ ﮔﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ'ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﻭﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ'ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ'ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺷﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺑﺮﺳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻤﻚ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﺩﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺗﺨﺼص ﻫﺮﺭﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﻔﻂ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺗﺨﺼﺺ
ﻓﻨّﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﭘﻴﺮ
ﺷﺪﻳﻢ ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﻪ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ'
ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺣﻔﻆ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻋﺎﺩﺕ ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ'ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﻔﻴﺪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﻫﺮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ . ﭘس ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﻢ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ' ﻭﻫﻢ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﺏ' ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ'ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺪﺍﻧﻢ'ﺑﭙﺸﺖﮔﺮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺰﻧﻢ'ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺑﺮﻭﺩ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒﺢ ﻭﺍﺟﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﮐﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭ'ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺻﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ'ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ' ﻭﭼﻮﻥ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ' ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺿﻮﺡ
ﻭ ﺩﻗّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺷﺎﻧس ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﺴﺪﻭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﺁﻥ ﺳﺨﺖ ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
.

ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ' ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﺍﺿﺢ ﻭﻗﻄﻌﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺤﻘﻖ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭ ﺻﺮﻳﺢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯﺑﺸﺮﻯ'
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻗﻄﻌﻰ
ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻫﮕﻞ ﻭ ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻗﻄﻌﻰ
ﻭ ﻭﺍﺿﺤﻰ ﺩﺍﺩﻧﺪ'ﻣﻔﻴﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺴﻄﺢ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ'ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺨﺖﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻴﺐ ﺟﻮﺋﻰ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﺑﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﺁﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺧﺎﻙ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﻧﺪ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ'ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭ ﻫﻤﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭ ﻧﻔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
. ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ'ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻭ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ'ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺁﺩﻡ ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺍﺯﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁثاﺭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻋﻴﺐ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ' ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎ ﺍﻳﺪﻩ
ﺃﺻﻠﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻨﺸﺎﻥ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻘّﺎﺷﺎﻥ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﻭ ﮐﻮﺑﻴﺴﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻘّﺎﺷﻰ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﻃﻔﻞ ﻳﮑﺴﺎﻟﻪ'ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻭﻥ ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺮﺩ'ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭ ﻃﺮﺡ ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻘّﺎﺷﻰﻫﺎﻯ ﺑﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ 'ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﻀﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ ﮐﺎﭘﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺃثر ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻠّﺖ
ﻳﺄس ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ' ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥﺎﻟﻬﻰ.ﺯﻳﺮﺍﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﻫﻨﺮﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﻗﺼﺪ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺁثاﺭ ﺧﻮﺩ می ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ'ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ
ﮐﻨﻨﺪ' ﻳﻚ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺼﻮﺭﺕﻣﺎﺩﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ.ﻳﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻣﻮﻧﺘﺎﮊ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﺘﺮﻉ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﻑ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬی کاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺭﺍ'ﺍﻭﮔﺴﺘﻴﻦ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺤث ﻭﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻢ'
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ ﺍﻳﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯﻘﺎﺑل ﻔﺮﺽ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻭ ﻓﺮﺿﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻧﻔس ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﺯﺷﺘﻰ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺯ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺳﻌﻰ ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ'
ﺑﺎﻋث ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺑﻠﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﮐﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﺳﻢ ﻭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ'
ﻳﺎﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺬﮐّﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻳﺎ ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ' ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻧﺪﮔی کنوﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ'ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﺨﻮﺩ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﻄﻮﺡ ﺟﺪﻳﺪﻯ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻌﻰ ﻭﻣﺠﺎﻫﺪﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣثلا ﻧﻘّﺎﺵ ﺑﻮﺩﻩ'ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻘﺎﺷﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻋﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﻌﺮ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺁﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ'ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﺑﻖ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺴﺘﻦ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺁثاﺭﻯ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺷﻌﺮﻯ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﻢ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ'ﭘس ﺁثاﺭﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺭﺷﺘﻪ' ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ' ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺪﻭﺭ
ﻣﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺭﻭﺯ
ﻣﺮﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ'ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﺤﺪﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺗﻨﮓ ﺗﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺒﺮﻯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ'ﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'ﭼﻮﻥ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻧﻴﺰﺃﻧﺪﮐﻴﺎﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ'ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ' ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﺘﺮ ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ . ﭘس
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻫﻴﭻ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻭﺑﻰ ﻣﺤﺘﻮﺍ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮔﺮ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻋﺼﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﻄﻮﺭﮐﻠّﻰ
ﺑﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺻﻨﻌﺖ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﺧﻮﺩ' ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ' ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭﺫﻭﻕ
ﻭﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﮐﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻧﻘّﺎﺷﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﮑﺎﺳﻮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺩﻭﻟﺎﺭ
ﻣﻴﺨﺮﻧﺪ.ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻟﺬﺗﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﺮﻧﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﻟﺬﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻣثاﻝ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ. ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤّﻰ ﻭ
ﺷﺪﺕ ﮐﻴﻔﻰ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺮ
ﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮ
ﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺍن هاﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻫﻢ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﻫﺮ ﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ
. ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ'ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺠﺪﺩ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ'ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ'ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻫﺴﺘﻴﻢ
. ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺠﺪﺩ ﺁﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺭﺍﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻳﻢ.

ﻫﻨﺮﻣﻨﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺁثاﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻔﺶ ﮐﻬﻨﻪ
ﺍﻳﺴﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ
ﻧﻌﻤﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ'ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺳﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺭﺍ ﺟﺰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ'
ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺗﺎ
ﻫﻤﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ'
ﮐﻮﺷﺸﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻥ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﺳﻔﺮﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺎ ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺍﺯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ'ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺣﻘﺎﺭت
هاﻯ ﺷﺪﻳﺪﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺮﺗﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﭼﺮﻳﺪﻥ ﺩﺭ ﻣﺰﺭﻋﻪ
ﺳﺮﺳﺒﺰ ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﻨﺸﺨﻮﺍﺭ
می ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺧﺮ ﻣﺪﺍﺭ'ﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ' ﻭ ﺧﻴﺎﻝ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ'ﻭ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺰﻳﺪ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯﺘﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﺟﻮﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺣﺪس
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥﻤﺎﺩﻯ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺳﻄﺢ ﺩﺭﻙ ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﺣﺪس
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﻟﺎ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻟﺎ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ ﺗﻠﻘﺎﺋﻴّﺖ
ﻭﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﺪ'
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﻨﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﺩﮐﺎﺭ
ﺃﻟﻮﻥ ﭘﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﻭ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺍﻳﺪﻩ ﺍﻯ ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ'ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ . ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺩﻳﺴﻮﻥ ﻣﺨﺘﺮﻉ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺟﺪﻳﺪ'ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻢ'ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻖ
ﺁﻥ ﺑﺪﻫﻢ ﺳﺮ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻡ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺨﺘﺮﻋﻴﻦ
ﻭﻣﮑﺘﺸﻔﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﺸﻔﻴّﺎﺗﻰ
ﺳﻮﻕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﺨﺘﺮﻉ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ' ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﻳﻚ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻋﺎﻡ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﻭ ثاﺑﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﺃﻧﺎﻟﻴﺰﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﻭﻳﺪ' ﻋﻤﻞ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻓﻨّﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺭﺍ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬی ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺺ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻳﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻯ ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ'ﻭ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻫﺪﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ'
ﺑﺠﺎﻯ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ ﺁثاﺭ
ﺗﺠﺎﺭﺏﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩﺭﺍ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﺭﺍ
ﭘﺎﻳﻪ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ
ﺑﻮﻳﮋﻩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ'ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ' ﺩﺭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﺤﺴﻮس ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻋﺼﺒﻰ(
نِورز) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ'
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺗﻨﻔّﺶ ﻭﺑﺮﻭﺯ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻳﻚ ﺩﺍﺭﻭ
ﻭﺩﺭﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥ'ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﻢ ﺁﺭﺍﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺭﺍ'ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﻨﺮﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺗﺶ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﻯ
ﮔﻮﺷﻰ ﺧﻮﺩ' ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺷﻔﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻴﺮﻭﻧﻴﻤﺎﺩﻯ
ﺍﺑﻦ ﺑﺎﺯﻯ ها ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﺑﻰ ﺃثر' ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮﻋﻠّﺖ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ'ﺟﺰ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ'ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻤﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻓﺴﺎﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ'ﮐﻪ
ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ(ثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮﻯ'ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼﻞ ﺑﺎلاﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﻫﻨﺮ ﺑﻨﻈﺮ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﻟﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻳﺎ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮐﻮﺩﮐﻰ'ﺍﺻﻞ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺪﻓﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ
ﺑﻨﻈﺮ ﻓﺮﻭﻳﺪ'ﻳﻚ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ'ﺑﺠﺎﻯ
ﻳﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ'ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ. ﭘس
ﻫﻨﺮﺩﺭﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺻﺎﺋﺐ ﻓﺮﻭﻳﺪ' ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﻧﻘﺺ ﻭ ﺧﻄﺎ ﻭ ﺗﻌﻠﻞ
ﻭ ﺑﻬﺎﻧﻪ'ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻓﻊ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻮﺭﻯ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪ'ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭼﺸﻢ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﺸﺪﻩ'ﻭﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺮﻫﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ'ﺑﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﮐﻢ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻋﻠﻢ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﭘﺮ ﺁﺯﺍﺭ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﺁﻧﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﻔﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻟﺌﻮﻧﺎﺭﺩ
ﺩﺍﻭﻧﭽﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻧﻘّﺎﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭ ﺁثاﺭ ﺩﺍﻭﻧﭽﻰ'
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﻧﭽﻰ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭘﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ'ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺳﻮﻕ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪﺷﻔﺎﻯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﻊ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﻧﭽﻰ
ﺩﺭ ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﺋﻴﻦ ﺩﻳﻦ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﻧﻘﺎﺷﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺁثاﺭ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺷﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ'ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺗﺮ ﻧﺸﺪﻥ
ﻭ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ'ﻣﺤﻴﻂ
ﺁﺭﺍﻡ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس ﻣﺎﺩﻯ' ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎ ﻋﻘﺪﻩ ﺍﻭﺩﻳﺐ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺎﺩﺭﺵ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺩﻳﺐ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺷﮑﺴﺖ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟﻨﺴﻰ ﻣﻌﻴﻨﻰ'ﺑﺎ
ﺯﻧﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﻬﻢ ﺟﻨس
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﻳﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻮﻧﺎﻟﻴﺰﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻧﭽﻰ ﭼﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ ﺑﻴﻤﺎﺗﺮﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﮐﻠﻴﺴﺎ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ ﺯﻥ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﭘس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻏﻠﺒﻪ ﻧﻔس
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﻭ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ'
ﻫﻢ ﺟﻨس ﺑﺎﺯﻯ'ﺑﺪﻭﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﮑﺮﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺭﺳﻮﺍﺋﻰﻫﺎﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﭘﺎﭖ ﺟﺎﻥ ﭘﻮﻝ ﺩﻭﻡ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺯﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺩﻭﻟﺎﺭ
ﻣﻦ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﺳﻮ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ.ﻭ
ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﺟﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺑﻴﻮﺯ ﻭ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ' ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ
95 ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎﻩ'
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺧﻰ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺟﻨﺴﻰ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺍﺯ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﻣﻮﺭﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻐﺴﻞ ﺟﺴﻤﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻏﺴﻞ ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭﻧﮑﻮﻫﺶ
ﺑﺨﻮﺩ'ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﻏﺴﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﻗﺪﻳﻢ ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺯﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺘﻨﻪ ﺃثرﻯ
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﻯ ﺯﺧﻢ
ﺧﺘﻨﻪ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ' ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺍﺷﻨﻪﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﮐﺸﻰ ﺑﻮﺩﻩ'ﺗﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻧﻘﺶ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﮐﺸﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﺷﺪ.

ﻋﻘﺪﻩ
ﺍﻭﺩﻳﺐ ﻧﻴﺰﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ' ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﺍﻭﺩﻳﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﺎ ﻋﻘﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ. ﻧﺰﺩ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻫﻨﺮ ﻳﻚ
ﺭﻭﺵ ﺍﺳﺘﻌلاء ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻥ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺪﻩ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﻋﮑس
ﻋﻘﺪﻩ ﺍﻭﺩﻳﺐ ﺩﺭ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐم
اﻧﺮﮊﻯ ﻟﻴﭙﻴﺪﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺯﻥ ﺑﻮﺩﻥ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭ ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻗﺘﻰ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﮐﺎﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ'ﻭ ﺍﺯ ﻣﻨﺸﺄ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺗﺎﺑﻊ
ﻭﺿﻊ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺁثتﺭ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ'ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ'ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ'ﺑﻴﻚ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻭﺡ
القُدُسص ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪ' ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻘﺪّس ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ (ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻟﺄﻗﺼﻰ)
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﺭﻭﺡ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻟﺄﻗﺼﻰ'
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺳﺠﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﻯ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﮐﻌﺒﻪ ﻣﮑّﻪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ.ﻭﻟﻮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﺑﮑﺸﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻠﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس 'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﻟﻬی ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﮑﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ' ﻭ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻳﻚ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﺍﻣﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺳﻴﺮ ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﺑﺠﺒﺮﻭﺕﺍﻭﻝ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻳﺎﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌی
ﻨﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ ﻓﺮﻭﻳﺪ'ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ' ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ' ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺟﻬﺎﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ'ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺗﻤﻠّﻚ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ثرﻭﺕ ﻭ ﻏﺬﺍ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺭﻭﺍﻥ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺸﻨﻪ ﺗﺮ ﻭ ﺣﺮﻳﺺﺗﺮﺷﺪﻥ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻣﻮﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ' ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﻣﻴﻞ ﺑﺎﺣﺴﺎس ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺟﻨﺴﻰ ﻟﻴﭙﻴﺪﻭ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺳﻮﻕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﺿﻌﻒ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﻞ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻰ ﺭﻏﺒﺖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﮊﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ'ﻳﻚ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ'ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ.ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺸﺮﻁ
ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ.ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺰﻳﺒﺎئی
هاﻯ ﺧﻴﺎﻟی ﻮ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭﻫﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻫﻨﺮﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ' ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﺍﻯ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ'ﻳﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﺷﺨﺺ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻃﺒﻌﺎ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﮐﻪ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ'ﻣﻴﻞ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺩﺭﺍ'
ﺑﻌﻠّﺖ ﺿﻌﻒ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻳﺎ ﺿﻌﻒ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻫﻨﺮﺳﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ'ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﺳﺖ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﻗﺎﺑﻞ ﮔﻔﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻭﻳﺎ ﻧﻈﻢ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺩﺭ ﺻﺪﺍﻫﺎ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﺁﺧﺮﺕ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ'ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﻞ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺟﻨﺴﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ'ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺪ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﺎﻯ ﻣﻴﻞ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻴﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺟﺎﻟﺐﺍﺳﺖﮐﻪ ﮔﻔﻪﺷﻮﺩ'
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻥ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺪﺮﻙ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﺘﺮﺩ ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﭘس
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻨثی ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺯﺩﻯ ﻭ ﺯﻧﺎ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ثوﺍﺏ ﺳﺎﺯ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩ ﻭ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺎ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺷﺒﺎﻉ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻏﺒﺎﺕ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﻢ ﺷﺪﻩ' ﺁثاﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ ﻭ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﭙﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭا ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺭﻓﻌﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻭﺗﻦ ﻭﻳﺎ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻰ. ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﻫﻮﻳﺴﻬﺎ
ﻭ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺟﻨﺴﻰ
ﻳﺎ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺗﻤﻠّﻚ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ'ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﮐثرﺍ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺷﺒﺎﻋﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺰﺍﺭﻯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺍﺭﺟﺎﻉ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﻮﺍﻗﻊ'ﻭ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻴﺎﻝ
ﻭ ﺍﻭﻫﺎﻡ'ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ' ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺩﺍﺋﻢ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﺗﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺍﻳﻦ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'ﺭﻭﺯﺑﺮﻭﺯ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﻭ ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﭼﻮﻥ ﮐﻮﺑﻴﺴﻢ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺟﻨﻮﻥ ﺁﻣﻴﺰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'
ﻧﻴﺰ ﺳﻮﮊﻩ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻏﺮﻭﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﭘﻴﮑﺎﺳﻮ
ﻭ ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭ'ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺬﻳﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻧﻔﺮﺕ ﺁﻭﺭﻯ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩ'ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺒﻮﻍ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﻨﻮﻥ ﻭ ﺑﻰ ﻣﺤﺘﻮﺍﺋﻰ'ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ ﺭﺳﻢ ﭼﻨﺪ
ﺧﻂ ﻭ ﻧﻘﻄﻪ'ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺁﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺑﺪﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﮔﺸﺘﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭﺍﺳﺮﺍﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻟﺬﺗﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺮﺩ'ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ.

ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ'ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ'ﺩﺭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ'ﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺩﺭ(ﺣﺪﻳث ﻧﻔس
) ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ'ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻖ ﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﻭ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ ﺧﻴﺎﻝ
ﻭﻭﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰﺩﺭ
ﺻﻮﺭتی که ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ'ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ
ﻳﺎ ﺃثرﻯﺑﺴﺎﺯﺩ'
ﺑﺎﻋث ﻟﺬﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺤﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺎﻇﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮﻯ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﻭﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭس
ﻋﺒﺮﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ ﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﻨﻨﺪ'ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ' ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ ﻳﻚ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻫﻢ ﺟﻨس ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.

ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺷﺪﻩ'ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﺧﺎﺹ' ﻭ ﻫﻢ ﺟﻨﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﺒﻮﺗﺮ
ﺑﺎ ﮐﺒﻮﺗﺮ'ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫم ﺠﻨﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻫﻢ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ ﻣﺸﺎﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺭﻭﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻧﻴﮑﻮ'ﺑﺎﻋث
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻋث ﻫﺪﺍﻳﺖﻣثبت
ﺍﻧﺴﺎﻥهاﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺃﺩﺏ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﺎﺩﺑﺎﻥ
ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﺩﻳﺒﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ'
ﺑﺎﺯ ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎ'ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻨﻔﻰ ﺳﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞﺑﻤﺼﺮﻑ
ﻣﺸﺒﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺷﺪ'
ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻋﺒﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻳﺎﺿﻴﺪﺍﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻚ ﺗﺒﺪﻳل
علاﻣﺖﺭﻳﺎﺿﻰ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﻴﻚ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻣثبت
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻣثبت ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻧﻘﺎﻁ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ'ﻭ ﭘﺶ ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺨﺶ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺩﺑﺎﻥ ﮐﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺸﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺟﻬﺖ ﺑﺎﺩ'ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺩ'ﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﺩ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻮﺷﺶ
ﻭ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩﺍﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍ ﻣثبت ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﺳﻌﻰ ﻭﮐﻮﺷﺶ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻗﻄﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ'ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﻭﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﺬﺍﺏ ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺤﻖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺷﻔﺎﻯ
ﺗﻦ ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻟﻰ
ﺷﻔﺎﻯ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﻭﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﻭ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺍﺩﺏ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ ﺑﺤث
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ' ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﻌﺎﺭﺽ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ' ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ'ﻭ ﻋﻤﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺵ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺭﺯﺵ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﺭﺳﻄﻮﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ'ﻫﻨﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﮑﻨﺪ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ'ﻫﻨﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻳﺎ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﻏﻴﺮ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻔﻌﻞ ﻭﺗﺤﻘق
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ'
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺴﻄﺢ
ﺗﻤﺪﻥ ﻋﺼﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ . ﻭﻟﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ'ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ'
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﻡ ﻧﻤﻰ
ﺯﻧﺪ ﻭ ﺣﺮﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻧﺪ'ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻥ' ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ ﮔﻔﺘﻦ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﮐﻠﺎﻣﻰ'ﮐﻪ
ﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ'ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﻤﻪ ﻭ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﺮﺧﻰ'ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ
ﺑﻬﻴﭻ ﮐس ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ ﻭ ﮔﻔﺘﻦ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ'
ﻣﻮﺟﺐ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ'ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻌﻠی ﻮ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ'ﻳﺎ(ﭘﺎﺭﺍ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ)ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭ ﺳﺎﺧﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻨﺒﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺼﺎﺭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺷﻬﻮﺩ ویژن )ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ'ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭ ﻣثاﻝ ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ
ﻗﺪﻳﺴﻪﺍﻯ ﻳﻬﻮﺩﻯﺮﺍ
می آﻭﺭﺩ'ﮐﻪ ﻓﺮﻭﻧﻴﮑﺎ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﮐﺮﺩ'ﻋﮑس
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮ ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﺶ
ﻣﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ'ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﭼﺎﭖﺷﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻫﺮﮐس
ﻭﻫﺮﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ'ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺯﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﻤﺎﺵ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺧﺎﺭﺟی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺸﺎﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺍﺳﺖ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ'ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ'ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ'ﻳﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ'ﻧﻘﺶ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ'ﺩﺭﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ' ﻣﺘﺄثّر ﺍﺯ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ 1860 ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺑﻤﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﻃﻠﺐﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻋﻨﺼﺮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ'ﻭ
ﻧﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺳﻠﻮﻙ.ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﭘﺰﺷﮑﻰ ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺳﺮﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩ'
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﮐﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻭﻫﺮﻋﺎﺭﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﻧﺪﻫﻨﺪ'
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶ' ﻓﻮﺭﺍ ﻗﺼﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺍﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻟﻮ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺗﻮﻗّﻒ ﮐﺮﺩ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﭼﻮﻥ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻳﻚ ﺣﺪس ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺳﻄﺢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ.ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺪس
ﻭ ﺣﺎﻝ' ﺑﺮ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ'
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺮﻑ ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ'
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻧﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺃﮐثرﺍ ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ'ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻓﻮﺭﺍ ﻧﻴﺰﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﺪﺗﻨﺰﻳﻞ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺧﻴﺮ ﺧﻮﺩ'ﺗﻮﻗّﻒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﻗﻄﻌﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ'ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕﺧﻮﻳﺶ.
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻓﻴﮑس ﻭﻟﺎ ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﭘس ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﻳﺎﺩﺭ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺘﺤﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﺄﻣّﻞ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﺗﻮﻗّﻒ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻳﻚ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻠﻰ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻫﺪﻑ ﺩﻭ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺴﺖ. ﻳﮑﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ' ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺯ ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ'ﻭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﻳﺎ
ﻣثاﻝ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻭ
ﻣثاﻟﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺟﻨﺒﻪ
ﺫﺍﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻧﻔﺶ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﻪ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ . ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ'ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭ
ﻧﻪﮐﺎﺭ ﻳک اﺑﺪﺍﻋﻰ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺨﺴﺖ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ'ﺑﻌﺪ ﺑﺘﻬﻴّﻪ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭﻫﺮﻃﺮﺡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺼﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ . ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﻋﻮﺍﻡ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩ' ﻭ ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭﻳﻚ
ﺃﺷﺮ ﻫﻨﺮﻯﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻳﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ.ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺠﺎﻯ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻫﻨﺮ'ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﻮﺑﺎ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﻘﻖ ﺩﺭﺍﺯ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻨﺪﻯ ﺣﺮﮐﺖ'
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﻓﺖ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻗﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﺑﺠﻬﺎﻯ
ﻟﻤﻴﺪﻥ ﻭ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻤﺮﺷﺪ
ﻭ ﻣﻌﻠﻢ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺻﺮﻑ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﮑﺎﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﭘﻴﺮﻯ'ﺍﻳﻦ ﺭﻧﺞ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻮﻡ
ﻭﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻬﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰﺭﺳﻴﺪﻥ'
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
'ﻭ ﻳﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ'ﻗﻠّﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ'ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ'ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ' ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯﻮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ'
ﻫﻨﺮ ﻭﺟﻤﺎﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ'ﺧﺮﻭﺝ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻌﻠّﺖﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺒﺮ ﻋﻠّﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻪ ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﺁﻭﺭ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺎﺩﻯ'ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻭﺍﺩﺑﺎ'ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ' ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ'ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ.ﭘس ﻋﻠّﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﮑﻴﺎﺯ
ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺭﺍ'ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ'ﻭ
ﻫﺮﻋﺎﺭﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﭘﺰﺷﻚ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ' ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ' ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ'ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤّﺖ ﺗﻨﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ'ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮔﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪ'ﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﭘس ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻋﻠّﺖ ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﻫﺮ ﻣﺤﻘﻘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻋﻠﻢ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎ'ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﮐﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻮﺵ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﻧﺸﺪ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ'ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ'ﻫﺮ ﺳﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﻳﻦ
ﺿﺮﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ ﻭﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻤﻰ ﺑﺮ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﺁﻭﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﻋﻠﻴﻪ ﻫﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ'ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺤﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﭘﺎﮐﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ'ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﻋﺪﻡ ﭘﺎﺑﻨﺪ ﺷﺪﻥ
ﺑﻌﻠّﺖ ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻣﺤﻴﻂ'ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺃﭘﻴﮑﻮﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭ ﺭﺿﺎ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ'ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﻋﺸﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﭼﻮﻥ
ﺃﭘﻴﮑﻮﺭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻧﺞ ﻭ ﺩﺭﺩﻯ ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ'ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﺨﺖ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ' ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺨﺖﺗﺮﻯﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﺤﻤّﻞ ﺁﻥ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺷﺪ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﻮﺩ'ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﻬﻢ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﺯ ﮔﻮﺷﻰ ﺩﺍﺧﻞ'ﻭ
ﺍﺯﮔﻮﺵ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺪﺭﺕﺿﺒﻂ
ﻭ ﺭﺑﻂ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ'ﻳﺎ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ ﻣﺘﺄﻣّﻞ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻨﺪ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﻧﻘﺶ ﺧﻨثی ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ'ﻭ ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪ'ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺟﻤﻊ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺣﺠﺎﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ'ﮐﻤﻚ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧمی ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ'ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺩﻧﻴﺨﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﮔﻮﺵ ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺗﺎﺳﻄﻮﺡ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﻋﺎﻟﻰ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮔﻮﺵ ﺷﻨﻮﺍ ﻭ ﺩﻝ
ﭘﺎﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﻣﺠﺮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ'ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺠﺮﺩ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﻋﻠﻞ ﻭ ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﻭ ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺠﺮﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ'
ﻋﻤﻞ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﺤﻴﻄﻰ'ﮐﺎﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ'ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﭼﺎﻫﻰ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ' ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ'ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ ﻋﻠﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺸﻌﺎﻉ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺫﻫﻨﻰ'ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ ﺍﺯ ﻋﻠﻞ
ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻳﺎﻓﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ . ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﻳﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭ ﻋﻠل ﻨﺒﺎﺷﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ'ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪس ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻴﻚ ﻭﺍﺩﻯ
ﻭ ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺯﺣﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺟﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﺪﻩ'ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﻭ ﻗﻴﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮﻯ ﺑﺮﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺫﻫﻦ'ﻭﺣتی
ﺒﺮ ﺗﻦ ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی ﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﺪﻑ ﻣﻄﻠق اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ'ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺑﻬﺪﻑ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﺎﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ'ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ. ﭘس ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍﺑﺒﻬﺘﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻨﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑس ﮐﻪ ﺁﺭﻳﺎ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺧﻄﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺣﺴﺮﺕ
ﻭ ﺍﻓﺴﻮس ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﻏﺎﻟﺐ
ﺷﺪ و ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺃﮔﺎﻩ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ .

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﻫﻨﺮ ﻫﻠﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺭﺍ'ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﭘﺴﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺷﻴاء ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ ﺁﺭﺍﻡ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺎﻟﺖ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻣﻀﻄﺮﺏ
ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻊ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ'ﺑﺎ ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ
ﺁﺭﺍﻡ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﺳﺒﻚ ﻫﻠﻨﺪﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺳﺖ'ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﻚ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺃثیرﻯ ﻮﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺑﻤُثل
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺭﻓﺘﻦ'ﻳﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﻭﻝ ﻗﺎﺋﻢ'ﻳﺎ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻥ'ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮتی اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮐﻠّﻰ'ﻭﻟﻮ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﺎ ﻧﻔس
ﮐﻞّ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﭘس ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ'ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻌﺮﻭﻑﻋﺎﻟﻴﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ'ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻨﻈّﻢ'ﻭﻗتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺸﺪ' ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ'ﻭﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ. ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻨﺮﻯ ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻙ ﺟﻤﺎﻝ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻐﺮﺍﻕ
ﺩﺭ ﺃثر ﺯﻳﺒﺎ'ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻳﻨﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ. ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥﺤﺘﻤﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ.

ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﺳﻄﺢ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﻮﺍﻡ'ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻧﺰﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻥ'ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻄﺢ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻄﺢ ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺪ'ﺗﺎ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ
.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ'
ﺳﻄﺢ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻭ
ﺗﺎ ﺁﻥ ﺣﺪّ ﭘﻴﺶﺭﻓﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺭﻭﺍﻥ'
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪ ﺃﮐثر ﻭﺍﺟﺐ'
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺟﺎﻟﺐﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺣﻔﻆ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎﻯ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ' ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺻﻔﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻴﻨﻰ'ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ'ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﺑﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

در ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ' ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺟﺰاء ﺩﺭﮐﻞّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﻧﻔﺶ
ﮐﻞ ﻗﺎﺋﻢ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ' ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺟﺰاء ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﻞّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺧﻮﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐلّ
ﺒﺎﺯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ'ﮐﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻠّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﮑس
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭﻏﻴﺮﻩ'
ﺑﮑﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﺁﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺁﻥ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ'ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.

ﭘس ﻧﺎﺑﻐﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻣﻞ'ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺣﺘﻤﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ'ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ'
ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﻟﻰ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ'ﺑﻰ ﺣﺪّ ﻭﺣﺼﺮ
ﻭ ﺑﻰ ﺣﺴﺎﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺑﻮﺑﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭ ﺍﻋﻤﻰ ﻭ ﮐﻮﺭﺩﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﻫﺮ ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭘس ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺫﺍﺗﻬﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﻳﺪﻧﺪ' ﺑﺎﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻥ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﮑﻞّ ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻠّﻰ
ﺁﻥ'ﺍﺯ ﻳﻚﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻘﻂ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺮﺕ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﺒﻮﻍ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺄﻣّﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺷﻤﻮﻟﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻨﻴﻦ ﻧﺎﺑﻐﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻨﺶ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩ'ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﺭﺍ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﺍﺳﺖ'
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺮﻓﺎﻯ
اﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ'ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭﮐﺘﺐ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﻭ ﺩﺭ ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ'ﻭﺑﭙﻴﺶﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻳﻢ.ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺎ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ'ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺷﺶ ﻣﮑﺘﺐﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻔﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮔﻴﺮﻯ
هم ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ'ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻳﺎ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﻘﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺣﺘﻤﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ'ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ثاﺑﺖ ﻟﺎ ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ. ﺣﺘﻤﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺭﺍﺣﺘﻤﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻨﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس .ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻨﺎ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺫﺍﺕ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺳﺎﻥﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ .

ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ'ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻬﻨﺮ ﺧﻮﺩ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﺮﻙ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ'ﻭﺣﺮﻳّﺖ
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ ﻭﻣﻘﺎم
ﻤﻌﺮﻓﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﻗﺒﻮﻝ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺨﻴﺮ
ﺃﻋﻠﻰ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻘﺮّﺏ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻘﺮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﺍ
ﺷﺪﻥ ﻭﮐﺴﺐ ﺳﺮﻭﺭ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﻣﻨﺪﻯ'ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺨﻮﻳﺶ
ﻭ ﺧﺎﻟﻰ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ'ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﻨﻮﻥ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮔﻨﻮﺳﻰ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻔﺎ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻔﺎﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺃﻧﺪﻳﺸﻪﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﺸﻔﺎﻯ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻰ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﺮﻃﺎﻧﻰﺷﺪﻥ' ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻭﻯ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ'ﺑﺎ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺣﺪسﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﺪﺵ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻭﺍﮐﺘﺸﺎﻑ'ﻭ ﻣﻨﺸﺄ
ﺧﻠﻖ ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺑﻴﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﻪ ﻓﻬﻢ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﻬﺮﺣﻴﻠﻪ ﺭﻫﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ' ﭼﻨﺎﻥ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ ﻃﻔﻞ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﺵ'ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺎﺩﺭﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟﻖ ﺃﺯﻟﻰ.ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.

ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺁﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﺷﻮﺩ'ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ'ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ'ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﻭ
ﻗﺪﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ . ﻭ ﻳﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺪﻡ ﺃﻭﻝ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭﻣﻴﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻗﺪﻡ ﺍﻭﻝ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﮐﻤﻜﻮﻃﻴﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ'ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ'ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺟﺰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺤﻖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺋﻴﻦ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ
ﻭﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺭﺳﻮﻝ ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ' ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
.

ﻭﻟﻰ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺿﻤﻦ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﮐﺮﺩﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺗﺎ ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﻋﻠﻢ
ﺧﺎﺩﻡ ﺭﻏﺒﺎﺕ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺭﻓﺎﻩ ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯﺎﺯ ﻣﻘﺎم
ﻔﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
هست .ﻭﻟﻰ ﻣﺎنع
اﺯ ﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻌﻠﻞ ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪﺑﻤﻨﻄﻖ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻋﻠﻢ
ﺻﺎﺣﺐﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﺒﻠﺎﺳﺖ'ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
غیبی ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳم
ﺒﺮﺭﺳﻴم ﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎ'ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ ﺑﻴﮑﺎﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺷﺎﺑﺘﻰ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯﻘﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ ﻭ ﻃﺮﺡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﻧﮓ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻭ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺗﺌﻮﺭﻳﻚ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻭ ﺍﺯﻣﺎﺩﻳّﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻔﻊ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻧﻔﻊ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺭﻓﻊ ﮐﻨﻨﺪ' ﻭ
ﺑﺂﻓﺎﻕ ﺩﻭﺭ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟی ﺘﻮﺳﻌﻪﺍﻯ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻧﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ'
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ.ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ'ﺣﺘﻰ ﺑﺤﺪّ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺨﺶ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺁﺭﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺣﺬﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺻﻮﻓﻰ ﻏﺮﻕ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺗﺌﻮﺭﻳﻬﺎ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻏﺮﻕ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﺎﻟﺺ ﻭﻣﺤﺾ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﻟﺎ
ﻳﺘﻐﻴّﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﭘﺶ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻋﺎﺭﻑ'ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ'ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ثاﺑﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ'ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻭﺵ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﮐﻪﻫﻢ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﻭ ﻫﻢ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ'ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺣﺪث ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﻘّﻞ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮﺩﻭ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﻭ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﺍﻋﻠﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻟی
ﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ'ﺭﻧﮓ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ ﻭ ﻣُثل
ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰﻣﻄﺮﺡﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺣﺪس ﻭﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺍ' ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ(ﺟﻮﻥﺪﻯ
ﻭﻯ)ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺖ'
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﮐﺴﺐ
ﻧﮑﺮﺩﻩ'ﻭ ﺑﺮ ﻫﻨﺮ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻯﻮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻧﺸﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﺎﺩﻯ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ'ﭼﻮﻥ علوﻡ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴم
(جوﻥ ﺩﻯ ﻭﻯ) ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻣﻤﮑﻦ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺭﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻋﻤﻠﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻤﮑﻦ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ . ﻭجوﻥ ﺩﻯﻮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﻔﻴﺪ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﻓﻮﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﭘس ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ'ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺑﺮ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺣﺪس ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺯ ﺣﺪس
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑیﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻡ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ'ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ' ﺑﺎﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣثبتی ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻮﻉ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺩﻩ'ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺩﺍش هاﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ.ﭘﺶ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺣﺪس ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ'ﻣﺪﺧﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﻓﻮﺭﻯ'ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻭ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺫﻭﻕ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻔﻴﺪ ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻋﺎﺭﻑ'ﮐﻪ ﻧﺒﻮﻍ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻣُثل ﻭ
ﺻﻮﺭ ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺯ ﺷﻴئ
ﻧﻤﻮﺩﻩ'ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺒﻴﻨﺶ ﺳﻄﺤﻰ'ﺍﺯﺁﻥ
ﻣُثل ﺑﺎﻃنی ﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺻﺎﺣﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻔﻮﺫ
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﺍﺳﺖ. ﻣُثل
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺃﺯﻟﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ'ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭ ﺃﺯﻟﻰ'ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺰﺩﻳﻚﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻗﻴﻘﻪﺑﺎﺯ ﻳﻚ
ﻣﻈﻬﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.پس
اﺯ ﻳﻜﺪﺭﺟﻪﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺮﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔﻮﺫ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭؤﻳﺎﺋی ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺣﺘﻰ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻘی که ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ اﺯ ﺍﻣﻮﺭﺟﻬﺎنی
اﺳﺖ. ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ'ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻳﺖ'ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻳﻚ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻊ ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻋﺎﺭﻑ' ﻫﻨﺮ ﻭﻫﺮ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ ﻃﺮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﺗﺎ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻔﻨﺎﻯ ﺗﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ'ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻯ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺣﺴّﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺳﺎﺯﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ' ﻫﻨﻮﺯ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯﺎﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻗﻴﻘﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺪﻫﺪ' ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻧﻔس ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﺣﺘّﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ'ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ'
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ'ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺄثیر ﮐﻠّﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ'ﻧﻘﺶ ﻏﻴﺮﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺧﻄﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ'ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﻭﺡ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﺍﺯﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻘﺶ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﺍﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺧﺎﻟﺺ
ﻭﻣﺤﺾ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ'ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻨﺮ ﻳﻚ ﻓﻌﻞ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﮐﺎﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﺎﺭ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻣﻠﮑﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﮐﻨﻮنی ﺪﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺨﻴّﻞ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﺼﺮ ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.

ﺑﺎﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻈﺮ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺑﺎ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ'ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧی
هستند. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﺣﺪس ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻤﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺸﺪﻩ'ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﺩﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ'ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﻭ ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ' ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ'
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻳﮑﻰ
ﻳﮑﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﻭ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﮐﻪ ﺟﻮﻥ
ﺩﻯﻮﻯ ﻣﺘﻮﻓّﻰ1952 ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭاکسپرینس ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﺁﻥ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻔﻊﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ'ﺟﻤﺎﻝ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﻭ ثاﺑﺖ ﺍﻳﺴﺘﺎ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ' ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮ'ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺣﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻤی ﺒﺨﺸﺪ' ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮ ﻧﻴﺰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻫﻨﺮ.ﻭﻟﻰ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﻫﺮﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺟﺎﻥ ﺩﻯ ﻭﻯ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ'ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ' ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻦ ﺁﻥ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ'ﻳﻚ ﺷﮑﻞ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻃﻔﻞ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﻣﻴﻤﻮﻥﻨﻘّﺎﺵ'
ﻳﻚ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ'ﺻﺤﺒﺖﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰﻫﻨﺮ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ'ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺣﺮﻓﻪﺁﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﺴﺖ. ﺟﺎﻥ
ﺩﻯ ﻭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ'ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻧﮓ ﺍﺭﻳﺴﺘﻮﮐﺮﺍﺳﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺑﻌﻀﻰ ﺭﻗﻴﻖ ﺍﻟﻤﺰﺍﺝ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺫﻭﻕ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﻧﻴﺰ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻭﻫﻨﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﻳﺴﺘﻮﮐﺮﺍﺳﻰ
ﻭ ﺍﻋﻴﺎﻧﻰ'ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻋﻴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺁثاﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮔﺮﺍﻥ ﻗﻴﻤﺖ ﻣﻰ
ﺧﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﻢ
ﭼﺸﻤﻰ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺫﻭﻗﻰ ﻋﺎﻟﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﮔﺮﺍﻥ ﻗﻴﻤﺖ
ﺃﺷﺮ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺧﺮﻧﺪ.ﻭ ﭼﻨﺪ ﺧﻂ
ﻭ ﻟﮑّﻪ ﺭﻧﮕﻰ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﮐﻮﺑﻴﺴﻢ ﺭﺍ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺧﺮﻳﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻩﻣﺪﺭﻥ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺭﺍﻳﺞ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ثرﻭﺕ ﻭﻣﻴﻞ ﺑﻤﺪﺭﻧﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖ.

ﺗﺨﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ'ﺩﺭ ﮐﻠﻴّﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺴﻰ'ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺭﻳﺘﻢ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻈﻢ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ ﻣﺤﺮﻙ
ﺫﻭﻕ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺭﻳﺘﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻳﺎ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺗﻮﺗّﺮﺍﺕ
ﻭﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻳﺎ ﻫﻨﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻟﻰ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻬﻨﺮ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺫﻭﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﺩﺭ
ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺯ ﺫﻭﻕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ'ﻭ
ﺷﻌﺮ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺼﺎﺭ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺸﺎﻝ ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺗﺄثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻳﺘﻢ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺗﺄثیر ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ'ﻭﺃثر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻏﺰﻝ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺍ'
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﻧﮓ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ'ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺃﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺵ'ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﻬﺮﺕ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﻈّﻢ
ﻭ ﺭﺍﺿﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﺮﺿﻪ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻣﻠﮑﻪ ﺳﺎﺯﻯ ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺸﻮﺩ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺒﺎﻳﺪ'ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁثاﺭ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺁﻥﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻰ'ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺁثاﺭ
ﺃﻭﻟﻴﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ'ﺃثر
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺁﺷﺎﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ ﻭ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭس ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ' ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﻫﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﺮﻭﺟﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ'ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ' ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ'ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ.

ﺟﺎﻥ ﺩﻯﻮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺩﺭﻙ ﺣﺴّﻯ ﻤﺘﻌﺎﻟﻰ'
ﻭﻳﺎ ﻟﺬﺕ ﻭ ﻧﺸﺌﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﺫﺍﺗﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺃﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ'ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻭ ﻫﻮﺵ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﺍﺷﻴاء ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺷﺒﺎﻋﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ'ﺍﺷﺒﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺟﻤﺎﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯ' ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻮﻥ ﻫﻴﭻﺍﺷﺒﺎﻋﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻭ
ﺳﻴﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺰﻳﺪ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺎ'ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻭ ﻟﺬﺕ' ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻧﺴﺖ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ(ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣی ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﺨﺺ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﮔﺮﭼﻪﺍﻳﻦ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻫﺎ ﺃﺑﺪﻯﻨﻴﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺤﺪّ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧمی ﺮﺳﻨﺪ.ﻳﺎﺑﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺳﻴﺮﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ'ﮐﻪ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﻴﺮﻯ ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺰﻳﺪ
ﻟﺬﺕ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺴﺐ ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎﺳﻄﺢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.

ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺎﻥ ﺩﻯ ﻭﻯ ﻭ ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭ'ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﺑﺴﻄﺢ
ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﺮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻡ ﻧﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺷﻮﻕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺟﺎﻥ ﺩﻯﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻋﻨﺼﺮ
ﺟﻤﺎﻟی ﭽﻴﺰﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺃﻣﺮﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ'ﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻏﻴﺒﻰ'ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ' ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺟﺎﻥ ﺩﻯ ﻭﻯ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ' ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ' ﻣﺤﻴﻂ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻭ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺎﻥ ﺩﻯ ﻭﻯ'ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ'ﻣﺘﺸﺒث
ﻭﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس
ﺷﺎﻧﺶ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻫﻨﺮ ﺻﻨﻌﺘﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﺘﺮﻯ ﻭ
ﭘﻮﻝ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎ'ﺑﻴﻦ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎ'ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﻧﻔﻌﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺟﻮﻥ ﺩﻯ ﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ'ﻳﺎ ﻫﻨﺮ
ﺧﺎﻟﺺ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ'ﻣﻈﻬﺮ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ' ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻓﻌّﻠﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ ﺑﻴﻦ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻧﺎﻓﻊ'ﻓﺮﻗﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻧﻔﻊ
ﻓﻮﺭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﻧﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ. ﻭ ﻧﻴﺰﻫﻨﺮ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﻧﻔﻊ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻋﺎﻟﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'
ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ ﻫﻤﻴﺒﺸﻪ
ﻣثبت ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﺪ ﻭﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺖ. ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻧﻔﻊ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗّﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻞ ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻥ ﺩﻯ ﻭﻯ ﺍﺯ ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﻓﻨﻮﻥ ﺯﻳﺒﺎ ﻭﻧﺎﻓﻊ
ﺩﺭﻫﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﺭﺍ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺻﻨﻌﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﻠﺐ ﺭﻭﺡ ﻋﮑس ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ .

ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ'ﺭﺑﻂ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻧﮓ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺟﺎﻥ ﺩﻯ ﻭﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺟﻤﺎﻟﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ'ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻭﻯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺫﻭﻕ ﺑﺮﺗﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻫﻨﺮ'ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻭ ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﺿﻤﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺣﺴّﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﺸﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻨﻈّﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﺁﻥ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺗﻠﺎﺵﻫﺎ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥﻤﻌﻨﻰ
ﻭﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ'ﻭﻫﻤﺴﻔﺮﻯ
ﺑﺎﺟﺮﻳﺎﻥ ﻫﺴﺘی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺷﺪ ﻃﻔﻞ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻭ'ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ'
ﻭ ﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪ'ﺩﺭﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﺟﺎﻟﺐ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺶ
ﻫﻨﺮ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﻭﺳﺘﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯﭘﺶ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭﻧﻬﺎﻳﺖﻣﻔﻬﻮﻡ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺭؤﻳﺎ ﻫﺎﻯ ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺫﻭﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻠﻖ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺃﻣﺮ ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﻧﻴﺴﺖ'ﭼﻮﻥ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺖ.

ﺑﻘﻮﻝ ﻓﻮﻟﻮﺑﺮت ﻫﻨﺮ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺤﺼﻮﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺸﺨﺺ' ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ'ﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻫﺮﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﺎﻡ (ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﻭ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ)ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ ﻭ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺍﻟﻠﻪ)
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺿﻤﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﮐﻨﺪ'
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻤﻚ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺻﻨﻌﺖﺧﻮﺩ'ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪﺩﺍﺭﺩ'ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻓﻘﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺴﻤﺖ ﺃﻋﻈﻢ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺖ.ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺩﺍﺋﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ'ﻭﺗﻦ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ'ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﺟﺴﻢ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ'ﺑﺎ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺑﺪﮐﺎﺭﻯ ها ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺯ ﻧﻘﻄﻪ
ﺻﻔﺮ ﻧﻴﺮﻭ'ﺑﮑﻤﺎل
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯﺴﻠﻮﮐﻰ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺗﻘﺪس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﻘﺪس
ﻭ ﻗﺪﻳﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ ﻣﻘﺪس
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺳﺎﺯﻯ'ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﮐﺴﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ'ﺧﻠﻖ ﺃﺷﺮﻯ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩ' ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺸﺨﺺ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺒﻠﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺒﻠﻮﺭ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ'ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ ﺗﺮﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﭘﺮﻋﻘﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺁﺏ
ﭘﺎﻙ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺨﺮ
ﭘﺮ ﻟﺠﻦ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮔﺮﺩﺩ'ﻫﺮﮔﺰ ﺁﺏ
ﺍﺳﺘﺨﺮ ﭘﺎﻙ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻣﮕﺮ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻟﺠﻦ ﻫﺎ ﻗﺒﻠﺎ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ'ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﺟﺪﻯ ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ' ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﻗﺴﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﺎﻳﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺧﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺃثاﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺁثاﺭﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ . ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ'ﺯﻳﺒﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺯﻳﺒﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪ'ﮐﻪ ﺃﻏﻠﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ'ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺳﺘﺎﻳﺶﮔﺮ ﻫﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭﻫﻢ ﻋﻘﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻭ ﺗﺸﺎﺑﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﺑﺎﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ
ﺷﻮﺩ.ﭘس ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﮐﻞّ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ'
ﻭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺫﻭﻕ
ﺭﺏّ اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﻫﻨﺮﻯ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ'ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻏﺸﺘﮕﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻔس ﮐﻞّ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻫﻨﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻭﺑﺎﺯﻯ ﺭﻧﮕﻬﺎ'ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻮﺯﺍﺋﻴﻚ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﻫﻨﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ ﻳﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ'ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﮑﻨﻨﺪ'ﭼﻪ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻳﺎ ﺷﻌﺮ
ﻭﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻏﻴﺮﻩ'ﺟﺪﺍ ﺍﺯﺷﺨﺼﻴّﺖﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺪﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻟﻮﺩﻩﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﮐﻤﻚ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﻳﻪ ﺁﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ
ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﺭﻭﻯ ﺳﮑّﻪ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﻳﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻨﺮ ﺍﻭ'ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻘﺶ
ﺑﺮ ﺳﻄﺢ ﺁﺏ ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﺷﮑﻠﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺃﺑﺮﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻯ ﺑﺸﮑﻠی
هستند.ﻭ ﺍﮔﺮ ثاﺑﺖ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ'ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻣﺮﺩﻩ ﻭ ﺳﻨﮓ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﻧﺎﻡ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺄثر ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﻫﺪ'ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺃثر ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺎ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻘﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻫﻨﺮ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻌﮑس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻴﻦ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺶ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﻭ ﺑﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻌﮑس ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ' ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻫﻨﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻧﺎﻥ'ﻣﺒﻴّﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺮﻭﺣﻰ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺩﺭ ﺩﻝﻭﻓﮑﺮ ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ' ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﺭﮔﺎﻩﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻴﻦ ﻏﻨﻰ'ﺧﻮﺩﻓﻘﺮﻯ
ﺫﺍﺕﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺵﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻏﺮﻭﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ' ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺍﺿﻌﻰ
ﺳﺮﺍﻍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﭘس
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﭘس ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺳﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ' ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺟﺪﻳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ'ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﻚ ﺩﻳﮑﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﺂﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﻭﻥ ﻳﻚ ﻧﻘّﺎﺵ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬی
ﭙﻴﺸﻴﻦ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺯﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻰ ﮔﻮﺋﻴﻢ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺩﻳﻦ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻫﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﺑﺨﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺷﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ'ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ' ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭘس ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺃﻫﻞ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ'ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ'ﺑﺎ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻳﺶ'ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻴﻮﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ' ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺣﺎﻓﻆ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ'ﻭﺭﺍﺿﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻘﺪس ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺁثاﺭ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﻌﺮ
ﺣﺎﻓﻆ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺴﺤﻮﺭ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻭﻣﺠﺬﻭﺏ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
.

ﭘس ﻫﻨﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﺘﻰ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ'ﻭ ﺍﺯ ﺟﻬﺘﻰ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺃﺻﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'
ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ'ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺃثر ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﺎ ﺻﻔﺖ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ'ﻭﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ'ﻭﺻﻔﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﻃﺒﻴﻌﺖﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯﺨﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ'ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺩﺍﺧﻞ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺃثر ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻰ ﮔﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﻴﻄی
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هم ﭽﻨﺎﻥ
ﻏﺮﻕ ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺭﻭﺣی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺭﻭﺡ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻭ ﺑﺪﺍﺧﻞ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﺤﻴﻂ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻬﻔﺖ
ﻃﺒﻘﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺗﻮ
ﻭﻣﺘﺪﺍﺧﻞ'ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
هم اﺯ ﺩﺍﺧل
هستند' ﺑﻬﻔﺖ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐّﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﻧﺎﻡ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ'ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ'ﻭ ﺣﺞ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺣجّ ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻃﻠﺎﻕ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻣﺠﺴّﻤﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻫﻮﻡ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﺑﺮﻫﻤﻦ
ﺷﺪﻩ ﺍﻣّﻰ'ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺪ
ﺃﮐثر ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ ﺑﻌثت
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﭼﻨﺎﻥ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻣﻈﻬﺮ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﺣﻴﻒ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻳﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﮐﻰ ﺑﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥ'ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ ﻟﺎﻟﻮ
ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ' ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻭﺑﻴﺎﻧﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ'ﺑﻘﻮﻝ
ﮐﺮﻭﭼﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ' ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺨﺼﻴﺒّﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﺑﺎﻋث ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﻭﺍﻗﻊ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ' ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺒﻴّﻦ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺮ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ'ﻣﻨﻌﮑس
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻧﻘﺶﺑﺎﺯﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺫﺍﺕ ﭘﺎﻙ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺍﮐثرﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭﮐﺴﺐ ﭘﻮﻝ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﮐﺎﺫﺑﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻭﺭ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﻧﻔﻌﻰ ﺩﺭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮔﺮﭼﻪ ﺻﺪﻕ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺻﺪﻕ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺬﺏ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ'ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺻﺎﻟﺖ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﻟﺬﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﻋﻴﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻧﻴﺴﺖ'ﻭ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﻫﻨﺮﺷﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﺮ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ ﻋﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﻴﺮﻩ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻙ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻣﻮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ ﭘﺮ ﭘﻴﭻ
ﻭ ﺧﻢ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ'ﺍﻳﻦ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﺴﺖ ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ'ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ'ﭼﻮﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﭘس ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺩﺭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭ ﭘﺮﺣﮑﻤﺖ ﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭ
ﺳﭙﺎس ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭘس ﮔﻠﻪ ﻭﻧﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ' ﭘﺎﮐﺴﺎﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺭﺳﺎﺗﺮ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺣﺘﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻟﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﺶ ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺵ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻫﻨﺮ'ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺟﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺟﻤﺎﻝ ﻭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎﺳﺘﺮﺳﺎﻝ ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﻋﻠﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻋﻠّﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻋﻠّﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺄﺯﻝ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻋﻠﻢ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻋﻠﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻳﺪﺁل
ﺁﻳﻨﺪﻩ' ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺭﺍ'ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺑﻌﻠﻞ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ'ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻋﻠﻞ ﺑﺎﻋث ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﺳﻄﺢ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻏﻴﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﻠﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺭﺍ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻥﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ'ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻘﺪس ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻥ همانی
الگوﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺁﻥ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻟﺬﺕ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ'ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ'ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ'ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻟﺎﻟﻮ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭﻫﻨﺮ'ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ'ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﻣﻮﺯﺍﺋﻴﻚ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ ﺍﺯﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ'ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻮﺩ' ﮐﻪ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺰﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﮑﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ' ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﮐﻮﭼﻚ ﺭﺍ
ﺑﻴﻚ ﮐﻞ ﺑﺮﺗﺮ'ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﻞ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪ'ﻫﻤﻪ
ﺍﺟﺰﺍ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝﻣﻮﻟﺎﻧﺎ'ﭼﻮ
ﺻﺪ ﺁﻣﺪ'ﻧﻮﺩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ
ﺃﺷﺮﻯ ﻣﺘﺸﮑّﻞ
ﺍﺯ ﺍﺟﺰﺍ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺧﻰ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺯﻭﺍﻝ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺯﺷﺖ.ﻭ
ﺳﭙس ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺯﺍﺋﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻰ ﮐﻞّ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﺮﮔﺰ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺯﻭﺍﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺶ ﺍﺯ ﺗﻨﺰﻳﻞ'
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﮐﻤﺘﺮﺑﺎﺷﺪ'ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﻓﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﻄﺢ ﮐﻠّﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﺎﻋﺶ ﺻﻌﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﻞّ ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﻭ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﺠﻮﻣﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﮐﻤﺎﻝ'ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺳﻮﺍﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻴﺰ ﺭﻭ'ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻰ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺴﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.

ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻧﻘﺪ
ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺰﺍ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩ ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﺍثر ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺟﺰﺋﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺗﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻧﺎﺷﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻫﻢ ﺷﻮﻧﺪ'ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻧﻘﺺ ﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻋث ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟی
که ﺩﺭ ﺁﺷﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﻳﻚ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻩ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺮﮒ ﺃثر ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻣﺰﻳﺪ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺟﺰﺍ ﻳﻚ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﺁثاﺭ
ﺁﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﻧﻘﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺟﺰﺍ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﮐﻠﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻘﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺖﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. و ﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﻨﻈﺮ ﻟﺎﻟﻮ'ﭘﻨﺞ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻫﻨﺮﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﻡ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻭ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺎس ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺧﻠﺒﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪﺑﭽﻴﺰﻯ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭﺧﻴﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ'ﻣﺸﻤﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ ﻧﺨﺴﺖ
به (ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ)
ﻫﻨﺮ'ﮐﻪ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﻨﺮ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺎﺹ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻭ'ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺟﻬﺎﻥﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻰ ﺟﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘس اﺯﻣﺮگ هنرﻣﻨﺪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﮐﺸﺮﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺎﻟﻮ ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺭﻳﺴﺘﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻭ ﺗﺠﻤّﻠﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﻨﺮﻯ.ﺍﻣثاﻝ (ﺍﺳﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻳﻠﺪ) ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺹ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ'ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﻮﺭ ﻭﺍﺿﺢ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺩﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﻟﻮﻟﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﺩﻭﻡ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ(ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻭﻟﻮﮐس)
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻫﺎ
ﻭﻟﻬﻮ ﻭﻟﻌﺐ ﻏﺮﻕ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺗﻤﺘّﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﺯ ﺳﺨﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﺮﺍﺭﻯ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻪ ﺭﻓﻊ ﺯﺣﻤﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ ﻋﻠّﺖ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭلی
کمی ﺩﻳﺮﺗﺮ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ' ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺟﺰ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﻚ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ'ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ ﻧﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺗﺎﺃﺑﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ'ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻘﻠﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺿﺮﺭﻯ ﻫﻢ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﮐﺎﻧﺖ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻭ ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻫﺪﻓﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ
ﺑﻬﺮ ﻃﺮﻑ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺗﻥﭙﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻭ ﭘﺮﻭﺍﺭﺑﻨﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻧﺪﻩ ﺑﺪﺗﺮ'ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﮔﻮﺭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺟﻨﺒﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺮﻑ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﻭﻫﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺣﻔﻆ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ' ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ' ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻟﻮﮐس ﺭﺍ'ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺑﺎﺯ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﮐﻪ
ﺳﻮﺧﺖ ﻟﺬﺕ ﺣﻘﻴﺮ'ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ'
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﺍﺭﺩ'ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺁﻧﻬﺎ'ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎ ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ' ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺎﻡ ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭﺭﺯﺷﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺟﻨﺒﻪ ﺳﻮﻡ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻟﻮﻟﺎ(ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭ ﻣثاﻟﻬﺎﻯ)ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻟﺒﺎس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺟﺴﺘﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﮔﺰﻳﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻌﺎﺻﺮ' ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺣﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺗﺎ ﺣﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﮐﺎﺩﻣﻴﻚ'ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺧﻴﺎﻝ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ'ﻭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻟﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻥ
ﻋﺠﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻣﺎﺳﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻨﺎﻩﮔﺎﻩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤُﺸﻞ ﺍﻋﻠﻰ ﻭﺍﺻﻮل
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﭘﺮ ﺯﺭﻕ
ﻭﺑﺮﻕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺵ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻰ
ﻟﺠﻦ ﺯﺍﺭ ﮐﻪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻠﺎﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﺭﻕ ﻭﺑﺮﻕ
ﺍﻋﻴﺎﻧﻰ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﺗﺮﺳﻨﺎک
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺮس ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺭﻳﺴﻚ ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻨﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺗﺮس
اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺗﺮس ﺍﺯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﮐﻮﺷﺶ
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺟﻬﺎﺩ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯﺳﺮﺩ
ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺪ ﻭﺟﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﻟﻮﻟﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ(ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻄﻬﻴﺮﻯ ﻭ ﻋﻠﺎﺟﻰ)ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻔﺎﻯ
ﺗﻦ ﻭﺣﺘﻰ ﺷﻔﺎﻯ
ﺫﻫﻦ' ﻳﺎ ﺷﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺷﻮﺩ' ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺁﻥ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ'ﭘﺶ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﻢ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻫﻢ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﻫﻢ ﺗﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻟﻮﻟﺎ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﻄﻌﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺗﺨﺪﻳﺮﻯ'ﺑﺎ ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻗﻮﻯ'
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻫﻨﺮﻯ ﺳﺮﮔﺮﻡ ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﺳﻴﺐ
ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮﻳﺸﻰ ﺧﻮﺩ'ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ ﺷﻔﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ'ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺍﺭﻗﺎﻡ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺴﻴﺞ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﺎﺭ ﻣثبت ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺑﺪ ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ'ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺑﺪﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ثوﺍﺏ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺍﺯ ﮐﺎﺷﺮﺳﻴس ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺑﻠﺎﺋﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﻭﻟﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻠﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ می
ﺘﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ'ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺑﻠﺎ ﻣﻴﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻴﺪﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﺎ'ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭘس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ . ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻟﻮﻟﺎ ﻫﻨﺮ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﻠﺎﺟﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻫﺮﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭ ﺣﺮﻳّﺘﻰ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺷﻨﺎ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﮔﻮﺗﻪﻋﺎﺭﻑﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺁﻟﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﺑﺪﻭﺳﺘﺶ
ﺃﻧﺪﺭﺯ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺧﻮﺏﺑﻮﺩ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﻣثل ﻣﻦ ﺷﻮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺭﻧﺞ ﺁﻭﺭ
ﺍﺳﺖ'ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻭﺑﻌﺎﻟﻢ (ﻧﻮﺭ) ﺑﺮﺳﻰ.ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺗﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻧﺞ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﻴﻂ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ'ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﺪﻩ ﻭﻣﺸﮑﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺭﻧﺞ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ' ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻭﺷﺎﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﺟﻨﺒﻪ ﭘﻨﺠﻢ
ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻟﻮﻟﺎ(ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻭ ﺗﺴﺠﻴﻠﻰ)ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ثبت ﻭﺍﻗﻊ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻔﺤﻪ ﻋﮑّﺎﺳﻰ
ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ'ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻧﺰﺩ(ﺗﻴﻦ)ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﮐﺎﭘﻰ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺰﺩ( ﮔﻴﻮ)ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺰﺩ ﺯﻭﻟﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻧﺰﺩ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ' ﻧﻪﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻫﻤﻪﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ثبت ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ'ﻭﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺍﻗﻊ ﻳﺎ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﺁﻥ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ که
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﺪ.ﻭﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎ ﺍﻳﻥﮕﻮﻧﻪ ﻫﻨﺮ
ﺍﻳﺴﺘﺎ'ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻫﻨﺮ می ﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻫﻨﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺭﺍﻫﻰ ﻫﻢ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﺰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ'ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﻭ ﺁﺑﺎﻯ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺌﺂﺗﺮ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻣؤﺷّﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺤﻨﻪ ﺗﺂﺗﺮ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻨﺮﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﻣؤثّر ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ.ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ ﺳﻮﺍﺩﺍﻥ
ﻫﺮ ﺳﻨّﻰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﺁﻥﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺯ ﺗﺌﺂﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻀﺮ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺌﺂﺗﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺶ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻗﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻧﻪ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻭﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ.

ﻟﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﮐﻪﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻪﻧﻈﺮﻳﻪ ﮔﻔﺘﻪ'ﻳﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻨﺮ' ﻭ ﻳﺎ ﻫﻨﺮ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺷﺪ
. ﻭﻯ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒﺍﺳﺖ.ﺧﻄﺎﻯ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﻴﻞ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻭ
ﻣﻴﻞ ﺍﻓﺮﺍﻁ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﻭﻣﻴﻞ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﻟﻮﻟﺎ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻄﻠﻖ ﻳﺎﺑﻰ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ' ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ'ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ ﻏﺎﻟﺐ
ﺑﺮ ﻫﻤﻪﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﻟﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮑﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ'ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻘﻠﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ عقل ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﻭﺟﻨﺒﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺩﻭﻟﺒﻪ
ﺗﻴﺰ'ﮐﻪﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻮﺩ'ﻭﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻋﻘﻞ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ'ﺑﻨﻔﻊ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﭘﺮﻋﻘﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ'
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺳﻮﺍﺑﻖ'ﭼﻮﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﺭﺳﻴﺪ'ﺑﺂﺗﺶ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﭘﺶ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﭘﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ'ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ'ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﻤﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮ ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺪف
هاﻯ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻏﺎﻟﺐ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ'ﺩﺭﻫﻤﻴﺒﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﭘس
اﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻥ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻗﻬّﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ'
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺺ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻗﻬﻘﻔﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻧﻘﺶ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻭ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ'ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺶ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﻭﻟﻰ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﭼﻮﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺸﺮﻭﻁ ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ'
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ'ﻭ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﭘس ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎﺑﻊ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺳﭙس ﺗﺎﺑﻊ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﺁﻥ
کماﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻭﺭﺩ.ﺗﺎﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ'ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ(ﺑس)ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺁﺳﻴﺒﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺁﺳﻴﺐ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﻫﻨﺮﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ'ﮐﻪﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺿﻤﻦ ﻟﺬﺕ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪﺃثر
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﻋث
ﺁﺳﻴﺐ ﻭ ﺿﺮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ . ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'ﺗﺎ ﺳﭙس
ﺑﻨﻔﻊ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺤث ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﭼﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺃﻣﺮﻯ ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻬﺸتی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﺎم ﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺟﻤﺎﻝ ﻭﮐﻤﺎﻝ'ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﻣثبت
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ' ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪﻫﺎﻯ ﻫﺪﻑ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ'ﺑﺎﺯ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﺘﻰ ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ'ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ'ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﻧﺎﻣﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ'ﻭ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺧﺮس ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﻙﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘﺶﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝ ﮐﻪ ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.ﭘس
ﺑﻴﻦ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺧﻴﺮ
ﻭﺟﻤﺎﻝ'ﻭ ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻠﻂ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻏﻠﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺧﻴﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ' ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ' ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻁ ﺧﻴﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ'ﻭﻣﻴﻞ ﺑﺒﻘﺎﻯ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﺩﺭﭘﻴﺶﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺟﺰ ﺑﺎ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻥ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس 'ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﺶ ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺪﺍﺭﺝ
ﺧﻴﺮ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺻﺤﻴﺢ ﻭﺧﻴّﺮ.ﮐﻪ(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ)ﻣﺸﺘﻖ
ﺍﺯ ﻣﺼﺪﺭﺧﻮﺏ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻫﺮﺩﻭ ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍﻳﺞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺃﻣﺮ ﺧﻮﺏ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻳﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﺑﮑﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺧﻮﺑﻰ ﻭ ﺧﻴﺮ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺧﻴﺮ ﻭﺧﻮﺑﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ'ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻧﻤﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﮐﺮﺩﻧﺪ'ﭼﻮﻥ
ﮔﻴﻮ ﻭ ﻣﺘﺮﻟﻴﻨﮓ' ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ'ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎﺵ ﺑﺎ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﺯﻳﺮﺍﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺟﻤﺎﻝ ﻭﮐﻤﺎل
کماﻟﺎﺕﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﭼﻮﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﮔﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﭘس
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬی ﺁﻧﻬﺎ 'ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺣﺪّ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻨﺠﻢ ﻭﺁﺧﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ ﺑﻴﻦ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺁثاﺭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻫﻨﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻠﻂ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﻐﻠﻂ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺐ ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺭﺍ
ﺟﺴﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺟﻤﺎﻝ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺟﻤﺎﻝ
ﻭﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺘﺮﻟﻴﻨﮓ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ'ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍﺍﻳﻨﺎﻥﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻘﺪس ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ'ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺴﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺎﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ'ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ ﻧﻮﺡ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ'ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ
ﺑﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ ﺟﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺧﻴﺮﻳﺎﺑﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺷﺮّ ﻳﺎﺑﻰ'ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻨﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﻧﻮﻋﻰ' ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺩﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺳﻘﻮﻁ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﺮﺩ. ﺣﺴﺮﺗﻰ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ
ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺃﺳﻴﺮ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﭘس ﻫﻨﺮ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺁﺩﺍﺏ
ﻋﻤﻮﻡ ﭘﺴﻨﺪﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﮐس
که ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺗﺎﺑﻌﻴّﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ(ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﻳﺞ)ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ . ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭﺳﺖ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻯ'ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ئﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﻧﻪ ﻫﺮ ﻣﺪﻋﻰ ﺗﺸﻴّﻊ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ ﻳﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺴﻨّﻦ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ'ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﭙﻮﺳﺖ ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪ'ﻭ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﻫﺎ
ﻭﺑﺎﻃﻦ ﺍﻣﻮﺭ'ﻭﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭘﺶ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻗﺎﺑﻞ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺗﺮﺳﺘﺶ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺿﺪﻳّﺖ ﺑﺎ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ' ﺷﻮﻕ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺩﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﺒﺤﻖ'ﻭ ﻣؤﺳس ﺁﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﺳﻤﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﮐﻪ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﻥ ﻣﻔﺖ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ'
ﻭﺟﺰﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺑﺒﺎﻃﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻘﺪس ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺒﺎﺳﻰ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﻠﺒﻴس ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ
ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺑﻮﺩﻟﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺠﻨﺒﻪ(ﻟﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ)ﻫﻨﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﻤﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻳﺎ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺎﻳﻨﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﺎ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ
ﻫﺎﻯ ﻧﻬﺎﻧﻰ ﻓﻴﻠﻤﻬﺎﻯ
ﺳﮑﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻣﺮﺑﻰ ﺍﺧﻠﺎﻕ'ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺟﺰ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ'ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺸﻨﻪ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻭ ﺳﻴﺮﻯ
ﻭ ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻟﻮﻟﺎ ﺑﺤثهاﺋﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺳﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻳکی ﺮﺍ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻟﻮ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻨﺮ'ﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻭﺗﺼﺎﺩﻡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﺩ.ﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻠﻢ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ'ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ' ﺍﺯ
ﺟﺰﻣﻰ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺩﻭﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ ﻓﻨﺎﺗﻴﮑﻰ
ﺩﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ'ﻭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﮐﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺻﻠﺢ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ'ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺟﻤﻌﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺸﻌﺸﻊ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻫﺮﮐﺶ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺧﻴﺮ ﻭﺧﻮﺑﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭﺟﻤﺎﻝ'ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻭ ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ
ﻭﭼﺸﻴﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ'ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻗﻴﻤﺖ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﺒﻞ
ﺑﻰ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ
.

ﺻﺤﺒﺖﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻭ ﻏﺎﺭﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺳﺖ'ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭﻫﻨﺮ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ﮐﻪ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺭﺍ'ﭘس ﺍﺯ ﻟﻐﻮ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ'ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺷﺮﺍﻑ
ﻭ ﺍﻋﻴﺎﻥ ﺩﺭﺁﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻃﺒﻘﻪ ﻭﮐﺎﺳﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﻭ ﺑﺮﺩﻩ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻏﻴﺮ ﮐﺎﺭﮔﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺯﺣﻤﺖ ﮐﺶ'ﺑﻨﺎﻡ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ(ﺍﻟﻴﺖ)ﺭﻭﺷﻦ
ﻓﮑﺮ ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎﺩ
ﮐﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺣﺰﺑﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ
ﻭﺍﺣﺰﺍﺏ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺗﺎ ﺁﺭﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ ﺣﺰﺑﻰ
ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﻭ ﮐﺎﺳﺖ
ﺍﺷﺮﺍﻓﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ'ﺟﺰ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺩﺍﺋﻢ ﺭﮊﻳﻢ ﺧﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺷﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻯ ﺍﺳﺎﺭﺕﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺷﺪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭﺭﺷﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻓﻊ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ'ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﺃﺻﻴل ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻳﺎﺩﺭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻓﻘﻴﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺧﻮﺩ' ﻫﻤﭽﻨﺘﺎﻥ
ﻓﻘﻴﺮ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺯﺭﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩﻥ'ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻠﺎﻝ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺣﻤﺎﺭ
ﻭ ﺍﻟﺎغ ﺴﻮﺍﺭﻯ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺤث ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ ﻭﺳﻴﺎﺳﻴﻮﻥ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ ها
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺧُﻤس
ﻭﺯﮐﺎﺕ ﻭﻣﺎﻟﻴّﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮐﻨﻨﺪ'ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺭﮊﻳﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻓﺎﻉ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺎﻭﺭ'ﭘﻴﺮﻭﺯﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻟﺒﺎس
ﺍﻧﺘﺤﺎﺭﻯ ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻭ ﺑﻰ ﺃثر ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻧﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﭽﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﮐﺸﻴﺶ
ﻭﻣﻠّﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ'
ﻭﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﻳﻦﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ'ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻤﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻣﻨﺠﺮﺑﻬﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁثاﺭ ﺟﻨﮕﻰ
ﻧﻘﺎﺷﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺣﺎﮐﻢ ﻭ ﺣﮑّﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﺑﻴﻤﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﺘّﻬﻢ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﻏﻴﺮﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺟﺎﺭﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﺮﺩﻡ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺴﺨﻪﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻨﺮﻯﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺎﺭﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ' ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻏﺮﻕ ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻗﺼﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﭘس ﮐﺎﺭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺯﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺧﻠﻂ ﻋﺠﻴﺒﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻨﺮ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻨﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺑﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﮓ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻴﺘﺮ ﻭﺻﻠﺢ
ﺁﻣﻴﺰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻭﺳﺎﻟﻤﺘﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺻﻠﺢ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬی ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﻤﻌﻰ'ﺑﻄﻮﺭ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﮑﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ'ﻭﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ'ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ(ﺳﺎﺭﺗﺮ)
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻴﺌﻰ ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍﻳﺞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ' ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺘﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'ﺁﻳﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ'ﻳﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ.ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ'
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ ﺯﻳﺒﺎ
ﺗﺮ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺒﺎﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺗﺄﻭﻳﻠﺎﺕ'ﺩﺭ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ'ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ ﻳﻚ ﻣﻨﻈﺮﻩ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﺳﮑﺴﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺷﺪﻩ'
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺭﺍﻣﺶﺟﻨﺴﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘﺶ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ' ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻴﺪ ﻃﺮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻃﺮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻘﺪس ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕ ﮐﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻳﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻳﺎ ﺳﻮﺩ
ﺗﺠﺎﺭﻯﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺍﺯ ﺷﻬﺮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ' ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺍﻭ ﮐﻤﮑﻰ
ﮐﻨﺪ' ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﺍﻭﺧﺒﺮﺩﺍﺭ
ﻧﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﮑﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﺩﺭ ﺩﺟﻠﻪ ﻣﻰ ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ'ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﻮﻯ
ﭘﺸﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ'ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ' ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻣﺎ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺗﺬﻭﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺃثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻣﺒﺤﺸﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻧﺎﻇﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻟﺬﺕ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﻧﻈﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻳﻚ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ'ﻭﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻧﻘﺪ ﻫﻨﺮﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ. ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﺬﻭﻕ
ﻧﺰﺩ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺫﻭﻗﻰ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺫﺍﺕ ﺷﺨﺺ'
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣؤثّر ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﮑس ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺫﺍﺗﺎ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﺪﺭ
ﺃثر ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥﻮﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻫﺎ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺵ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺻﻞ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻳﺎ ﻋﺪﻡ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻋﺶ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤلی اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ ﺍﻭ'ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩ'ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻨﺮ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'
ﻭﻧﻴﺰ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺤﻴﻂ ﻭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﻧﻘﺸﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﺬﻭﻕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘﺶ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺻﻠﻰ ﻣؤثّر ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ'ﺟﺎﻯ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ'ﺍﺯﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﻰﮔﻴﺮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺷﺪﻩ'ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﻧﺼﻔﻰ
ﺍﺯ ﻋﻤﻞ ﺣﺴّﻰ ﻭ
ﻧﺼﻔﻰ ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﮐﺸﺶ ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ.

ﻣﺸﺨّﺼﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺫﺍﺗﻰ'ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﻧﺨﺴﺖ(ﺗﻮﻗّﻒ).ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﻋﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺣﺎﺩثه
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ'ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﻫﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺧﻮﺩﺵ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻭﻗﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣثبتی
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ'ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺧﻄﺮ ﺯﻭﺍﻝ
ثرﻭﺕ ﻭ ﺣﺼﻮﻝ ﻓﻘﺮﻭﻏﻴﺮﻩ'ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺯﻧﺒﻮﺭ ﻋﺴﻞ
ﻧﻴﺰ ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺳﺎﺯﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻟﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺣﻔﻆ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﻔﻆ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺒﺪﮐﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ ﻏﺎﻓﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺸﺨّﺼﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻗّﻒ ﻭﺗﻮﺟّﻪﻭ(ﻭﺣﺪﺕ
ﻳﺎﺑﻰ)ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ. ﺑﺂﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ
ﻭﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﺯﺑﺎﻥﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻘﺶﺍﻭﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﻋﮑس
اﻟﻌﻤﻠﻰ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﻭﺃثرﻯ
ﻫﻨﺮﻯ'ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺑﻰ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻘﺶ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﻧﺎﺩ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺸﻐوﻞ ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﺰﻳﺮﻩ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ .ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﻧﮑﺘﻪ ﺳﻮﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﻨﺮﻯ'ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥ ﺭﺧﺪﺍﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻧﺎﺳﻮتی
هستند.ﭼﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻫﺮﺍﺣﺴﺎس ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﮊﻩ ﺭﻧﮓ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ'ﺳﺎﻳﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﻫﺮﻫﻤﻪ
ﺫﺭﺍﺕﻭﺟﻮﺩ ﺁﻥ
ﺟﺴﻢ ﻣﺎﺩﻯ'ﺧﻮﺩﺍﺯﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺭﻭﺡ ﻭﺭﺍﻩﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻭﺡ' ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺧﻠﺄ ﻭ ﻓﻀﺎﻯ ﺧﺎﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺷﻴﺎﺋﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺧﻠﺄ ﺧﺎﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗﺘﻰ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻔﺮﺽ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﺎ ﻋﺪﻡ ﻭ ﺧﻠﺄ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ .

ﻧﮑﺘﻪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ(ﺣﺪس ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺑﺎﻃﻨﻰ)ﭼﻪ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﻭﺵ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﺫﻭﻕ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻥﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺑﺤث ﻋﻠﻤﻰ'ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺗﺬﻭﻕ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺯﻳﺒﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺯﻳﺒﺎ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ . ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ'ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ'ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﺪس ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻭ
ﺑﺤثهاﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻳﺎ ﺭﺩ ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ'ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﮐﺸﺶ ﻭﻭﺿﻊﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﻳﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ'ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.

ﻭ ﭘﻨﺠﻢ(ﻃﺒﻊ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻰ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻳﻚ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺼﻮﺭ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻫﺎﻯ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ'ﻭ ﻓﻬﻢ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺴﺎﺵ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ'ﻭﻧﻴﺰ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻨﻘﺶ
ﻣﺎﺩﻩ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ(ﻃﺒﻊ)
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭﺿﻌﻴّﺖ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭﻙ
ﺩﺭﺳﺖ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ'ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺧﺎﻟﺺ ﺍﺯ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺷﻌﻮﺭ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺒﺮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺗﻘﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺷﺎﻋﺮﻯ ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﺳﺮ
ﺍﺯ ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ ﻭﺗﺮﻙ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺁﺧﻮﺯﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺖ'ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺍﺭﺩﻧﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻝ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ ﮔﻮﺷﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣجّ
أﮐﺒﺮ ﺗﺠﻠّﻰ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ'ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺣجّ عمرﻩ'ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻌﻤﺮ ﺻﺪﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻴﺃﺭﺯﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺣﺠﮑﻌﺒﻪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻋﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺸﺎﻥ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭﺷﺮﻳﻚ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺫﻭﻕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻃﻒ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺪﻭﺭ ﻳﻚ
ﺣﮑﻢ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺿﻤﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﻳﻚ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﺯ ﺃﻣﺮ ﺯﻳﺒﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻳﻢ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺮﻳﻚ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺴؤﻝ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﺣﮑﻢ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩ' ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺗﻊ ﺳﺮﺳﺒﺰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ'ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺩﺍﺋﻢ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻟﺬﺕﻭ ﺗﺬﻭﻕ ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺍﺻﻮﻟﻰ
ﺍﺳﺖ' ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻳﺮﻩ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩﻭﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﻴﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﮐﻠﺎﻡ'ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺁثاﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺟﻨﺒﻪ
ﺳﻮﺯ ﻭﮔﺪﺍﺯ ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻮﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺁﻧﺎﻥ' ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺳﻮﺯ ﻭﮔﺪﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻕ ﻳﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

ﺑﺤث ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻢ'ﺑﺎ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ'ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺶ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﮕﻔﺘﻪﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺳﺮﺷﻨﺎﺵ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻡ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎس
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ'ﮐﻪ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ'ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﻭﻧﺰﻭل ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻟﺬﺍﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻝ ﺗﻨﮕﻢ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﻣﻥ اﺯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﮔﺮ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻭ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻧﮑﻨﺪ'ﻭ ﺑﺎ ﻭﺿﻊ
ﻓﻌﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﺨﻠﺎﺻﻰ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺩﺍﺭﺩ
. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﺎﻙ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺗﻮﻟﺪﺍﺗﻰ ﻫﻢ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﻋﺎﺭﻑ'ﻭﻳﺎ
ﺣﺴﻴﻦ ﺣﻠّﺎﺝ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'(ﻭﺟﻮﺩﻙ
ﺫﻧﺒﻚ) ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰ' ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺪﻯ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕ'ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻦ ﺩﻩ
ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ ﺗﺮ ﻣﻴﺂﻳﻢ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ'ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻭ'ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﻡ.ﺗﺎ ﺗﺼﻮّﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ'ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺑﮑﺸﺪ' ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻴﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺣﺼﻮﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺎﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺷﺎﻡ ﻏﺮﻳﺒﺎﻥ'ﻭ
ﺍﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺣﺴﻴﻦ' ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ' ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺷﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﭘﻴﺮﻯ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺭﺕ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺭﻓﺖ ﻭﺁﻣﺪ
ﺑﻴﻦ ﺻﻔﺎ ﻭﻣﺮﻭﻩ'ﭘس
ﺍﺯﭘﻨﺞ ﺣجّ
عمرﻩ ﺑﺤﺠﺃﮐﺒﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺳﺖ'ﻭﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ' ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻘﺶﺗﺴﺮﻳﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣؤثّر ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.

ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﺎﻳﭗ
15/ﺩﻳﺴﺎﻣﺒﺮ/2005
ﺑﻴﻮﺭﺗﻮﻥ ﺍﻭﺭﮔﺎﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﺤﺮﻳﺮ
ﺩﺭ ﺗﮑﺴﺎس ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺳﭙس ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻡ
ﻭﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ'ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻡ.ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻔﮑﻴﺮ
ﺑﺘﻪ ﺩﻳﮓ ﺧﻮﺭﺩﻩ'ﻭﺑﺨﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻧﻢ
ﺑﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪﻩﺍﻡ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﺍﺳﺖ.

M016

ﻫﻨﺮ ﻭ ﺳﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺁن در
ﻓﺮﻫﻨﮓ

ﻫﻨﺮ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺷﺎﻧس ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻫﻴﭻ
ثاﺑﺘﻰ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎ ﻧﺪﺭﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ،ﻋﺪﻡ
ﺭﻓﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻭﺍﻝ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ،ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﻧﺴﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،ﭼﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭچه ﭙﺎﺋﻴن
ﺘﺮ، ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭ
ﺁﻥ ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﺍﺋﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ.ﻳﺎ
مثل ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﻫﻨﺮﻯ
ﻳﺎ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﻋﻘﻞ،ﺑﻪ ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺎﺳب
ﻤﺮﺩﻡ ﺁﻥ ﺑﺎﺯ ﺟﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ،مثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﻴﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﻗﺎﻟﺐ ﻭﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺒﺎﺭﻯ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺗﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺁﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺼﺤﻨﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﻨﺪ،ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺳﻠﻴقه ها، ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺫﻭﻕ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ، ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﮐﻪ ﻟﺎ ﺟﺮﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺳﺒﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻗﻮﻣﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ، ﺑﻔﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﮐﻤﺎﻝ
ﺟﺴﺘﻦ ﻗﻮﻣﻰ،ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﻔﻠﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻦ،ﺑﻤﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﺑﺎﺯﻳﻬﺎ،ﻭ ﺷﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ سرﮔﺮﻣﻴﻬﺎ ﻭﺧﻮﺷﻰ ﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻳﺞ
ﺩﻧﻴﺎ،ﺑﺤﮑﻢ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﻨﻔﻊ
ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭﺭﻭﺍﺝ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ،ﻧﻄﻔﻪ
ﺁﻥ ﻓﺼﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺝ ﺍﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﺟﺪﻳﺪ،ﻫﻨﺮ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ ﺭﺍﻳﺞ
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺑﻨﻴﺴﺘﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻫﺎ،ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻫﺎ،ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻫﺎ، ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺟﺪﻳﺪ ﺟﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻮﮐّﻞ ﺑﺨﺪﺍ،ﻭ
ﺩﺍﻳﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﻫﺮ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻭﻗﻮﻣﻰ،ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺗﺄثیر ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺁﺷﻔﺘگی
ﺒﻴﺸﺘﻨﺮ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺯﻭﺍﻝ ﺁﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍﻳﺞ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ،ﻃﺒﻖ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﻫﻨﺪﻯ ﮐﺎﻟﻰ ﻳﻮﮔﺎ،ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻭﺍﻝ ﻭ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﻭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻰ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ(ﻣﻌﻨﻰ)ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﻨﻴﺴﺘﻰ ﻭ
ﭘﻮﭼﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﻨﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﺮ ﻣﻌﻨﻰ ﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺭﺍﻳﺞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺟﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﻏﺎﻳت ﻮﻫﺪﻓﻬﺎی
الهی هرﭼﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ،ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﻇﻬﻮﺭ
ﮐﻨﺪ،ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻨّﺘﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ،ﺑﺎﻧﺤﻄﺎﻁ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺪﺗﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﺎﺹ،ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺷﻮﺩ، ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩﺧﺎﺹ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍثرﻯ
ﻫﻨﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﺳﻤﺒﻠﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﻋﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺣﻀﻴﺾ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁثاﺭ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺗﻤﺎس ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﻫﺸﺪﺍﺭ ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﻨﺪ . ﺁﻥ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﭼﻴﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﻳﺎﺑﻰ ﺑﻬﻤﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺁثاﺭ
ﻣﻴﮑﻠﺎﻧﮋ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﻌﺎﺩت ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﭼﺸﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﻣﻌﺎﻟﺞ
ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺑﺎﺷﺪ . ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻘّﺎشی ﮐﻮﺩﻙ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﻫﻨﺮﻯ،ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺮﻣﻴﻢ ﻭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﻮﻥ ﮐﻮﺑﻴﺴﻢ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪه اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ . ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﺼﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺟﺎمعه
ای ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﻭﺍﺟﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻬﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮔﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﻫﻞ ﻣﻌﻨﻰ،ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻥ ﻗﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﺮﺍ ﺑﻤﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،ﻭﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﻭ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺳﻴﻢ
. ﻫﻢ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁﻥ ﻫﻨﺮ،ﻭﻭﺿﻊ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭ ﻫﻢ ﺑﺎﺣﻴﺎﻯ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﮐﻤک ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﻫﺮ ﻗﻮﻡ،ﺗﻨﻬﺎﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺍنی ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﻤﻚﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﺮﻣﻴﻢ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﻤﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﻴﻮﻧﺪﻧﺪ . ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺍﺯﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻫﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ،ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺎﺑﻊ ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ،ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﻗﻬّﺎﺭ
ﺭﺍ ﭘﺸﺘﮕﻮﺵ ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺗﺎ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﭙﺎﻯ ﻧﻴﺴﺘﻰ ﻧﺒﺮﺩ،
ﺭﻫﺎﻳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.

ﻫﻨﺮ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺁﻥ،ﻭ ﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻢ ﮔﻮﻧﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻣﻰ که
هستند ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺍثاﺭﻯ
ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﺎﺑﻊ ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺻﺎﺣﺒﺶ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪعلّت
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻳﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻨﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻳﺎ ﺁﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻳﺎ
ﺁﻥ ﻫﻨﺮ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺮ ﺁن ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.ﭼﻨﺪﻯ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎ ﮐﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺟﺴته
اﻳﻢ،ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.ﻳﮑﻰ
ﮐﻮﻫﺴﺎﺭ ﺭﺍ ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻳﮑﻰ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺑﺮﻫﻮﺕ
ﻭ ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ ﺭﺍ،ﻭ ﻳﮑﻰ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺭﺍ،ﻭ ﻳﮑﻰ ﻫﻢ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﺻﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺣﺎﻟﻰ ﻭ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺣﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍثرﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﮐﻨﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻭﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻳﺪﺁﻟﺶ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ،ﻫﺪﻑ
ﻣﻘﺪّس ﻮﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭ ﺍﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻧﺴﻠﻬﺎﻯﻓﺮﺩﺍ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭﻣﻰ
ﺩﻫﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
هماﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺤت
ﺘﺄثیر ﻫﻨﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ،ﻫﺪﻓﻰ
ﺟﺰ ﻏﺎﻳت اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺍﻣﺮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻓﺮﻳﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻏﺎﻳﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﺘﻰ،ﺑﺎ ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﻣﺪه
اﻧﺪ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﻫﻨﺮﻯ ﺷﮑﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ،ﺣﺮﻑ
ﻗﺎﻃﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﺮﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭﻫﺮﺳﻄﺤﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ،ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ،ﺍﻭﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻝ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺩﻭﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﻭﻫﻰ،
ﻫﻢ ﺳﻄﺢ ﻭ ﻫﻢ ﺣﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻨﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻄﺮﺍﺯﺍﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ،ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﮑﻨﺪ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻓﻘﻂ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺯﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﺎﺭﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ،ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﻫﻨﺮ،ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﮑﻤﺎل
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺭﺯﻳﺪه ﺪﺭﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻧﺎﻗﺺ ﺍﺯﺣﺎﻝ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﺭﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﺰ ﻭﺑﺎﻯ
ﺟﻨﻮﻥ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﻬﺎﻯ ﻣﺮﺩه
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﮐﻮﺭ ﮐﻮﺭ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ،ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ. ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﺿﻪ
ﺷﺪن ﻮ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻭﮔﻮﻳﺎﺋﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﻧﻮﻉ
ﻫﻨﺮ،ﻭﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻴﻂ ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﺎﺹ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻞ،ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎ،ﻭ
ﻏﺎﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﮐﻨﺪ. ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﻓﻨّﻰ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻫﻨﺮﻯ،ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﺎﺭ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺮﻭﺯ ﻫﻨﺮ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺎ ﮐﻤﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺝ ﺧﻮﺩﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺸﺮ،ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺮﻭﺯ ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪ، ﻫﺮﮔﺰ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺧﺎﺭﻭﺧﺎﺷﺎﮐﻰ،
ﻭ ﻫﺮﺳﺎﺯ ﻭ ﻗﻠﻤﻰ
ﮐﻪ ﺷﺪ،ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﻬﻴﻪ ﻃﺮﺡ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻳﻚ ﺳﺒﻚ ﻳﺎ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﭼﻴﺰ ﻣﺨﺘﺼﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﺠﺮبه ﺘﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ،ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻫﺎ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻧﺴﻞ ﻫﺎ ﻫﻨﺮ ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺗﻬﻴّﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮنه هنر ﺟﺎﻭﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺷﺪﻩ میدﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑس. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍﻳﺞ ﻭ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻫﻨﺮ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ . ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻓﺼﻞﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻗﻮﻡ
ﻭﻫﻢ ﻧﺪﺍئی اﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ،ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﻭﺍﺧﻄﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ.ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﻪ ﺷﺪﻧﺪ. ﭼﻪ
ﻫﻨﺮﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﮑﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ ﭼﻪ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺴﻘﻮﻁ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻳﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ
. ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻭﺯ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻗﻮﻡ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ،ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﮑﻠﺎﻧﮋ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻬﺖ ﺯﺩﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ ﺭﻭﺯﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺂثاﺭ ﮐﻮﺑﻴﺴﻢ
ﻭ ﻣﺒﻬﻢ ﻭ ﭘﻮﭺ ﺧﻮﺩ،ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺩﺍﻣس ﺑﺪﻫﺎﻥ،
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺩﺭ ﻧﻘﺎﻁ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻣﻠﭻ ﻣﻠﭻ
ﮐﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﺑﻪ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺳﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ
ﻳﺎ ﻏﺮﺏ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﮐﺠﺎ ﺷﺪﻩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻧﻴﺰﻩ
ﺷﺪﻥ ﻫﻨﺮ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻥ ﻭﮐﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﺷﺪﻥ،ﻭ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻨﺮ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻘﻮﻁ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﺭﺍﻳﺞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻘﻮﻁ ﻳﻚ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ،ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻏﺮﺏ ﻭﺣتی
ﺩﺭﺷﺮﻕ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺳﻨّﺖ ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺁثاﺭ ﻭﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ ﻓﻀﺎﺋﻰ،ﻭ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻣﺎﺩﻫﮕﺮﺍﺋﻰ،ﺗﻮﻗﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﻨﺪﻯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻗﺎﻟﺒﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭﺳﻌﺖ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ،ﻭﮐﻢ
ﺷﺪﻥ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻭ ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ . ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﺧﻮﺩ
ﻏﺮﺏ ﺭﺍ ﻣﺘﺮﺩﺩ
ﮐﺮﺩﻩ.ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻮﻳﻦ ﺍﺟﺰاء ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻢ،ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺳﺮ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺰﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻞ ﻋﺪﻡ ﻗﻄﻌﻴّﺖ
ﻭ ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﺩﺭ ﻧﻈﺮیه
ﺪﻳﺘﺮﻣﻴﻨﻴﺰﻡ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺁﻣﺪﻩ،ﻭ ﻋﻠﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻣﺎﺭﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺯ ﻭﺿﻌﻰ ﻏﺎﻣﺾ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ.
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻳﻮﻧﮓ ﺑﻨﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ(ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯﻟﻰ)ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮ ﻳﺎﺩ ﮐﻨﺪ.ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ،ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻯ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺭﺍ،ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻘﻞ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ،
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ. ﻭ ﺍﺩﻣﻮﻧﺪ
ﻫﻮﺳﺮﻝ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻨﺮﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺰﺍﻣﭙﺮﺳﻴﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺗﺎ ﮐﻴﻮﺑﻴﺴﻢ ﻭﻮﺭﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ،ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻣﺮﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﻫﻢ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﺘﻠﺎﺷی
ﺒﻮﺩه ﺴﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭﺳﻨّﺘﻰ
ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺧﻄﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻭﭘﻮﭼﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﺩﻳﺪﻩ
،ﮐﻪ ﺗﺮس ﻭ ﺩﻟﻬﺮﻩ
ﺟﺎﻯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎﻓته.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﻮﺭﻏﻴﺮﻣﻤﮑﻦ،ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻴﻮﺕ ﺑﻔﮑﺮ
ﻧﻘﻄﻪ ثاﺑﺖ، ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺩ.ﻳﺎ ﻫﺎﻳﺪﮔﺮ
ﺍﺯ ﺟﻬﺶ ﺩﺭ ﺍﺳﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺪﻳﺸﻴﺪﻥ
ﻳﺎ ﻧﻴﻨﺪﻳﺸﻴﺪﻥ
ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻴﺪﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺁﻥ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ
.

ﻫﻨﺮ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺷﺮﻕ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻰ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻳﮑﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻠّﻰ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻗﻮﻡ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ،ﻭ ﺑﺎﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺁﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻭ ﻓﻨﺎﺗﻴﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺗﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻣﺪﺭﻥ
ﻣﺎﺩی ﺘﺮ. ﻭﻟﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﺷﺮﻗﻰ،ﺍﺯ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﻓﻆ
ﺁﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،که
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ ﻣﻮﺝ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﻞ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺩﻝ
ﺑﺎﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﺮ ﻣﻮﺝ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭘس ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺯﺍﺋﻞ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻣﺴﺦ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻗﻮﻣﻰ ﺷﺮﻗﻰ ﻭﻣﺸﺮﻗﻰ
ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ ﺩﺭﻓﮑﺮ،ﺗﺎﺑﻊ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺎﻧس ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻗﻮﻡ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﻭ ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭﺍﺭثاﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﮐﺎﻣﻞ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻩ،ﺍﺯ ﺳﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﭘﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺷﺮﻗﻰ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺑﺎﺯﻫﻢ، ﻫﻢ ﺷﮑﻠﻰ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻠّﻰ ﻗﻮﻡ،ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗثبیت
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﻮﻧﺪ. ﻫﻨﺮ
ﻏﺮﺏ ﺯﺩﻩ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺫﻭﻗﻰ
ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ ﺗﺄثیرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻏﺮﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻣﻮﺭ ﺿﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺿﺪ ﺍﺭﺯﺷﻰ،ﺩﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﺍثباﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍلاّ
ﺭﻭﺡ ﺷﺮﻗﻰ ﮔﺮﻯ
ﻫﻨﻮﺯﺩﺭﻏﺮﺏ ﺯﺩﮔﺎﻥ
ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺷﺮﻕ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺷﺮﻗﻰ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻣﻠّﻰ،ﻭ ﺳﻤﺒﻮل
ا هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺮﻕ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﺘﺎﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺍﻳن ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺑﺴﻨّﺘﻬﺎ
ﻭﺧﺎﻃﺮﺍت اﺯﻟﻰ
ﻗﻮم ﻮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣلّی ﻮﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻏﺮﺏ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺷﺪﻳﺪ
ﻓﮑﺮﻯ، ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻠّﻰ ﻭ ﻗﻮﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺻﻠﻴﺐ
ﺑﺴﺘﻦ ﻭ ﺍﺳﻢ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺭﻭﺡ ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻠّﻰ،ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ،ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺠﺎﺏ ﺣﺎﻝ ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
. ﻭ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻦ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻓﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺣﺎﻓﻈﻪ ﻓﺮﺩ
ﺍﺳت ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺣﺘﻰ ﺷﺮﻗﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺑﺪﺍﻉ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ
. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ،ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﮐﻨﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍلاّ ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ، ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻄﺢ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺣﻴﺎ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻗﻮﻣﻰ،ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺑﻴﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻴﻬﺎﻯ
ﺻﺤﻨﻪ ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺟﺒﺮﺍ ﺗﺎﺑﻊ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺣﻴﺎ
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻗﻮﻣﻰ ﺩﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
،ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺣﻴﺎ ﻭ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻘﺼﺪ ﺳﻤﺒﻮلهای
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺷﺮﻗﻰ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻗﻮﻣﻰ،
ﻗﺒﻮﻝ ﻓﻨﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻓﺮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻗﻮﻣﻰ ﺷﺮﻗﻰ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻏﺮﺏ ﺯﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺷﺮﻗﻰ،ﺑﺴﻄﺢ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻣﻠّﻰ ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﭼﻴﻦ ﻭﻫﻨﺪ،ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻌﻰ ﺩﺭﺗﻚ
ﺭﻭﻯ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻤﺸﮑﻞ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﺫﻭﻕ ﺟﻤﻌﻰ،ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻣﻠّﻰ،باعث
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺷﺮﻗﻰ،ﮐﻤﺘﺮ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ،ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺷﻬﺮﺕ ﺧﺎص ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺷﺮﻕ ﺑﻐﺮﺏ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴته ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﺮﺑﻰ،ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺧﺎص ﻮﺷﻬﺮﺗﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺩﺭ ﻧﺰﺩ
ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺸﺶ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻋﺪﻡ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻏﺮﺏ ﺯﺩﮔﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ،ﺳﺒﺐ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻓﺮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭ
ﮐلّ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﻠّﻰ ﻓﻨﺎ
ﺷﺪﻩ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻓﻨﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺻﻨﺎﻳﻊ ﺩﺳﺘﻰ ﻭ
ﻣﻠّﻰ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ
ﻭ ﻗﺎﻟﻰ ﺑﺎﻓﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺷﺮﻕ، ﮐﻪ ﺍﻫﻞ
ﺫﮐﺮ ﻭ ﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺑﻴﻨﺶ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ ﺑﻴﻨﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺣﺴﺎس
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﻟﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﻨﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻨﺮﻯ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﮕﺸﺎﻳﺪ،ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻳﺪﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻨﻰ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﺳﺎﮐﻨﻴﻦ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﮐﻮﻳﺮ ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﻳﺎ
ﮐﻨﺎﺭ ﺁﺑﺸﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭼﻴﻨﻰ،ﻭﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﮔﻨﮓ
ﺩﺭ ﻫﻨﺪ،ﻭﮐﻨﺎﺭ
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻘﺪّس
ﺑﻮﺩﻳﺴﺎﺗﻮﺍ ﺑﺮﻟﺒﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻨﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﻨّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻮﺍﺝ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ.که ﺰﻧﺪﻩ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻭ ﻭﮔﻮﻳﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻄﺮ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺎﻓﻆ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴؤﻝ ﺣﻔﻆ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺫﻭﻕ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﺪ.
ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،مثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ
ﮔﻨﺒﺪﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺁثاﺭ
ﺁﻥ ﺳﻨّﺘﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ
ﺑﻬﻨﺮ، ﺑﺎﻣﻮﺯﺵ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻧس ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﺮ ﻭﺍﺻﻞ ﺁﻥ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺳﻨّﺘی
اﻟﻬﻰ، ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﺪ ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻧﮋﺍﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس .

ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ،ﺳﻘﻮﻁ
ﻭ ﭘﻮﭼﻰ ﻭ کم ﻤﺎﻳﮕﻰ
ﻭ ﮐﻢ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻫﻨﺮ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻓﺮﻭ ﺭﻳﺨﺘﻦ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭﻧﻬﻠﻴﺴﻢ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﻰ،ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﺍﻳن عصر ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﻮﺋﻰ،ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭﺷﺪﻩ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺨﺎﻣﻮﺷﻰ ﮔﺮﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ . ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﻮﺋﻰ ﺭﺍ،ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺭﺿﺎﻯ ﻧﻔس ﻧﻪ
ﺍﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻭﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺿﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﻭﺧﺪﺍ،ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﺎ ﻣﺨﻔﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﻴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻠّﻰ ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻰ
ﻳﻚ ﻧﮋﺍﺩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻨﺪﻯ ﻓﺮﻳﺎﺩﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﺳﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ ،ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺗﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍهی اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑیشتر
ﭘﻴﺶﭼﺸﻢ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻣﺎﺭﺍ
ﭼﻨﺪﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺯﺥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺯﻭﺩﺗﺮ ﻫﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﻧﻬﻴﺐ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﻨﻮﺩ،ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﻧﺮﻭﺩ،ﺍﻳﻦ ﺣﺎل
ﺒﺮﺯﺥ ﺑﺠﻬﻨّﻤﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪ.ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺯﺥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺒﺮ ﮐﻮﭼﻚ
ﻭ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻓﺮﺩ،ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ ﻭ ﺑﻰ
ثمر ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﺐ ﻣﻴﻤﺎﻧﻴﻢ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻴﻢ،که
اﻭﻟﺎﺩ ﻧﺎﺧﻠف
ﭙﺪﺭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.

ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﻠﺰﻭﻡ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺍﺯ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩن ﻔﺮﻫﻨﮓ
ﻭﻫﻨﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻧﻮﺁﻣﻮﺯﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺑﺸﻮﺩ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺟﺰ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﮐﻤﺎﻝ ﻓﺮﺩﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻢ ﺟﺰ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍه ﺁﻥ،ﻣﻦ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ تصوّف
ولایت ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻳﺎﻓﺘﻢ،ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﻣﻮﺝ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺎﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﺮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﻣﻠّﻰ،ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩ. ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻠّﻰ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
هر ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﻓﺮﺗﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻴﭻ ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﺰﺭﻳﻖ ﺷﻮﺩ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻫﻢ ﻧﺸﺎﻁ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
. ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﭘﺪﺭﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻫﻢ ﺭﻧﮓ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻫﻢ
ﺑﻮﻯ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥﭘﻴﺸﺘﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.نه ﺪﺭ ﺁﻧﭽﻪ
که هستیم ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩه اﻳﻢ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭ ﺑﺸﻮﻳﻢ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﻮﻣﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺑﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺧﻮﺩ،ﻣﺸﺎﺭﮐﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺟﻬﺎﻥ،ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺹ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻳﺎ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻳﺎ ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺳﻠﻴﻘﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﺎﺹ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺑﺮﺗﺮ،ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻀﺮ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻄﺢ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﻮﻣﻰ،ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ،ﻭ
ﻳﺎﺭﻯ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻝ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻨﺮ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﮑﻰ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﺯ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎن اﺳﺖ
، ﻭ ﻳکی هم ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﭘﺎﺋﻴن
ﺘﺮ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ،ﻧﻪ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭﺭﺯﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺬﺭﻳﻢ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﺍلاّ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﻢ
ﻭ ﻫﻢ ﺁﻧﭽﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
.

ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﻴﻦ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﺮﺑﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﻧَﻔَس ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺷﺮﻗﻰ،ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺣﺎﻝ
ﺑﻬﺖ ﺯﺩﮔﻰ ﻭ ﮔﻴﺠﻰ
ﺑﺸﺮﻗﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻢ ﻧﺘﻴجه
اﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻌﻠﻮﻡ، ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺝ ﺧﺮﻭﺷﺎﻧﻰ
ﻣﺪ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺣﮑﻤﺖ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ،ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﺭﻭﻯ
ﺧﻮﺵ، ﺑﻌﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻭﻭﺍﮐﻨﺶ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ، ﻧﻬﻴﺐ ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﻓﻆ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺟﺎﻯ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻗﻮﻣﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺕ،ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻈﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻮﺝ ﻫﻨﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻏﺮﺑﻰ ﻭﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻣﻠّﻰ ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺭﺍ ﺑﺰﺩﺍﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ(ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻗﻮﻣﻰ،ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺝ ﻭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ،ﻭﺩﺍﺭﺩ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻓﺼﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﺮ ﺗﻌﺼّﺐ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺝ ﻭ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﻮﻣﻰ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﻭ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻤﻚ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺣﻴﺎی ﻤﺠﺪﺩ
ﺳﻨّﺘﻬﺎی ﻤﻠّی
ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩه اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﻳﻦ ﺳﻨّﺘﻬﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻗﺪﻳﻤﻰ
ﻳﻚ ﻣﻠّﺖ ﺍﺯ ﻫﻢ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻓﺮﻕ ﺯﻳﺎﺗﺪﻯ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ.( ﮔﺬﺷﺘﻬﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﻭ ﮔﺬﺷته هاﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ)،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭ ﺍﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﻴﺰ،ﺭﻭﺯﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﺑﺴﻨّﺖ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ(ﺑﺴﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ)ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺸﺮ،ﻭ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻳﻚ ﻣﻠّﺖ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﻋﻤﺎﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ ﻣﻠّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻳﮑﻰ ﺑﻮﺩﻥ،ﻭ
(ﺑﻮﺩﻥ) ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺧﻄﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭ(
ﺷﺪﻥ) ﻭﻇﻴﻔﻬﺎﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺍﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ
. ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﺮﺍث
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺑﺸﺪﻧﻰ ﻫﺎ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺒﻮﺩﻥ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺪﻧﻬﺎﻯ ﻣﺎ ﺍﺳت
اﮐﺘﻔﺎ ﮐﻨﻴﺪ. ﺍﻭﻝ
ﺑﺸﻮﻳﻢ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﮔﺮﺩﻳﻢ،ﺑﻌﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﺗﺎ
ﻧﺴﻞ ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﻮﺩﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺷﺪﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ . ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻴﺎﻥ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁثاﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺎﻭﺩﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺩﻳﺪ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻭ ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺸﺎﻥ ﻣﺤﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺎ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺘﻨﺎﻗض
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭ ﺟزء
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻳﺎ ﻣﮑﻤّﻞ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺸﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﻘﻴﺾ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﻋﻘﻞ ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ ﻣﻰ
ﭘﺴﻨﺪﺩ،ﻭ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺭﻫﺎ،ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎ ﺯﻳﺮﺗر
از ﭘﻴﺶ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺗﮑﻨﻴﻚ ﺩﺭﻫﺮﺳﻄﺤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺩﻭﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻌﻰ ﺗﮑﻨﻴکی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷته اﺳﺖ،ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺣﻴﺎت ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ . ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺩﺭﺟﺎ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﺍ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺯﻳﺮﺗﺮ ﻳﻌﻨﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ . ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ،ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻭ
ﺍﻏﻔﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻧﻴﻮﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻮﺍﻥ،ﮐﻪ
ﻏﺎﻓﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍلاّ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﺠﺎﺯ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯﺳﻨّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
. ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺬﮐّﺮ
ﻭ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﻭﺷﻦ ﺩﻝ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ،که ﺒﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳت کمک ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ،
ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺯﻭﺟﻮﺩ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻣﻠّﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻤﺘﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ.
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺬﮐّﺮ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍلاّ ﺗﺤﻘّﻖ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﺮﺩ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﻃﻰ
ﺷﺪﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺸﻘﻰ ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍلاّ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻣﺮﻯ ﻓﻄﺮﻯ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﺤﺮﻙ ﻗﻮﻯ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻙ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺁﻥ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
.

ﻋﻠﻢ ﻭﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺧﻮﺩ ﺫﺍﺗﺎ ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩ ﻭ ﺟﺎمتعه
اﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺼﻮﻝ ﺭﺍﻳﺞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
. ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ،ﺁثاﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻭ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺩﺭ ﻣﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪه
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺪﻥ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮑﺸﺸﻬﺎﻯ ﺑﻤﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭﺗﮑﻨﻴﻚ،ﻭﻫﺮ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺗﺮﻙ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﻭ
ﻣﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﺻﻠﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺍﻳﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﺒﺮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﺗﻨﺒﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ
ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺯ ﺣﻠﻮﺍﻯ
ﻧﺴﻴﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻴﺎﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺗﻤﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻢ ﻭﻫﻨﺮ
ﺑﻄﻮﺭ ﻧﺎﻗﺺ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺭﺯﻳﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺻﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻋﻠم ﻮﻫﻨﺮ ﻭﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺯ ﺍﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺩﻝ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﺗﻤﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻠﺢ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻨﮓ.
ﮐﺎﺭﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﻳﺪﻥ ﻣﻴﻮﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﺧﻢ ﺯﺩﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ . ﺩﺭ ﻏﺮﺏ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻋﻠﻢ،ﭼﻨﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺳﺎﺩه
اﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺟﻨﮕﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،ﻭ ﻳﺎ
ﺭﮐﻮﺩ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻰ ﻣﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺗﺎﺭﻙ
ﺩﻧﻴﺎ،ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺯﻳﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﺮﻗﻰ
ﺍﺯ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﺁﻥ
، ﮐﻪ ﻧﻔﺶ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ، ﺑﻴﺰﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ. ﺍﻭﻝ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺳﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡﺳﺮ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻗﻮﻣﻰ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻧﺪ.ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﻣﻠّﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺑﺴﻄﺢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺮ ﻋﮑس ﺻﻌﻮﺩ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﺨﺖ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﮐﻤّﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻤﺎﺭﺵ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧس ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻴﺰ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺼﻰ،ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻓﺮﺩﻯ ﻳﺎﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻔﺶ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮ
ﮐﻠﻴﻪ ﺳﻨّﺘﻬﺎ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﻣﻠّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﭘﺴﻨﺪﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﭘﺴﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪه اﻧﺪ،ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﻨّﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﮐﺖ ﻳﻚ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﻞ
ﻭﮐﺎﻫﺶ ﻭ ﺑﻌﺪﻡ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﻟﻬﻰ ،ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻫﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻌﻤﺪ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎت
ﺨﻮﻳش ﺮﺍ ﺑﻤﻨﻄق
ﻤﺎﺩﻯ ﻣﺒﺪّل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎﺳﻄﺢ ﮐﺎﺭ
ﮐﻮﺩﻙ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ،ﻗﺼﺪ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﻫﻤﺪﻟﻰ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻭﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﺧﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﻠﻖ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺮﻗﻰ ﺩﺭ ﺗﺎﺋﻮﺋﻴﺴﻢ،
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ ﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﺑﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭﻯ،ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮّﻑ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺿﺎﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻧﺰﺩ ﻋﺎﺭﻑ
ﻏﺮﺑﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺭﻫﺒﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﻗﻞ،ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،ﺑﺸﺎﻫﺮﺍﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ الاّ ﺳﻘﻮﻁ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ،ﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ ﻣﺴخ
ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻤﻠﻰ ﭼﻨﺎﻥ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ ﻭﻭﺍﮐﻨﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﻞ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ، ﺑﻘﺼﺪ
ﻫﺪﺍﻳت ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﻋﻤﻞ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺎﺑﻘﻪ،ﻭ
ﻣﻴﻞ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩگی ﻨﻔس
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﺎﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺟﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻓﺮﻳب ﻮ ﺍﺳﺘﺘﺎﺭ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﮐّﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻄﺮت ﻮ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ،ﻋﻤﻞ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻏﺎﻳﺖ ﺧﺎﺻﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻣﻴﻞ ﺑﺒﻰ
ﻏﺮﺿﻰ،ﻭ ﺩﺭ ﺧﻂ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﻮﺩﻥ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﺟﺰ ﻣﺪﺗﻰ
ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺳﻘﺮﺍﻃﻰ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻋﻮﺍﻡ،ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺩﺭ ﻏﺎﻳﺘﻤﻨﺪﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻏﺮﺏ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺗﺨﻤﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻃﻠﺒﻰ،ﺩﺭﺍﮐثر
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺷﺮﻗﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﮐﺸﺶ ﺩﻳﻨﻰ،ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﺰﻋﻢ ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ،
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮت ﻮﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﻮﻣﻰ، ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺍﮐثرﺍﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺷﺎﻧس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ ﻫﺴﺖ.

ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻣﻴﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻥ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺣﺎﻝ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺎﺩﻩ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ،ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﺟﺎﺫبه
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻏﺮﺏ
ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻴس ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ،ﺍﺯ
ﻣﻴﻞ ﺑﻤﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩ،ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﻗﺎﻋﺪﻫﻤﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻠّﻰ ﻣﻠﻞ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺭﺳﻤﺎ ﺗﮑﺬﻳب
کرﺩ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ،ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﮑﺸﺪ،ﺑﺮﻭﺡ
القُدُس ﺑﺮﺗﺮﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺪ.ﺑﻨﻈﺮ ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﻧﻴﺰ،ﺗﺎ ﻧﻔس ﺫﻫﻨﻰﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﮑﺸﺪ،ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ،ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻧﺴﻴس
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺍﺷﺨﺎﺻﻰ
ﭼﻮﻥ ﺭﺍﺟﺮ ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﻭ ﺍﻟﺒﺮﺕ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ،ﻋﺠﻠﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺯﻣﺎﻨﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻓﺮﺻﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ(ﻣﮑﺘﺐ
ﺗﺴﻤﻴﻪ)ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺍﻭﮐﻬﺎﻡ،ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺮ ﻫﻮﻳّﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ ﻫﺮﺳﻤﺒﻮﻟﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻮﻳﻦ،
ﻃﺒﻌﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺮﻗﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺩﺍﺷﺖ ﻓﺮﻭﺭﻳﺨﺖ
ﻭ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﻣﻠّﻰ ﺷﺮﻗﻰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺣﺎﻓﻆ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻋﻤﻞ ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺧﻨثی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ،
ﻭﺑﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺧﻨثی ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺟزء ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺮ ﮐﻞّ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺷﺮﻕ،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣﻤﻠﺎﺕ
ﭘﻰ ﺩﺭ ﭘﻰ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻓﺮﺍﻧﺴﻴس
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺗﺎﺏ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻣﺤﻔﻮﻅ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻣﻠّﻰ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩ،ﻳﮑﻰ
ﻳﮑﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺟﺪﻳﺪ ﻏﺮﺏ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻣﻌﺪﻭﺩی ﻤؤﻣﻦ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺑﺴﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻣﻠّﻰ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻧﺪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﺗﻨﺎﺯﻉ
ﺑﻘﺎ،ﻭ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ،ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺗﺎﺭ
ﻭ ﺗﻴﺮﻩ ﺷﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻨّﺘﻬﺎ
ﻓﻌﻠﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎﻡ ﻭﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻣﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻣﻠّﻴﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
، ﺑﺴﻨّﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺑﺪﻯ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺗﺎ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻳﺎ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪ.(ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻣﻠّﻰ)ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ مُد ﻟﺒﺎس
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻏﺬﺍ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ(ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻗﻮﻡ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻓﺼﻮﻝ ﺧﻮﺏ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﺩﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ،ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﮐﻞّ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻭ ﺷﻴﻮﺍ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻨﺪﻯ،ﻭ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ . ﺳﻮﻣﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺭﺽ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻔس ﮐﻞّ ﻫﻤﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻠﻮﻯ ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻮﻯ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
مثل ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﻭ ﺷﮑﻢ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺟﺴﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ،ﺩﺭ ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻣﻴﻄﻠﺒﺪ.
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻣﺎ ﺣﻔﻆ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﻤﺎ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ،ﺗﺎ
نجاﺕ،ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺪﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ.
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺟﺪﺍﺩ
ﻣﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ،
ﺗﺎ (ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ)ﮐﻪ
ﺑﺎ(ﻓﺮّ ﺑﺮﺗﺮ ﺯﻧﺪﻩ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮔﺮﺩﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺍلاّ ﭼﻪ ﻓﺮﻕ
ﺍﺳﺖ ﺑﻴﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍﺋﻰ.
ﻫﺮ ﺩﻭ(ﻣﮑﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺧﻴﺮ)ﻭ ﺗﻠﻪ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘﺎﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻮﺝ ﻧﻮ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﺑﺎﻃﺮﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﮐﺎﺭﺕ،ﻓﻠﺴفه
اﻯ ثاﺑﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﮐﺎﺩﻣﻴﻚ ﺷﺪ،ﻭﺗﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺑﺘﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺩﺍﻧﺶ
ﻣﺂﺑﺎﻧﻪ ﺗﮑﻨﻮﮐﺮﺍﺗﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ،ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺗﮑﻨﻴﺴﻴﻦ
ﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﮐﺮﺍﺗﻬﺎ
ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻣﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﮐﻠﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺘﮑﻨﻮﮐﺮﺍﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩه کناﺭ
ﺻﻨﺪﻭﻗﻬﺎﻯ ﭘﻮﻝ
ﻧﺸﺴته اﻧﺪ. ﻭ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﺎ ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻴّﻮﻥ
ﻭ ﺩﻳﭙﻠﻮﻣﺎﺗﻬﺎ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻨﮓ
ﺷﻤﺸیر ﻭ ﺑﺎﺯﻭ،
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻨﮓ ﺣﻴﻠﻪ ﻭﻧﻴﺮﻧﮓ
ﺩﻳﭙﻠﻮﻣﺎﺳﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ،ﺩﺍﺭﺩ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﻨﮓ ﻋﻠﻤﻰ
ﭼﻮﻥ ﺃﺗﻢ ﻭ ﻟﻴﺰﺭ
ﻭ ﻣﻮﺷﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ
. مثل ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣی شوﺩ،ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﻨﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﺎﻟﻴﻴﻮﮔﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻭﻗﺎﻳﻌﻰ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻣﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.

ﻓﻄﺮﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺸﺮ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻳﻦ ﻫﺠوﻡ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﻭﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰﻫﺎﻯ ﺳﻨّﺘﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻗﻮﻣﻰ،ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﭘﺎﻯ ﺧﻄﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ ﻣی
آﻳﺪ،ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻏﻀﺐ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻭ ﺗﻴﺮﮔﻰ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﻭﺑﺎﻫﺎ
ﻭ بلاﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺁﺯﺭﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﻋﺪﻡ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻭ ﮔﻴﺞ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺪ ﺑﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﻧﻬﻀﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻰ
ﻃﻠﺒﺪ،ﺗﺎ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺷﺮﻳﻚ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ ﻭ ﺣﺰﺑﻰ
ﻭ ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﺎله اﻯ ﺑﭽﺎﻫﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
مثل ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﺭﺟﺎﻥ ﺍﺯ ﺳﻨّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﻢ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﺟﻤﻌﻰ ﻓﺮﻭ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﻟﺸﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﻠّت ﺨﻮﻳش ﺴﻮﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﻳﺪ ﭼﺸﻢ
ﺑﺪﺳﺖ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻧﻈﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻠﻴﺪﻫﺎﻯ ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﺭﺍﺑﺪﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﭙﺮﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﻠﻴﺪ
ﻭﺯاﺭﺗﺨﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﮐﻠﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺻﻮﻝ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﺎمعه ﭙﻴﺎﺩه
کنند. ﻭ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺠﺮﻯ ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
مردم ﺣﮑﻴﻢ ﻭ ﻓﺮﺯﺍﻧﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﻭ ﺷﻮﺭﺷﻴﺎﻥ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻧﻔس ،ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ،ﻭ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺂﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺧﻠﺎﺹ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ . ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﻗﻄﻌﻪ
ﺳﻨﮕﻰ ﺩﺭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﻗﻠّﻪ
ﮐﻮﻩ ﺑﻘﻌﺮ ﺩﺭﻩ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺁﺯﺍﺩ ﺗﺮ ﻭ ﺷﺠﺎﻉ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻭ
ﺁﺭﻫﺎﺕ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ،ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﺍ،ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﻫﻨﺪﻯ،ﻧﻤﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺭﺃﻯ ﺳﻠﻴﻢ ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ،ﺍﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻣﻌﺪﻭﻯﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻔﺎ
ﻭ ﻋﺰﻟﺖ ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﺠﺎﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﮔﻮﺵ ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ،با ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔُﻢ ﻧﺎﻡ . ﻭﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺩه اﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻏﺎئی اﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﭼﻨﻴﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ ﺟﺴﺘﻦ،ﺷﺮﻁ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻫﻨﺮﻣﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻨﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻨﺮ ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑس.
ﻭﻧﻮﻉ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻌﻴﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻳﺎ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻃﺒﻖ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﺋﻴﻦ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ. ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
ﻭ ﮐﺸﻮﻓﺎﺕ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭ
ﺁﺭﺍﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﻓﻴﺾ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺭﺣﻴﻤﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ . ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﻄﺮتی اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﺷﺮﻗﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺯ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻓﺮﺩﺍﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺿﻊ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ،
ﺑﭙﻴﺮﺗﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎ ﺧﻨﻚ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻳﺎ ﺭﺍﻫﻰ
ﺍﺯ(ﻗﺒﺮ ﺗﻦ ) ﻣﺎ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻳﺪه اﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺮﺍﻩ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺍﻳﻦ ﻗﺒﺮ،ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺗﻦ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺴﺦ ﺷﺪﻩ.

ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺿﺪ ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻰ ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭﻏﻴﺮ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﺁﻳﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻟﻤس ﻮﺍﺣﺴﺎس ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻬﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻯ
ﺭﺍ ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﻣﺮﺟﻊ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺁن ﻨﻘص ﻮﻧﻘض
ﻨﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻤﻰ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ،ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺭﺍﻳﺞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭ
ثاﻧﻴﺎ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺷﺪه اﻧﺪ، ﻓﺮﺻﺖ
ﻇﻬﻮﺭ ﺩﺍﻧش ﻮﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺗﺎ ﺧﻠﺎﻓﺶ ثاﺑﺖ
ﻧﺸﺪﻩ ﺩﺭﺳت اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ.
که ﺘﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺧﻠﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ثابت ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﺬﺭﺍن اﻣﻮﺭﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﺠﺎﺏ ﻋﻠﻢ
ﻭﻫﻨﺮ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺩﻯ،ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺣﺼﻮﻝ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺭﺍﻳﺞ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﭼﺮﺧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭼﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﻰ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻫﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺭﺍﻳﺞ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﺮﺍ ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﻌﺪﻯ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺁﻭﺭﻯ
ﻭ ﺟﻬﺶ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻫﻢ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﺠﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﮐﻤﺘﺮ ﺭﺷﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺴﻘﻮﻁ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ،ﻋﻠﻢ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩی
ﻨﻴﺴت ﻮ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ، که ﺘﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﭼﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﺑﺮﻭﻳﻢ،ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻫﻢ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻳﻚ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﺳﺎﺩه اﻯ ﺍﺯ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩ،ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ،ﻭﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺮ ﮐثرﺕ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻭﮐثرﺕ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺷﺨﺼﻰ،ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻣﺎﺩﻯ ﺳﺎﺩﮔﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ ﺩﺭﺝ
ﺁثاﺭ ﻭ ﺷﺮﺡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻥ،ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﻭ ﻳﺎﺑﺸﮑﻞ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻓﻘﻂ ﺗﻨﻬﺎﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻆ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﻣﻮﺍﺩ ﻫﻨﺮﻯ ﮔﻮﻳﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺭﻭﺣﻰ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ،ﻳﺎ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺷﮑﻮﻩ ﻣﻨﺪ ﻭ ﺟﺬﺑﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﺗﻀﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﻴﻦ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ،ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ
ﺻﻠﺢ ﺁﻣﻴﺰ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺣﻞ ﺷﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺗﻌﻠﻖ
ﺑﻴﻚ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﺘﻌﺼّﺎﺑﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ، ﺑﺎ ﺯﻭﺭ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ،ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻫﻨﺮ ﻭﻧﻮﻉ
ﺗﻤﺪﻥ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﺝ
ﻋﺪﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﻤﺪﻥ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻓﺼﻮﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴت ﻮﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻌﮑﻮس
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎن
اﺯ ﻃﺒﻴﻌت اﺳﺖ،
ﮐﻪ باعث ﮐﻢ ﺷﺪﻥ
ﺷﺎﻧس ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ باعث ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﮐﻤﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴخ ﻤﺠﺪﺩ،
ﻣﻌﻨﻰ(ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻌﮑﻮس
)ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺗﺎ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ،ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺴﺦ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺭﺍﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻗﻄﻊ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ،ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﻗﻄﻊ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺩﺍﺋﻢ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻄﻊ ﻭﻭﺻﻞ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻣﻴﺴّﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﺴﻤﻰ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺭﺍﻳﺞ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻄفه ای ﺒﺮﺍﻯ ﻧﺴﻞ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭﻫﻨﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ،ﺑﺎ ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺒﺎﻩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍﻳج ﺘﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻣﺴﺦ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﻫﻢ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩه اﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺩﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ،ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ،ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺸﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ،ﮐﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍلاّ ﺑﺎ
ﺗﻨﺒﻠﻰ ﻣﺎ،ﺭﻭﺡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﺯﺭﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻧﺴﻠﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ،ﻭ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ ﻇﻬﻮﺭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭﻟﺎﺯﻡ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﻞّ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ.

ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ ﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺗﺮ،ﺩﻟﻴﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﺝ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻭ ﻏﺮﻭﺏ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭ ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻭ
ﺗﻮﺭﻡ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺭﺍﻫﻰ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﺮﺏ ﻭ ﻏﺮﺏ ﺯﺩﮔﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻧﺤﻄﺎﻁ
ﻫﻨﺮ ﻭﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺭﺍﻩ
ﺣﻠّﻰ ﺟﺰ ﻓﺰﻭنی
ﺴﺮﻋﺖ ﺍﻳﻦ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺷﺎﻧس ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺻﻠﺎﺡ ﺍﻣﻮﺭ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻮﺩﻥ،ﻭ
ﮐﻤﻚ ﺑﺎﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻧﺴﻞ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ . ﺗﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﺮﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻋﺎ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺣﺎﻧﻪ،ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،ﻳﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻴﻢ
. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭﻯ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻨﮕﻴﻢ. ﺳﭙس ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻇﻬﻮﺭﺵ،ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﺩﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭﺵ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﻋﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻨﮕﻴﻢ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ
.

ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﺮ
ﺗﻠﺎﺷﻰ ﻣﺴﺎﻟﻤﺖ
ﺁﻣﻴﺰ،ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭ ﻏﺮﺑﻰ،ﺟﺰ ﻓﻠﺞ
ﺷﺪﻥ ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎ ﻧﺘﻴجه
اﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﻭﺭ ﺷﺪه
اﻳﻢ . ﻓﮑﺮ ﺧلاّﻖ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
. ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺳﺮ
ﭼﺸﻤﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺁن ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻘﺪّس ﻭ ﻫﻨﺮﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻰ
ﻫﺮ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﮑﻨﻴﻢ.
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻪ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ،ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻳﺎ (ﻣُﺸﮑﺎﺕ
ﻧﺒﻮﺕ) ﺧﻮﺍﻧﺪه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﺸﻮﺭ ﻭ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﻭﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻓﻴﺾ ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻓﮑﺮ ﺷﺮﻗﻰ
ﻏﺮﺏ ﺯﺩﻩ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭﻣﻨﺤﺮف
ﺸﺪﻩ،ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺭﺍﻩ
ﻭﺻﻮﻝ ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺴته اﻳﻢ،
ﻭﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ
. ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ،ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺵ ﺑﺎﻭﺭﺍﻥ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻗﻒ ﺳﺮﻋﺖ
ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺮ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ،ﮐﻪ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺯﻧﺪﻫﺎﻯ ﺑﻤﻴﺮﺩ
. ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺩ ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﺴﺎﺭت
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﻣﻐﻮﻟﺎﻥ
ﭼﻨﺪﻯ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻣﻠّﺘﻰ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺻﻔﺖ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻃﻠﺐ
ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،ﻭ
ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﺷﺮﻗﻰ
ﻣﺎ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﺩﺷﻤﻦ ﮐﻤﻚ ﻣﻰ ﻨﻴﻢ
. ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺨﺴﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.که ﻨﻪ ﻓﻘﻂ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻐﻮﻟﺎﻥ
ﻭ ﺷﻴﺎﻃﻴﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻚ
شدﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﻦ ﻣﻬﺎﺟﻤﻴﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺭﮐس ﺑﻠﺎ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺃﻧﺒﻴﺎ،
ﻭﺑﻴﻦ ﺧﺪﺍ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻴﺎﺑﻰ
ﻭ ﺑﻴﻦ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻣﻮﺭﺍﺋﻰ ﻭ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﻠﻖ ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﻠﻖ،ﻭ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺠﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻖ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺷﻌﺎﺭ ﺳﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ ﺳﻴﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﺳﮓ
ﻏﺮﺑﻰ ﻏﺬﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩ.
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ،ﻳﺎ
ﻣﺴﺎﻟﻤﺖ ﺁﻣﻴﺰ،ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺒﺮﺩ ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺸﻴّﻊ ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﻭ ﺳﺮﺥ،ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺏ ﻟﺠﻦ
ﺯﺍﺭ ﻭ ﮔﺮﺩﺍﺏ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﭘﻴﺶ ﭘﺎﻯ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ، ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﭘﺮ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻣﺎﻥ
ﻭﻧﮋﺍﺩ ﺳﺮ ﻓﺮﺍﺯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﮑﺎﻳﻚ ﻣﺎ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﺮﮐﻤﮑﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﻬﻢ ﮐﻤﮑﻰ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ،ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪ ﻣﺴﺘﻰ ﻭ ﺧﻮﺵ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻭﻟﻰ
ﺗﻮ ﭼﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ
؟ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻫﺮ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ؟
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،ﻭ
ﺗﻨﻮﻉ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻏﺮﺏ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﺘﺮﺩﻳﺪ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﺍﺯ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﺎﻓﻞ بمانیم
. ﺑﺎﺯ ﺟﺮعه اﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺨﺪّﺭ
ﺑﺨﻮﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻓﺮﺍﺭﻳﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ،ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻧﻔس ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﺧﻮﻳﺶ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺑﺒﺎﻭﺭﻫﺎﻯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﭘﺎﻯ ﺑﻨﺪﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺶ ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ،ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻫﺪﻓﺸﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻧس ﺩﺭ ﻧﻔس ،ﻳﺎ
ﺍﻧس ﺩﺭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺳﻮﻕ
ﺑﻨﻴﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﺩﺭ ﮐﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻭ ﮐﻮﺭ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺑﺒﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪه
اﻳﻢ، ﻭ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻄﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻋﻤﺮ ﮔﺬﺷﺖ.ﻭ
ﺳﺮﻣﺎیه اﻯ ﺟﺰ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺰﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺩﺍ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﺮﻭﺯﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ.ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﺩﻟﻰ ﺭﻭﺷﻦ،ﺗﺎ
ﻋﺒﺮﺗﻰ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻓﺮﺗﻮﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭگ ﺴﺎﻟﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺗﻮ ﺍﻯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﺎﺭﺩﻳﻨﺎﻟﻰ
ﻭ ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻬﻰﻳﺎﻓته
اﻯ،ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺸﺘﻦ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭه ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ ﺑﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪه اﻯ ﮐﻪ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺯﻫﺪ ﻧﻴﺴﺘﻰ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺳﺮﺩﺍﺭﺍﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺍﻍ،ﺍﺯ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻯ.ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﻯ ﮊﻧﺮﺍﻝ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﻫﺎﻯ ﺟﻨﮓ،ﺍﮔﺮ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪ، ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩه اﺕ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻧﺒﺮﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﺩﺭﻙ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮ ﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺟﻮﺍﻥ،ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﻭﺳﻴله
اﻯ ﮐﺸﻨﺪﻩ ﻭ ﺳﻠﺎﺣﻰ
ﺩﻭ ﻟﺒﻪ ﺩﺍﺭﻯ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺳﭙﺮﺩه
اﻯ، ﺗﺎ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺍﺭﻯ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻰ،که اﺷﺒﺎﻋﻰ
ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﻮ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﭘس ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺟﻬﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻰ،ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺨﺘﺼﺺ
ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺳﺎﺯﻯ. ﺩﺭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺑس ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩه اﻳﻢ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺠﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﻓﺖ.

ﻫﻨﺮ ﺁﻳﻨﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﻤﺪﻥ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻫﺮ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻤﻚ ﺑﺰﻭﺍﻝ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻮﺁﻭﺭی
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺩﺑﺠﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪه ﺮﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭﺍلاّ ﻣﺎ ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮعی ﺤﻘﻴﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
کساﻧﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ را ﺟﻮﻟﺎﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴن ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺎ ﻓﮑﺮ
ﻭﺧﻠّﺎﻗﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩنی
باشند، ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.