M_Set_03_

مجموعه
مقالات ملّی
ایرانی

مقاله
153           آیا
هنر نزد
ایرانیان است
و بس؟

مقاله
156           عرفان
ایرانی و
تصوّف آریائی

مقاله
163           حکمت
و عر فان و
تصوّف آریائی

مقاله
169           جافظ
شیرازی و
غزلیّات او

مقاله
171           فلسفه
اسلامی و
تصوّف آریائی

مقاله
183           فردوسی
از سلوک الهی
میگوید

مقاله
202           قریش
زردشتی

مقاله
211           آریا
شدن و خدائی
شدن

M211

آریا
و خدائی شدن

چنان
نیست که برخی مادر
زاد آریائی
بوده باشند. در
تصوّر اجداد
ایرانیان
مهاجر به
ایران زمین آن
را آریا و
آرین وآریانا
میگفتند . و
حتی هر انسان
مستعدّی برای آریا
شدن و الهی
گردیدن،
میتواند پس از
کمال سلوکی و
شهودی ولایتهای
خود آریائی بوده
باشد. مستعدّانی
که در تولدات
فصول نوع بشری
قبلی خود،
تکاملات نوع بشری
در تن و ذهن و روان
پیدا کرده بودند،
که در تولد کنونی
با کرامات
بالفعل و قدرتهای
حیاتی کافی از
خداوند، در تن
و ذهن و روان
یافته اند. و
اکنون در این تولد
بهتر فصل نوع بشری
خود، بجای تلف
نمودن این کمالات
و امکانات
بالفعل خود،
در کسب لذّت و
انجام شهوت
وهر گونه خود
سری مانند سالکان،
این کرامات بالفعل
را صرف تکامل باز
بیشتر نوع بشری
کرده و برای تولد
باز بهتر بعدی
داشته باشند.
وقتی کرامات بالقوّه
خود را تحقّق
و بالفعل
کنند، تا شایسته
تولد مجدد فصل
نوع بشری بهتر،
و یا با شهود
نور قائم شهود
ششم میسّر نوع
بشری، شایسته تولد
نوع فوق بشری بجهان
با هزاران برابر
عقل و کرامات بالفعل
مورد نیاز
تولدات بهتر
باشند. آنگاه در
تولد بهشتی بهتر
نوعی عقل و
قدرتهای حیاتی،چون
اراده و هوش و
عشق و حتی زیبائی
صورت و سیرت،
با توان خویشتن
داری و ادامه اطاعت
و تسلیم بخداوند
خالق خود در گذشته
ها، و نیز
اکنون و در
آینده ها ، که تدبیر
و اداره کننده
حیاتی و قوام
و قیّومیّت
دهنده هر لحظه
هر موجودی
است، آنگاه هر
بار با یک مرگ طبیعی
بنوع و مقام روحی
بالاتر و تقرّب
الهی بیشتر
میرسند. که اگر
در سیستم
تکامل سلوکی ولایت
های ششگانه
نوع بشری، مرگ
قبل از مرگ را
، برای شهود قائم
و عرش رحمان انجام
بدهد، آنگاه آریا
و الهی برتر
از شاهدان عرشهای
الهی قبلی در
ولایتهای پیشین
خواهند بود. و آریا
شدن خود سرانه
و هر طور که
هوس و میل داشته
باشند، نمی
توانند تکامل
روحی بیابند،
چون عملا
اکنون در حال
سوزاندن
کرامات بالفعل
خود شده اند.
لذّت کوتاه
وحشیانه میبرند،
و تحقّق
کرامات بالقوّه
خود را بالفعل
نمی کنند، که
مورد نیاز تولد
بهتر نوعی بعدی
میباشد. تنها بوسیله
أرواح و مراتب
مدبّر الهی
است که تغییر
و تثبیت در
ژنتیک روحی هر
شخص بالقوّه ها
بالفعل میگردند.
پس از تخلیه
از صفات
حیوانی نوع بشری،
و از جهل و توحّش
نوعی، بهدایت پیر
کامل حسینی ره
رفته الهی، و
با تخلیه
آنگاه تحلیه بصفات
الهی تر و
شایستگی فصل نوع
بشری بالاتر می
گردند. که در
فصل و نوع بالاتر،
و با عقل و
کرامات و
امکانات
بالفعل بیشتر در
تن و ذهن و
روان را دارند.
زیرا روح تنها
در تجسّم مادی
و نوعی میتواند
تکامل ذاتی
خود را
بنماید. پس هر
بار متولد و
متجسّم شدن(
سه بُعدی) در تن
و ذهن و روان،
نیازمند
داشتن
قدرتهای
حیاتی و صفات
الهی میباشند.
و الاّ در
فصول نوعی عقب
مانده و
ناتوان خواهد
بود. و تنها با تخلیه
و تحلیه سلوکی
میتوان
قدرتهای
بالفعل را، با
تحقّق کرامات
و امکانات
بالقوّه بیشتر
کرد. پس
انسانی پُر از
مشکلات در زندگی
خواهد بود. و
از قدرتهای
حیاتی و درجات
تکاملی الهی تر
و انسانی تر،
و اصطلاحا
آریائی تر
میگردند.

قومی که به
ایران زمین و هند
و اروپا از جنوب
سیبری مهاجرت
می نمودند، تا
از سرما و یخبندان
بسوی مناطق
گرم پر شکار
هجرت کردند از
نژاد سفید پوست
و در( فصول نوع بشری
متأخّر ) بودند.
که با عقل بیشتر
و قدرتهای حیاتی
کافی بوده، و تمدّن
بیشتری بوجود آوردند.
اسب وگاری و چرخ
و وسائل زراعت
و صنعت های اوَلیه
داشتند. گوئی آریائی
شدگان در روح
و روان جهان
را پر از
امثال خود نموده
، و نژادها و
نسل های عقب
مانده که سیاه
پوست و بد اندام
و کم عقل و
وحشی بومی
بودند ، فطرتا
عقب نشینی
میکردند، که بتدریج
از بین رفتند،
که بدون کسب
قدرتهای حیاتی
بهتر، و برای تولد
مجدد در فصول بشری
بالاتر از
کاروان تمدّن
عقب ماندند.

نوع
ایرانی مهاجر چون
آریائی
بودند، توانستند
با ولایت های
سلوکی
چهارگانه نخستین
نوع بشری، خود
را بمرزهای
جلوتری در آریا
شدن و الهی گردیدن
و عاقل تر شدن
برسانند. پس اینان
در ولایت
چهارم زردشت
آریائی تر
شده، و پس از شهودهای
اولیه سه گانه
(ادیان سلوکی) قبلی
بروش جدید و بهتر
زردشت و
کاملان زردشتی
بعدی، بشهود چهارم
امشاسپند نور مرتضوی
ایلی رسیدند،
که مورد رضایت
الهی و به
صدها برابرعقل
بیشتر و تمدن
شایسته تر موفق
شدند. زیرا
(دین ) بمعنی
مدنیّت و تمدّن
بود. که نظام بهتری
برای زندگی
شایسته تری،
اکنون و در
تولد بعدی
آینده برای خود
فراهم نمودند.
آریا شدن با شهود
چهارم تجلّی
الهی ( مرتضوی
ایلی) برتر از
تجلّی ربّ
الفصل های
قبلی پایان نمی
یابند. بلکه سالکان
ولایتهای چهارگانه
مقدماتی در هر
تولد جدید بهتر
و عاقل تر،
تجدید بهتری
از مراتب شهودهای
پیشین خود نموده
و بشهود تازه
و برتری
میرسند. که بروش
مسیح آخرین کامل
ولایت زردشت
بجای شهود چهارم
نور مرتضوی بنور
مصطفوی تجلّی بالاتر
رسیدند. که مسیح
و هر شاهد نور
مصطفوی، خود نیز
تجسّم انسانی
مقام الهی
مرتضوی ایلی
یا مقام (علیّ
عالی و برتر)
میگردیدند. که
درجه آریائی
شدن بیشتری نصیب
مسیح کامل، و
سالکان طریقت
برتر وی در
زمانهای بعدی
عیسی مسیح شدند
. و در شاخه یهودی
ولایت زردشتی
بروش ابراهیم
فرزند الهی
زردشت، بگفته محمد
که درجات پاکسازی
روان خود را در
تخلیه و تحلیه
نموده ، که بتجلّی
الهی بالاتر و
آریائی تر شدن
رسیدند. و
بالأخره محمد سالک
در بین
قریشیان مکّه،
که شاخه دیگر
زردشتی بودند،
و از ایران
بیمن و سپس بمکّه
مهاجرت کرده
بودند، بگفته محمد،
با کمک مسیح بود
که نجات سلوکی
یافت. که توسّل
عبادی با صورت
حضرت و (حضور
ذهنی) مسیح
میکرد. محمد
همیشه میگفت،
در ملکوت ها همه
جا علیّ یا
همان ایلی را
که تجسّم در
مسیح پیدا کرده
بود فرشتگان
با او آشنا بودند.
و محمد نیز
بعنوان آخرین کامل
ولایت مسیح، بجای
رسیدن بشهود
پنجم مصطفوی مانند
مسیح، بنور تجلّی
بالاتر ششم روح
القدس قائم
رسید. که مسیح
تنها بعرش روح
القدس جبرئیل قائم
رسیده بود. پس محمد
و کاملان الهی
محمدی بعدی زمانهای
دیگر، درجه آریائی
شدن بیشتر و
پاکی سلوکی
روان پیدا میکنند.
که پنج شهود
مقدماتی
ولایتهای الهی
تولدات پیشین خود
را (تجدید وضو
و ضوء ونور و
سو وسمت ) کرده ،
یعنی تجدید
بهتر شهودها
میکنند، سپس
بشهود برتر
روح القدس
مانند محمد
میرسند. که ربّ
النوع بشری و
ایدآل کمال الهی
میسّر برای نوع
بشری است. و روح
شاهد نور قائم،
هفت هزار سال
بعد، در نوع
فوق بشری و در ولایت
هفتم آینده مهدی
موعود محمد،
یا همان سوشیانت
سوم گفته زردشت
و فارقلیط و
فرّ دوم مسیح،
بجهان متولد و
با عقل و
کرامات بیشتری
خواهند بود. و
مهدی موعود
آخرین کامل ولایت
محمد میشود که
بجای رسیدن بنور
قائم مانند محمد،
بنور ربّ الهی
رحمان موفق میگردد،
که کاشف شهود هفتم
میشود . و ضمنا آغازگر
نوع فوق بشری،
با هزاران برابر
عقل نوع بشری میگردد.
مقام برتری که
محمد تنها بعرش
رحمان رسید ،و
از پائین و
زیر عرش رحمان
چشم انداخت. ولی
مهدی بالای عرش
رسیده و بنور
رحمان نظر خواهد
کرد. آنگاه درجه
آریائی شدن او
هزاران برابر خواهد
شد، که به بهشتهای
عظیم تر از انبیای
نوع بشری برای
تولد الهی تر انواع
بالا تر فوق
بشری فرشته
گونه خواهد
رسید.

با
این مقدمه که همان
فلسفه سلوک الهی
مورد نظر خداوند،
و تنها هدف او
از آفرینش ها
و گفته های انبیا
است، ولی بسیاری
دین ورزان گرفتار
دیانتهای قشری
شده و هستند
که تکاملی ندارند
و مشرک و قهقرائی
میباشند.
امروز
خواننده گرامی
نیز میتواند
بخواهد که آریائی
تر حقیقی گردد.
که در نوع بشری
حدّ أکثر
بشهود هفتم (عرش
ربّ رحمان)
میتوان رسید. و
با چهار بهشت عظیم
تر موعود وعده
الهی ، و صدها
و حتی هزاران برابر
عقل و کرامات و
امکانات حیاتی
بیشتر،
بخداوند در صفات
و تشبّه و تقرّب
مییابند. بشرط
اینکه خود بخواهند
و از خداوند
نیز شناخت مربّی
الهی خود را در
رؤیا و سپس در جهان
بشناسند. و صبورانه
و عاشقانه مراحل
تخلیه و تحلیه
و تجلیه ها را طی
کنند. و شاید
برای شهود هفتم
عرش رحمان، پس
از خواب (مرگ قبل
از مرگ ) ارادی بیدار
گردند. و
خداوند
بسالکان موفق صادق،
مدارک
هفتگانه قبولی
مراحل شهودی
را در رؤیا بشاهدان
میدهد. پنج
شهود مقدماتی ولایت
محمد که بنام (
پنج تن آل عبا) مذکور
در حدیث کسا
میرسند ، که صاحب(
مقامات الهی) حسینی
و حسنی و فاطمی
و مرتضوی و
مصطفوی
میباشند،
آنگاه بقائم و
عرش رحمان نیز
میرسند.

لفظ
آریا و حکمتهای
عقلی در مکاتب
هندی و ایرانی
بمعنی (راست و
درست ) بودن و
رسیدن بشناخت حقیقت
والاتر و الهی
تر است. و بتعبیری
محسوس تر،
انسانها در
آریا شدن و
بمعنی دور شدن
از درد و رنج زندگی
های جهنّمی
جهان، که اساس
فلسفه عملی بودا
و ولایت سوم
او بود. زیرا درد
در انسان آزار
دهنده است.
ولی حکمت الهی
در تعلیم های
طبیعی
حیوانات، و
هدایتهای
الهی و الهامی
هر موجود، با کسب
عقل و تجربه توان
بیشتر برای
تحمّل
داوطلبانه
درد و رنج دارد.
که صبوری در
رنج هر بیماری
شفا مییابد.
ولی بیمار نباید
جنجالی برای شفا
یافتن داشته
باشد که بیمارتر
میگردد. سالکان
ولایتهای
الهی در دوره
سلوک و صبوری
عاشقانه عشق
ورزی برای دیدار
خدا و وسائل
الهی خود دارند.
که حتی در بلایای
سلوکی بیشتر سپاسگذارتر
خداوند میباشند.
تا اثبات صدق خود
بپیر الهی و خداوند
کرده باشند. پس
چنین سالکی در
راه درست و حقیقی
آریا شدن بوده
و ادامه میدهد
و در صراط و
روش مستقیم
میباشد. که منطقا
بحقیقت های برتر
از واقعیّت
های کنونی
میرسند. پس
سلوک الهی
تنها راه جلوگیری
از دردمندی
های طبیعی در
تن و ذهن و
روان، و در
تولدات آینده بجهان
میباشد.
بلایای سلوکی
نیز خود نتیجه
قدرتهای عقلی
و پاکی روان
از عقده ها است.
زیرا خداوند
برای سالک
بلایای بیشتر و
سخت تر سلوکی
میرساند که
برای پاکسازی بیشتر
و عمیق تر روان
ضروری میباشد.

آریا شدن
در ولایت های
پیشین بمعنی
رهائی از هوس
و بد خواهی و
ستم کاری و بی حقیقتی
می دانستند. و
برای این صفات
الهی متمدّنانه
و عاقلانه،
برای کسب قدرت
عقلی و أندیشه
و اینتویشن و درون
گرائی میباشد.
کاری که
سالکان ولایتهای
ششگانه در دوره
سلوک هفت ساله
بدستور پیر الهی
خود مینمایند.
گفتار درست
نتیجه أندیشه درست،
انسان را برفتارها
و کردارهای
درست و الهی
تر و متمدّن
شدن میرساند. کاری
که سالکان ولایتها
در آریا شدن
خود، و جم
گردیدن و جمع
شدن وحدت وجودی
با مراتب الهی
بالاتر، و کسب
این همانی مراتب
الهی شهودی بالاتر
میسّر است.
اگر که معلم
سالک پیر کامل
حسینی بمعرفی خداوند
باشد. و سالک
با عشق و صبر و ایمان
و باوری سلوک دنبال
نماید. و از خود
گذشتگی نشان بدهد.
عفو دیگران کند
و حتی بالعکس آنها
یاری نماید. تا
وقتی که صفات الهی
در ذات و
ژنتیک روحی او
تثبیت و ملکه و
سایبرنیتیک و
طبع و ریشه دار
گردد. که حتی مرگ
آن توانها را،
از ژنتیک روحی
تنها بقسمت باقی
مانده پس از مرگ
طبیعی جدا نمی
کند. سالکان
تا زنده هستند،
میتوانند
بپاکسازی
روان خود در تخلیه
و تحلیه ادامه
بدهند، تا
بتجلّی بالاتر
و میسّر خود
برسد. و در نوع بشری
به عرش رحمان،
و در نوع فوق بشری
آینده بنور ربّ
رحمان نیز برسند.
پس باید حدّ
أقلّ تلاش
مادی برای
زنده ماندن
داشت و تورّم بمادیّات
و داشتن ها آنها
نپرداخت. تا دیگران
را نیز هدایت
کرده باشد.

در
دوره سلوک حدّ
أکثر کوشش در پیش
رفت حقایق، و
در حدّ أکثر
دوری از نفرت
و صفات حیوانی
و اهریمنان
زنده در
آخوندهای
قشری و پیروان
آنها اجتناب نمود.
که بقول محمد مَلاء
و مُلّاها و آخوندها
قاتلان انبیا
بوده و هستند. در
مذاهب قشری
بشدّت مورد نفرت
خداوند میگردند.
و بهر جنایت و جرم
و فسادی در روان
خود می
پردازند. که کارماهای
عقب روی
صورتهای نوعی
حقیر را
خواهند داشت.
که بقول محمد،
مسخ میمون و
خوک بهترین شانس
آنان پس از مرگ
بشری در جهنّم
جهان را خواهند
داشت. جهانوم
یونانی و
گوهانوم عبری و
جهنّم عربی و جحیم
قریش را دارند.
که جهان فارسی
و یونانی در
مفهوم دنیا
میباشد. آنگاه
در قهقراها صدها
هزار و حتی میلیونها
سال، (تکرار گذشته
ها را در
آینده های
نوعی) خواهند
داشت. تا از نردبان
انواع حیوانی
و فصول نوع
بشری، بوضع و
عقل امروز برسند.
و همین سلوک الهی
را ( لاجِرم) و بدون
جُرم نوع بشری
کارما بشوند ،
که این فرمان (
کن فیکون) الهی
است. که شاید با
تولدات ولایت
الهی هفتم مهدی
موعود و
سوشیانت سوم زردشت،
هفت هزار سال دیگر
بتوانند بنور
ربّ رحمان نیز
برسند. و( این
همانی) عقل و
تشبّه مقام الهی
اورا بیابند.
که برای تولد در(
نوع فوق بشری
بالاتر از نوع
رحمان) برسند.
که مبارزه
معقول در رسوائی
أهریمنان
زنده نمایند،
و تبلیغ معقول
و ملکوتی برای
روش سلوک الهی
به دیگران کنند.
سالکان با
تعلیم پیر
الهی نگرش و
جهان بینی
درست و حقیقی
میکنند، تا
آگاهی های
بیشتری از
آینده های نیامده
خود بیابند و آریائی
تر گردند. کار
سالکان تنها تمرکز
عبادی درصورت
و توسّل با حضور
ذهنی پیر و
مراتب تجلّیات
خود میباشد. چون
هرچه بیشتر
توجّه به وجه
و صورت پیر الهی
می کنند. روان شناسان
منصف نیز بحقایق
عرفانی والهی
آشنا شده اند،
اینتویشن و
میدی تیشن را سفارش
میکنند. که همان
( اِنطِواء ) و درون
گرائی و توی
خود و( فرو
رفتن بدرون خود)
میباشد. و همیشه
توجّه بصورت پیر
و مراتب شهودی
بعدی، همان توجّه
بخداوند الله میسّر
برای نوع بشری
است. و همان ارتباط
و( صلات) و همان
ذکر و تذکّر و بیاد
خداوند بودن است.
که صورت و
سیرت خداوند
دارند و بگفته
فردوسی عارف
چو فرمان
یزدان چو فرمان
شاه .

M156

عرفان
ایرانی و
تصوّف

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻗﻮﺍﻡ.ولی
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺃﻋﻤﺎﻕ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺪﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﺩﺭ (ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ) ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﻓﺖ
تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ در
شهودهای سلوکی
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭﺭﺳﻤﻰ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧتی ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
برحسب عقل
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺘند
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ
ﻫﻢ. ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺭﻋﻠوﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺒﻮﻍ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺩﺭﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺭﺍﻳﺞ
ﺑﺎﺷﺪ.ولی ﺑﺎﺯ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺴﻄﺢ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻳﺞ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﻭﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻓﺼﻞ ﺭﺍﻳﺞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺁﻥ ﻣﻠّﺖﺩﺭ
ﭼﻪ ﺣﺪّﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻗﻮﻣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻗﻮﻣﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻫﺮ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ ﮐﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺁﻥ
ﻗﻮﻡ ﺩﺭ
ﻧﮋﺍﺩﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭتمدّنﻭدر
تقرّب ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. چون
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻗﻮﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺍﺝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩاﺮﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺭﻭﺍﺝ ﻭﺗﺮﻭﻳﺞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮐثرﻳّﺘﻰ
ﻧﻴﺰﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺩﺍﻭﺭﻳﻦ
ﻭ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﻋﻀﺎ ﻭ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺍﺟﺴﺎم ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ولی
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﻴﮕﻮیند
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥ ﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺪﻑ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻣﻠﻞ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﻤﻪآنها
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ که (ﻋﻬﺪ
إلَست) ﺁﻧﺎﻥ با
خداوند ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ است.

ﺩﺭ
ﭼﻴﻦ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻌﺪﺍ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺗﺎ ﻣﺼﺮ
ﻭﻳﻮﻧﺎﻥﻮ ﺭُﻡ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ (ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ارادی) ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻳﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﭼﻴﻨﻰ
ﻭﻫﻨﺪﻯ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺡ ﻭﺑﻮﺩﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﻡ
ﻧﻴﺰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺰﻡ
ﻋﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﺝ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ ﭼﻬﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﻪ ﻭﻯ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻭﺵ
ﺑﻮﺩﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﻳﺎ ﺩﻏﺪﻭ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ، تا
خود نیز ﺑﻮﺩﺍ
ﮔﺮﺩﺩ ،ﻭﻯ
ﺑﻨﻮﺭ امشاسپند
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭ ﺍﻳﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ. ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺭﺍﻳﺞ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺰﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻳﻮﺳﻒ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﮐﻪ ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺭ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺩﺭﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺷﺪ.ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻤﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺷﺎﻧس
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠی اﻳﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
اﺑﺮﺍﻫﻴﻤی
ﭽﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﻳﻥ ﺪﺍﺋﻤﻰ
ﺷﺪﻧﺪ، که ﺒﺎﺯ
ﺃﮐثرﺍ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻭ
درظاهر ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭنیز ﺩﺭﻫﺮﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎ أکثریّت
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻭ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺬاهب
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺭ ﺍﻗﻠﻴّﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻭﺩﺭ
ﻗﻠﺐ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ أکثریّت
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺸﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍقع ﺪﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻋﻀﻮ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺤﻠﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺣﺰﺍﺑﻰ ﻭ ﺗﺸﮑّﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻤُﺪ ﺳﺎﺑق
ﻮﺩﺭ ﻓﺮﻗﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ. ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ اﺯ
ﻓﺮﻗﻪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﻤﻠﺎﺕ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﻣﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺳﭙس
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ که
یهودیان گوناگون
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻭﻣﻌﺒﺪ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﻋﻤﺮ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘّﺤﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﻴﭻ ﻓﺮﻗﻪ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ . ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻋﻠﻮﻳّﻮﻥ ﻳﺎ ﺍﻳﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻌﻠﻰّ اﻟلهی ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﻋﻠﻮﻳّﻮﻥ ﺩﺭ
ﺳﻮﺭﻳﻪﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺄﻫﻞ ﺣﻖ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺃﻫﻞ
ﺣﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺟﻨﻮﺏ
ﺳﻮﺭﻳﻪ ﻭ
ﺷﻤﺎﻝ ﻋﺮﺍﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺧﻴﺮﺍ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺭﮊﻳﻢ ﺳﻮﺭﻳﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. وَلی
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻴﭻ
ﺭﮊﻳﻤﻰ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﻩ ﻫﺎ
ﻓﺮﻗﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﻭﺯﻯﻭ
ﻳﺰﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﺰﺩﻯ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺣﻤﻠﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ بمباران
ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎها
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻨﻚ
(ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ)
ﭘﻮﺷﺶ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻓﺮﻗﻪ ﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﻮﺭﺵ
ﺳﻨﮓ ﺃﻭﻝ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ
ﮔﺬﺍﺷﺖ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻮﺭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﮐﻮﺭﺵ ﭼﻮﻥ
ﭘﺪﺭﺍﻧﺶ (ﻫﺨﺎ)
ﻭﻫﺨﺎﻣﻨﺶ ﻳﺎ
ﺁﻗﺎ ﻣﻨﺶ ﻭ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
ﺒﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭ ﭘﺪﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻳﺎ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻣﻌﻠﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﻚ ذِﻥ
ﻫﻨﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﭘس ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ صوفیانه
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
بعدها ﺑﺎ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰﻭ
ﺳﭙس ﻋﺮﻓﺎﻥ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ تصوّف
ایرانی
آریائی ﺟﺎﻣﻊ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ أدیان ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
عرفای ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ محمّد
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍج کرﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ بدان
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﮑّﻪ
ﺭﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ عزﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻘﺎﻁ
ﺳﺨﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰﭼﻮﻥ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻭ
ﺻﺤﺮﺍ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﭼﺎﻩ ﺁﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﮑّﻪ ﺩﺭﮔﻮﺩﺍﻟﻰ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪﺁﺏ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺻﺤﺮﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ از زمین ﻣﻰ
ﺟﻮﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﺎﻩ ﺯﻣﺰﻡ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ (ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﮑّﻪ)ﭼﻮﻥ (ﮐﻌﺒﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ) ﺩﺭ
ﻧﻘﺶ ﺭﺳﺘﻢ ﻳﻚ ﻋﺒﺎﺩﺗﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ و
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺠﺰ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻤﻴﺁﻣﺪﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
بوده ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺑﻌﺪﺍ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﺘﺨﺎﻧﻪﺍﻯﺒﺮﺍﻯ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﻋﺮﺏ ﺷﺪ.ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻋﺪﻡ ﺗﻌﺮﺽ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻫﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻣﻨﻌﻘﺪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺘﻬﺎ
ﺿﺎﻣﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
و صلح موقّت
ﺁﻧﺎﻥﺒﻮﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻳﺪ
ﻣﺎ ﻳﺤﺘﺎﺝ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﮑّﻪ ﻭ
(ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻣﮑّﺎﺭﻩ)ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻣﮑّﻪ
ﻭﺳﻌﺖ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﮔﺬﺭﮔﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻳﻤﻦ
ﻣﺮﮐﺰ ﻣﻬﻢ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﻭﻟﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ
بود . ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺸﺘﻴﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺳﺎﺣﻞ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺪﺍﺧﻞ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﻫﻨﺪ ﻧﻤﻰ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻗﺮﻳﺶ ﺷﺎﻣﻞ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﺮﺏ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﻠﻔﻆ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻭ
ﺑﻐﻠﻂ ﺗﺼﻮﺭ
ﻫﺠﻮﻡ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ اﺯ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺫﮐﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺭﻯﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺮﻗﻮﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﺎﺭس
ﺩﺭﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
قشری
ساسانیان
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﺸﺪ
ﭘس ﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻳﺎ
ﭘﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﻘﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭتصوّف ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺍﺧﻞ
ﺷﺪﻧﺪ.ﭼﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﻴﻌﻪ
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ولی ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺬﻫﺐ ﺧﺎﺻﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ و
اولیاﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﺎﻣﻊ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺗﻨﻬﺎ داشتن (ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ) ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺯﺧﻄﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴخ
ﺤﻔﻆ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﺌﻮﺭﻳﻚ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺨﺼﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻳﺎ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺑﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻨﺎﻣﻪ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺭﺷﺘﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﮐﺘﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻦﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﮐﺘﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻥﺩﺭ
ﺩﺭﮔﺎﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻐﻠﻂ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺭﺳﺖ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ درﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻭﺧﻮﻥ ﺭﻳﺰﻯ ﻭ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺣﻘّﺎﻧﻴﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍشتند.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ قشری
برای ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ محمّد ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ محمّد را ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ علیّ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ بود. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﭼﻮﻥ وَلی
ﻋﻬﺪ مأمون ﺷﺪ
که گفت ﺷﻴﻌﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﻠﺐ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ . ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ علیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻣﻮﻯ ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺯﻳﺮ
ﭘﺮﭼﻢ ﻭ ﻧﺎﻡ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻮﺍﺭث و
خاندان و أهل
بیت ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ علیّ
ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺪﺍﺩ.
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﮐﺎﻡ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻚ
ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺭﮊﻳﻢ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
بود. ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺒﺮ
ﺑﺤﻖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺷﻬﺮ ﺍﻫﻮﺍﺯ
ﻭ ﺷﻴﺮﺍﺯ
ﮐﺸﺘﺎﺭ شدند.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.وَلی
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺖ
سلوکی ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺷﺎﻩ
ﭼﺮﺍﻍ در
شیراز ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ و سلوکی ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳُﻨّﺖ ﻳﺎ
ﺳِﻨﺖ (ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ مُقَدّس
ﺷﺪﻥ ﻭ ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻳﻨﻰ کنونی
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺍﺟﺐ الهی
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﭼﻮﻥ ﺯﻳﺪﻳﻪ ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴّﻪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ اولیای
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻘﻠﻴﺪ قشری
ﺍﺯ ﻣﻴّﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ زنده
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻴﭻ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ولی ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﻣﺬﺍﻫﺐ بین
أنها ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯﺩﻳﻦ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺍﮊﻩ ﻗﺪﻳﻢ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﺋﻴﻦ
ﻭ ﺭﻭﺵﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﻳﻚ
ﻣﺘﺪﻟﻮﮊﻯ ﺍﺯ
ﻧﺤﻮﻩ ﻋﻤﻞ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ وَلیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ.
ﮐﻪ آنان ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﻭﺑﻬﺮﺳﺎﻟﮑی
ﻨﻴﺰ ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ که
میخواستند گفته
اند. ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
سال ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺫﻫﺎﺏ
ﻭﺭﻓﺘﻦ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣی
ﺒﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺪﻭﻥ وَلیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺎﻃﻞ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ وَلی
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﺮﻙ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎن ﻣﻔﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻮ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻟﺒﺎس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﻠﺒﻴس
ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺁﻧﺎﻥﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻠﻌﻮﻧﺎﻥ
ﻭﻣﻨﻔﻮﺭﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮص
ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﻫﻢ
ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻔﻄﺮﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺻﺪﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺮﺝ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﺳﻠﻮﻙﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻌﺮﺍﺝ
ﮐﻨﻨﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺗﺠﺮﺑﻰ
مادی ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺮﻭﻳﺞ ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
وَلی ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ یک نوع (ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﻘﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻔﻴﺪ زندگی ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ است.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺪ.ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻮﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ (آنگاه
فرضی) ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(هو) ﺩﺭﻋﻤّاء
ﺑﻴﺮوﻥ
اﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﭘس
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﻘﺪﻡ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﺤﮑﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ قدرﺕ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮ ﻣِﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ عُقده
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ و صفات ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﺴّﻰ ﺩﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. وَلی
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی دﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ عُقده ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍِﺯﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﻭﻣﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻫﺎﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻳﺎ
ﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭﺟُﺮﻡ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻭﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻧﻴﺰﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ که
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ عبادی ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮﻯ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭﺣﻠّﺎﺝ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎت
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﺳﺘثماﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺼﻮﻥ می
ﮔﺮﺩﺩ.

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺼﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﺰﺩ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﺳﻨّﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻗﻮﻣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﮐﻪ تصوّف
ﻭﻟﺒﺎس ﺻﻮﻑ ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ
ﺑﺮﺗﻦ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ(ﺳﻮﻓﻴﺴﺘﻬﺎ)
ﻳﺎﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
(ﺻﻮﻓﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﺭﻓﻪ) ﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﮐﺘﺒﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺍﺯ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺍﺑتدﺍ
ﺩﺭ ﭼﻴﻦ ﻭﺳﭙس
ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ ﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ تصوّف
ﻭﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻭ(ﺭﻳﺸﻰ) ﺷﺪﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﻭ
ﺑوﺪﺍ و( بِدای
الهی) ﻭ ﺭﻫﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺟﺴﺘﻪ کارماها
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺷﺮﻗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻧﺪ که
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﺮس
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺑﻬﺮ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﮐﻪ ﺩﻋﻮﺕ
ﺷﻮﻧﺪ ﺗﻦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﻬﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺧﻮﺩدر ﻣﺪﻳﻨﻪ
در عربستان ﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﺍﻯ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺻُﻔِﻪ)
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﮑّﻮﻯ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺑوﺩ
ﻭ ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﻯ ﺍﻳﻦ
ﺳﮑﻮﻯ ﺻﻔﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺻﻮﻓﻰ ﺻﺎﻓﻰ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﺻﻔﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺻﻔﺎﻯ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺳﺎ را
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ
ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ثریّا ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺧﻮﺩ محمّد
ﻧﻴﺰ ﻧﮋﺍﺩ
ﻗﺮﻳﺶ
ﻭﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮋﺍﺩ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﭘﻮﺳﺖ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺻﻔﺖ ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻬم
ﻘﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ و
تکامل روحی
وعقلی ﺍﺳﺖ.

(ﺻﻔﺎ
ﻭ ﻣﺮﻭﻩ ) ﺩﻭ
ﻧﻘﻄﻪ مکّه ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
حجّ کعبه ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤثیلی حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎ ﺟﺎﻯ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻤﺮﻭﻩ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺩ ﻭ
ﻣرء ﺑﺎ ﻣﺮوءﺖ
ﻭ ﻣﺮﻭّﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﻭﻟﻪ ﻭ
ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺑﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ تازه ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﻌﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ مشهود ﻭ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ نا
مشهود ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﮐﻪ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی ﺁثاﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ وَلی
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺰﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻳﺎ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ وَلی
ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ ﻣﻠّﻰ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ ﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻴﭻ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.وَلی اولیای
الهی ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﻠّﻰ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻠّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻤﻪ ﻣﻠﻞ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻣثلا
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ وَلی ﺩﺭ
ﻣﻠّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻫﺎﻯﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﻭﻣﻠّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑﻌﺮﺑﻰ ﻳﻚ
وَلی ﺑﺎ ﻟﺒﺎس
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﻮﺩ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﻬﻮﻩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻘﻮﻡ ﻳﻬﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺑﺪﻳﻦ
ﻳﻬﻮﺩ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳتی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ محمّد
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ.
ﺗﻌﺼّﺐ ﻣﮑﺘبی
ﻧﻴﺰ ﻓﺴﺎﺩ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎ
ﻭﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ
ﻭ ﻗﺎﻟبی
گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﺍﺳﺎﺳﻨﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﭘﻴﺘﺎﻟﻴﺴﺖ
ﭘﻮﻝ ﭘﺮﺳﺖﻭﻳﺎ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﭘﺮﺳﺖﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴتند.
ﻭﮐﻢ ﻓﻬﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﻠّﺖ
ﺳﺮﺷﺎﺭﻯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺮﻣﺎ
ﻭﮔﺮﻣﺎ ﻳﺎ
ﺩﺭﺩ ﻭﻟﺬﺕ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ. ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻴﮑﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺎنع اﺯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺧﺸﻦ ﻭ
ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﻭ(ﺗﻌﺰﻳﺮ)
ﻳﺎ ﺁﺯﺍﺭ
ﻭﺷﮑﻨﺠﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺷﭙﺸﻮ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺳﺎلکاﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻌﺼّﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺣق ﻮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑا ﭙﻴﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺣﻖ)
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺤق
ﺪﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺣﻖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔی عاﻗﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﻤﺎﻥ حجّ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻌﻤﺮﻯ
اﺭﺯﺵ ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺍﺩﻩ ﺭﺣﻤﺖﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻮﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ
ﺑﻬﺮﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺮﺳﺪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.وَلی
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ
ﭘس ﺑﺨﻄﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣؤﻣﻦ ﻭمُقَدّس
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻦ
(ملاء ﻳﺎ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ) ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻭﻋﻴﻥ
اﻟﻘﻀﺎﺕ
ﻭﻣﻨﺼﻮﺭ
ﺣﻠﺎﺝ را ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺠﺮﻳﺎﻥ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ خود
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤی
ﻮ ﺭﺳﻤﻰﻭ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻨﻴﻥ هستند.
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺟﻴﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺍﻥ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺧﻴﺮﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﻫﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ.ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺍﻕ ﻭ ﻫﻨﺪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻥ ﻭ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ . ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻋث ﻓﺘﻨﻪ ﻣﻠﻞ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺷﻮﺏ
ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥﺩﺭ ﺧﻄﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﺗّﺤﺎﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪ وَلی
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺻﻮﻓﻰ
ﺑﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.وَلی
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺷﺸﻢ ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺮﺍﻡ و ﺣﻠﺎﻝ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻌﻮﺍﻡ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘل ﻮ
ﻋﺮﻑ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕﺟﺎﺭﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﻚ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﭼﻨﺪﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺣﻠﺎل ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ(ﺣﻞّ) و
آزاد ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﻫﺮﺣﮑﻢ
ﺣﺮﺍﻡ و منع ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺣﻠﺎﻝ ﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﻳﺎ ثوﺍﺏ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺣﺘﻰ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺯ
ﺍﺭﺯﺵﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﻖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺭﺍﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺤﺮﺍﻡ
ﻭﻣﻨﻊ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺣﺮﺍﻣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.وَلی ﺁﻧﭽﻪﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎﻣﻮﺭﺩ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺣﻖ ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺣﻖ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺴﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻨﻌﻰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺩﺭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺣﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟّﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻠﻒ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻠﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺷﺪ.

ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺑﺤﺪّ
ﺍِﻏﺮﺍﻕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺻﻮﻓﻴﻪﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯﻘﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺘﻢ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
وَلی ﺑﺎﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ تصوّف
ﺭﺍ ﺩﮐّﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺃﻫﻞ
ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻭﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭ ﻟﺒﺎﺳﻰ ﻣﻘﺮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺩﻳﻨﻰ
ﺷﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻤّﺎﻣﻪ
ﻭﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭ ﺳﺠّﺎﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺯﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺻﺎﻓﻰ ﻭ
ﺩﻏﻞ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺖ
ﻭﻧﺎﻥ ﻣﻔﺖ
ﺧﻮﺭ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻥ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﭘﺮﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺟﻨﺠﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﺪﻝ
ﻭ ﺫﻫﻦﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺃﮐثرﺍ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺑﮑﺘﺐ مُقَدّس
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻨﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻫﻢ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣنکر آن
تفسیر ﻗﺮﺁﻥﺮﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻔﺘﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭﮐﻠﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. وَلی
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﺎﺻّﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺰﺷﻚ
ﺑﺒﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﻧﺴﺨﻪ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﺴﺦ
ﻭ ﺑﻄﻠﺎﻥ ﻧﺴﺨﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ. ﭘس ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺶ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﺑﻮ
ﺍﺳﺤﺎﻕ ﺧﺮّﺍﺯ
ﻋﺎﺭﻑ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻤﻨﺒﺮ
ﻣﻴﺮﻓﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺤث ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﺸﺪ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻋﻠﻤﺎ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﻨﺪ.ﻋﺎﺭﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺮﺯﻧﺶ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺍ ﺗﺮﻭﻳﺞ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﻭ ﺍﻭﺳﺘﺎ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻫﻴﭻ
ﺣﮑﻤﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﭘﻮﺷﺶ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻋﻴﺐ ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﻤﺎﻉ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭ ﺑﻰﻃﻬﺎﺭﺗﻰ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻤﺎﺯﻯﻭ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺤج ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ حجّ
ﺃﮐﺒر ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻄﻘﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻤﺎﻉ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻟﺬﺕ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﺤﺮﻳﻚ ﺟﻨﺴﻰ
ﺩﺭﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻃﻬﺎﺭﺕ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻮﺍﺳﻬﺎﻯ
ﭘﺎﮐﻰ ﺟﺴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻄﻬﺎﺭﺕ ﺫﻫﻦ
ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻄﻬﺎﺭﺕ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ندﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺮک ﻃﻬﺎﺭﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.وَلی
ﻭﺳﻮﺍس
ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺑﻰ ﻧﻤﺎﺯﻯ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻫﺮ
ﻧﻤﺎﺯﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻟﻔﻈﻰ دری و ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻧﺎﻣﻮس یعنی ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ و
أسماء الله ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﺩﻋﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ.ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺳﻮﺍس ﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﻭﻯ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻭﮐﻤﻴّﺖ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣؤﻣﻦﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ زﺍﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑثقلین ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺎﻋﺘﻰﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﻣﮑﺎﻟﻤﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺯ ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ
ﻋﺎﺭﻑ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ؟ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻯ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻃﻠﺐ
ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻢ. ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ(
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺑﺮ
ﻣﻘﺎﻡ) ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺻﻞ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺁﺧﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﻴﺪ ﻭﭘﺎﺳﺦ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ. ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺗﻮ
ﻓﻠﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﭼﺮﺍ ﺟﻮﺍﺏ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻰ؟ﻭﻯ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﻓﻠﺎﻧﻰ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻣﺮﺯﺩ. ﻣﻦ
ﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻡ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻋﻴﺐ ﻣؤﻣﻦ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﺩ
ﺣُﺐّ ﺍﻟﺮﺋﺎﺳﻪ
ﻳﺎ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻫﺪﻓﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺰ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺳﺮ ﻭﮐﻠّﻪ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻮﺑﻨﺪ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻭﻋﺎﺭﻑ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺣﻠّﺎﺝ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﻭ
ﻗﺪﻡ ﺍﺳﺖ.ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻯ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﺳﻬﻮﻟﺖﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺳﺨﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺗﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺮﺍم
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺭﻫﺒﺎﻧﻴّﺖ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺣﻠّﺎﺝ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻗﺪﻡ ﺍﻭﻝ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﺄﻫﻞ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻦ ﻭ ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺃﻣﺮ ﺁﺧﺮﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﺍﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﭙﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺎﺩﻝ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻭﻗﺘﻰ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﭘﺎﻙ ﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻗﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺍﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺗﻮﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎ ﻧﺰﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺧﺴﺘﻪ
ﻭﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﺼﻮﺭ
ﺣﻠّﺎﺝ ﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻭ ﻧﺎﻫﻨﺠﺎﺭﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ
. ﺯﻳﺮﺍ ﺁثاﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﻣثال ﺣﻠّﺎﺝ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﺯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻇﺮﻳﻒ ﻋﻘﻠﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻰ
ﻋﻘﻠﻰﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭﮔﻔتاﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻋُﺮﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻧﺞ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻧﺒﻮﻍ ﻭ
ﺟﻨﻮﻥﻳﻚ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻳﺎ ﻣﻮﺋﻰ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.وَلی
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﺒﻮﻍ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻧﺒﻮﻍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺩﺑﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺﻋﺎﺭﻑ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻤﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ عُقده
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺘی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﻳﺶﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺧﻮﺩﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻝ ﻋﻴﺐ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺷﻮﺩ.ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﺍﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﺃﺻلی
اﻧﺴﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﻙ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ
ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩه ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻳﺎ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ ﻗﺼﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺯﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺟﻨﺴﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺁﻟﺖ ﺳﮑس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻳﺮﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺮﭼﻪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺯﻥﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺯﻥ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻰ
ﺷﻮﻫﺮﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻫﻢ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺎﻋث ﺣﺮﻑ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ
ﺯﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺎﻥ
ﺣﻮﺭﻳﻪ ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﮑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﭙﺎس
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﺪﻩ ﻭ
ﺣﻮﺭﻳﻪ ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﻨﺰﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻥ
ﺑﺮﻭﻯ ﻗﺮﻃﺎس
ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺿﻤﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻨﺰﺩ ﻭﻟیّ
اﻟﻬﻰ( ﻧﺰﻭل
اﺟﻠﺎل) اﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭﺩﻝ
ﺍﻭ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻓﻠﺎﻧﻰ
ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﺷﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﻃﺎﻗﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺁﺏ ﺷﺪ
ﻭﺑﺰﻣﻴﻦ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻃﺎﻗﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻓﻬﻢ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭﺭﺍﻫﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﻓﻬﻢ
ﻭﺩﺭﻙ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺂﺧﺮ
ﻣﺮﺯ قَدَرﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻭﻯ ﻗﻄﻊ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪﭼﻮﻥ ﺁﺏ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﻓﺮﻭﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻮﻥ
ﮐﺮﻡ ﺑﺰﻳﺮ
ﺧﺎﻙ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ رود. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻝ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪ ﺧﻮﺩ لو
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺷﺒﻴﺨﻮﻥ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺘﺼﺪ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺰﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﻯ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺗﺠﺎﺭﻯ
ﻭﮐﺎﺳﺒﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺑﺪ
ﺩﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥﺑﺪﻭﻥ
قدرﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻞ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ)ﻭﺗﮑﺎﻣلی
آﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺃﺑﻮ
ﺳﻌﻴﺪ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺨﻴﺮ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ تصوّف
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮ ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻨﻬﻰ ﻭ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻰﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﮐﻒ ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺪﻫﻰ ﻭ
ﺑﺒﺨﺸﻰ ﻳﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺻﻔﺎﺕﭼﻮﻥ
ﺣﺮﺹ ﻭﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻭ ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﺋﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺘﺨﺮﻯ ﭘﺮ
ﻟﺠﻦ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺁﺏ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﻔﻦ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ماند.
ﻣﮕﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻟﺠﻦ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﭘﺎﻙ ﮐﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﺁﺏ
ﺗﺎﺯﻩ ﭘﺎﻙ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﮐﻒ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﻣﻨﺎﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭﻣﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺑﺎﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺯﻳﺎﺩﻯ
هست . ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﮑﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻮﺩ.ﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﻳﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺋﻤﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻭ ﺩﺭ
ﺗﻔﺮﻳﺪ ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺋﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺳﻮﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻭ
ﺩﺭ(ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ)ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﺸم
ﺪﺍﺷﺖﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ (ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ) ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮؤﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺒﺮﺍﻯ تصوّف ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ هرکس
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻗُﺸﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ تصوّف
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺧﻮﻝ ﺩﺭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﺩﻡ
ﺷﺪﻭﺑﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﺩﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﮔِﻞ ﺗﻤثیلی
ﺍﺯ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ تصوّف
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺂﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺍﮐﺴﻴﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻋث
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺗﺒﺪﻳل
ﺁﻥ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
محمّدﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.وَلی
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﻫﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭتمدّن
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﺯ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ قَدَرﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺗﺎﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﺎ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖﻫﺎﻯ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﻮﻡ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﺮ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﺻﺎﺩﺭ
ﻭﺧﺎﻟﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
(ﺍﻟﻠﻪ) ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺃﻫﻮ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ).ﭘس
ﺍﮐﺴﻴﺮ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭ(ﺑﺪﺍﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺡ القدسﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪ س ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﺑﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻤﺎس ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ ﺗﻦ
ﻳﺎ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ .

ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ تصوّف
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻘﺪس
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭ ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺗﺼﺮﻑ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﺎﺯﮔﻰ ﺩﺭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺃﺑﻮ
ﺳﻌﻴﺪ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺨﻴﺮ ﺻﻮﻓﻰتصوّف
ﺭﺍ ﻳﻚ ﺳﻮ ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻦ
ﻭ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﺳﺎﻟﻚﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰپس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺎ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ وَلیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻜﺴﻮ
ﻭﺟﻬﺖ ﻭﻳﻚ ﺳﻮ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺳﻤﺖ ﻭ
ﻭﺿﻮء ﻭﻳﻚ
ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﻗﺒﺎﻟﻪ
ﻭﮐﺒﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰﻳﻚ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺳﻮ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺸﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺪﻳﺪﻥ ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻗﺪﻳم هندﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﺎﺹ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺟﺸﻦ
ﻣﻴﻠﺎﺩ
ﻭﻣﺒﻌث ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ علیّ ﺩﺭ
ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮕﻰﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰﻭ محمّد
ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺳﻦّ ﻭﺳﺎﻝ
ﻭ ﺭﻭﺯﻯ ﺟﺸﻦ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭﻋﻴﺪ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﻭﻧﻮﺭﻭﺯﻭ
ﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ ﻭ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ محمّد
ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺭﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻬﻤﮕﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﻭﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺳﺪ
ﺭﺍﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺁﺧﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺂﻧﺎﻥ هستند. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻋثماﻥ
ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﺯﻭﺭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻭﺭﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺘﺐ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭمُقَدّس
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺑﺎ
ﺁﻳﺎﺕ ﺳﻴﻒ ﻭﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻭﺧﻮﻥ
ﺭﻳﺰﻯﺑﻘﻮﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﻮﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﺎ223 ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻨﺴﻮﺥ ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻴّﻮﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﺮ
ﻭﻋثماﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﺎﺳﻪ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﺵ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺗﺼﺮﻑ ﻭﺣﺬﻑ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ
ﭘﻮﻝﺁﻳﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻧﺎﻣﺸﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺩﺍﺧﻞ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺑﺪ
ﺑﺨﺖ ﺃﺑﻮ ﻟﻬﺐ ﮐﻪ
ﭘﻮﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺍﻳﻪ ﺩﺳﺘﺶ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺑﺎﺩ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪ.وَلی ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻥ ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚﻭﺩﺷﻤﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺃﺑﻮ ﻟﻬﺐ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ(ﻟﻬیب) ﻭ
ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻢ ﺑﺴﻮﺯﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺴخ هاﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳﻮﺧﺖ.
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ)ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮔﻔﺘﻪ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﺎﻡ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻌثت ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻬﺮﻳﻚ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺑﻨﺤﻮ
ﻣﻨﺎﺳﺐﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭ قُرّه
ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ محمّد قُرّه
ﻫﺎﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍٴ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﺑﺎ محمّد
ﻭ ﺳﭙس ﺭﻭﺡ محمّدﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭمحمّد
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ وَلی ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﻡ محمّد ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﺮﺩﻡﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ محمّد
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﻭ ربّ
ﺍﻭﻝ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻗﺒﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺎﺋی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﺴﻰ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﻠﻤﻮس ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺷﻤﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺩﻗﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺪ
ﮐﻨﺪ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺷﻮﺩﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﺍﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺗﺎﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺑﺼﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻴﺮ ﻭ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﺷﺮ
ﻭ ﺯﺷﺖ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﺗﺎ 75 ﺻﻔﺖ
ﺑﺮﻣﻴﺸﻤﺮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺻﻔﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺬﻑ
ﺻﻔﺘﻰ ﺑﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺖ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻳﮑﺠﺎ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻫﻤﻪ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﻴﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡﭼﻮﻥ ﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺻﺒﺮ ﻭﮐﺴﺐ
ﺁﻥﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺪﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺟﺎﻯ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻮﻓﻰ
ﺻﺎﻓﻰﺗﺼﻔﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺻﻔﺎ ﺗﺎ
ﺑﺤﺪّﻯ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ وَلی
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﺰﻭﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻧﺸﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍم
ﻴﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ثوﺍﺏ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺁﻧﻬﻢ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ . ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﻠﺎﻝ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﻠﺎﻝ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺤل کرﺩﻩ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﻭ.
ﭼﻮﻥ ﮔﺮﻩ
ﺑﺴﺘﻪ ﺭﺍ ﺣﻞ ﻭﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﺸﺘﻦ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﮐﻪ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ عُقدهﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻈﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻭﻩﻫﺎﻯ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺍﮔﺮ
ﮐﺸﺘﻦ ﻧﻔﺴﻰ
ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﮐﺴﻰ ﻧﺒوﺪﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ تصوّف
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻰ تصوّف ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺗﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺳﻮﺩﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺃﮐﺒﺮ
ﻭﺃﻋﻈﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻭ
ﺍﻧﮕﻠﻴس . ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻘﻞ ﺩﻗﻴﻖ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩ ﻳﺎﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﮐﻪ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻟﺰﻭم
اﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎلک
اﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻳﺎﻭﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ وَلی ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﻤﻞ
ﺩﺭﻧﻴﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺎ ﻳﺎﻭﻩ
ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖﻭﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﺎﻥﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ . ﺧﻴﻠﻰ
ﻫﺎ ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﺴﺐ ﻭﺟﻬﻪﺍﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ مُقدّس
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻠّﺎ ﻭ
ﮔﻮﻳﺎﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺟﺰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﻮﻯ کماﻝ ﻭﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. وَلی ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﻭ
قُرّه ﻭﺧﺮّﻩ محمّدﻯ
ﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻭﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺴﻢ علیّ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭﻋﻠیّ
ﻮﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺗﺎ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰﻗﺎﺋﻢ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻫﺴﺖ.وَلی
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ محمّد
ﻭعلیّﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ.

ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﺍﮊﺩﻫﺎﺋﻰ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺁﻥﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ وَلی ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ نفس
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ. وَلی
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻫﻢ ﺑﮑﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻭ
ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﺪﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺍﺯ ﺑﻰ
ﺁﻟﺘﻰ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻥ ﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺮﺩﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰﻭ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﺭﺍﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺗﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺑﻰ ﺷﻬﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺁﻟﺖ
ﺷﻬﻮﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﭼﻨﻴﻦ قَدَرﺗﻬﺎ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎ
نفس ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺩﻭﺯﺥ ﻭ ﺑﺮﺯﺥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ عُقدهﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ گوهانون ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰﺟﺰ
ﻧﻔس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﻳﺎ ﻧﻔس
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺒﻰﻭ
کثرت ﻃﻠﺒﻰ ﺩﺭ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻮﺵ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺍﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﮑﺸﺘﻦ ﻭ ﺩﺭﺑﺪﺭﻯ
ﻭ ﺧﺎﻙ ﻭﺧﻮﻥ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﺠﺒﻬﻪ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺧﻮﺩ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺭﺍ ﮐﻠﻴﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ تصوّف
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺗﻮ
ﺣﺎﺩث ﺷﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪﺍﺯ ﺟﺎ ﻧﺠﻬﻰ
ﻭ ﺩﺍﺩ
ﻭﻓﺮﻳﺎﺩ ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻰ
ﻧﮑﻨﻰﻭ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﺴؤﻝ ﺁﻥﻧﺪﺍﻧﻰ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻭﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭﺷﺪﺕ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﭙﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﻥ ﺟﮕﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺻﺒﺮﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻭ ﻋﻘﻞ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ عُقده
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺭﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻣﺼﺎﺋﺐ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻮﻥ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻭ
ﺳﻴﻞ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﮐﻪ
ﺗﺮ ﻭ ﺧﺸﻚ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻰ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.وَلی
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻡ
ﮐﻪ ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺳﻴﻞ ﻭ ﺑﻠﺎ
ﺷﺪﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﭽﻨﺎﻥ
اﻗﺪﺍﻣﻰ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺳﻨﮕﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﺪﻓﻰ ﺯﺩ ﻭ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺷﺪﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﮐﻪ (ﻣﺎ ﺭﻣﻴﺖ
ﺍﺫ ﺭﻣﻴﺖ) ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮ
ﺳﻨﮓ ﺭﺍ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯﺑﺎﺯ
ﺗﻮ ﻧﺒﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﮐﺮﺩﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﻳﺎ
ﺷﮑﺴﺖ ﻣﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻨﻔﻊ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻟﻴﻞ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﻋﻤﻴﻘﺎ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺒﻮﺭ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨﻢ ﺍﻭﻝ وَلی
ﺧﻨﻚ ﺑﺮﺍﻯ
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩﻫﺴﺘﻨﺪ
وَلی ﮐﻤﻰ ﮔﺮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﺍﻭ
ﮔﺮﻣﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻨﻴﺰ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﭘس
ﺯﻭﺩﺗﺮﻣﺮﺩﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻨﻔﻊ
آﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻣﺮﺩﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺍﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭ ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺣﺘﻰ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻘﺪﺭﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪﺩﺭ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ قَدَرﺕ
ﺩﺭﻙ ﻭﺗﻌﻘّﻞ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻇﺮﻓﻴﺖ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯﺑﺮﺍﻩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﺮﺑﺮﺍﻩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺠﻬّﺰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺣﺘﻤﺎ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺎﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ تَمثیلی
ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ محمّد
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻓﺖ. ﺑﺎ
ﺳﺘﻮﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺍﺯ ﺷﺘﺮﻫﺎﻯ ﺣﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺭ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﺑﺎﻧﺪ ﺗﺎ
ﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ. وَلی
محمّد ﮔﻔﺖﻣﺎ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ها ﺧﻮﺵ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﭘس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺖ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺳﺘﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻣﻦ
ﺳﻰ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺴﺘﻴﻢ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. محمّد
ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺑﺎﺭﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﮔﻔﺖ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﺯ علیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﻚ
ﺻﻔﺤﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﭘس علیّ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ علیّ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻣﻌﺮﺍﺝ محمّد
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ.وَلی
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ علیّ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺮﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ علیّﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻫﺴﺖ.ﭼﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠیّ ﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺍﺭﺗﻀﺎ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ علیّ
ﻣﺮﺗﻀﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ محمّد
ﻧﻴﺰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ ﺗﺼﻔﻴﻪﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻌلیّ
اللهی
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰﺑﺎﻳک
ﻮﻟیّ اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﻳلی
اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭعلیّ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ علیّ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ محمّد
ﻧﻴﺴﺖ وَلی
ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﺋﻴﮑﻪ ﻋﻠﻮﻯ
ﻫﻢ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺻﻌﺐﺍﻟﻌﺒﻮﺭ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭﺍﺯ
ﻧﺎﻡ علیّ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭ
ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.وَلی
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻫﻢ علیّ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻫﻢ محمّد ﻭﻗﺎﺋﻤﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
وَلی ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻘﺶ ربّ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ربّ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﺧﺪﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﺪﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺸﻒ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ که
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻌﻠﻰّ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺬﮐﻮﺭﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﻴﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.وَلی
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭمحمّدﻫﺎ
ﻭعلیّ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﭘﻮﺳﺖ ﺗﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻩ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻫﺎ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺮﻓﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻠﻤﻪ تصوّف
ﺍﺯ ﺻﻮﻓﻴﺴﻢ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﻭ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺼﻔﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﻓﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻟﺒﺎس ﺻﻮﻑ ﻭ ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ
ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺍﻥ ﺗﺮ
ﻭﻣﻴﺴّﺮ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﺎﺭﭼﻪ
ﭘﻨﺒﻪﺍﻯ ﻭ ﺍﺑﺮﻳﺸﻤﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮔﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺪﻳﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻳﻚ ﻗﻮﺍﺭﻩ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺑﻮﺩ.وَلی
ﺍﺯﭘﺸﻢﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺒﺎﻓﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺳﮑّﻮﺋﻰ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﮐﻦ
ﻣﺴﺠﺪﮐﻪ(ﺻُﻔِﻪ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻧﻔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﻭﻯ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻰ
ﻧﺸﺴﺖ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ ﻓﻘﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺻﻒ ﺍﻭﻝ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﺷﺮﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭ
ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺑﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺩﺭﻧﺴﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ.
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﺘﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣّﻰ ﭼﻮﻥ محمّد
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﻭﺍﮊﻩ
ﻫﻨﺪﻯ
ﻗﺪﻳﻢ(ﺍﻭﻡ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺁﻣِﻦ)
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ(ﺁﻣﻴﻦ) محمّد
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺍﻭﻡ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻡ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎوَلی
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ محمّد ﺍﻣّﻰ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﻫﻢ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯﮐﻪ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﻣﻴﺮﺍﻧﻨﺪ
وَلی ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ
ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺧﻠﺎﻑ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺯﻥ
ﺭﺍمحمّد
ﻟﻘﺐ(ﺍُﻡّ)ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﺭﻳﺎ ﺍﻡّ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ
ﺟﻮﺍﻥ ﺯﻥ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﺮﺟﻤﻠﻪﺍﻯﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻣﺮﺩ ﺳِﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﺿﻌﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥ
ﻭﻓﮑﺮ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ
ﻭﺿﻊ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻭ ﺗﻤثیلاﺕ
ﺗﺠﺴّﻤﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺑﺎ
ﻧﻮﺋﻞﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ به اﻳﻞ
ﻭﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖﻭﻳﺎ
ﻋﻤﻮ ﻧﻮﺋﻞ
ﻭﺃﻣﺎﻧﻮﺋﻞ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﭘﺮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻧﺘﺎ ﮐﻠﺎﻭس
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ ﺭﻳﺶ
ﻭﻣﻮﻫﺎﻯ
ﺳﻔﻴﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺭﺍﺩﺭ ﺑﻐﻞ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ
ﻋﮑس ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺰﮔﺴﺎﻝ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻭ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺩﺭ
ﺷﻬﺮ ﻧﻴﻮ
ﺍﻭﺭﻟﺂﻥ ﺩﺭ
ﺟﻨﻮﺏ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻰ ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﺟﺸﻦ (ﻣﺮﺩﻯ
ﮔﺮﺍس
)ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺯﻳﺒﺎ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻫﺮﮐس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ
ﺧﻮﺷﺒﻴﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺍﺯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﺎﻭﺝ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺒل اﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭘس ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻝ ﺗﻨﮓ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺶﺍﺳﺖ. ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﺗﻠﺒﻴس
ﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﭘﻴﺸﻪ ﻭ
ﺍﻧﺒﻠﻴسی ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﺮ ﺩﺭﺳﺎﻝ 2005 ﺑﺰﻳﺮ ﺁﺏ
ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﻭﺷﻬﺮ (ﺳَﺪﻳﻢ
ﻭﻋﻤﻮﺭﻳﻪ) ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﺸﻤﺎﻩ ﻭ
ﺻﺮﻑ ۸۸
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺩﻭﻟﺎﺭﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺖ ﻭﻓﻘﻴﺮ
ﺑوﺪﻧﺪ ﺷﻬﺮ
ﺧﺸﻚ ﺭﺍ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺷﺸﻤﺎﻩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻏﺮﻕ ﺷﻬﺮﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺩﻯﻭﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻦ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳّﺎﻡ
ﺳﺎﻝﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺭﺍﻳﺞ
ﺁﻧﺎﻥﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺮﻳﺴﻤس
ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴﻴﺢﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺍﻭ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺗﻨﻰ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟهی
ﻤﺮﻳﻢ ﻭﺷﻴﻮﺍ
ﻭ ﺩﻏﺪﻭ ﻳﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻮﺭﻭﺯ
ﻭ ﻳﻠﺪﺍ ﻭ
ﺑﻌثتﻭﻧﻴﻤﻪ
ﺷﻌﺒﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﺮﻳﺎﺕﺟﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻧﺬﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺪﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
(ﻧﺰﻟﺖﺍُﺧﺮﻯ)ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝﺩﺭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺩﻭﻡ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﺑﻠﺎﻍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻦﺩﺭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻢ.
ﻭﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍﻩﻫﺎﺑﺮُﻡ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺧُﻢ
ﻭ ﻫﻮﻡ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻗُﻢ
ﺧﺘم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻡﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. وَلی
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ.ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺭﺍﻳﺞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺑﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮑﻨﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ تصوّف
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺍﺯ ﻗﻮﻝ
محمّد ﮐﺎﺷﻒ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ
ﺗﺎ ﺩﻡ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﭼﻴﺰﺟﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢﺳُﻨّﺖ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺟﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺳِﻨﺖ ( ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ) ﻭمُقَدّس
ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ
ﭘﻮﺷﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺻﻮﻑﮐﻪ ﻟﺒﺎس
ﻓﻘﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻟﺒﺎس
ﺳﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﻧﻴﺰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﮕﺸﺘﺎﺳﺐ
ﺷﺎﻩ ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺴﺖﻟﺒﺎس
ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﺎﺭﺍﻥ محمّد
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻪ
ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﺎﻝ ﻭ
ﭘﺘﻮﺑﺴﺒﻚ
ﻫﻨﺪﻳﺎﻥ ﺑﺮﺩﻭﺵ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻟﺒﺎس ﻭﻫﻢ
ﻓﺮﺵ ﺁﻧﺎﻥ ﻭ
ﻫﻢ ﺳﺠّﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﻯ
ﻟﺎﺗﻴﻦ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺍﺳﭙﺎﻧﻴﺎﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﺷﺎﻝ ﺗﺎ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺗﻘﺪس
ﻭﻣؤﻣﻦ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﻫﻤﻪ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺑﺪﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻳﺎ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻫﺰﺍﺭ
ﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺮﮔﺮﺩﻥوَلی
ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻴﻢ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺍﻗﻮﺍﻡ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺭﻳﺸﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺶﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻟﺒﺎس ﻧﺎﺭﻧﺠﻰ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥﻭ
ﻧﻌﻠﻴﻦ ﺯﺭﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭ
ﺭﺋﻴس ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﺮ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻟﺒﺎس (ﻣُﺰَﻋﻔَﺮ)ﻳﺎ
ﺭﻧﮓ ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺗﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﺎﻡ تصوّف ﻧﺰﺩﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﮐﻪﺟﺪﺍ
ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻣؤﻣﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﮔﺮﺩﻳﺪﻩﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﺎﻡ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻭ
ﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﻴﺎﻯ ﺻﻐﻴﺮ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
(ﺍﻭﺭﻓﻪ)ﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩﺃﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﺮ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﺎﻡ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺷﻬﺮ
ﻗﻮﻧﻴﻪ ﺗﺮﮐﻴﻪ
ﺍﻗﺎﻣﺘﮕﺎﻩ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ ﻗﺒﺮ
ﺍﻭﻣﺤﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺍﻣّﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻭ علیّ ﻭ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻴﻨﻪ
ﺯﻧﻰ ﻫﺎ ﻭ ﺳﺮ
ﺷﮑﺎﻓﺘﻦ ﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﻋﻬﺪ إلَست
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺘﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺮﮐس ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻮﻯ ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪﻭﻃﻮﺍﻑ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻭ
ﮐﻨﺪﻭ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻭﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.وَلی
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺑﻰ ﻣﺎﻳﻪ
ﻓﻄﻴﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮒ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨﻢﻳﺎﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﻫﺎﻭﺯﻳﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺸﻨﻪ ﻭ
ﺗﺮﺳﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﺍﺑﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﻠﺦ ﻭ
ﮔﺮم ﻮ
ﻣﺘﻌﻔّﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻴﻦ ﮔﺎﻩ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺗﺸﻨﻪ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﺏ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭتصوّف ﻳﻚ
ﺳﺒﻚ
ﻭﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺩﻳﺪﻥ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻭﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺳﻠﻮک ﺪﺭ
ﻋﻤﻞ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﻃﺮﻳﻘت
هاﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻭﺭﻭﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﺩﺭ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭتقرّب ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﺑﺎ ﻋﺰﻳﻤﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻋﺼﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺘﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﮐﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺷﻠﻮﻍ
ﻭﭘﺮﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭﻳﺎ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭﻧﻘﺎﻁ
ﺧﻠﻮﺗﻰ ﭼﻮﻥ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺭﻭﺍﺝ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻫﺮ
ﻣﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺁﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻨﻰﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺿﺪ
ﺩﻳﻨی ﻮﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﮑﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﻭ
ﻣﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﺿﻌﻴﻒ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻃﻠﺒﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻢ
ﻭﺑﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻧﺎﻥﺍﮔﺮﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻧﺸﻌﺎﺏ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ وَلی
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻨﻰ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ
ﺷﺎﻧس ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻮﺷﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ پس ﺍﺯ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺿﺪﻳﺖ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺟﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺸﺮﻙ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻓﻬﻤﻴدن ﻭ
ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣُﺠّﺖ.ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺳﺖ
پس ﮐﺎﻓﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﭼﻪ
ﻣﺸﺮﻙ.ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺸﺮﻙ ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻥﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. وَلی
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎ
ﺯﻭﺭ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭ
ﻣﺴﻠﺴﻞﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢ ﻣﺸﺮک ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺷﺮﻳﻚ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺤق اﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥﺍﻳﻦ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻭﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﻢ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ربّ ﺍعلی
ﮔﻔﺘﻪ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻣﺘﻔﺮﻋﻦ
ﻭﻣﺘﮑﺒّﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮ ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮمرﺩﻡ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﭘس تصوّف
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻋﻴﻦ ﻫﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺳﺎﺩﮔﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺭﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺑﻐﻴﺮﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻈﺮﻯﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺧﻮﺩﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ تقرّب
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭘس ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺿﻌﻴﻔﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺖﻭ
ﺗﺮﺣّﻢ ﭘﻴﺸﻪ
ﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻴﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﮐﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻨﺸﺄ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﻃﺒﻘﻪ ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﺸﺄ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣثلا
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻓﻠﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭ ﻳﺎ
ﻓﻠﺎﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﮐﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻭﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.وَلی
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩﻩ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺮﻑ ﺃﻧﺒﻴﺎﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﻭ
ﺩﺭﻭﻍ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮﻭ ﻣﺸﺮﻙ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.ﻭﮐﺎﺭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﮐﺎﺫﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻭﻳﮋﻩ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﭘﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻠﻖ نمی ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﻨﮑﺮ ﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎ ﺷﻮﻳﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺫﺏ ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﻧﺎﺻﺎﻓﻰﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻃﻰ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ محمّدﻯ
ﻭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺒﻌﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻳﺎ ﻧﻮﺡﻭ
ﺑﻮﺩﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﮔﻢ
ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺷﻌﺒﺎﺕ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﮐﺎﺫﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻨﺸﺄ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﻪ شانس
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺷﺪﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻴﺎﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺧﻂ ﺭﺍ ﺑﻮﺿﻮﺡ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ ﻳﺎﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍنی
ﻤﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻯ محمّدﻯﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻳﺞ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ محمّدﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻂ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
محمّد ﺍﺯ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻤﮑّﻪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ محمّدﻯ
ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻭ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ محمّدﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺒﻮﻩ
ﺧﻮﺩ ﻏﺮﻕ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻘﻖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺸﺄ ﺁﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻭ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺮﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﺑﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩﻭﻣﻨﺸﺄ تصوّف
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ عُقده
ﻫﺎ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺃﻧﺪﻙ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮑﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩ.وَلی
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻨﺸﺄ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. پس ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
. ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﮐﻴﻮﻤﺮث ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
بوﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﻳﻚ ﻗﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﺗﺤﮑﻴﻢ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻌﺪﻯﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﺳﺎﻟﻢ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﻮﺩ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻴﻚ وَلیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺣﺠﺎﺏ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭﻣؤﺳﺴﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﺩﻳﻦ ﭼﻮﻥ علیّ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّدﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﭼﻮﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻣﺎ ﻣﻔﺼﻠّﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﺗﻌﺠّﺐ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ
ﻭﺿﻮﺡ ﺩﺭ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺎﺯ
ﻣﺒﻬﻢ
ﻣﺎﻧﺪﻩ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﺭﻙ ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﭙﻴﺮﻭﻯ
ﻭﺗﺤﻘﻖ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺩﺭ ﻣﺸﺮﻕ ﺯﻣﻴﻦ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺩﺭ
ﺷﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ(ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ)
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻭﮐﺶ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮔﻢ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﺰ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻮﺩﺍﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ وَلی
ﺑﻮﺩﺍﻯ ﺁﺧﺮ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺎﺭﻑ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺳﻮﻡ ﺷﻴﻮﺍﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩَﻏدﻮ
ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭﺩﻝ
ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﺷﺸﻢ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. آثار
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩﻭ
ﻣﺠﺴّﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺑﻮﺩﺍ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﺮﻕ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻳﻤﻦ
ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
محمّدﻯﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﭘﺪﺭ
ﺑﺰﺭﮒ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺵ ﻳﻚ ذِﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﻳﺎ ﻫﻨﺪﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺑﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ مشخصاﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺍﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻫﻨﺪﻭ ﻭﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ)
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺧﻮﺩ محمّد ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ وﻫﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﮐﻪ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺯﻣﺎﻥﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
. ﺑﻮﺩﺍ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮐثرﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭﺍﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﻮﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘﺶ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ عُقده
ﺩﺍﺭ ﭘﺮ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﻓﻊ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.
ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺭﻧﺞ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺧﻄﺮ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺩﺭﺩ
ﻭﺗﺮس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭ
ﺫﻫﻦﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻟﺤﻈﻪ ای
ﺧﻮﺍﺏ ﻭﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺍﻭﻝ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺑﻞ ﺑﮑﻤﻚ ﮐﻮﺭﻭﺵ
ﻭ ﺩﺍﺭﻳﻮﺵ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺑﺎﻳﺒﻞ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺷﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺑﻠﻴﻮﻥ
ﻳﺎ ﺑﺎبل
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺟﻬﻨّﻢﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﮔﻴﺘﻰ ﻫﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎ
ﺍﺯﺟﻬﻨّﻢ
ﮔﺬﺭﻯ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﺩﺭﺍﻧﻮﺍع
اﺳﺖ. ﭘس ﻣﻨﺸﺄ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐﺴﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﻌﻘﺪ
ﮐﻨﺪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻳﺎ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻓﺸﺮﺩﻩﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﺑﺠﺎﻯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺗﺮﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﻧﺞ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺍﺋﻢ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺨﺘﻰ
ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﻭﺭﺯﺷﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﭘﻬﻠﻮﺍنی
ﺴﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻋﺪﻡ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻧﻴﺰ ﻃﺎﻗﺖ ﻓﺮﺳﺎ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.وَلی
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻤﺮ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ ﻫﺮ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﻨﺎﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﺻﻤﺪﻳّﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻫﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺻﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
محمّدﻳﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺭﻭﺡ القدس ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺮﺹ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻋﻈﻢ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﻨﺪ.وَلی
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻨﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭعُقده
ﻫﺎﺋﻰﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﻭﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﭙس ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻟﺎﺯم ﻮﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ ﻋﺮﺵ رحمان
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﮑﻠﺎس ﺷﺸﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺤﻖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.وَلی
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ محمّد
ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺍ(ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮ)ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ محمّد
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ عمود وﺳﺘﻮﻥ
ﺍﺻﻠﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺭﺍﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺶ کلاس
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪﻫﺮﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻗﺒﻠﻰﻫﺮﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ کلاس
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻬﺘﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﻋﻬﺪ
إلَست ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺑﺎﺯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﺴﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺩﻯﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻳﻚ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻬﺪﻯﻭﻳﺎ
ﻫﺮ وَلی
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺪﻣﻪﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﭘﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯﻭتصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻧﻪ ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺣﻖ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ
ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺪ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩﺍ
ﺍﺯ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻴﻮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ وَلی
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ وَلی
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﺑﻔﺮﺽ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻄﻠﻖﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻤﻬﺎ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺑﺎﺯ
ﻣﻈﻬﺮﻯ ﻭ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ
ﺗﻤثیلی
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ علیّ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻴﺢ ﻳﺎ علیّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّدﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ علیّ ﻭمحمّد
ﻭﻫﺮ وَلی
ﺍﻟﻬﻰﻧﻘﺶ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
نظرﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
محمّدﻯﻭﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟی اﻟﻌﺰﻡ
ﻭﺣﺘی اﺯ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺷﻮﺩ.ﻧﺨﺴﺖ
ﺍﮔﺮ
ﮐﺸﻒﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّدﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﺳﻮﻡ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻟﺬﺍ محمّد
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺣﻖ ﺗﻘﺪﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻋﻀﻮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ محمّد
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕﻧﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
اﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﻭ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ وَلی
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ علیّ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻣﻮﻓﻖ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ محمّد
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ محمّد
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻌﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ علیّ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ ﻓﻠﺴفی
ﻮﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ
ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺷﻔﺎﻯ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻓﺎﺻﻠﻪ
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎق
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻴّﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﻖّ ﺗﻘﺪﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
محمّد ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺣﻖّ
ﺗﻘﺪﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺣﻖّ ﺗﻘﺪﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻣﻘﺎﻡﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺯ ﺧﻄﺮ ﺩﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﻭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.

ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺑﻮﺩﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺁثاﺭ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺄ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻟﺎﺋﻮﺗﺴﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﭼﻴﻨﻰﺭﺍﻩ ﭘﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﻧﻮﺷﺖﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻩ ﭘﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻭ تصوّف ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﻭمُقَدّس ﻭ
ﺳِﻨﺖ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﻭﺵﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻧﻮﺷﺘﻨﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏ
ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﭼﻮﻥ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯﻧﻮﺷﺘﻨﻰ
ﻣﻴﺨﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﻳﺮﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﺤث ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﺪﻩ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﺧﻄﺮ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﺎﻗﻠﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺐﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺁﻳﺎﺕ
ﻭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ مُقَدّس
. ﺯﻫﺪ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.وَلی ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺷﻒ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ ﺍﻟﺄﺭباﺏ
ﺭﺳﻴﺪ. وَلی
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺗﺮﻙ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺩﻝ ﮐﻨﺪﻥ
ﺍﺯ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺮﺹ ﻭﻃﻤﻊ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺣﺘﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻓﻨﻮﻥ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺃﺩﺑﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ به ﻤﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺎﺭﻑﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﻠﻤﻰ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺪﻳﻢﻭﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﺘﻰ ﻟﻔﻆ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺳﺎﻳِﻨس ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ
ﻭﻏﺮﺏﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺍﻧﺶ
ﻣﺎﺩﻯﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺐّ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻓﻀﺎ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻋﻠﻢ
ﺧﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺍﮐﺎﺩﻣﻴﻚ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ قَدَرﺕ
ﮐﺴﺐﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﻣﮑﺘﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻭﻳﻮﺳﻒ
ﻭ ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺯﺭ ﻳﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﻬﻮﺩﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺗﺎﻟﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ ﻃﺎﻟﺢ
ﻋﮑس ﺻﺎﻟﺢ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺗﻰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺤﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻰﮐﻪ (ﻫَﺨﺎ
ﻭ ﺁﻗﺎ) ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖﺑﻬﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺒﺎﺑﻞ ﻟﺸﮑﺮ
ﮐﺸﻰ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠﻞ ﺍﺳﻴﺮ
ﺑﺎﺑﻞ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺴﻰ ﻭ ﺃﻧﺪﻯ
ﻣﻠّﺖ ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺳﭙس ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺼﺮ ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻭ ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. وَلی
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻭﻳﻮﺳﻒ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪﻧﺒﺮﺩ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺭﺍ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺳﻴﻨﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺍﺯ
ﻣﺼﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪوَلی
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺤﻖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺷﻌﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻭﻣﻌﺒﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﺩﺍﻭﺩ ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺘﺤﺪ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﮑﻞ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﭼﻮﻥ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺯ ﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻓﺮﻗﻪ ﻫﺎﻯ
تصوّف ﻫﺮ
ﺩﻳﻦﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ
ﮐﻪ ﻓﺮﻗﻪ
ﺭﺑّﺎﻧﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺗﻠﻤﻮﺩ
ﮐﺘﺎﺏ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ(ﮐﺒﺎﻟﻪ
ﻳﺎ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ )ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭ
ﺍﻳﻠﻴﺎﻭ
ﻫﻤﺎﻥ علیّ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻌﻠﻰّ
ﺍﻟﻠﻬﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻗﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﺑﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻣﻮﺭﻣﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻧﺠﻴﻠﻬﺎﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺭﺑّﺎﻧﻰ ﻫﺎ ﻳﺎ
ﺭﺍﺑﻰ ﻫﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ
ﺭﺳﻮﻝ ﻭ ﻧﺒﻰ ﻭ
ﻳﻚ ربّ ﻭ ﺭﺍﺑﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﭘﻴﺎﻡ ﺁﻭﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. وَلی
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻥ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﻯ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻓﺮﻗﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳّﻮﺏ
ﻭ ﺫﻯ ﺍﻟﻨﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺯﻧﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﮐﻪ ﺑﺼﺒﻮﺭﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺳﻴﺪﺩﺭ
ﺁﺗﻦ ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺭُﻡ ﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺍﻳﺞ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﭘس ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﺍﻧﻰ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﺃﻳّﻮﺏ ﺯﻧﻮﻥ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺼﺮﻯ
ﻭﺑﺎﺑﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﺑﻂ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻮﻳﺴﺎﻥﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘم
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺍﺣﺪ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﻫﻤﻪ ﺑﺤﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﮑﻤﺖ
ﮔﻨﻮﺳﻴﺰﻡ ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩﻩﻳﻚ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺍﻭ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺴﻴﺢﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻳﻥﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﺷﺪﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ محمّدﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﮔﻨﻮﺳﻰ ﺷﺪ. ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ ﻳﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻧﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻗﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﮕﻰﻭ
ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﻘﻠﻴﺪ
محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﺭ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺸﻮﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﻫﻢ ﻧﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍز ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭘس تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﭘﺨﺶ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻭ ﺭﻭﻡ ﻭ ﻣﺼﺮ ﻭ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦﻭ
ﺑﺸﺮﻕ ﺩﻭﺭ
ﻭﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻯ ﻭ ﺭﻧﮓ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ محمّدﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻭﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﻢ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻧﻴﺰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ تصوّف
ﺑﺮﺗﺮ. ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﺳﺎﻣﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮔﻨﻮﺳﻰ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻣﺼﺮﻯ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻭ
ﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺎﺑﻞ ﻭ
ﺁﺷﻮﺭﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻳﻮﺳﻒ ﻭ
ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺧﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺩﻳﻦ
ﺣﻨﻴﻒ ﻭ ﺳِﻨﺖ
ﻭمُقَدّس ﺷﺪﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ.

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ
ﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﻭﻣﻰ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﻭﭼﻴﻨﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﺧﻂ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﻨﻴﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ محمّد
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺗﺼﻮﻓﻰ
ﺻﺎﻓﻰ ﺗﺮﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺼﻮﺭ
ﻗﺪﻳﻢﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﻌثت ﻭ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﺍلهی
ﻮﺩوم ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭمحمّد
ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ .

ﺗﻠﻤﻮﺩ
ﻳﻬﻮﺩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯﺍﺯ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﻭ ﻧﻪﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ.ﻭ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ محمّد ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺳﻨّﺖ
ﺍﻭﮔﻔﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﺳِﻨﺖﺷﺪﻥ (ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ مُقَدّس
ﺷﺪﻥﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﺳِﻨﺖ
ﺷﺪﻥﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻠﻤﻮﺩ ﻳﺎ
ﺗﻠﻤﻮﺫ ﮐﻪ
ﻭﺍﮊﻩﺍﻯ ﻋﺮﺑﻰ(ﺗﻠﻤﻴﺬ)
ﻳﺎ ﺷﺎﮔﺮﺩﺭ
ﺗﻠﻤّﺬ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻭ
ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺗﻠﻤﻮﺩ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﻠﻤﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﺪﻑ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻧﻪ
ﻫﺪﻑ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻥ
ﺻﻬﻴﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﻔﺮﺍﻧس
ﻳﻬﻮﺩ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺩﺭ ﮊﻧﻮ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺸﻰ ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ
ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻴﺘﻠﺮﻣﺘﺤﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢﻭﻳﺎ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.وَلی
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻠﺎﻡ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺴﻴﺢﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭ ﺍﻳﻠﻰ ﻭ علیّ
ﻳﺎ ﺍﻟﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻓﻠﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻠﻴﻞ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﻙﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ ﺁثاﺭ
ﺍﻭﺭﺍﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ کرﺍﻣﺎﺕ
علیّ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻟﺰﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺗﻠﻤﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ.ﻳﮑﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ.وَلی
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖﻭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. وَلی
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻓﻬﻢ ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﻠﻤﻮﺩ ﻗﺴﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﭘس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻭﻡ
ﺗﻠﻤﻮﺩ (ﮔﻴﻤﺎﺭﺍ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺷﺮﺡ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻭﻝ ﺍﺳﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃنی ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﻠﻤﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺴﻤﺖ
ﮔﻴﻤﺎﺭﺍ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث محمّدﺍﮔﺮ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻳﻌﻨﻰ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ محمّد
ﻭ ﺳﻨّﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﻮﺩﮐﻠﺎﻡ
محمّد ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ . ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ محمّد
ﻫﻢ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺴﻴﻨﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺑﮑﻮﺑﻴﺪ ﻭ
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻦ محمّدﻭ
ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻫﻤﻴﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ
ﮔﻤﺎﺭﺍ ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺗﻦﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﻘﺴﻤﺖ
ﺩﻭﻡ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻦ
ﻣﺎﺩﻯﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎﺯ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺧﻮﺩ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﺣﻨﻴﻒ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺧﺪﺍ
ﻭﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺪ.ﮐﻪ علیّ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪﺍﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ ﻭﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺪﻳﺪ علیّ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﻭمحمّد
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ محمّدﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ علیّ
ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍند.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ علیّ
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ محمّد ﻣﻌﺮﺍج
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ علیّ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩبوده ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻌﻬﺪ إلَست
مسیح ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺷﺒﺎﻫﺖ علیّ
ﻭﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺼﻠﺎﺡ
ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ مقاﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺣﻮﺍﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. وَلی
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥﺍﻧﺠﻴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺢﮐﻪ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻳﮑﺼﺪ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﻨﮕﺮﻩ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﭼﻬﺎﺭﻡﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻄﻰ ﻳﺎ
ﺍﺭﺗﻮﺩﻭﮐﺴﻬﺎﻯ
ﺃﺭﻣﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻣﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻫﻤﺎﻥ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ (ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻧﺎﻃﻖ)
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻧﺠﻞ)ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭ ﺑﺮّ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻭ
ﺣﻨﻴﻒ ﻭ ﺳِﻨﺖ
ﺷﺪﻥﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﮐﺸﻴﺶ
ﻭﻣﻮﺑﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳکی اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺭﺍ
ﻭﺍﮔﺮﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻭ ﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ .
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺴﺨﻪ ﻃﺒّﻰ
ﻋﻠﺎﺟﻰ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﺴﺨﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.

ﻏﺴﻞ
ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻭ
ﻋﺸﺎﻯ
ﺭﺑّﺎﻧﻰﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻘﻴﺎﻡ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻏﺴﻞ
ﺗﻌﻤﻴﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻏﺴﻞ ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺴﻞ
ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻋﺰﻟﺖ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻟﺒﺎس
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ.ﺣﺘﻰ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺴﺘﻦ
ﺗﻦ ﻭ ﺷﺴﺘﻦ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ نفس
ﺍﺳﺖ . ﻋﺸاء
ﺭﺑّﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺷﺎﻡ ﺁﺧﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺎﻡ
ﺁﺧﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻗﻴﺎﻡ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻣﺤﺸﺮ
ﮐﻪ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﮔﺎﻥﻮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺒﺪﺍﺋﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﭘس ﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﺃﻳﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ
ﺯﻧﻮﻥ ﻭ ﺫﻯ
ﺍﻟﻨﻮﻥ ﻳﺎ (سنی لو) ﺁﺭﻣﺎﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ ﺑﺂﺗﻦ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﺮﻡ ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺭُﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺮُﻡ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺭُﻡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻳﺎ
ﮐﺎثوﻟﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤی ﻮ ﭘﺎﭖﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﮐﺎثوﻟﻴﮑﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ
.ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﻭﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺻﻌﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
به (ﺑﻮﺍﺣﺪ
ﺍﻟﻬی) اﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺤﻖ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﺮﺑﻰ
ﻭ(ﻳﻘﻴﻦ ﻳﺎ
ﻳﮕﺎﻧﻪ) ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻫﺎﻭ
ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸﻦ
ﻳﺎ ﺍﻧﻄﻮاء(ﻭﻃیّ
اﻟﺄﺭﺽ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ(ﺗﻮﻯ
ﺧﻮﺩ)ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.وَلیﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﻳﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ پس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﺸﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ القدس
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻭ(ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ)
ﺻﻮﺭﺕﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺰ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ ﻭ
ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﺍﻟﻠﻪﻭﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ وَلی
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ ﺭﺍ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻰوَلی
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺘﻰﮐﻪ ﻫﺮ
ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺮﺑﻰ
(ﺃﻫﻮ)ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﺍﻳﺞ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺩﺭ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ ﺭُﻡ
ﻭ ﺁﺳﻴﺎﻯ
ﺷﺮﻗﻰﻫﻤﺎﻥ ﺑﺤث
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﻣﺸﻬﻮﺭ(
ﺑﺠﺪﻝ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ)
ﻣﻌﺮﻭﻑﺑﻮﺩ. (مستیکال
دیالکتیک) ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺤثهاﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍﻳﺞ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍﻳﺞ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭ ﺑﺤث ﻭﺟﺪﻝ ﻭ
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﻳﺎ
ﻧﺒﺮﺩ ﻫﻮﺵ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰﺑﻴﺶﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺖ
ﻭ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻋﻠم
ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ 84
ﺭﺷﺘﻪ ﻋﻠﻤﻰﻭ
ﻳﮑﺼﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻭ ﺑﻰ ﺃثر
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ. ﻭﺍﺧﻴﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭ ﺟﻨﻴﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻓﻀﺎ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﮐﺎﺭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ثاﺑﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
پس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ ﺩﺳﺖ
ﺑﺰﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘﻠی ﻮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﭘﺎﻙ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺤثهاﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻨﺸﺄ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺶ
ﻭﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ محمّد
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﻳﺶﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺵ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺮﻳﺶﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺳﺎس ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
وَلی ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺭﺍﻳﺞ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﺑﺎﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺗﺄﺳﻴس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻴﻠﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ محمّدﻯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻧﺎﻡ(ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ) ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ نه ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﻧﺒﻮﻯ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻡﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ محمّدﻯ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻭﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻋﺮﻓﺎ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﮐﻠﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻡ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻡ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥﻮﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺩﺭ
ﺑﺤث ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﭘس ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺴﺒﻚ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺻﻮﻝ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖﻭ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺑﺨﺼﻮﺹﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺬﻫﺐ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
مخلوط
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ ﺍﻣثاﻝ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻭﮐﺴﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﻋﻠﻴﻪ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﺋﻰ
ﺍﻣثاﻝ ﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﻣﺬﻫﺐ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.
ﻣﺎﻧﻰ ﻫﺪﻑ ﺟﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻭ
ﻋﻨﺼﺮ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻇﻠﻤﺖ ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺣﺘﻰ محمّد
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻨﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯﻭﻣﺘﮑﻠّﻤﻴﻦ
ﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻇﻠﻤﺖ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺟﻬﻞ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﺮﻫﻔﺖ ﻧﻮﺭ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺖﺗﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻓﺮﺍﻤﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﺭﺍﻳﺞ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺍﺳﺎﻣﻰﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥﺒﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. وَلی
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺴﻴﻦ
ﻳﺎ
ﺣﺴﻨﻚﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﺘﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ۳۱۳ وَلیﺍﻟﻬﻰ
محمّدﻯﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺴﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺴﻴﻦ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺴﻴﻦ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺣﺴﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺴﻦ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭؤﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻟﺬﺍ ﻏﺎﺋﺐ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻰ ﺷﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖﻭﻣﺮﮒ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺯﻥ ﻭﺑﭽﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﻣﻔﻴﺪ ﮐﺴﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭ(ﺣَﺴَﻦ) ﺷﺪﻩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣُﺤﺴﻦ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺷﻮﺩ
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩ ﺳﻘﻄ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺎﻡ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﺩﻏﺪﻭ
ﻭ ﻣﺮﻳﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻳﺎ ﺯﻫﺮﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﻧﺎﻡ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺪﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺣﺴﻴﻦ ﻭﺣﺴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﻳﺎﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﻬﻢ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺯﻣﻴﻦ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻇﺮﻑﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺯﻣﻴﻦ.
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭ ﺻﺎﻓﻰ ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القدسﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ
ﺭﺳﻴﺪﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﻭمحمّدﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻬﺪﻭﻯﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎﺍﻳﻦ
ﻋﺮﺷﻬﺎ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺮﺍی
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺃﺗﻤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺑﺤث ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻟﺘﻘﺎﻁ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﻋﺮﻓﺎﻥﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﺄثیر ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﮑﺎﻥﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻨﺪﻩ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﺴﺖ ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ .
ﭘس ﮐﺎﺭ ﺍﻣثاﻝ
ﻣﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺠﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﻫﻢ
ﺑﻨﺪﻯ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﻨﺪﺣﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. وَلی
ﺧﻮﺩ ﻣؤﺳس ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎس ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯﻭﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺗﺎﺑﻊ
ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣؤﺳس ﺁﻥ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﻧﻈﺮﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻥ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﻭﭼﺮﺍﻏﺶ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻭ
ﺍﺟﺎﻗﺶ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺁﻥ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﺵ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻗﺒﺮ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ علیّ
ﺯﻧﺪﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖﻭﺗﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻗﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﺮﺑﻠﺎﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺖﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺣﺴﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻳﻚ حجّ ﻋﻤﺮﻩ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻪ حجّ ﮐﻌﺒﻪ
ﺩﺭ ﻣﮑّﻪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﭘﺎﻯ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ.وَلی
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

(ﺃﺳَﻨﻰ)
ﻫﺎ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻴﻢ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺴﻨﻴﻦ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﻗﺎﺑﻞ ﺭؤﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺃﺳﻨﻴﻢ
ﻳﺎ ﺣﺴﻨﻴﻢ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ ﻳﺎ ﮔﻮﺷﻪ
ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻮﮐﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻭ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺋﻢ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺩﺭ
ﺧﺸﻦ ﭘﻮﺷﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﻭ
ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ(ﺧﻮﺭّﻩﻣﻨﺪﻯ)
ﻭﻗﺮّهﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺴﺘﻦ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻗﺸﺮﻯ گرﻯﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺟﺰ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ(ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﻋﻬﺪ إلَست)ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺘﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﺎس ﻭﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻌﺬﺍﺏ
ﺁﺧﺮﺕﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺿﻴﺢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺍﮔﺮ ﺟﺪﺍ ﺍﺯﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺬﻫﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﺪﻩ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ محمّد
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖﮐﻪ محمّد
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﻴﺎﻥ کرﺩﻩ ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﮐﺎﺭ ﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﻋﻤﻖ ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺨﺼﺎ
ﻧﻨﻮﺷﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ
ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ ﻫﻴﭻ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄّﻠﻌﻴﻦ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻃﻠّﺎﻉ ﻭﻓﻬﻢ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﺖ
ﺍﻟﻨﺼﺮ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﺑﻌﺪ(ﺗﻮﺭﺍﻩ)
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺑﻞ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ
ﻳﺎ ﺩﺭ(ﺑﺎﺑﻠﻴﻮﻥ
و بایبل) ﭘس
ﻧﺎﻡ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺒﻞ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺑﺎﺑﻞﺑﮑﻮﺷﺶ
ﮐﻮﺭﺵ ﻭ
ﺩﺍﺭﻳﻮﺵ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺑﺎﺑﻠﻰ
ﻧﻮﺷﻨﺘﻪ ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﺑﻮﺩ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻴﺮﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﭼﻮﻥﺰﺑﺎﻥ
ﺒﺎﺑﻠﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎنی ﺮﺍ
ﮐﻪﺍﺷﻐﺎﻟﮕﺮ
ﺭﻭﻣﻰ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍﺗﺮﺟﻤﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﻳﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﻋﺒﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺒﺮﻯ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﭘس هیچ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮﻓﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ
ﺩﺭﺁﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ ﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻃﻮﻓﺎﻥ
ﻧﻮﺡ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺁﺩﻡ
ﺍﺯ ﮔﻞﻭ ﺧﻴﻠﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﻳﮕﺮ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺑﻞ
ﻣﺮﮐﺰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩ.ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺸﻨﺎﻣﻪ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.وَلی
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻳﺎ
ﺗﻮﺭﺍﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎ
ﻭﺗﻮﺭﻳﻪﻭ
ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺪﻑ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻧﺠﻴﻞﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺢﺻﺪ ﻧﻔﺮ هرکس
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻧﻮﺷﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻨﮕﺮﻩﺍﻯ ﺟﺰ ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻄﻴﺎﻥ ﻣﺼﺮ
ﻭ ﺍﺭثوﺩﻭﮐس
ﻫﺎﻯ ﺃﺭﻣﻨﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻣﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﮐﻪ
ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺠﻞ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻭمُقَدّس
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺸﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭﻗﺮﺁﻥﮐﺴﻰ
مُقدّس
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻭﻫﻤﻴﻥ
گوﻧﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻤﺮ ﻭﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻬﻴّﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ
. ﻭﺑﺴﻠﻴﻘﻪ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻭ
ﺗﻬﻴّﻪ
ﺷﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻣﻦ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻡ.ﮐﻪﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﭼﻨﺪ ﺭﺍﻭﻯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺑﺎ هم
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻋثماﻥ
ﻫﻢ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ محمّد
ﭼﻮﻥ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺩﺍﻣﺎﺩ محمّد
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻳﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻗﺮﺁن
محمّد.ﺍﻟﺒﺘﻪ علیّ
ﻫﻢ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺍﺯ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ
ﻫﺎﻯ محمّد
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩوَلی
ﻋﻤﺮ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﮑﺘﺎﺏ علیّ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪﻧﻴﺰ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺖ. پس ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺁﻳﺖ
ﻭ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
محمّد ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ علیّ ﺩﺭﻧﻬﺼﺪ
ﺟﺎﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .

(ﺁﻳﺖ)ﻋﺮﺑﻰ
شده (ﺁﻳﺪ )
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّد
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻴﺴﺖﻭﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻳﺎ ﺳﻮﺍﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﺑﻰ
ﺩﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻧﻘﻞ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺮاءﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ثوﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺟﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺩﺭﻙ ﺣﮑمت ﻧﻈﺮﻯ
ﻗﺮﺁﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻳﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﻭ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﺎﺹ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻟﻔﻆ ﻋﺬﺍﺏﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺪﻳﻢ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻭ ﺁﺗﺶﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻃﺒﻘﻪﮔﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
قَدَرﺕ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ میدﻫﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺁﺗﺸﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺭﺣﻢ
ﮔﺮﻡ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ
ﺻﺤﻨﻪ ﭘﺮ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺟﻬﻨّﻢ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰﻭ
ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﻋﺒﺮﻯ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﺟﺤﻴﻢ
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﮕﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺳﻨﻚ ﻭ
ﺃﺗﻢ ﺷﺪﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯﮐﻪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ أثیری
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ .
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺭﻧﮓ
ﺑﻠﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺎﻗﻞﻧﻴﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻣﺎ(ﺁﺧﺮﺕ)
ﺻﺤﻨﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﺻﺤﻨﻪ ﺯﻣﻴﻦ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺁﺧﺮﺕﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻌﺪﻯﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻓﻊ ﻣﻌاﻴﺐ
ﻭ ﻧﻘﺎﻳﺺ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘﻖ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ بالقوّه
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩد.ﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻳﻢ.ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻬﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻳﮋﻩ
ﺁﻧﻬﺎﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
بفرض بعدها ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.وَلی ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻘﺮﺍﺕ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ
ﺗﺎ ﺁﻥ ﻧﻘﻄﻪ
ﺭﺍﻧﺎﻡ ﺟﻨس ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺸﺮﻯﻴﺎ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ربّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ و
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺃﻣﺮﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ.ﻭ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟک
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘﺮ عُقده
ﻭ ﻓﺴﺎﺩﻭ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺧﻴﻠﻰ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻭﺧﻄﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﻮﺩ. وَلی ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﮔﺮﻡ ﻳﺎ
ﻳﺨﭽﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺮﺩﻭ ﺧﻄﺮ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﺮس
ﻭﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭ
ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺗﻠﺦ
ﻭﻣﺘﻌﻔّﻦ ﻭ
ﺩﺍﻍ ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻴﻨﮕﺎﻩ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺗﺸﻨﻪ ﻓﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺬﺍﺑﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺍثباﺕ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭﻧﺎﻣﻪ
ﻗﺒﻮﻟﻰ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﻋﺬﺍﺏ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻫﺮﭼﻪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪﻋﻤﻴﻘﺎ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺑﺎﺯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﻭ ﺷﺐ ﺍﻭﻝ
ﻗﺒﺮﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﮑﻴﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺧﺮﺍﻓﻴّﻮﻥﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎ
ﺩﺭﻗﺒﺮ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭ ﺳﺮﺩ
ﻭﺗﻮﺩﻩ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺧﺎﻙ
ﻭﻫﺠﻮﻡ ﺣﺸﺮﺍﺕﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. وَلی
ﻗﺒﺮ ﻫﺮﮐس ﺗﻦ
ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. پس
ﺗﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻗﺒﺮ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻗﺒﺮ ﺧﺎﮐﻰﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻃﻠﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺟﻮﺍﻫﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﻭﺑﺎ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺯﺍﺋﺮ ﻗﺒﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺘﻤﺎﺷﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺟّﻪﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﺑﺎﺷﺪ
تقرّب ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻗﺒﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﺩﻓﻦ
ﺗﻦ ﻣﻴّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ محمّد ﻗﺒﺮﺵ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖوَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻦ ﺗﻦ علیّﭼﻬﺎﺭ
ﻧﻌﺶ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﭽﻬﺎﺭ ﻃﺮﻑ
ﺷﻬﺮ ﮐﻮﻓﻪ ﺑﺮﺩﻧﺪﮐﻪﺣﺎﻟﺎ
ﻧﺠﻒ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﮐﻪ
ﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﻗﺒﺮ علیّ
ﺩﺭ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰ
ﺻﺤﺮﺍﻭ ﺑﺎ
ﺳﻨﮓ ﺭﻳﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﮑﻴﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﺗﻦﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ ﭘﺎﺳﺨهاﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺑﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﭼﻪ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺴﻮﺍﺑﻖ ﺯﺷﺖ
ﻧﮑﻴﺮ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺗﺮﻙ
ﺣﺮﺹ ﻭﻃﻤﻊ ﻭ
ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺒﺖ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﺻﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻋﻴﺐ ﻭ ﺧﻄﺮ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺗﻨﺶ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﻗﺒﺮ ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
إﻧﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.پس
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺍﻭ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻟﺬﺍ ﻧﮑﻴﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺯﺷﺘﻰ
ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺷﻮﻧﺪﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﺗﺎ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻭﺿﻮﺡ ﻭ
ﺗﻤثیل ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺪﻫﻴﻢ
ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺗﻤثیلی
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺮﻭﺩﻭ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺒﻴﻨﺪﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻧﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺎ وَلی
ﺍﻟﻬﻰﻫﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪﻭ
ﮐﺘﺎﺑﭽﻪ
ﺳﻔﻴﺪ ﺩﻝ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭ ﺩﻓﺘﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺳﻔﻴﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻮﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺟﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ آثار ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﻭﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.

ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻗﺒﻞ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺃﺗﻤﻰﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺳﻮﺕ ﻭ(مَس ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻣﮑﻌّﺐ ﺁﻥ 250 ﺗﻦ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺁﻥﺑﺠﺎﻯ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﺟﻨس
ﺃثیرﺮ ﻳﺎ ﺍﺗﺮ
ﻭ ﺍﻳثر
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺃﺗﻤﻰﮐﻪ
ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﺎﻓﻨﺪ ﻳﮑﺼﺪ
ﻭ ﺃﻧﺪﻯ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﻫﻴﮑﻞ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. وَلی
ﻫﺮ ﺩﺍﻧﻪ
ﺃثیرﻯ ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﻭﻓﻌﻠﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﻧﺎﻡ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻳﺎ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﻭﺍﺣﺪ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻮﺝ
ﺍﺯ ﻣﻨﺸﺄ ﻧﻮﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺃثیرﻯ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺗﺎ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻳﻚ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﻤﺪﺍﺭ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣثلا
ﺃﺗﻢ ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺄﺗﻢ
ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰﻭ سپس ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﮋﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺳﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻪﺍﻯ ( دی
إن أ dna )ﻣﻌﺮﻭﻑﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻣﻴﻨﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰﺍﻳﻥﻘﺪﺭﺕ
ﻋﺠﻴﺐ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ سپس ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺑﺎﻋﻀﺎ
ﺍﻭﮔﺎﺭﻧﻴﻚ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺟﺴﻢ ﻭ ﺗﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻢﻭ ﻫﺮ
ﺳﻠّﻮﻝ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ 60 ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ 50
ﺑﺎﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻋﻀﺎ
ﻭ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﻦ ﺍﻭﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺃﺗﻤﻰ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻟﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. وَلی ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺼﻴﻞﺟﻬﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﺩﺭﺍکی که ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ ﺑﺎﻭﺝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻋﻀﻮﻯ
ﺗﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺍﺯﻣﻐﺰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻦ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﻣﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺩﺭ
ﻣﻮﺍﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻴﻢﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ) ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻳﻢ
ﻭﻧﻤﻴﺸﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺧﺎﻟﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﺩﺭ(ﺃﺯﻝ
ﺍﻟﻠﻪ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺭﻙ
ﻭﻓﺮﺽ ﻣﺎﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻗﻴﺐ
ﻭ ﻧﻈﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﮔﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻯ ﻗﺪﻳﻢﻭ
ﻫﻤﺎﻥ کرایم ﻓﺮﻧﮕﻰ
ﻭ ﺟﺮﻡ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺮﻙ
ﺑﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪﺗﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺯﻳﺎﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﮔﺮ ﻟﺎﺯﻡ ﺷﺪ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃثیرﻯﻭ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻋﻀﻮﺭ
ﻭﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻣﮑﺮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
شانس ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ .
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﺎ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ
ﺑﺮﺳﺪﺳﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ ﮐﻪ
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻗﻤﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﻯ
ﻳﻚ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺰ ﻗﻤﺎﺭ
ﺭﻭﻟﺖ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ
ﻭ ﻳﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺯﻳﻢ.ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻓﻘﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ.

ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺣﻤﻮﺭﺍﺑﻰ
ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶﺩﺭ ﺳﺘﻮﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺷﺖ. ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻧﺪﺍﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺮﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻨﺪﻯ ها ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳﻌﻪﺍﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻧﺪ .
ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺭﺍﻋﻴﻨﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻞ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﻭﺯﺥﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥﺑﺮﺯﺥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﻏﻀﺐﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺘﻠﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺷﺎﻋﺮﮐﻪ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻰ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻯ
ﺯﺍﺭ.ﻭﻫﺮ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻧﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻭﻣﺮﻍ ﻭﮔﺎﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺭﻳﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ.وَلیﻋﺠﻴﺐ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺟﻨﺎﻳﺖﺑﺎ
ﻳﻚ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻃﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺍﮔﺮ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻳﮑﺠﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺳﺘﻢ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ ﺍﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻈﻠﻮﻡ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪوَلی
ﺑﻈﺎﻟﻢ ﻋﺠﻠﻪ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ
ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ . ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﭼﻪﻭﻗﺖ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺣق
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﻗﺒﺮ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩﮐﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻴﺴﻨﺪﻩ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﺪ ﻭ
ﺗﻘﻮﺍ
ﮐﻨﺪﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﮔﺎﻥ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭﻡ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮔﺮﺩﺵ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﭘس
ﺍﺯﺁﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ. ﻭ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ محمّدﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻰﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰﮐﻪ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺮﻙ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﺩﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ هاﻯ
ﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥﺎﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻭ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺧﻴﺎﻝ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻬﻨﻢ ﺍﻭﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻨﻚ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺩﻭﻡ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﻴﺸﻪﮐﻪ
ﮐﺎﺑﻮس ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺧﻴﺎﻝ
ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺷﺎﻧس ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﻏﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺗﺮ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگی
ﺪﺭﺩﻧﺎﻙ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻮﻡ ﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻦﺩﺭ ﻓﻀﺎﻯ
ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺕﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰﺍﺯ
ﺍﺷﻌّﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﻧﺎﺭ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﻭ ﻫﺮﺍس ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﺎﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺗﺮﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ
ﺑﺬﺭﻯﺁﻏﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺁﻏﺎﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺪﺭﻙ ﻭ
ﺳﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﺒﻨﻤﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﺍﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ پس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻭﺍﮊﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻞ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﺭﻭﺷﻦ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﺮﻳﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺭﺩ.ﻭﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﻢ.ﺷﺎﻳﺪ
ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﻨﻴﻢﻭﺍﮔﺮ
ﻋﻤﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﭘس
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭتصوّف
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.

ﻋﺮﻓﺎﻥ
اﻳﺮﺍنی
ﻮﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰﺑﺎ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﻫﻢ
ﭘﻴﺮﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ. ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻓﻨﺎﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ.
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻓﻨﺎ
ﺍﺯﻭﺟﻮﺩ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎ ﻣﺮﺯ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺎﺋل
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺴﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﻳﻮﮔﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻯ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ نفس
ﮐﻞّﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﻟﻬی همیشه
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪﮐﻨﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻢ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﺯﻋﻠﻮﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﺩﮔﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺨﺮ ﺍﻭ
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﻮﺩﺑﺂﺧﺮ
ﺧﻂ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ . ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺳﮑﻮﺕ
ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﺳﻮﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﻫﻮﺵ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ثرﻭﺕ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺧﻨﺪﻩ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻠﻒ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟی ﭙس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﺯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻳﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ پس
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﻭﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺷﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻳﺎ ﺫﻫﻦﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻋﻘﻞ
ﻭﺩﺭﻙ ﻭﻓﻬﻢ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.

ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻭﻣﺎﻧﻊ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭘس ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻳﺢ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯﺳﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﮐﻠﻤﻪ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩﻫﺰﺍﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻮﺍﻡ ﮔﻔﺖ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﻩ
ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺳﻮﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﻋﺼﻮﺭ ﻗﺪﻳم ﻫﻨﺪﻯ
ﻭﭼﻴﻨﻰﻭﻳﺎ
ﺳﻮﺭﻳﺎﻧﻰ ﻭ
ﭘﻬﻠﻮﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻭ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻭﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺷﻤﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ آریائی
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﻫﻢ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻧﻮﺑﺖ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﻨﻤﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﺘﮑﺒّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﺒﺮﺕ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥﺎﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻋﺒﺮﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻧﺪﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪوَلی ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﮐثرﻳّﺖﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﮔﺮﺯ
ﮐﻮﺑﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖﺭﺳﻴﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻫﺮ
ﻣﺤﺼّﻞ ﺗﻨﺒﻞ
ﻭﺑﺎﺯﻯ ﮔﻮﺵ
ﻭﮐﻮﺩﻥ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ.وَلی
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ ﻭ
ﺟﺮﻳﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﻰ. وَلی
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﮐﺎﺭ
ﻭﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫم ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﻭﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺠﺎﺯﺍتی ﻫم
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻗﺺ
ﻭﺷﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻣﻨﺪﻯ
ﻭ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﭼﻪ ﺭﺟﺎﻝ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﺁثاﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﭼﻪ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻣﺎ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭘﺎﻳﻪ ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﺠﻮﻡ ﻭﺷﻴﻤﻰ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺷﻴﺪﺍﺋﻰ
ﻭﻭﺍﻟﻪ ﻭ
ﺷﻴﻔﺘﮕﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺑﻨﻈﺮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺷﻌﺮ ﻭ
ﻧﮑﺎﺕ ﻋﺒﺮﺕ
ﺁﻣﻮﺯﻭ ﻳﺎ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭﻙ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻫﺪﻑ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑحجّ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی ﻮحجّ
ﻮﺍﻗﻌﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻧﻪﺩﺭﮐﻌﺒﻪ
ﻭﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺮ ﻣﺴﺠﺪ
ﻭﻣﻌﺒﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ.ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﭘس ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺣﺠﻬﺎﻯ
عمرﻩﺍﻯﻭﺩﺭﻳﻚ
ﻋﻤﺮ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺒﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺤج ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻐﺮﻯ هستند
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻫﺮﻭ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﻠﺎس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺻﻌﻮﺩ ﺑﻤﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰﻣﻮﺟﻮﺩ وَلی
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡﻫﺴﺘﻨﺪ وَلی
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻀﺮ ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .
ﮐﻌﺒﻪ ﻣﮑّﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑحجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻤﺎﻳش ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻧﺒﻮﻍ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ حجّ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻗﺒﺮ
ﺣﺴﻴﻦﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺣﺠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻗﺒﺮ
ﭘﻴﺮ ﺗﻦ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻴّﺖ
ﻧﻤﻮﺩﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺭﺍ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭﺑﻘﻮﻟﻰ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﺧﺖ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﭘﺎﻯ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ
ﺩﻝﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻃﻮﺍﻑ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺭﻓﺖ
ﻭﺁﻣﺪ ﻭ (ﻫَﺮﻭَﻟِﻪ)ﻭﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺑﻴﻦ ﺻﻔﺎ
ﻭﻣﺮﻭﻩﺗﻤثیل
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺤﺴﻮﺏ می
گرﺩﺩ. ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ
ﺻﻠﺎﺕﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻮس
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰﺍﺯ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ(ﺻﻠﺎﺕ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﺷﻬﻴﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القدس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ پس ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القدس
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺩ. ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﺎﺯﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﮑﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ وَلی
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻯها
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺣﺎﻝ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﻨﻔﻊ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. وَلی
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺩﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺑﺨﻄﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ
ﺗﺮﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ.ﮐﻪ ثواب
ﺍﻳﻦ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺗﺎ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺳﻨﺪﻭﻧﻴﺰﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﺠﺮﺃﺕ
ﺑﮕﻮﻳﻢﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ اساس
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﺎﺏ ﻭ ﺑﺤﻖ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪﺩﻟﻴﻞ
ﻋﻈﻤﺖ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﻧﺒﻮﻍ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭﺍﻟﻬی اﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻢ ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ثرﻳّﺎ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥﻮﭘﺎﺭﺳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻭ ﺷﺨﺺ محمّد
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻳﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥﻭ
ﺳﻴّﺪ ﺷﺪﻩﻭ
ﺳﻨﺖﻭ مُقَدّس
ﻭ ﮐﻬﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﺐﺗﺮ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺪ ﻭ
ﭼﻴﻦﺑﺮﻫﻤﻨﺎﻥ
ﻭ(ﺭﻳﺸﻰ)ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺶﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺒﻌﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﮋﺍﺩ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻮﺩﻧﺴﻠﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ تصوّف
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻭﻟﻮ ﺑﺸﮑﻞ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻧﺴﺒﻰ.
ﭘس ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪﻳﻚ ﺣﺮﻓﻪ
ﺍﺳﺖﻭﮐﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺑﺎ ﭘﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺰﺩ ﺑﮕﻴﺮ
ﻭﻣﺰﺩﻭﺭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﭘﻴﺸﻪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺷﻌﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. وَلی
ﭼﻮﻥ ﭘﺎﻯ ﭘﻮﻝ
ﻭﻣﺰﺩ ﮐﻠﺎﻥ
ﺑﻤﻴﺎﻥ ﺁﻣﺪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻥ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺟﻨﮓﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺟﻨﮕﻰ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﭗ ﮔﺮﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ ﭼﭗ
ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﻴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ ﭼﭗﺍﺳﻠﺤﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺮﮔﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﺩﻟﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺵ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﺰﻩ ﻧﻮﺑﻞ
ﻭ ﻳﺎ ﭘﺴﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺻﺪﺭ ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺃﻧﺸﺘﻦﺻﺎﺣﺐ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭘﺴﺖ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻯ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺻﺎﺩﻗﻰ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩ.وَلی
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﺁﻟﺖ
ﺩﺳﺖ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻳﺎ ثرﻭﺕ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﮐﺸﻒ ﻓﻮﺭﻣﻮﻝ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻮﻡ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺳﻠﺎﺣﻰ
ﺩﻭﻟﺒﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺟﺪّﻯ ﺑﺎ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﮋﺍﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﻣﻠّﻰ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭﺟﺪﺍ
ﻃﻠﺒﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻧﻪ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﻧﻔﻊ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﺍﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻭ
ﺷﻮﺭﻭﻯ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﻞ ﻣﺮﮐّﺐ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻧﺸﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺘﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺟﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺸﺘﻦ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺤﺪّ ﺍﻓﺮﺍﻁ
ﻓﺎﺳﺪ ﺷﺪﻩ
ﻣﺮﮔﺸﺎﻥ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮑﻮﺷﺪ.
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. وَلی
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﺷﺪﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺘﻢ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺘﻢ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﻭﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﺪﺍﻡ ﭘﺪﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻓﺮﺯﻧﺪ. ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. پس ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻭ
ﻓﻄﺮﺗﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻦﺧﻄﺮ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﻭﻋﮑس ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣثبت ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎ
ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭعُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻧﻴﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺸﺒﺖ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﻴﭻ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﭼﻮﻥ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐﺑﺎ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺣﻖ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺣﻖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻤﻪ
ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ
ﺗﮑﻠﻴﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮐﻪ ﺣﻖ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. وَلی
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﺑثروت ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭقَدَرﺕ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ثرﻭﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﻧﺪﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺧﻮﻥ
ﺩﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻈﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺧﺮﭼﻨﮕﻬﺎﺑﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﮑﺸﺪ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺮﭼﻨﮕﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰﭼﻪ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﻖ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺯ
ﻫﺎﻯ قَدَرﺕ ﻭ
ثرﻭﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺣﻖ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺣﻘﻮﻕ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮐﺮﺳﻰ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ قَدَرﺕ
ﻭﺷﺮﻭﺕ ﺑﺮﺳﺪ .

ﺑﻘﻮﻝ
ﻧﻴﮑﻠﺴﻮﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﻓﺮﻗﻪﻫﺎﻯﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺴؤﻝ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺑﺨﻮﺩ
ﺣق
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻳﺎ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
. ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺣﻖ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﺭﺍﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻭ ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺩﺭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﭘﻴﺶﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﭼﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰ
ﻳﺎ ﺩﺭﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.

ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻢ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰﻳﺎ
ﻋﻠﻢ ﺑﻤﻌنی ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺑﺎﺯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺨﻴﻠﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺎﺩﻡ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﺸﺘﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺷﮑﺴﺖ ﻫﺮﻳﻚ
(ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ) ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﮐﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎ ﺗﻔﺘﻴﺶﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﮐﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩﺩﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺒﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﺯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺟﺰ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﻭﻣؤﺩﺑﺎﻧﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺧﻄﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
اثبات ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻮﺷﺪﻭﺍﺯ
ﻫﺮ ﺣﮑﻤﺖ ﺃﻧﺒﻴﺎﻭ
ﺍﺯ
ﻫﺮﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺩﻳﻮﮊﻥ ﺣﮑﻴﻢ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ
ﭼﺮﺍﻍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺩﻭﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﺶ ﺁﺭﺯﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺷﺨﺺ ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻠﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﺺ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﭘﺎﮐﻰ
ﺑﻬﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺣﺘﻤﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ
ﻃﺎﻟﺐﻭﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺻﺎﺩق
ﻮﭘﻴﮕﻴﺮ ﺩﺭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺳﻴﻨﻪ ﺯﺩ ﻭ
ﺍﺷﻚ ﺭﻳﺨﺖ ﻭ
ﺳﺮ ﺷﮑﺎﻓﺖﺗﺎ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. پس ﺩﻳﻮﮊﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻴﺰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﮐﻪ
ﮐﻠﺎس
ﺗﺮﺒﻴﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺷﺶ
ﮐﻠﺎس ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﺗﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻣّﻰ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺨﺪﺍ.
ﮔﺮﭼﻪﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﻮ علیّ
ﺳﻴﻨﺎﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺗﺎﺯﻩﻭﮐﺎﺭ
ﻧﻴﻚ ﻭ ﺑﺎ
ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ
ﻭﮔﺸﺎﺩﮔﻰ
ﺭﻭﻯ ﻭﺧﻨﺪﺍﻥ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﺮﺍ علیّ ﺭﺍ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ علیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ(ﻫﺶّ و
ﺑﺶّ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﻭ
ﻟﺒﺨﻨﺪ و خوش و
بش ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ علیّ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻮﻙ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺳﺎﺩﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪﻭ
ﺑﺸﻮﺧﻰ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﺸﻦ
ﻭ ﻋﺼﺒﺎﻧﻰ ﻭ
ﻏﻀﺒﻨﺎﻙ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻇﻬﺎﺭ قَدَرﺕ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﮐﻪ علیّ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻩﻭﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ ﻋلیّ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚﻳﺎ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ
ﻣﻦ وَلی ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﻣﻦ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ.پس ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس علیّ ﻣﻮﻟﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎ علیّ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ علیّ
ﺷﺪﻩﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻋﻤﺮ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻣﻴﺂﻣﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ علیّ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪﺍﺵ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ.ﻭ
ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﺮﺕﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺿﻤﻨﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. وَلی
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﺸﻨﻪقَدَرﺕ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻮﺭﺩﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻳﻚ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻳﻚ ﺭﮊﻳﻢ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﻃﻞ
ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ثواﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟّﺪ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭﺟﻬﻨﻢ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻘﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
برای ﮐﻠﻴﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ .

ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺣﺴﻦ ﺍﻟﺄﻗﻮﺍﻝ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ محمّد
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﻚ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺻﻮﻓﻰ ﺣﻖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّهﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻫﺮ ﻳﻚ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﭼﻴﻦ
ﻭﻫﻨﺪ
ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺣﮑﻤﺖ ﭘﻬﻠﻮﻯ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺣﮑﻤت
هاﻯ ﻣﺼﺮ ﻭﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻭﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
محمّد ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻓﮑﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ.ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﻣﻔﻴﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺁﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﮐﻢ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺗﻨﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻟﺎ ﺟﺮﻡ
ﻣﺠﺮﻡ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻔﺴﺦ ﻭگیاﻫﻰ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺣﺘﻤﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﮐﻴﻨﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺫﺭﻩ ﻭ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺑﺎﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻫﻢ ﻧﺒﻴﻨﺪ . ﭘس
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﻞ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺭﻭﺵﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻘّﺎﻧﻰ ﻭ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
وَلی ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
مُقدّس ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.پس ﮔﻮﺋﻴﺪﺭﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺸﺮﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰاﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮنی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺧﺮس ﻭﺧﻮﻙ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺭﺍﺳﺘﻰ
ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺃﻣﺮ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ (ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻭ ﺟﺪﺍﻝ) ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺿﺪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﮐﺮﺩ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ و
منطق ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺁثاﺭ ﻫﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺣﺘﻤﺎ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
بدیگرﺍﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﮔﻔﺘﻪ علیّ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﻮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺳﺖ ﺁﻣﻮﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.

ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ علیّ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﻌﺪﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﺷﺨﺺ ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻬﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ هرکس ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺁﻣﻮﺧﺖ ﺍﻣﺎ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺼﻴﺐ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫم
ﺸﻨﺎﺧﺘﻪﺷﻮﺩ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻠّﻢ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﻌﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﮕﻴﺮﺍﻧﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺭﻩﺭﻓﺘﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬی ﻮ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻏﻴﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺩﺭ ﻭﺣﻞ ﻭ ﻟﺠﻦ
ﺯﺍﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﻴﺰﻧﺪﺃﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺁﺧﺮ ﭼﺮﺍﻏﻰ
ﻓﺮﺍ ﺭﺍﻩ ﻣﻦ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﻫﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﺮﺍﻏﻰ ﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩﻣﻔﻴﺪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪﻭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﮐﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻠﺎﺵ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖﻋﻤﻠﺎ ﻓﺮﻭ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺏ ﻭ
ﻟﺠﻦ
ﺯﺍﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺯﺷﺖ
ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎ ﻭ آثار
ﻣﻨﻔﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﻫﺎ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺟﺒﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺯ ﺁثاﺭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﻁ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
. ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﮐﻪ
ﻫﻴﺰﻡ ﺷﮑﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪثوﺍﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﻭﺯ ﻭﺷﺐ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﺑﺪ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺗﺮوَلی
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻫﻴﺰﻡ
ﺷﮑﻦ ﺷﮑﻮﺭ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﻏﺮﻭﺭ
ﻋﺎﺑﺪ
ﮔﺮﭼﻪﻣﻄیع
اﺳﺖ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺧﺴﺮﻭﺍﻧﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻓﻬﻠﻮﻳّﺎﺕ
ﻳﺎ
ﺍﻧﻮﺍﺭﭘﻬﻠﻮﻯ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺭﺳﺘﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﮑﺸﺘﻦ
ﺩﻳﻮ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ محمّد
ﺩﻧﺒﺎﻝﮐﺮﺩﻧﺪﺷﻬﺮﺕ
ﺁﻓﺎﻕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪﻭ
ﻳﺎ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪﻣﻨﺎﺳﺐﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰﻭ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﻌﺪﻯ ﻭ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺃﺩﺑﻰ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. وَلی
ﻋﻘﻞ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﺎﻟﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺁﻥ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻌﻮﺍﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ عُقده
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﻓﺎﻝ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﺰﻝ ﺣﺎﻓﻆ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﺳﻌﺪﻯ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻮ ﺑﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻰﺗﺎ
ﻧﺪﺍﻧﻰ ﻧﻴﻚ ﺭﺍ.
ﺿﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺿﺪﺁﻥ
ﺑﺎﻳﺪﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻭﻝ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ
ﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺏ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.

ﺧﻄﺎﺏ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﮐﻪ
ﺃﻯ (ﻓﺘﻰ)ﻳﺎ ﺃﻯ ﺟﻮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻠّﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﺘﻮﺕ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﻮﭼﻚ
ﻭﺑﺰﺭﮒﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻭ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺧﻮﺏ ﺧﻮﺏ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ
ﺧﻮﺷﺒﻴﻨﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺏ ﻭﺧﻮﺑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺑﺎ
ﺩﻳﺪ ﺑﺪ
ﺑﻴﻨﺎﻧﻪﻭ
ﻏﻴﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺪ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺻﻮﻓﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻯ ﺩﻳﺪ
ﺍﺯ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ ﺑﻴﻨﺶ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺭﻓﻊ عُقده
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺑﻴﻨﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪ ﺧﻮﺵ ﺁﻣﺪ. ﺻﻮﻓﻰ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﮔﻨﻪ
ﭘﻴﺸﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯﺑﭽﻨﺎﻥ
ﻋﺼﻴﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﭘﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻭ ﺩﻭﺯﺥ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﺧﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻴﻘﺎﺑﻞ
قیاس ﺑﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖﻭﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻧﺎﺏ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰﮐﺴﻰ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖﭘس
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ
ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﮔﻨﺠﻮﻯ
ﻳﻚ ﻧﮑﺘﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﺧﻄﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻯ ﻫﺮ
ﺫﺭﻩ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﺍﮔﺮ ﻏﺒﺎﺭ
ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺫﺭﻩ ﻳﺎ
ﺃﺗﻢﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻭ
ﺣﺮﮐﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺒﺴﺘﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺖ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯﺍﺯ ﺿﻌﻒ
ﻭ ﻧﻘﺺ ﻳﻘﻴﻦ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩﻭﻳﺎ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺑﺪﻭﻥ
ﻃﺮﺡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺟﺴﺘﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻫﺮ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻴﮑﺴﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﺑیش تر ﻭ ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﭼﻘﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻳﺎ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺣﮑﻤﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣی
ﻮﻧﺠﺎﺕﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺑﻮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﻭ
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺪﺭﮐﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
هستند. ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﺩﻥﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮﺩﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.چه
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﺗﻀﻤﻴﻨﻰ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺳﺖﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ.

ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥﺁثاﺭ
ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﻭ
ﮐﻠﻴﻠﻪ ﻭﺩﻣﻨﻪﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺰﻟﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺷﻮﺧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﺍ
ﺍﺭﺝﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺒﻴﻴﻦﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰﻫﺰﻝ ﺟﺪّ
ﺍﺳﺖ ﭘﻴﺶ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎﺯﻯ
ﻭ ﺷﻮﺧﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺵ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﺴﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﻭﻯ
ﻣﻴﻦ ﻭ ﺑﻤﺐ ﻭ
ﺁﺗﺶ ﻭ ﺧﻄﺮ
ﻣﻴﺪﻭﻳﻢﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ . ﺍﻳﻦ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭﻩ
ﺍﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﻴﺶ
ﺍﺯ قَدَرﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ عُقده
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﻭﺣﮑﻤت
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. پس ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﻮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺗﻤثیلی
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ ﺑﺮﻫﺎﻥ
ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴم ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪﭼﻮﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻭﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺑﻄﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﻴﻌﻪ ﻭ
ﺳﻨّﻰﺁﻧﺮﺍ ﮐﺎﺭﻧﺎﻣﻪ
ﮔﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺁﺗﺶ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﺭﺍﻓﻀﻴﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭمحمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﻦ
ﻣﺎﻧﻮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍﻳﺞ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻨﺮ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﻭ
ﺗﺮﻭﻳﺞ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺎﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺿﻮﺡ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻩﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﻴﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﮐّﻠﺎﻡ ﺍﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﻠﺎﻡ محمّد
ﻭ علیّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻣّﻰ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی ﻮﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻧﻪ
ﺳﻨّﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺷﻴﻌﻰ. ﮐﻪ
ﻫم ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﻫﻢ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ ﺑﺎ
ﺳﻨّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.وَلی
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻴﭻ ثوﺍﺏ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭح ﺸﺨﺺ ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
اﻳﻨﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﭘﺎﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎﺷﻴﻌﻰﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭﺭﺳﻤﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻨﺤﺮﻓﻴﻦ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺂﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻫﺮ ﺣﺪﻳث
ﻭ ﻣﺪﺭﮐﻰ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭ
ﻗﺮﻩﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّد
ﻭﺑﺎ ﺑﻌﺘﺮﺕ ﻭ
ﺳﻨّﺖ
ﺍﻭﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺎﺑﻞ ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫم
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. وَلی ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰﻳﻌﻨﻰ ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻧﮑﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩ محمّد
ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻞﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺍﺭﺝ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮ ﻭ ﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮ
ﺷﺮﺍﺭﺕﻭ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ها ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﭼﻪ ﺧﻴﺮﻫﺎ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻫﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻫﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩﻭ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺻﻔﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﮔﻤﺸﺪﻩ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﻭ
ﮔﻤﮕﺸﺘﻪ ﻭ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻭﻫﻢ
ﺑﻬﺴﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻫﻢ ﭼﺮﺍﻍ ﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﻭ ﺣﺘﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣل
اﺳﺖﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨفی گرﻳﺰﺍﻥ.
ﭼﻪ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰﮐﻪ
ﺍﺻﻞ ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺃﺗﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺍﺗﻤﻰ ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖﭼﻮﻥ
ﮔﺎﺯﻫﺎ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺭﻭﺡ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﺎ ﺻﺎﺩﺭﻩ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﻭﺑﺎﻳﻦ ﺍﻧﺪﻭﺧﻨﻪ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّهﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺮﻑ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍﭼﻮﻥ ﺳﻮﺧﺖ
ﻫﻴﺰﻡ ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻟﺬﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻨﺪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﭼﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ( نفس
ﮐﻠّﻰ) ﻧﻮﻉ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉﺩﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻫﺴﺖ ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻢ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻯ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺟﺴﻢ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺎ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﻭ ﻳﻚ ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺗﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻥ ﺍﺗﻤﻬﺎ
ﺭﺍﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺗﻤﻬﺎ
ﻭ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻣﺎ ﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺗﻤﻰ
ﻭ ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻭ ﻋﻀﻮﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﺎ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﻣﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻓّﻖ
ﺷﻮﺩﺗﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.وَلی
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻤّاء
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻫﻴﭻ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻰﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ محمّدﺩﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯاﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺍﺯ ﻧﻮ
ﺗﻠﺎﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺷﺎﻳﺪﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻧﺎﻥ ﻭﺭﻭﺯﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﺮﻕ ﺟﺒﻴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ علیّ
ﺳﺮﻭﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﮐﺸﺎﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭﻣﺰﺩ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﻳﺎ
ﻓﻘﺮﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺯﻕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻓﻘﻂ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﺎﻥ
ﻣﻔﺖ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺭﺍ
ﺭﺯﻕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﺪﻡ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻌﻘﻞ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﺎﻗﺺ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻩﺑﮕﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯﮐﻔﺮ
ﻭﺟﻬﻞ ﺑﺸﺮﻙ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺭﺍﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.پس
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺯﻫﺎﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺷﻤﻊ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻩﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺣﻠّﺎﺝ
ﻭﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻋﺎﺭﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﻳﺎ
ﮔﻤﻨﺎﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﻭ ﺩﺭ
ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩﻫﺎ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺃﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﻋﺎﻗﺒﺖﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﮐﻪﺩﺭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ ﻫﻨﺪﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ
ﮐﺎﻏﺬ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘی غیر
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ ﺧﻮﺩﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻘﻮﻝ ﺃﺑﻮ
ﺳﻌﻴﺪ ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺨﻴﺮ ﺑﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻨﺪ ﺁﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ عُقده ﻫﺎﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻳﺎﺃﻧﺪﮐﻰ ﻋﺎﻗﻞ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻋﻤﻠﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯﻯ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻝ ﺗﻨﮕﺶ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺍﻭ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺂﺯﺍﺩﻯﻬﺎﻯ
ﺍﺯ عُقده ﻫﺎﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻧﺞ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺑﻮﺩﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺭﻧﺞ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﺎ
ﺭﻧﺞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻨﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺃﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺎﺯ
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺂﻥ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ
ثوﺍﺑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﺁﺧﺮ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ ﻫﺮ ﺧﻄﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺨﺖ ﻋﺒﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﭘس
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺧﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻦ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﻫﻤﮕﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ ﺗﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻟﻘﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻟﻘﺎﻯ ﺃﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ .

ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺭﻭﺭﺵﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻗﻄﻊ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺻﻔﺎ ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪﻭ
ﭘﺎﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
قَدَرﺕ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ قَدَرﺕ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. پس
ﺗﺮﻙ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭﻭﻍ
ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺗﺮﻙ ﻇﺎﻫﺮ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ أحادیث
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﻠﺐ
ﺳﻠﻴﻢ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺮﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻭ ﺩﺍﻧﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺃﻫﻞ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻔﺴّﺮﻳﻦ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﺍﺯﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﻡ
ﺑﺪﻡ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
(ﻟﺎﻳﻤﺴّﻪ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻤﺘﻄﻬﺮﻭﻥ)
ﻳﻌﻨﻰ(ﻟﻤس)
ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ(ﻣسّﺭﻭﺣﻰ)
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻗﺮﺁﻥﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻄﻬﻴﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳت هاﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻄﻬّﺮﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺧﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻫﺎﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺶ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻙ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻓﺎ ﻋﻮﺍﻡ
ﭼﻮﻥ ﺃﻋﻤﻰ ﺭﺍ
ﺷﺮﻳﻒ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞﻭ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﺑﻰ
ﺩﻝ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻏﺮﻭﺭ ﺁﻓﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ (ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭ)ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
وَلی ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﻘﻴﺮ
ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻟﺪﻧﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﻬﻢ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺷﺖﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺁﮐﺘﻴﻮ
ﻭﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻟﻤس ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. وَلی ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺗﺠﺴّﻢ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺫﺍﺗﺎ
ﺗﺒﻪ ﮐﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻴﻂ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺒﻪ ﮐﺎﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ وَلی
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻭ ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻓﺼﻞ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
وَلی ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻴﭻ
ﮐﺴﻰ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ(ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ) ﻭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. وَلی
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻭ ﻳﺎ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩﺗﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﺣﺪّ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺠﻬﺎی
ﻋﻤﺮﻩﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺣﺘﻤﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﻬﺪ إلَست
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺘﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭﺁﻳﺪﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﻮﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ پس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﺶﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ تمدّن
ﻭ ﻣﺪﺑﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻭﺗﺸﺒّﻬﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. وَلی
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯمحمّدﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺭﺫﺍﻳﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. وَلی
ﻧﻪ ﻓﻀﺎﺋﻞ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺍعلیّ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺭﺫﺍﻳﻞ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺣﺬﻑ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺭﺫﺍﻳﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ ثابت
ﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻢ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬی ﺘﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺭﺫﺍﻳﻞ ﺧﻮﺩﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺫﺍﻳﻞ
ﺭﺍ ﮐﻢ ﮐﻨﺪﻭ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻓﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻣﻠﮑﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻋﻠﻢ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﻴﺰ ثابت ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻢ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﮑﻨﻴﻢﭘس ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺣﺘﻤﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺭﺍ ﺩﺭﭘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﭼﻮﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.وَلی
ﻣﺎ ﺭﻧﺞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﺨﺘﻰ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻗﺼّﺎﺑﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺫﺍﻳﻞ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻘﺶ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ .
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺭﺍ ﺣﺎﺻﻞ
ﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﻧﻮﻋﻰﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. وَلی
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺧﻴﺮ
ﻭﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻋﻴﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻴﺒﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻬﺮ
ﮐﻠﺎﺳﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺷﺒﻴﻪ
ﺗﺮ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻣﻘﺮﺏ ﺗﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭘس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺳﺖ.

ﭘس ﺑﺪﻯ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﮐس ﻫﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺎﻭ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ ﻋﮑسﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻤﻞ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.وَلی
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻣﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺃﺩﺏ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺃﺩﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻣﻮﺧﺖ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺃﺩﺏ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣؤﺩﺏﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ ﻣؤﺩﺏﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻤﺃﺩﺏ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻴﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻣﻮﺯﺵﺩﺭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﺃﺩﺑﺎﻥ
ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﻢ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺷﺒﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺟﺴﺪ ﻣﺮﺩﻩ
ﺳﮕﻰ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﺑﻮﺩﻭ ﺑﺎﻋث
ﺭﻧﺠﺶ ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ
ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.وَلی
ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺯﺳﻔﻴﺪﻯ
ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺳﮓ ﻣﺮﺩﻩ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﺎ.ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻢ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻋﻘﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ .
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘﺮ ﻋﻴﺐ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﭘﺮﻋﻴﺐ
ﻧﻴﺰ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻧﺒﻴﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺳﺮ ﻟﺞ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺭﻧﻴﺎﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﻠﺎﻣﺘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﺻﻮﻓﻴّﻪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﮐﺎﺭ
ﺧﻠﺎﻑ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪﺗﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﮐﻠﺒﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺧﻠﺎﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻴﺒﻰ
ﺭﺍ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ ﺍﺳﺎس
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺘﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ وَلی
ﻋﻠﻞ ﻋﻠﻤﻰﻭ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺑﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﺤﺒﺖﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺁﻧﺮﺍﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ وَلی
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥﺪﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥﺮﻭﺍﻧﻰﻭﺩﺭﺑﺮﺧﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺏﻭ ﺑﺪ ﺩﺭس
ﻭﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
وَلی ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻭﺑﻬﺮﻭﺯﻯ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣثبت ﻭ
ﺧﻮﺏ ﺭﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻤﻚﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺒﻬﺮ
ﺭﻭﺡﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩﻭﮐﺸﻒ
ﻋﻴﺒﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺒﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
میگرﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺮﻙ ﻋﺎﺩﺕ ﺁﻥ
ﻏﻴﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﺁﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﺑﺪﻯ
ﻫﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﺻﻔﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺻﻔﺖ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺁﻥ ﻋﻴﺐﮐﻪ ﻳﻚ
ﺻﻔﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐی ﻨﻴﺰ
ﺳﺒﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نفس ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻧﻔس ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺠﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪﻭ
ﺑﺎ قَدَرﺕ تنبّوء
ﻭ ﻧﺒﺄ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺟﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.وَلی
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ
ﻣﻠﺎﻣﺘﻴّﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻋﻤﺪﺍ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻗﺸﺮﻯﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯﻨﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻄﻠﺎﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺷﺎﻋﺮ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﺭﺳﻮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻢ ﭼﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻢ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻈﺎﻫﺮ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻟﻮ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺸﺶ ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﮑﻮ
ﮔﺮﺩﻧﺪﻭ ﺑﺎ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻥ.
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺷﻬﺮﺕ ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
وَلی ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺳﺘﺎﻳﺶﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.وَلی
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻤﺮ
ﺷﮑﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻗﺐ ﺑﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ پس ﺍﺯ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺷﺪﻩ
ﺩﻭﺭﻯ ﻭ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻙ ﺑﺮﻳﺰﻳﺪ ﻳﺎ
ﺑﻰ ﺗﻮﺟﻬﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﺮﺕ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻋث ﺧﻮﺩﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺰﺭﮒ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻤﻨﺎﻣﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﺕ
ﭘﺮ ﺁﻓﺖ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻗﻠﻨﺪﺭﺍﻥ ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻥﮕﺮﺩﻯ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺷﻬﺮﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﺎﻋث
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ قَدَرﺕ
ﮔﺮﻓﺖ ﻧﻔس اﻣّﺎﺭﻩ
ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺷﻮﺩ.ﻭﺁثاﺭ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥﺍﺯ
ﻫﺮ ﻋﻴﺒﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍﺭﺍﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮ(ﻣﺎ
ﺑﻪ
ﺍﻟﺄﻣﺘﻴﺎﺯ)ﺭﺍ
ﻧﺎﭘﺴﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺷﺮﻉ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻔﮑﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭ ﺳﻴﺮﻯ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻤک
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺻﻠﺢ
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﺎﺭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻨﺎﻳﻪ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒّﺖ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺗﺮﻙ ﻫﺮﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯﺁﻧﺎﻥ کنند.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻟﻪ ﺧﻠﻖ ﻭ
ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺻﺪﺍﻯ
ﻧﺎﻟﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﻋﺎﻯ
ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺳﺘﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺁﻧﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻔﺮﻳﻦ ﻭ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﻠﻖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺣﺘی
ﻮﻗﺘی اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﺎﺹ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰﻭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪّﻯ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒ
ﻧﺒﻮﺩ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺭﻳﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻘﺮﺭ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻋﻤﺮ ﮐﺮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ قَدَر ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻋﻤﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻠﻤﻰ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
وَلی ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺃﺟﻞ
ﻭ ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺭﺵ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (ﺃﺟﻞ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺄﺟﻴﻞ ﻭ
ﺑﻌﻘﺐ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﻳﺎ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﺣﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺟﺎﻥ ﻣؤﻣﻦ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺍﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣؤﻣﻦ . ﺯﻳﺮﺍ
ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ ﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺩﺭﺵ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺮﺳﺪ
. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣّﻰ ﻭ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢﻭ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻧﻮﺭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺩﺭ ﻳﻚ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻦ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺘﻴﻢﺍﻭ
ﺍﻓﻘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺘﻢ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﻮﺭﺍﺥ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻟﺎﻧﻪ ﮔﻨﺠﺸﻚ
ﺍﺯ ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﺳﻨﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻋﻈﻴﻤﻰﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺎﺑﺪ ﺑﺰﺭﮒ ﺭﻭﻣﻰ
ﻫﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻡ. ﻭ ﺍﻭ
ﻣﻰ
ﺷﻨﻴﺪﮔﻮﺋﻰ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻋﻈﻴﻢ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﺧﺮ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺳﻂ ﻣﺤﻮﻃّﻪ
ﺍﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺳﺮﻡ ﺳﻘﻒ
ﺑﻠﻨﺪﻯﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﮔﻨﺒﺪﻯ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺎﺭﺗﻔﺎﻉ ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻣﺘﺮﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺁﻥ ﺳﻮﺭﺍﺧﻰ
ﺑﻮﺩﻭ ﻳﻚ ﭼﺸﻢ ﺩﺭﺷﺘﻰﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻫﻴپنوﺗﻴﺰﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﻴﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻮﻃﻪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ
ﺑﻌﻤﻖ ﻳﻚ ﻭﺟﺐ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻥ ﺑﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮس ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻡ.ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺑﻤﻴﺮﻡﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﺪﺭﻡ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻡ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻳﻢ
ﺷﻌﻠﻪ ﺁﺗﺸﻰﭼﻮﻥ
ﺷﻌﻠﻪ ﭼﺮﺍﻍ ﮔﺎﺯ
ﺑﻮﺗﺎﻥ ﺑﻮﺩ.وَلی
ﭘﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺗﺶ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺁﺗﺶ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﭼﻪ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﮔﺬﺭﻯ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺯﺥ ﻣﻌﺮّﺏ ﺩﻭﺯﺥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥﺑﻴﻦ
ﺩﻭﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺗﺤﺖﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻘﺶ
ﺑﺮﺯﺧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻌﻤﻖ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﺑﺪﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮒﺣﺘﻰ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻐﻀﻮﺏﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥﮐﻪ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻭ ﻳﺎ قَدَرﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯکاﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﺻﺖ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯ ﮐﺮﺩ
ﻭﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻴﺮﺩﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺻﺒﺮ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ
ﭼﻮﻥ ﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺣﺘﻰ احساس
ﺭﻧﺞ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﻓﺘﻨﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﺤﻴﻄﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺻﺒﺮ ﻭﺩﺭﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻘﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ.ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻢﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭﺩ ﻭﺭﻧﺞ
ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮﮒ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺧﻄﺮ
ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻮﻟﻨﺎﮐﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ . ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺧواﺑﻰ
ﺑﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍب ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﻯ
اﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺪﺍﺭﺩ.
ﻃﻔﻞ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺳﻮﻡ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺴﺖ ﮐﻠﺎﺳﻪ
ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﻣﺮضی ﭙﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﺮ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺶ
ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮﺭ
ﺣﺮﮐﺘﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻢﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﻣﻰ
ﺩﻭﻳﺪﻡﮐﻪ ﻳﻚ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻳﻚ
ﮐﺮﻩ ﻭ ﭘﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻯ ﮐﺮﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻡ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺩﺍﻣﻪﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﻭ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﻓﻀﺎﺋﻰﻭ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻭ
ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ ﮐﺮﻩ ﺯﺣﻞ
ﺷﺮﺍﻳﻄی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺳﻔﺮ ﺑﺂﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﻣﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺮﺍﺕ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﺴﻤﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
مثلا ﺑﺸﺮ ﺩﺭ21 ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ ﻫﻮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻮﺯﺍﻥﻭ ﻧﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺧﻔﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ.وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺟﺴﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰﭼﻨﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺟﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻓﻨﺎ
ﻭﺑﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ.
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻣؤﻣﻦﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺎﻓﺮ ﻣﻨﮑﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺷﺎﻋﺮ ﻋﺎﺭﻑ اﮔﺮ
ﻣﺮﮒ ﺭﺳﺪ ﭼﺮﺍ
ﺑﻬﺮﺍﺳﻢ ﮐﺂﻥ
ﺭﺍﻩ ﺑﺘﻮ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺯ
ﻧﻤﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺷﺪﻡﻭﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺪﻡ.ﭘس ﻣﻦ ﮐﻰ ﺯﻣﺮﺩﻥ
ﮐﻢ ﺷﺪﻡ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻝ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻝ
ﮐﻨﺪﻥ ﺍﺯﻣﺎﻝ
ﻭﻫﺮ ﻣﺤﺒﻮﺑﻰ ﺍﺯﺟﺎﻥ
ﮐﻨﺪﻥ ﻧﻴﺰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺮﮒ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﺑﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻏﺬﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺒﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮﭼﻮﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﮕﺮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﺭﺍﺿﻰ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﻤﺎﺩﺭﻡ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩﻡ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﻢ
ﺑﻮﻯ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻠﺤﻖ
ﮔﺮﺩﻯ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺩ ﺣﺴﺎﺑﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺩﺭ
ﻗﻌﺮﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﻴﺦ ﻋﻄّﺎﺭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻴﻚ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﻣﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺑﺮﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭﺍﺯ
ﮐﺸﻴﺪﻩﻭ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻗﺎﻟﺐﺗﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻄّﺎﺭﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﭘس
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻭ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺩﺭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻄّﺎﺭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﺮ ﻋﺸﻖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﮔﺸﺖوَلی
ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺧﻢ ﻳﻚ ﮐﻮﭼﻪﺍﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻣﻠّﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﺤث ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭﻧﻘﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ قَدَر
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻧﻔس
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﻧﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
قَدَرﺕ تنبّوء
ﻳﺎ ﻧﺒﺄ ﻭﺧﺒﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺎﻝ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮﮐس
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺍﺿﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺎﺷﻖ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
قَدَرﺕ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭼﻘﺪﺭﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ قَدَرﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﭘس ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺩﻟﻴﻞ ﺣﻤﺎﻗﺖ
ﻭ ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺷﺎﻋﺮ
ﺣﮑﻴﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻓﺼﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ. ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺟﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺧﺮﻯ
ﻗﻴﻤﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻰ
ﺯﺃﺣﻤﻘﻰ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻰ ﻣﻦ
ﮐﻴﻢ ﺩﺭ ﻳﻮﻡ ﺩﻳﻦ.
ﻳﻮﻡ ﺩﻳﻦ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ ﻧﻪ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭ ﺗﻨﺒﻞ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﺍﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻋﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻰ
ﺑﺨﻮﺭﮐﻪ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻣﻨﺒﺮ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻥﮐﻪ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ وَلی
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻣﮑﻦﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﺼﻒ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻋﻘﻞ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﺑﺨﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣی ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶﺭﺍﺩﺭﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ.
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰﺩﺭ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍﻩ
ﺳﻮﺍﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻴﺰﺭﻭ ﻭ
ﺑﻄﻮﻝ ﺩﺍﺋﻢ ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﮐﻴﻨﻮﻧﺖﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﭘس ﻋﻘﻞ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﻭﺭ
ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺮ ﻋﺼّﺎﺭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺪﺍﺭ
ﺑﺴﺘﻪ ﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭼﺸﻢ
ﺩﺭ ﻋﻤﺎ ﻭ
ﮐﻮﺭﻯ اﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺣﺴﻴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻥﻳﻚ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﻋﻤﺪﻯﻭ ﻳﻚ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺭﺍﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺭﺍﻫﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻠﻮﻣﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻋﻤﻠﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻭ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘﺮ ﺑﺎﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺗثبیت ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻓﻌﻠﻰﻭﺣﺘﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻋﺮﻓﺎ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﭘﺎﻯ ﭼﻮﺑﻰ
ﻭﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﻭ
ﻟﻨﮓ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﻟﻘﻤﻪ
ﻧﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻝ نفس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺸﺮﻙ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﺟﺰ
ﻫﻤﺴﻔﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ شانس
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﺑﻔﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﻡ
ﻋﺸﻖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨی
ﻮ ﺳﻮﮊﻩ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﻭﻳﺮﻭس
ﻧﻴﺰﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺃﺯﻝ
ﺭﺍ
ﭘﻴﻤﻮﺩﻩﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎلاﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻠّﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻴﻨﻪ ﺯﺩ
ﻭﺳﺮ ﺷﮑﺎﻓﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺩﺭﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺷﺪﻩپس
ﻗﺒﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺍﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻔﺖ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭ
ﻫﻔﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ ﺭﺳﺘﻢ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺩﻳﻮ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺭﺍ ﮐﺸﺖ ﻭ ﺗﺎﺝ
ﻭ ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺮ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﻞ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺎﺩﻯﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻋﻮﺍﻡ
ﺭﺍﻳﻚ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻣﺘﮑﻠّﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﺍﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺎﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
وَلی ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻭﮐﻤّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺍﻟﻬﻴّﻮﻥﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﻭ
ﮐﻠﻴّﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁثاﺭ ﮐﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﭘس ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻚ ﮐﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﻘﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﻋﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺑﺨﻬﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺠﻨﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻨﺎﻥ
ﻭﺟﻨّﺖﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻯﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ(
ﺑﻪ ﺷﺪﻥ)ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻞ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺻﻮﻓﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺻﺎﻓﻰ ﺷﺪﻩﻭ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻊ.ﺟﺰﺍﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺠﺰﺍﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ .
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﺎﺟﺰ
ﺍﺯﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺠﺰﻩﮔﺮﻯ ﺑﻴﻨﺎ
ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﻮﺭﺩﻟﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﭼﺸﻢ
ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻭ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ. وَلی
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﺷﻒ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﺸﻒ ﺗﺎﺯﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﮕﻔﺘﻪﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﭽﻬﺎﺭﻣﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻭﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭمحمّد
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻳﻌﻨﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥﻳﺎ (ﺩﻭ قُرّه)
ﻭﺧﻮﺭّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.وَلی
ﺑﺎﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﺍﺯﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭽﻨﮓ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭﭼﻨﺪﻯ
ﺑﻌﺪ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺑﭙﻠّﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺪﻝ
ﺑﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﭘﻠّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎ
ﭘﻠّﻪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ ﺩﻝ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﺟﻨﮓ
ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.وَلی
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﻋﻤﺪﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺭس ﺍﺳﺖ.

ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺠﻮﻡ ﻭ
ﻃﺐ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﻳﻮﻧﺎﻥﮐﻢ
ﮐﻢ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻭﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻋﻠﻢ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس
ﺣﮑﻤﺖﻭﺣﮑﻴﻢ ﻧﺎﻡ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺑﺤﮑﻤﺖﻳﺎ
ﻓﻴﻠﻪ ﺳﻮﻑ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﺳﺖﻭﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
.وَلی
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ
ﺯﺣﻤﺖ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺭ ﺗﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺑﺎﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ.وَلی
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﺎﻟﺺ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.وَلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻟﺎﺯم اﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺍﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ.

ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐثرﺕ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺑﻮﺩﻥﻧﺴﺒﺖ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ ﻭ ﮐﻢ
ﺑﻮﺩ ﻏﺬﺍﻭ
ﺷﺪﺕ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﻭﻟﺸﮑﺮ ﮐﺸﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭ
ﮐﺎﭘﻴﺘﺎﻟﻴﺴﻢﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟﻨﮓ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺟﻨﮓ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻠﺎﻥ که ﭼﻴﻦ
ﻭ ﺷﻮﺭﻭﻯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻨﻮﻋﻰ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻗﺎﻧﻮنی
ﻮﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻏﻴﺮ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. وَلی
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻴﺰﻡ ﺳﻮﺧﺖ ﻭ
ﺩﺍﻍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻳﻚ ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻭﻭﻝ ﻣﺎﺩﺭ
ﺷﻮﺩﻭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻭﺟﻨﻴﻦ ﻃﻔﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺑﺪ
ﺑﺨﺖﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﺩﺧﻮﻝ ﺍﻭوَلی
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﻳﮑﻰ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﺿﻊ ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﮐثرﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭ
ﻗﻠّﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮﻳﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻧﺼﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻫﻤﻪ ﺳﻴﺮ
ﺷﺪﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺳﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺷﮑﻢ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻘﻴﺮ ﺭﺍ ﺳﻴﺮ ﻧﮑﺮﺩﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻨﻤﻮﺩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ.ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭ ﻫﻴﭻ
ﮐس
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﺸﺎﻉ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻮﺩﻩﺑﻬﺮ
ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. پس
ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻭﻣﺼﺮﻑ ﺷﻮﺩ.
ﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺩﺭ ﺭﺃﻯ ﮔﻴﺮﻯ ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﭘﺎﻳﻪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺣﻖ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺣﻖ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺯﻭﺭ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﺑﺎ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻰ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺭﻫﺮ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺣﻖ ﮐﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﺤﻮﻩ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺑﻮ
ﺳﻌﻴﺪ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﮐﻴﺴﻪ ﻣﺎﻝ ﺍﻭ
ﺑﻨﺪ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻫﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﭼﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻭﻯ ﺑﺮ
ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. وَلی
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩ ﺣﻖ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺣﺠﺎﺏ ﻭ ﺁﺗﺶ
ﺑﻌﺪﻯ ﺟﻬﻨﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻙ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺭﺍ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕﻭ
ﺳﭙس ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺖﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺳﭙس
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ
ﺗﺎ ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭘس
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺘﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻰ.ﮐﻪ(ﺍﻟﻠﻪ)
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ(ﺃﻫﻮ)
ﺩﺭﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺍﻟﻪ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ وَلی
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻰ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭﻧﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻴﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻟﻪ ﻫﺴﺘﻰ وَلی
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ .

ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﻭﻭﺭﺯﺵ ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ قَدَرﺕ
ﺻﺒﻮﺭﻯﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺪﺭﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥﺮﻭﺡ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﻬﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺟﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻯﺑﭙﻴﺮ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
هستند.ﻭ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺗﺌﻮﺭﻳﻚ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻴﭻ
ﭼﻴﺰﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﮑﻢﻭ ﺳﮑﻮﺕ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺩﺭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭﺭﺯﺵ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﺟﻨﮓ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩوَلی
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺯ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﻭﻧﺎ ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻥﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺤﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﻘﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺨﺮ
ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻘﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﻏﻀﺐ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ ﻓﻘﺮ
ﻣﺎﺩﻯﺷﺎﮐﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. وَلی
ﺩﺭ ﻏﻨﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻋﻘﻠی ﺨﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﻘﻴﺮ ﺩﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ.ﻣﮕﺮ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
سوم ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ تصوّف ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﮔﺪﺍ
ﭘﻴﺸﻪﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎ
ﻳﺎ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻨﻘﻮﻝ
ﻫﺎﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻮﺑﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺭﻭﺡ محمّد
ﻭ علیّ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺟﺪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ
ﺑﻨﺪﮔﻰﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻭﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﺸﻒ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﮐﺴﻰ ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ محمّد ﮔﻔﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺡ القُدُسﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﮐﺮﺩ
. ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.محمّد
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ محمّدﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
محمّد ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺃﺣﻤﺪﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ محمّد
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ(محمّد)
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ .

ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻭﻋﺎﺷﻖﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻞّ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩﻭ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ .ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻣﺼﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻴﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺩﻝ
ﺑﺒﻨﺪﺩ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪوَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﻴﻚ
ﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ وَلی
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
۳۱۳ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﻳﻚ ﺍﻫﺘﺪﺍ
ﺷﻮﺩﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫﺪﺍ ﻭﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺎ ﻭﻯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻋﻘﺪﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﻮﻗّﺖ(ﺗﻤﺘّﻊ)ﺁﺯﻣﺎﻳﺸی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺩﺍﻝ
ﺑﺮ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻤﺪﺕ
ﻳﻚ ﭼﻠّﻪ ﻭ
ﭼﻬﻞ
ﺭﻭﺯ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻭﺯﻭﺝ ﻭ ﺟﻔﺖ
ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻣﻨﻌﻘﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
محمّدﻯﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻳﻚ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴّﺘﻰﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺯﻥﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﭼﻪﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ
ﮐﻪﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺩﺍﺋﻢ ﻳﺎ
ﻣﻮﻗّﺖﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭوَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺨﺺﺭﺍﺑﻴﺎﺑﺪﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﺳﻴﻨﻪ
ﺯﺩ ﻭ ﺳﺮ
ﺷﮑﺎﻓﺖ ﻭ ﺍﺷﻚ
ﺭﻳﺨﺖﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺟﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ.ﮐﻪﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ علیّ
ﻭﺳﺠّﺎﺩ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻃﺒﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻭﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺍﺕ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﻦ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪعُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻮﻫﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻓﻊ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺣﻠّﺎﺝ ﻭ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﮋﺍﺩ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﻩ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺩﻳﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺭﺍﻳﺞ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺿﻤﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﻮﻡ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻴﭻ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺣﻠﻮﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﻫﺴﺖ. وَلی
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺗﺄثیر
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣﻠّﺎﺝ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﻰ ﻣثیل
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺩﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.وَلی
ﺫﮐﺮ(ﺍﻧﻮﺍﻉ)ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﻌثت ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﺣﻠﻮﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﺣﻠﻮﻝ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺕﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺣﻠﻮﻝ
ﺭﺍ ﺑﺤﻠّﺎﺝ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﺮﺣﻰ
ﺩﺍﺩﻩ. ﻭﻟی ﻘﺒﻠﺎ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺷﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺣﻠﻮﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺣﻠﻮﻝ(ﺣﻞ)
ﻭ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﻃﻠﺴﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭘس ﺣﻠﻮﻝ
ﺩﺭ ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺴﺘﻦﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﺣﻠﻮﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ. ﻭ ﺣﻠﻮﻝ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻫﺎ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺴﻢ
ﺍﺳﺖﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬی هستند.
ﻭﻧﻪﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ. وَلی
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
(ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ)
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺑﻌﺎﺩ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺣﻰﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺃﺗﻤﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ ﺩﻡ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.وَلی
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺩﻭ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻩ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ هرکس
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ ﻭ
ﻧﻘﺺ ﻭ
ﻋﻴﺒﻰﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻭﻯ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ ﺗﺸﺮﻳﺤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯﺁﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﺴﻢ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﺘّﺤﺪ ﺩﺭ ﻫﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ وَلی
ﻗﺒﻠﺎ
ﻭﺑﻌﺪﺍﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻌﺒﺎﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮﺍﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.وَلی
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖﻭ ﺳﻄﺢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﻭﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰﻣﺮﺍﺣﻞ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺃﺗﻢ ﻭ ﭘﺸﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ وَلی ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﺍﻣﻮش
کاﺭ ﻋﻬﺪ إلَست
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ قَدَر
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﻋﻈﻴمی
اﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺃﺑﻌﺎﺩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦﺷﺶ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ
ﺑﻴﻚﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. محمّد
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻣﺴﻴح
ﺨﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ علیّ
ﺗﻮﻟﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺎﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺳﻢ.
ﺗﺎ ﻟﻐﺰﺵ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ.

ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺎﺳﻮﺕ ﻳﺎ مَس
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﻭﺳﭙس ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺯﺥ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﻮﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻳﻚ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺯ
ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺣﻰ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭ ﻋﻤّاء
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺎﺳﻮﺕ
ﻭﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺽ ﻧﻤﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﺎﺳﻮﺕ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻭ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺃﺗﻤﻰﻭﺍﺣﺪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃثیرﻯﻭ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء
ﻣﺎﺩﻩ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ) ﮔﻔﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻋﺪﻡ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺷﻮﺩﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺮﮐش ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻨﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﻦ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻮﻗﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻤثیلی ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩم
ﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺴلهاﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺸﺮﻳﺢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﻭﺻﻒ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ ﺭﺍﻩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺻﻔﺘﻰ ﺟﺎﻣﻊ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻟﺎﺯﻣﻰﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪﻭ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺻﻔﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﻉ ﻭ ﻳﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺻﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺗﺮﻙ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣل
ﺠﻠﻮﻩﮔﺎﻩ ﺣﻖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺤﻞ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﺠﺴّﻤﻰ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺠﺴّﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻌﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺗﻮﺳّﻞﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺰمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ وَلی ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.وَلی
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺠﺪﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺟﺐﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻯ ﮐﻠﻴﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﻓﻌﻠﺎ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻌﺒﻪ ﻫﻢ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﮐﻨﻨﺪﺳﺮ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ ﺟﻬﺖ
ﻣﻌﮑﻮس ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﻚﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺣﺴﻴﻨﻰﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺎﻣﻰﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻋﺎﻟﻢ ﺃﺻﻐﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻣﻊ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺸﻴﻦﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﺳﻤاء
اﻟﻠﻪﻭ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ در
ولایت ششم
محمدی ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺭﺳﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻠﻖﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺯﻳﺮﺍﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭ ﺣﺎﻣﻞ ﭘﻴﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﺒﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
قَدَرﺕ نبوّت
ﻭ تنبّوء ﻭ
ﻧﺒﺄ ﻭﺧﺒﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻣﺒﻌﻮث ﻳﺎ
ﺑﻌثت ﻳﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯکه ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﻨﺘﺨﺐ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺑﻰ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ۳۱۳ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺧﻮﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺎﺯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ ﺁﺩﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺎﻟﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﮔِﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
قَدَرﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻳﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ محمّد
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮﻓﺼﻞ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﻭح اﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻋﻴﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
(ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ) ﺭﺍ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺩﺍﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮ ﺃﺭﻳﮑﻪ
ﻣﻴﻨﺸﺎﻧﻨﺪ .
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺻﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ .

ﺟﻨﮓ
ﻭ ﺟﺎﻝ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﻭﻧﻴﺰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺻﻮﻓﻴﻪﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺤث
ﺩﺭﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺻﻒ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
. ﭘس ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺣﻠﻮﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻭﺣﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺑﺎ
ﺭﺳﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺃﺷﺮﻑ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺻﻔﺖ
ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ ﺁﻥ
ﺃﻧﺪﻙ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
مُقَدّس ﻭ
ﺳﻨﺖ ﻭ ﺁﺭﻳﺎ ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺳﻨّﺖ ﻭ ﮐﻌﺒﻪ
ﺁﻣﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭ محمّد ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ ﺫﻫﻦ
ﻫﺎ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﻠﻮﻝ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻧﻔس ﮐﻞّ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻭﻫﻢ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺁﻧﺎﻥﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯ ﺷﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﮔﺮﻩﻭ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﺭﻫﺎﺷﺪﻩﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎﻣﺪﺭﮐﻰ
ﺍﺯ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. وَلی
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻧﻄﻘﻰ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻣﻬﺮ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻡ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
وَلی ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ وَلی
ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻗﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺭﻩﻫﺎﻯﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.وَلی علیّ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ محمّدﻭ
ﻧﺒﻰّ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻤﮕﻰ ﭼﻮﻥ
علیّ ﻭمحمّد
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ ﻣﮕﺮ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﺪ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ القدس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.وَلی
ﺍﻳﻨﻚ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
محمّدﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﻬﺪﻯ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺍﮔﺮ
نبوّت ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
نبوّت ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺒﻰّ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺗﻨﺒّوء
ﻭ ﻧﺒﺄ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﺣﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺒﻮﺭ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﻈّﻢ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻌﻨﻰ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺮاء ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪ س
ﻭﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭ ﻣﺘﺼﻞ
ﻭ ﻣﮑّﻤﻞ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺗﺪﺍﻭﻡ
ﺑﻌثتﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ محمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ محمّد
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ. وَلی ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﺳﻢ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﺎﺯﻩ محمّد ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﭘس ﻧﺎﻡ
ﻧﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻣّﻰ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻳﺎ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩﺁﺩﻣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻣﻠّﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻭﺻﻒ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﺷﻤﺮﻡ ﻗﺎﺻﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻣﺘﺄﺧّﺮﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺘﻘﺪﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﮐﺎﻓﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ نبوّت
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ.ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﻟﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ.ﻭﺍﮊﻩﺍﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﺻﻞ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ(ﺩﺭﻯ)
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ (ﺑﺎﺏ)
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺗﺤﻮّﻝ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺣﺎﻟﻰ ﺑﺤﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ . ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ(ﺍﺣﻮﺍﻝ)ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺣﺎﻟي
ﺒﻴﺎﺑﺪﻳﺎ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ
ﺑﺪﭼﻮﻥ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺃﻟﻢ ﺟﺴﻤﻰﻳﺎ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻰ ﺯﺍﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻴﻚ
ﺣﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻓﻘﻰﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺤﻮﻝ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺷﺪﻥﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ ﻳﻚ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻓﻘﻰ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﺑﺤث
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﻫﺮ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺍﺯ ﻭﻯ ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.وَلی
ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪوَلی
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﻣﺴﺘﻤﻊ
ﺳﺨﻦﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏﻣﻴﺸﻮﺩ.
وَلی ﮔﻮﺵ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺴﺘﻤﻊ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺟﻨﺠﺎﻝ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻣﺘﻔﻠﺴﻔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺃﮐثر ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺃﻫﻞ
ﺟﺪﻝ ﻭ ﺑﺤثهاﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺯ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﮐﺴﻰ ﮐﻨﻨﺪ.وَلی
ﭼﻮﻥﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﻭ ﺍﺣﺘﺠﺎﺟﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺍﻏﻴﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺮ ﺑﻠﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﺎﻃﻘﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﻗﻠﺒﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ(ﺣﺎﻝ)ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻪ(ﻗﺎﻝ) ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻥﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭﻧﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺍﮐثرﺍﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺳﺴﺖ
ﻭﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰﭼﻮﻥ
ﺑﻌﺸﻖ ﺁﻳﻢ
ﺧﺠﻞ ﺑﺎﺷﻢ ﺍﺯ
ﺁﻥ. ﭼﻮﻥ ﺑﻬﻴﭻ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻋﺸﻖ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﭘﺬﻳﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﮔﺮ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺸﻖ
ﺑﻰ ﺯﺑﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﻮﻳﺎ
ﺗﺮ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﺷﺮﺡ ﻋﺸﻖ
ﭼﻮﻥ ﺧﺮ ﺩﺭ ﮔﻞ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺸﻨﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﮐﻰ ﺑﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥ . ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﻗﺎﺑﻞ ﺷﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻥﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻭﺿﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﻣﺘﻮﻗّﻒ ﮐﻨﻴﻢ.ﺗﺎ
ﻭﺻﻒ ﻭﺷﺮﺡ ﺁﻥ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ . ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺷﺮﺡ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﭼﻪﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ ﺑﺎﺯ
ﮐﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﺎﻣﮑﺮﺭﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺫﻫﻨﺶﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭﺍﮊﻩ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺷﺒﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻋﺸﻖ
ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﻳﻢﺣﺘﻰ
ﺑﻤﻘﺪﻣﺎﺕ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.
ﻣﻘﺎﻟﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ ﺩﺍﺭﻡﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﺭﺍ ﺳﺮﺍﻍ ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﻧﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﺎﻯ
ﺧﺎﻟﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻋﺸﻖ ﻭﺍﮊﻩﺍﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ.ﻭﻫﻤﺎﻥﺃﺷﻚ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻳﺰﺵ ﺃﺷﻚ ﺩﺭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺃﻧﺪﻭﻩ ﻋﻤﻴﻖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻟﻘﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺁﺧﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻬﻢ ﻧﺰﺩﻥ ﭘﻠﻚ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻬﻢ ﺯﺩﻥ ﭘﻠﻚ
ﭼﺸﻤﺎﻥﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺍﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﻭ ﺍﺯ
ﺣﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﺭﺍﻳﺶ ﺳﺨﺖ
ﺑﻴﺰﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﻴﻨﻰ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ وَلی
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﻴﻨﻰ
ﺷﻮﺩﺍﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺳﻮﻕ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ .
ﺣﺪﻳث ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻨﻴﺪﻭﻧﻪ
ﺍﺯﻭﺍﻋﻆ.ﮐﻪ ﻭﺍﻋﻆ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭼﻴﻨﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺷﻌﺮ ﻭ
ﻏﺰﻝﺑﻴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻫﺴﺖ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻥ ﺃثر ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﻫﺮ(ﮐﻠﺎﻡ ﻣُﺮﺳﻞ)
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﻋﺸﻖ ﮐﺎﺭ
ﺷﺎﻋﺮ
ﺭﺍﺑﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺷﻌﺮﻯ ﻭ
ﻗﻮﺍﻓﻰ ﻭ
ﻋﺮﻭﺽ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭحی
گذﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻓﻦ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﻧﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ ﺭﻫﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻋﺎﺷﻖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺷﻮﺩﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻗﺎﻓﻴﻪ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﺍﮔﺮ
ﺷﻌﺮ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﻮ
ﻣﭙﻨﺪﺍﺭ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺷﻌﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﺗﺎ
ﮐﻪ ﻫﺸﻴﺎﺭ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻳﮑﻰ
ﺩﻡ ﻧﺰﻧﻢ. ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺍﺯﮐﻠﺎﻡ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺷﻌﺮ
ﻭﺷﻌﻮﺭﺍﺯ ﻧﺎﺯﮐﻰ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺧﻴﺎﻝ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻇﺮﻓﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﺮﻳﺰﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻇﺮﻑ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻳﺨﺖ.ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﻋﺸﻖﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻰ ﻧﻈﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻋﺮﺏ ﻣﺘﻌﺼّﺐﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺒﻐﻮﺽ ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻠﺎﻡ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣثلا
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻳﺎ ﭘﺎﺭﺳﻰ ﻭ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻏﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺒﻐﻮﺽﻳﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻫﺪﻑﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦﻭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻮﻳﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻗﺮﻥ ﻫﺎ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺪ ﻭﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﭼﻴﻦ
ﻭ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ
ﺁﺳﻴﺎﻯ ﺻﻐﻴﺮ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺻﺤﺒﺖﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺤثهاﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﻋﺮﻓﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻳﻚ ﺧﻄﻴﺐ
ﻋﺮﺏ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻡﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥﺗﺎﺑﻌﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﭘﺎﺭﺳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺗﺮﮐﻰ
ﻳﺎ ﮐﺮﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻧﺪﻟﺴﻰ ﻭ
ﺍﺑﻦ ﻓﺎﺭﺽ
ﻣﺼﺮﻯﮐﻪ ﺟﺪّ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺂﻥ ﺳﺮﺯﻣﻴن
ها ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻴﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﻩﻭ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻴﮑﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺷﺎﻳﺪ ﻳﮑﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺁﻥ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻳﮑﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺣﺴﻨﻰﻳﮑﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻔﻄﻢ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﭼﻠّﻪ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻳﮑﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ ﻳﮑﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕﺍﺯﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻫﺰﺍﺭ
ﺷﺎﻫﺪﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ وَلی ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ربّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺻﺪ
ﺷﺎﻧس
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﻭﺩ.

ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺷﻤﺎﻳﮑﻰ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻭ قَدَرﺕ
ﻋﻘﻠﻰﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﮑﺴﺖ
ﻧﺎﭘﺪﻳﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺭﺳﺘﻢ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯﺗﺎ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒﻠﻰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﻭ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﻃﺎﻗﺖ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﮐﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭﺍﺿﺎﻓﻰ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺳﭙس ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎﻳﮑﻰ
ﻳﮑﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻫﺠﻮﻡ ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳ ﻭﻟي
الهي ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮔم ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺷﺐ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﻭ
ﺻﺤﺮﺍ ﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﮐﻪ
ﺍﻫﺘﺪﺍ ﺷﻮﺩ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻳﺎ ﻭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ رﺍﻫﻬﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﻣﻴﻠﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺭﺍﻩ ﻧﻴﺴﺖﺗﺎ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﭘﻴﻤﻮﺩﻩ
ﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﻴﮕﻴﺮ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﻣثبت
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻤﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻘﺘﺼﺪﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺟﺎﺳﻮﺳﻰ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻠﻤﻨﺎ ﺗﺮﻙ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭوَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ)ﻣﻌﺮﻭﻑ.وَلی
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﺮﻙ ﺻﻠﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬي
اﺳﺖ.ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺷﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻭﺿﻊ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﺎﻥ
ﻭ ﻣﻘﺘﺼﺪﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ وَلی
ﻃﺮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎﻣﻴﺪ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮﺑﺸﻬﺎﺩﺕ
ﺩﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻭ ﻳﺎ ﭼﻬﺎﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﮕﺎﻩ.
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻃﺮﺩ ﺍﺯ ﻋﻀﻮﻳّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻣﻮﺭد ﻃﻠﺎﻕ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﺗﻌﻬﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﭙس ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻤﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩﻭ ﭘﻴﺮ ﺩﻭﻡ
ﺭﺍ(ﻣﺤﻠﻞّ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﺤﻠﻞ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺯﻭﺝ
ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺳﮑس
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩ ﻳﺎ
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺯﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎﻡﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭ
ﻃﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺍﺭث ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﮐﺘﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﺴﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﮐﺴﻰ ﺣﻖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. وَلی ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺤث
ﻭﻧﻈﺮ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﺎﻥ
ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ صیغه
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻭ
ﺗﻤﺘّﻊ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻮﻫﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﭼﻠّﻪ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯﻩ
ﭘﻴﺮﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﻤﺘّﻊ ﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺍﮔﺮﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺷﻮﺩ.وَلی ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ.ﻣﮕﺮ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﻴﻐﻪ ﻭ ﻋﻘﺪ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻰ ﺷﻮﻫﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺣﺮﻣﺴﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺋﻢ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮﺩﺭ
ﺣﺮﻣﺴﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ حجّ
ﺍﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﻣﻤﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﺑﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻨﻰ (ﺗﻤﺘّﻊ)
ﻟﺬﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﺯﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﻈﻪ ﺷﺮﻭﻉ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪﻭ
ﻋﻘﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺩﺍﺋﻢ
ﺳﻴﻞ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﺎﺯﻩﻭ ﻧﻪ ﺳﻴﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪﻣﻴﺰﺍﻥ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺍﺭﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻭﺍﻟﻪ
ﺷﺪﻩﻭﻳﺎ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙﺩﺭ ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﻥ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﭘﻴﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﮐﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﻭ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﭘﻴﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻨﺠﺎﺕ
ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﻣﻦ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻮﻡ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻧﺸﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺸﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ.ﺗﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. وَلی ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤّﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻃﺮﺩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.

ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ
ﺍﻭﻝ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻓﺘﺢﻭ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎﺯﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺭﻩ ﺩﺭ ﺭﮐﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻝ ﻭﺩﻭﻡ هر
نماز ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﺯﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻫﺪﻧﺎ
ﺍﻟﺼﺮﺍﻁ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻨﻌّﻤﻴﻦ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻧﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻐﻀﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺟﻬﻨّم
هاﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎئی
اﻓﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺿﺎﻟّﻴﻦ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﺎﻥ
ﻗﺸرﻯ ﮐﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ وَلی
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺨﻄﺎ
ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯﻣﻤﻨﻮﻋﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺠﺎﺯ ﭘس ﺍﺯ
ﺃﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ ﺑﭙﻴﺮ
ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻥ ﺧﻄﺎ ﺭﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. وَلی
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﻯ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺍﺟﺒﺎﺕ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﮑﺮﻭﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ثوﺍﺑﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻣﺴﺘﺤﺐ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ ثوﺍﺏ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﺮﺍﻡ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻟﺒﺎس
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﭼﻮﻥ ﮐﻔﻦﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺯ ﺻﻠﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺶ
ﺣﺮﺍﻡ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﺮﺍﻡ ﺑﻮﺩﻥ ثوﺍﺑﻰ
ﺍﻃﺎﻋﺖﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﺎﺭ ﺍﺻﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭﻡﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺗﺮﻙ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻴﻤﻪﻫﺎﻯ ﺷﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. وَلی
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﺸﺪﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ها ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺤﻞ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.(ﻧﻤﺎﺯ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻮس
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ(ﺻﻠﺎﺕ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻳﺪﻩﻫﺎ ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺎﻟﻚﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰوَلی
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻰوَلی
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ . ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺃﻫﻮ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ (ﻫﻮ)
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﻟﻪ
ﻫﺴﺘﻰوَلی
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻤﻥ
اﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.ﺩﺭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﻧﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺟﺰ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭘﻴﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻤﺎﺯﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ .

ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﻴﺖ یا
میترای نوح ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺩﻡ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ ﺭﻣﺰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺷﺮﻭﻉ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﭼﻪ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻥ ﻣﻄﻴﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻣﺮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺯﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺁﺩﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻰ ﮔﺸﺘﻨﺪ
ﻭ ﺷﻴﺖ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﻌﺪ ﺁﺩﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎتی اﺳﺖ.
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰم
ﻮﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ.ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺸﺮﻯ
هستندﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻳﺎ ﻧﻮﺡ
ﻣﻴﺘﺮﺍﻭ ﻳﺎ
ﺑﻮﺩﺍﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺼّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﺭﺍﺕﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﺩﺍﺩ.وَلی
ﻣؤﺭﺧﻴﻦ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻧﺒﻴﺎﻳﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺩﻳﺎﻥﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. هر
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﻟﻮ ﻏﻴﺮ اُولی
العزم
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺗﻮﺭﺍﺕﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭﺍﻗﻮﺍﻡ
ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻇﺮﻑ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺼﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﺭﺍﺕﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭﻫﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ محمّد
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻧﺎﻥﻮ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺭﺍ
ﺫﮐﺮ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺍﺯ ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﭽﻴﻦ ﻭ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺣﺮﻓﻰ
ﺯﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ثبت
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ علیّ ﺑﺮﺍﻯ
محمّد. وَلی
ﭼﻮﻥ محمّد ﮐﺸﻒ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
محمّد ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺧﻮﺩ
محمّد ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﮑﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﻡ. ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ علیّ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺗﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
محمّد ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
محمّد ﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﺪﺍﻡ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺪﺍﻡ
ﭘﺪﺭ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﮐﻪ ﭘﺪﺭﻯ
ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ محمّد
ﺍﺯ
ﺭﻫﺒﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﻗﻴﻖ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻭﺑﻬﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ محمّد 13 زن
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻥ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻮﻫﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻧﻴﺒﺰ ﻣﺮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺟﻨﺴﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﻮﻫﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺷﻮﻫﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺯﻥ
ﻭ ﻣﺮﺩ خُنثی
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺯﻥ ﺳﺎﻟﻚﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺮﺩﻩ
ﺯﺭﺧﺮﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ محمّد
ﺁﻥ ﺯﻧﺎﻥ
ﻄﺎﻟﺐﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺷﻮﻫﺮﺍﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺨﺮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺮﻣﺴﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺣﻤﻴﺮﺍ
ﺯﻥ ﺟﻮﺍﻥ
ﻭﺯﻳﺒﺎﻯ محمّد
ﻫﻤﺴﺮ ﺟﻨﺴﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺷﺒﻬﺎ محمّد
ﺍﺯ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺯﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺯﻧﺎﻥ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻏﻠﺐ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻧﺎﻥ ﺻﻴﻐﻪ ﻭ ﻋﻘﺪ
ﻣﻮﻗّﺖ (ﻣﺘﻌﻪ)
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺮﺩ ﻭﺯﻥ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ
ﭼﻠّﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺎﻭﻗﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺯﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺯﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺯﻧﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ
ﻭﺟﺪّﻯﺑﺘﻮﺳﻠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺑﺄﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭘﺴﺮﺍﻥ
ﻭﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺭﺍ(ﺍﻣّﻰ)ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ(ﺍﻡّ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ)
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩﻯ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺯﻥ
ﺁﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺒﺪﻧﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻣﻮﺭﺩ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻋﻠّﺖ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻨﮑﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻣثلا
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺒﺮ.ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻣﺼﺮﻑ
ﺮﺩ. ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﺸﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﻟﺬﺕ ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﻤﺴﺮ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﺷﺮﻭﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﺮﺍﺩﻯ
ﻣﻮﺟّﻪ ﺑﺎﺷﺪ. وَلی
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ(ﺗﺮﻙ ﺍوَلی)ﻧﻴﺰﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻭ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﭘﻮﺷﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القدس.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎﻯ اﻟﻬی اﻭ
ﺍِﺣﺮﺍم ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
حجّ ﮐﻌﺒﻪ ﮐﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﺍﺳﺖﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺎﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ. اﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻋﻠﻞ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﺮﻳﻤﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس ﺭﺍ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﺮﻫﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﺰﺷﻚ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﮐثر ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﻠﻮﻡ ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺎﺭﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺧﻠﻔﺎ
ﺑﺼﻮﻓﻴﻪ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.وَلی
أکثریّت
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ ﺍﺯ ﺧﻠﻔﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻧﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺸﮑﻞ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺰﺏ ﺷﻴﻌﻪ علیّ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﮐثرﻳﺖﺁﻧﺎﻥ
اﺯ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﻠﻔﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭﻳﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻳﺎ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﻓﺮﻗﻪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻟﺬﺍ
ﺧﻠﻔﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺑﻰ
ﺁﺯﺍﺭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻞ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﺳﻤﻰ ﺻﺪﺭ
ﺍﻟﺄﺷﺮﺍﻑ
ﭼﻮﻥ ﻭﺯﻳﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﺑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺳﻴّﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺪﺭ
ﺍﻟﺄﺷﺮﺍﻑ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻣﻴﺮﺍث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﺩﺭ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺗﻄﻤﻴﻊ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺍث
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻧﺎﺧﻠﻒ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺟﻌﻔﺮ ﮐﺬﺍﺏ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺎم
علیّ ﻧﻘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﺘﻮﮐّﻞ ﺑﻮﺩ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺑﻔﺴﺎﺩ. ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺷﺎﻋﺮ ﮔﻴﺮﻡ
ﭘﺪﺭ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ ﻓﺎﺿﻞ
ﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﭘﺪﺭ
ﺗﻮﺭﺍ ﭼﻪ
ﺣﺎﺻﻞ . هرکس ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻴّﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﮔﺮﺩﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﺳﺎﻥ
ﮔﻴﺮﻯﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﻋث ﻏﻨﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺍ ﺷﺪﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺭﺍﻳﺞ ﮐﺮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻏﻨﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺎ ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺃﻧﺪﮐﻰﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻏﻨﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﺭﺍ(ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ)ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻭ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﻧﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ
ﻣﺬﻫﺐﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﺬﻫﺐ. ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻨّﺎﺕ
ﻭ ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. وَلی
ﻧﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺣﻮﺭ ﻭ ﻫﻮﺭ ﻭ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻭ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺪﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .
ﻭﭼﻨﻴﻦ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺁﺏ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻴﭻ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ
ﺩﻧﻴﺎ ﻋﻠﻒ ﭼﺮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
بالقوّه ﺑﻬﺸﺘﻰﻭ
شانس ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺯﻭﺝ ﻭ
ﺟﻔﺖ ﻭ ﺷﻔﻊ
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﻮﺭ ﻳﺎ ﻫﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻭﻗُﺮّﻩﻫﺎ
ﻭ ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭّﻩ
ﻭ ﻳﺎ قُرّه ﻭ
ﻏﺮّﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﺐ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﺩﺧﺘﺮﮐﺎﻥ ﺯﻳﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻫﺰاﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺮ
ﻭﺩﺳﺖ ﻣﻰ ﺷﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ
ﺳﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﻮﻙ ﺳﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﻴّﺪ
ﺟﻤﺸﻴﺪﻯ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺟﻢ ﻭﺟﻤﻊ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺷﻴﺪ ﻳﺎ ﺳﻴﺪ ﻭ
ﺯﻳﺪ ﻭ ﺳﻴّﺪ ﻣﻌﺮّﺏ
ﺷﺪﻧﺪ.

ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﻧﻴﻚ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺯﻫﺪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﺧﺮﺕﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺯﻫﺪ ﻓﺮﻭﺷﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭﻟﺒﺎس تصوّف
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺰﻫﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺸﺮﻯ هاﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﮐﻨﻨﺪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻴﭻ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮّﺍﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺍﻣﻦ ﮔﻴﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﺑﻔﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬی ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ذﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﻘﻴﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺭﺍﺑﻌﻪ
ﻋﺪﻭﻳّﻪ ﺯﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺁﺗﺶ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﺏ ﺑﺮ
ﺁﺗﺶ ﺩﻭﺯﺥ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻋﺸﻖ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮس
ﻭ ﻃﻤﻌﻰ ﺧﺪﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺁﺏ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﺗﺶ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺧﻨﻚ
ﻭﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﺑﻌﮑس ﺭﺣﻤﺖ
ﻭ
ﻧﻮﺍﺯﺵﻋﺮﻓﺎﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻢ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﺮﺩم
را از خدا دور
تر میکنند ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﭘﺮﺳﺘی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩﻭ شیطان
هاﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻭ
ﺷﻮﺭﻭﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖﺩﺭ
ﺗﻠﺒﻴس
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﮐثیف ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺎﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ تصوّف
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻳﻚ ﻣﮑﺘﺐ
ﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﺮ
ﺟﻨﺐ ﻭﺟﻮﺷﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺗﻠﺎﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻌﺪﻯﺟﺰ
ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺟﻬﺎﺩ
ﻭ ﺟﻨﮓ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻔﻮ ﺧﻄﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺨﺸﺶ ﻭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺟﻨﮕﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻬﺮ ﺩﻓﺎﻋﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺩﺷﻤﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻭ
ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺣﺘمی
ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺠﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮓ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩﺗﺎ
ﺷﻬﻴﺪ
ﻭﮐﺸﺘﻪﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻮ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻴّﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(ﺍﻣّﻰ)ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻭﻡ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺧﺪﺍﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ پس ﻧﺎﻡ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﻚ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﻫﺎﺷﻤﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺸﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻔسش
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﻫﻤﻪ
ﮔﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻫﻤﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺟﻨﮕﻰ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺁﻣﺎﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﺎﺹ
ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ (ﺗﺬﮐﻴﻪ
ﻳﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ)ﻭ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺭﺍﻩ
محمّد ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﻑ ﺯﻥ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻯﺳﺒﻚ
ﻣﻐﺰﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﺎﻗﺺ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻭ ﺑﺪﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭﻓﺸﺎﺭ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ یعنی
ﺗﺴﻠﻴم ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﻳﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺣﻠّﺎﺝ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﺪﻳﻨﻰ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
أنبیای
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﻮﺍﻡ تا
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
سالکان ولایتها
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ آخر ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ آنها
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ قشری
غیر سالک
ﻫﺮﻳﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺪ ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ که
سرنوشتی
دارند. ﺍﻣﺎ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ نه
سالک و نه
قشری ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺤﻤّﻞ مسؤلیّت
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
در تن و عقل
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ و نفس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻭ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ النوع
بشری
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ را
نداشته باشند.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻭﺑﻰ ﺧﺒﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻣﮕﺮﭘس
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻳﻚ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.

ﻭ ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻫﺎﻯ
عبادی ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.وَلی
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ مربّی
ﺍﻟﻬﻰ دارد ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﺎﺹ. که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻰ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﭼﻨﻴﻦ ربّ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮیش
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥﻭﮐﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﺗربیتی
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ را
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
تطوّر و
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﻫﻤﻪ أرواح
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ أبدیّت
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺷﺪﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ مربوطه
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻣﺪﺭﻙ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ نوع
بشری ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺸﺖ ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣؤﻣﻦ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯﮐﻴﻬﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍنست
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣس
ﻭﻧﻘﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻠﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
موجودات
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺎﺗﻒ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﻰ
ﺗثلیث
ﺗﺮﺳﺎﻳﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺭﺍﺳﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻫﺮﺳﻪ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
. و ملّای رومی
تنها ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.
ﺗﺎ بفرض محال
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
بحدودی ﻧﻴﺴﺖ
ﻭحتی
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮﻋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﮕﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ قَدر ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ کسی ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﭘس
ﻫﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺷﻤﺮﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤچنان
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ و صمدیّت
خود ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
وﺍﮔﺮ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
هر
موجودیﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ را
دارند.ﻭ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎید ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
الهی شده ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻄﺤﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻫﺮﺳﻄﺤﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ نائل
گردد.

ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﮐثرﺍ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ
ﻭﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ
ﻳﻌﻨﻰ (ﺑﻪ ﺷﺪﻥ)
و بهتر شدن ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ بهشت
ﺑﺎﻍ ﻭ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ.وَلی
بهشت و جنان
عقلی
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ نوعی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺸﺘی ﺘﺮ
کنند ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰﻭ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺨﺴﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﺴخ
ﻮﻣﺴﺨﺮﮔی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ خود
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ.
ﻋﻠﻢ بمعنی
ﺩﺍﻧﺶ و
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻠﻢ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻦﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﺯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. لذا
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ.
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
یعنی ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ از
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ کسب ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍن
صفت ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ با
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
آنان ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺴﺖ ﻭ ﺑﺎﻋث ﺧﻮﺩﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻭﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪﻯ
ﻭ ﻏﺮﻭﺭ عالِم
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺯﻋﻪ ﻭ
ﺟﺪﺍﻝ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﻳﺶ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻭ
ﺷﻤﺎ ﺑﺪﺍﻧﻢ.ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻧﻰﮐﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﻨﻈﻮر
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ مُقَدّس
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ولایتهای سلوکی
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻨﻬﺎ
بمعنی ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ أمری
الهی ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
در ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
و ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪی
نوعی بجهان
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺩﻥﻭﻳﮋﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
آزادند ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
امکانات
بالفعل ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ در
لذّت بردن و
مستی ﺗﻠﻒ ﻭ
مصرﻑ ﻟﺬﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻠﻰّ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺗﻮ ﺑﺎ ﻧﻴﮑﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺵ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮّ ﻭ
ﺑﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺪﻣﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺑﻬﺴﺘﻰ .
ﻭﺍﻓﺰﻭﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
تقرّب ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻰ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻄﻠﺒﺪﻭ
ﻋﻠﻢ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻰ
ﮐﻪ تقرّب ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس در
ولایت سلوکی
محمدی ﻭ ﻳﺎ با
هر یک
ازﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ولایتها ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ ﺭﺍ
تنها ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺤﺪّ
ﺃﮐثر ﺁﮔﺎﻫﻰ
علم ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ با وَلی
الهی خود
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ بمعنی
ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺯُﻫﺪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
هر ولایت
ششگانه بشری
ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
الهی ﺭﺍ وﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
و سالکان
ولایتها ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻞ
ﺁﺧﺮﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
تجلّی الهی
درﺼﻮﺭﺕ
انسانی
دارند.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
مقام الهی ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.که ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
بوده اند .
وﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
شاهدان
تجلّیات الهی
بالاتر
ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭند.ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ هر ﭘﻴﺮ
الهی ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮐثر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪان ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
پیامبرگونه
بخلق ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ویا
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ولایت
محمدی ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
و محمّد تجلّی
الهی ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ (ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ) ﻣﺎﻩ ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥﭽﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻭلی ﻣﺴﻴﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﻭ ﭘﺮ ﻧﻮﺭ
(ﻧﺠﻢ ﺍﻟثاﻗﺐ)
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺮﻳﺴﻤس
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰﺑﺎ
ﻫﻠﺎﻝ ﻣﺎﻩ ﺭﺍ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻧﻮﺭﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻭ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
او میباشد. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﻗﺮﺹ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎل
کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭمحمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ کوچک
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ باز
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻃﺎﻗﺖ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ که
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺗﻮﺍﻥ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﭼﻮﻥ ﺍﺷﺘﺮﺍﻥ
ﻭ ﺩﻭﺍﺑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﭼﻨﺪ ﺑﺮ
ﭘﺸﺖﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻓﻨﻮﻥ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺣﻤﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ بودن
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﭽﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻋﻠﻢ ﺣﺠﺎﺏ
أعظم ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
دیگر ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ. ولی
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻮﻡ انسان
عالم را به
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ثرﻭﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪوَلی
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺪﺭﻙ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻨﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس آلوده
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﻭﺍﻥ عُقده
ﺩﺍﺭ. و علم
تنها ﺗﺤﻘﻖ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ انسان
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴکند
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺣﮑﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
عقل برتر
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﺣﻮﺍس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻋﻘﻞ)
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ (ﻋﻠﻢ)
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻳﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﮐﺴﺐ . چون ﻋﻠم
ﻴک ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺍﮐﺘﺴﺎﺑﻰ می
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﺳﻄﺤﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ باز
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
سطح ﺁﻥ عقل ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺟﺴﺘﻦ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭ ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
کوشید و
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪﺍﻯ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﻘﻠﻰ
است ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﻠﻰﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺒﻴﻚ
ﺗﺤﻮّﻝ ﺫﺍﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ.
چون ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ و ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ دارد و ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
تجلّیات ِ
ﮐمالات ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺴﺘﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴباشد. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ
وﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ.ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭﻯ ﺭﺍﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ دارد ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺘﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ( ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ)
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﮐﺎﺭ
کسب ﺗﮑﺎﻣﻞ
باز ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺴﻬﻴﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
( ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.لذا
ﺩﺭ ﺑﻘﻴﻪ ایام
ﻋﻤﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﻴﭻ
ﻣﺰﺩ ﻭﺳﻮﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻳﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ
ﺭﻭﺍﺝ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻥ نیز
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭحتی
ﺗﺎ ﻋﺮﺵربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.چون
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ بشری ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭخوﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪما ﺑﺮﺣﺴﺐ
عقل بشری ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﻣﺎ ﭼﻮﻥ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ربّ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺟﻨﻴﻦ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﺎﻫداﻥ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘل
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﻭ
ﺑﺮﻭﻳﺪ ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
خداوند ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻗﺎﺑﻞ ﻭﺻﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .
ﻭﻫﻤﺎﻥ قَدَر
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ تمدّن
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ تمدّن
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ وپس
از ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﺣﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﻭﻟﻮ ﺃﻧﺪﻙ
ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﭼﻨﺪﻳﻥﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ تقرّب ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﺮّﻭﺑﻰ ﺗﺮ
ﻭﻣﻘﺮّﺏ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﺁثاﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭ
ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﻨﻮﻥ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺮ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﺒﺪﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﻫﺮ
ﺷﺶ ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻇﺮﻑ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺑﺎﻣّﻴﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ.ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘی کنند.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ قَدَرﺕ
ﻓﻬﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ .
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻳﻚ
ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﭼﻴﻨﻰ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎن
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ محمّد
ﺭﺍ ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﺮﻓﺎﻯ محمّدﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺍﻳﻢ وَلی
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺳُﻨّﺘﻰ
ﻭ ﻋُﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ عُقده
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳُﻨّﺖ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ (ﺳِﻨﺖ)
ﺷﺪﻥ (ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ) ﻳﺎ مُقَدّس
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺟﺴﺘﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺷﺒﻴﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺖ های
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
الهی ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺠﺮﺃﺕ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻨّﺖ ﻭ
ﻣﻮﻫﺒﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
محمّد ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺷﺪﻩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻗﺒﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻗﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺑﺘﻦ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﺮﻳﻚ حجّ
ﻣﺒﺮﻭﺭ ﻭ ﺑﺮّ
ﻳﺎﻓﺘﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ حجّ
کعبه . ﻭﻫﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ از
ﭘﻴﺮالهی ﻳﻚ
درجه ﺑﻬﺸتی ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. وَلی ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺗﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّدﻫﺮﻳﻚ
ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﺋی
ﺪﺭ ﻳﻚ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺶ ﮐﻠﺎﺳﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺘثنا ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﭘس
ﺩﺭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺭﺍﺑﻨﺎﻡ محمّد
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﻃﺎﻟﺐ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ثرﻭﺕ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﮐﻠﺒﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﻀﺎﻳﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺑﺎ
ﻫﻢﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻔﻀﺎﺋﻞﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ (ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ)
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭘس
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪوَلی
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
وَلی ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪوَلی
ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺭﺍ در ﻋﻠﻢ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﺳﻠﻮﻙ و
اخلاق و تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺧﺒﺎﺭﺷﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎﻣﺮﮔﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺒﺮﺩ. ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻭﻓﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻭﻓﺎﺕ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻫﺴﺖوَلی ﺩﺭ
ﺍﺳﺎس (ﻋﻠﻢ
ﻋﻤﻠﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ)
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻤﻠﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻠﺒﻴﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻠﺎﻣﺘﻴﺎﻥﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻴﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻌنی ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺑﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﺭﺗﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻣﺒﺮّﺍﺕ و برّ
یافتن ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺑﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﻧﻬﻨﺪ. ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺫﻳﻠﺖﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻋﻠﻮﻡ( ﺷﺘﺮ
ﺩﺯﺩ) ﻫﺴﺘﻨﺪ. وَلی
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺑﻰ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ(
ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ
ﺩﺯﺩﻯ) ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭘس ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻰ ﻋﻠﻢ ﺑﻮﺩﻥﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪ ﻋﻠﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.تمدّن
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪﺟﺰ ﺭﻭﺍﺝ
ﻓﺴﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ.وَلی
تمدّن ﻭ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﺸﺘﻖ ﺷﺪﻩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﻓﻊ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺴﺐ
ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﻪ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺯ ﺍﺑﻠﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺭﺍ ﺃﺑﻠﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺯﺷﺖ
ﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭼﺮﻳﺪ. ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺼﻴﺒﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻏﺰّﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﺴﻠّﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﺿﺪ ﺧﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮﺡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﻮﻧﻴﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻴﻮﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﺳﻴﺎﻯ ﺻﻐﻴﺮ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺯﺩﻩ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻔﺘﻰ
ﺑﺰﺭﮒ ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺣﻨﻔﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﺗﺮﻳﻦ ﺳﻨﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻰﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶ.ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺷﻤﺶ ﺗﺒﺮﻳﺰﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﭼﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻰ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺷﻤس ﺭﺍ ﺑﭽﺎﻩ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻠّﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺷﻤس ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣثنوﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺃثر
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﺎﻗﻞ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻤس ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪﻣﻠّﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ملاّ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺧﻮﺩ
ﻋﻄّﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺵ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﺮ
ﻋﺸﻖﻭ ﻫﻔﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.وَلی
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻢ
ﻳﻚ ﮐﻮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻭﺳﻌﺖ
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﺎن
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻓﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﺑﻴﺖ ﺷﻌﺮﺵ ﺣﮑﻤﺘﻰﻭ
ﻫﺮ ﻏﺰﻟﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻙ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﺮﻭﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻦ ﻭ
ﺯﻳﺮﮐﻰ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﺨﻮﺕ ﻭ ﮔﻨﺪ
ﺩﻣﺎﻏﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺘﺌﻨﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ. ﺗﺎ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﭘس
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﺣﺠﺎﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺷﺪﻥ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺭﻧﺞ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﻤﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻭﻧﻔﺎﻕ
ﻭ ﺑﻰ ﻣﻬﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﺎﺷﻖ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻓﺮﻗﻪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻔﻮﺫ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺰ
ﺧﻴﺮ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺃﻧﺪﺭﺯﻯ
ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻰ ﻭ
ﺧﻄﺮ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻋﻠﻴﻪ ﺭﮊﻳﻢ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﻥ ﺁﺷﺎﻡ
ﭼﻮﻥ ﺣﺠّﺎﺝ
ثقفی و ﺻﺪﺍﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻦﺍﻣﻴﺪ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﻰ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻯ هدﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻭ
ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺻﻮﻓﻰ ﺑﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩﻩﻳﮑﻰ
ﺍﺯ
ﺟﺎﻟﺒﺘﺮﻳﻦ
ﺻﻔﺤﺎﺕ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ ﺧﻮﻥ
ﺁﺷﺎﻡ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻔﮑﺮ ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺭﻫﻨﺪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ
ﺟﻬﺎﻥ ﻇﻠﻤﺎﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.وَلی
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﺶ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯفتح
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻣﻘﻴﻢ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺎﺧﺘﺮ ﻭ
ﺑﺨﺘﻴﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻧﺴﻞ ﺁﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺷﮑﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺮ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻏﻠﺒﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺸﺎﻭﺭ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﻏﺎﺭﺕ ﻧﻤﻮﺩ.وَلی
ﺑﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻋﺎﺭﻓﺶ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﮑﺮﺩ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻢ ﻭ ثرﻭﺕ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.

ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﺠﻨﻮﻥ قَدَرﺕ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺩﻳﻮﮊﻥ ﻋﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﺧﻤﺮﻩﺍﻯ
ﺭﻓﺖﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻋﻤﻮﻡ
ﺍﺯ ﺩﻳﻮﮊﻥ
ﮔﻔﺖﺍﺯ ﻣﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺨﻮﺍﻩ. وَلی
ﻭﻯ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﺍﺯ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻦ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺮﻭﺗﺎ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻢ.
ﺗﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻏﻴﺮ
ﻫﺪﻑﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻡ ﺩﻟﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﮊﻥ
ﻣﻴﺸﺪﻡ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺮگ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻤﺮﻩ
ﻧﺸﻴﻦ ﺷﺪﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻋﺮﻓﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭﺣﺘﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. وَلی
ﭼﺸﻢ ﻃﻤﻌﻰ ﺍﺯ
ﺭﻋﺎﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﻝ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﻨﺪﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺩ
ﺳﺮﻫﺎﻯ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ
ﺭﺍﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢوَلی
ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ
ﺩﻭﺍﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺠﻮ
ﻭﺍﺯ ﺩﺭ(ﺑﻰ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ)
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺟﺎﻫﻞ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. وَلی
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﻭ ﺣﺎﻓﻆ ﻭ
ﺳﻌﺪﻯ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺑﻠﺨﻰﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺷﻴﻔﺘﻪ آنان
وﺁثاﺭشان
رﺍﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻤﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﺮ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺩﻡ ﻭﺑﻬﺮ
ﺣﺎﻟﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺒﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎ
ﺭﺍ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﺂﻧﺎﻥﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

دریا
را ﺷﮑﺎﻑ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺑﺎ محمّد
ﺳﻨﮕﻰ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺒﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻠﺎﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺳﺤﺮ
ﺁﻣﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺃثر
ﻣثبتی ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﻭﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ . ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮﻭ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺭﺍ
ﺧﺎﺹ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﭼﻮﻥ
محمّد ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻋﺮﺷﻰ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. وَلی
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺴﻰ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺎﺯ
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺑﻌثت
ﻣﻬﺪﻯ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠق
ﺸﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﮔﻔﺖ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭ ﮐﻴﺴﺖ.ﻭﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺩﺭﺩﺭﮔﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵﺷﺎﻣﻞ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻭﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﻭﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺭﺍﺑﻌﻪ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮔﻤﻨﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺯﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺳﺘﻢ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.

ﺁﺻﻒ
ﺑﺮﺧﻴﺎ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﻠﻘﻴس
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺳﺒﺄ
ﺭﺍﺑﺎ ﺗﺨﺖ
ﻭﺗﺎﺟﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺻﻒ
ﻫﻤﺎﻥﺼﻮﻓﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺯﻥ
ﭼﻮﻥ ﺑﻠﻘﻴس
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﭼﻮﻥ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﺬﻫﺒی
ﻮﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﺻﻒ محمّدﻯ
ﺷﻤس ﺗﺒﺮﻳﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ محمّد
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻭﮐﻮﺭﺵ ﻭ
ﻳﺎﺑﻠﻘﻴس بولکیش
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭقَدَرﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﺻﻒ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺟﺬﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭمحمّد
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻮﻟﻴﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭمحمّد
ﺣﺘﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻧﺪﺍﺩﮐﻪ ﺷﻬﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯﻣﻌﺠﺰﺍﺕ محمّد
ﺭﺍﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﻳﻮﻧﮓ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯ ﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﭼﻪ
ﻣُﺮﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺮﺩﻩ
ﻫﺎﻯ بالقوّهﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ که ﭼﻮﻥﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻏیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻋﻤﺎ ﻭﮐﻮﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍثباﺕ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻭﻝ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣثاﻝ ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻨﮑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺟﻠﺴﺎﺕ
ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑاﺮﻩ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺧﺮﻗﺎﻧﻰ
ﮔﻔﺖﻫﺮﭼﻪ ﻣﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻦ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡ.

ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻣﻐﻴّﺒﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﮐﻴﻤﻴﺎ ﻭ
ﺳﻴﻤﻴﺎ ﻭ
ﻟﻴﻤﻴﺎ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺣﺴﺎﺏ
ﻭ ﻧﺠﻮﻡ
ﻭﻏﻴﺮﻩﺧﺎﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﮐﻴﻤﻴﺎ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﺎ ﻭ
ﻧﺠﻮﻡ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭس ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭس
ﻋﻠﻮﻡ داشتند ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺳﭙس ﺷﻴﻌی
که ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﭽﻮﻥ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﺎﺭ می ﺒﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺎﻡ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻋﻠﻞ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ .

ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻬﻢ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﺍﺩﻋﺎ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺎﻣﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪﻧﻤﺎﻳﺶ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯﺮﺍ
ﺗﻤﺎﺷﺎ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺃﺑﻮ
ﺳﻌﻴﺪ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺨﻴﺮ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻋﺎﺭﻑ ﺭﻭﻯ
ﺁﺏ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ ﺗﻮ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻰ ؟
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺮﻍ ﻭﮔﻨﺠﺸﮑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻠﺎﻥ ﻃﻰّ
ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺯ ﺷﻬﺮﻯ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﺸﻬﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻯ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺧﻠﻖ
ﺑﻮﺩﻥ وﺒﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺭﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺻﻞ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻳﻚ
ﺟزء
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻞّ را
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺿﻤﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭ ﺗﺤﻘﻖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ
خوﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ. وَلی
ﻋﺮﻓﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﻣﻮﺭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﮐﺎﺭ ﺍﺯ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﺣﺎﻓﻆ
ﺑﺎ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس ﻫﺮ
ﺳﺨﻦ ﻭﻗﺘﻰ
ﻭﻫﺮ ﻧﮑﺘﻪ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨند ﺗﺎ قَدَرﺕ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﻭ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭼﻘﺪﺭ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ولی ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺳﺤﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺧﺮﺍﺑﺎﺕ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ وَلی
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻬﻢ ﺳﻨﺨﻴّﺎﺕﻭ
ﻫﻢ ﺟﻨﺴﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻌﺎﺭﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﮐﺴﻰ
ﻋﺎﺷﻖ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺤﺮ ﻭﺟﺎﺩﻭ
ﻣﻰﮔﻮﻳﻨﺪوَلی
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﻤﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ تمدّن ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺎ
ﺗﻌﺠّﺐ
ﻭﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻝﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﺩﻩ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ ﻋﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻤﺎﻩ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻮﺩوَلی ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻧﻔﺮ
ﭘﺎ ﺭﻭﻯ ﺧﺎﻙ
ﻣﺎﻩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺁثاﺭﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺮﻭﻯ
ﻣﺮﻳﺦ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺘﻪﻭﻭﺍﺭﺩ ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺎﺩﻯ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﺎﻡ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ
. ﺗﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺳﻤﺎﻉ ﻭ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﺭﻗﺺ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻭَﺟﺪ ﻭﺣﺎﻝ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.(ﻭَﺟﺪ)
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺗﻮﺍﺟﺪ)
ﮐﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﺪ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎمی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻭﺟﺪ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ قَدَرﺕ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ. وَلی
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻮﺍﺟﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺷﺎﺩ ﻭﺟﺪ ﺩﺭ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﺟﺪﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻭﺟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮﺍﺟﺪﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﺟﺪ ﺣﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻭﺟﺪ ﺣﺎﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﺪ
ﻭﻧﺸﺎﻁ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮓ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐس ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻮﺯﻭﻥ ﭼﻮﻥ ﺷﻌﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺻﻮﺗﻰ
ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺫﻭﻕ
ﻭﻫﻢ ﺁﻫﻨﮓ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻓﻴثاﻏﻮﺭث
ﺩﺭ497 ﻗﺒل اﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﻧﻈﺎﻡ
ﻫﺴﺘی ﺮﺍ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﭼﻮﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﺗﻨﺎﺳﻖ
ﺍﺻﻮﺍﺕ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭ ﺍﺻﻮﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻳﻚ
ﻧﻈﺎﻡ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮓ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭقَدَرﺗﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺿﻌﻴﻒ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺳﻤﺎﻉ
ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ مُقَدّس
ﺭﺍ ﺑﺸﺎﻋﺮﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﻓﺌﻮس
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﻭﺍﮊﻩ
ﺍﻭﺭﻓﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﺎﻡ ﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺎﻡ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﻯ
ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺟﻤﺎﺩ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﺑﻔﺎﺭﺍﺑﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﺴﺒت هاﻯ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻋﺎﺭﻑ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩوَلی
ﻣﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻣﺒﺪﺃ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺁﻥﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻰﻭﻫﻢ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻭ
ﮔﻢ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻬﺬﻳﺐ ﻭ
ﺗﺄﺩﻳﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺭﺍ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻭﻭﺟﺪ ﺍﺯ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺭﺍ
ﻭﻯ ﺩﻟﻴﻞ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺩﺭ
ﻫﻤﻔﮑﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻢ ﺁﻫﻨﮕﻰ ﺑﺎ
ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺩﺭ ﻃﺮﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
وَلی ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻋﺎﺭﻑ ﺭﺍ قَدَرﺕ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻯ هاﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻫﺮ ﻗﻮﻡﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻟﺎﻡ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻥ ﻗﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﺮﻡ ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻨﺪ
ﻭﺣﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﻗﺺ
ﻭﺟﻨﻮﻧﻰ ﻭﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺑﺮﻭﺯ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺷﻔﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺁﻥ عُقده ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺭﺳﺘی
ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﻗﺸﺮﻯ
هاﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﺭﻳﺘﻢ ﺁﻥ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﺁﻭﺍﺯ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ .
ﻓﻴثاﻏﻮﺭث
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺭﺍ ﻧﻈﻢ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﻮﺯﻭﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﻢ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺯﻭﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺎﻡ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﮐﻢ
ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎ
ﺑﺎﻋث
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮊﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﮊﻧﻬﺎﺩﺭ
ﻧﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ وَلی
ﻣﻌﻴّﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺗﻌﺠﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭼﺮﺍﻫﺎ ﻭﻋﻠّﺖ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﺄثیر ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺑﺎﻋث ﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺄثیرﻣﺤﺴﻮس
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﺪ. ﺟﻬﻞ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﭼﻪ ﺷﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﻣﻴﺪﻳﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺟﻠﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺮﻗﻰ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯﻏﻢ ﻭ ﻏﺼّﻪ
ﻭ ﺩﺭﺩ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﭼﺎﺭﻩ
ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺴﮑّﻦ
ﺍﻭﻟﻴّﻪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻔﮑﺮﭼﺎﺭﻩ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﻌﺪﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺩﻩ ﺩﺷﻤﻦ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﺁﻥ ﻣﺴﮑّﻦ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺩﺭﺩ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺑﺎﺩﻩ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﺻﻮﻓﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺳﺎﻟک
اﺳﺖ.ﺗﺎﻣﻘﺎﻡ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻘﺪﺭ
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺼﻌﻘﻪ ﻭ ﻏﺶ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺗﺄثیرﻯ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﻏﻀﺐ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺩﺍﻭﺩ ﻧﺒﻰ
ﺻﻮﺕ ﺯﻳﺒﺎ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻰﻭ
ﺣﺎﻓﻆ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ
ﻭ ﻏﺰﻝ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺩﺭﺳﻤﺎﻉ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ ﻭ
ﺑﺸﻌﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﮐﺎﺭ ﭼﺎﭖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
بوده ﻫﻤﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺭﻗﺺ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺣﺮﺍﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﻤﻚ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﮐﻤﻚ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ
ﺁﻥ ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻟﻔﻆ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﺎﻫﻰ
ثوﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺣﺪّ ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ
ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺳﺨﻦ ﺑﻘﺼﺪ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ ﺑﻨﻔﻊ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﻠﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ثوﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻣﻞ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
عکس ﺁﻥ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻧﺎﺳﺰﺍﮔﻮﺋﻰ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺎﻃﻞ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﭘس ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭ ﺭﻗﺺ ﻭﻫﻨﺮﻭ
ﻫﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﻠﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﺮ
ثوﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻣﺨﺘﺮﻉﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﮐﻪ
ﮐﻤﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﻭﺍﺯ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﮔﻔﺘﻦ ﻭ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺗﺄثیر ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻭﺍﺯ
ﺑﺎﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﻧﮕﻴﺰﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺟﺎﺭﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﻠﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻰ
ﺩﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺳﺘﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﻭﻣﺴﺘﺤﺐ
ﻭ ﻣﮑﺮﻭﻩ ﻭﺭﺩ ﺯﺑﺎﻥ
ﻧﺎﺣﻖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﺍﺣﮑﺎﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﺭﺳﻴﺘﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺤﻖ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.وَلی
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺳﻴﺮ ﻧﺸﺪﻧﻰ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥﭼﻮﻥ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭﻣﻔﺖ
ﺧﻮﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﺭﺍ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺗﺮﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺳﻴﺎﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ
ﻭﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺘﻦ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﺳﻤﺎﻉ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮ ﺩﻟﻴﻞ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﮐﻤﺘﺮﺁﻥ
ﺒﻤﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﻋﻮﺍﻡ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﻓﻨﻮﻥ
ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﺭﻗﺺ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺩﻝ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻋﻮﺍﻡ
ﺭﺍﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺬﮐﺮ ﺻﺮﻳﺢ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻭﺍﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻋﻘﻠی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻗﺮﺁﻥﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻭﺍﺯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺁﻳﺪﺟﺰ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻦﺩﺭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺠﻴﺐ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻡ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻗﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﻈﻤﺖ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻥ
ﮔﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﻄﺎﻟﺐ ﺃثر
ﻧﻔﻮﺫﻯ ﺁﻥ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻣﮕﺮ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺄثیر
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.پس
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻭﺯﻥ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭ ﻗﺎﻓﻴﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺷﻌﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻟﻘﺎﻯ ﻣﺘﮑﻠّﻢ
ﺩﺭ ﺁﻫﺴﺘﻪﻳﺎ
ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﻄﻠﺒﻰﺃثر
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺿﻤﻦ
ﺭﻳﺘﻢ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺗﺄثیر ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻫﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮐﻠﺎﻡ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺩﺭ ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟّﻪ
ﭼﺸﻢ ﻭﮔﻮﺵ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺩﻝ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺟﺴﺘﻦ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺻﺪﺍ
ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺭﻗﺺ
ﻭ ﺳﻤﺎﻉ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺮﮐس ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺟﻬﺶ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺟﻬﺸﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﺍﺯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺟﻬﺶ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥﺑﻘﻮﻝ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺖ
ﻭ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺟﻬﺶ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﺟﻬﺶ ﻫﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻀﺮر
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑﺎﻋث
ﻣﺮﮒ ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﻭﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﻋﻴﺐ ﺭﺍ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻌﻴﻮﺏ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ.

ﻟﺬﺍ ﺳﻤﺎﻉ
ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺍﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎﻯ ﻃﺒّﻰﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣثبت ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍ
ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻮﺩﻙﻭ
ﺟﻠﺐ ﺷﮑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ.
ﻭﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﮐﺸﺶ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.پس ﺍﻣﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﭼﻨﻴﻥ اﺳﺖﮐﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺟﺒﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﺭﻭﺵﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻫﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﺳﺘﻢ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﺪﻳﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﻠﺐﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. وَلی ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺁﻣﻴﺰﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰﭘس ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻟﺬﺍ ﺳﻤﺎﻉ
ﺻﻮﻓﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻪ ﺷﺮﻁ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺯﻣﺎﻥﻮﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻥ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭﺟﺬﺑﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺳﺮﻋﺖ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻘﺎﻣی
ﻮﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﻤﮑﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ . ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻳﮑﻮﺗﺮﺍﭘﻰﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻳﮑﻮﺗﻴﻚ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻨﻮﻥﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮔﺸﺘﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﻧﻘﺶ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺖ.

ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺒﻮﻉ ﻃﺒﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺬﻳﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻣﻌﺘﺎﺩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭتصوّف
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﻳﻞ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺨتی ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺨﺺﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﻨﻨﺪ . ﺣُﺴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﺰﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻋﺎﺩﺕ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﻃﻰ ﺷﻮﺩﺗﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺻﺪﻕ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ (ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺨﺘﺎﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺠﺒﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻋﺎﻣﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺁﺳﺎﻥ
ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻭﻣﻌﺘﺎﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﻮﺭﺕﮔﻴﺮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻋﺖ ﻭ ﺷﺪﺕ ﺷﺘﺎﺏ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻳﺮ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﮕﻮﺵ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﺮﺩ ﻋﻀﻮ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﺒﺘﺪﻳﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺪﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻴﻦ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻭﮔﺰﻳﻨﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺘﺠﺎربّ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺡ
القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺳﭙس ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺭﻫﺮﻭﻯ ﻭ ﺳﻴﺮ
ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ ﻭ
ﺳﻔﺮ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺣﺠّﺎﺝ ﺃﮐﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺃﺻﻐﺮ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻋﻤﺮ
ﻭﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﻔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﻌﻴّﺖ ﻭ ﺷﻔﻊ
ﻭ ﺟﻔﺖ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﮐﺎﺑﻴﻦ ﺷﺘﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻮﺭﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻭ ﭘﺮﺳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻔﺮ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻃﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﻔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻟﻘﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻣﻦ
ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻋﻮﺍﻡﻭ ﻳﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﺳﻔﺎﺭ ﺍﺭﺑﻌﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺮ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻋﻠّﺖ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺶ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﮐﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﺎربّ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻓﺴﺦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺒﻠی ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﺒﻴﺒﻰ
ﻧﺴﺨﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺒﻴماﺭﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻫﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺷﺒﻴﻪ
ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻟﻐﻮﻯ(ﻣﻘﺎﻡ)ﻳﻌﻨﻰﺩﺭ
ﻳﻚ ﺟﺎ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻮﻗّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻗّﻔﻬﺎ
ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﻚﻳﻚ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﺎﮐﺘﻴکی هست .
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ ﺍﻭ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. وَلی ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺻﻔﺎﺕﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺭﻉ ﺯﻫﺪ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺯﻫﺪ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﺣﻠﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺴﺘﺤﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺸﻤﺎﺭﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻘﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ
ﮐﻪ ﻓﺨﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺃﺷﺪّ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺘﺤﺎﺕ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻳﺎ
ﭘﻴﺸﻨﺎﻫﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺗﺎ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﺷﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻃﺎﻟﺐ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﮔﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﺑﻘﺼﺪ
ﻓﺪﺍﺷﺪﻥ ﻭ
ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻤﺮﮔﻬﺎﻯ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻫﺮ
ﺧﻄﺮ
ﻭﺿﺮﺭﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﮒ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻣﺮﮒ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺟﻬﺪ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﻧﻔس ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺁﺧﺮ حجّ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ
ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻧﺸﺪ
ﺑﻬﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭؤﻳﺎ
ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻣﺮﺯﻯ ﻭ ﺟﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭلی
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﮑﻮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﭽﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺒﻮﺭﻯﻨﺸﺎﻥﻨﺪﺍﺩﻥ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﺃﻣﺮ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻬﻰ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻤﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻥ
ﺁﻣﺪﻩﻭﻳﺎ ﺩﺭ أحادیث
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺻﺎﺩﺭ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭخ ﺪﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺒﻮﺭ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺻﺒﺮ
ﺑﻌﻤﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺑﺮﺳﺪﺗﺎ
قَدَرﺕ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ ﺍﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺸﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ قَدَرﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮐﺎﺭﺩ
ﺑﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻓﺸﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯﺰﻣﺎﻧﻰ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
وَلی ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺸﻖ
ﺷﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺒﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻠﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺧﻄﺮﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻃﺎﻗﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﻏﻢ
ﻭﺳﺨتی ﺮﺍ
ﺑﺸﺎﺩﻯ
ﻭﺁﺳﺎﻳﺶ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺧﻮﺭﻩﻣﻨﺪﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭلی
اﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻰ ﺻﺒﺮﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻰ
ﻭﻓﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻧﮑﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺍﻟﻘﺎﺏ ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺰﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻭﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﮔﻤﻨﺎﻡ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﺣﺠّﺖ ﺑﻦ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻫﻢ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺑﺴﺘﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.وَلی
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺗﻮﻟﺪ ﻃﻔﻠﻰ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻭﻣﺎﺩﺭﺵ ﻧﻴﺰ
ﻃﻔﻞ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ (ﺣﺠّﺖ) ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
حجّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
(ﺣﺴﻦ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
محمّدﻯ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺎﻣی اﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻧﺎﻡ علیّ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﻴﺪﺭﻩ ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ علیّ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻭﺩﻭ ﻧﺎﻡ
ﺍﻭﻝ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﺎﻡ
ﺣﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﮑﻰﻭ
ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ۳۱۳ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺑﻴﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ ﺗﻨﻬﺎﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻨﺘﺨﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺗﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺘﻮﻓﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯﺍﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺴﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ.
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻘﺎﺏ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﮔﺎﻧﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺒﺒﺎﻟﺎ
ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ ﻭعلیّ
ﻭمحمّد ﻭﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ کلاس
ﺍﻭﻝ
ﻋﺴﮑﺮﻯﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻣﺮﻩ
(سُرّ من رآی) ﺭﺍ
ﻟﻘﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺳﭙس ﺑﮑﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺗﻘﻰ ﻭ نقی ﻭ ﺟﻮﺍﺩ
ﻭ ﺭﺿﺎ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺑﺎﻗﺮﻋﻠﻮم
بکر ﻮ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻦ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻰ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺗﺎ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ .
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﭼﻮﻥ ﺣﺴﻨﻚ
ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﮑﻤّﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻔﻄﻢ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯﻳﺎ ﻓﻄﺮ
ﻭ ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ محمّدﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
(ﻧﺰﻟﺖﺍﺧﺮﻯ)ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﻣﺠﺪﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺗﺒﺮﻳﮑﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ محمّدﻯ
ﻭعلیّ ﻭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هست.ﮐﻪﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻴّﺪﻯ
ﻭﺗﻘﺪس ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ نبوّت
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺎﻥ ﻣﻔﺖ ﻭ
ﺧُﻤس ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﻣﺎﻝ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﺣﻖ ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻴﺮﺍث
محمّد ﻭ ﺧﻤس ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺷﻮﺩ.ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺳﻴﺎﺩﺕ
ﻇﺮﻑ 14ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻤّﺎﻣﻪ ﺳﺒﺰ
ﻭ ﺳﻴﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﻴّﺪ ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺎﻫﻰ
ﻇﻠﻤﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻤّﺎﻣﻪ ﺳﻔﻴﺪ
ﺷﻴﺨﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻮﮐﻰ ﮐﻠّﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﻇﻠﻤﺖ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺩل
که ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻳﻦ ﮐﻬﻦ
ﻫﺎ ﻭﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﮐﺮﻳﺴﺘﻦ
ﺷﺪﻥﻬﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻭ
ﺩﺧﺘﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
محمّد
ﻭﺧﺪﻳﺠﻪ ﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﺩﺧﺘﺮ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﮐﺴﺎﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭمحمّد
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ محمّد
ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺎﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﭘﺪﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ علیّ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ محمّد ﻓﺮﺯﻧﺪ
علیّ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺣﻨﻔﻴّﻪ ﻟﻘﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻳﻌﻨﻰ ﺣﻨﻴﻒ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ علیّ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ30 ﻧﻔﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
علیّ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﻭﻫﺪﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻭ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺎﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺧﻨﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ حوادث ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪﭘس تقرّب
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﻬﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻣﻠﺎﻁ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺩﺭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺴﺖ

ﺗﺮس
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺎﺯ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺵ
ﻭﻏﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﺸﻮﻧﺪﻭﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
. وَلی ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﺍﺧﺮﺕ.
ﻭﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﮐﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻘﺶ ﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺻﺒﺮﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﻫﺮﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﺤﻴﻄﻰ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻕ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺄثیرﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺭﺍﺿﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﺼﻠﺎﺡ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺻﻠﺎﺡ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻠﺎﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺒﻮﺭ ﻭﺭﺍﺿﻰ
ﻭﺷﺎﮐﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭘﺎﺳﺦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪﭼﻮﻥ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّهﺍﻯ
که ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻮﺟﻬﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﭘﺮ احساس
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺎﺩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ وَلی
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ)ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺳﻮﻡ
ﺗﻮﻟﺪﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻃﻔﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻳﮑﺴﺎل ﺰﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪﻭ
ﻃﻔﻞ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻤﻰ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﭼﻨﺪ ﺻﺪﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻃﻔﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺴﺖ ﮐﻠﺎﺳﻪ
ﻧﻴﺰ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻭ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﺑﺎ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻣﺎ(ﺃﺑﺎﺑﻴﻞ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻀﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﮔﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪﻋﻠﻤﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺣﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩﺑﻬﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﺋﻰ ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﻣﺒﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﺬﻫﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ وَلی ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ.
ﻣﺠﺎﻫﺪﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﺩ ﺩﺭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﻔس ﻭ
ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﭼﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺒﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ أسماء
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﮑﺸﻒ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺸﺮﻳﻌﺖ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻮﻗﻒ ﻭ
ﻋﻨﺎﻳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺠﺎﻫﺪﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺗﻬﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺍﺿﺤﺘﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﺤﻴﻄی
ﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺮﺍﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭ علیّ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ محمّدﻯﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯﺑﻨﺪﮔﺎﻥﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ.

ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﻭ
ﺗﺄثیر ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻡﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ
ﻭﻧﻪﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ. ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﮑﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺣﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻧﮓ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ ﻭﻓﻬﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺁثاﺭ
ﻭﻣﮑﺘﻮﺑﺎﺕ
ﻗﺪﻳﻢ ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺑﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺣﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﻮﺩ.ﻫﻢ
ﺯﺑﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺧﺎﺹ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺳﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻫﺮ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
عرﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﮑﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺑﻨﻮ
ﺳﺎﺯﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻄﺢ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺸﻦ محمّد
ﻫﺮ ﻳﻚ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻦﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺷﺶﺑﺎﺭ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﭼﻨﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻧﻮﻋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺎﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﺮﺍﺕ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍﺑﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻳﻢ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺿﻌﻴﻒ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﻫﻤّﺖ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفسﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﺍﻣﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.پس
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﭼﻪ ﺑﺮﺯﺧﻰ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎﺣﻰ
ﺭﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﺮﻋﺖ
ﻭ ﺷﺘﺎﺏ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﻧﮓ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻳﻮﻧﮓ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻃﺒّﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻓﻨﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺍﺍﻣثاﻝ ﻳﻮﻧﮓ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻮﻝ ﻋﻠﻤﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻤﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﻪ ﺭﻧﮓ
ﻋﻠﻤﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭﺍﺭﺩ ﺯﺑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻫﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﻭﺣﺸﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﻘﺶ ﻋﻘﻠی
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻴﺮ
ﻭﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ اﮐﻨﻮﻥ
ﺒﺎ ﺭﻓﺎﻩ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﺎﺭ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻨﺒﻞ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰﺣﺮﻳﻒ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﮐس ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺧﺎﺻﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺮﮐﺶ ﺍﻣﺮﻭﺯﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺮﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﭼﻨﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺴؤﻝ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ. وَلی
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰﺍﻳﻦ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺍﮐﻴﺪ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﺑﺸﺮﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺑﺎ
ﮐﻤﻰ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ نفسﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺏﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺑﺎ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﭼﻮﻥ ﺟﻨﮓ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺪﺍﺷﺖ.
ﮐﻪﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﭘﻴﺸﻦ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ . ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩﻡ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻢ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻤﻰ ﻏﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺳﺒﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻢ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻢ .
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻢ ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥﺣﺘﻰ ﺑﺎﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺪ
ﺗﺮﻳﻦ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻭ
ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻥ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﺑﻨﺪ ﺑﺎﺭ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰﮐﻪ ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﻫﻢ ﺟﻨس
ﺑﺎﺯﺍﻥ ﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺳﻘﻂ ﺟﻨﻴﻦ
ﻃﻮﻝ ﻭ ﻋﺮﺽ
ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻭﺳﻴﻊ ﻭﻃﻮﻳﻞ
ﺭﺍ ﻣﻤﻠﻮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻘﻂ ﺟﻨﻴﻦ
ﺑﺘﺼﻮﻳﺐ ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺳﻘﻂ
ﺟﻨﻴﻦ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺷﺮﻋﻰ ﻳﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻴﭻ ﻃﻔﻠﻰ
ﺣﺮﺍﻣﺰﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺠﻨﻴﻦ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﻦ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺟﻨﮕﻰ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﭼﺮﺍﻍ
ﻋﻠﻢ
ﺑﺴﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺍﺷﺨﺎﺻﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺷﻴﺦ ﺍﺷﺮﺍﻕﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﭼﻮﻥ ﺷﺮﻭﻕ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺯ
ﺷﺮﻕﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﻳﺴﺘﺮﻥ)ﻏﺮﺑﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺨﻢ
ﻣﺮﻍ ﺭﺍ
ﺭﻧﮕﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﻣﻮﺝ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ (ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺪﺭﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ)
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺁﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺣﺎﮐﻢ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻭﻭﻗﻴﺢﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻈﺎﻟﻢ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺴﺘﺒﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻋﻤﻮﻣﻰﻭﮔﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺳﺮﺳﺎﻡ
ﺁﻭﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻔﮑﺮ
ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﻳﺎﺑﻰ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴاﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺪﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩﻭ ﻧﻪ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻗﺸﺮﻯ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺣﻞ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺗﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﭘﺎﭘﻬﺎ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺑﺎ ﻏﻀﺐ ﻭ
ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﻤﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﻴﭙﻰ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﻟﺎ ﺍﺩﺭﻯ ﻭ
ﭘﻮﭼﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍﻩ
ﻭﺭﻭﺵ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺳﺖ.

ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ قَدَر
ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪوَلی
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﺭﻓﺎﻩ ﻭﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻤﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺷﺪﺕﻏﻀﺐﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﻋث ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻣﺸّاء
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺩﺭﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﭘﻬﻠﻮﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﺳﻴﻊ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺑﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭسپس ﺑﻤﮑّﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
(ﻓﻬﻠﻮﻳّﺎﺕ) ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻗﺪﻳﻢ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﭘﻬﻠﻮﻯﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻴﻦ ﻭ
ﻫﻨﺪ ﻭ ﻣﺸﺮﻕ ﺯﻣﻴﻦﺩﺭ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻭ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮐﻠﻴﻪ ﻭﺩﻣﻨﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻮﺫﺭﺟﻤﻬﺮ ﻭﺯﻳﺮ
ﺍﻋﻈﻢ
ﺍﻧﻮﺷﻴﺮﻭﺍﻥﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔّﻊ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣؤﻟّﻒ ﮐﻠﻴﻪ
ﻭﺩﻣﻨﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﺯ ﭘﻬﻠﻮﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﺻﻞ
ﻫﻨﺪﻯﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔّﻊ
ﺑﺎ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﺍﺭ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻘﺪﻳﻢ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻢ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ ﻭﺑﺠﺮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺁثاﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﭘﻬﻠﻮﻯ
ﺑﻌﺮﺑﻰ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺃﺩﺑﻰ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻋﺮﺏ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﮐﻠﻴﺪ ﻭﺩﻣﻨﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﺑﻦ
ﻣﻘﻔّﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﮔﺮﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﭘﻮﺷﺶ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﺮ
ﺗﻌﺼﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﻨّﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻣﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺷﺘﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭼﻮﻥ ﺍﻟﮑﻞ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.وَلی
ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺘﺐ
ﻋﻠﻢ ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺁﻥ ﺑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﻭﺯ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺧﻠﻔﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﭘﻮﺷﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻮﺷﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .
ﺿﻤﻨﺎ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﺎ ﻭ
ﺳﻴﻤﻴﺎ ﻭ
ﻟﻴﻤﻴﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﻏﺮﻳﺒﻪ
ﻭ ﻣﻐﻴّﺒﺎﺕﻭ ﻋﻠﻢ
ﻧﺠﻮﻡ ﻭ ﺣﺴﺎﺏ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻫﻤﮕﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻘﺶ ﭘﻮﺷﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺑﺮﺁﻥ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﻚ
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﻧﺪﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﺎﻡ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻴﺰ
ﭘﺮﻫﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻮﺩ . ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻣس ﺭﺍ ﻃﻠﺎ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ نفس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺁﺏ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺍﮐﺴﻴﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺟﺎﻯ
اﻳﺮﺍﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻴﻤﻴﺎ ﮔﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺮﻓﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻋﻠﻢ ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩ
ﻫﺮﮐس ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺒﺎﺩﻝ
ﻧﻈﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ(ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ)ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮐﺴﻴﺮ ﻓﻠﺰﻯ
ﺑﺎ(ﺍﮐﺴﻴﺮ
ﻋﺸﻖ) ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺗﻤﻰﺍﺯ ﭘﻠﺎﺳﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻗﺒﻞ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺯﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ ﭘﻠﺎﺳﻤﺎ
ﺑﺘﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺳﺮﺩ ﺷﻮﻧﺪﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﻫﺮ ﻓﻠﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮔﺮﺍﻥ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻃﻠﺎ ﺍﺯ ﻣﻌﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻗﻠﺐ
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺷﺖ. ﺍﻣﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻫﻤﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﻧﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﮔﺮﺍﻥ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺭ
ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﻯ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍﺑﺸﺮﻁ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﺎﮐﻰ ﺩﺳﺖ ﻭﭼﺸﻢ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ
ﺑﺪﻳﻦﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭﻣﻌﻠﻢ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﻧﻈﺮ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﭘﺎﻙ ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻣﺴﻰ ﻃﻠﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺒﺤث ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﮔﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻟﮑﺶ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺒﺎﺣث ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻗﻠﺐ
ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﻰ ﺭﺍ ﻗﻠﺐ ﺑﻄﻠﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺋﻤﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻃﻤﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ثرﻭﺕ
ﻫﻤﻪ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﮑﻴﻤیاﻯ
ﻓﻠﺰﻯ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ رﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﮑﻴﻤﻴﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﮐﻴﻤﻴﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﻔﻴّﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺁﻥﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺘﻰ
ﻭﻫﻢ ﺧﻮﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﺭﺍﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺠﺰ
ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻝ
ﺳﻴﺎﻩ ﻭ ﺑﺎ
ﻗﻠﺐ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻓﺎﺳﺪ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻀﺮﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺧﻮﺩﺑﮑﺴﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺪﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻄﻠﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻗﻠﺐ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﻴﺎﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺭﺗﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﮐﻴﻤﻴﺎ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭼﻴﺴﺘﺎﻥ
ﻭ ﻟﻐﺰ ﻭ ﻣﻌﻤّﺎ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻟﻔﻆ ﻟﻐﺰ
ﺭﺍ ( ﺩﺍﻧﺎ) ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.

ﻋﻠﻢ
ﮐﻴﻤﻴﺎ ﮔﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩﻣﺤﺮﻙ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻤﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﮐﺴﻴﺮ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺎﻝ ﻭ
ﻃﻠﺎ ﻭ ثرﻭﺕ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﻭ قَدَرﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﺴﻰ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. وَلی
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﮐﻮﺷﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻨﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ .ﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭ ﻟﺎ ﻳﺘﻨﺎﻫﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﮐﻴﻤﻴﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ
ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻃﻠﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ. پس
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﻋﻠﻢ ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﺎﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﻭﮊﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﻀﻮﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﭼﻨﺪﻯ
ﺑﻌﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺯ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺃﺗﻤﻰﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺷﺪﻩﻭ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﮐﻮﭼﻚ ﺗﺮ ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺑﺪﻭﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﭼﻨﺪ
ﺻﺒﺎﺣﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺟﺰاء
ﺍﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪﻭﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ ﺗﻦﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻨﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺷﺐ ﻧﻤﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺍﺯﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭﺑﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭوَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎﻳﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ وَلی
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ . ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺍﺧﻠﺎق ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﻰ عُقده
ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. پس
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺷﺨﺼﻰﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺑﺘﺤﮑّﻢ قَدَرﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﻣﻮﺣﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻀﻮﻯﻤﺴﺘﻘﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻤﺎﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺁﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺴﻮس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﻦ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﻮﻡ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺗﻮﺍﻥ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺭ
ﻏﺬﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻨﻴﻦ
ﻭ ﻃﻔﻞ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻃﻔﻞ ﺷﮑﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻭﻣﺤﺎﺳﻦ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻠﻢ
ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﻣﺪﺭﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﮔﺮﻯﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺮﻓﺎﻩ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﻨﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﺭﻭﺳﺎﺯﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺭﻳﺸﻪ
ﻟﻐﺖ ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﺍﺯ ﻭﺍﮊﻩ
ﮐِﺌﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻗﺎﻟﺐ
ﺭﻳﺰﻯﺘﺸﺒﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭ
ﻟﻔﻈﻰ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﺼﺮﻯ
ﻗﺒﻄﻰ ﺁﻥ ﺧِﻢ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﻣﺎﺭﺍ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧُﻢ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺍﻭﻡ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻯﻭ ﻫﻮﻡ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭ ﻗﻢ ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑی
ﻤﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻭ ﺑﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭﺧﺘﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻴﻤﻴﺎﻣﺸﺘﻖ
ﺍﺯ ﻟﻔﻆ ﺯﻣﻴﻦ
ﺳﻴﺎﻩﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻴﻤﻴﺎ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﻌﺪﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻳﻦﻋﻠﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺑﺸﮑﻞ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰﺍﺯ
ﻗﺮﻭﻥ ﺳﻮﻡ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻴﻠﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﭼﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﻣﻘﺪﻭﻧﻰﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺭﻭﺯ
ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﭘﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺤﺮﻯ
ﻭ ﻣﺮﻣﻮﺯ
ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤی هم
ﺰﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪ.وَلی
ﺟﺰ ﺍﻗﻠّﻴﺘﻰ ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ثرﻭﺕ ﻭ
ﻃﻠﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺼﻨﺎﻳﻊ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺯﻳﺮ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﮐﺸﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻩﻭ
ﺑﺪﺍﺧﻞ ﮐﻮﻫﻬﺎ
ﻭﺯﻳﺮ ﺻﺪﻫﺎ
ﻣﺘﺮ ﺳﻄﺢ
ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺭﻳﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻃﻠﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺭﺳﻤﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮﻭﺡ
ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. وَلی
ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺗﻤﻰﺑﺨﻮﺑﻰ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺃﺗﻤﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻫﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺧﻮﺍﺹ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﺳﭙس ﺟﻬﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰﻭ
ﺑﻌﺪ ﺳﻠّﻮﻟﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻋﻀﻮﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺣی
ﻮﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺃﺑﺎﺑﻴﻞ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺷﻚ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ.وَلی
ﭼﮕﻮﻧﻪ؟ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﺪ. ﺍﺭﺳﻄﻮ ﭘﺪﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺃﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻭ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ ﻣﺎﺩﻩ
ﻳﺎ(ﻣﺎﺩﺕﺍﻟﻤﻮﺍﺩ)
مُس ﻳﺎ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺑﺬﺍﺕ ﻭ ﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ ﺧﺎﻟﻖ
ﻋﺪﻡ ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺃثیرﻯ
ﻭﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﻋﻤّاء ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ (ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ) ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
.ﮐﺎﺭ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ( ﺍُﻡّ
ﺍﻟﻘﻮﺍﻧﻴﻦ)
ﻣﻴﮕﺸﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ (ﺍﺻﻞ
ﺍﻟﺄﺻﻮﻝ)
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﮐﻨﺪﻭﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻏﺮﻭﺭ ﻳک عاﻟﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺑﺎ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻋنصرﻯ
ﺑﺎ ﻏﺬﺍ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﻦ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﭘس ﺑﻐﺬﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺃﺩﺑﻰﻭ ﻏﺬﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﻴﺎﺯﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻏﺬﺍﻯ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻭ
ﺟﻮﻫﺮ ﻭ ﺃﺻﻞ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺎﺩﻯﺑﻄﻮﺭﮐﻠّﻰ
مِس ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻗﺴﻤﺖ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻠﺎﺳﻤﺎ ﻭ
ﭘﻮﺯﺗﺮﻭﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺪﺭﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﭘﻠﺎﺳﻤﺎ
ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﻳﻮﻧﻴﺰﻩ ﺷﺪﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺫﻭﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺍﺯ
ﻧﻮ ﻫﺮﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻳﺎ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺃﺗﻢ ﺁﻏﺎﺯ ﻭﮐﻤﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻭ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺷﻴﻤﻰ ﻫﺴﺖ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺃﺗﻢ ﺭﺍ ﺑﮕﺮﺩﺵ
ﺳﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺼﺎﺩﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺳﻠﺴﻪﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪﺩﺭ
ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺟﻨﮕﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻨس
ﻫﻮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺘﻰ ﺭﻗﻴﻖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺭﻗﻴﻖ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ أثیری
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. وَلی
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﭼﻮﻥ
ﻫﻮﺍﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻫﻮﺍﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻤﻴﻞ
ﻭﻫﻮس ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ عُقده
ﻫﺎ ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺳﻮﻕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻨﺘﺮﻟﻰ
ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺪﻳﻢ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺴﺘﻰﭼﻮﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﻴﮓ
ﺑﻨﮓﺍﺯ ﻳﻚ
ﺟﻮﻫﺮ ﻓﺸﺮﺩﻩ
ﺍﺻﻠﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺻﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻥ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺪﻳﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺮﺩ ﻭﺧﺎﻙ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻓﻀﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﮐﺮﺍﺕ
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﻭﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻋﮑس ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﻭ ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮕی
ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ(ﻧﻮﺁ)
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻴﮓ
ﺑﻨﮓ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﺮ ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺭﺍ
ﭼﻬﺎﺭ ﺩﻩ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺑﻴﺴﺖ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻥﻭ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻧﺶﺑﻤﺮﺯ
ﺳﻰ ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﺮ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮕﻰ
ﻋﻤﺮﻯﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺍﮐﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﻡ ﺷﺎﻧﻴﻪ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ(ﻧﻮﺁ)ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. وَلی
ﻣﺎ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃصیرﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻏﻴﺒﻰﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺻﻞ
(ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ)ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺳﺮﭘﺎ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩﺍﺯ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻭﺩﻓﻦ
ﺷﺪﻥﺩﺭ ﺗﻮﺩﻩ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﺗﻦ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯوَلی ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻭﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ ثابت
ﺍﺳﺖﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺑﻬﺘﺮﻯﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻭﺏ ﺁﺗﻤﻬﺎ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﭘﻠﺎﺳﻤﺎ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺮﺩ ﺷﻮﺩﺍﺯ
ﻧﻮ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣثلا
ﺃﺗﻢ ﻣِس ﺭﺍ
ﺃﺗﻢ ﻃﻠﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﻳﮋﻩ
ﺳﺮﺩ ﺷﺪﻥ ﻭﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ ﭘﻠﺎﺳﻤﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻥ.ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﻃﻠﺎﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺃﺗﻤﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ثرﻭﺕ
ﻃﻠﺐﻭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺍﺯ ﻣﺎﻝ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﻏﺮﻭﺭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ.
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﮕﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺁﻥﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻮﺭﻭﻯ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺖ وَلی ﺍﻧﺒﻮﻩ
ﺃﻧﺮﮊﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﺮﻕ ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ﺳﻮﺳﮑﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﮕﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻨﺪﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺭﺍ ﺭﺍﺣﺖ
ﺑﻠﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺮﺩ .

ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺳﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﮐﺎﻣﻠی
ﺒﺮﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ قَدَر
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺣﺎﺻﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻥ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺭﻭﻯ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﻗﻤﺎﺭﻯ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻤﻪ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙﺑﻬﺘﺮﻳﻦ شانس
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ . ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﻧﺠﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ .
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﮐﻪ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺪﺭﻙ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﻟﻮ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. ﻭ
ﻋﻬﺪ إلَست ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻭﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺟﺴﺪ
ﻭﺗﻦ علیّﺑﺎﺯ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺷﺪﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺴﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ محمّدﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯﺗﺠﺴّﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻋﻴﺐ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﺳﺎﺯﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻋث ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ
ﺟﺎﺋﻰ ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. وَلی ﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺩﻫﺎﻥ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺭﻭﺡﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﻭﺑﺎﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻨﺪ
ﺍﺳﺖﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﮔﺎﻫﻰ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﺍﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻓﺖ. ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺳﺤﺮﺁﻣﻴﺰ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻧﮑﺮﺩﻧﻰﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺖﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻣﻮﺍﺩ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻦ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ثاﺑﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪﮐﻪﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻳﻢﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﭼﺮﻳﺪﻥ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻳﻢ
پس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ
ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢﺗﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺭﻭﺡ
ﻣﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺸﺒّﻪ ﻭ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺭ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ

وَلی
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﺷﻖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺭﻓﻊ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﺣﺮﺹ ﻭ ﻃﻤﻊ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻧﻴﺎﺯﺩﺭ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻦ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﺗﻮﺭﻡ ﺷﮑﻢ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭقَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﮐﺸﻒ ﻣﻌﺎﺩﻥ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻓﮑﺮﻯﭼﻮﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻢ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ تقرّب
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺳﻨﮕﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﺯ
ﺧﺮﻣﺎ ﺑﺖ
ﻣﻴﺴﺎﺧﺘﻨﺪﻭﺩﺭ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻃﺒﻌﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﻞ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﺷﻴﻤﻴﺎ ﻭ
ﮐﻴﻤﻴﺎ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ
ﺁﺗﻦ ﺭﺍ ﺑﻘﺼﺪ
ﺁﺳﻴﺎﻯ ﺻﻐﻴﺮﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺸﻤﺎﻝ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻋﻠﻮﻡ ﻏﻴﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺑﻞ
ﻭ ﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻠﺎﻡ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﮐﺎﺭ ﺑﺎ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚﻭﺣﺘﻰ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﺪ .
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻫﺮﺍﻡ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺷﻴﺪﻧﺪ.
وَلی ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﻢ ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﻡ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻳﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻠﻢ
ﮐﻴﻤﻴﺎﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﺠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻀﺎ. ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﺤﺮﻯ
ﻭ ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ
ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﺩﺍﻧﺎﻥﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭمُقَدّس
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﻯﻭ
ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺷﻴﻤﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻳﻚ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﻳﺎ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﺎﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﮊﻧﻬﺎ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺟﺪﻳﺪﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺳﭙس ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻘﺪس
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺤﻮّﻟﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻏﺮﺍﻳﺰﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺒﻠﻮﻍ ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺑﻨﺤﻮ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. پس ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻠﻮﻡ ﭼﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﭼﻪﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢﻭ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﻗﻒ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺍﺭﻳﻢ .
ﻭﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺑﺎ ﺗﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻧﻴﺴﺖﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺤﻴﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻩﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﻌﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺰﺭﮒ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. پس ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺴﻞ ﺑﻨﺴﻞ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﭘس ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﻭ
ﺑﺎﺗﻠﺎﺵ
ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﻭ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﻭ
ﻣﺴﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻥ ﺑﺸﻮﻳﻢﺣﺘﻤﺎ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﮑﺮﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻩ
ﺗﺤﻮﻝ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺻﻔﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺡ
القدس ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ ﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻧﺞ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.ﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﻳﻦ ﺭﻧﺞ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺎﺩﻯﺩﺭ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮔﻮﺋﻰ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺁﻥ
ﮐﻤﺘﺮﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺎ . ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺎﻝﺩﺭ
ﻣﺴاﻔﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺘﻦﻭ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﺎ
ﻣﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻧﺠﻮﻣﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﭼﻮﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻳﺮ ﺁﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﻫﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻀﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﻬﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﻠﻴﺪ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻭ
ﻓﺎﻧﺘﺴﺘﻴﻚ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎﺣﻰ
ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ .

ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎ
ﺑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻏﻨﻰ
ﺗﺮ ﮐﻨﺪ .ﻭﺳﭙس ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻏﻨﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻏﻨﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻏﻨﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠّﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺷﺶ ﮐﻠﺎس
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻠﺰﻭﻡ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺣﺮﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﮐﻤﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺃﺗﻤﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﭘس ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻮﺩ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻟﻬی
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰﻧﻬﻀﺘﻬﺎ
ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭﻯﺑﺎ
ﺍﺳﺒﻰ ﺗﻴﺰ
ﭘﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻫﻢ
ﺗﻮﻗﻒ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﺤﻮﻝ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰﻭﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭﻣﺮﺍﺣﻠﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ
ﺍﻧﺪﻙ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺍﮔﺮ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺮﻳﺾﺗﺮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﭙﺰﺷﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺳﺮﻃﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺤﺪّ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻫﺮ
ﺣﮑﻴﻤﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻋﺎ
ﻧﻮﻳﺶ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺘﺶ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺑﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﮑﻮﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻋﺪﺍﻡ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ.
ﻗﻄﻌﻰﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﮒ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺎﻳﺪﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﭼﺎﺭﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺣﺘﻰ ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺫﻳﻤﻘﺮﺍتیس
ﺩﺭ 470 ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﺻﻨﻌﺖ ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻧﺰﺩ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻫﺮﻣس ﻭ
ﮐﻠﺌﻮﭘﺎﺗﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻨﻌﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺁﺩﻡ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻣؤﺳس
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﮐﻴﻤﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺸﮑﻞ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻣﻠﻞ
ﻗﺪﻳﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺫﻳﺴﻤﻮس
ﺩﺭﻣﻴﻨﺎﭘﻮﻟﻴس
ﻣﺼﺮ ﺩﺭ 300 ﻣﻴﻠﺎﺩﻯ ﮐﻠﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺖ ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺖ. ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺻﻨﻌﺖ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻗﺴﻄﻨﻄﻨﻴّﻪ
ﺍﺳﻄﻔﺎﻧﻮس
ﺁﺗﻨﻰ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ
ﺷﺸﻢ ﻣﻴﻠﺎﺩﻯﻭ
۲۲ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﺠﺮﺕ محمّد
ﮐﺘاﺒﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ
ﻧﻮﺷﺖ. ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﻣﻮﻯﺑﮑﺘﺐ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺯ ﻏﺮﺏ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺷﺮﻕ ﻫﺮﺩﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻤﻠﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﭘﺴﺮ ﻳﺰﻳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺷﻮﺩﺑﻌﻠﻮﻡ
ﺭﻭﻯ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ
ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﺍﻫﺐ
ﺭﻭﻣﻰﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺮﻳﺎﻧﻮس
ﮐﻴﻤﻴﺎ ﮔﺮ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻐﺸﻮﺵ ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﻯ.
ﺟﺎﺑﺮ ﺑﻦ
ﺣﻴّﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻓﻨﻮﻥ
ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﻯ
ﺭﺍﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻣﻮﺧﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺭﺍﻳﺞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ وَلی
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﺎﺭﻑ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻳﻚ ﻟﺎ
ﻗﺒﺎ ﺑﻮﺩﻭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩﺍﻭﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﺶ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﮐﻪﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﺍ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺿﻤﻦ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث ﻭ
ﻧﻘﻠﻴّﺎﺕ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﺷﻴﻌﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.
ﺟﺎﺑﺮ ﺑﻦ ﺣﻴّﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ 200
ﻫﺠﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻮﻓﻪ ﺩﻭﺍ
ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
علیّ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻠﻔﺎ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻭﮐﺘﺒﻰ ﺑﻮﻯ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺘی ﺒﻤﻮﻟﺎ علیّ
ﺻﻨﻌﺖ ﮐﻴﻤﻴﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺃﻫﻞ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺳﻨﺪ
.

ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮐﻴﻤﻴﺎﺭﺍ
ﻣﺰﺧﺮﻑ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ (ﺯُﺧﺮُﻑ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻳﻨﺖ
ﻫﻨﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺻﻨﻌﺖ
ﻣﻮﺯﺍﺋﻴﻚ
ﺩﺭﺗﺮﺗﻴﺐ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺖ. ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺎﺑﺮ ﺑﻦ
ﺣﻴّﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
هرﻋﻨﺼﺮﻯ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦﮐﻪ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺎ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺴﻢ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟی ﻮ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻃﺒﺎﻳﻊ ﺩﺭ
ﻣﻮﺍﺩ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﻨﺼﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺼﻔﻴﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﺪﻥ ﺭﺍ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻌﻨﺼﺮ ﺧﺎﻟﺺ
ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺎﺩﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﻭﺭﺯﺵ ﻭﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ. ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﭼﻮﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺃﺗﻢ ﮐﻪ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻨﺼﺮﻳّﺖ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻤﻰ ﻋﻤﻞ ﻋﮑس
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍﻋﻨﺼﺮ
ﻳﻮﺭﺍﻧﻴﻮﻡ ﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﮐﻪ ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺳﺒﻚ ﭼﻮﻥ ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺳﺒﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ ﺟﺬﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﺨﺼﺺ
ﺟﺎﺑﺮ ﺑﻦ ﺣﻴّﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻘﻄﻴﺮ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺍﻟﮑﻞ ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﺳﺒﻚ ﻭ ﺧﺎﻟﺺ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺻﻨﻌﺖ ﻧﻔﺖ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺻﻨﺎﻳﻊ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺗﻘﻄﻴﺮ ﻭ
ﻗﻄﺮﻩ ﻗﻄﺮﻩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥ ﺑﺨﺎﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩﺩﺭ ﺳﺮﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻌﺪﻥ ﻳﻮﺭﺍﻧﻴﻮﻡﻭ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮐﻴﻚ ﺯﺭﺩ ﺑﺎ
ﺗﻘﻄﻴﺮ ﺑﺨﺎﺭ ﻳﻮﺭﺍﻧﻴﻮﻡ
ﻭ ﻣﻮﺍﺩ ﺳﺒﻚ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥﺩﺭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﮔﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﮐﺰ
ﻭﺳﺮﻳﻊ.ﻋﻨﺼﺮ ﻳﻮﺭﺍﻧﻴﻮﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ ﻓﻀﻮﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻄﺮ ﺳﺎﻟﺨﺘﻦ
ﺑﻤﺒﻬﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻤﺒﻬﺎﻯ
ﮐثیف ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻳﻮﺭﺍﻧﻴﻮﻡ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺑﺪﻟﻴﻞ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺟﻤﻌﻰ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ تمدّن
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺸﺖ.ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﮐﺴﻴﺪ
ﻣﻨﮕﻨﺰ ﺩﺭ
ﺷﻴﺸﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺯﺭﻧﻴﺦ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﻮﻟﻔﺎﺕ
ﺯﺭﻧﻴﺦ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺸﺎﺩﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺼﻌﻴﺪ
ﺑﺨﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻘﻄﻴﺮ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺍﺳﺤﺎﻕ ﮐﻨﺪﻯﺪﺭ۲۵۲ ﻫﺠﺮﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻔﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺮﺏﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻯ ﻣﻨﮑﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻌﺎﺩﻥ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺑﺎ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭ ﻓﺸﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺤﺎﻟﺖ ﭘﻠﺎﺳﻤﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺳﺮﺩ ﮐﺮﺩﻥﺁﻥ
گوﺋﻰ ﻫﺮ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺳﺮﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭﻣِس
ﺭﺍ ﻃﻠﺎ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﺮﺍﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻋﻨﺎﺻﺮﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻳﺎ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺩﺭ
ﺟﺪﻭﻝ ﻣﻨﺪﻟﻴﻒ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺃثیرﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺎﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﻨحصرﺍ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃث یرﻯ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلیﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺃﺯﻝ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﻭﻟﻴﻪﻣﻴﺘﻮﺍنیم
ﺒﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍﺷﺪﻩﻭﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﮐﻤﺎﻝﺑﺎﺯ ﺑﺎﻗﻴﺎﻧﻮس
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢﻭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯﺎﻧﺴﺎﻥﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﻭﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻭﻫﻢ ﺩﺭ
ﺃﺯﻟﻴﺖ
ﺑﻨﻄﻔﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺃﺯﻟﻰﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻟﻤس
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺗﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮﺩﺭ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺃﺗﻤﻰ
ﻳﺎ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ.

محمّد ﺑﻦ
ﺯﮐﺮﻳﺎﻯ
ﺭﺍﺯﻯ ﻣﺘﻮﻓﻰ320 ﻫﺠﺮﻯ
ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮ ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣس ﺑﺰﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ
ﺩﺍﺭﻭ ﺳﺎﺯ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﺳﺮﺍﺭﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺳﺮ ﺍﻟﺄﺳﺮﺍﺭ
ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺖ.ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺟﺎﺑﺮ
ﺑﻦ ﺣﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻯ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺷﻒ
ﺍﺳﻴﺪ
ﮐﺮﺑﻮﻧﻴﻚ
ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺳﻤّﻰ
ﺍﺯ ﺁﻣﻮﻧﻴﺎﻙ ﺳﺎﺧﺖ.ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺸﻮﺍﻯ
ﻋﻠﻢ ﺷﻴﻤﻰ ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ
ﻣﺘﻮﻓﻰ 339 ﻫﺠﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻓﺎﺭﻳﺎﺏ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻯ
ﻣﻨﮑﺮ ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﮔﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺃﺑﻮ ﺍﻟﻘﺎﺳﻢ
ﻋﺮﺍﻗﻰ
ﭘﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﻠﻢ
ﺷﻴﻤﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩ.
ﺣَﺠَﺮ
ﺍﻟﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﺎ ﺍﻟﺄﮐﺴﻴﺮ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ علیّ
ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﺪﻩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻫﺠﺮﻯﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺩﺭ ﺧﺰﻑ ﻳﺎ
ﮐﺎﺷﻰ ﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺷﻴﻤﻰ
ﺩﺍﻥﺑﻮﺩ.
ﺟﻠﺪﮐﻰ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ 743 ﻫﺠﺮﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﻯ
ﻣﻘﻴﻢ ﻣﺼﺮ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﺳﺎﻟﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻧﻮﺷﺖ.
ﺧﻠﻴﻞ ﺑﻦ
ﺃﻳﺒﻚ ﺻﻐﺪﻯ ﻣﺘﻮﻓّﻰ
۴۶۷ﻫﺠﺮﻯ
ﻗﺼﻴﺪﻩ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻟﺎﻣیّة ﺍﻟﻌﺠﻢ
ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺖﮐﻪ
ﺷﻴﻤﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺸﻖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﮔﺮﻯ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﭘﻮﺷﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ ﺻﻨﻌﺖ
ﻋﺸﻖ ﻟﻄﻴﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻬﺬﻳﺐ
ﻭﺗﺄﺩﻳﺐ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ
ﻋﻘﻠﻰﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ
ﺷﻴﻤﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.وَلی
ﻭﻯ ﻋﺎﺭﻑ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻣﺪﺭﻥ ﻋﺼﺮ ﻣﺎﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺎﻟﺒﻰﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭘﺸﻘﺎﺏ
ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﻏﻴﺒﺶ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻭﺗﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻃﺒّﻰ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰ
ﺭﺍﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺣﻴﺮﺕ ﺁﻭﺭ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺭﻭﺡﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎ ﮐﻴﻤﻴﺎﻯ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪپس
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺃﺻﻞ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﺸﻖﺟﺰ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺟﻨﺴﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﻃﺮﻓﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕﻭ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﺻﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖﻭ ﭼﻨﺪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺠﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺴﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﻭ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭﻧﻈﻤﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟی
ﺪﺭ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ وَلی
ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻃﺮﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﮐﺮﺩ.

ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺷﺎﻥ ﺍﺯ(ﺷﺎﻫﺪ
ﺯﻳﺒﺎ) ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻔﻬﻢ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺷﺎﻥ
ﺍﺯ ( ﺣُﺠّﺖ )
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺠّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻟﻔﻆ ( حجّ
) ﻋﻤﺮﻩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭحجّ
ﺃﮐﺒﺮﻫﻤﺎﻥ
شهود ششم ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ شهود
هفتم محمدیان
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻫﺮﻳﻚ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻮﻥ محمّد
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﺣﺠّﺖ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ محمّد
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ محمّد
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻥﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﻭ ﺍﺗﻤﺎﻡﺣﺠّﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺍثباﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩ .
ﻃﺎﻟﺐ ﻭ ﺭﺍﻏﺐ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﻣﺼﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪﻭ
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻭﺷﺮﻙ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ.

ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﻣﺘﻮﻓﻰ420 ﻫﺠﺮﻯ ﻭ
ﺍﻭﺣﺪ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﮐﺮﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻓﻰ635
ﻫﺠﺮﻯﻭﻓﺨﺮ
ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻋﺮﺍﻗﻰ
ﻣﺘﻮﻓﻰ688 هجرﻯ
که ﺩﺭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺟﻤﺎﻝ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺷﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻧﺼﻴﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻓﺎﺳﺪ
ﻫﻢ ﺟﻨس ﺑﺎﺯ ﻭ ﻣﺘﺠﺎﻭﺯ
ﺑﺰﻧﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ ﺻﻴﻐﻪ
ﻣﻮﻗﺖ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺴﻄﺢ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﺡ
ﻭﺯﻳﺒﺎﻯ ﺭﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﻌثت
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻭ ﺷﻤﺶ ﺗﺒﺮﻳﺰﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭﻭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺍﺑﻦ ﻓﺎﺭﺽ
ﻣﺼﺮﻯ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺃﻧﺪﻟﺴﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ
ﻧﮋﺍﺩﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﻧﮋﺍﺩ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻮﻓﻴﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺣﺎﻓﻆ
ﻭ ﺳﻌﺪﻯ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻋﺎﺭﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ
ﻭﺩﻳﺪ ﻭ
ﭼﺸﻴﺪﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩعُقدهﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩ.ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ.

تمدّن ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
تمدّن ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
تقرّب ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. تمدّن ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ تمدّن
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﻣﺪﻳنة
ﺍﻟﺮﺳﻮﻝ محمّد
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ(ﻳَثرﺏ
ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ)
درﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ.ﮐﻪﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﺋﻴﻦ ﻭﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺸﺮﻙ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ محمّد
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﺭﺍﺑﻴﺎﻥ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ولی
ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﮑﺘﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍثبات
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.پس ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻗﺮاءﺖ ﺁﻥ ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس آﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺧﺮﺍﻓﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻌﻠﻢ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻬﻢ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ محمّدﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﻃﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻴﺖ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻩ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ .ﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻳﺎ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻳﺎ ﺗﻄﻤﻴﻊ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻧﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺑﺎ
ﻳﺰﻳﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ
ﺳﻮﻡ ﻫﺠﺮﻯ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺑﺮﺩﻩ
ﺯﺭﺧﺮﻳﺪ
ﺍﻣﺎﻡﺑﺮ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪﺍﻭ
ﻣﻰ ﻧﺸﺴﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﮐﺴﻰ ﺑﺒﺤث ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻰ
ﻧﺸﺴﺖﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭﻯ ﭘﻴﺮ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ذِﻧﻰ
ﻫﻨﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺭﻭﺯﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺎﻗﭽﻪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺍﻭ
ﮔﻔﺖ
ﻃﺎﻗﭽﻪﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻰ
ﻧﺸﺴﺖ.
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺟﺰ ﺭﻭﻯ
ﺗﻮ ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺷﻪ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺑﺴﻄﺎﻡ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ
ﺭﺍﺑﻨﺎﻡ ﻃﻴﻔﻮﺭﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭﻯ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻗﺒﺾ
ﻭﺑﺴﻂ ﻭ
ﺷﻄﺤﻴّﺎﺕ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﺷﻄﺤﻴّﺎﺕ ﺭﺍ ﺣﺮﮐﺖ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﻦﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﻰ
ﺳﻮﺭﻳﺎﻧﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻧﺒﺴﺎﻁ
ﻭﻣﺴﻄّﺢ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﻌﻤﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﺿﻤﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺻﻮﻓﻴﻪ(ﺷﻄﺢ)ﺭﺍ
ﺑﺎ(ﻃﻮﺍﺭﻕ ﻭ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﻃﻮﺍﻟﻊ) ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻃﺎﺭﻕ ﺣﺎﻟﺖ ﮐﻮﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺑﻤﻐﺰ ﻭﺗﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﮑﺸﻒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻃﺎﺭﻕ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻮﺑﺪ ﻭﺟﺪّﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻟﻮ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺑﺘﻦ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺷﻄﺢ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﮐﻪ ﺫﻫﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺑﻨﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.

ﻣﺤﺎﺳﺒﻰ
ﻭﺣﻠّﺎﺝ
ﺷﻄﺤﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﺎﻳﻪ ﻧﻴﺮﻭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻗﺸﺮﻯ
ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻗﻮﻳّﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺍﺯ
ﻗﺮﻥ ﺳﻮﻡ
ﻫﺠﺮﻯ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
محمّدﻯ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﺷﻌﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔی ﭽﻴﺰﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﭘﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﺑﺴﺘﺎﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﮐﻪ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻧﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻯﻭ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻣﻌﺮّﺏ ﭘﺎﺭﺳﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ونه
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﺎﺭس
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻯ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺨﺮ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﺭﻭﻡ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ولایت
پنجم مسیح
ﺭﺳﻴﺪ. ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺷﺖﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ محمّد
ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﮐﻪمحمّد
ﭘس اﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﺷﺸﻢ
ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺳﻤﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺎﻃﻞ ﺁﻥ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ محمّد
ﭼﻪﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺯﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭼﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺣﺎﻓﻆ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺭﺍ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻭﻡ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺣﺎﻓﻆ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻫﻢ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.وَلی
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﭘس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻄﺢ ﻭﻧﺎﻣﻔﻮﻡ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﻔﺮﺁﻣﻴﺰ ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻦ
ﺑﺼﻮﻓﻴّﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺑﺎﺳﻮﺍﺩ
ﺗﺮﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺷﻄﺤﻴّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺃثر
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﮐﺸﻰ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﻏﺬﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﻄﺢ
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻨﺘﻈﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اﻣثاﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ(ﺃﺧﻮﻧﺪ)
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻭ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﮐﻪ
ﻗﺮاءﺖ ﻳﺎ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ
ﺍﺯ ﺷﻄﺤﻴّﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ محمّد
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ محمّد
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭمحمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭوَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺳﺎﺑﻘﻪ محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. وَلی
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻧﺎﻡ (ﺁﻗﺎ
ﻣﺼﻄﻔﻰ)ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻋﻀﻮ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻭﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ ﻧﺎﻡ
محمّد ﻭﻳﺎ
ﻗﺒﺮ ﺍﻭ
ﻭﻳﺎﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ ﺗﻦ ﻗﺒﺮﻭﻣﻘﺒﺮﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻳﺎﺭت
ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﺧﻮﺩ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭ ﻳﺎ
ﺣﻠّﺎﺝ ﺃﻧﺎ
ﺍﻟﺤﻖ ﮔﻔﺖﻭ
ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺃﻧﺎ ﻣﻦ
ﺍﻟﺤﻖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﺑﻘﻮﻝ ﻗﻀﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪﻣﺮﮔﻰ
ﭘﺮ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ ﻭﺗﻌﺰﻳﺮ.
ﻭﻯ ﻫﻤﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺧﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺣﺘﻰ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺗﻮﮐّﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.وَلی
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ.
ﻭﺣﻔﻆ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻘﺼﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻃﻔﻞ
ﺑﭙﺴﺘﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻤﺮﮒ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.وَلی
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﮔﻮﮔﻮﺵ برایش
ﻧﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻖ
ﺟﺎﻥ ﻣؤﻣﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﻣؤﻣﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻳﺎ ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺟﻮﺍﺏ ﻣثبت
ﺑﺪﻫﺪ.

ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻭﺻﻒ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻨﻮﺷﺘﻦ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻣﻮﻟﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻮﻟﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺮﺩﻡ.
ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ(ﺧﺮﮔﺎﻩ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﺯﺩﻩ
ﻣﻰ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺧﺮﮔﺎﻩ
ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺭّﻩ
ﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺍﻟﺎﻍ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻦ
او ﭼﻮﻥ ﺍﻟﺎﻍ حامل
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺮاء
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﻦ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺑُﻬﻢ ﻭ
ﺧﺮﻳّﺖ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴﻚ ﻓﻬﻢ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ وَلی
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺪﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ .

ﺍﻗﺎﻣﺘﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ
(ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﻰ
ﻭ ﻗﺎﺏ ﻗﻮﺳﻴﻦ
ﺍﻭ ﺃﺩﻧﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻭﺳﺮ ﮐﻤﺎﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻴﺮﺃﻧﺪﺍﺯ
ﺑﺎﺯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﺪﻗﺖ
ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﻮﻡ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪﻭ
ﺭﺣﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﻫﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﭘس ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﺎﺩﺭﻯ ﺯﺩﻩ ﻭ
ﻣﻨﺰﻟﻰ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻫﺮ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻃﻰ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺳﭙس ﺩﺭﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﺸﻢ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﺪ
. ﺳﺮّﺍﺝ ﻭ ﺳﻬﻞ
ﺗﺴﺘﺮﻯ
ﺷﻮﺷﺘﺮﻯﻭ ﺩﻭ
ﺍﻟﻨﻮﻥ ﻣﺼﺮﻯ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻭ
ﺍﻟﻨﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥﻭ ﺯﻧﻮﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺃﻳّﻮﺏ
ﺗﻮﺻﻴﻒ محمّد ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﮕﻰ
ﺭﻭﺍﺝ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺭﻡ ﻭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻋﺎﺭﻑ ﮐﻪﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭﻋﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﻧﻈﺮﻋﻮﺍﻡ
ﺭﺍﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺭﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﭼﺎﭖ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺣﺘﻰ 1200 ﺷﺎﻋﺮ
ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮔﻮﻯ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺷﻌﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﺎﭖ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺗﮑثیر
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﻳﻨﻰﻭ ﺭﻭﺿﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺣﺬﻑ
ﻭﺍﺿﺎﻓﻪﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﮑﻞ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ 900 ﺟﺎﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺣﺬﻑ ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
وَلی ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻏﺬ ﻭ
ﭘﻮﺳﺖ ﭼﺮﻣﻰ ﺟﻠﺪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ وَلی
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻔﺮﻭﺍﻥﺘﺮ از
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺯ مقصود محمّد
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻭ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻮﺍﻯ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻯ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯﺩﺭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﮐﺸﻴﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰﭼﻪ ﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﺁﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎ
ﻣﺪﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
های ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺪﺳﻴﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻴﻨﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻴﭻ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻣثبتی ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﺭﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃثر
ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺃﻣﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭ ﺗﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﻴﺮ ﻭﻧﻴﻚ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﻫﻢ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺁثاﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯعُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺘﺄثّر ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻘﺎﻁ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ.ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﺻﺪﻫﺎ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻣﺮﮒ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣثبت ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
در ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻝ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺟﺎﻯ ﺗﻨﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ .

ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻦ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﻋﻀﻮﻯ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺳﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
درآورده ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
اسلامی
.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﺩ ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ . ﭘس
ﮐﺴﻰ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻰ
ﻟﺠﻦ ﺯﺍﺭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺑﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺶ
ﮐﻠﺎس ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻳﻚ حجّ
عمرﻩﺍﻯﮐﻪﺑﻌﻤﺮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻨﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ .

ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯﺪﺭ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺍﺯ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺣﺮﻑ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎهﻫﺎﻯ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
وَلی ﺃﻫﻞ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﻣﺪﺭﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺪﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ
ﺁﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ
(ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﻰ)
ﺍﺳﺮاء ﺑﻌﺮﺵ
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺍﺭﺟﻤﻨﺪﻯ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻘﻞ ﭘﺮ عُقدهﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﺤﺮﻑﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻧس
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻣّﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ .

ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭبویژه
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺃﺧﻴﺮ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻓﻬﻢ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ.
ﻭﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ ﻭ
ﻋﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺩﻝ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣق
ﻮﺣﺠّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻓﻬﻢ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺣﻖ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺩﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻠّﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﺭﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻬﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺃﻫل
کلاﻡ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﻣﺘﻔﻠﺴﻔﻴﻦ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ثرﻭﺕﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻢ ﻳﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻨﻴﺰﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺗﺮﺳﺎﻥ اﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ
ﻋﻘﻠﻰﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻧﻪ ﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﻤﺎ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﮑﺴﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﻨﺪﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻧﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﺷﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﻭﻗﺪﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺪﻡ
ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ ﺑﮑﻒ ﭘﻞ
ﺻﺮﺍﻁ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻗﻠّﺎﺏ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍثباﺕ ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺎ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﺪﻋﺖ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣُﺠﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭﻫﺮﮐﺪﺍﻣﺸﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺤثی
ﮐﻪ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺑﺪﻋﺖ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ است
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﺮﻙ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺪعت
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺪﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺍثباﺗﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣﻖ ﻫﺮﮐس ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ. ولی
ﺣﻖﻫﻤﺎﻥ ﺣﻖ
ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻫﻤﺎﻥ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺰ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻫﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ ﺳﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺍﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ
ﺍﻳﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ محمّد
ﺁﺯﺭ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﺪﺭ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯ ﻗﺒﻠﺎﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﭘﻨج
ﺒﺎﺭ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ محمّد
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ علیّ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻮﻓﻖ ﺭﺍﻩ
ﺗﺎﺯﻩ محمّد
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖمحمّدﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪ.ﻭمحمّد
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ. ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺢ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠﺎﺩ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺑﻌثت
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺡ
ﺩﺭﻫﺮﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍنی ﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﺎﻡ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
برسند.

ﭘس
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺪﺍﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰﮐﻪ
ﻧﺒﺮﺩ ﻫﻮﺵ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭﻧﻔﺮ
ﺍﺳﺖﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭﻏﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻐﻠﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻮﺍﺏ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
وَلی ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﺩﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺣﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺎﺣﻖﻳﺎ ﮐﻢ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﺟﺪﺍﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻠﺎﻣﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ. وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﺟﺪﺍﻟﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﮐﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺤثی
ﻫﻢ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ (ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺎﺳﺖ. ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺮﻑ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﻭ ﺳﺎﮐﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻭ
ﺑﻰ ﺟﻮﺍﺏ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻓﻨﻮﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.وَلی ﺑﺎ
ﻣﻬﺮ ﻭﻧﻴّﺖ ﺧﻴﺮ
ﻭﺧﻮﺏﻭ ﺑﻘﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﻬﺮ
ﺣﻴﻠﻪ ﺭﻫﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ. ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ

ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻣﺤﮑﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﺩﺭ
ﻓﻦ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﺋﻰ ﻫﺴﺖﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻴﺎس ﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﮐﻪ ﻃﺮﻑ ﺧﻄﺎﺏ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﭼﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻗﻴﺎس
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ قیاس ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻴﺎس ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖوَلی
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﻴﺎس
ﺣﺮﺍﻡ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺣﺘﻰ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﮐﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻬﻢ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﻴﺎس خُنثی
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﺴﺒﻰ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺯ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺩﻳﻨﻰﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﭘس
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺮﻳﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻳﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻬﻢ ﺍﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﻣﺘﻮﻥ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﺗﺎﺣﺪﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺍﺯ
ﻣﺘﻮﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.وَلی
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﻙ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﻭ
ﻣﺎﺭﺍﺗﻮﻥﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮﻯﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺑﺨﻂ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺪﺍﻝ
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺭﺳﺘﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻠّﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﻣﺎ ﺟﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻳﺎ
ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﻫﺮ
ﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻭ
ﺑﻌﺪﻯﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﺑﻌﺪﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.وَلی
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺟﺴﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻬﺎﺭﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭘﻨﺞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
وَلی ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺒﺎﻳﺪﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺧﺎﺹﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻦ ﻭ
ﺍﮔﻮ ﻭ ﺳﻮﭘﺮ
ﺍﮔﻮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺳِﻨﺖ ﻭمُقَدّس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻓﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﻭ ﻳﮕﻴﻦ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻧﻴﮑﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺻﻮﺍﺏ
ﻭ ثواب ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭ ﻧﻘﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻋﺒﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ثوﺍﺏ
ﺷﻮﺩ . ﭼﻮﻥ ﺗﺮﻙ
ﺁﻥ ﺧﻄﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. پس
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺴؤﻝ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﻋﺮﻓﺎ ﺑﺮﺍﻯﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﺘﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺟﺪﺍﻝ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﺤﺮﻯ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﮔﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺻﻮﻟﻰ ﺗﺮﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻗﻀﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﻨﺤﻮ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻋﻤﺮ
ﻭﻋثماﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
وَلی ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﺮ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻃﻰ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
را ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﺮﺩﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﻭﺍﻟﻬﻰﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﻭ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﺑﺎ
ﺯﻭﺭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰﻭ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺳﺮ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺭﮊﻳﻢ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﻯ ﺭﮊﻳﻢ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺳﺎﻗﻂ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﺪ ﺣﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺼﺎﻳﺤﻰﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺳﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻨﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﻳﻦ ﺑﺎﺯﻯﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺂﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﮐﺴﻴﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣِس ﺭﺍ ﻃﻠﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻣِس ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺄﺻﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥ ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﻝ ﻭ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺃﺩﺏ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺍﺩﺑﺎﻥ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺟﻌﻠﻰ ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺣﻖ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺑﻨﺤﻮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍ
ﺑﺒﻄﻠﺎﻥ ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ.

ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﺘﻮﻥ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﭼﻮﻥ ﻗﻴﺎس ﺍﺯ ﺑﺤث
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﺰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺣﺪﻭﺩ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯﺍﺯ ﺣﺪّ ﻣﻘﺮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻋﻰ ﻭ(ﺣﺪ
ﺯﺩﻥ) می ﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺧﺎﺹ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﺘﻔﻖ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﺟﻤﻌﻰ
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻭﺩ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺼﻮﺑﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻭﻳﺎ
ﺯﻭﺭ ﻣﻨﺪﻯ
ﺣﮑﺎﻡ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺋﻤﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺍﻳﻦ
ﺯﻭﺭ ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺗﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﭼﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥﺑﭽﺎﻩ
ﻭﻳﻞ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﻄﻮﺡ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺑﺎﻋثﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡﻭ
ﻣﻌﻠﻢ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻧﺪﻙ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﻚ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﻭ قَدَرﺕ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﻨﺪ
ﻭﮔﺬﺷﺖ ﻭﻋﻔﻮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﻋﺎﻯ
ﻣﺰﺍﺣﻤﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻋﻠﻢ (ﺟَﻔﺮ)ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ
ﺍﺧﻠﺎﻕ(ﺍﻣﺎﻣﻴّﻪ)ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﻴّﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺷﻴﻌﻪﺍﻣﺎﻣﻴﻪ
ﻭﺍﻗﻌی ﺘﻤﺎﻡ
ﺁﻥ(ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﮔﺎﻥ)ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺳﻨّﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ(ﺳِﻨﺖ)ﻭ
مُقَدّس ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ (ﺳُﻨّﺖ)ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی
اﺳﺖ.ﺗﺎ ﮐﺴﻰ
ﺍﻣّﻰ ﭼﻮﻥ محمّد
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣؤﻣﻦ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺟﻔﺮﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
(ﺟﻢ)ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﻓﺮ ﻭﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﻮﺩ
ﺟﻤﺸﻴﺪﻯ ﺟﻢ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺷﻴﺪ ﻭ
ﺳﻴﺪ ﻭ ﺳﻴّﺪ ﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﺟﻔﺮ ﻭ
ﺟﻌﻔﺮ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺟﻤﻌﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ(ﺁﺩﻳﻨﻪ ﻳﺎ
ﺃﺩﻳﻨﻪ) ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻟﻴﻒ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺳﻄﺤﻰ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍﻝﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ ﻋﻠﻢ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰﺑﻨﺎﻡ
ﺟﻔﺮ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ. پس ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰﻭ
ﺳﻨّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎوَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻠﻢ
ﺟﻔﺮ
ﺭﺍﮔﺎﻫﻰ(ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺤﺮﻭﻑ)ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺣﺮﻭﻑ ﺍﻟﻔﺒﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻮﺍﺩ ﻭﻧﻮﺷﺘﻦ
ﺣﻮﺍﺩث
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﮔﻔﺖ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻋﻠﻢ
ﺣﺮﻭﻑ ﺍﻟﻔﺒﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺣﺮﻑ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺣﺮﻭﻑ
ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺣﺮﻑ
ﻭﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ ﻫﺮ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﺪﺭﻙ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖﺟﺪﻳﺪ
ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﮐﻠﺎس
ﺍﺯﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ حوادث
ﺟﺰﺋﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﮐﺸﻒ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺪﻓﻮﻥ ثرﻭﺕ
ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻥ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻬﻠﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺍﻧﻘﺮﺍﺽﻋﺎﻟﻢﻭﻳﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻬﻢ
ﭘﺎﺷﻴﺪﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻨﻘﺮﺽ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﻢ ﻣﻨﻔﺠﺮ
ﻭﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﮔﺮﺩﺩﺑﺎﺯ
ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻧﺸﺪﻩﻭ ﺷﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﻓﻨﺎ
ﻭﺯﻭﺍﻝ ﻭ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞﺭﻭﺣﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩﻭ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﻓﺘﻦ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻓﺮﺻﺖ
ﻭﻣﻬﻠﺖ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻮﺿﻊ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭ ﺣﺎﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ ﻭ سپس
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﻟﻰ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣثلا ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺍ ﺑﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﻔﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﺯﻭﺍﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻔﻨﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎﻝ ﺟﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ عُقده ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻋﻠﻢ ﺟﻔﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻌﻔﺮ ﺷﺪﻥﻭ
ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺟﻤﺸﻴﺪ ﻭﻓﺮﻳﺪﻭﻥ
ﻭمحمّد ﻭعلیّ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺮﻭﻑ ﻋﺮﺑی
ﺮﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺣﺮﻭﻑ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺮﺏ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﻑ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻭﻓﻨﻮﻥ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺤﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ علیّ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﺮﻭﻑ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺮﺍﺏﻭ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺯﺑﺎﻧﺎﻥﻭ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺮﺍﻯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺯﻣﺰﻣﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺧﻂ ﭼﻴﻨﻰ
ﭼﻬﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺣﺮﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯﻳﻚ ﺷﮑﻞ ﻧﻘﺎﺷﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭﺿﻊ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.وَلی
ﺍﻳﻨﻚ ﭼﻬﻞ ﺣﺮﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺣﺮﻭﻑ ﺯﺍﺋﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻢ
ﺣﺮﻭﻓﻰ
ﻧﺎﻗﺺ.ﻭ ﺧﻴﻠﻰ ﺻﺪﺍﻫﺎ
ﺭﺍ ﺷﮑﻞ ﺣﺮﻑ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺴﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﭼﺘﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.

وَلی
ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺣﺮﻭﻑ ﮐﺘﺎﺑﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺻﺪﺍﻫﺎ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ ﺻﺪﺍ
ﻫﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻭمُقَدّس
ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ .
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻭﻑ
مُقَدّس
ﻭﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺖﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﺷﮑﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ. وَلی
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ.ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﭼﻮﻥ ﮔﻨﺞﻫﺎﻯ
ثرﻭﺕ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﺩﻝ ﺯﻣﻴﻦ
ﻃﻠﺎ ﻭ ثرﻭﺕ
ﺍﺳﺖ. وَلی ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻮﻟﺎ علیّﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ(ﻗﻀﺎ ﻭقَدَر)
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺄﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻟﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ محمّد ﻭعلیّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ محمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ ﺑﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺸﺴﺖ
ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ نبوّت
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﺪﺭﺟﺴﻤﺎﻧﻴﻨﻮﺡ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺸﺮﻯ
هاﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ.

ﻟﻮﺡ ﻗﻀﺎ
ﻭقَدَرﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.(ﻗﻀﺎ)ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی که ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺘﺤﻮﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.وَلی
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎﺷﺪﻩﺍﻧﺪﭼﻮﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. قَدَر
ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
قَدَر ﻭ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﻗﻄﺮﻩ
ﺑﻘﻄﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ هرکس
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺿﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺫﺭﻩ ﺫﺭﻩ
ﺭﻭﺍﻥﺴﺎﻟﻚ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﺷﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ (ﺑﺪﺍﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺻﺎﺩﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.(قَدَر)ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ قَدر
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭح
اﻟﻬﻰﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﻨﺎﺯﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻟﻮﺡ)
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻓﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ثبت ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻓﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. وَلی
ﻟﻮﺡ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻟﺎﺣﻪ) ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫﺮﺩﻡ
ﻧﺴﺨﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﻟﻮﺡ ﻗﻀﺎ ﻭقَدَر
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯﻤﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓّﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺒﻌﺪﻫﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﻟﻮﺡ ﻗﻀﺎ ﻭ قَدَر
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ (ﺟﻤﻊ)
ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ(ﺟﻢ)
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺟﻤﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺁﺩﻳﻨﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ(ﺃﺩﻳﻨﻪ)ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﻳﻦ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ حجّ ﮐﻌﺒﻪ
(ﺗﻘﺼﻴﺮ)
ﻭﮔﻨﺎﻩﻋﻤﺪﻯﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺰﻭﻡ
ﺷﺮﻁ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ(ﺳُﺒﺎﺕ)ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳُﺒﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳَﺒﺖ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺷﻨﺒﻪﻭ
ﺳﺒﺖ ﻭ ﺷُﺒﺎﻁ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ نفس ﮐﻞّ
ﺭﻭﺡ القدس ﺭﺍ
(ﺟﺎﻣﻌﻪ)ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ
ﺁﺧﺮ حجّ ﺃﮐﺒﺮﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
القدس ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻣﺪﺭﻙ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﺴﺒﺖ
ﻋﻠﻢ ﺟﻔﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺟﻌﻔﺮ
ﮔﻔﺘﻨﺪﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺭﺿﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻣّﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺻﺎﺣﺐ ﻋﻠﻢ
ﺟﻔﺮﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ
ﻓﻮﻗﺎﻟﻌﺎﺩﻩﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻋﻠﻮﻡ ﺧﻔﻴّﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐﻴﻤﻴﺎ ﻭ
ﺟﻔﺮ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺤﺮﻭﻑ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﭘﻮﺷﺶ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﺭﺍ
ﻣﻨﻊﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻋﻘﻞﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻗﺮﺁﻥﺑﺎﻳﺪ ﻋﻠﻢ
ﺭﺍ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺎﻫﻰ ﻋﻠﻢ
ﺟﻔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺳﻴﻤﻴﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻭﻫﺮﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻮﺷﺸﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻣﺤﺸﺮ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﺮﺍﻥﺩﺭ ﮔﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻧﺸﻮﻧﺪ.وَلی
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻓﻄﻢ ﻭ ﺍﻓﻄﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻴﺪ ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ (ﺭَﻣﺾ
ﻋﻴﻦ)ﻭﻭﺭﻡ ﭼﺸﻢ
ﻣﻴﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﺯ ﺑس
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺧﻮﺭّﻩﮔﻴﺮﻯ
ﮐﻪ قُرّه
ﻳﺎﮐﺮﻩ ﭼﺸﻢﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﺁﻥ ﭼﺮﺑﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺧﻮﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺩﺭ
ﭼﺸﻢ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺮﺥ ﻭﺧﻮﻧﻴﻦ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﻣﻴّﺖ ﺣﻀﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﭼﻮﻥﻤﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎﺩﻯﺻﻔﺎﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺃﻧﺒﻴﺎ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺷﻴﻤﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ولی ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﺭﺍ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍثباﺕ
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﻟﺰﻭﻣﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﺑﺪﻝ
ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻨﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفسﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ
ﺣﺘﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﮑﺮ
ﻧﻘﺶ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺫﻩ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺗﺸﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻭ ﻋﻘﻠﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺩﺍﺭﻭﻯ
ﮐﺸﻒ ﺷﺪﻩ.
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺎﻣﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐثر ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻋﻮﺍﻡ ﻗﺸﺮﻯﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﭽﻪ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﭽﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﻣﺠﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻭ ﻟﺒﺎس
ﺍﺣﺮﺍﻡ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻟﻴﻞ ﺳﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﺮﻳﻤﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ
ﺗﺬﮐﺮﺍﺕﻭ
ﺗﺨﻴل
ﻠﻮ(ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍﻫﺸﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻭﺭ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺭﺧﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍﺩث
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺻﺪﻕ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶﻫﺮﮔﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﭼﻴﺰ
ﻣﻬﻤﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻘﺼّﺮ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪﭼﻮﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺤث
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﺮﻓﺎﺗﻨﻬﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻌﺎﻉ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻚ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻴﺎﺳﻰ
علیّ
ﺣﺮﻑﻣﻴﺰﻧﻨﺪوَلی
ﻋﻤﻞ ﺑﺸﻌﺎﻉ
ﻳﺎﺑﻰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﻡ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
قَدَرﺕ ﻣﻄﻠﻘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭﻭﻗﻴﺢ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﻧﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ(ﻣﻠﺄ
ﻭﻣﻠّﺎ)ﺍﺑﻠﻴ س
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﻭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﻨﺎم
ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻤس ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﺎﻫﻰ ﻏﻴﺐ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﭼﺎﻩﻳﺎ
ﺣﻔﺮﻩ ﻗﺒﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻮﻩ ﻭﺻﺤﺮﺍﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺑﻌثت ﺍﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣّﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺠّﺖ ﺑﻦ
ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺣﺴﻦ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ ﺣﺴﻴﻦ
ﻳﺎ ﺣﺴﻨﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﮐﻨﺪﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﻣﻴﮕﺰﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻥ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻓﺖ
ﻭﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﻪ ﺗﻤﺎﻡ
أحادیث ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﻗﻴﻖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮ ﻋﺼﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩﻗﺎﺋﻤﮑﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﺑﻨﺎم
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﮐﻪﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القدس ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺋﻢ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺐ ﺩﺭ
ﭼﺎﻩﻳﻚ ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻋﺒﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺣﺴﻦ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﮑﺸﻨﺪ. پس ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻏﻴﺒﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﮐﻠﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺘﻮﺍﻫﺎ ﻭ
ﺗﻘﺮﻳﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻋﻮﺍﻣﻞﭘﻨﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩﺳﻪ ﻗﺮﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﭘﺮﻭﺭﺩﻩ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﮔﻮﻳﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﻤﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺭﮊﻳﻢ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺗﺮﻭﺭﻋﻠﻨﻰﺑﻨﺎﻡ
ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻫﻢ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﭘﻨﺞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺟﻮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﺴﻠﺴﻞ
ﻣﻰ ﺑﻨﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﭼﻮﻥ ﺧﻠﺨﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ
ﻣﻦ ﮐﺸﺘﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭘﻨﺞ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻡﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻠﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻡ.ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺗﺠﺎربّ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.ﻭﻧﻪ
ﻧﻘﻞ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻭﺧﻄﺎﺋﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺣﺪﻳﺶ ﻧﺒﻮﻯ
ﻭﻭﻟﻮﻯ
ﺭﺍﻧﻘﻞ
ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺁﻥﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.ﺗﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﻭ
ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺑﺎﻃﻞ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﭼﻪ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺳﻌﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﻭ(ﻣﺬﻫﺐ)ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥﺮﺍﻩ
ﺫﻫﺎﺏ ﻭﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﺑﺮﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻧﮑﻨﺪﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ ﻗﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐﺘﺎﺑﭽﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ
ﺻﻔﺤﻪ ﺳﻔﻴﺪ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺘﺮﻧﺖ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ.ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻔﺤﻪ (سیدی) ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻳﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ.

M163

حکمت
و عرفان و
تصوّف ایرانی
آریائی

ﺣکمت ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﻴﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣل اﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻋﻘل
ﻔﺼﻮﻝ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺰﻭﺍﻝ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍنی اﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻫﺪﻑ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ تصوّف ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻣثاﻝ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻣﺴﺎﻋﻰ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺪﻥ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ تصوّف
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
اﮔﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺘﮑﺎﻣل
ﺪﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺿﻤﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﺪّ
ﻓﺎﺻﻠﻰﺟﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻋﻠّﺖ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺪﺍﻡ
ﻋﻠﻞ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﻋﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﺷﺪﻩ؟ﻭ ﺁﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ؟ﺍﻏﻠﺐﻋﻠﻤﺎ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋلل
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ
ﻳﻮﻧﺎﻥﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺑﻞ ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
(ﺁﺩﻡ) ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻥ
ﺑﺎﻗی هستند.
ﻭﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻟﻰ
ﺩﺭﺗﺮﺗﻴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ که ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺧﺮ ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
محمّد ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺸﻢ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔت گانه
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺻﻔﺖ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻳﺎ ﺑﺎﻋث ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻳﺎ ﺑﺎﺻﻔﺎﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥﭼﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺷﺮﻗﻰ ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻕ یا
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺮ
ﻳﻮﻧﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻏﺮﺏ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺤﻞ ﻏﺮﻭﺏ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﻭﺝ
ﭘﺨﺘﮕﻰ ﻭ
ﺑﻠﻮﻍ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍنی ﺨﺘﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻩ.ﺗﺎ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎمل
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﮑﺘﺐ تصوّفﺑﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﭘﺎﺭﺳﻰ
ﺯﺑﺎﻧﺎﻥ
ﻭ ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﺧﺼﺎﻝﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻮ (ﺣﮑﻤﺖ
ﭘﻬﻠﻮﻯ ﻳﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
آریائی) ﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺷﻌﺮﺍﻯ ﻋﻈﺎﻡ
ﺁثاﺭ ﺷﻌﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﺮﻕ
ﺩﺭ ﻫﻨﺪ ﻭﭼﻴﻦ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮒ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﺑﻴﻮﻧﺎﻥ
ﻧﻘﻄﻪ ﺃﻣﻦ
ﺗﺮﻯ ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﻓﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰﻣﺎنع
اﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﭘﺪﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻳﻮﻧﺎﻥﻣﻌﻠﻢ
ﺍﻭ ﻳﻚ زﻥ
ﻫﻨﺪﻯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫِﻥ
ﻫﻨﺪﻭﻯ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﭘس
ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺣﮑﻤﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻣﺪﻧﻴّﺖ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭلی ﺒﺮﺍﻯ
ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ
ﭽﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻐﺮﺏ ﻭ
ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﭘﻨﺠﻢ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺭﺷﺮﻕ
ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﺸﻢ ﺁﻥ ﺑﺎمحمّد
ﺩﺭ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥﺒﻮﺩ.
ﻭﻯ ﻋﻀﻮ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭ سپس ﺑﻤﮑّﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭمحمّد
(ﺃﻣﻴﻦ ﻭ ﺍﻣّﻰ)
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻧﺪﻙ
ﻗﺮﻳﺸﻰﻣﻌﺮﻭﻑبه
(ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ) ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ(ﻫﺸﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﮐﻨﻨﺪﻩ)ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ
ﺍﻟﻪ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪ.ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭﮐﺸﻒ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ سوشیانس
سوم زردشت ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ (ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻨﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺑﺎﮐﺸﻒ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ (ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻭل
اﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻰ ﺁﻳﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭتمدّن ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ کنونی
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺍﻭﻟﻴﻦ(ﺗﺠﻠّﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ) ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺭﺳﻮﻝ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎم اﻣّﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﺍﻣّﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﭘﻴش ﻧﻤﺎﺯﻯﻳﺎ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
می گوﻳﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪوَلی
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺘﺐ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺩﺭ
قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ

ولی
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺳﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺖ
ﻭ ﻳﮑﻢ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﻧﻴﺰدر
استدلال های
خود ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻢﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﮐﻬﮑﺸﺎن هاﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﮐﺮﻩﺯﻣﻴﻦﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺵﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
قَدَر ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
گرامی من ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﻣﺴﺎﺋل
ﻨﻈﺮﻯ ﻭﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺎﺭﺍﺋﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﻫﺎﻳﺪﮔﺮ
ﻣﺘﻔﮑﺮﻏﺮﺑﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﮑﺘﺐ(ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺟﻮﺩ) ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺎﻟﻴﺘﺮﻳﻦ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻣﻌﻨﻘﺪ
ﺍﺳﺖ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺧﺎﺹ تمدّن
ﻏﺮﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ تمدّن
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻭ ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯﺑﺎﺯ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﻫﻨﺪ
ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺼﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ وَلی
ﭼﻮﻥ ﺧﻂ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ ﺣﺮﻭﻑ
ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ ﺁﻥ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺸﺪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺷﺘﻪ
ﺗﺤﺮﻳﺮ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ.ﭘس
ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻂ ﻣﻴﺨﻰ ﻭ
ﻫﻴﺮﻭﮔﻠﻴﻒ
ﻣﺼﺮﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺷﺘﻪ
ﺗﺤﺮﻳﺮ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ
ﻭﺧﻄﻮﻁ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺧﻂ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺎﻳﺪﮔﺮ(ﺭﻭﺡ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ
ﮐﺎﻧﺖﺁﻟﻤﺎنی
ﺮﺍ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ تمدّن
ﻏﺮﺏ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺣﻖ
ﻏﺮﺏ
ﻭﻏﺮﺑﻴﺎﻥ ﺩﺭ تمدّن
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ
ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺍﺭﻭﭘﺎﺑﺠﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. وَلی
ﮐﻠﻤﻪ تمدّن ﻭﻣﺪﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻧﺎﻡ
(ﻣﺪﻳﻨﻪ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﻬﺮ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﻬﺮﻧﺸﻴﻦ
ﺑﻬﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.وَلی
ﻣﺪﻧﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻟﻔﻆ (ﺩﻳﻦ) ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻳﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭِﺩّ ﻭ
ﻣﺤﺒﺖ ﺍﺳﺖ.دﺭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
وﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ(ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﭼﻬﺎﺭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﺪﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺩﺭ
ﻳﻮﻧﺎﻥ(ﺩﻳﺎﻧﺎ)ﻧﻴﺰ
دلیل ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﻦﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻴی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺁﺋﻴﻦ ﻳﺎ
ﻣﺘﺪﻟﻮﺟﻰ ﻭ
ﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﻤﻨﺤﺼﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﺣﻖ ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺩﻳﻦ ﺳﺎﺯﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻚ(ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﺮﻳﻚ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻭﺳﺘﺎﻯ ﻧﺎﻃﻖﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺠﺰﻳﮑﻰ
ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ(ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎﺣﻘﻴﻘﺖﻭ ﻳﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴرود.که ﺍُﻟﮕﻮی
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺸﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ مُقَدّس
ﻭ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺳﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌی ﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
روح ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﻔﺴﺦ ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﻭ ﭘسﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﻭ ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
هستیم ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﻫﻤﮕﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘثنا ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ(ﮐﺎﻧﺖ) ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺷﺎﺧﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺍﻟﻤﺎﻧﻰﻭﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﮕﻠﻴس و
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻠﻞ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ (ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ)ﺩﺭ ﻣﻠﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻰ
دارند و ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻠﻞ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺭﻗﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. وَلی
ﺩﺭ(ﻓﻠﺴفه
ﻋﺮﻓﺎنی ) ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻠﻞ أندکی
سالک ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻠﻞ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﺮﺏ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺯﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻧﺒﺮﺩ ﻫﻮﺵ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻃﺮﺡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﺭ
ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻘﺎﺑله ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﮐﻪ ﻃﺮﺣﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ ﺭﺩّ
ﮐﻨند ﻭﺟﺎﻳﺶ
ﻃﺮﺡ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
اﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﮑﻮﺕ
ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍﻉ ﺷﮑﺴﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺷﮑﺴﺖ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻃﺮﻑ ﺳﮑﻮﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
وَلی ﺑﺎﺯ ﻧﻪ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺭﻣﻨﻄﻘﻰ
بودنﻏﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺷﮑﺴﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﻧﻮﻉ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺮﻳﻚ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻃﺮﻑ
ﻧﺰﺍﻉ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﺷﺪﻥ ﺣﻔﻆ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭘس ﻓﻠﺴﻔﻪﻳﻚ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺃﺻﻞ
ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻫﻨﺮ
ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس . ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺭﻳﺎﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﻭ ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺸﻒ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ که (ﻫﻨﺮ ﭘُﺮﺳﺶ)
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠّﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﭼﺮﺍﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣثلا
ﭼﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻓﻠﺎﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﮋﺍﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻠّﺖ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻣﻠّﺖ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻟﻮ ﺩﺭﺧﻴﺎﻝ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺗﻔﮑّﺮات
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﻭ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﻔﮑّﺮﻭ ﻧﻪ قَدَرﺕ
ﺗﻔﮑّﺮﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺘﻔﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﭘﺎﺳﺦ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺁﻥ اﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﻭ
ﻫﺎﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻄﻮﺡ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. وَلی
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻮﮊﻩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﻌﺪﻯﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺩﺭﻫﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﭘﺎﺳﺦ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭘس ﻫﻢ
ﭘﺮﺳﺶ ﺩﺭﺳﺖﻭ
ﻫﻢ ﺭﻭﺵ ﭘﺎﺳﺦ
ﻳﺎﺑﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻢ
ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺟﺎﻟﺐﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺣﻴﺮﺕ ﺁﻭﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﺒﺤث ﺣﮑﻤﺖ
ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
(ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ) می
ﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺑﺠﻮﺍﺏ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﻢ.وَلی
ﻣﺎ ﺭﺷﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﻘّﻖ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺯ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ و ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯاﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﮑﺴﺐ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘل اﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﺒﺮﺗﺮﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﭘﺎﺳﺦ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﻮﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺪﻝ ﻭ
ﻓﮑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﭘﺮﺳﺶ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﺮﺳﺶ ﭘﺎﺳﺦ
ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﻭ ﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﭘﺮﺳﺶ ﻣﻴد
اند و ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﺎﺳﺨﻰ
ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺳﮑﻮﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺨﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖﻭ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺍﻧﺪ.

ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ واقعی
و سلوکی ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﻔﺼّﻞ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻳﻢ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻏﺮﺑﻰ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻔﺼّﻞ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻳﻢ.
که ﺍﺯﺣﮑﻤﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﻳﻨﻰﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ(ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ)ﺭﻧﮓ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺭﻧﮓ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯﻏﺮﺑﻰ
ﻭﻣﺎﺩی ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﺍﺳﺖ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﭼﻮﻥﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺏ ﻣﺬﺍﻕ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﻳﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻤﺘﺮﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺠﺰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﻝ
ﭼﺴﺐ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﺎﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺯ(ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ)ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺃﻧﺪﻙ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﮐﺮﺩﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﺷﺪﻩﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ وَلی
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺭﻧﺞ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭼﺎﻩ ﻭﻳﻞ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﻴﻞ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺭﻭﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻳﻦﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰﺧﻴﻠﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁثاﺭﻋﻠﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻏﺮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ وَلی
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻁ
ﺁثاﺭ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﺷﻌﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁثاﺭﻯ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻠّﺘﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﮔﺎﻫﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﮐﻴﻔﻰﺑﺴﻄﺢ
ﻭ ﻋﻤﻖ ﺁثاﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
و أدبی
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻣﻠﻞ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺁثاﺭ ﺧﻮﺭﺍ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻫﻨﺪﻯ
ﻭ ﺗﺮﮐﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻳﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺤث
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺩﺍﺭﺩ ولی
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻬﻨﺮ
ﺃﺩﺑﻰ ﺁﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻨﺮ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺩﺭﻓﺼﻮل ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺑﻦ
ﻓﺎﺭﺽ ﻣﺼﺮﻯ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﻳﻚ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺑﻤﺼﺮ
ﻭﻳﺎ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻧﮋﺍﺩﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺃﻧﺪﻟﺴﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﻳﻚ
ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺄﻧﺪﻟس
ﺍﺳﭙﺎﻧﻴﺎ
ﻭﺷﻤﺎﻝ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺁثاﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺷﻌﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﺎﭖ
ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﻧﺴﺨﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﺷﺪﻩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥﺪﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺷﺮﻕ ﺩﺭ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ (ﺣﮑﻤﺖ
ﭘﻬﻠﻮﻯ و
فهلوی )
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍﺍﺯ ﺗﺮس
ﺟﻬﻞ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻣﺘﻤﻠّﻘﻴﻦ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﻣﻮﻯ
ﻭ ﻋﺒّﺎﺳﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺯﺑﺎﻧﺎﻥﻭﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻥ ﺪﺷﻤﻨی ها
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. وَلی
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺻﺪ
ﺩﺭﺻﺪ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﭘﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. وَلی
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻫﻤﻪ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻗﻰ ﻳﮑﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﮑﻤﺖﻋﺮﻓﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﺎ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺍﺯﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻗﺎﻳﻖ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻭ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺰﻡ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺷﺪﻩ وَلی
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻭ
ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥﮐﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.وَلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﺮ
ﺑﺎﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﭼﻮﻥ (ﻫﺮﻣس ﻳﺎ
ﻫﺮﻣﺰ)ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
تمدّنﻮ (ﺣﮑﻤﺖ
ﺧﺴﺮﻭﺍﻧﻰ و
پهلوی) ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ (ﻓﻬﻠﻮﻳّﺎﺕ
ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﭘﻬﻠﻮﻯﻭ
ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
سلوکی )
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻧﻈﺮﺃﺻﻞ
ﻫﺮﻣس ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻦ ﺷﺮﻗﻰ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯﻮﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﻭ
ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﺗﺒﻠﻴﻐﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﺠﺮت هاﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ قَدَرﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺭﻭﻣﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﻗﺮﻳﺶﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺑﻬﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻭﭼﻴﻦ ﻭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻗﺒﺮﺳﺘﺎنی ﺪﺭ
ﻣﻘﺎﺩﻳﺸﻮ
ﭘﺎیتخت ﺻﻮﻣﺎﻟﻰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻗﺒﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻡﮐﻪ
ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭﻫﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺍﺭﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﻧﻔﻮﺫ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ(ﻧﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ)
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
محمّد ﻭ علیّ
ﺧﻮﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻣﻠّﺎ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ. وَلی
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﻳﻚ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻣﺎﮐﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺷﻒ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻳﺎ قُرّه
ﻭﺧﻮﺭّﻩ های
زردشتی ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺩﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ولی ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺗﺒﻠﻴﻐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻫﺮ ﻳﻚ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﻘﺎﻃﻰ ﺷﻬﺮﺕ ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.وَلی
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ
ﺍﺩﺑﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.وَلی
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﺮ ﮐس وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ وَلی
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﮕی
ﺒﺂﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺁثاﺭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭوَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺎ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ به
(ﻫُدﺍ)ﻫﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ (ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ) ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﻭﮐﺴﺐ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
میکوشندﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

برﺧﻰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ تصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ تصوّف ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍشته ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺄثیر ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﻳﻬﻮﺩﻯﻮﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ ﮐﺴﺎنی
اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭘﻴﺮﻭﻯ(ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ)ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ تصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺑﻘﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻏﺮﺑﻰ
ﻣﻴﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﺮﺏﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ایرانی
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺤث ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﻋﻠﻤﻰ عُقده
ﻫﺎ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺤث
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺗﺎﺯﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺁثاﺭ
ﻧثرﻯ ﻭ ﺷﻌﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ از
ماهیّتا
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻫﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺭﺍﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﻧﺖ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺ.

ﺳﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺗﺮس ﺍﺯ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﻨﺼﻒ
ﻭﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺯ ﺳﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺭﺍﺑﭽﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻩ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻗﺒﻞ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺗﺎ ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺩﻭﻡ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﮔﻔﺘﻪ
شده ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺯﻣﺎﻥ
بعدی ﻣﺪﻧﻴّﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮکی اﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎ ﺁﺩﻡ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ
ﻗﺎﺭﻩ ﻫﻨﺪﺩﺭ
ﻗﻮﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺟﻨﻮﺏ ﺳﻴﺒﺮﻯ
ﺑﺠﻨﻮﺏ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺷﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺩﺍﺋﻰ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺰﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﻭﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ ﻭ
ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﭼﻮﻥ
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
خورشید
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺩﺭﺩﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ تمدّن
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﻭﺭﻩ
ﻗﺒﻞ(ﺗﻤﺪﻧّﻦ
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ)
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﻬﺮﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
(ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺍﺿﺢ
تر ﮐﺮﺩﻩ ﺍست.

ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﺠﺮﺕ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﺯﻣﻴﻦﮐﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﺎﺩﻫﺎ ﻭ ﭘﺎﺭﺳﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﭘﺎﺭثها
ﺭﺍ ﺗﺄﺳﻴس
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻔﺮﻫﻨﮓ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺠﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺮﻳﺶ
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ از
ﺁﻧﺎﻥ بوده اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﻤﻦ
ﺑﻤﮑّﻪ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭﻧﺎﻡ
(ﺟﺮﻫﻮﻡ یا گورهوم)
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
قُرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﻫﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻌﺪﺍ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
گروه (ﺑﻨﻰ
ﻫﺎﺷﻢ) ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ محمّد ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻓﺮﻗﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪﻩ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣؤﺳس
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐی ﺮﺍ
ﺿﻤﻦ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻧﻪﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﻋث ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
و ادّعا
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻋﻤﺮ
ﻭﺍﻣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. وَلی
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﻭﻯ
ﺍﺯعُقده ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ شانس
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ حقیر ار
نوعی ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺨﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻠﺎﻣﻴﺎﻥ و
فرعونیان و
آسوریان آشوری
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮﻳﻦ تمدّن
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﻮﺭﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻧﺠﻮﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﻓﺮﻫﻨگ تمدّن
ﺑﺎﺑﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ.

ﺍﻳﻠﺎﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺯﺍﻳﻞ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﻭ ﮐﻮﺭﺵ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺁﺷﻮﺭﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺑﺮﺩﻧﺪ. ﻧﻬﻀﺖ ﮐﻮﺭﺵ
ﻭﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻳﻠﺎﻣﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻮﺵ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺩﻡ (ﺧﻮﺯﻩ)
ﺩﺭ ﺧﻮﺯﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﮋﺍﺩ ﭼﻮﻥ
ﺻﺎﺋﺒﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻠﺎﻣﻴﺎﻥ 2900 ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﺍﻭﺝ تمدّن
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﺎﺩﻯﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺷﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰﻭ ﻋﺼﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ 14 ﻗﺮﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﭘﻬﻠﻮﻯ ها
ﺑﻮﺩﮐﻪﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺭﻧﮓ ﻏﺮﺑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺖﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﺼﺮ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺭﻭﺍﺝ ﮔﺮﻓﺖ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﻤﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪ.ﻭ ﺭﻧﮓ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ. وَلی ﻣﺴﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻓﮑﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐی
ﺪﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
صوفیانه ﺩﺭ
ﺍﺳﺎس ﺑﻨﻴﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﺮﻓﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ وَلی ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻋﺼﺮ ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺧﻂ ﻭ
ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺮ ﺩﺍﻣﺎﺩ ﻭ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺬﻫبی ﺳﻌی
کرﺩﻩ ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻣﮑﺘﺐ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﺩﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺑﺰﺭگ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺘﺼﻮﻓﻪﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻏﺮﺑﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺣﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺷﻴﻌﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺻﻔﻮﻳﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺃﻫﻞ ﺗﺴﻨﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺩﻳﻦ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺪﺍﺋﻰ تصوّف ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻋﻤﻠﺎﺩﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺎﺭﻯ
ﻫﺴﺖ.

ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺻﻔﻮﻳﻪ
ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻋثماﻧﻴﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ یک ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ در این
میان ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺭﻧﮓ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻋﻠﻨﺎ
ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﻴﻌﻪ ﻭ
ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﻧﺘﻘﺎﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. وَلی
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺁﻧﺎﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺮﺁﻥﭼﻨﺎﻥ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻄﺤﻰ
ﻫﺮﻳﻚﺑﻨﻔﻊ
ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺍﻫﺪﺍﻑﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﮑﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺗﻨﻬﺎ
(ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻴﻦ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﺼﻔﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﮑﻞ
ﮔﺸﺎ میباشد. ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻮﻡ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻏﺮﺏ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠﻮم ﺒﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ به (
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ )
اﻓﺮﺍﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺗﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻬﺘﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ آینده ﺭﺍﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
و( امکانات بالقوّه)
ﺩﺭ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻥ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ (ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ) ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ بدون
سلوک الهی
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
انسان بی دین
و بخصوص بد
دین قشری
مذهبی، ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ نوعی ﺭﺍﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
(ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس اسم
أعظم) ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﺨﺴﺖ
ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻈﺮ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣثلا
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ ﺑﻴﻨﺶ
ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺃﺭﺳﻄﻮ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻟﻮﮔﻮس ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻖ ﮐﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻋﺮﺿﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻳﮑﻮ ﻭ ﻣﺎﮐس
ﻣﻮﻟﺮ ﻭ
ﮔﻮﺳﺘﺎﻭ
ﻳﻮﻧﮓ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﺭﺍ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺟﻤﻌﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺃﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ (ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰ) ﻭ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺭﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁثاﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺟﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﭼﮑی اﺯ
ﺁثاﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻣﻠّﻰﻧﻮﺑﺖ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻞ
بتزکیه روان ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
رسید.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻈﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥﻫﻢ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﻢ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ به ﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎن هاﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ. ولی
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰﻗﺎﺑﻞ
ﺟﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻗﺒﻞ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﻨﺎﻡ(ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ)ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﻭﺳﻴﻌﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻭ ﺁﺳﻴﺎﻯ
ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁثاﺭ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺎﻯ ﭘﻬﻨﺎﻭﺭ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮕی
ﺒﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺑﭙﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.وَلی
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻫﻤﻪ ﻣﻠّﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮔﺮﺩﺩ ﺍﺑﻬﺎﻣﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺳﻄﺢ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﭼﻴﻦ ﻭ ﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺑﺎﺑﻞ ﻭﻣﺼﺮ
ﻭﻳﻮﻧﺎﻥﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺳﺎس
ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﻴﺎﻥﻭ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺩﺭ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ.ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻭ
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻣﺮﺗﺒﻂ
ﻭﻣﺘّﺼﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻧﻈﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﮑﻤﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ چون عرفان
علمی مدرن ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ بعرفان
ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺩﻳﻨﻰﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻴﻮﻣﻦ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺷﻬﺮ ﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ ﺭﺍ(ﺗﺬﮐّﺮ
ﻗﻮﻣﻰ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁثاﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﻴﻚ ﻋﻘﻴﺪﻩ
رسیده ﻭﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘت ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺷﺨﺺ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴل ﻮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ولی ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺳﻤﭙﺎتی
اﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻔﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﻈﺮ ﻭ
ﻣﻠﺎﺣﻄﻪ
ﺑﺂﻥﻧﻈﺮ ﻣثبت
ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪﻭ ﻳﺎ
ﻧﻈﺮ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ(ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻦ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﮑﻮﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺳﺎس
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺩﺁﻭﺭﺩﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ(
ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ)
ﻧﺨﺴﺘﻴن
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ تصوّف، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡﻋﺮﺵ (ﺣﺴﻨﻰ)
ﺁﺩﻡ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻘﻞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﻣﻨﺘﻘل شدﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺳﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺨﻂ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻨﺴﮑﺮﻳﺖ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ثبت
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋؤﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭﻡ
ﺗﺎﺑﻊ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﺩﻡﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻣﻴﺘﺮﺍ،
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﻭﻡ
ﻧﻮح ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
500 ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺍﺷﮑﻮﻩ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻨﺴﺎﺥ ﻫﺎ
ﻭﺣﻔﻆ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺗﺄثیر
ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻣﺘﺮﺟﻢ
ﺩﺭ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺩﺍﺭﺍ
ﺷﮑﻮﻩ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﻭ ﻋﺎﺭﻑﮐﻪ
ﺑﺠﺮﻡ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﭘﺪﺭ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻭ
ﺑﺪﺳﺖ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺧﻮﺩﺳﺮ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺍﺭﺍ ﺷﮑﻮﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ
ﻗﺮاءﺖ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺍﺭﻡ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻫﺮﻣﻄﻠﺐ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ هستند
ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ تنها ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﺳﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﻭﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺳﭙس ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻮﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺳﭙس ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ پنجم
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻇﻬﻮﺭ
ﺳﻪ
(ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس)ﺭﺍ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ محمّد ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺭربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺽ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ. وَلی
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳت هاﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﺎ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﺳﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺪﺭﺳﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﮐﻠﺎس ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺗﺄﺳﻴس گردد.ﻭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﮑﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ محمّدﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﮐﻪ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻌﻤﺮﻯ ﮐﺴﺐ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺎﺷﻒ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻭمحمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ مُقَدّس
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻭﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ (ﺑﺪ
ﻓﻬﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺖ)
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺗﺄﺳﻴس ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻳﮑﺠﺎ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﻓﻬﻢ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﺑﻠﻴس ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﻋﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻭ ﺍﻟﺘﻤﺎس
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﭼﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯﺟﺰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺗﺠﻊ ﻭ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻴﻦ ﺃﻫﻞ ﺷﺮﻕ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺪﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯﻭ
ﺃﻫﻞ ﻏﺮﺏ ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯﺟﻨﮓ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻳﻌﻨﻰ (ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺍﺯ
ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﻟﻮﻟﺎ ﺩﻓﻊ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻨﺎس ﺑﻌﻀﻬﻢ
ﺑﺒﻌﺾ ﻟﻔﺴﺪﺕ
ﺍﻟﺄﺭﺽ).

ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻧﻪ
ﺁﺧﺮﺕ.ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺮ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ ﺍﺭﺟﺤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﻄﻮﺭﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩ آﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺧﻠﺎق
اﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺩ. ﺑﻴﻨﺶ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ ﺑﺮ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭ ﺷﻌﻮﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻣﻴﺮﺍث
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺩﺭﻙ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰثمرﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.وَلی
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺁثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﺣﮑﻤﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻗﻮﻡ ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺭﺍﻳﺞ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪاﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰﺑﻴﻚ
وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﻭﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ محمّد
ﺩﺭﻣﮑّﻪﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻧﻤﻮﺩﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻳﺎ
ﭘﺎﺭﺳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﮐﻪﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺯﺭﺩﺷﺖﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻭﺑﺎ محمّد
ﺑﻨﻮﺭﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
محمّد ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﺩﺭ ﺣﺪ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ(ﺑﺪﺍﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭﺑﻴﻦ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺘﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻫﺮ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
هستندﮐﻪ محمّد
ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﻮﺩﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ
ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ثرﻳّﺎ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺳﺖ
ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ ﻳﺎ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭمُقَدّس
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺩﺭ ﻗﻮﻡ
ﻭﻣﻠّﺘﻰﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠی
ﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
می ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻤﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻰ ﻳﻚ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﺍﺑﻦ ﻓﺎﺭﺽ ﻭ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
نمی کرﺩﻧﺪ وَلی
ﻧﮋﺍﺩﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺍﺯ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻨﺪ ﺃﺻﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻴﻨﺶ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ
ﺭﺍﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﺒﺘﮑﺮﺍﻥ ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺑﻴﻨﺶﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗی کنوﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻭ ﻣﻤﮑﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺃﺻﻞ
ﺑﻘﺎﻯ ﻧﻔس ﻳﺎ
ﻧﻮﻉﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
لازم ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺰﻧﺪﻩ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻴﻬﺎﻥ ﻭﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﺂﺗﺶ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺳﺮﻣﺎ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ
ﺟﻮﻯﭼﻮﻥ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﺳﻴﻞ ﻭ
ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻘﺶ
ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻋﺘﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺣﮑﻤت هاﻯ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﻬﻠﻮﻳّﺎﺕ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺫﻭﻗﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ ﻭ
ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ به
ﺒﺮﺗﺮﺍﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻋﺖ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺍﺯ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﮔﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ .

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻘﻠﻰ ﺷﻬﺮ
ﻧﺸﻴﻨی ﻮ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺷﻬﺮﻫﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺷﻮﺵ ﻭ ﻫﮕﻤﺎﺗﺎﻧﻪﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﻏﺎﺭﻧﺸﻴﻨﻰ ﻭ
ﭼﺎﺩﺭﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺯﺥ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﺳﻂ
ﺑﻴﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺒﻰ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪوَلی
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪﻭ
ﺑﺨﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻴﻤﺮﻍ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻰ ﻋﺪﺩ
ﻣﺮﻍ ﺍﺯ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺝ ﻋﺮﺵ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﻴﻤﺮﻍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
به ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ) ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺴﺐﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﭘﺎﮐﻴﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﺯ ﺳﻨﮕﻴﻨی
ﻮ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﺳﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪﻭﺑﺄﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ قَدَرﺗﻬﺎ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺷﻔﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻨﺎﻡ (ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ) ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺮ
ﻗﻮﻡ ﻭﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻠّﻰ
ﻭمُقَدّس
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﻏﺬﺍ ﻭﻟﺒﺎس ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﮑﺮﺩ.ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻠّﻰ
ﻭمُقَدّس ﺑﺮاﻯ
ﺁﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

ﻧﮑﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺷﻮﺷﻨﺎﻙ
ﺧﺪﺍﻯ ﺷﻮﺵﺑﺎ
ﻣﻌﺒﺪ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﻳﻠﺎﻣﻰ ﺁﻥ
ﮐﻪﺍﻳﻨﻚ ﺁثاﺭﺵ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﺗﭙّﻪ
ﻫﺴﺖ ﻣﺪﺭﮐﻰ
ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻗﺒﻞ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻠﺎﻣﻴﺎﻥ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻗﻮﺍﻣﻰ ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﺠﺮﺕ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﺷﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﺩﺭ ﻏﺎﺭﻫﺎﻯ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﺮس ﺣﻮﺍﺩث
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ
ﺩﻳﺴﻴﭙﻠﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻋﺼﻮﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭﻣﻬﻢ
ﺑﻮﺩﻩﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﭘس
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰﺑﺎﺯ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻧﺰﺩ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻟﻮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻫﻢ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔی
ﺒﻌﺪﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻣﺎﺩﻫﺎ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻧﮋﺍﺩ
ﮐُﺮﺩ ﺯﻳﺒﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺯﻳﺒﺎ ﺍﻧﺪﺍﻡﺩﺭ
ﺷﻤﺎﻝ ﻏﺮﺏ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﮕﻤﺎﺗﺎﻧﻪ
ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺭؤﺳﺎﻯ
ﻗﺒﺎﻳﻞ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺁﺷﻮﺭ ﺩﺭ
ﺷﻤﺎﻝ ﺑﻴﻥ اﻟﻨﻬﺮﻳﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍﮐﻪ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺑﺴﺎﻃﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﭼﻴﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭتمدّن ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ.ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﺁﺷﻮﺭﻳﺎﻥﺍﻗﻮﺍﻣﻰ
ﺳﻮﺭﻳﺎﻧﻰ
ﻭﺁﺳﻮﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐُﺮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺳﻮﺭﻳﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﺎﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ(ﻧﮋﺍﺩ
ﺳﻮﺭﻯ)ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺗﻠﺎﺵ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻗﻮﻡ
(ﻋﻠﻮﻳّﻮﻥ) ﻳﺎ
(ﺍﻳﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ)ﻫﺎﮐﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻬﻀﺖ ﺁﺳﻮﺭﻯ
ﺑﺎﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰﻭ
ﻟﺸﮑﺮﮐﺸﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻏﺎﺭﺕ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻭ
ﺑﺮﺩﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﺎﺭت هاﻯ
ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﮕﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰﺑﺎﻋﺶ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻠﻞ ﻏﺎﻟﺐ
ﻭﻣﻐﻠﻮﺏ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥﺍﺯ
ﻗﻮﻡ ﭘﺎﺭس
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻪ ﺗﻤﺎﻳﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﺤﻘﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻯﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩﮐﻪ ﺷﻌﺎﺭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ
ﺷﺪﻩ. ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺭ
ﺍﻳﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺘّﺤﺪﺍﻣﺮﻳﮑﺎﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﺑﻘﺮﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻝ ﺣﻘﻮﻕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻓﺮﺩﻯﺑﺎﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﻍ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺳﻔﻴﺪ ﻭﺳﻴﺎﻩ
ﻭ ﻓﻘﻴﺮ
ﻭﻏﻨﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺣﻘﻮﻕ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ.

ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰﺑﻌﺪ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺳﭙس
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺩﺭﻏﺮﺏ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻰ ﻭ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﺎﻣﻔﺎﺧﺮ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺁﻧﺎﻥ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺰﻡ
ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ .
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠﻞ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺎم هاﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﭘﻬﻠﻮﻯ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺷﺖ . ﺣﮑﻤت
هاﻯ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻳﺮﺍنی ﺒﻘﻮﻝ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻟﺄﺻل
ﻮﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦﻭ ﺳﭙس
ﺑﻤﮑّﻪﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺩﺭﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ولی (ﻓﻬﻠﻮﻳّﺎﺕ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻣﺘﻔﮑﺮ
ﺩﺭﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺣﺠﺎﺯ ﻭ
ﻳﻤﻦﻣﻨﺸﺄ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭ ﺳﭙس محمّد ﻭ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩ وَلی
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﺷﻴﻌﻰﻭﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺷﺎﺧﻪ ﺩﻳﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ ﻭﺯﻳﺪﻳّﻪ
ﺩﺭ ﻳﻤﻦﻭ
ﺃﺑﺎﺿﻴّﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﺎﻥ ﻭﻣﺴﻘﻂﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﻑ محمّد
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ
ﻣؤﺳﺴﺎﻥ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ
ﻭﺯﻳﺪﻳﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻧﺸﻌﺎﺑﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍﻓﻰ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺪﻭﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺍﺋﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪ ﻭﭼﻴﻦ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﺩﻭﻣﻴﻦ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻧﻮﺡ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺑﻞ ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕوَلی
ﻣﻬﺮ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺯﻣﻴﻦﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺩﺭ
ﺁﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺰﻡ
ﺩﺭﻣﻬﺮ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﻭِﺩ ﻭ
مهر وﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻮﺩﺍ ﮐﻠﺎس ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺷﻴﻮﺍﻯ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﮐﺸﻒﺭﺍﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﺎﻡ
ﺩﻏﺪﻭ ﻧﺰﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻴﻮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺰﻡ
ﺩﺭ ﻫﻨﺪ ﻭﮐﻤﻰ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭﺳﻌﺖ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻭﮐﺸﻤﻴﺮ کیش
مهر، ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺳﭙس ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻪ
ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭﺍﺯﺗﻤﺎﻡ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﺴﺮﺯﻣﻴﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ
ﺭﺍﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺟﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﺗﺮﮐﻴﻪ ﻭ
ﺷﺮﻕ ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺟﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎن
هاﻯ ﺁﺭﺍﺭﺍﺕ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﻬﺎﺟﻢ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺠﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭘس
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺸﺪﻧﺪ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺁﺭﺗﻮﺩﻭﮐس
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍﻩ ﻧﻴﺎﻓﺖ.
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭﻳﮋﻩ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻭ تصوّف ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻋﺰﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻗﺼﺪ ﻏﻠﺒﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﻋﺒﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻃ
ﻴﺎ (ﭘﻞ
ﭼﻴﻨﻮﺍﺕ)ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩ ﺑﻤﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻧﺎﻡ (ﺻﺮﺍﻁ) ﺑﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺮﺍﻁ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (استریت و
استرایت )
ﻭﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ
(رایت) ﺭﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺻﺮﺍﻁ
ﻫﻤﺎﻥﺩﻭﺭﻩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﺑﺠﻬﻨﻢ
ﻭ ﺁﺗﺶ ﺯﻳﺮ ﭘﻞ
ﺻﺮﺍﻁ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﻋﺒﻮﺭﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﺮﺍﻁ
ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﭘسﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ (ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ)ﻋﺒﺮﻯ
ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺎﻭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﻣﻴﺒﺮﺩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺟﺪﻳﺪﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻬﺘﺮﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻋﻘﺮﺑﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺑﻴﻀﻪ
ﮔﺎﻭ ﻧﻴﺶ
ﻣﻴﺰﻧﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩ ﺧﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﮐﺸﺘﻦ ﺷﻬﻮﺕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻦ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻓﺴﻔﺮ ﻧﺎﺩﺭ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺭﺍﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ ﻧﺸﺪﻩ
ﮐﻢ ﻫﻮﺵ ﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﮐﻠﺎﻏﻰ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﮐﺸﺘﻦ ﮔﺎﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺒﺮ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺷﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻴﮑﻮ
ﻳﺎ ﺯﺷﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﺣﺘّﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺪﻫﺪ .
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺯﻧﺎﻧﻪﮐﻪ ﺑﻮﺩﺍ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭﮐﻪ ﺷﻴﻮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺎﻡ
ﺩﻏﺪﻭ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺎﻡ ﻣﺮﻳﻢ ﻳﺎ مُقَدّس
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﻳﺎ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺻﺎﺋﺒﻴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺯﻫﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
محمّد ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺍﺯ ﺯﻫﺮﺍ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ (ﻓﻄﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ)ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺍﻭ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﻳﮑﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻳﻨﺐ
ﻳﺎ ﺯﻧﻮﺑﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
تصوّفﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ علیّ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﻭﺵ محمّد
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﺍﻭﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ محمّد
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻨﺎﻡ (ﺁﻗﺎ
ﻣﺼﻄﻔﻰ) ﻳﺎ (
هخا و ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ
ﻣﺼﻄﻔﻰ)
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻡ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺗﺮﻙ
ﺟﺎﻥ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺳﭙس ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬی
ﺸﺪﻩﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺣﺘﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ علیّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳی علیّ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﺎﺩﺍﺕﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻋﻠیّ
ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺩّﻋﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬی
ﻤﻘﺎم ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
هستند.

ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ومراتب الهی
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﺳﻄﻮﺭﻩﺍﻯﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺃﻫﻮﺭﺍ
ﻭ ﻟﻮﻧﺎ ﻭ
ﺍﻳﻨﺪﺭﺍ.
ﺃﻫﻮﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻭﻫﻤﺰﻩ
ﺃﻟﻒ
ﺁﻥﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﻔﻰ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺃﻣﺮﺩﺍﺩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻋﮑس
ﻣﺮﺩﺍﺩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺮﮒ. ﻭ ( ﻫﻮ )
ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(
ﻫﻮ ﻳﺎ ﺍﻭ)ﺩﺭ
ﻏﻴﺐ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ ﻣﻔﺮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺧﺎﻟﻖ
ﻭﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺃﻫﻮ
ﺩﺭﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﻳﻤﻦ
ﺑﻤﮑّﻪﺑﭽﻬﺎﺭ
ﻗﺮﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ محمّد
ﺩﺭ ﻗﺮﻳﺶ (ﺃﻫﻮ)
ﺭﺍ (ﺑﺎﻟﻠﻪ)
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
(ﺍﻟﺬﻯ ﻟﺎ
ﻫﻮ)ﻳﺎ ﮐﺴﻰ ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩین ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﭼﻮﻥ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻟﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ ﺑﺎ
ﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺫﮐﺮ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﭼﻮﻥ
همان لفظ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ ﻳﺎ
ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﺍﻟﻠﻪﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥﻮﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩوَلی
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪوَلی
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ(ﻟﺎﻫﻮﺕ)ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ (ﻫﺎﻫﻮﺕ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﻫﺮﺩﻭ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕﺿﻤﻦ
ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺴﻮﮊﻩ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮﺑﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ ﻫﻮ ﻳﺎ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﻔﻆ (ﺍﻭ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺷﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻟﻔﻆ ﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ(ﺃﻫﻮ)ﻳﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺍﻟﻠﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠیّ که ﻇﻬﻮﺭ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻳﺎ
ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ
جبرﻭﺕﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻳﻌﻨﻰ (ﺍﻳﻞ ﻭ
ﺍﻟﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ)
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ(ﻧﺎﺳﻮﺕ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (ناس )
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ(ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻋﻬﺪ ﺃﻟﺴﺖ
)ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻳﺎ
ﺣﻔﺮﻩ
ﺳﻴﺎﻩﮐﻪ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ ﻣﮑﻌﺐ
ﺁﻧﺮﺍ 250 ﺗﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺃثیرﻯﻳﺎ
ﺃﻧﺒﺎﺭ ﭘﻮﺯﻳﺘﺮﻭﻥ
ﻫﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ( ﻣﺎﺳﻮﺕ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
(ﻣﺎس) ﻮ
باﻧﻴﺎﻥ ﺃﺻﻞ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﺎﺳﻮﺕ ﻭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻇﺮﻳﻒ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻳﺎ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻣثاﻟﻰ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﺳﭙس ( ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷِﺒﻪ ﻋﺪﻡ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺳﻮﺕ ﺭﺍ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺃثیرﻯ
ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰﻭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻭﺳﺎﺯﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺄﺗﻢ
ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ ﻭ
ﻳﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺃﺻﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﻭ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺪﺍ
ﻭﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻏﺬﺍ
ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
تجلّیات
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝﻭ ﺮبّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺗﺎﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎ ﻣﺘﻮﻗّﻖ ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﺳﻮﻡ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﺁﺧﺮﻳﻦ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻳﺎ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺿﺎ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ قَدَرﺗﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّدﻋﻤﻠﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺰﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺄﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ(ﻋﻬﺪ إلَست)ﻳﺎ
ﻋﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ ﺑﺎ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺎﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻡ ﭼﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﺋﻴﺪ.
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ ﻋﻬﺪ إلَست
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﻣﺴﻴﺢﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎﺿﻤﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺗﻌﻬﺪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﺩﺭ محمّدﻭ
ﻫﺮ محمّد ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩﻟﺒّﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺿﻤﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻮﻋﻮﺩ
محمّد ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻟﺒّﻴﻚ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﻋﻬﺪإلَستﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭمحمّد
ﭘﺮﺳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺍﺯ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺁﻳﺎ
ﻣﻦ ربّ ﺗﻮ
ﻧﻴﺴﺘﻢ؟ﻳﻌﻨﻰ
ربّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻣثاﻝ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ ﻫﺴﺘﻢ.
وَلی ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻌﻬّﺪﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. پس
ﻋﻤﺮﺭﺍ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﭽﺸﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻪﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ (ﻋﻬﺪ إلَست)
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪﺗﺎﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ محمّد ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻬﺪ
إلَستﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﻈﻴﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺘﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﮐﻪﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻬﺪ إلَست
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻬﺪﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻯ (ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﭘﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻴﻤﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﻧﻄﻔﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺯﺷﺖ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﻫﻮﺵ ﻭﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ قَدَر
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺍﺻﻄﺒﻠﻰﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺳﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻭﺣﻀﻮﺭ
ﭼﻨﺪﮔﻮﺳﻔﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺳﻰ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺮﻭﺵ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻭﻳﻮﺳﻒ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻨﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ محمّد
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ علیّ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻭﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ. ﮐﻪ (
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺳِﻦّ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻄﺒﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻥﻮ ﺍﺳﺐ
ﻭﺍﻟﺎﻍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻭ
ﻣﺮﻳﻢﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬی
اﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻳﺤﻴﻰ
ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﻣﻬﻤﺪﺍﻧﻰ ﭘﻴﺮ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻳﻌﻨﻰ(ﻣﺎﺭﻳﺎ
ﻭمُقَدّس )ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﻣﺮﻳﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻴﻮﺍ ﻭﺩﻏﺪﻭ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ
ﺯﻫﺮﺍ ﻭﺯﻫﺮﻩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺳﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ ﻭ
می ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻋﻬﺪ
إلَست ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻳﺎ ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
(ﺁﺭﻳﺎ) ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻤﺴﻴﺢﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻤﺤﻤﺪﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺑﺒﻌﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﭘﺮ ﺍﺭﺯﺵ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﻰ
ﺁﻟﺎﻳﺶ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ
محمّد ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰﻭ علیّ
ﺩﺭ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮕﻰﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻭﺟﺸﻨﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺒﺮﻳﻚ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭﻝ
ﮐﻪ
ﻫﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺗﺒﺮﻳﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺎﻯ ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭﻫﺸﺪﺍﺭﮐﻪ
ﻋﻬﺪ إلَست
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻫﺪﻑ
ﻣﺎ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺬﮐﺮﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﻣﻤﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻓﻬﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﻬﺪ إلَست
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺻﺒﻮﺭ
ﻭﺣﻮﺻﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺩﺭ
ﻗﺮﺍٴﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢﻭﻧﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺰﻡ
ﺍﺯ ﮐﺸﺘﻦ ﮔﺎﻭ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﮐﻠﺎﻍ
ﻭ ﻋﻘﺮﺏ ﺑﺮ
ﺑﻴﻀﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺩﻭ(ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ)ﻣﺸﻌﻞ
ﺑﺪﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻴﻮﺍ
ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ(ﺯﻳﻨﺐ
ﮐُﺒﺮﺍ) ﻣﺎﺩﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻣﺸﻌﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺍﺻﻄﺒﻞ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻴﻢﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖﺍﺭﺯﺵ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻭﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻮﺍﺭ
ﺍﻟﺎﻍ ﻳﺎ ﺷﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ.ﻭ
ﺳﺘﺎﺭﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺩﺭﺧﺖ
ﮐﺎﺝ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ محمّد
ﺁﻧﺮﺍ(ﻧﺠﻢ
ﺍﻟثاﻗﺐ) ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﭘﺮ
ﻧﻮﺭ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺭﺍﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺳﻮم ﻗﺮﺹ ﻣﺎﻩ
ﺑﻮﺩ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻓﻖ ﺯﻣﻴﻦ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻣﺎﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ محمّد
(ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ)
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ ﺭﻭﺡ
محمّد ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺗﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ محمّد
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ محمّدﻭ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺣﺪﻳث
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺟﺎﻟﺐ محمّد ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺑﺮﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. وَلی
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺣﮑﻤﺖ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺭﻭﺷﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ تصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﺠﺎﻯ
تصوّف
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﮔﺸﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺷﻮﺩ
ﻭﻟی ﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﮕﺰﺍﺭﺷﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻀﻮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ. وَلی
ﺑﺎﺯ ﻋﻀﻮ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺴﺘﻢ.ﻭ
ﺑﺮﻯّ ﻭﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻓﺘﻨﻪ
ﺳﺎﺯﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺮ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻄﻮﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺃﺻﻞ
ﺃﺻﻴﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ تصوّفﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﻬﻠﻮﻳّﺎﺕ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰﻭﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ ﻧﻘﻠﻴّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺭﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺻﺪ ﮔﺎﻧﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺍﻡﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﻭﭼﻨﺪ ﺭﺷﺘﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡﻗﺼﺪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭتصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ. ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺧﺎﻡ
ﻧﻴﻤﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻃﺒّﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺗﻰ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡ.
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺗﺎ
ﻋﺼﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. وَلی
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻣﺪﺭﻥ
ﻗﺮﻭﻥﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﺩﺍﺭﻡ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺮﻭﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭتصوّفﺍﻳﺮﺍنی
ﺮﺍ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﺸﻢﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺘﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﺎ۵۵
ﻗﺮﻥﺪﻳﮕﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮبه
(ﻓﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ)
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. وَلی
ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﺒﻨﻢ
ﻫﺎﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺟﺪﺍﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰﻫﻤﻴﻦ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻟﺬﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّدﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻢ ﺳﻄﺢ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻮﺩﻩوَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻣﺸﺎﺳﭙﻨﺪﺍﻧﻰ
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﺣﺴﻨﻴﻦ)
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
(ﺸُﺒّﺮ ﻭ ﺷُﺒﻴﺮ)ﻭعلیّ
ﻧﺎﻡ ﺣﻴﺪﺭﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺯ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺁﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﺭﻭﺯ
ﺁﻓﺮﻳﺪﺩﻭ
ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ
ﺯﻣﻴﻦﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻠﻖ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺴﺖﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪﻭﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺗﺎﻡ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﻫﺴﺘﻰ) ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭ
ﺭﻭﺯﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻭ ﻳﻚ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺩﺭ ﻫﺮﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻨﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﺩﻡ
ﻧﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴاﻤﺒﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ۳۱۳ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ قَدَرﺗﻬﺎ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺂﻥ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﺑﻮﺍﺑﺴﺘﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﻚ
(ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ)
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺎﺑﻖ ﺍﻭ
ﺍﻭﺭﺍﺗﻤﺎس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﺩﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍﺑﺎﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭﺯﻣﻴﻨﻰﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪ ﻭﺗﻤﺎس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ولی
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻬﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺍﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺟﺐﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺰﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﺑﺮ
ﺳﻘﻒ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻔﺮﻭﺵﺷﺪﻩ. ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭﺳﭙس
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺑﮑﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺁﺧﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﻠّﻖ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ پسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺯﻳﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﺵ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ
ﺧﻮﺍﺏﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﻳﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻤﭙﺬﻳﺮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻳﮑﻰ ﺍﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﻗﺒﻠﻪﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﺮﻙ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﺴﻴن هاﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍﺑﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّل عباﺩﻯ
ﺷﻮﺩ.ﻭ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺬﮐﻮﺭﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ(ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ)ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻋﺎ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺣﮑﻢ (ﺷﺮﻙ ﺧﻔﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻃﺒﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥﺍﮔﺮ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺷﻮﺷﻴﻨﺎﻙ ﻭ
ﻣﻬﺮ ﭘﺮﺳﺘی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻴﻨﺶ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺗﺎﺭﻳﺨی ﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻮﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ.وَلی
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺒﻌﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ محمّد ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻭﺿﻮﺡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺯ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣؤﺳﺴﻴﻦ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯﻌﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺮیک ﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻋﻤﻠی
کسی ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣی
ﻮﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻦ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ پسﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻓﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﮋﺍﺩ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺯ ﺟﻨﻮﺏ
ﺳﻴﺒﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻳﺦ ﺑﻨﺪﺍﻥ
ﺁﺧﺮ ﺑﺠﻨﻮﺏ
ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺷﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺗﺮﻯﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﭼﻴﻨﻰ ﻫﺎ ﻭ ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻠﺎﻣﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺑﻠﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﺼﺮﻳﺎﻥﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﺷﺎﻧس ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺯ
ﻧﮋﺍﺩ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺧﺎﻭﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻴﻦ ﺁﻥ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻭ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺁﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.وَلی
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭمحمّد
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ(ﻓُﺮس ﻳﺎ
ﭘﺎﺭﺳﻴﺎﻥ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻓﺎﺭس
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس
ﻫﺮﻧﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻭ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻬّﺪﻯ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﮐﻪ(ﻫﺨﺎ
ﻭ ﺁﻗﺎ) ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻮﺩﺍ ﺷﺨﺺ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻰﮐﻪﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﻭﻝ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎمی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐﻮﺭش
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ(ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻧﺎﻡ
ﺳﻴّﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻧﺎﻡ محمّد
ﻭ علیّ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﺠﺮﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺗﻬﻴّﻪ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮔﺎﻫﻰ
ﭼﻨﺪ ﺩﻩ ﭘﺴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻁ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﺋﻰﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﺩﺍﺗﻰ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻮﻥ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﻫﺮﻳﻚ
(ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ) محمّد
ﻭ ﻋﻠیّ ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ﮔﺮﺩﻧﺪ.وَلی
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺯ
ﻧﮋﺍﺩ محمّد ﻭ علیّ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ وَلی
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ محمّد
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺷﺮﻳﻒ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻴّﺪﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻋلی ﻮﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺁﺭﻳﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺍﻣﻮﺭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ ﻭ
ﺍﻋﺠﺎﺯ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮوَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﺴﺖ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮوَلی
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻧﺼﺎﻳﺢ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ(ﻋﻘﺎﺏ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ)ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺭﺯﺵ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﺎ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭتصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢﮐﻪ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻭﻧﻪﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺁثاﺭ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﮐﻪ
ﮐﻮﺭﺵ ﻭ ﺩﺍﺭﻳﻮﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻬﺮﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻣؤﺭﺧﻴﻦ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺸﺪﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﮐﻴﺎﻧﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﺟﺎﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻭ ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺁﻣﺪﻩ ﺿﻤﻦ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰﭼﻮﻥ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﺎﻥ
ﻭﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻴﻦ ﻗﻮﻡ ﮐﻮﭼﻚ
ﺩﻭﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺩﻳﮕﺮﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﺎﻥ
ﻭ ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﻣﺠﺎﻭﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺧﺒﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﻴﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻧﺎﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﺍﻣﺎ ﮐﻮﺭﺵ
ﻭ ﺩﺍﺭﻳﻮﺵﺩﺭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪﮐﻮﺷﺶ
ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺣق
اﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻗﻮﺍﻡﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻰ ﻧﻈﻴﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﻮﺭﺵ
ﻭﺩﺍﺭﻳﻮﺵ
ﻭﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﺎﺑﺪ ﻭﻳﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻩ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﺮﺝ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺤﺘﺮﻡ
ﺷﻤﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻫﻴﭻ
ﺩﻳﻦ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪﺧﻮﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
وَلی ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻣثبت ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺍﻣﻴﻦ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍﻳﺞ
ﻫﺮ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺑﺮﻭﻯ ﺳﻨﮓ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭﺳﺖﻋﮑس
ﻧﻈﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻧﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﻭﺩﻭﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﻏﺎﺭﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭلی
اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻳﻨﺎﻥ بی
ﺘﻤﺪﻥ ﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻠﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﮔﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺗﺨﺖ
ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻌﺒﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻭﻣﻠّﺎﻳﺎﻥ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻰ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﺂﺗﺶ ﮐﺸﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻁ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﻭﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎ
ﻭ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺩﻭﻟﺖ
ﭘﺎﺭﺗﻴﺎن ﻳﺎ
ﺍﺷﮑﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻘﻴﻢ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻧﺪﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ(ﺑﺎﺧﺘﺮﻳﺎﻥ)
ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ ﺷﺮﻕ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻟی
ﻘﺒﺎﺋﻞ
ﺑﺨﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺧﺘﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. وَلی
ﺍﺷﮑﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺿﻤﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥﻭ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﻗﺮﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰوَلی
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻥﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﺎﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﺗﻚ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺍﻳﺮﺍﻥﺪﺭ
ﻧﻈﺎم اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻭﺵ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﮐﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭘﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮﺷﻬﺮﺕ
ﺑﻌﺪﻯ محمّد
ﻭﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻫﺮ
ﻗﻮﻡ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺁثاﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻰﺑﺎ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻨﻘﺎﻁ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖﭼﻮﻥ
ﭼﻴﻦ ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻭ ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺗﻨﮓ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻏﻠﻴﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥوَلی
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ
اﻳﻤﺎﻥﺴﻠﻮﮐی
ﺒﺨﺪﺍ ﺑﮑﻠّﻰ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺩﻭ
ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ ﻫﻴﭻ
ﺟﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﻤﺸیر
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻋﺎﺭﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐثرﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﮐثرﻳّﺘﻰ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎﻭ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻎ ﻫﺎ ﺑﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻳﺎﻥ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺟﺎﻫﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻓﺮﻳﺐ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺮﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺭﮐﺸﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕی ﻮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﺑﺎ
ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺖ .
ﻭﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺪﻡ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﺟﺰﻳﻪ ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻤﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰعلیّ
ﺭﻏﻢ ﺗﻌﺼّﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻯ ﻣﻴﻦ
ﻭﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﻋﺮﺍﻗﻴﻬﺎﻯ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﻋﺮﺍﻗﻰ ﻧﻴﺰ ﺷﻴﻌﻪ
ﻋﺮﺏ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎﺯﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻫﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﭼﻮﻥ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ علیّﺑﺎﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺎﺗﻞ
ﻭ ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻗﺒﻠﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺁثاﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﻬﻦ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺯﻧﺪ
ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﻧﻮﻧﻮﻳﺴﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﭘﻬﻠﻮﻯ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪ.
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ ﻏﺮﺏ
ﺁﺳﻴﺎﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺣﺒﺸﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺷﺪﻩﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﭘﺎﭖ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻠﻂ ﺑﺮﻳﻤﻦﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﺍﻩ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﻳﻤﻦ
ﺑﻤﮑﻪﮐﻪ ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻥﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺭﻭﻣﻰ ﻧﺰﺍﻉ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻋث
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺑﻔﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻰ
ﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺩﻭﻡ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ وَلی
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰﻇﺮﻑ
ﺩﻩ
ﺳﺎﻝﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﺭﻭﻡ
ﻭ ﻣﺼﺮ ﺑﺘﺼﺮﻑ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺩﺭﺁﻣﺪ.ﻭﺑﻨﺎﻡ
ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﺍﺳﻠﺎﻡ وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﺎﺭﺕ
ﮔﺮﻯ ﻃﻠﺎ
ﻭﺯﻧﺎﻥ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﺎﻟﻴّﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﮐﻪ ﺧﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﻬﻢ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺗﻀﺎﺩ
ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺑﻮﻣﻰﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻗﺒﻞ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰﻭ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻠﺘﻬﺎﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺣﺮﮐﺖ
ﻳﻴﻠﺎﻕ ﻭ
ﻗﺸﻠﺎﻕ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺑﺨﺘﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﻗﺸﻘﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺸﻬﺮ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﮐﺸﺎﻭﺭﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺣﻔﻆ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻠّﻰﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰﻭ
ﺍﻧﺸﻌﺎﺑﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺩﻳﻦ
ﺍﻭﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﺣﮑﻴﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻳﻦ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺭﻫﺮﻭﻳﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. که ﮐﻬﺒﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻗﻠﻴّﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﺎﺭﺕ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﻣﺎﻟﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺩﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﻫﺎﻯ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﻭ
ﺧﻮﻓﻨﺎﻙ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘس ﺗﺸﮑّﻞ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﻭ ﻟﺸﮑﺮﻫﺎﻯ
ﺩﻳنی
ﻴﻮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺷﮑﻞ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻰ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ بینی ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ
ﺘﺎﺯﻩﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻣﻄﻠﻘﻰ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻳﺞ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺸود.
پس ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺎﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺭﺍ ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﻭ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻣﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺠﺮﻡ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺍﺯ
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺗﺎﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺟﻨﮓ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﻳﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﺳﻨّﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻋﺮﺏ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻨﮓ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻋﺮﺍﻕﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻟﺒﻨﺎﻥ ﻭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺩﻩ
ﻫﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺯﻣﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺁﻥ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻗﺮﺑﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥﻭ
ﺁﺋﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
(ﻫﻮﻡ)ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﻘﺼﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯی ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد (
ﺩﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺃﻧﺪﻙ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺸﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥﻠﻘﺎ
ﻭ ﺭﺿﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻇﺮﻑ23 ﺳﺎل ﺒﻴﺶ
از ﭼﻬﻞ ﻧﻔﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﻥ
ﻭﻣﺮﺩﺑﺴﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ علیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺮﮐﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻨﮓ
ﻭﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
محمّد ﮐﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺳﺮﮐﺮﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥوَلی
ﻏﻴﺮ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ(ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ) ﺭﺍ
ﺗﺼﺎﺣﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ علیّ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭼﻬﻞ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻭﺟﻨﮓ
ﻋﻠﻴﻪ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭﻋﻤﺮ
ﻭ ﻋثماﻥ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻃﻠﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﻤﺮﺍﺕ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﻣﺼﺮ
ﻭ ﺭﻭﻡ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﭘس علیّ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺒﻮﺩﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺭﺳﻤﻰ ﺍﻭ ﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺮﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻳﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻫﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺒﺎﻥﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺟﻨﮓ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺰﻭﺭ
ﭘﻮﻝ ﺟﻨﮓ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺎﺗﻞ
ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

وَلی
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶﺧﻂ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣؤﺭﺧﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺗﺮﮐﺮﺩ.ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺎ ﮐﺸﻒﻫﺮﺗﺠﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺨﺪﺍﻳﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍﻳﺞ
ﺷﺪﻩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺬﻳﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
وَلی
ﺍﮐثرﻳّﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻠﻞ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
گذﺷﺘﮕﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺩﺭﻣﮑﺘﺐ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﻣﺸﺎﺳﭙﻨﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ ﺼﻔﺎﺕ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺩﻳﻮﻫﺎ ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺃﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻗﺮﻳﺶ ﺩﺭ
ﻣﮑّﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻤﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺍﺭﻳﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻮﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺨﺮ ﻣﺮﮐﺰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﺎﺭس ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﮐﻠﻴّﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﺠﺎﺭﺕ ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺟﻮﺋﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯﭘﺎﺑﻨﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺩﻳﻨﻰﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
.ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﻭ ﺯﻧﺪ ﺍﻭﺳﺘﺎﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ(ﻣﺰﺍﻣﻴﺮ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺯﺑﻮﺭ)
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻭﺍﮊﻩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﭘﻬﻠﻮﻯ
ﺩﺭﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺭﺳﻴﺪ. (ﺃﻫﻮ)
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﭽﻨﺪ ﻗﺮﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ محمّد
ﻭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﻳﻤﻦ
ﻟﻔﻆ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
می
ﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻪﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺰﺭﮒ ﻭمُقَدّس
ﻫﺴﺖ. ﻭﺭﺑﻄﻰ
به (ﺑُﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻟﻠﻪ)
ﺩﺭﮐﻌﺒﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ محمّد
ﻧﺎﻡ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻠﻪ داشت.وَلی
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻬﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ(ﻫﻮ ﻳﺎ
ﺍﻭ)ﺑﺪﺍﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ ﻭ
ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ (ﺍﻟﻠﻪ) ﺑﻮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺪﺭﺟﻪ (ﺷِﺒﻪ
ﻋﺪﻡ)ﺍﺯ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﺎﺩﻩﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺯ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّﺎٴ ﻭﺍﺭﺩ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺃﺯل ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ(ﺃﻫﻮ)ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ(ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻬﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻟﻪ
ﻭ ربّ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻰ ﻭمُقَدّس
ﺵوَلی ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ وَلی
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺮﻳﺶﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ قُرّه
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩَﺭﻯ ﺁﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﺭؤﻳﺖ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ(ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ) ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ر ﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻔﺴّﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺄﺻﻞ
ﺁﺯﺭ
ﺁﺗﺶﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺯﺭ ﻭ
ﺯﺭﻳﻦ ﻃﻠﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ و
ﻫﻤﺎﻥ (ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺯﺭﻳﻦ) ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
و هست. ﺯﺭﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻮﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺯﺭﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺮﻳﺴﻤس
ﺩﺭ ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺑﻌﺪﺍ
محمّد ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩ (ﻧﺠم الثاﻗﺐ)
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﺪﺕ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻳﻚ ﺳﻮﻡ
ﻗﺮﺹ ﻣﺎﻩ ﺑﺪﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺎﺝ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺒﺰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺩﺭ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺎﺝ
ﺳﺪﺭﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺳِﺪﺭ)ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﺭ ﭘﺮﭼﻢ
ﻟﺒﻨﺎﻥ اﺳﺖﻭمُقَدّس
ﻧﺰﺩ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ
ﺗﻦ ﺑﺎ ﭘﻮﺩﺭ
ﺳﺪﺭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﮐﻒ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﭼﺮﮐﻰ ﺑﺪﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺒﺮﻙ ﺟﺴﺘﻦ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁثاﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺭﺍﺳﺘﻰ
ﺿﺪ ﺩﺭﻭﻍ
ﻭﺑﺎﻃﻞ ﻭﺳﺘﻢ
ﺭﺍﻩ ﻭ ﺻﺮﺍﻁ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻴﭻ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻫﺎ ﺑﺮﻡ ﺧﺘﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻡ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭﺗﺠﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺩ. وَلی ﺍﻳﻦ
ﺭﻡ ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭﻡ)
ﻫﻨﺪﻯ ﻭ ﻫﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺁﻣﻦ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﺍﻣّﻰ ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻭﻡ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻫﺮﮐس ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺁﻫﺴﺘﻪ وَلی
ﻣﺴﻤﻮﻉ ﺍﻭﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠﺎﻡﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻡ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻳﻚ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﺨﺺﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥﻭﻋﺪﻡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ . ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُسﻭ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺘﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰﺍﺯ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
(ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻯ اﺯ ﺳﻪ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻧﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ(ﺁﺧﺮﺕ
ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﻯ)ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺩﻭ ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺗﺄﺳﻴس ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺟﺎﻩﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﺑﺎﺯﻯ
هاﻯﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺳﻮﻣﻴﻦ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ محمّد ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻡ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ(ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ)ﻭﺑﺮﭘﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎربّ
اﻟﻨﻮﻋﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّدﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘس ﺍﺯ محمّد
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ محمّد
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﺳﻂ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد ﺷﺮﻭﻉ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
(ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻣﻬﺪﻯ
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺯ
ﺑﺎلاﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﻴﺰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺷﻒ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﺰﻡ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺎﺑﻊ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻡ ﺁﻭﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰﻳﺎ
ﻧﺒیّ ﻮ ربّ ﻭ
ﺭﺍﺑﻰ ﻭ ﺍﻣﺎم
اﻣّﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ اُولی
العزمﮐﻪﺷﺶ
ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ ﻧﻘﺾ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﺎ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭘس
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
قَدَرﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. وَلی
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺰﺩ
ﻋﻘﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ(ﺣﻘﻴﻘﺖ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ (ﻭﻗﺎﻳﻊ
) ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﭘﻴﻢ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﻳﻚ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘﻞ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻳﻚ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻳﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﺶ کلاس
ﻳﻚ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻧﺎﻗﺾ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻗﺒﻮﻟﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﺳﻬﺎﻯ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻭﺍﺭﺩ ﮐﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ.ﻭﺣتی
ﭙﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻗﺒﻮﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻣﻄﻠﻖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺩﺭﺻﺪ
ﻧﻤﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﻰ ﻣﺤﺼّﻞ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﺷﺪﻩ
ﺑﮑﻠﺎس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. وَلی
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ قَدَرﺕ
ﺩﺭﻙ ﻭﻓﻬﻢ
ﻭﻫﻮﺵ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ ﺟﺪّﻳﺖ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﻧﻴﺰ ﺳﺒﻘﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ (ﺍﻟﺴﺎﺑﻘﻮﻥ
ﺍﻟﺴﺎﺑﻘﻮﻥ
ﻫﻢ ﺍﻟﻔﺎﺋﺰﻭﻥ)ﮐﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﻗﺪﺍﻡﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﮐﻨﻨﺪﺍﻳﻨﺎﻥ
(ﻓﻮﺯ) ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻭﻓﺮﺭﻭﺯﻯ ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻍ
ﻭﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﻠَﻤَﺪ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﺩ ﮐﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺣﮑﻤﺖﺯﺭﺩﺷﺖﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ.ﻭ
ﻣﺸﺨّﺺﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ ﺍﺻﻮﻝ
ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻭﻇﻠﻤﺖ ﻭ
ﻧﻴﮑﻰ ﻭﺑﺪﻯ
ﺩﺭﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﺳﺎس
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪﻩ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻗﺪﻳﻢ ﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ. ﺣﮑﻤﺖ
ﺯﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
زﺮﻭﺍﻥ) ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﻭﻣﻘﺒﻮﻝ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻝ
ﺟﺎﻟﺐ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻭﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﭘﺪﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘّﺎﺵ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
.ﮐﻪ ﺍﺳﺎس ﺁﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭﻫﻤﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺮﺍﺻﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪوَلی
ﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰوَلی
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻪ ﻣﺘﺪﻳّﻨﻴﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺎﻥ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.

ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺟﺴﺘﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻦ(ﻋﻠﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ)ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠّﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺍﺻﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﺳﺎﺩﻩ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪﺷﺎﻳﺪ
قَدَرﺕ ﺩﺭﻙ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.(ﺯﺭﻭﺍﻥ)ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺃﺑﺪﻳّﺖ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﻭ
ﺳﺮﻣﺪﻯﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺘّﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺳﺨﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺁثاﺭ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺳﺎﻟﻚ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ(ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هست.
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻮﻡ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ .

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ
ﻣﻔﻬﻮﻡﺯﺭﺩﺷتی
ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺯﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﻫﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤّﻰ
ﻳﺎ ﮐﻴﻔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺗﻰ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺷﺨﺼﺎ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻧﻨﺪ قَدَرﺕ
ﺻﺒﺮ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﻭ قَدَرﺕ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻗﻮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻳﻚ ﻫﺪﻑ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭﺳﺖﻭنشان
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺳﻮﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻬﺪ إلَست
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭﻯ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻳﻚ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺎﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺑﺪﻯ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯﻤﺎﺩﻯﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﺪ ﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣتی
ﺒﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎم ﻨﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
قائم ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺑﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺎﺧﺖ ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﺰﺭﻉ ﺳﺮ ﺳﺒﺰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﭽﺮﻳﺪﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻭﭘﺮﻭﺍﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺪﻥ
ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺯﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺯﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺣﮑﻤﺖ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻤﻌﻨﻰ(
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ)
ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘّﺎﺵ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﻘﺎﺷﻰ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. وَلی ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺋﻞ ﻋﺼﺮ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻋﺼﺮ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻰ ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻮﺭﺵ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﺑﺎﺑﻞ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻳﻚ
ﺷﺎﺧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ مانند
دانیال نبیِّ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﻨﻘﺎﻁ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻳﻬﻮﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺭﻓﺖ.ﻭﻣﻌﺒﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻣﺮﮐﺰ
ﺩﻳﻨﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺃﺏ ﻭﭘﺪﺭ ﻫﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﭼﻮﻥ محمّد
ﺍﻣّﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻳﻮﺳﻒ ﮐﺎﻣﻞ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﺑﻤﺼﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﻭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﭼﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﻋﺰﻟﺖﮔﺎﻩ
ﻳﻮﺳﻒ ﺑﻮﺩﻩ
ﺩﺭ ﻗﺎﻫﺮﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﻓﺮﻋﻮﻥﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻳﻚ وَلی ﺍﻟﻬی
که ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺘﺪﻳﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮﻭ ﻳﻮﺳﻒﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺍﺯ ﻣﺼﺮ
ﺍﺧﺮﺍﺝ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ
ﮐّﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻌﻴﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ شهر
(ﻣﺪﻳﻦ) ﮐﻨﺎﺭ
ﺳﺎﺣﻞ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺳﺮﺥﺑﻨﺎﻡ
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻯﺴﻴﻨﺎ
ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﭼﺎﺩﺭﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
کعبه خود ﺭﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺨﺖ
ﺍﻟﻨﺼّﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﺎﺑﻞﮐﻪ
ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺑﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺩﻳﻦ ﻭ ﺑﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺠﻨﮕﻴﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺒﺪ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺧﺮﺍﺏ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﻭ ﺑﻴﮕﺎﺭﻯ
ﺑﺒﺎﺑﻞ ﺑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﮐﻮﺭﺵ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻞ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺍﺳﻴﺮ
ﺑﺎﺑﻞ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﻣﻌﺒﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻮﺵ
ﺳﺎﺧﺖ.
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺸﺮﻯ.ﻭ
ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻧﻮﻳﺴﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺑﻞ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻴﻮﺷﻊ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻳﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻴﺶﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ وَلی
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ. وَلی
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻮﺍﺩث ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺑﺪﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﭘس
ﻫﻤﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺭﻭﻣﻰﻭ سپس
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺘّﻔﻖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ
ﻭﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤﮕﻰ
ﻗﺸﺮﻯﻭﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﺎﺧﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺑﺎ ﺑﺮﻫﻤﻨﻰ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
هوم کرده
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﻋﺼﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻴﻬﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻔﻮﺫ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻔﻮﺫ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎﺭﻭﭘﺎ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﻌﺪ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
شدند. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ می
ﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻁ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻧﺴﻄﻮﺭﻳﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻓﺮﺍﺭﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺴﻄﻮﺭﻳﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺭﻭﻣﻰﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭﺑﻴﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺯﺳﺘﺎﻥﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺟُﻨﺪﻯ
ﺷﺎﻫﭙﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﻳﻦ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺸﺮ ﺑﻮﺩ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺃﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﻨﻰﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺑﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻰ ﻣﮑﺘﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻧﻄﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﭘﺪﺭ
ﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﻫﻨﺪﻭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﺭﺍ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻯ
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﺳﻮﻡ
ﻣﻴﻠﺎﺩﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻬﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺳﻰ
ﺳﺎﻝ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺎﻫﭙﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ئﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒلی
ﻮﺑﻌﺪﻯﻳﮑﺴﺎﻥﺪﺭﻫﺪﻑ
ﻭﻣﻘﺼﺪﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺼﺪ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﻔﻬﻢ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﻭﻭﻓﺎﺕ ﻧﻤﻮﺩ.وَلی
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﺑﭽﻴﻦ ﻭ
ﺷﻤﺎﻟﺎﻓﺮﻳﻘﺎ
ﺭﻓﺘﻨﺪ. ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻣﺎﻧﻰ
ﺷﺎﻫﭙﻮﺭﮔﺎﻥ
ﻭ ﺃﺭﮊﻧﮓ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻭ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻔﻘﻮﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﺁثاﺭ
ﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﺁﺑﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺃﮔﻮﺳﺘﻴﻦ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.
وَلی ﺩﺭ ﻗﺮﻥ 19 ﺁثاﺭ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﺷﺮﻗﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﺗﻮﺭﻓﺎﻥ ﮐﺸﻒ ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻣﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺃﮔﻮﺳﺘﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎﻧﻮﻯ
ﻫﺎ ﺑﺪﻭ ﻋﻨﺼﺮ
ﺧﻴﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍﻭ
ﻋﻨﺼﺮ ﺷﺮ ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻃﻠﻤﺖ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻇﻠﻤﺖ ﻭ ﺟﻬﻞ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭﺟﻬﻞ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﻓّﻖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩﺑﺮﺗﺮ
ﮐﺸﻒ ﻳﻚ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺸﺪ
ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﻄﺮ
ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩ.ﻭﻫﻢ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﻧﺎﻗﺼﻰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺗﻮﻟﺪﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺩﻭﺯﺥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺯﺥ ﺑﻴﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺤﻘّﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺰﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷتند.
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ. وَلی
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻣﻨﺒﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻳﮑﻰ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻭ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻨﺒﻊ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﻌﺮ
ﺣﻘﺎﺭت هاﻯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻫﺮ ﺑﺎﺭﺩﺭ
ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﺭ ﺟﻮﻫﺮ
ﻭ ﺫﺍﺕ مُقَدّس
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻯ ﺟﻬﻞ ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭ ﺟﻮﻫﺮ
ﻭﺫﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﻭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭ ﺳﺨﻦ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺭﺍ
ﺩﺭ(ﻓﻌﻞ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ)
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
(ﻗﺮاءﺖ) ﻋﺮﺑﻰ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺁﺧﻮﻧﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ (أخوند)
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻰ
(ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ)ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ (ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﮐﻪﻣﺎ
ﺍﺯ(ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺕ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﭘس
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﺯ ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺡ ﭼﻮﻥ(ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ)ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. وَلی
ﺁثاﺭﺷﺎﻥﺪﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺑﻰ ﺳﻮﺍﺩﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺧﻮﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺩﻭ قُرّه محمّد
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻋثماﻥ.

ﻣﺎﻧﻰ
ﺗثلیث
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺭﺍﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﺭﮒﭘﺪﺭﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺭﻭﺣی
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑویژه
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺣﺎﻟﻘﺪﺵﺍﺳﺖ.ﺗﺎ۵۵
ﻗﺮﻥﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺗﺒﺪﻳل ﺠﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻮﭘﺮ ﻣﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﺳﺎس
ﻭﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﺑﺪ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻣﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﺴﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ ﭘﺪﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚﻭ(ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ(ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻳﮑﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺁﺧﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﭙس
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻣﺮﺍﺣﻞ (ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻧﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻥﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻠّﺘﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺧﺎﺹ
ﻣﺤﻠﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻋﻠّﺖ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّدﻯﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭ ﭘﺪﺭ ﻭﺟﺪّ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻡﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻣﻌﺎﺩﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺡﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﻴّﺖ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﻨﻄﻔﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯﮑﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﻣﻌﺎﺩ
ﻭﻋﻮﺩﺕ) ﺭﻭﺡ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻭﻳﺎ
ﻋﻮﺩﺕ ﺍﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻳﺎ
ﻋﻮﺩﺕ ﺍﻭ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﻳﻦ
(ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺎﺯ
ﻭﻧﻌﻤﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ثرﻭﺕ
ﺧﻮﺩﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺭﻭﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺮﻧﺪ
ﭼﻮﻥ اﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.(ﺭﺳﺘﺎﺧﻴﺮ)
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺎﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺑﺮﺯﺥ)ﺩﻭﺯﺥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻧﺞ
ﺁﻭﺭﺗﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻮﺭﻩﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﻗﺼّﻪ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﭼﻮﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪﺗﻤثیلی
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻧﻮﺭ
ﻭﻇﻠﻤﺖﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻴﻦ ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ
ﺷﺮّ ﺑﺎ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﺨﻴﺮ
ﺑﺮﻫﻤﻨﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻞ قَدَرﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻴﺘﺮ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس در
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ عُقده ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕﺗﺰﮐﻴﻪﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺯﺍﻭﻳﻪ
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﮔﻮﺷﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
می ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.

(ﻫﺒﻮﻁ
ﺭﻭﺡ) ﻭ ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﺑﺪﺍﺧﻞ ﺍﻭﻭﻝ
ﻣﺎﺩﺭ ﻭﻧﻄﻔﻪ
ﻭﺟﻨﻴﻦ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺗﻦ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻥﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺿﻤﻨﺎ
ﻗﺒﺮ ﻭﮔﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﻠﻤﻮس ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﭘس ﺩﺭﻙ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮﮒ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐی ﺒﻬﺸﺘﻰﻭﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺟﻬﻨّم ﻴﺎﻓﺮﺍﺩ
ﻗﺎﺑﻠﻔﻬﻢ
ﺩﻗﻴﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺟﻨﻮﻥ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻰﺑﺮ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﭽﺸﻢ
ﺗﻦ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﺍﻓﺴﺎﺭ
ﮔﺴﻴﺨﺘﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺮﺗﺮﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﮐﻪﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﮐﻪﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘی نوع
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
بجهان ﻭ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯﻭﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠّﺖ ﺍﮐثر
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺍﺷﻴاءﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭﺳﻴﻠﻪ
(ﻋﺒﺮﺕ) ﮔﻴﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻬﻢ
ﺭﺍ
(ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﻋﺮﺑﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻋﻮﺍﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭘس ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺣﻘﻴﺮﺑﻘﺼﺪ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺧﻴﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ مُقَدّس
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘسﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﺮﺿﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﺗﺎ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺁﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﻞ
ﮐﻨﺪ
ﻭﻋﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﺯﺵ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. وَلی
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

(ﻫﻮﻣﻦ )
ﺑﺰﺭﮒﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ زردشتی
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺻﺎﺣﺐ (
ﻧﻮﺵ )ﻋﻘﻞ ﮐﻞّ
مصطفوی ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯولایت
زردشت ﻭﻳﺎ
(ﺍﻓﻠﺎﻙ)
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
(ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ ﻭ
ﺃﺭﺟﻤﻨﺪﻯ)ﻭ
ﺃﺭﺝ ﻋﺮﺷﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺩﺭﺃﺭﮔﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﻫﻮﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭﺑﺮﻫﻤﻦ ﻭ
ﺃﺏ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻮﻡ
ﮐﺮﺩﻩﻭﻫﻮﻡ
ﻭﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺟﺴﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻩﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ بشری
ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﺑﺴﻄﺢ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﻮﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﻘﻴﺮ ﺑﺪﻭﺭﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ عُقده ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺯﺷﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ عُقده ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﻳﻚ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻧﻴﺰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎﮐﻤﻚ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻧﻄﻔﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻮﮊﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭﻣﺮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﭼﻮﻥ هندﻭﺍﻥ
ﻭﺩﺍﺋﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰﻭ
ﻣﻬﺮﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻮﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّدﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
عرشی ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩﻭ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻄﺢ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻣﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻬﺪﻭﻯﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘل اﻟﻬﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺍﺯ ﻣﻬﺪﻳﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺣﺪﻯﺩﺭ
ﮐﻠﻴّﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ ﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﻴﻮﺍ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﻮﺩﺍﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺩﻏﺪﻭ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺑﺎﺳﻄﺢ ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻭﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻴﻮﺍ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥﺴﻮﻡ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺤﻰﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺩﻏﺪﻭ ﻭﺷﻴﻮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﺍﺯ
ﻫﻤﻪﺁﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢﻳﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﮐﻴﻔی ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﻭﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺮﻕ
ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ ﺑﻮﺩ.وَلی
ﻭﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﮑﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺸﻌﻞ ﺑﺪﺳﺖ
ﺗﮑﻴﻪ
ﺑﺮﺳﺘﻮﻧﻰ
ﺑﻤﻦ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻣﻦ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫم . ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻣﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺯﻳﻨﺐ کبرا ﻳﺎ
ﺯﻧﻮﺑﻴﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺧﺘﺮ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻪﺑﺎﻃﻨﺎ
ﺯﻳﻨﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺧﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻣﺎﻧﻰ ﻭ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻫﻨﺮ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻮﻳﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻭﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻯﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻫﺎ ﺑﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻤﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺷﻌﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺑﻮﺩﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﭼﺎﭖ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. وَلی
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﺎ
ﭼﺎﭖ ﻭ ﻧﺴﺨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻳﻚ ﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻞﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯﺪﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺯ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭتصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﺰﺩﮐﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻣﺪﺭﺳﻪ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺸﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.پس
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺃﻣﺮعموﻣﻰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺷﺮﻙ ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ وَلی
ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻴﭻ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﺣﮑﻤﺖ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻭﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻴﺤﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﺰﺩﻙ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺭﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﻴﻠﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﺯ ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭ(ﻋﺒﺪ ﻭ
ﻣﻮﺑﺪ)ﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺪﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻮﺑﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ محمّدﻯ
ﻋﺒﺪ ﻭ
ﻋﺎﺑﺪﺻﺎﺣﺐ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺰﺩﻙ ﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ الهی ﭘﻮﺭﺧُﺮه
ﮔﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ (ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ)ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺯﺭﺩﺷﺖﺩﺭﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻧﺎﻡ
ﺍﻣﺸﺎﺳﭙﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺧﻮﺭّﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ قُرّه ﻳﺎ
ﻏﺮّﻩ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ مذهب و
طریقتی
ﺯﺭﺩﺷتی
اﻟﺄﺻﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﻭﻗﺮﻩ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ محمّد
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻥ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﻭقُرّه
محمّد ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
محمّد ﺑﭽﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻋثمان ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ.ﻭ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺣﺬﻑ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
(ﺁﻳﺎﺕ ﺳﻴﻒ)ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺭﺍ
ﻋﻤﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑوﻤﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ.ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ)
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻦ
ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. (ﻓﺮّﻩﮔﺎﻥ
یا فرقان
)ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
قرآن ﻋﺮﺑﻰ
ﻭﻫﻤﺎﻥ(ﺧُﺮّﻩ
ﮔﺎﻥ) ﮐﻪ ﻣﺰﺩﻙ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ د ارای
ﻓﺮﻭﻫﺮﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺰﺩﻙ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺯﻥ
ﻭﻣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺍﺷﺘﺮﺍﮐﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻤﻬﻮﺭﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻤﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎﻝ ﻭثرﻭﺕ
ﺍﻧﺪﻭﺯﻯ
نکنندﻭﻃﺒﻌﺎ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﺎﻝ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻔﮑﺮ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻥ که
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺑﺰﻭﺭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺎﻟﻴﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻟﻴﺎﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧُﻤس
محمد ﻭﺯﮐﺎﺕ ﻭ
ﻋُﺸﺮ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺩﺭ ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﺑﺰﻭﺭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﺨﻄﺮ ﺟﻬﻨﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺻﺮﻑ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺧﻴﺮﻳﻪ ﻭ
ﻓﻘﺮﺍ ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﮑﻴﻢ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﺯﻥ و کنیزکان
ﺑﺮﺍﻯ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥﻮ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺯﻥ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﺎﻝ
ﻭﻭﻟﺨﺮﺟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺯﻳﻨﺘﻰ ﻗﺒﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭼﻨﺪ
ﻫﻤﺴﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻯ
ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﭼﻨﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺧﺪﺍ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.وَلی
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺘﻨﻔّﺬ
ﻣﻮﺑﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻫﺪﺍﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻤﺴﺮﻯ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺟﻨﺴﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺴﺮﻯ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪﺗﺎﻋﻀﻮ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻄﻨﺘﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﻬﺎﻥﭼﻮﻥ
ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﮐﺮﺩﻥ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ
ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺖ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺻﻔﺖ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﻦ
قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺤﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺍﻣثاﻝ ﻣﺰﺩﻙ
ﺧﻴﺎﻝ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﻨﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ثرﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺷﺘﺮﺍﮐﻰ
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﭘﺴﺮ
ﻭﺩﺧﺘﺮ ﻓﻘﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﻗﺮﺁﻥ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﻧﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻪﺍﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻔﺮﻭﺷﻴﺪ ﻭ ﺑفحشاء
ﻧﻔﺮﺳﺘﻴﺪ
.ﮐﺎﺭﻯﮑﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﻬﺮﻳﻪ ﻭ
ﺷﻴﺮﺑﻬﺎ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺎ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﺨﺮﻧﺪ ﻭ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻨﻴﻦ ﮐﻢ ﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻪﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠم
ﻮﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻮﻫﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻓﻮﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﭽﻪ ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺯﻥ
ﻭﻣﺮﺩ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
عُقدهﺍﻯ
ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺯﻥ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻃﻠﺎﻕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺩﺭ
ﺧﻄﺒﻪ ﻋﻘﺪ ﻭ
ﻃﻠﺎﻕ
ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯﻓﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﻰ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﭼﻪﮔﻔﺘﻪ
ﮐﻪ ﻃﻠﺎﻕ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺴﻰ
ﺗﺄثیرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺭﺳﻤﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻋﻠﻨی کردن
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﻥ ﺩﺧﺘﺮ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﮐﺮﺩﻭﻣﻬﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻮﺭ ﭼﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻳّﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺩﺧﺘﺮ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻭ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻃﻠﺎﻕ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺯﻥ
ﺑﻴﺸﻮﻫﺮ ﺭﺍ
ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮ ﺑﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻤﻰ
ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻣﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮﺍﺭ
ﻣﻌﺎﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺍثی ﺑﺰﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﻋﺎﺩﺗﻰ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ثرﻭﺕ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﻘﺴﻴم
کوﭼﻚ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻳﻚ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭﺍﺭث
ﮐلّ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺍث ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮐﺮﻳﺴﺘﻴﻦ
ﺳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺰﺩﻙ ﺭﺍﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻗﺘﺒﺎﺵ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺁﻥ
(ثوﺍﺏ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍش) ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﭘﻴﺮ(ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺟﺬﺏ ﻋﻤﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻳﺎ
ﺑﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﮐﻪ ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﺍﻡ ﻳﺎ
ثوﺍﺏ ﻭ ﻋﻘﺎﺏ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺍﻳﺠﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻈﺮ
ﻋﻘﻠﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬی خود را
که ﺩﺍﺭﻧﺪﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮیش
ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺰﺍﻡ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗثبیت ﺍﺻﻮﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
(ﻣﻠﺄ ﻳﺎ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ)
ﻓﺎﺳﺪ ﺑﻨﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻴّﺖ ﻭ
ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﮑﻢ
ﻋﺎﻡ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺰﺩﮐﻰ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺟﻨﺎﻳﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻌﻬﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺩﺭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﺗﻌﻬﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻖ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭمحمّدﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﮑم
ﻤﺮﮒ
ﺁﻧﻬﺎﻧﻴﺰ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭﻣﺮﮒ
ﻭﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﻔﺮﺽ
ﻫﺮ ﻣﺘﻌﻬّﺪﻯ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﺪﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺣﮑﻢ
ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺮﺍﻣﻮﺳﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﮐﺶ
ﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ
ﻭﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

(ﺯﻧﺪﻳﻖ)ﺩﺭ
ﻟﻔﻆ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺯﻧﺪﻳﻚ
ﻳﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺯﻧﺪ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺯﻧﺪ
ﺍﻭﺳﺘﺎﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺑﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺵﺍﻟﻬﻰ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻭﺳﺘﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻋﻠیّ
ﻨﻴﺰ ﻳﻚ ﻗﺮﻥ ﻭﻧﻴﻢﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ علیّ
ﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ ﻫﻢ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻭﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻓﺘﻮﺍ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻋﺎﻡ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﺤث
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺂﻳﺎﺕ ﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻤﻞ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ
ﻫﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪﭼﻮﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ علیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﮐس
(ﺳﺒﻴﻞ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ)
ﭼﻮﻥ علیّ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ ﻣﻰ
ﮐﺸﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺳﺒﻴﻞ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻗﺒﺎﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺻﺖ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺑﻤﺰﺩﮐﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻣﻌﺰﻭﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﻣﻌﺰﻭﻝ
ﺍﺧﻴﺮ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺁﺭﻳﺎﻣﻬﺮ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺧﻤﻴﻨﻰ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﺒﻬﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻓﺮﺻﺖ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﺰﺩﮐﻴﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﻳﻖ ﻭﮐﺎﻓﺮ
و منافق ﺷﺪﻳﺪﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﺎﻡ ﻣﺰﺩﮐﻰﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻃﻐﻴﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻠّﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﻭ ﺑﻨﻔﻊ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻴﺁﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.
ﭘﻮل ﺪﺍﺭﺍﻥ ﻭ
ﻣﺘﻨﻔّﺬﺍﻥ
ﻣﺤﻠّﻰ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻤﻮﻧﻪﺩﺭﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥﮐﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺘﺤﺪ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺭﺍ ﺧﻠﻊ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺑﻌﺪ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﺑﺴﺎﻁ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ
قَدَرﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﺯﺍﻳﻞ ﮐﻨﺪ
ﻣﮕﺮ قَدَرﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺑﺎﺭﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﻣﺮﺩم
ﺨﺴﺘﻪ ﺍﺯﻫﺮ
ﺿﺪ ﻫﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯ
ﻓﺴﺎﺩ مکتبی و
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﺟﻴﮑﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺰﻡ ﻭ
ﻓﺎﺷﻴﺰﻡ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺍﺝ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘثمار ﻭ ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﭘس ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﺼﻮﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﮑﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰﻭﺟﻬﺎﻥ
ﮔﻴﺮﻯ ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ
ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻤﻴﻖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ.  ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺎﻯ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪﻇﺮﻑ
ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻋﻤﺮ ﻧﻄﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﺭﻭﻡ
ﻭ ﻣﺼﺮ ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺟﺰ
ﻏﺎﺭﺕ ﻃﻠﺎ
ﻭﺯﻥ ﻭﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﻣﺎﻟﻴّﺎﺕ
ﺟﺰﻳﻪ ﻭﺧﺮﺍج ﮐﺎﺭﻯﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺻﺤﺮﺍﺑﻴﮑﺎﺭ
ﻭﺑﻰ ﻏﺬﺍ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﮔﺮﻡ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﻬﺎﺩ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﻋﺮﺏ
ﻧﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩﮐﻪﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ
هزﺍﺭﺍﻥ ﻧﺎﻡ ﻓﺎﻣﻴﻠﻰ
ﻗﺒﺎﺋل عرﺏ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺼﺎﺩﻯ.ﻭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎﻡ (ﻋﺮﺏ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻧﻴﺰ
خود را
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ محمّد
ﻭعلیّ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺮﻁ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺑﻘﺒﺎﺋﻞ ﻭ
ﺣﮑﺎﻡ ﻋﺮﺏ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥﺍﺯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﻣﻌﺎﻑ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪﺑﻤﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺎﻟﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﻮﻳﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻟﺖ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺳﻴﺪ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻣﺘﻨﻮﻉ ﺗﺮ
ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻴﺐ ﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺟﻴﺐ(ﺧﻮﺩﻯ)ﻫﺎ
ﺭﺍ ﭘُﺮﮐﺮﺩﻩﻭ
(ﻧﺨﻮﺩﻯ)ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺍﺯ
ﻓﻘﺮ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﻣﻮﻯ
ﻭ ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺑﻮﺿﻌﻰ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ علیّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎن
ﻭ ﻣﺘﻨﻔﺬﻳﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ
ﺻﻔﻮﻳﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺷﺪﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
کرﺩﻧﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻬﺪﻑ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ علیّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺑﻴﻤﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﻋﺮﺏ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺎ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﮐﻪ ﺑﻌﺮﺍﻕ
ﻭﺻﺪﺍﻡ ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﻤﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺳﺮﻯ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺧﻤﻴﻨﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻭﺗﻤﺎﻣﺎ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭘﻮﺷﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ ﻧﻈﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺑﮑﻠّﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩﻭﻣﺪﺍﻡ ﺷﻌﺎﺭ(ﻣﻴﺮﺍث
ﻣﻠّﻰ) ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴدهندﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺮﺍث
ﻣﻠّﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﻟﺒﺎس ﻭﺧﻮﺭﺍﻙ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻭ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻗﺪﻳﻢ ﻭﻋﺼﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ) ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺰﻭﺭ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺍﺭﺩﺍﺗﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻠّﻰ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺩ. ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﻣﻮﻯ ﻭﺍﺭث
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ محمّد
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻧﮓ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.وَلی
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ محمّد
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻋﺮﺑﻰﻭ ﺗﺸﻨﻪ
ﭘﻮﻝ ﻭ ﺯﻥﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻈﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺷﺮﻕ
ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ ﻭ ﺩﺷﻤنی
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭلی
اﺩﻋﺎﻯﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺧﻠﺎﻓﺖ محمّد
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻣﺸﻖ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺭﻧﮓ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐﻋﺮﺑﻴّﺖﺭﺍ
ﺷﺪﻳﺪﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻏﻴﺮ ﻋﺮﺏ ﻭ(ﺷﻌﻮﺑﻰ)ﺑﻤﻌﻨی
ﺪﺳﺖ ﺩﻭﻡ ﻳﺎ
ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺸﺎﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﺭﺷﺪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻫﻤﻔﮑﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻠّﻂ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺭﺷﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﺮﺏ
ﻓﺎﺋﻖ ﺁﻣﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎ ﻭثرﻭﺕ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ عُقده ﻫﺎ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.پس
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺟﺪﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﺪﻑ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻬﺮ ﺷﺶ ﻃﺒﻘﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻃﺒﻘﻪ
ﻫﻔﺘﻢﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّدﻭتصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ مرﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻋﻰﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺰﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺭﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺠﺰﺍﻳﺮ
ﻭﺟﻨﮕﻞ ﻫﺎ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪﺍﮔﺮ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺒﻌﻴﺪﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺏ ﻭﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﺮﺏ
ﺭﺍﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺗﺨﺼﺺ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺷﺶ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺬﻫب
ﺴﻨّﻴﺎﻥ ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻨﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﺳﻴﺒﻮﻳﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ.ﻭ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﺃﺩﺑﻰ ﮐﺘﺎﺏ
(ﮐﻠﻴﻠﻪ ﻭ ﺩﻣﻨﻪ)
ﺑﻌﺮﺑﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺑﻦ
ﻣﻘﻔّﻊ
ﻓﻴﺮﻭﺯﺍﻳﺮﺍنی
ﻮ ﻋﺎﺭﻑ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻯﺒﺪﻭﻥ
ﺭﻗﻴﺐ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔّﻊ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﺘﺎﺏ
ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺑﺰﺭﮔﻤﻬﺮ ﻭﺯﻳﺮ
ﺍﻧﻮﺷﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﻫﻨﺪﻯ ﺁﻥ ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻭ ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔّﻊ
ﺗﺮﺟمه ﻋﺮﺑﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. وَلی
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻪ
ﺃﺻﻞ ﻫﻨﺪﻯ ﻭﻧﻪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﭘﻬﻠﻮﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔّﻊ
ﺑﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﮐﻠﻴﻪ
ﻭ ﺩﻣﻨﻪﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﺒﻚ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﻣﺘﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺗﻤثیل ﻭ
ﺗﮑﻠّﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔّﻊ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭی ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ ﺩﻳﻥ
ﺮﺳﻤﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺧﻠﻔﺎ ﺑﻮﺩﻩ وَلی
ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻓﺮﻫﻨﮓ
بوﺩﻭ ﺑﺠﺮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ.ﻭ
ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔّﻊ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺮﻗﻴﺐ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻋﺮﺏ
ﺧﻮﺩ(ﺍﺑﻮ
ﺩﺭﺩاء) ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔّﻊ
ﺑﺎﺑﻦ ﺩﺭﺩﺍٴ
ﮔﻔﺖﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻧﺒﺮﺩ ﻣﻨﻄﻘﻰﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺑﮑﻦ . ﻭ
ﺍﺑﻦ ﺩﺭﺩﺍٴ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ عقدﻩﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺯ ﻋﻈﻤﺖ
ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ ﻭ
ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺑﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﺯﺵ
ﻭﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.وَلی
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻭ ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺳﻤﻰ ﺧﻠﻔﺎ
ﺑﺎ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻁ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﭘﻬﻠﻮﻯ ﺑﻬﺮ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎ ﺧﻤﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻡ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. وَلی
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﺧﻤﻴﻨﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻳﺎﺭﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ
به (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻓﻘﻴﻪ)
ﮔﻮﺋﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ علیّ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺰﻭﺭ
ﻭﺯﺭ ﻣﻄﻴﻊ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﭼﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻏﻀﺐ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﮊﻳﻢ ﺧﻤﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﮑﻤﻚ ﻣﺮﺩﻡ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
( ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ)ﻭﺣﺘﻰ(تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ)ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻩ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺯﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻮﺷﺶﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﺩﺭﻯ ﺑﺎﻋث
ﺷﺪﮐﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ(ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺭﻯ)ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ محمّدﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺭﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﻳﺎ
(ﺑﺎﺏ) ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻗﺮﺁﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ مُقَدّس
ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻃﺒﻖ
ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥﺑﺎﺯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺸﻬﻮﺭﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﻋﻀﻮ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻋﺼﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻭ
ﻓﺸﺎﺭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺻﻠﺎﺡ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﭘﻬﻠﻮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺭﻭﻡ ﺗﺮﮐﻴﻪ
ﻭﻳﻮﻧﺎﻥﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﺼﺮ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﻣﻮﻯ
ﻭ ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺑﺸﺪﺕ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻬﻀﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺗﺠﻤّﻌﺎﺕ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻡﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﻨّﻰ ﺩﺭ
ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺸﺪﺕ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻬﻀﺖ ﺍﺑﻮ
ﻣﺴﻠﻢ
ﺧﺮﺍﺳﺎﻧﻰﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻭ ﺍﺯ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻤﻮﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻣثاﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﺍﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
علیّ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺟﺒﻬﻪ ﺿﺪ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻧﺬﻳﺮﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺨﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ علیّ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻏﻠﺐ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﻧﻘﻠﺎﻳﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺂﻧﻬﺎﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺧﻠﻔﺎ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .وَلی
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺳوء ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻭ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﻳﺎ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺠﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺒﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰﻭ
ﻳﺎ ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ وَلی
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ
ﺳﺘﻢﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ محمّدﺩﺭﺷﺎﺧﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ تصوّف
ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﻞ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻟﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻳﺎﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻔﺎ ﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭﻏﺮﺑﻰ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﺑﺴﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ تصوّف
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺐ ﺣﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺩﺑﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥﺑﻔﮑﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻳﻦ
ﻣﺰﺩﻳﺴﻨﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﻣﻔﺎﺧﺮ
ﻣﻠّﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﻬﻀﺖ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻭ ﺁﺗﺶ
ﺯﻳﺮ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺟﺎﻫﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻗﻠﻴّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﺃﻧﺪﻙ ﺃﻧﺪﻙ
ﺍﻓﻮﺍﺟﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﮕﺮﻭﻩ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻠﺤﻖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺤﺖ
ﻫﺮ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ
ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﭼﻨﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ﻭ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺳﺖ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭﻭﻍ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﺘﻢ
ﺍﮐثرﻳّﺖﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎﺩﺭﻭﻳﺶ ﻭﻋﺎﺭﻑ
ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺯﻣﺎﻥﺪﺭ(ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) علیّ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ محمّد
بود وَلی ﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻤﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺗﺸﻴّﻊ. ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﺷﻴﻌﻪ ﺣﻘﻴﻘﻰ)
ﺗﻨﻬﺎ
(ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻌﺎﻉ)
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻉ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ (ﺳُﻨّﺖ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺳِﻨﺖ ﻭمُقَدّس
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﮑﻨﻨﺪﺳﻨّﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﭼﻨﺪ ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻫﻤﮕﻰ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻴﻦ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦﻭﺑﺎﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺣی
اﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎن
هاﺎﻭﺣﺘﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻟﻮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﮐﺸﻒ محمّد
ﻭﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺣﻴﺎﺗﻰ.

ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺩﻳﻨﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺯﻧﺪ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ محمّدﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﻭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺭث
ﺑﺤﻖ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎ محمّد ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺣﮑﻤت هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻳﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺩﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﮐﻪﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻥ
ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ (
ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭﺍﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﮐﻪ(ِﺳِﻨﺖ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ)ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﻭ ﺳﻨّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪﺑﻘﻴّﻪ
ﻋﻤﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭمُقَدّس
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭﺧﺪﺍ
ﻭﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﮕﺮﺩﺭﺭؤﻳﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ.

ﺑﺤث
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ تصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﻦ آثار
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻴﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭمُقَدّس
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻬﻮس ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﻫﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻟﻔﻆ
ﺩﻳﻦ ﺩﺭ ﮐﻠﻤﻪ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﻭِﺩ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﻣﻬﺮﻭﺭﺯﻯﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺪﻳﻦ
ﻭﺩﺍﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﻭﺭﺩﻭﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﺍﻭﺳﺘﺎ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﺑﻨﺎﻡ(ﺩﻳﻦ
ﻳﺸﺖ) ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻄﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺩﻳﻥﺮﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺷﺮﻳﻌﺖ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺩﺭ
ﻟﻐﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﺏ
ﺭﻭﺧﺎﻧﻪﻭﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﻌﻨﻰ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﮐﻪﺑﻤﻌﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺭﻓﺖﺗﺎ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺳﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺟﺎﻯﺎﻧﮑﺎﺭ
ﻭﻧﺎﻓﻬﻤﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺗﻰ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ.

ﺍﺳﺎس
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭتصوّف
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺑﺮﺃﺻﻞ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺻﻞ
(ﺗﻮﺣﻴﺪ)
ﻭﻭﺍﺣﺪ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩﻡﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻝ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻘﺺ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﭘس
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻗﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﻭﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﻫﺐ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣؤﺳﺴﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﭘس ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ مُقَدّس ﻭ
ﺁﻳﺖﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻤﺮﺩﻡﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ) ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﻋﻤﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ)ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪﻯ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﻭﺣی
ﺪﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ تقرّب
ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻔﺮﺽ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻰ ﻫﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ.ﻭﺑﻔﺮﺽ
ﻭﺻﻮل ﻤﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻟﻠﻪﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘس
ﺍﺯﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻠﻤﻨﺪ ﻭ
ﺑﺘﺤﻘﻖ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
نماﻳﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.

ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺃﺻﻞ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻬﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﺍﺩ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﻦ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺭﺳﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺳﻤﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯﻭﻫﻤﻪﻣﺬﺍﻫﺐﺁﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ که
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻓﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﻳﻚ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻘﻴﻪ ﻫﺮ
ﺳﻔﻴﻬﻰ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﭗ ﻳﺎ
ﺭﺍﺳﺖ ﺟﺰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭتقرّب
ﺑﺎﺑﻠﻴس
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﮐﻪ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑّﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ) ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺤﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻗﺮبﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺧﻮﺭﻩ ﻳﺎﺑﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﺮﻙ ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻤﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﺟﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎﺧﺪﺍ
ﻭ ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻘﻠﻴﺪﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﺑﺮﻭﺯﻩ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﺎﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪﻫﻤﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘدس ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺎﻧﻮﺍع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺎﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ)ﺭﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍجرﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻳﻚ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺩﻋﺎ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺸﺎﻥ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺒﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﺷﺮﻙ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻝ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻃﺒّﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺗﮑﻤﻴﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
محمّد ﻭ علیّ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻫﻮﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﺷﺪﻩﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﻘﺐ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺣﺘﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺣﺪﻳث
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ محمّد
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ ﺩﺭ
ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ و
اینترنت ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ.
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﺯ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻭ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﺣﻘﻴﻘﻰﻭﺗﺴﻨّﻦ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻦ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﻨﻬﺎ(ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻣﺠﻌﻮﻝ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
(ﻧﺎﺣﻖ)
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺣﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺁﻧﻬﺎﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮ عُقده
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺎﺳﺪ
ﺗﺮ ﻭ عُقده
ﺩﺍﺭﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻭ محمّد
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻤﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮؤﻳﺖ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻥﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰﻭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺧﻮﺩﺁﺭﺯﻭﺩﺍﺭﻡ.

M171

فلسفه
اسلامی و
عرفان سُهروردی
و تصوّف ایرانی
آریائی

نقد
فلسفه اسلامی
و تصوّف
آریائی
ایرانی

ﺩﻳﻦ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻓﮑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻈﻬﺮ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ عُقده
ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻳﻚ ﻧﺎﻡ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻳﻦ ﺩﺭﺍﺻﻞ
ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺩﻳﻦ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺂﺩﻡ
کیومرث
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭﮐﺎﺷﻒ
ﺍﻭﻟﻴﻦ قُرّه
ﻳﺎ ﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺷﻤﺎﻝ ﻗﺎﺭﻩ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥﻮ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺟﻨﻮﺏ ﺳﻴﺒﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ) ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﻯ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ ربّ
النوع ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻳﻦ ﻭِﺩّ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻣﻬﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ و مِهر ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﻮﺡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
وﺍﺳﺎس ﺩﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻬﺮ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ می
ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبتی
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺁﺩﻡ ﺑﺎﻧﻰ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺭﺍ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻳﺎ
ﺟﺪّ ﻭ ﻣﺮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺳﭙس ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺑﻞ
ﺩﻭﻣﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺑﻮﺩﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
آخرین کامل
ولایت و دین
میترا ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﻮﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﻧﺎﻡ ﺷﻴﻮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ .
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺯرﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
(ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭّﻩ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
رسانده و
همچنان ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻗﻮﻣﻰ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ تصوّف
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺩﻡ ﻧﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ
ﺩﺭﺩﻳﻦ ﻣﻴﺘﺮﺍ
شهود دوم
ﺣﺴﻨﻰﻭ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺑﻮﺩﺍ
شهود سوم
ﻓﺎﻃﻤﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﻏﺪﻭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
نام فاطمی شیوا
و دغدو و مریم ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ وَلی
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ.
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺮﻳﻢ ﻳﺎ مُقَدّس
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻮﺭ
ﭘﻨﺠﻢ ﻳﺎ قُرّه
ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی هر
زمان ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ تصوّف ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﻡ شهود (ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
خود ﺗﺠﺴّﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ قُرّه
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
را نخستین بار
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻫﻔﺘﻢ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍﮐﺸﻒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﻧﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﻧﺎﻡ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﻳﺎ ﺯﻧﻮﺑﻴﺎ
ﺭﺍ در نوع فوق
بشری ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨد.ﻭ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎ ﺧﺎﺗﻢ
ﻳﻌﻨﻰ محمّدﺩﺭ
تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻧﺎﻡ(
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ) ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭدر ﺣﺪﻳث
ﮐﺴﺎﻯ محمّد ﺷﺨﺼﺎ
ﺍﻳﻦ ﺃﺳﺎﻣﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هستند. ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺘﺼﻮﻑ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﻧﺎﻡ( حجّ
ﺃﺻﻐﺮ ﻳﺎ حجّ
ﻋﻤﺮﻩ) ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
حجّ أکبر و
اسم أعظم ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
آنرا ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﺸﻴّﺖ
ﮐﻨﺪ. ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ  ﺩﺍﺷته  ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ( ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ )ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﻬﺪﻯ موعود
محمد و
سوشیانت سوم
زردشت و
فارقلیط دوم
مسیح ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺑﻌثت
ﻭنبوّت ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ هفتم
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑشهود
هفتم ﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
بشهود هشتم
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭ
ﻋلیّ ﻮ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺎﺑﻌﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ولایت
هفتم ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪو
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ عوالم
و یونیورسال
های ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ در
توالی ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﺎﻡ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ محمّد
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮔﻔﺖﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﮔﻔﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍن
غیر ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻳﻚ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺻﺎﺩﻕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ اﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ
میرسانند .
ولی ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻋﻤﻠﻰﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺒﺪﻳﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ می
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﮐثرﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
وﻫﻤﮕﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭ
ﺷﺮﻁ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ نوع
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
راه شیری .ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟی اﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ولی ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ قدرت
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ثاﻧﻴﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ قَدَرﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻓﻰ ﻭ قَدَرﺕ
ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ژﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ می
ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ (ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﺶ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ ﺑﮑﺎﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.وَلی
ﺍﮐثر ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﺋﻴﺰﻡ
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﻭﺩﺍنتا
تا ﺩﻳﻦ ﺷﺸﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ محمّد
ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ظاهری ﺑﻴﻚ
ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
که ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻣﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﺣﺘﻰ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. وَلی
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
هستند ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.

ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍﭘﻴﺎﻥ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺍﻋﻠﺎﻡ ﺧﻄﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ باور
کنندگان
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭوَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﻰ
(ﻭﺳﻴﻠﻪ
ارتباط و صلات
) ﺍﻟﻬی برای(
ﺘﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ)
ﮐﺴﻰﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ است. ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻩ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﺎﻡ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺳﺮﺟﻨﮓ
ﻭﻋﺪﻡ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
دیانت قشری
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﻭ ﻓﺮﻗﻪ
ﺳﺎﺯﻯ های
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺼﻮﻝ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼﻞ ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ إﺯﺍﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺩﺍﺩﻩﺑﺎ ﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺩﺭ ﻫﺮ
ﻃﺒﻘﻪ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ
حتما ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯﭼﻪ ﺃﺗﻢ
ﻳﺎ ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭی
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ أکنون
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻳﻢ. وَلی
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﭘسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻳﺎ تصوّف محمّدﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ و ما
ﻧﺎﻡ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ آریائی
مبگوئیم .
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭتمدّن
ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﺶ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻫﺎ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ عُقدهﻫﺎﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻣﺎ
ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻳﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ محمّد
ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ
ﺳﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻋﻠﻢ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺪﺍﺩ بیشتر
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﻠّﺪﻳﻦ
ﻫﺮ ﻳﻚ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺐ ﻣﺬﻫﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺯﻳﺮ
ﺳﺮ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪﻩ
ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻌﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺑﺎ ﻧﺎﻡ امام
جمعه ﻳﻚ ﺷﻬﺮ
ﺷﻬﺮﺕ ﺩﺍﺭند.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻡ ﻳﻚ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻣؤﺳس
ﻣﺬﻫﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺎ محمّد ﺟﺰ(ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﭘس ﺍﺯ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻦﺩﻳﻦ محمّد
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺗﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻇﺮﻑ
ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﻡ
ﻭ ﻣﺼﺮ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻏﺎﺭﺕ ﺗﻤﺎﻡ ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻭ
ﺯﻧﺎﻥﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺘﺠﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﭼﻴﻦ
ﻳﺎ ﺭﻭﻡﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺭﺳﻰ ﻣﻬﺎﺟﻤﻴﻦ
ﻋﺮﺏ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻣﺎﮐﻦ ﻧﺒﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﻳﺎﺳﺖﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ثرﻭﺕ ﻭ قَدَرﺕ
ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺣﻘﻴﺮ ﭼﻨﺪ قَدَرﺗﻤﻨﺪ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺃﻣﻮﻯ ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﻭ
ﻋثماﻧﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺼﺮﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ ﺍﺳﺘقلاﻝ
ﻃﻠﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺷﺪﻩ
ﻭﻟی ﺒﻨﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻣﻌﺮﻭﻑ شدند. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﺮس
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﺭﻧﮓ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺗّﺤﺎﺩﻳﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
.

ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ ﭼﻮﻥ
محمّدﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻋﻠمی که
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد ﻭ علیّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮﻣﺬﻫﺒﻰ که
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻡ تصوّف ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﻭلی
عاﻣﻞ ﺑﺂﻧﭽﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺬﻫﺐ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻰ ﻭ
ﺯﻳﺪﻯ ﻭ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ
ﺷﻴﻌﻪ وَلی
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻳﺎﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﭘس
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻴﻌﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻣؤﻣﻦ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ(ﺍﻳﻤﺎﻥ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭید. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺸﺮﻙ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی ﻘﺸﺮﻯ
ها ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ (
ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺷﻴﻌﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺟﻤﻌﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ ﻭ
ﺟﻤﺎﻋﺖ)
ﻭﻳﺎﺳﻨّﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﮔﺮﻭﻩ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .
ﺯﻳﺮﺍ(ﺩﻳﻦ)
ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﺎﺻﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ تصوّف ﻭ(
ﺗﺸﻴّﻊﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻧﻴﺰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺑﺎ
ﺩﻳﻦ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
تصوّف
ﻭﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ تصوّف
ﻧﻴﺰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.وَلی
ﺳﺮﺍﺳﺮ
(ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
و قشری )
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ عُقده ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪﻭ
ﺣتی اﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ (ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ محمّد ﺍﺯ ۳۱۳ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
و پاکسازی
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﻟﻮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﺍﺯﺗﺄﻣﻴﻦ
(ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ)ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻴﮑﺎﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﭘﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ حجّﻫﺎﻯ
ﻋُﻤﺮﻩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎئی
ﻔﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ محمّد
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ محمّد
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭِﺭﺩ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﺷﻬﻴﺪ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻭﻳﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﻳﺎ علیّ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ محمّد.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
سالک در ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ پنجم خود
ﻣﺮﺍﺳﻢ (ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ)
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ محمّد
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ(ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ)
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. وَلی
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺯﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻠﺤﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ محمّد ﻭ علیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻧﻈﺮﻯ
ﭼﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﻭﻳﺎ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
قبلی ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻣﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺷﻨﺎ
ﺷﺪ. وَلی ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﺎ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺮﻑ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻰ ﺣﺎﺻﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﮑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺳﺮﺷﺎﺭﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﺑﺎﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﻭﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺩﺭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭ ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻡ ( ﺷﺮﻳﻌﺖ )
ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﺄثیرﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ عُقدهﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻴﻨﻮﺍﻯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ( ﺷﺮﻉ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ومنبع
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﺒﻊ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﺗﺎ ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺪﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻟی ﺒﺪﻭﻥ
ﺘﺼﻔﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺎ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ اﻟﻬی
ﻮﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﺪﻥ ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺷﻌﺎﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺗﺎﺑﻴﺪﻩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺨﻮﺭﺩ. ﻭلی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﻳﻥ
هدﻓﮕﻴﺮﻯ هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ تقرّب
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .

ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻋﻤل ﺒﺎﺣﮑﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻓﮑاﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩوَلی
ﻋﻠم اﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺳﭙس
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠی که
ﺍﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩﺩﺭ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻧﺎﻡ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﻧﺎﻡ( طریقت تا
ﺣﻘﻴﻘﺖ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﺍﺯ
ﻫﺮ ﺩﻟﻰ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺴﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻖّ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻳﺎ حجّ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﭙس حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ نبوّت
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻥﺑﺎ حجّ
ﺍﻋﻠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮع
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ وَلی
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ محمّدﻫﺎ
ﻭ علیّﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ۳۱۳ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻟی
اعماﻝ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﺑﺎﻃﻞ ﮐﺎﺭ
ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ باشند.وَلی
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻪ ﺳﻨّﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺷﻴﻌﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﺬﻫﺐ ﺣﻨﻔﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺗﺴﻨّﻦ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﭼﻮﻥ
ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﺋﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻟﺒﺎس
ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ (ﻋﻠﻢ ﮐﻠﺎﻡ)
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻨّﻦ ﻭ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺍﺳﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺸﻤﻮﻝ
(ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ)
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.وَلی
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺫﺏ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻮﺕ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺁﻥ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺃﺷﻌﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ که
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺃﻫﻞ ﺗﺴﻨّﻦ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ (ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻳﻦ)
ﺭﺍ ﺟﺪﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. وَلی
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺎﺃﻫﺪﺍﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﮐﺴﺐﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ( ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ) ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ ﺍﻳﻥ
اﺻﻮﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺭﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﺑﺮ
ﺳﺮ(ﺍﺻﻮل عقلی)
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺬﻫﺐ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻴﻢﻭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺍﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻨﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﮐس ﻳﺎ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍگر
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ . ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺰﻡ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ ﺩﺭ تصوّفﻫﺴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺪﻳﻨﺎﻥ ﺑﺮ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﭘس ﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﻭﺍح
اﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺑﻰ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ فوﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺮﺍﺩﺍﺭﻧد. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺍﺣﺴﺎس ﮔﺬﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ می
ﺪﻫﻨﺪﮐﻪ ﻣﺎ
ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻫﺪﻑﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺯﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ مجمد در ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﻭ ﺷﺸﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ. ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ علیّ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
( ﺃﻫﻞ ﻓﻘﻪ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ)
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ (ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ)
وﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺮاء
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث
ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻋﻨﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪﻧﺎﻡ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﺪّ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗب ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺷﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺳﺮاء
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ تقرّب
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ(ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ)ﺭﺍﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺣﺴﻦ
ﺑﺼﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺑﻮﺩ.وَلی ﺧﻄﺮ ﺁﺯﺍﺭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﻣﻮﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
تقیّه ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﻗﺘﻞ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻳﺰﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺻﺒﺢ
ﺭﻭﺯ عرﻓﺎﺕ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﺮﻓﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ محمّد
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ حجّ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﺮ ﻣﮑّﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻮﻓﻪ
ﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ علیّ
ﺭﻓﺖ.که ﺩﺭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﻮﻓﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ.
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺗﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﺍ ﮐﺎﺳﻪ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﺵﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻋﻤﺮ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ اﺯ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
محمد ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ
ﻋثماﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺪﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻋﻤﺮ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﺼﺮ محمّد ﺑﺮ
ﻋثماﻥ ﺷﻮﺭﻳﺪﻧﺪ
ﻭاورا
ﮐﺸﺘﻨﺪ.ﻭ علیّ
ﺭﺍ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺯ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺬﻑ ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻳﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺷﺪﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﺭﺍﻭﻯ ﻭ ﮐﺎﺗﺐ ﻭﺣﻰ
ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﮑﺮﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﻠیّ ﻴﺎ (ﮐﺘﺎﺏ
علیّ) ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺘﺎﺏ علیّ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺃﺑﻮ ﺣﻨﻴﻔﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺬﻫﺐ ﺃﻫﻞ
ﺗﺴﻨّﻦ ﮐﻪ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﻫﺐ ﺑﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺃﺑﻮ ﺣﻨﻴﻔﻪ
ﻋﻠﻢ ﺩﻳﻦ ﺭﺍ(
ﻓﻘﻪ ﺃﮐﺒﺮ) ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
(ﻓﻘﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﮕﻴﻪ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ ﻭ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح
اﻟﻘﺪﺵﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻠم ﻮ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺎﺹ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻳﻦ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﻓﻘﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ محمّدﺍﺯ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺟﻤﻠﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥﻘﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺒﺮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺩﻭ ﻗﺮّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ محمّد
ﺑﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.(قُرّه)
ﻫﻤﺎﻥ ( خوﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺳﭙس
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﺎﻡ
(ﺟُﺮﻫﻮﻡ و گور هوم
) ﻳﺎ قُرّه
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﻫﻮﻡ
ﻭﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺎﻧﻰ
ﮐﻌﺒﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺭﺳﺘﻢ
ﻓﺎﺭس وﻫﻤﺎﻥ(
ﺑﺮﻫﻤن ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺻﺎﺣﺐ (ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ)
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
خانقاه
زردشتی ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺭﻭ به
(ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻧﺪﺑﻪ)
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺃﺷﻚ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺪﻡ
ﺑﻬﻢ ﺯﺩﻥ
ﭘﻠﮑﺎﻥ ﭼﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻋث
(ﺃﺷﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺸﻖ)ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻃﻮﺑﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺎﻋث ﮐﻮﺭﻯ
ﭼﺸﻢ ﻧﺸﻮﺩ .

ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻘﻖ
ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻠﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻔﺎﻅﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺁﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻋﻤﻮﻡﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﻭﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺯﻧﺠﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺯﻧﺠﻴﺮو
سلسله ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
می ﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﺑﺎﻳﻚ
ﻣﺒﺪﺃ ﻓﮑﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﺍﺻل اﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻃﺒﻴﺐ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺪﺍﻥ نظر
عرفا ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ(
ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
أن کنشانسنت ) ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻣﺒﺪﺃ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺑﻞ ﻧﻮﻧﻮﻳﺴی
ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺐ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻰﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎ ﭼﻮﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﻮﻡ ﻳﻬﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺑﺎﺑﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﻭﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ ﻭ
ﺍﻳﻠﺎﻡ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ.ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عُقده
ﺩﺍﺭ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻳﺎت
ﻗﺮﺁﻥ (ﻗﺪﻳﻢ
ﺃﺯﻟﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺎﺩِث ﺟﺪﻳﺪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻏﺬ ﻭ ﺟﻠﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎلی که ﺃﺻﻞ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮐﺘﺐ مُقَدّس
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎ ﺃﺯﻟﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ عقل وفهم
زﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺪﺭ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ مُقَدّس
ﻋﻮﺍﻡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮ محمّد
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩﻭ
ﻳﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ قرآن
محمّد ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻭ ﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻠﺎم الهی ﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
علیّ ﺭﺍ (ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺑﻠﮑﻪ علیّ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻧﺎﻃﻖ
ﻭﮔﻮﻳﺎﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ محمّد
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺍﺳﺖﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ (ﺃﻫل
اﻟﻌﻠﻢ) و
دارنده آگاهی
شهودی ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺃﻫﻞ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻓﻬﻢ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺍﻥ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﻗﺒﺮﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺁﻫﻨﮓ ﻳﺎ
ﺷﻌﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻓﻬﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍﺑﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﮐﺎﻓﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰﺑﺎﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺮ ﺩﺭ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ عُقدهﻫﺎ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺻﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ محمّد
ﺑﻤﻥ ﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮑﻨﻰ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻡﻫﺮﮔﺰ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﻋﻠﻤﺎﻯ(ﺃﻫﻞ ﺣﺪﻳث
)ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺃﻫﻞ ﺣﺪﻳث
ﻧﻴﺰ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻟﻔﻈﻰ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻥﻨﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺣﺎﺩث ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻋثماﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.(
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ) ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﻨّﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺰﻟﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭ علیّ ﻧﻴﺰ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺸﻦ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ و بعثت ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖﻭ ﻧﻪ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ نبوّت ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ
ﺩﺭ(ﺟﻮﻫﺮ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﺭﺳﺖ)
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻟﻮﺟﻴﻚ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺸّاء ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ ﻭ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻤﮑﺘﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﻄﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّد
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺴﻨّﻦ ﻭ ﺗﺸﻴّﻊﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺪﻝ ﻭ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
ﻭ ﺟﻨﮓ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﺯ
(ﺟﺪﺍﻝ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﺍﺯ(ﺟﺪﺍﻝ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ)ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﮑﻠﺎﻡ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻨﺴﻮﺥﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﻣﺠﻌﻮﻝ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻭﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. وَلی
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ محمّد
ﻧﻨﻮﺷﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ (ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺄﻃﺎﻋﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ تاﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩ ﻭ ﻧﻮ
ﺑﻨﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻀﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻗﺒﻠی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﻫﺮ ﻳﻚ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻧﻮ ﺑﻨﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺍﺿﺢ ﻭ ﻣﺴﺘﺪﻝ
ﻭ ﻣﻔﺼّﻞ
ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﭘس
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺠﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
اﺣﮑﺎﻡ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﮐﺸﺶ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
هاﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮ ﻭ
ﻫﻢ ﻣﺬﻫﺒﺎﻥ
ﻧﺎﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻴﺎﺳت
ﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻴﻢﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﻨﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﺩﺭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺟﻰ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧمی
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻧﺎﺷﻨﺎس ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ إجماع
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭ ﺩﺭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ (ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ)
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﺎﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﻙ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺸﺮﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﻪ
ﺭﺷﺘﻪ ﺃﺻﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ ﺍﺻﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﮑﻰ
ﻓﻬﻢ (ﺍﺻﻮﻝ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮐﻠّﻰ) ﻭ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﻋﻠﻢ
ﺗﻮﺣﻴﺪ) ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻟی
ﺒﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﻗﺸﺮﻯ
ها ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻮﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ(ﻋﻠﻢ ﻧﻈﺮ)
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻠﻢ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺭﺍ ﻋﻠﻢ ﺧﺎﺹ
(ﺭﺩّ ﺍﺣﺘﺠﺎﺟﺎﺕ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ) ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪﻭ ﻧﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ( ﺑﺪﻋﺖ)
ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ قَدَرﺕ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ( ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻦ و بینش)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻄﺒﻖ
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻮﺵ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻋﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺍﺯﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺩﻓﺎع اﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﺍﺯ
عُقده ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﻋﻠﻢ
ﮐﻠﺎﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﻓﻘﻪ ﮔﻔﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻓﻘﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻫﺮﺩﻭﻯ
ﻋﻠﻢ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻓﻘﻪ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻓﺎﺳﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﭼﻮﻥ
ﻓﻘﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﭘﮕﻴﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
(ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻈﻴﻢ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺴﻨّﻦ ﻳﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﺼﻮﻝ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺠﻠﻮ
ﻭﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﺎﻣلی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ کسب
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﺭﻯ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺑﺎﭼﺸﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس أﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻐﻠﻂ
ﺣﻔﻆ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺭﺍ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻧﻈﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺪﻑ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡﺣﻔﻆ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺍﺸﻐﺎﻝ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﺰﺩ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﭘﻴﺸﻪ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺮﺩﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭﻳﺎ
ﺣﻔﻆ
ﺣﮑﻮﻣﺖﺍﺯ ﺗﺴﻠّﻂ
ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺰﺍﺯﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ به ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ و
ﻮﻟﺎﻳﺖ
(ﻣﻄﻠﻘﻪ ﻓﻘﻴﻪ)
دیکتاتوری
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ
ﻭﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ به
(ﮐﻞّ ﺣﮑﻮﻣﺖ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻤﻠّﻖ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﺿﺪ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.وَلی
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻄﺮ ﺣﻤﻠﻪ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻄﺮ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﺮ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس ﻭ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ.ﻭ ﺣﻔﻆ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ ﻧﻪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻗﺸﺎﺭ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻭ
ﻓﻨّﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﻧﺎﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻘﺮ
ﻭﮔﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮔﺮﺍﻥ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺍﺭﺯﺵ ﭘﻮﻝ
ﺭﺍﻳﺞ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺰﺣﻤﺖ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻓﮑﺮ ﻫﺮ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﭘس
ﻋﻠﻢ ﮐﻠﺎﻡ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺳﻠﺎﻡﭼﻮﻥ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﻧﻔﻮﺫ ﻣﺨﻔﻰ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﮔﺮﺍﻥ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﻔﻮﺫ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﺴﺖﻭ
ﻣﺤﺮﻙ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺳﻌﻮﺩﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ثرﻭﺕ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺧﻮﺩﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺴﺠﺪ ﻭﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻭﺳﻴﻊ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺗﻰ
ﻫﺮ ﻣﺴﺠﺪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥﺗﺴﻠﻂ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻮﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺮﺝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﭼﻮﻥ
ﺑﻦ ﻟﺎﺩﻥ ﻗﻠﺐ قَدَرﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﺘﺰﻟﺰﻝ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﮔﻤﻨﺎﻣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻔﻆ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﮐﻪ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺣﻔﻆ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﮐثر ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﻋﻘﻞ ﻭ قَدَرﺕ
ﻓﻬﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﺧﻄﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ ﻭ
ﻣﺴﺦ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﺬﺍﺏ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺭﻧﺞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
( ﺧﻄﺎ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ)
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺗﺎ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺪﻑ ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥﻳﺎ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑّﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی ﻮﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ.
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻧﻴﻤﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻟﺬﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻳﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎوَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺧﻄﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺴؤﻝ
ﺣﻔﻆ ﺩﻳﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩ
ﻣﺴؤوﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰﻋﺎﺷﻖ
ﻋﻘﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺼّﺐ ﺑﺤﻘّﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺑﺎﺷﺪﺗﻌﺼّﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪﻭﻟﻮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭم اﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻳﺎ ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ تصوّف
محمّدﻯ ﻭتصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺼﻮﻓﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺻﻔﺎ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺎﺧﻠﺎق ﻮ
ﺭﻭﺣﻴﻪﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻮ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. وَلی
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻏﺎﺭﺕ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﺷﻐﺎﻝ ﺷﺪﻩ
عمر ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ (ﻋﻬﺪ
إلَست) ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻬّﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ
ﻟﺒّﻴﻚ ﺭﺍ
ﺑﺘﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺮﺍﻯﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻮﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻬﺘﺮﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﺁﻥ ﺍﻭﺝ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺗﻌﺼّﺐ ﻣﻠّﻰ
ﻭ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ
ﻗﻮﻣﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﻴﺎﺳﻰﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ (
ﺭﺟﻮﻉ ﺑﻘﺮﺁﻥ)
ﺑﻘﻮﻝ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﺟﻮﻉ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ولی
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺟﻮﻉ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺩﻭ قُرّه
ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺭﺟﻮﻉ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﭼﻪﺭﺳﺪﺭﺟﻮﻉ
ﺑﺴﻨّﺖ
ﻭﻋﺘﺮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
اوﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﺟﻮﻉ
ﺑﺴﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻌﺎﺩﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﻭﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺼﺮﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﺷﺨﺎﺹ ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺳِﻨﺖ ﺷﺪﻥ (
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺪﻳﺪ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳِﻨﺖ
ﻭﻣﻘدّس ﺷﺪﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺯﻥ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ
ﻋﻄﺮ ﺯﺩﻥ ﻭ
ﺑﺴﺰﻩ ﺯﺍﺭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﺘﺮﺕ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ محمّد ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﮐﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﮋﺍﺩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯﻋﺘﺮﺕ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺑﻔﺮﺽ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭﻧﮋﺍﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺎنند
ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺴﺮ
ﻧﻮﺡ ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﻨﺸﺴﺘﻨﺪ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
نبوّت ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺴﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﻪ
ﺟﻌﻔﺮ ﮐﺬﺍﺏ
ﺷﺮﻳﻚ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﺘﻮﮐّﻞ
ﻋﺒﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩ
ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻋﺘﺮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ(
ﻋﺘﺮﺕ )ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺁثاﺭ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠق
هستند ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻭﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ
ﻋﺘﺮﺕ
ﺍﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﻭﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم هستند.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
(ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻴﺖ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻧﺸﺴﺘﻪﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯﻣﻮﺭﺩ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ محمّدﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺸﻴّت و بدای
جدید ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻭ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻗﺎﻟﺐ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩ
ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ محمّد
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﭘس ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ۳۱۳ ﮔﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﺁ ﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺩﻭ
ﻗﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﭼﻮﻥ
محمّد ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻘﻞ ﻭ إجماع
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ عُقده
ﺩﺍﺭ ﻫﻤﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.( إجماع
) ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻮﺋﻰ
ﺃﺧﺬ ﺭﺃﻯ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﻖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭼﻨﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻓﺘﻮﺍ ﻭﻧﻈﺮ
ﺭﺍ إجماع
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺩﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻓﮑﺮ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﺑﺂﺭﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﺟﻤﺎﻉ
ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺭ ﺑُﻦ
ﺑﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺑﻬﺪﻑ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺑﺘﻈﺎﻫﺮﺍﺕ ﻭ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ إجماع
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻳﺐ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺩﻡ ﺣﻖ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﮑﺶ ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻌﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺣﺮﻳﺺ ﻣﺎﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﭘﻮﻝ ﻧﺎم ﺤﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ می
گذﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺰﺩﻭﺭ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻴﺎﻥ ﭼﭗ
ﻳﺎ ﺭﺍﺳﺖﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻏﺎﻳﺐ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻧﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻋﺎﻟﻢ؟ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ . ﺁﻧﻬﻢ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻋﻮﺍﻡ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻳﻤﻦ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻤﻴﻨﻰ
وَلی ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ (
أﻣﺎﻡ ﻭ ﺟﻠﻮ
ﻧﺸﻴﻦ) ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣّﻰ ﭼﻮﻥ محمّد
ﻭﻣؤﻣﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻫﺮ ﻋﺎﺑﺪﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ(ﻓﺎﺳﻖ
ﻭ ﭘﺴﻚ)ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﭼﻮﻥ ﻗﺬﺍﻓﻰﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺳﺒﺰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
خواند ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻳﮑﻰ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ
ﺍﻭﻝ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﻣﻮﻯ
ﻭ ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﮐﺴﺎنی
ﺮﺍ ﻋﻨﻮﺍﻥ(
ﺧﻮﺍﺭﺝ)
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺭﺝ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺭﺝ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻴﺎﺳی آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺟﻮﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺷﺐ ﺑﺎ
ﻣﺴﻠﺴﻞ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠیّ
ﺪﺭ ﻭﻗﺖ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺭﺳﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻃﺒﻖ ﺳﻨّﺖ ﺑﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺷﻮﺭﻳﺪﻧﺪ.
ﻭ علیّ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﻨﮕﻴﺪﮐﻪ
ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺭﺝ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺯﺩﻧﺪ
ﺣﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ علیّ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻧﻴﻤﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺯ ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻃﺮﺩ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻭﺻﻴّﺖ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻭﺑﺎ ﺧﻮﺭﺝ ﺟﻨﮕﻰ
ﻧﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎس ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟی
ﺠﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺘﻮﺍ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ .

ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻫﻴﭻ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﺎﻡ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺯ (ﻋﻴﺎﻝ ﺧﺪﺍ) ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮاﺭﺝ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ علیّ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺃﻣﻮﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮐﻪ قَدَرﺕ
ﺟﺴﺘﻨﺪﺧﻮﺍﺭﺝ
ﭘس ﺍﺯ علیّ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﺮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺸﺘﺎﺭﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ
.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺩﻣﺸﻖ ﻭﺑﻐﺪﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﻨّﻰ وَلی
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺄﺳﻴس ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﮑﻞ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻋﺒّﺎﺳﻰﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺃﺑﻮ ﻣﺴﻠﻢ
ﺧﺮﺍﺳﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺭﺍ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺑﻌﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺑﺨﻠﻔﺎﻯ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻃﻠﺒﻨﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺳﻨّﻰ
ﻭ  ﺳﭙس
ﻧﻴﺰ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.

ﮐﺎﺭ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﻭ
ﺍﻋﺘﺰﺍﻝ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺷﺨﺼﻰ
ﮐﺸﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺖ ﻭ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺯ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ وَلی
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﺳﺮّﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺑﺼﺮﻩ
ﻭﺧﻮﺯﺳﺘﺎﻥ.وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻗﻄﻌﻰ ﺑﺎ
ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺳﺨﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺳﺖ
ﺍﻋﺘﺰﺍﻝ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣلی اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﺍﺯ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ تصوّف
ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻈﺮﻯ وَلی
ﻏﻴﺮ ﻋﻤﻠﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺻﻮﻓﻴﮕﺮﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻣثاﻝ
ﺣﺎﻓﻆ شیرازی
ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻔﺮﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. وَلی
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺠﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻣﺸﻐﻮﻟﻨﺪﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻬﻴﭻ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻬﻴﭻ ﺩﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﻤﻰ
ﭘﺮ
ﺍﺯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﺰ
ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ ﻏﻴﺮ
ﺻﺮﻳﺢ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻮﺍﺭﻩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺤﻞ.ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺧﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﻥ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی
ﻮﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﻮّﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺋل هستند ﻭ
ﮔﺬﺷﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ثوﺍﺏ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. وَلی
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺁﻣﺪﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﭼﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﻭﻝ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﻭﻡ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﺷﺒﺎﻧﻪﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻮﻡ ﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺒﻚ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺍﻋﺘﺰﺍﻝ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻗﻮﻣﻰ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ.
ﺍﻋﺘﺰﺍﻝ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻦﻭ ﻳﺎ
ﺍﻋﺘﺰﺍﻝ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎصطلاﺡ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
(ﻣﺮﺟﺌﻪ)
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺩﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻋﺘﺰﺍﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻣﻌﺘﺰﻝﻭ
ﺍﻋﺘﺰﺍﻝ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﻭ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻋﺘﺰﺍﻝ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻓﮑﺎﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻋﺘﺰﺍﻟﻰ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻘﺪﺭ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻭ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﻩﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﺤﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭﺩﺭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻋﺘﺰﺍﻝ ﻭ
ﺯﺍﻭﻳﻪ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺰﻭﺍ ﻭ ﮔﻮﺷﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺟﺌﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﺴﺎﻣﺢ
ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪوَلی
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻨﻈﺎﻡ ﺍﻣﻮﻯ
ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺵ ﻋﻔﻮ ﻭﮔﺬﺷﺖ
ﺭﺍ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺿﺪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﻣﻮﻯ
ﻣﻴﺸﺪ. ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺟﺌﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻦ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻴﺮﻩ ﺧﻮﺍﺭ
ﺧﻠﻔﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﺟﺌﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﺎﺹ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴته
و میدانند ﻭ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻓﺮﺩﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﻘﻮﻕ
ﺑﮕﻴﺮﺍﻥ
ﺭﺳﻤﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺍﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻭﻗﺎﻑ
ﻭﻣﺴﺎﺟﺪ ﻭﻣﺪﺍﺭس
ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻨّﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻋﺮﺑﻰﺣﻘﻮﻕ
ﺑﮕﻴﺮﺍﻥ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﮑﺮ
ﺷﻮﺭﺵ ﻋﻠﻴﻪ
ﻧﻈﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺣﻘﻮﻕ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻡ ﻣﻴﮕﻔﺖﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻫﺸﺖ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺗﻮﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺒﻠﻎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﮊﻳﻢ ﺷﺎﻩ
ﻭﺍﺯ ﺑﻮﺩﺟﻪ ﻧﺨﺴﺖ
ﻭﺯﻳﺮﻯ ﺑﺮﻫﺒﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻋﻠﻮﻳﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
علیّﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﺎس ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻌﻠّﻖ
ﺑﻌﻠﻰّ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧُﻢ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭعلیّ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﮐﻮﻓﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪﭘس
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ جهنّم ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّ
ﻭ ﻫﺮﺍﻣﺎﻣﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﭘس
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﭼﻮﻥ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ
ﺷﺮﺍﻓﺖ نبوّت ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻋﻠﻮﻳﺎﻥ به
(ﺰﻳﺪﻳﻪ )
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻣﻰﻭ(
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻪ)
ﺷﺶ ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﻠﻔﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻰ ﻭ
ﺑُﻬﺮﻩ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻭﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﺗﻘﺪس
ﻭتصوّف ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ تصوّف
ﻭﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. محمّد
ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
خود را ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺑﻨﺎﻡ (ﺍﺭﺟاء)
ﺭﺍ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺍﺭﺝ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻋﻠﻴﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻴﺎﺳﻰ علیّ
ﻧﻮﺷﺖ.ﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺨﺘﺎﺭ
ﮐﻴﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺧﻮﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺷﻮﺭﺵ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺟﺌﻪ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻔﺎ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧمی
کرﺩ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ علیّ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﭘس ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﻠﻔﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
علیّ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﻋﻬﺪ إلَست
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.

ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺗﺮﻙ ﺩﻳﻦ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺩﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺧﻠﻔﺎ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺴﺖ قَدَرﺕ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﻭ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪﮐﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻗﻠﺒﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺨﻠﻔﺎ
ﻭﻧﻈﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺁﻥﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﺟﻤﺎﻋﺎﺕ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻌﺮﻭﻑ به (قَدَرﻳّﻪ)
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻧﻴﺰ علیّ
ﺭﺍ ﻧﮑﺸﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. قَدَرﻳّﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻯ
ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭلی
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺒﺎﺣث ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﻀﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺰﺩ.
ﺩﺭﺍﻓﮑﺎﺭ قَدَرﻳّﻪ
ﺧﻠﻂ ﺷﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻴﻦ (قَدَر
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ قَدَرﺕ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭﺑﺎ قَدَر
ﺑﻤﻌﻨﻰ (قَدَرﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺻﻮﻓﻰ ﻣﺴﻠﻚ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﺘﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ قَدَرﺕ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻴﺰ قَدَرﺕ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﺳﻮﻡ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻢ قَدَرﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﻭ ﻫﻢ قَدَرﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﺨﺼﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﮑس ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﻟﺬﺗﻰ ﻭ
ﻣﻨﺎﻓﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﭘس ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﻤﻚ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺼﺮﻑ
ﻭ ﺍﺳﺘﻬﻠﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺃﺻﻞ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﻖّ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺋﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺎﻧﻊ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﺷﺨﺼﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺃﻣﺎﻧﺘﻰ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺑﺘﻠﻒ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻭ ﺗﺤﻘّق
ﻧﻴﺎﻓﺘﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّهﻭ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺣﻮﺍس ﻭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥپس ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻮﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠق
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺮﻭﺍﺡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻏﻴﻠﺎﻥ
ﺩﻣﺸﻘﻰ قَدَرﻯ
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻈﺎﻟﻢ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﻫﺪﻑ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﻣﻮﻯ ﻋﻤﺮ ﺑﻦ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
(ﺭﺩ ﻣﻈﺎﻟﻢ)
مطرح ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻇﻠﻢ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻭﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ کند.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺎﻍ ﻓﺪﻙ
ﺷﻬﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺭﺍﺍﺭث
ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭ ﺑﺄﻧﺒﻮﻩ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥعنوان
ومقام دولتی (
ﺻﺪﺭ
ﺍﻟﺄﺷﺮﺍف) ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺩﺍﺭﻯ ﺻﺪﺭ
ﺍﻟﺄﺷﺮﺍﻑ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺮﮔﻬﺎ ﺑﺠﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﭼﻮﻥ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻣﻴﺎﻓﺘﺎﺩ.
ﻭ ﻫﺮ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪﺍﻯ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﭘﻮﻝ ﻭ ﺣﻘﻮق
ﺨﺮﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺳﻬﻢ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﺩﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺗﻘﺴﻴم کند. ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭﻣﺴﺎﻭﺍﺗﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. وَلی
ﻫﻢ ﻋﻤﺮ ﺑﻦ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻭﻫﻢ
ﻏﻴﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰﻗﺮﺑﺎنی
ﺸﺪ.ﮐﻪ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻠﻚ ﺍﻣﻮﻯ
ﺟﻠّﺎﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﺮﺳﺮ ﮐﺎﺭ
ﺁﻣﺪ. ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻏﻴﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻟﻌﻨﺖ ﻋﻤﺮ ﺑﻦ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻌﺰﻳﺰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ .
ﻭﺣﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ قَدَرﻳّﻪ
ﻭ ﻏﻴﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻯ ﻳﻚ
ﺻﻮﻓﻰ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭ قَدَرﻳّﻪ ﺭﺍ
ﻣﺠﻮس ﺍﻣّﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ قَدَرﻳﻪ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ (قَدَر
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃﺻﻞ (ﺗﻔﻮﻳﺾ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺁﻣﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺯﺷﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﻋﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐی ﻮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺭﻫﺒﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ قَدَرﻳّﻪ
ﺑﺤﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ
ﻧﻮﺷﺖﮐﻪ قَدَرﻳّﻪ
ﻣؤﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﻮﮐّﻞ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻌﻨﻰ قَدَرﻳّﻪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ قَدَرﺕ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ قَدَرﺕ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻧﻘﺪﺭ موقّت
وﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻏﻠﺐ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ثرﻭﺕ
ﺍﻧﺪﻭﺯﺍﻥ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭقَدَرﺕ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻓﺮﻕ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ وَلیﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
(ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﺷﺮﻙ)  ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ(ﺑﻴﺪﻳﻨﻰ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺄﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺎﻓﺮ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺮﺩﻩ و
کاور فرنگی
ﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐﻔﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
(ﮐﭙَﺮﻯ)
ﻭﻓﺮﻧﮕﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻴﺺ
ﻭﺑﻴﺺﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻧﻰ ﻧا ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﭘﻬﻨﻪ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﺩﺍﺏ ﻭﻋﻠﻮﻡﺑﺎﺯ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻫﻢ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰﻭ ﻫﺮ
ﺷﺮﻳﻌﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻘﺘﺪﺭ
ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻧﻴﺎ ﻓﺎﺳﺪ
ﻧﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﻟﻮﻟﺎ ﺩﻓﻊ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻨﺎس ﺑﻌﻀﻬﻢ
ﺑﺒﻌﺾ ﻟﻔﺴﺪﺕ ﺍﻟﺄﺭﺽ)
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻃﺮﻑ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺘﺰﻝ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻫﻬﺎﻯ
قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺭﻧﺞ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭﺩﺭﺑﺪﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ رﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﻭﻯ ﺳﻄﺢ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﻮﻡ ﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺯ
ﺍﺷﻌﻪ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻫﺮ
ﻧﺎﺭ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻧﺴﻮﺯﻧﺪﻭﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻭﺣﺸﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭘس ﻗﺒﻮﻝ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺗﺎﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﮐﺮﺩﻥ
ﺗﻥ اﺯ ﺳﻮﺯﺵ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺃﮐﺘﻴﻮ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻭ
ﻓﻀﺎ ﺭﺍﺣﺖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ
ﻭﺍﻟﻴﺰﻡ
ﻭﺍﺣﻀﺎﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ.

ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺣﻮﺯﻩ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﻣﻮﻯ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺷﺪﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻮﺳﻌﻪ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻓﺌﻮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
به ( ﺪﻫﻘﺎﻧﺎﻥ)
ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺷﻴﻌﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺨﻠﻔﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺳﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻘﺎﻁ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺃﻧﺪﻟس
ﺍﺳﭙﺎﻧﻴﺎ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﻣﻮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺷﺸﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻣﺤﻠﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺃﻧﺪﻟس
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
وَلی
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻗﻮﻣﻰ ﺑﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺣﻤﻠﻪ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻐﻮﻝ ﻧﻈﺎﻡ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ
ﺷﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﻐﺎﻝ
ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺳﮓ
ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺮﻳﻒ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺄﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺻﺪﻭﺭ ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰﻏﺎﻟﺐ
ﺑﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﻮﺩﻧﻪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍﻉﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻴﻪ قَدَرﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻋﻠﻢ
ﮐﻠﺎﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻢ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺨﻔﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺷﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪﻯ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻃﺒﻘﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ ﻭ ﺗﺸﻴّﻊ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺗﮑﻔﻴک
ﺸﺪﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﻭﻫﻤﮕﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﻭ ﺻﻮﻓﻰ ﻣﺴﻠﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ به
ﻔﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﻭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﭘﺮ ﺍﺯعُقده
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﻣﺘﻮﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﺎﺑﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺒﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻰ(ﺃﻫﻞ
ﺣﺪﻳث ) ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﭼﻮﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﻮﺩﻩﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ ﻋﺮﻓﺎ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﻣﺘﻮﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺧﻂ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻧﺴﺨﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺭﺍﻳﺞ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﺸﻮﺩ ﻫﻴﭻ
ﺃثرﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺟﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻃﺮﺩ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ. ﻟﺬﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ أحادیث
ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻨﻤﻮﺩﺍﻧﺪ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ إجماع
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﭘس
ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻘﻠّﺪﻳﻦ
ﻓﻠﺎﻥ ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺑﻬﺮﮐس
ﻓﺮﺻﺖ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻔﻠﺎﻥ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻭﺩﺭ
ﺃﻣﺮ حجّ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺠﺘﻬﺪﺍﻥ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ إجماع
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ ﺳﺮ
ﺷﻨﺎس ﻭﺣﺎﮐﻢ
ﺷﺮﻉ ﻭﺣﺎﮐﻢ
ﺷﻬﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ .
ﻭﺑﺴﺎﺩﮔﻰ
ﻫﺮﺷﺨﺺ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻭﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺭﺷﺪ ﺁﻥ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.وَلی
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
بشری ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﺗﺎ
إجماع . ﻭ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺭﺷﺪ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﺮ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺴﻨّﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺳﺘﺠﺎﺕ
تصوّف ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﭽﻨﺪ ﺻﺪ ﻓﺮﻗﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﻧﺪﻳﺶ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﮐﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻰ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺷﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ ﻭ ﺭﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺰ ﺭﺩ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ عقاﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﮐﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
(ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﻭ
ﺟﻨﮓ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻴﻦ
ﺗﺴﻨّﻦ ﻭ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﻤﺎمی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﺤﺮﮐﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﻨﮓ ﻫﻔتاد ﻭ
ﺩﻭ ﻣﻠّﺖ
ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﺴﻨّﻦ
ﻭ ﺗﺸﻴّﻊ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳِﻨﺖ
(ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺪﻳﺪ)
ﻭمُقَدّس
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻳﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﻭﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ همه ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﺸﺮﻁ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺑﭙﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﺧﺎﺹ ﺍﻟﻬﻰﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻳﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭﺷﺪﻩﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
(ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ) را
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ در قوس
نزول ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﻭ ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺼﺎﻳﺤی که ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻗﻮﻩ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺎﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ وَلی
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.

ﭘﻨﺞ
ﺃﺻﻞ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ذر ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
وصمدیّت  ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻌﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
باشد. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻋﺪﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻋﺪﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
(ﻇﻠﻢ
ﺑﺎﻟﺴﻮﻳّﻪ)
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻋﺪﻝ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
( ﺗﻌﺪﻳﻞ) ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺁﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫند
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺣﻰ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺳﻮﻡ ﺃﺻﻞ
ﻭﻋﺪﻩ ﻭﻭﻋﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﮑﻮﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻭﻋﻴﺪ ﻧﻴﺰ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩﺿﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺩﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺁﻧﺎﻥﻤﻌﺘﺰﻟﻪ
أصل ( ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻨﺰﻟﺘﻴﻦ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻫﺮ
ﺟﺰﻡ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﺳﻮﻡ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺍﺯ(ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﺄﻣﺮﻳﻦ)ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﻁ ﻭ
ﺗﻔﺮﻳﻂ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﺠﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺃﺻﻞ ﺃﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺮﮐس ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
(ﻣﻌﺮﻭﻑ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﻳﺎ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻈﻢ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ وَلی
ﺑﻀﺮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.وَلی
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺍﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺄﺟﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ(ﻧﺼﻴﺤﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺼﺢ
ﺑﻨی
اﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
اﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺮﺷﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﺍﻣﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﻮﺭ (ﻣُﺴﺘﺤﺴﻦ
ﻭ ﻣﺴﺘﺤﺐ)
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺃﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ ثوﺍﺏ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ وَلی
ﻋﺪﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
(ﻣﮑﺮﻭﺭ ﻭ
ﻣﺴﺘﻬﺠﻦ)ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﺪﻡ ﺃﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻥ ثوﺍﺏ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ وَلی ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺻﺮﻳﺢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻠﺎﻝ ﻳﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﺮﺍﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

ﺑﻌﺪﺍ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﻗﺮﻥ
ﺃﺧﻴﺮﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻋثماﻧﻰ ﺩﻭﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺻﻔﻮﻳﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﻋثمانی
ها ﺑﻮﺩ. ﻭ( ﺍﻣﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ) ﺃﻣﺮ
ﻭﺍﺟﺐ ﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺑﺸﺮﻁ
ﻭﺷﺮﻭﻁ ﺁﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ۳۱۳ ﮔﺎﻧﻪﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭ ﺣﻘﻮﻕ ﺻﺪﻭﺭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻣﻄﻠﻘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﮐﻪ ﺷﺮﻁ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺃﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻇﻬﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺃﺻﻞ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﻨﻴﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ.
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺍﺣﺪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ و حتی
صمدیّت
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻳﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺯﺑﺎﻧﻰ.وَلی
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﮕﺎﻧﻪﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺳﻮﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺩﺭ(ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ)ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻥﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
(ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻮﺻﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ وَلی
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﻭ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻣﻦ ﻭﺗﻮ
ﮔﻔﺘﻦ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس می
ﺑﺄﺷﺪ که شبیه
ﺣﺎﻟﺖ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺍﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴؤﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻔﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻭﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﭼﻮﻥ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ محمّد
ﻭ علیّ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﭘﺪﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭ ﺣﺎﺻﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ  ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﺻﻮﻓﻰ
ﻣﺴﻠﻚﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺯﺍﺋﺪ ﺑﺮ
ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺤثی
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺃثرﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﻰ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣتی هر ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻟﻮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻗﻴﻖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺃﺗﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭ ﺭﻗّﺖ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃثیری
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻓﺮاﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ ﻭ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ)
ﻭﻣﻨﺸﺄ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ (ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ(ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺻﻔﺎﺕ
(ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ
ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ) ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺽﺭﺳﻴﺪﻥ ﺭﻭح
به ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﺑﺸﻮﺩ که
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺪﻡ
ﻣﻄﻠﻖ ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻋﺪﻣﻰ ﻧﻴﺰ ﻭﺭﻭﺩﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭﻫﺮ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻋﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻦ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺑﺤث
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ وَلی
ﻫﺮﭼﻪ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺖﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘی
اﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﻢ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
.

ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺣﺎﺩث ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺃﺯﻟﻰ
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺎﺩث
ﻫﺮ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.وَلی
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
. ﻣﺸﮑﻞ ﮐﺎﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻠﻢ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺟﻮﺩﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻔﺖ . ﻭﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭﺗﺮﻙ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ وَلی ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﺮﻭﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
بلاهوت ﺭﺳﻴﺪ.
ﺑﺤث ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﻔﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ . ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﺳﺨﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻋﻘل هاﻯ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﻓﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﻄﻌﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﻴﻨﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺮﺍﺳﺮ (
ﺯﻫﻮﻕ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺳﺤﻮﻕ)
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺳﺤﻖ ﻭ
ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭﺗﺮﻙ ﺁﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻦ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻔﺮﺽ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰﻭ
ﺑﺎ ﺣﺴﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﻚ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭ ﺣﺠﺎﺏ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯﺍﮔﺮ ﻣﺤﺎﻝ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺨﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﮑﻨﻨﺪ .
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺑﻰ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ به (
کلّی ﺫﺍﺗﻰ)
ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺃﺯﻟﻴّﺖ ﻭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺫﺍﺕ
ﺍﻭ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. وَلی
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻳﻚ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭﺑُﻌﺪﻯﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺿﺎﻓی ﺪﺍﺭﺩ. وَلی
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ گوﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯﻧﻮﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻭ ﺩﻫﻢ ﻭ ﺻﺪﻡ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﻡ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻋﺴﻞ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﻈّﻢ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺰﻳﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﭼﻮﻥ محمّد
ﻭعلیّ ﺑﺎﻳﺪ ﺃﺷﻚ
ﺑﺮﻳﺰﻧﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
(ﺩﺭﺟﺎﺕ)ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ(ﺩﺭﮐﺎﺕ)
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﺟﻨﮓ
ﺗﻀﺎﺩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻮﺝ
ﺭﻭﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩ
ﻭﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﻣﻮﻯ
ﻋﺮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻋﺮﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
(ﺑﻴﺖ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ) ﺭﺍ
ﺗﺄﺳﻴس ﮐﺮﺩ.
ﻣﺪﺍﺭﺳﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺗﺪﺭﻳس
ﻣﻴﺸﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ وَلی
ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺶ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺍﺷﺨﺎﺻﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﻣﮑﺘﺐ
فلسفی خود
ﮐﺮﺩﻭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴشه
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻣﻮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ ﺿﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺑﻴﺎﻧﻤﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻓﺎﺭﻍ ﺷﺪ ﻭ
ﺩﺭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭﺁ ﻥ ﺷﺮﮐﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺃﺻﻞ
ﻋﺪﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻈﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﺴؤوﻝ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻌﻤﻞ
ﺷﺮﻧﻴﺴﺖﻭﻣﻨﺰﻩ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﺯ
ﻋﺪﻝ (ﺗﮑﻮﻳﻨﻰ
ﻳﺎ ﺫﺍﺗﻰ)
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺫﺍﺕ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻭﺳیعی اﺯ
ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺑﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻧﻴﮑﻮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺏ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺪﻳﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ
(ﻋﺪﻝ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﺭﻭﺡ) ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺁﻥ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮔﺮﻣﻄﺮﺡ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺩﺍﺩﮔﺴﺘﺮﻯ
ﺭﺳﻤﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟی اﻭﻟﻴﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺑﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ) ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘس ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺭﻭح ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﺑﺎﻳﺪ
(ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺮﻙ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ  ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ
ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﺳﺖ.
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻋﻈﻴﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﭼﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻨﺞ ﻭ ﺻﺪ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎ ﺗﺮ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺗﺮ دارند.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﺒﺮ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ تصوّفﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘیش
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬی ﺨﻮﻳﺶ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸت ﻓﻮﺭﻯ
ﻭﺗﻮﻟّﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮک الهی ﮐﻪﭼﻬﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﺨﺘﻴﻬﺎ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﺁﻧﺎﻥﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻭﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺭﻯ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪﮐﻪ ﻗﺒﻮﻝ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﺎﺩرﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍن
هائی ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺗﺎﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ
ﺗﺎ ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺏّ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﻣﺴﺄﻟﻪ
( ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ) ﮐﻪ
ﺣﺪﻭﺩ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ است
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﮐﺪﺍﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﻴﻊ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
وَلی
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺪ
ﺃﮐثر
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻟﺤﺎﻅ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻦ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ قَدَرﺕ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﺐ
قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺃﺩﺑﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺎ (ﺑﺪﺍﻯ)
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺴؤﻝ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﻨﮕﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﺪﻑ ﺯﺩ
ﮔﻔﺖ(ﻣﺎ ﺭﻣﻴﺖ ﺍﺫ
ﺭﻣﻴﺖ)ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻯﺒﺎﺯ ﺗﻮ
ﻧﺒﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻧﻤﻮﺩﻯ.ﮐﻪ
ﺗﻴﺰﺍﻧﺪﺍﺯ ﻭ
ﻣﺠﺮﻯﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺗﻮ
ﮐﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﻴﺮﺃﻧﺪﺍﺯﺵ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻋﻠّﻴﺖ ﻭ
ﻋﻠﻞ
ﻗﺮﻳﺒﻪﻭﻋﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﻭ ﻋﻠﻞ ﺑﻌﻴﺪﻩ
ﺑﻤﻴﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻘﺼﻴﺮﺍﺕ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﮔﻨﺎﻩﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺮﺍﺭﺕﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ثوﺍﺏ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺁﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.

ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺒﻮﻯ
ﻭﻭﻟﻮﻯﻭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻈﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﻋﻤﻠﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﭙﻨﺞ ﺗﻦ (ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ) ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ شهودهای
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ وَلی ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻘﺼﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ
ﺿﺪﻳﺘﻰ ﺑﺎ
ﻫﻴﭻ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ وَلی
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑحجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻝ
ﺗﻨﮓ ﻭ ﺳﻴﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺟﺰ
ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮﺧﻄﺎ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺍﺷﻌﺮﻯ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻰ ﺑﻮﺩﺍﺯ
ﺭﻓﻘﺎﻯ ﻣﻌﺘﺰﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺘﺰﻝ ﻭ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﻨّﻰ
ﺃﺷﻌﺮﻳﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ.ﻭ ﺃﺷﻌﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺘﺰﻟﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺭﺳﻤﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻋﺘﺰﺍﻝ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﺮﺩ.ﺟﺪﺍﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺃﺷﻌﺮﻯ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﮐﻪ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺠﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮ ﺃﺯﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺃﺷﻌﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﻬﻤﺖ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖﺧﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻞ ﻭﺍ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩ.ﻭ
ﻋﻠّﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻟﻨﮕﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﮔﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ تقرّب ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.وَلی
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﮑﺮ
ﺃﺷﻌﺮﻯﻟﺰﻭﻡ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻣﻴﻦ
ﺣﮑّﺎﻡ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺧﻮﺍﺭﺝ
ﻭ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎس
ﺍﺳﺖﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖﻭﺩﺭ
ﭼﺎﻫﻰ ﻏﺎﻳﺐ
ﺍﺳﺖﭘس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ محمّد
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺭﻫﺒﺮﻯ ۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻭﻡﺑﻨﻈﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻳﺎﺯﺩﻩ ﮔﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. وَلی
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ وَلی
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧمی کرﺩﻧﺪ.ﭘس ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
(ﻋﻬﺪ إلَست)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﺁﺑﺴﺘﻥ ﻄﻔﻞ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻫﺮﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﻭ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡﮐﻪ
ﻋﻴﻨﺎ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭼﺎﻩ
ﻣﺤﻞ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺎﻩ ﻭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .

ﻋﺼﻤﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣّﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻭ
ﺧﻄﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺟﺎﻳﺰ
ﺍﻟﺨﻄﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ
ﻣﺒﺪﺃ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ ﻣﺠﻌﻮﻝ ﻭ(
ﺧﺒﺮ ﻭﺍﺣﺪ )
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﺼﻤﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘﻴﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺩﻩﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻧﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻣّﻰ ﺍﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻄﺎ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻬﻢ
ﺍﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻄﺎﻯ ﻋﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﻰ ﮐﺮﺩﻩوَلی
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻋﺼﻤﺖ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﺎﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪﮐﻪ
ﺍﻣّﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ(ﻟﺎ
ﻳﺠﻤﻊ ﺍﻣّﺘﻰ علیّﺍﻟﻀﻠﺎلة
) ﮐﻪ ﺍﻣّﺖ ﻣﻦ ﺑﺮﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺟﻤﻊ ﻭﻫﻢ ﺭﺃﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﻣﺘّﺤﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ)ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﻭﺯ (ﺟﻤﻌﻪ)
ﺁﻧﺎﻥﻮﻗﺖ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺯ(ﺟﻢ ﺷﺪﻥ)ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺍﻭﺁﺧﺮﻳﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﭙﺎﺵ
ﺍﺳﺖﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻇﻬﺮﻯ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺗﻌﺒّﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﻚ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﺴﺖﺗﺎ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
(ﺍﻣّﺖ)ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥﺴﺎﻟک
هستند ﻭ(ﻣﻠّﺖ)
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ وَلی
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﻗﻮﻡ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻴﺮﻯ
ﺍﻭ(ﺍﻭﻡ)ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﺴﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣؤﻣﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺍﻭﻡ
ﻭﺳﻠﻮﻙﺩﺭ ﺩﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎ ﻧﻴﻔﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
(ﻣﺴﻠﻢ)ﻫﺴﺘﻢ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.وَلی
ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻗﺮﻳﺶ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﭼﻮﻥ محمّد
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
(ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ(ﻫﺸﻢ)ﻭ
ﺧﻮﺭﺩ
ﻭﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ(ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻴّﻪ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﺳﻨّﻰ
ﺩﺭ ﺃﺷﻌﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ
ﻃﻮﺳﻰ ﺑﺤث
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﻣﺘﻮﻥ ﺩﻳﻨﻰﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸّاء
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﻭ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﭘﺎﻳﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪ.
ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﺑﺎﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺸّاء ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺍﻭ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺵ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. وَلی
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸّاء
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺭﻧﮓ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺷﻴﻌﻰﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺑﺤث ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ تصوّف
ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭمحمّد
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﻳنی اﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﻫﻢ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻫﻢ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﻮﻥ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻝ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣؤﻣﻦﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻌﻠّﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ(ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ)ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻠﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﻮﺩﺑﺎﺯ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﭙﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺸّاء
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻡﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮﺑﺮﻭﺵ
ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﺁﻣﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﺼﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻋﺮﺿﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻗﺮﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺁﻥ ﻳﺎ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺟﻤﻠﮕی
اﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﮋﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻄﻮﺭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ(ﻭﻗﺎﻳﻊ)
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺍﺯ
(ﺣﻘﺎﻳﻖ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻭﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﺻﻮﻓﻰ ﻭ ﻋﺎﺭﻑ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ثرﻳّﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺳﺖ ﺍﻣثاﻝ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ محمّد
ﻭ ﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻤﮑّﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﮋﺍﺩ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﺤﻠّﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺼﻮﻝ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣثال
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻧﮓ
ﺗﻔﺮﻳﺢ ﻳﻚ
ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺭﺳﻪﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﻠﻮﻟﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺯﻧﮓ ﮐﻠﺎس
ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺭﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ کلاس
ﻭ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺭﺷﺪ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺠﺘﻬﺪﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻬی ﺪﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻘﻠّﺪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻣﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺟﺪﻳﺪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺬﺧﻴﺮﻩ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺃﺳﻴﺮ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻋﻮﺍﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻥ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺳﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺤﻰ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﮐﻤّﻰ ﻭ
ﮐﻴﻔﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟی
ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮﮐﻪ قَدَرﺕ
ﻓﻬﻢ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺍﺯ ﻋﺼﺮ
ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺭﺍ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻴﻢ ﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻣﻌﻠﻢ ﺍﻭﻝ
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻳﻚ ﺫﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ.ﭼﻪ ﺯﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻳﺎ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺫﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﮑﺘﺐﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﻫﻤﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ محمّدﻯﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺣﮑﻤﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻋﺮﺍﺏ(ﻓﻬﻠﻮﻳّﺎﺕ)ﻳﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﺣﮑﻤﺖ ﭘﻬﻠﻮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﺧﻪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭ أکثرا ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ(ﮐﺒﺎﻟﺎ)ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸّاء ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺴﺘﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻨﻈّﻢ
ﻗﻮﺍﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭ محمّدﻧﻘﺶ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ عُقدهﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮑﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ(ﮐﻠﻤﻪ
ﻭﮐﻠﺎﻡ)ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺼﻮﺭ
ﻭ ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻣﻌﻠّﻢ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭﺍﺳﻠﺎﻣی ﻴﺎ
ﻣﺸّاء ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺪﻳﻌﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺷﻔﺎ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺎﻧﻮﻥﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒّﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ.وَلی
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻳﻚ ﻗﺮﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺑﻮ علیّ
ﺳﻴﻨﺎ ﺩﺭﺩﺍﻧﺸﮕﺎه
ﻫﺎ ﺗﺪﺭﻳس
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﺼﺮ ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺟﺎﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺷﻮﺩﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻣﺼﺮﻑ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻣﺠﺎﻟﻰ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪﭼﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﺘﻰوَلی
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻗﺎﻃﻌﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺸﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻣﺎﺭﮐس
ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﺍﺯ ثرﻭﺕﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯﻭ
ﺍﺧﻴﺮﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﭙﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻣﻮﻟّﺪ ﻧﻔﻊ
ﻭﺭﻓﺎﻩ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﻭ ﻟﺠﻦ
ﺯﺍﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺟﺰ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻥ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ تقرّب ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﺮﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.

ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺤﻘّﻖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﻓﺮﻳﺐ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺭﺍﻧﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﻫﺮ
ﺷﺶ ﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﻩﻫﺎ ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺳﺮ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻮﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺪﺭﮐﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻟﻌﻨﺖ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.(ﮐﺎﺭﻣﺎ)
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻫﻨﺪﻯ و ﺟﺮﻡ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ کرایم ﻓﺮﻧﮕﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﺸﺮﻗﻰ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺷﺮﻕ ﺟﻬﺎﻥ
(ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ)ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭘس
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺪﻝ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ وَلی ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
(ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺩﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺧﻮﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺃﻣﺮﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭ پس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ عُقده ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺎﻡ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
عُقده ﻫﺎﻯ
ﺁﻥﻭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ربّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ (
اﺳﺘﮑﻤﺎﻝ ﻧﻔس
) ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
کمالات
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﻮﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺤﺖ
ﻧﻈﺮ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺳﺘﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰﺟﺰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻔﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻭ ﺑﻨﺪﺭﺕﻭ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺎﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ به
(ﺃﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ )
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺑﺨﻮﺩ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.(ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ) ﭘس
ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺣُﺴﻦ ﻧﻈﺮﻭ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﭘﻨﺞ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻋﻘﻞ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ(ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻃﻠﺒﻰ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ (ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ) ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻨﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺴﻤﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺍﻥﺑﺼﻮﺏ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ
ﺟﻨﺎﻳﺘﮑﺎﺭ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺑﻄﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ های
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭﺳﻌﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ قَدَرﺕ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺧﺮﺵ ﻭﺧﻮﻙﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
(ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
(ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻋﻘﻞ)
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﭘس ﻋﻘﻞ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﺪﻳﺪ ﻧﺰﺩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ عُقده ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﮐﻮﺩﻙ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺰﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ﺧﻮﺭﺩﺳﺎﻟﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﭘﺰﺷﻚ
ﻭ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﻠﻢ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﺳﺖ ولی
ﻋﻘﻞ
ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺷﺪﻥﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
(ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ .

ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺷﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻴﺮﺍ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﺎﻡ(
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍوَلی)
ﻳﺎ ﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺳﭙس ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ اﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺒﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﺑﻨﺎﻡ(ﺣﮑﻤﺖ
ﻭُﺳﻄﻰ)ﻭﻳﺎ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺿﻤﻦ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺿﻤﻦ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻈﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒﻴﻌﻴّﺎﺕ
ﺧﻠﻂ ﻭ ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺩﺭﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺭﻓﺎﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻘﺼﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ(ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﻢ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﻘﺼﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﻘﺼﺪ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.(ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻣُﺪُﻥ)ﻳﺎ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻨﺰﻝ ﺭﺍ ﺿﻤﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﻋﻤﻠﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍﺣﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﺴﺒی
اﻃﻔﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ اﺯ
ﻫﻤﻪ
ﻗﻮﺍﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺤﻘّﻖ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
(ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺷﺨﺼﻰ)
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺑﺤث
هاﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻘﺼﺎﺕ
مادّی ﺑﺤث ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ هاﺋﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭتصوّف
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ بالقوّه
ﻫﺴﺖ ﺭﺍ ﺣﺮﮐﺖ (ﮐﻤﺎﻝ
ﺍوَلی)
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. وَلی
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺻﻠﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺷﮑﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺑﺤثهاﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﮑﻤّﻰ
ﻭ ﮐﻴﻔﻰﻭ ﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻗُﺴﺮﻯ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻯﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺗﺌﻮﺭﻳﻚﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﻣﮑﺎﻥ)ﻳﺎ
ﻓﻀﺎﻯ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻌﻠّﻖ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪﻣﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ(ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻇﺮﻑ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﺑﺪﻭﻥ
ﻇﺮﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻇﺮﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻴﻮﻟﺎ.وَلی
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﺧﻮﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠﻰ أثیری
ﻳﮑﺼﺪ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺗﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪﺍﻳﻦ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ (ﺩﻳﺪ ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ)
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺭﺑﺰﺗﺮ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻀﺎﻯ
ﺧﺎﻟﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻓﻀﺎﻯ ﭘﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺟﺴﺎﻣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺎﻡ ﻣﮑﺎﻥ
ﺃﻣﺮ ﺯﺍﺋﺪﻯ
اﺳﺖ.

ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺎﻡ ﻭﻧﻈﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻳﻢ
ﺩﺍﺭﻡ.ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺃﻣﺮ
ﻣﻮﻫﻮﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺫﺭﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻧﻮﺭﻧﻴﺰ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻮﺭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺭﺍﻩ ﺑﻴﻔﺘﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺎ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮔﻮﻯ ﻫﺎ
ﻣﺘّﺼﻞ ﺑﻬﻢ
ﺩﺭ ﺭﺩﻳﻔﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮔﻮﻯ ﺍﻭﻝ
ﺑﮕﻮﻯ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭘس ﻫﺮ
ﺫﺭّﻩ ﻧﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺑﺬﺭﻩ
ﻣﺠﺎﻭر ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺫﺭﺍﺕ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺬﺭﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﻮﺍﺵ ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺭﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﺭﺍﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻯ
ﺧﺎﻟی ﺪﺭﻧﻈﺮ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻗﺐ
ﺍﺟﺴﺎﻡﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮔﻮﻯ ﻫﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮔﻔﺘﻴﻢ.
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺃﻣﺮﻯ (ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻔس ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ
ﺍﺯﻧﻈﺮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻭﻯ ﮔﻔﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻣﮑﺎﻥ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻝ
ئﻇﺮﻑ ﺧﺎﻟﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﺑﻌﺪ
ﻣﻈﺮﻭﻓﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺍﺩ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ
ﺍﻭﻝ ﺯﻣﻴﻦﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻝ ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﺑﻌﺪ ﻇﺮﻑﺭﺍ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﺯﻣﻴﻦ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ.ﭘس ﺍﻭﻝ
ﻇﺮﻑ ﺑﻌﺪ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰﺯﻣﻴﻦ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
(ﻋﺎﻟﻢ
ﺩﻭﻡ)ﻳﺎﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﻭ
ﺭﻭﺯ ﺍﻭل ﺪﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﺩﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻣﺤﺴﻮس
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﻭﺯ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺍﻭﻡ ﻫﺎ
ﻭ ﻳﻮﻡ ﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺷﻬﻮﺩﻯﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟم
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰﻳﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻧﺸﺴﺖ.ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﺿﻰ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﺭﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻫﺸﺖ ﺭﻭﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ربّ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺮﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ.

ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﺑﺪﻭﻥ
ﻇﺮﻑ ﺑﭙﺪﻳﺮﻳﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﮑﺎﻥ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎﺯ ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﻠّﻖ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻇﺮﻑ ﻭﮐﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺤث ﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥ) ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﺣﮑﻤﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺎﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺟﺎﻯ ﺍﺟﺴﺎﻡ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﮔﻮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﺎ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎل
اﻧﺮﮊﻯ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺍﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﮔﻮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻭ ﺟﺴﻢ ﺩﺭ یک ﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﮔﻨﺠﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ
(ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﻭ
ﻳﻚ ﻣﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺿﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻭﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﺭﺍ
(ﺳﺎﻳﻪ ﺭﻭﺡ) ﺁﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻳﻪ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺃﺻﻞ ﺍﺳﺖ وَلی
ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻣﺤﺴﻮس ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺻﻞ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺵ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ قَدَرﺕ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺃﻣﺮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﻨﻈﻢ ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺮ
ﺩﺍﻧﻪ ﺃثیر
ﻭﺗﺤﺖ ﺃثیر
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺃثیرﻯ ﻭﺑﻨﻮﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
هستند. ﻭ
ﺍﺳﺘثنا ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﮕﻴﺮﺩﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻴﻢﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻮﺿﻊ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻧﻘﻄﻪ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﺗﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ پس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝﺗﺎﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩﻭ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ.

ﭘس
ﻫﺮ ﺟﺴﻤﻰ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺃثیرﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﮐﻪﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥﭼﻮﻥ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ وَلی
ﺍﻳﻦ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﮐﻪ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺃثیرﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﺃﺗﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺫﺭﺍﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺮ
ﻭﺍﺣﺪ ﺃثیرﻯ
ﺻﺪﮔﺎﻧﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭﺍﺣﺪ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺃﺗﻤﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺭﻭﮒ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﮐﻪﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺗﺎﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳک ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯﺃثیرﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭﻡ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
وَلی ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭتصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻭﺍﺿﺤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥﺎﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﮑﺮﻯﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻘﻞﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.وَلی
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﻄﺮﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻄﺮﻩ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻭﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭﻩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﮑﺎﻥﻭ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻩ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻣﮑﺎﻥ ﮔﻔﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻟﻮﻟﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ ﺩﺭ
ﺷﮑﻢﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺭﻭﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ . ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﻣﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺯﻩﺍﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺏ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻮﺯﻩ.ﻳﺎ
ﺩﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻩ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﻮﺯﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. وَلی ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻮﺯﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺏ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﻮﺯﻩ ﻭ ﻓﻀﺎﻯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﮐﻮﺯﻩ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﻈﺮﻭﻑ ﺑﺪﻭﻥ
ﻇﺮﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﻭﻫﻤﻰ
ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﻥ ﻓﺮﺿﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﻣﺎ
(ﺯﻣﺎﻥ)ﻋﻨﺼﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ
ﻣﮑﺎﻥﻭﺟﻮﺩﺵ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﻭ قَدَرﺕ ﺩﺭﻙ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻋﺖﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ بخاطر ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺩﻭ(ﺍﺣﺴﺎس ﺣﺎﻟﻰ)ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺨﺘﻰ( ﺍﺣﺴﺎس
ﺣﺎﻟﻰ) ﺯﻣﺎﻥ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺗﺮ ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺬﺭ
ﺳﻴﺎﻟﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰﻭﺩﺭﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻴﺰ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰﭼﻮﻥ
ﺳﻴﻞ ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭﻙ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ(ﮔﺬﺭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ)ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰﻓﻮﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻥ
ﺑﺸﻮﺩ.ﻭﺣﺎﻝ
ﺣﺎﺿﺮ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
(ﺁﻧﻰ) ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻫﺮﮐس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺣﺎﻝ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ نیستند.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﮑﺎﻥ(ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻟﺬﺍﺕ)
ﺑﻨﻈﺮ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻳﻌﻨی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺎ(ﻭﺟﻮﺩ)
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺍﺑﺰﻣﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﻣﺒﺤث ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ مبدﺃ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ
ﺑﺮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻣﺎﻥﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﻃﺮﺡ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ(ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ)ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻮﺯﻳﺘﺮﻭﻥ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ ﻭ
ﻓﺸﺎﺭ
ﻭﺣﺮﺍﺭﺕ ﻫﺴﺖ.
ﺃﺗﻢ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮﺑﺴﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻟﻔﺎ
ﻭﺑﺘﺎ ﻭ ﮔﺎﻣﺎ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﻭﺳﻂ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺑﺤﻔﺮﻩ ﺳﻴﺎﻩ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺩﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﭽﭗ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﺗﺎ
ﺿﻤﻦ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻔﺮﻩ ﺳﻴﺎﻩ
ﻧﻮﺭ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ قَدَرﺕ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻣﺤﺴﻮس ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ.(ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺎﺕ)
ﮐﻪ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎ ﻫﺴﺖ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﻳﺎ ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻙﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیری ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﮔﻮﺋﻰ
ﺃﺯﻝ ﻭ ﺃﺑﺪ
ﺑﻬﻢ ﻣﺘﺼﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺸﮑّﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢﭼﻪ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺍﺳﺘﻘﺼﺎﺕ
ﻫﺎﻯ ﺍﺭﺑﻌﻪ
ﺁﺗﺶ ﻭ ﺁﺏ ﻭ
ﻫﻮﺍ ﻭ ﺧﺎﻙ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺭﺍ ﺃﺻﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺗﺶ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺎﺳﻮﺕ Mass ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺤﺴﻮس (ﻧﺎس
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ عهد
الست ) ﺑﻤﻮﺍﺩ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺭﻗّﺖ ﻭ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺗﺎ (ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ)
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
(ﺑﺎﻟﻤﻘﺪﻣﻪ) ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
(ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ)
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ(ﻣﺎﻫﻴﺘﻰ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ( ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ) ﻧﺪﺍﺭﺩ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻓﺮﺿﻰ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
(ﻣﻄﻠﻖ علی
ﺍﻟﺄﻃﻠﺎﻕ )
است. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ ﺍﺳﻢ
(ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭﺍﻟﺨﺎﺭﺝ)ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ(ﻫﻮ)
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻋﺪم
اﺳﺖ. ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻋﺪﻣﻰ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻫﻢ
ﻭﺭﻭﺩ ﻭ ﻓﺮﺽ
ﻫﺮ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻓﻬﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ( ﺫﺍﺗﻰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺎ (ﺫﺍﺕﺍﻭ ﻭ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ)
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰﻭ ﺃﺻﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻭ
ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ ﻭ
ﺟﺪﻯ ﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺪﻑ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃﻫﺎﻭ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎﻋث ﻋﺪﻡ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی ﻮ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
اﻣﻮﺭﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
(ﻭﺍﻗﻌﻰ)
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ
ﻭ(ﺣﻘﻴﻘﻰ)ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ به
ﻨﻬﻠﻴﺰﻡ ﻭ
ﭘﻮﭼﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﻭ
ﻓﮑﺮﺑﺂﺗﺶ
ﺷﺪﻳﺪ ﮐﺸﺎﻧﺪﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺑﺸﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺑﺎﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺿﻌﻰﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
اﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻫﺮﭼﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ بالقوّهﻫﺎﻯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ
(ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰﻫﺎ ﻭ همه
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﺗﺎ
به (ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ) ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ،
زیرا ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﺤﺴﻮسﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﺷﻴاء
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺁﻟﻰ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺃﻧﺒﻮﻩ ﺳﻨﮓ
ﻭﺧﺎﻙ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢﮐﻪﺗﺸﮑﻴﻞ
ﮐﻮهﻫﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﺕ ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺫﺭﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﻫﺮﺃﺗﻢ
ﺭﻭﺡ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ .وَلی(ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ)ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﻏﻴﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﮐﻮﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ولی
ﻓﺮﺳﺎﻳﺶ ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ خود ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﻮﻩ ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.وَلی
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰﻭﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭼﻮﻥ ﮐﻮﻩ ﻭ
ﺳﻨﮓ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ (ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻫﻨﺪﺳﻰ)
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﺷﮑﺎﻝ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﭼﻮﻥ
ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍﭼﻮﻥ ﻟﺎﻳﻪ
ﻫﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ ﻫﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻄﻮﺡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.وَلی(ﺳﻄﻮﺡ
ﻫﺴﺘﻰ)ﻫﻨﻮﺯ بالقوّهﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻭﻣﺘﺤﻘّﻖ
ﻧﺸﺪﻩ. ﻭ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم ﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ تحقّق
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُسﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ (ﻧﻔس
ﮐلّ) ﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﭼﻮﻥ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭﺣﺘی اﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
موجود
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎﻫﻤﻴﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ ﺗﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺼﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭘس ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐی اﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍ(ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻭﺣﺘﻰ
(ﻓﻄﺮﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ)ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰﮐﻪ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
قدرت ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻳﻚ ﺍﺳﺘثنا
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
آنرا (ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ) ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧمی ﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﭘس ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ قَدر
اهمیّت ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﭘﺸﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬی
ﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻬﻔﺖ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺳﻴﺪ.
ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ
ﺗﺮتیب ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭ( ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ)
ﻭ( ﻣﺮّة ﺍﺧﺮﻯ)
ﺑﻘﻮﻝ محمد در ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺼﻔﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ قَدَر
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺣﻘﻴﻘی ﺘﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻙ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣُﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻀﺎﻯ
ﺧﺎﻟﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
.

ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺃﺯﻟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭتصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺿﻮﺡ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﻓﻬﺎ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺴﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢﻭ محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺻﻮﻓﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻫﻔﺘﻢ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎﺃﺑﺪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.وَلی
ﺷﺮﻁ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻥ ﺳﻌﺎﺩﺗﻬﺎ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭ
ﻭﻣؤﻣﻦ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎس ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻘﻴﻪ (ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ) ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮑﺮﺩﻩﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ(ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ)ﻭ(ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ(ﺑِﺪﺍﻯ)ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﺤﺴﻮس ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ( ﻧﻔس ﻧﺒﺎﺗﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ) ﮐﻪ
ﺭﺷﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻣﺒﺎﺣثی
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺟﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ ﻭ
ﺗﻤثیلاﺕ
ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﻌﺪﻧﻰ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩوَلی
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺟﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻠّﻴﺎﺕ
ثاﺑﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺖﻣﺮﮒ ﺭﺍثابت
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﺧﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
اﻟﻬی ﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥﺮﺍ ﺿﻤﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ محمّدﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘﻨﺞ
ﻭ ﺩﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ(ﺑﻌُﺪﻯ)
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﺃﺑﺪﻯﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
(ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻭﺟﻮﺩ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ وَلیﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
فرﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻫﻤﻴﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﻭﺍﺯ (ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﺩ.ﭼﻪ
ﺑﻌﺪﻡ ﺩﺭ ﺣﻘﺎﺭﺕﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ) ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ(ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ(ﻫﻮ)
ﺷﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻏﺎﺫﻳّﻪ ﻭ
ﻣﻨﻤّﻴﻪ
ﻭﻣﻮﻟّﺪﻩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ(ﻏﺎﺫﻳّﻪ)ﮐﻪﺑﺸﮑﻞ
ﻏﺬﺍ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻨﺎﻡ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
هاﻯ (ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﻭﻣﺎﺳﮑﻪ ﻭ
ﻫﺎﺿﻤﻪ ﻭ
ﺩﺍﻓﻌﻪ) ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ
ﻧﻬﺎﺋی
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤث ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻃﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺑﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﻳﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺳﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ ﺁﺷﻨﺎئی
ﻧﺴﺒﻰ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻣﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﻉ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
(ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ) ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺩﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﺤﺮﮐﻪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺩﺭّﺍﮐﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻧﺮﺳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﻫﻮﺵ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻧﻘﺸﻰ ﻗﻄﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﮐﺸﺶ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗثبیت
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃی
ﻮ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺩﺭﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻣﺤﺴﻮس ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﻧﻔس
ﻧﺎﻃﻘﻪ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻔس ﻧﺒﺎﺗﻰﻭنفس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﻭﮔﻮﻳﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻎ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥﻭ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ(ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ)ﻭﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﻧﻔس ﻧﺎﻃﻘﻪ
ﻧﺎﻃﻖ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ (ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺰﻭﻝ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭ
ﺷﺐ قَدَرﺑﺪﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﻮﻧﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﻧﻴﺰﺳﻮﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻬﻤّﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﮐﻪ(ﻧﻔس ﻭﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ)
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳش ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺨﺼﺎ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻮﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯﺎﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭼﻮﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻘﺶ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﭘس
ﻃﺮﺡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻣﻠﻪ ﻭ
ﻋﺎﻟﻤﻪ ﻭ ﻏﻀﺒﻴّﻪ
ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻃﺒّﻰ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭ ﻳﻮﻧﮓ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﮔﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻔﮑﺮ(ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ)ﻭ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺭﺍﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
و اصطلاح
(ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻞ) ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﮑﻮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥوَلی
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺣﺪ ﺍﻃّﻠﺎﻉ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻟﺎﺯﻡ ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﻤﻚ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺼﺪ ﺗﺪﺭﻳس ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭس ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺪﻫﻴﻢﻳﺎ ﺷﺮﺡ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺻﻮﺭﺕﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﮑﺎنی
ﺒﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺧﻄﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﭼﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.

ﻣﺒﺤث ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺸّاء ﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺮﺡ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪﺟﻨﺒﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ(ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ)
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﻭتصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪﮔﻔﺖ. ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮﺑﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ
ﺑﮑﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ. وَلی
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺎﺋﻢ(ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶﻫﺴﺖ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮّﻑ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺻﺤﻴﺢ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﺗﺮﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻢ ﻳﺎ (ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺍَولی)ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻌﻠﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪﻭ ﺃﺻﻞ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻮﺍﺩ ﺍﻭﻟﻴّﻪﻭﻣﺒﺪﺃ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﻭ ﻋﻠﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
(ﻋﻠﻞ ﺍﻟﻬﻰ)ﭼﻮﻥ
(ﻋﻠﻞ ﻣﺎﺩﻯ) ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻣﮕﺮ هرکس
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻋﺸﻖ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺷﺨﺼﺎ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻣﺪﺭﻙ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺫﻫﻨﻰﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻌﻠﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﻋﻠﻮم ﺠﺰﺋﻰ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﻫم
ﭽﻨﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻮﻡ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﻧﻘﺶ ﻋﻠﻮﻡ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺳﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﻋﻠﻮﻡ
ﮐﻠّﻯﺘﺮﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻏﻠﻂ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﻄﺎﻯ ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺳﻄﺤﻰ
ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻓﻬﻢ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻳﺎ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺧﻄﺎﻫﺎ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ عُقده
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﺑﻨﺪﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻨﺎ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ(ﻟﺪﻧّﻯﺪﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ)ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﻭ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ که ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﻴﺴّﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺎﺑل
ﺒﻴﺎﻥ ﮐﺴﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭﺣﮑﻤﺖﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻡﻫﺰﺍﺭﺗﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪﻭ
ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﻩﺳﻮﻡ
ﺭﺍ ﺑﻬﻴﭻ ﮐس ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﺑﺎ ﺭﻧﺞ
ﻭﺍﻓﺴﻮس
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻗﺴﻤﺖ
ﺳﻮﻡ ﺭﺍ ﺑﮑﺴﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪﻭ ﺟﺎﻥ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺎﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﺭ
ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺤﺎﻝ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍﻣﻤﮑﻦ ﻭ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺑﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﻴﻨﻪ ﺧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﺮﻋﺖ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ.

ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﺁﻧﭽﻪ
(ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ)
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻠﻤﻮس ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
(ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰو
سبژکتیو) ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ وَلی
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺁﻧﺎﻥ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺯ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺒﮕﻮﻳﺪ.
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺁﻥ ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﮑﻨﻴﺪﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﮔﻔﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ(ﻫﺪﻑ
ﺃﻗﺼﻰ)ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖﺧﺎﺹ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺤث (ﻣﺠﺮّﺩﺍﺕ)
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺤﺴﻮس ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻦ ﻭ ﻳﺎ ﻋﻠﻮﻡ
ﻫﻴﺄﺕ ﻭﻧﺠﻮﻡ
ﻭ ﺣﺴﺎﺏ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯﺟﻨس
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ وَلی ﺗﺼﺮﻑ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺤث ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. وَلی
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺧﻄﺮ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻧﺠﻮﻡ
ﻭ ﮐﻴﻤﻴﺎ ﻭﺳﻴﻤﻴﺎ
ﻭ ﻟﻴﻤﻴﺎ ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺴﺘﻪﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻠﺎس
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃنی ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣِس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﻃﻠﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣس ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﮔﺮﺍﻥ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻠّﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺭﻭﭘﻮﺷﻰ ﺍﺯ
ﻃﻠﺎ ﺑﻤس ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻟﻰ
ﮔﻨﺠﺸﻚ ﺭﺍ
ﺭﻧﮓ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺪﺗﺮﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ(ﺗﻠﺒﻴس
) ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻠﻴس ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻟﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺑﻰ ﺑﺮﺗﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺑﺎ
ﻣﻈﻬﺮ ﭘﺎﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻃﻦ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺍﺯ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺎس ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﻂ
ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺤث
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺻﻮﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﻟﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻡ ﺑﺮ
ﻋﻠﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﺭﻓﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺣﺼﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭘﺎﮐﺘﺮﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ . ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻤﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻥ ﺳﭙس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﺷﺪﻩﻭ قَدَرﺕ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻓﺮﺻﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺮﻯ ﻤﺘﻮﻟّﺪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻮﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﭘس
ﻋﺎﻡ ﺗﺮ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺮﻑ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺫﺍﺗﺎ ﻭﺭﻭﺣﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﻤﻴّﺘﺎ ﻭﮐﻴﻔﻴّﺘﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻭعُقده
ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
(ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ)ﺭﺍ
ﻋﻠم ﻤﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ ﻳﺎ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﮐﻪﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. وَلی
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
وَلی ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥﺎﻣﺎﻣﺰﻣﺎﻥ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻋﻠﻤﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺃس ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﻳﺒﺎﻥﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺍﻍ
ﺗﺮﻳﻦ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺟﺎﻯ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ مُقَدّس
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ(ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﻗﺼﻮﻯ)ﻳﺎ ﻋﻠﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ(ﻋﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻠﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭ ﮔﻴﺞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻴﺎﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻗﺼﻮﻯ
ﻳﺎ ﺃﻗﺼﻰ ﻭ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﺎﺯ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ (ﻣﺴﻠّﻢ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ)ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎثباﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ(ﭼﺸﻢ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ)ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺃﺳﻴﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺟﺎﻫﻞ
ﻣﺪﻋﻰ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﺎﻟﻤﻴّﺖﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺐ ﻋﺼّﺎﺭﻭ
ﺧﺮ ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ
ﺩﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ)ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭ ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﻴﻢ پس
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﻣﻮﻓّﻖ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.وَلی
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ وَلی
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺄﺯﻟﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺯ
ﺃﺯﻟﻴّﺖ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﻋﻤﺮ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺷﺨﺺ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻫﻴﭻ
ﮐس قَدَرﺕ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻳﻚ ﭘﻠّﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﻠّﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﺮﻭﻳﻢﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﭘﻠّﻪﺍﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺧﻄﺮ ﭘﺮﺕ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ
ﺑﻴﻚ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﭘﻠّﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺭﻓﺘﻪ ﺭﺍﺩﺭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﮐﻪﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺠﺮﻡ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻭ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ . ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ ﭘﺮ ﻣﺸﻘّﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻯ
ﻫﺎ ﺭﺍﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭ ﺑﺎ
ﭼﻪ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍﺑﻘﻮﻟی ﺪﺭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻭﺍﮐﻮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﺫﺍﺗﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ
ﭘﻴﺶﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ (ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻭﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻭ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ)ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺻﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻝ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻌﻨﻰ(ﺍﻟّﺬﻯ
ﻟﺎ ﻫﻮ)ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘی ﻟﺄﺻﻞ
ﺩﺭ(ﺃﻫﻮ)ﻭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ (ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ) ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ(ﻣﺒﺪﺃ
ﻭﺟﻮﺩ)ﻳﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻗﺼﻮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻳﺎ
ﺳﻘﻮﻃﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻟی
اﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﺘﻢ
ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎ ﺧﺎﺗﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻴﻮﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﺑﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻭ(ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ)ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺭﻗﻴﻘﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻋﺎﻡ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺴﺘی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻫﺮﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺟﺰ ﻭﻫﻢ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰﻭﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﻫّﻤﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎ ﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻠﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺧﺮس ﻭ
ﺧﻮک ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻴﻮ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﭘس
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩوَلی
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﻓﻬﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺗﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺭ ﺑﻮﺩ . ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺒﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﻧﻘﻄﻪ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺍﺑﺪﻳّﺖﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﺣﻞ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﻭ
ﻣﻮﻓّﻖ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺳﻌﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺎﺣﻠﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﭼﺮﺧﻴﺪ.ﻭ
ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﺮﺻﺖ
ﻋﻤﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻓﺮﺩﺍﻫﺎﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭﻙ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩﻋﻘل اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺃﻣﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺴﻰ(ﺍﻣّﻰ)ﭼﻮﻥﻤﺤﻤﺪ
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍثباﺕ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺒﻴﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺻﺖ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﻧﮑﺮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺄﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺃﺻﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍثباﺕ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ وَلی
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺪﺍﻝ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﭘس ﺑﻌﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻌﺒﻪ ﻫﻢ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺳﺮ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻣﮑّﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﻫﺮ ﻣﺘﺤﺮﮐﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﻋﺮﻭﺝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ها
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻧﻘﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ ﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﺩ
وَلی ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻟﺬﺕﺟﻮﺋﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻭﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻟﺎ ﺍﺑﺎﻟﻰ
ﮔﺮﻯ ﻭ
ﻧﻬﻠﻴﺰﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﭘس
ﺣﻖّ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ(ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ)
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮ(ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ) ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻢ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻓﺎﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ (ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺒﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻮﺑﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القدس
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﻚ
ﻋﺼﺮﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻭﻧﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﮐﺮﺍﺕ
ﺭﺍ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺃﺯﻝ ﻭ ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺁﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴم
اﻟﻬﻰ ﺭﺍﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠی ﺴﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻃﺒّﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟﻪ ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺧﻮﺩ مُقدّس
ﻭﺭﻭﺡ القُدُس
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻬﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﻓﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﮐﻪ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻭﺭﻭﺩ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺳﻠﻮﮐی
هستند.ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻠﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭ
ﺭﻭﺡ مُقَدّس ﺗﺮ
ﺷﺪﻥﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺑﺤث
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﺑی اﺳﺎس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ
به (ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺩﻓﺘﺮﭼﻪ ﺩل
ﺮﺍ ﮐﻪﭘﺎﻙ
ﻭﺳﻔﻴﺪ ﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻥ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯﺠﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﻮﻉﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻈﻤﺘﺮ ﺍﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺑﺎﺍﺯ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻳﻢ.
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻧﻈﺮ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﺭﺍ ﻧﻘﻞ ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﻫﺮ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻗﺼﻮﻯ
ﻳﺎ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﺭﺍﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ می
گوﻳﻨﺪﻭﻯ ﺍﺯ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺟﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ(ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻤﺎ ﻫﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. وَلیﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻤﺎ
ﻫﻮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺑﺎﺯ ﺗﻌﺮﻳﻔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖ(
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻤﺎ ﻫﻮ ﻭﺟﻮﺩ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺷﺎﻣﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻏﻴﺒﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺨﺺ ﭘس ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻯﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻋﻴﻨﻰ ﻭﺃﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺤﻖّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺣﻖ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺑﻮﺑﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻘﺎﻣی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.ﭘس ﺁﻥ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّدﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻬﺪﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﺤﻰ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖﺩﺭ
ﭘﻴﺶﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺎﻟﻠﻪﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻟﻠﻪﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﺴﻰ ﺑﮑﻤﺎﻟﻰ ﺑﺮﺳﺪﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ قَدَرﺕﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﭘس ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ قَدَر
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ.ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ (ﻭﺟﻮﺩ)
ﺍﺳﺖ.ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻭﺿﻌﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ هرکس
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺮﮐس ﻭﺟﻮﺩﻯ(ﻣﻦ
ﺣﻴث ﻭﺟﻮﺩ)
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻣﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ قَدَر
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﭼﻮﻥ
ﺁﺩﻡ ﻣﺴﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﻫﻮﺵ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻮﺩﺍﻝ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻣﻴﺄﻧﺪﺍﺯﻳﻢ.ﺗﺎﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩﻯ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺳﻴﻢﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻭ
ﺍﻭﺝ ﺭﻓﺘﻦ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎﺍﺯ
ﺣﻴث ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺑﻨﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﻘﻮﻁ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
ﺣﻘﺎﺭﺕﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺟﺪﺍ
ﻧﺸﻮﻳﻢﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺐﻭ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﺎﻫﺮﺍﻩ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻴﻢ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻃﻠﺐ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺑﻄﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. وَلی
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺁﻥ
ﻋﻠﻮﻡﺍﺯ ﻣﺤﻞ قَدَرﺕ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺧﻰﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺘﺮﻋﻴﻦ ﻭ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺍﻳﻦ قَدَرﺕ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻋﻠﻞﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻭﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ(ﺟﻬﺎﻥ
ﻋﺪﻡ)ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ
ﻋﻠﻮﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﭽﻨﮓ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﮔﻨﺞ
ﺷﺎﻳﺎﻥ ﻭ ﺧﺎﺹ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﺍﺧﻴﺮ
ﺑﺎﻭﺝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻴﻢ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺷﺎﺧﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﺃﺧﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﮑﻰ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍﺯ(ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺ)ﻣﺒﮕﻮﻳﺪﻭ
ﻳﮑﻰ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺍﺯ(ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه)
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﻭﻥ
ﺍﺧﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﺎﺷﻒ
ﺷﻴﻤﻰ(ﺍﺑﻦ
ﺣﻴّﺎﻥ)ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﭼﻨﺪﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻣﺠﻠس ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺳﺎس ﻋﻠﻢ
ﺷﻴﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﻦ ﺣﻴّﺎﻥﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻋﺼﻮﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ آر
یائی
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﭘس ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻋﺎﻟﻰ
ﺷﺪﻥ ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﺠﻮﻡ ﻭ
ﻃﺐ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
(ﺍﻟﺠﺒﺮﺍﻯ)
ﻋﻤﺮ ﺧﻴّﺎﻡﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻳﺎﺿﻴّﻮﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻳﺮﺍﻥﺍﺳﺎس
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.وَلی
ﺍﺳﺎس
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺍﺯ ﺃﻧﺪﻙ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻥﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ(ﺩﻭقُرّه
ﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ) محمّد
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺃﻧﺸﺘﻦ
ﻓﻴﺰﻳﮑﺪﺍﻧﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﻴﺞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻮﻥ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.

وَلی
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﻒ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻳﺰﻩ
ﺧﻮﺍﺭﺍﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥوَلی
ﺧﻮﺩ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺪﻓﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﻴﻚ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺑﻴﻚ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﮕﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩﺑﺎﺯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ.
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻟﺬﺕ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺸﻖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻟﺬﺕ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺭ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺭﺍﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺳﻴﺎﻩ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ(ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻋﻘﻞ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺿﻌﻴﻒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔﻮﺫ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺄﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﻬﺮ
ﺣﻴﻠﻪ ﺭﻫﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ .
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺎﻣّﻪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺧﻮﺍﺹ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﻫﺴﺖﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺟﺰﺋﻰﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ قَدَر
ﻭقَدَرﺕ ﻭ
ﻓﻌﻞ ﻭﻧﻈﺮ
ﻭﻳﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭﺍﺣﺪ
ﻭﮐثیرﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠّﺖ
ﺃﻗﺼﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺗﺠﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﻳﺎ
ﻋﻠّﺖ ﺗﺎﻣّﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ربّ مُقَدّس
ﺗﺮﺷﺪﻥ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.وَلی
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ ﻭمُقَدّس
ﺍﻳﻨﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻳﺎ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ.ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﻭﭘﺪﺭ
ﻭﺟﺪ ﺁﻧﺎﻥﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﺎﻡ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻏﻴﺐ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ ﻭﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺎﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪوَلی
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻧﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺑﻮﺩﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
(ﺷﻴﻮﺍ)ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺯﻧﺎﻧﻪﮐﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩ. وَلی
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ(ﺩﻏﺪﻭ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻮﻡ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺤﮑﻪ ﻧﺎﻡ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺩﺭﻧﺎﻡ وَلی
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺩﺭ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ(ﻓﺎﻃﻤﻰ)ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭ ﺩﻏﺪﻭ ﻭ
ﺷﻴﻮﺍ ﺩﺭ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ(ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ)ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻡﮐﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺍﺳﺖ وَلی
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻮﻡ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻈﻴﻢ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺯﻧﺎﻧﮕی
اﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻘﺶ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻣﻮﻓّﻖ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺎﺩﺭﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ
ﻭﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﺸﺘﻢ ﻭ ﺩﻫﻢ ﻭ
ﺻﺪﻡ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﻡ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﺃﺗﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺮﻁ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠی
ﻮﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻫﻤﻪﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﻴﻒ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﺮﻭﻡﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖﺑﺎ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺭﻙ
ﻟﺰﻭﻡ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّد
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺧﻄﺮ
ﻣﮑﺮﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻢ ﺩﻫﺎﻧﻪ
ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺎ
ﺑﺮﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻴﺰﺩ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺪﻭﺩﮐﻪ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺸی ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﮔﻮﺷﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺗﺮ
ﻣﺰّﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥﻤﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫم ﻗﺎﺩﺭ ﺑثبت
ﻭ ﻧﮕﺎﺭﺵ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻭﻫﻢ
ﺳﻮﺩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭ ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ باشد
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺨﺺ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻭﮔﻮﺵ ﺩﻝ
ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺑﺸﻨﻮﺩ ﻭﺩﺭﻳﺎﺑﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﻠﻞ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻠﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎﻋﻠّﺖﺗﺎﻣّﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺤث ﺩﺭﻋﻠﻞ
ﻧﺎﻗﺼﻪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﻋﻠّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﻠﻞ
ﻧﺎﻗﺼﻪ ﻳﺎ
ﻋﻠﻞ ﻣﻨﺤﺮﻓﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻭﻏﻴﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﮑﻨﺪ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻟﻐﺰﺷﻬﺎﻯ
ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ ﻫﺴﺖ وَلی
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺴﺐ
ﺁﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻗﺒﻠﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﻭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ
ﮐﻪﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﺩﺭﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺑﺤث
ﻋﻠﻴّﺖ ﻓﺎعلیّ
ﻭ ﻋﻠﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻞ ﺻﻮﺭﻯ ﻭ
ﻋﻠﻞ ﻏﺎﺋﻰﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻋﻠﻞ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻞﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺑﺤث ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﻄﺮﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺘﻦ
ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺑﺤثهاﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﻭ ﺟﻨﺒﻪ های ﻓﻌﻠﻴّﺖ
ﻭ ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻔﻌﻮﻟﻴّﺖ ﭼﻮﻥ
ﺧﻤﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
(ﻭﺟﻮﺩ) ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻫﻨﻮﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ
ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻞ
ﻗﻮﺍﻡ ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
(ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﭻ ﻭﺁﺟﺮ
ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.وَلی ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺑﻨّﺎ ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺁﻥ
ﮔﭻ ﻭﺁﺟﺮ ﮐﺎﺥ ﻋﻈﻴﻢ
ﻭ ﺷﺎﻩ ﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.

ﻗﻴّﻮﻣﻴﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻠﻞ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻠﻞ
ﻓﺎﻋﻠﻪ ﻭﻋﻠﻞ
ﻏﺎﺋﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁﻥ
ﻋﻠﻞ ﻭ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭﻙ ﺁﻥ
ﻋﻠﻞ
ﻭﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻟﺰﻭﻡ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.

ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ(ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ)
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﺷﻴاءﻣﺒﺤث ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﻧﺘﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺒﺎﺣث ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺟﺒﺮ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
(ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ)ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺩﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻫﺮ ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺪﻫﺮ
ﺑﺪ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
محمّدﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.وَلی
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧند
ﺩﺭﻙ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻃﻔﻞ ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺯ ﺁﺧﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰﺩﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ و
آریائی ﻣﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺑﻠﺬﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺗﻦ وَلی ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﺷﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭﻣﻌﻨﻰ(
ﻫﻮ ﺍﻟﺄﻭﻝ ﻭ
ﻫﻮ ﺍﻟﺂﺧﺮ)ﻭ
ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ) ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰﻫﺎﻭﻳﺎﺯﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺍﻧّﺎ ﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﻧّﺎ ﺍﻟﻴﻪ
ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ)ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ ﻟﻤس ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ .

ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﻌﻠﻞ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭽﺮﺧﻴﻢ
ﻭ ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﻮﺩﻧﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻋﻠﻞ ﺑﺴﻮﻯ
ﻋﻠﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢﭼﻘﺪﺭ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ ﻭ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺗﻌﺠّﺐﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻟﺬﻳﺬ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻴﻢﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻤﺴﺨﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﺃﺷﻚ
ﮔﺮﻳﻪ ﺩﻝ
ﺷﺎﻫﺪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻠﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﭘﺪﺭ
ﻗﺪﻣﻰ ﺑﺠﻠﻮ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩﻭ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺒﺮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺩ
ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺒﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﻊ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮒ ﻫﻢ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺣﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺟﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ
ﻋﻠّﺖ ﺑﻘﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﻄﻊ
ﺍﻣﻴﺪ
ﮐﺮﺩﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘﺎﻯﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﮐﻤﻰ
ﻫﻢ ﮔﺮﻡ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﻭﺭ ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﻭﻝ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻦﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺣﺪب ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﺃﺷﻌّﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍ ﻫﺎ
ﻧﺴﻮﺯﺩ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝﺍﮔﺮ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪﻭ مُقَدّس
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﺷﻒ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ محمّد ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.وَلی ﻧﻪ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺰﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭ
ﺯﻳﺮ ﻭﺭﻭ
ﺷﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻢ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﺤث ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺍﺯ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ (ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ) ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﺮﻙ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻓﮑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻯ ﺍﻓﺴﻮس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺟﻬﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﺎﻡ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﻬﺮﻭﺩﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻘﻴﻪ
ﺷﺎﻓﻌﻴﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩ
ﺯﻧﺠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺮﺍﻏﻪ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻤﻮﺩﻭ
ﺩﺭ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩ.وَلی
ﺩﺭﺳﻮﺭﻳّﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩﻣﺤﺎﻓﻆ
ﺧﻮﺩ ﭘﺴﺮ ﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻳّﻮﺑﻰ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺍﺯ ﻓﻘﻴﻪ
ﻗﺸﺮﻯﺑﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﭘُﺮ ﺑﺎﺭ ﺗﺮ ﻭ
ﺷﺠﺎﻉ ﺗﺮ ﻭ ﺳﺎﺯﺵ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺗﺮﻭ
ﺑﻰ
ﭘﺮﻭﺍﺗﺮﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ. ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺩﺭ ﺣﻠﺐ
ﺗﺪﺭﻳس ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﺷﻬﺮﺯﻭﺭﻯ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﻭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺷﺮﻳﻌﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺃﺑﺪﻳّﺖﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
محمّد ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. وَلی
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ محمّد
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺑﺸﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺮﭼﺸمه
ﻴﺎ (ﺷﺮﻳﻌﻪ)
ﻭﻣﻨﺒﻊ ﺷﺮﻉ ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﺳﻤﻰ
ﺭﺍﻳﺞﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺄﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺷﺮﻳﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ﺯﺑﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ(حجّ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ)ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ(ﭘﻨﺞ
ﻧﻤﺎﺯ) ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻫﺎﻯ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﺧُﻤس )ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺤﺼﻞ
ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻬﺎﻯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﮔﺮﺩﺩ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪ.ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺎﻟفعل
ﻭبالقوّه
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰتقرّب ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﺑﻨﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ
ﺍﻟﺄرﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﺤﺎﻝ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺂﺧﺮ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺮﺳﺪ . وَلی
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﻳﻌﺖ محمّدﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺎﺷﺪﭘس ﭼﺮﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺑﺪ
ﻧﺒﻮﺩﮐﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.وَلی
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺯﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
بالقوّه ﻟﺎﺯﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ . ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻢ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ(ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)ﺭﺍ
ﻭﻗﺖ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰم ﺠﺪﻳﺪ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥﺴﻠﻮﻙ
ﻗﺒﻠی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭ
محمّد ﺧﻮﺩ  ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﺮﺩﻳﺪ .
ﺻﻠﺎﺡ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺃﻳّﻮﺑﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻣﺼﺮ
ﻭ ﺳﻮﺭﻳﻪ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻴّﻮﻥ
ﻣﺼﺮﺭﺍﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻋﻠیر
ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﻣﻠﻚ
ﻇﺎﻫﺮ ﺩﺭ
ﺳﻮﺭﻳﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﺩﺍﺷﺖﻭﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯﺮﺍ
ﮐﺸﺖ.ﮐﻪ38 ﺳﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻤﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﻳکی
اﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺗﺌﻮﺭﻳﺴﻴﻦ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ تصوّف ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺁثاﺭﺵ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺭﺧﺸﺪ.ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺣﻠﻘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺗّﺼﺎﻝ تصوّف
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻰﺑﺤﻠﻘﻪ
تصوّفﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭﺷﺮﺡ
ﮐﺘﺐ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺃﺩﻋﻴﻪ
ﻭ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﮐﻪ (ﻣﺰﺍﻣﻴﺮ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ)
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻘﻴﺤﺎﺕ ﺩﺭ
ﻓﻘﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﺑﻄﺎﻝ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺷﺮﻉ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮح
ﻨﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺬﻫﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.

ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺷﺮﺍﻕﺑﺎ
ﺷﺮﻭﻕ ﻭ ﻃﻠﻮﻉ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻃﻠﻮﻉ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﻯﻭ
ﺭﻭﺯ ﺁﺧﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺑﻮﺩ.وَلی
ﺑﻮﺩﺍ ﺑﺤﮑﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﺮﺳﻴﺪ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ محمّد
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻫﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ تقرّب
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺧﺴﺮﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺎﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﺮﻕ ﻭ
ﻏﺮﺏ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
(ﺑﺮﻫﻤﻨﻰ) ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻗﻰ
ﺧﻮﺩﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪ ﭘس ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺍﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
محمّد ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪﺑﺠﺎﻯﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭﻟی
اﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋی
ﺮﻭﺡ القُدُس ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
محمّد ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺩﺭ
ﻳﻚ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﻭ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ(ﭘﮕﻴﻪ ﻭ
ﻓﻘﻴﻪ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس ﻣﻬﺪﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ(ﺁﻝ
ﻭ
ﺃﻫﻞ)ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ (ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ محمّد)ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻭعلیّ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪﻭﻫﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭ علیّ ﻭ ﻫﺮ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.(ﻣﻬﺪﻯ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺪﺍ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭربّ
ّ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﺍﺯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻭ ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.وَلی
ﻧﻪ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰﻭﻳﺎ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ثرﻭﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﺭﺷﻴﻮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﻫﺴﺖ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻫﻴﭻ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘﻠﻰﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ
ﻘﻴﻘﺖﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ محمّد
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ محمّد
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ محمّد
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.وَلی
ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺁﻧﺎﻥﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ . ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺭﺷﻴﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺩﺭس ﻣﺪﺍﺭس ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎهﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺿﻤﻦ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭﻭس ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.پس
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﻓﺴﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺷﺮﺍﻕﺩﺭ
ﭘﺮﺗﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﺎﺹﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃﻧﻮﺍﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﻴﻀﺎﻥ ﺳﻴﻞ
ﺁﺳﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺩﻝ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻭﺗﻘﻠﻴﻞ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻨﺴﺒﺘﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻘﻴّﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺒﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﭘﺎﻙ
ﺳﺎﺯﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺑﭙﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺳﻄﺢ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﺍﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻗﺒﻞ ﺷﻴﻮﺍ ﻳﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺭ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺡ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻮﺩﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪوَلی
ﺩﺭ ﺳﻄﺤﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻭﺗﺎ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻋﺮﻭﺝ ﻭﺍﺳﺮاء
ﻭ تقرّب ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻭﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﻋﻘﻞ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺷﺸﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺤﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺃﺻﻴل ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺪﺍﻡ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ ﻭ
ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻧﻰ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻤﻪ
ﺟﺎ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﻭﻟی اﮔﺮ ﮔﻴﺮﻧﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﺒﻮﺩﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭘﺎﺭﺍﺯﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻓﻬﻢ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﭘس
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖوَلی
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺖﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﺗﻘﺴﻴﻤﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺃﺩﺑﻰ ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﺣﮑﻤﺖ
تصوّف محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﻧﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻡﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﻃﻠﻮﻉ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖمحمّدﻯﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﻣﻨﺒﻊ ﺣﮑﻤﺖ
ﺷﺮﻗﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻴﺰ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺭﺷﺮﻕ
ﺟﻬﺎﻥﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻐﺮﺏﻭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻭ ﻏﺮﺏ ﺟﻬﺎﻥﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻨﺸﺄ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺸﺸﮕﺎﻧﻪ
(ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻐﺮﺑﻰ)ﻭ ﻏﺮﻭﺏ
ﺩﺭﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺷﺮﺍﻕﺑﻌﺎﺭﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻨﺎ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
عُقده ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺑﻨﺎﻡ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺃﺻﻞ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩﺍﻟﻬﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
وَلی ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕﻧﮋﺍﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎﻝ
ﺑﺠﻨﻮﺏ ﻫﺠﺮﺕ
ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻳﺨﺒﻨﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﻭ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻳﺎ ﻧﻮﺡ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﭼﻴﻦ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﮐﻮﻧﻔﺴﻴﻮس ﺑﻴﺸﺘﺮﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺗﺎ ﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪﻭﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍﺣﮑﻤﺖ
ﭼﻴﻦ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭼﻴﻨﻰ
ﻫﺎ ﻭﺩﺍﺋﻰ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻳﺎ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻦ ﭼﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﭼﻴﻦ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻭ ﻧﺎﻗﺺ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﻚ
تصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰﺳﻄﻮﺡ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﺩﺭ حجّ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
(ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺸﺮﻯ)ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺿﻌﻒ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ تمدّن
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
پس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻠﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﻘﻠﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.وَلی
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯﻣﻌﺎﻳﺐ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻬم اﺳﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ محمّدﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯتصوّف
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.وَلی
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺸﺪﺕ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮒﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺑﻌﻠﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺩﻭﺭﺩﺳﺖﺷﺮﻳّﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻏﺮﺏ ﻭ
ﺃﮔﻮﺳﺘﻴﻨﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻏﺮﺑﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﻭ ﻋﻤﻖ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
تصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ. وَلی
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﻏﺮﻕ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ قَدَرﺕ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺷﺮﺍﻕ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻴﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺪّﻋﻰ ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻐﻠﻂ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺗﺄثیرﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﻧﻪ (ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ)
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ.

محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّد
ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻗﺮﺁﻥ)ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺮﻭﺵ محمّد
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ
وَلی ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﻣﺘﺤﻘّق ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. وَلی
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻭﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺷﮑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ۳۱۳
ﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ أحادیث
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﺎﻳﺐ
ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﮐﻪ 1200 ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖﻭﺯﻥ ﻭ
ﺑﭽﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭ ﺷﻴﻌﻪ ﻭ
ﺳﻨّﻰﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
(ﻣﻮﺗﻮﺍ ﻗﺒﻞ
ﺃﻥ ﺗﻤﻮﺗﻮﺍ)
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻤﻴﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺨﺼﺼﺎﺕ
ﻋﻠﺎﺟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. وَلی
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺣﺪﻳث
ﻫﺎ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ . تصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺯﻣﻴﻦﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺯﻣﻴﻦﻣﮕﺮ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻭﻫﻤﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺮﻭﻯ ﮐﺘﺎﺏ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ پس
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺃﮔﻮﺳﺘﻴﻦ مُقَدّس
ﻣﺘﻮﻓﻰ 430
ﻣﻴﻠﺎﺩﻯﺑﺎ
ﻣﺸﺮﺏ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎل اﻭ
ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ. ﮐﻪ (ﻓﻠﻮﻃﻴﻦ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻯ
ﺍﻟﻨﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﺯﻧﻮﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﻠﺴﻔﻪﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ
ﻣﺼﺮﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺁﺗﻦ ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺭﻡ ﺷﺪ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳّﻮﺏ
ﺻﺒﻮﺭﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 269 میلاﺩﻯ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ مُقَدّس
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﮔﻮﺳﺘﻴﻦﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺭﺍ
ﺑﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ محمّدﻯ
ﻣﺘﺼﻞ ﮐﺮﺩ.
ﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺁﻣﻮﻧﻴﻮس
ﺳﺎﮐﺎس ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺍﻣّﻰ ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

محمّد
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺭﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﮑﺘﺐ تصوّف
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻨﻤﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺵﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺤﻴﻂ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺟﺎﻫﻞ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ تصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ تصوّف
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻏﻴﺮﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ محمّدﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. وَلی
ﺻﺪﻫﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯﺗﺨﺼﺼﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﻭﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ تصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭمحمّدﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺪﺗﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭﻟﺬﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﮐﻠﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻭ
ﺳﻮﺳﻚ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﮕﻴﺎﻩ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻧﺪ.

ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺷﺨﺼﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯﺑﺸﮑﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺻﺪﻫﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﻭ
ﺃﮐثرﺍ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭﺳﻬﺮﻭﺩﻯ
ﻭتصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣثاﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ
ﻋﻄّﺎﺭ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺃﻧﺪﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.وَلی
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ(ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ)
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ محمّد
ﻭ علیّ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺿﻴﺢ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺠﺪﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻳﻢ.ﮐﻪ
ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖﺍﺯ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺁﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﭻ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﻮﻟّﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺎﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﭙﺎﮐﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. وَلی
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥﻧﺴﺒﺖ
ﺧﻴﻠﻰ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻴﻠﻰ ﺧﻠﻮﺕﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺯﺩﺣﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪوَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﻄﺎ ﻭﺍﻧحرﺍﻑ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺃﻣﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﻡ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍﺑﺎ ﺳﻌﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ. ﻭ
ﺧﻄﺮ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻣﻬﺪﻭﺭ
ﺍﻟﺪﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺃﻣﻦ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻢ . ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺑﺎﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧﺎﺹ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻳﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻭﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻭﻯ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﻫﺮﻇﺎﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻟﺒﺎس ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺩﺭ ﺗﻠﺒﻴس ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻢ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﮐﺰ ﺗﺠﻤّﻊ
ﻭ ﮔﺮﺩﻫﻢ
ﺁﻣﺪﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻣﺸّاء
ﻓﻠﺴﻔﻰﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﺳﻨّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ
ﻧﻮح ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻋﺼﻮﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺸﮑﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ثاﺑﺖ ﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ
ﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﻭ ﻳﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﺮ
ﻗﺮﻧﻰ ﻳﻚ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. وَلی ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ محمّد
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻗﺮﻧﻰ
ﺻﺪﻫﺎ ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁثاﺭ
ﺷﻌﺮﻯ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺤﺪّ ﮐﺎﻓﻰ
ﭼﺎﭖ ﻭﻣﻨﺘﺸﺮ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻄﻰ(ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ) ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺸﺖ ﻗﺮﻥ
ﺧﺎﻙ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
امپراتوری
ﻋثماﻧﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻳﻚ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯﻭﺩﺭ
ﺩﺍﻧشگاﻩ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺰﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺻﻠﻰ ﭼﺎﭖ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﺸّاء ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻣﺸﻰ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻋﺼﻮﺭ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺭﻧﮓ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﻭ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﻭﭼﻨﺪ ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭ ﺣﮑﻴﻢﻫﻤﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺒﺮﺍﻯ
ﺧﻠﻔﺎﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺄﻣﻮﻥ
عباﺳﻰ تصوّف
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺳﻤﺖ
ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸّاء
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻯﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.وَلی
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺣﺎﺻﻞ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تصوّف
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺷﺮﺍﻕ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺑﻬﺮﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺟﻠﺐ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺣﺪ
ﺃﮐثر ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻕ ﺭﺍ ﻧﻮﻋﻰﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﻭﻫﻤﻰ
ﻭﺧﺮﺍﻓﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺵ
ﺍﻣثاﻝ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﻳﻮﻧﮓ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ عُقده
ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻭ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻫﺮﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻤﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻩﻭ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻬﺪ إلَست ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻔﺮﺽﻣﺤﺎﻝ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّﺎء ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻯ ﻫﻮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
وَلی ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘﺮﻭﺵ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﺩﻫﻰ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﻭ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ مشّاءٴ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺮﺩﺍﻣﺎﺩ ﻭ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﭘس
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻫﻢ ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻳﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭتصوّف
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻘﺼﺪ ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻢﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻃﺒّﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺰم
ﺮﻳﺎﺿی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻌﻠّﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻮﻓﻘﻰ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﮐﺮﻩ
ﺧﺮ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﻟﺎﻍ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﻭ ﺑﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻯگرﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﻓﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﺳﻘﻂ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﮐثیف ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.وَلی ﺑﺎ
ﺭﻧﺞ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ.

ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻠّﺘﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻬﻀﺖ
ﻣﺸﺮﻭﻃﻴّﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻬﻀﺖ ﺿﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﻮﻧﻴﺰﻡ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪﺩﺭﻙ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺑﻤﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﻓﻘﺎﻫﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. وَلی
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺗﮑﻴﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﻴﻪ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﻯ
ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ(ﭘﮕﻴﻪ
ﻭ ﻓﻘﻴﻪ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺟﺰ ﺗﻔﮑّﺮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ ﻭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﭼﺎﺭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻣثاﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺯ
ﭼﺎﻟﻪ ﺑﭽﺎﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭتصوّفﻓﻌّﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﺪﻑ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
وَلی ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮﻗّﻒ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﻢ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ
ﻣؤﺭﺥ ﻭ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻤﻰ
ﺃﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﻒ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺪﻋﻰ ﺑﻮﺩ.ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻭﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺣﺘﻰ ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺸّاء ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰﻳﺎﺑﻤﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺁﻥ ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺃﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻋﻠﻤﻰﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻧﺸﺎﻥ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻘﻮﻡ ﻭ ﻃﺒﻘﻪﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻄﺒﻘﺎﺕ ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﺎ(ﺭﺷﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻤّﻖ قَدَرﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻳﺎ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺃﺯﻟﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺯﺍﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻋﻘﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪﻣﺴﺘﻮﺟﺐ
ﺭﺣﻤﺖﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺟﺰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﻗﺎﻳﻘﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ عُقده
ﺩﺍﺭﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ
رؤیباهای
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻭﺣﺸﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻳﻚ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻗﺒﻞ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ(ﻭﺳﺦ ﻭ
ﭼﺮﻙ)ﻭﺻﻒ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﮔﺮ
محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ(ﻗﺮﻥ
ﻣﻦ)ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ تمدّن
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﻠﻢ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. وَلی
ﻗﺮﻥ محمّد
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻗﺮﻭﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻗﺮﻥ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻗﺮﻥ CROWNﻳﺎ ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﺮّ ﻭ
ﺑِﺮّﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﺑﺮ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺩﻭ قُرّه
ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل
عظیم ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻋﻈﻤﺖ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﻥ محمّدﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺮﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰمثلا
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺪ
ﻭ(ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﮐﻮﺷﺶ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻬﺪ ﻭ ﺟﻬﺎﺩ
ﺗﺎ ﺣﺪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺟﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺗﺮﻙ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺟﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺘﻰ
ﻭﻳﮋﻩ
ﻧﻤﻮﺩﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻌثت
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺮاء ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻬﺪ إلَست
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯﺑﺎﺗﺠﺴّﻢ
ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﺪﻭﻯﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻬﺪ(إلَست ﺑﺮﺑّﮑﻢ)ﺭﺍ
ﻟﺒّﻴﻚ ﻭ ﺁﺭﻯ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻋﻬﺪ إلَست
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻟﺒّﻴﻚ ﮔﻔﺖ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻘﺶ محمّد ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺎﺯﻩ علیّ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ محمّد
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻋﻬﺪ إلَست
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺎﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻬﺪﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ(ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﺩﻳﻦ)ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻗﺮﻧﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ
وَلی ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺷﻌﺎﺭ ﺩﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﻨﻴﻒ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ(ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ)ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺁﺯﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ(ﺗﺎﻟﺢ)ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕﮐﻪ
ﻋﮑس ﺻﺎﻟﺢ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. وَلی
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍﺷﮑﺴﺖ
ﻭﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖﻭ
ﺣﻨﻴﻒ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
(محمّد
ﺣﻨﻔﻴّﻪ)
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻧﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺣﻨﻔﻰ)ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ محمّد ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭﻙ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺩﻳﻦ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺣﻨﻴﻒ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﻣﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ محمّد ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭأحادیث
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥﺩﺭ
ﻣﺘﻮﻥ ﺍﻣثاﻝ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺁثاﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺣﻨﻴﻒ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭ ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﻭ
ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻗﺮّﻩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ محمّد
ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺭﺕ(ﻗﺮﺁﻥ)ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﻢ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻭ قُرّه
ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ
ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
محمّد ﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ. قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒل
اﺯ محمّد ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻋﺮﺵ ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺘﺴﻤﻴﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻪ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺑﻤﻌﺎﺻﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﻭﻫﻤﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺧﺮﺍﻓﻰ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪﺣﻨﻴﻒ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺎﻃﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻳﺐﺩﺍﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺣﻨﻴﻒ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻨﻮﻧﻰﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬی
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺳﻨﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻳﻚ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﭼﻮﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺭﻭﺡ
محمّد ﻭ علیّ ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﻣﻌﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻭﺍﺭﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
محمّدﻯ
ﺭﺍﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﺘّﺼﻞ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕﺭﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪوَلی
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ ﺁﻧﻬﺎﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻠﻂﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ .
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻟﻔﻆ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺘﺎﺏ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﻋﻤﺮﻭ
ﻋثماﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ(ﮐﺘﺎﺏ)ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﺩﻭ قُرّه
ﺗﺎﺯﻩ محمّدﻯ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻧﺪﮐﻰﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ(ﺍﺻﻄﻔﺎ)ﮐﺮﺩﻩﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍﺩﺍﺷﺖﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻳﮑﻰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺑﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐّﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺖﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺗﺨﺼﺺ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﺻﻮﻓﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺭﺍﮐﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻬﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺧﻮﺵ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﻧﻴﮑﻮ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺵ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺠﺎﻝ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻟﻐﺖ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻓﺎﺭﺳﻰ(ﺩﺭﻯ)ﻳﻌﻨﻰ(ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ) ﻭ
(ﺑﺎﺏ)
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﻓﺎﺭس ﻳﺎ
ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭمحمّد ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﺭﺍﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻠﻞ
ﻭﻧﺤﻞﻧﺎﻡ ﺳﻰ
ﻭﺃﻧﺪﻯ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ محمّدﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺮﺳﻴﺪ.ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ محمّد
ﺷﺪ ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺷﻬﺮﺕ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻣﮑّﻪﻭ
ﻗﺮﻳﺶ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺧﻮﺵ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.

ﻭﺍﮊﻩ
(ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭّﻩ )
ﺳﻬﺮﻭﺩﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺶﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻴﺎﻥ قُرّه
ﻳﺎ ﻏﺮّﻩ و خَوَرنَق
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻭﻗﺮﻩ
ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﻭمحمّد
ﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ (ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻗﻴّﻤﻴﺖ)ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮﺗﺠﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩ محمّدﺑﻮﺩ.
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻨﺎﻡ علیّ
ﺩﻳﺪﻡ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ محمّد ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠیّ
ﻨﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻮﻟﺎ ﮐﻪ(ﺣﻴﺪﺭﻩ)ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ.
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺍﺯ(ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻧﻮﺭ)ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ محمّد ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﮔﻔﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻳﺎ ربّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺗﺠﻠّﻰ)ﺍﺯ
ﺟﻠﻰ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﻭﺿﻮﺡ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﻭ ﺁﻳﻨﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻴﻢ ﻳﻚ
ﺷﻴﺌﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺁﻳﻨﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﻣﻈﻬﺮ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﻭ
ﻣﺒﻬﻢ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ولی
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯﺍﺯ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺁﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﺿﻮﺡ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﭼﺸﻢ
ﮔﻴﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﮔﻔﺖﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺸﺮ
ﺗﻮﺍﻥ ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﭼﺸﻢ ﻭﺗﻦ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻮﮊﻩ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺭﺍ ﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭ(ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ)ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ(ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ)ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻧﻬﺎ(ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻌﻨﻰ)
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ(ﻣﻌﻨﻰ)ﻋﺮﺑﻰ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻣﻴﻨﻮﻯ)
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﺪﻡ ﻭﺿﻮﺡ
ﻭ ﻇﻠﻤﺖ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ قَدَرﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚﺭﻭﺣی
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺖ.ﭘس ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻫﺪﻑ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻇﻠﻤﺖ
ﺭﺍ
ﺯﺭﺩﺷﺖ(ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ)ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺎﻡ ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ.ﻭﻣﻘﺼﻮﺩﺵ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪﻟﺒﺎس
ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻓﺎﺳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻤّﺎﻣﻪ
ﺳﻔﻴﺪﻯ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻫﺎﻟﻪﺍﻯ
اﻃﺮﺍﻑ ﺳﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﺳﻤﻰ
ﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬی
ﺪﺭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ ﻧﺎﻡ
ﻣﺤﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺎ
ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺻﻴﻒ محمّد
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﺣﺴﻦ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻰ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﻫﻢ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺪﻫﻴﻢ
.

ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻭﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻣﺎﻧﺪﻩﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺧﻂ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﮐﺎﻓﻰﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ اُولی
العزم ﻗﺒﻠی
ﭽﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺻﻠﻰﻭ ﺷﺶ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻧﻮﺍﺭ
شهوﺩﻯ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚوَلی
ﻣﺪﻋﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﮔﻔﺖ ﺩﻳﻦ ﻣﻦ
ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ ﻭﺳﻪ
ﻓﺮﻗﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﻳﮑﻰ.وَلی ﻧﺎﻡ
ﺁﻥ ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﻧﺒﺮﺩﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺁﻥ(ﻓﺮﻗﻪ
ﻧﺎﺟﻴﻪ)ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﻗﻪ
ﻭ ﺟﺪﺍﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﻳﺎ
ﻧﻮﺡ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕﺑﺎﻳﺒﻞﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭﻧﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﻭﺷﻦ
ﺗﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻭﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩﻭﻣﻄﺎﻣﻊ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺪ ﻓﻬﻤﻰ
ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﻋﺎﺷﻖ
ﺧﺪﺍﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺼﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻭﺻﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﮐﻰ
ﺑﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯ(ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ) به
(ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
(ﺣﻖّ ﻳﻘﻴﻦ)
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﮕﻴﺮﺩ.

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺯﺭﺩﺷﺖﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.وَلی
ﻧﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺁﺗﺶ
ﭘﺮﺳﺖﻭﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ . وَلی
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﺩﻳﻦ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻃﻦ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﮐﺴﻰ
ﺑﻌﺪﻡ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
وَلی ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺩﻝ
ﺧﻮﺷﻰ ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﭘس
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺣﮑﻤﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺍﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ(ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ)
ﻭ (ﭘﻬﻠﻮﻯ
ﻫﺎ)ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺭﺍ(ﻓﻬﻠﻮﻳّﺎﺕ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.وَلی
ﺗﻌﺼّﺐ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ محمّدﺗﻤﺎﻡ
آثار ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺮﻳﺶ ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.وَلی
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺍﺯ
ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ)
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻬﻠﻮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
محمّد
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.ﻭ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺭﺳﻪﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻘول
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺯﻭﺩ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺭﺷﺪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩﻫﺎ
ﺑﺎﺩﺭﺟﻪ
ﺩﮐﺘﺮﺍﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻙ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ.ﭘس ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻭﺍﮊﻩ (ﻧﻮﺭ)ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯﺍﺯﻭﺍﮊﻩ(ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
تصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭ تصوّف محمّدﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻣﺎ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺑﻰ
ﭘﺮﻭﺍ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﭼﻘﺪﺭ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﺍﺯﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﺼﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻠﺎﺻﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺸّاء
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻫﻔﺖ
ﺳﺘﻮﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﺁﻏﺎثاﺫﻣﻮﻥ ﻭ
ﻫﺮﻣس ﻳﺎ
ﻫﺮﻣﺰﻭ
ﺍﺳﻘﻠﻴﻨﻮس
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻫﺮﻣس
ﻭﻓﻴثاﻏﻮﺭث ﻭ
ﺍمپادﻠس ﺗﺎ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺭﺍﻳﺞ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺃﺭﺳﻄﻮ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻧﺎ ﺧﻠﻒ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ مشّاءٴ
ﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺧﻂ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﻮﻯ ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻬﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻬﻢ ﺁﻥ ﻣﺸﮑﻞ
ﺷﺪﻩ.ﻭ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺑﺸﺮ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪﺩﺭ
ﺑﺎﺑﻞ ﺑﺂﺩﻡ ﻭﻧﻮﺡ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺯ ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭﻓﺮﻳﺪﻭﻥ
ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰﺷﺮﺡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻠّﻰ ﻭ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻏﺎثاﺫﻳﻤﻮﻥ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ (ﺷﻴﺖ)
ﭘﺴﺮ ﺁﺩﻡ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ(ﺁﻏﺎ)ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺁﻗﺎ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻤﻦ (ﺁﻗﺎ
ﻣﺼﻄﻔﻰ) ﻣﻌﺮﻓﻰﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻫﺨﺎﻯ)ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﺁﻏﺎثاﻯ)ﻳﻮناﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.یعنی ﺍﻣّﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﻣس ﺭﺍ
ﺍﺩﺭﻳس ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺭﺍ(ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻟﺤﮑﻤﻪ)
ﻳﺎ ﺭﻫﺒﺮ اوم
کرده ﻭ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰ ﮐﻪﺑﻨﺎﻣﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻧﮑﻮﻫﺶﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺃﺭﺳﻄﻮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺪﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻭﻝ ﻭ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻤﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻌﻠّﻤﻴﻦ
ﺍﻭﻝ ﺗﺎ ﺷﺸﻢ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﺑﺤث
ﻋﺸﻖ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻠّﻢ ﻭ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﻣﺸﺎﻭﺭ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭﻫﻤﻪ ﺳﻌﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻏﺎﺭﺕ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻄﻨﺘﻰ
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ ﻣﻠﻞ
ﻣﺼﺮ ﻭ ﺑﺎﺑﻞ ﻭ
ﭘﺮﺳﻪ ﭘﻮﻟﻴس
ﮐﺮﺩ ﻭ ﭘﺂﻧﭽﻪ ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺭﻭﻧﻮﺷﺖ ﺁﻥ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻓﻬﻢ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺁﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺭﺯﺵ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﮐﻠﻴﻠﻪ ﻭ
ﺩﻣﻨﻪ ﮐﻪ
ﺑﻮﺯﻳﺮ
ﺍﻧﻮﺷﻴﺮﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﻤﻬﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻨﺪﻯ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﮐﻠﻴﻠﻪ
ﻭﺩﻣﻨﻪ
ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﺑﻮﺫﺭﺟﻤﻬﺮ ﻭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔّﻊ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔّﻊ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﺗﻘﺪﻳﻢ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺭﺳﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻣﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻭﺿﻮﺡﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﺣﮑﻤﺖ ﻣﺸّاء
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻭﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻧﺎﻡ ﺟﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﭘﻬﻠﻮﻯ
ﺭﺍﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺧﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻭ ﺯﻧﺪ ﺍﻭﺳﺘﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
(ﺯﺑﻮﺭ)ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﺯﻧﺪ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻦ
ﮐﻌﺒﻪ ﮐﻨﺎﺭ
ﭼﺎﻩ ﺁﺏ
ﺑﻮﺩﮐﻪﺯﻣﺰﻡ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺯﺑﻮﺭ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ. ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﺸّاء ﮐﻪ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﺮ ﻓﺎﺭﻳﺎﺏ
ﻭ ﻣﻘﻴﻢ ﺣﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻭﻳﺎ
ﺍﺑﻥﺴﻴﻨﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﻣﻮﻯ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺭﻭﻡ ﺳﻮﺭﻳﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺑﺎ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭﺯﺑﺎﻥﻴﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻳﻚ ﺳﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻭ ﻳﮑﻰ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ محمّدﻯﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﭘﺮﺳﺘﺶ محمّد ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻫﻴﭻ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻰ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸّاء
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻃﺒﻴﻌﻴﺎﺕﻋﻠﻤی
ﻭﺣﺘی ﻘﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻧﮓ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭتصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸاء ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﭙﺎﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ تصوّف محمّدﻯ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭمحمّد
ﻭ علیّ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﺼﻮﺭ ﻳﻚ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻬﺮﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁثاﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸّاء
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺁﻥ ﻗﻮﻡ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪﻭ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ عُقدهﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺃﻓﮑﺎﺭ ﻣُﺮﺩﻩ
ﻣُﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺭﺍﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ ﻭ
ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﭼﻮﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ . ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﺗﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺄﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺨﺺ محمّد ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻋﺼﻮﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺑﻊ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺁﺋﻴﻦ ﺧﺪﺍ
ﻫﻤﺎﻥ تصوّف
ﺳﻠﻮﮐی اﺳﺖ.

ﺃﺻﻞ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ساﺑﻘﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﻳﺶﻓﺮﺯﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺧﺴﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﭘﻬﻠﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺣﻨﻴﻒ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺁﺯﺭ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﻣﺤﻞﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﻭﻧﻮ ﺑﻨﻮﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻋﺼﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺰﻣﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺋﻪﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻭﻗﺎﻧﻊ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺧﻮﺩﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻘﻠﻰ محمّد
ﻭعلیّ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺪﻳﻦ
ﺍﺳﻤﻰ ﺭﺍﻳﺞ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﭼﻨﺪﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺷﺨﺺ محمّد
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭘس ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺁثاﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺪﺍﺭس ﺗﺪﺭﻳس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ثوﺍﺏ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ محمّد ﻭ
علیّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ ﺑﺨﻠﻖﻣﻔﻴﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺸﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ محمّد
ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻣﻮﻟﺎﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻡ ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻣﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘس علیّ
ﻣﻮﻟﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭘس ﺍﺯ علیّ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ علیّ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰوَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ محمّد ﻭ
ﻋﺘﺮﺕ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﻠﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﺯ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
( ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ)
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺑﻨﻮﻋﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﭘس ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺮﺁﺩﻡ
ﺭﺍﻧﮑﺮﺩ
ﺑﺪﺭﻩ ﺟﻬﻨﻢ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺷﺪ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﮔﺮ ﺳﺠﺪﻩ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﻮﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺑﺎﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻳﻚ ﺳﻮﺍﺭ
ﺗﻴﺰ ﺭﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺘﺎﺯﺩ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺭﺿﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ وَلی ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﮑﻨﺪﻗﻄﻌﺎ ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﺳﻠﺎﺡ ﺩﻭ ﻟﺒﻪ
ﻭﺗﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ می
ﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﺑﺪﺭّﻩﻫﺎﻯ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ
قَدَرﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺍﺳﺖﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺍﺧﻴﺮ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪﺷﮑﻞ تصوّف
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ مشّاء
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﻧﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩﺑﺎﺯ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰﻭ
ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﭘﻬﻠﻮﻯ
ﺧﺴﺮﻭﺍﻧﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﮐﻪ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺩﺍﻣﺎﺩ
ﻭﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍﻯ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﺑﭽﻨﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪﭼﻮﻥ ﺳﺒﺰﻭﺍﺭﻯ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ
ﭼﻴﺰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺫﮐﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺣﻖّ
ﻭﻧﺎﺣﻖ ﺭﺍ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ولی
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭتصوّف محمّد
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺳﺖﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﻳﺎ محمّدﻯ
ﻧﺎﻣﻴﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ ﺍﺧﻴﺮ
ﺭﺍﻩ ﻋﻠﻢ
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﻣﻐﺰ
ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﻃﺒّﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻩﺩﺭ ﻧﺴل
هاﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﮔﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻃﻔﻞ
ﻭﺟﻮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻤﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻭﺍﻗﻊ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﺭﻭﺷﻦ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﺍﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺭﺍ ﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺟﻠﻮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﻘل لوّامه
ﻣﻴﻞ ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺭﻭﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻳﺰﻩ ﺧﻮﺍﺭﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺼﻴﻞ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺼﻒ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﻣﻮﻗّﺖ
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭ ﺗﻤﻨّﺎﻯ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺧﻮﺩﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﻃﺐﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻟﻮ
ﺗﺮﻙ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺮﻙ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭعُقده
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﻔﻊ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺟﺪﺍ ﺷﻮﺩ
ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻣﺘﺄﻟّﻬﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺖﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ
ﺑﻌثت ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ محمّدﺑﺎﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻋﺎﻟﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺴﻄﺢ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻦ) ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺴﻄﺢ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺳﻮﻡ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺧﺎﺹ ﻭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﻋﻘﻞ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺑﻄﻮﺭ
ﻭﺍﺿﺢ ﻭ
ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯﺁﻥ
ﻭﺿﻮﺡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥﻳﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ ﻋﻘﻞ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺿﻮﺡ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﮐﻪ محمّد
ﻳﺎﻓﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺳﻄﺢ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺿﺢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻧﺴﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺿﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻔﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺍﺿﺢ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺘﻔﺼﻴﻞ
ﻭﻭﺿﻮﺡ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻫﺮﮐس
ﭘﺎﻳﺶ ﺭﻭﻯ
ﭘﻠّﻪﺍﻯ
ﻣﺤﮑﻢ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩﻭ
ﺩﺳﺘﺶ ﺑﭙﻠّﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﺘﺸﺒث ﻭ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولی
ﭼﺸﻢ ﺩﻟﺶ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﻭﺧﺘﻪﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭘﻠّﻪﺍﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻥ
ﭘﻠّﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﺭﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻠّﻪ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﻭ مُقَدّس
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺰﻳﺮ
ﭘﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﻧﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻘﻞﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﺰﺋﻴﻮﺣﺘﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ احساس
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮقَدَرﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭاحساس
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﻰﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﺮﺍﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﻮﺍﺑﻊ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺎﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﭼﻮﻥ ﺳﻬﺮﻭﺩﻯ
ﻭ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﺼﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﻣﺎ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺯﻩﻋﻠمی ﺘﺮ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ
ﻋﻬﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺑﺮﺁﻳﻴﻢ وَلی
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺐ ﻧﻴﺴﺖ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻏﻴﺒﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ احساسﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﻴﺐﻭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ.ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧمی ﺪﻫﺪ .ﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻳﺎ ﻋﻠﻤی که ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﮔﻨﺪﻳﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻞ ﺗﺮﻙ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺍﮔﺮ
ﺳﻬﺮﻭﺩﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﺄﻟّﻬﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ۳۱۳ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻥﺩﺭ
ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪﻫﺮ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺘﻮﻥ ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯﻬﺎﻯ ﻋﺼﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﺍﻋﺸﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻋﺪﺍﺩ
ﺻﺪﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولی
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻧﻴﺰ مُقَدّس
ﻫﺴﺘﻨﺪوَلی
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻘﺪس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻘﺪس
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
مُقَدّس ﻫﺴﺖ وَلی
ﻭﺳﻴﻠﻪ مُقَدّس
ﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﻘﺪس ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﭘﺎﮐﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮔﻮﺋیس
اﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻰﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺗﻚ ﺗﺎﺯﻯ ﺃﺳﺐ ﺗﻨﺪﺭﻭ
ﺑﺎ ﺷﺘﺎﺏ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻗّﻒﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐُﻨﺪﻯ ﻭﺳﺴﺘﻰ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺗﺼﻮﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﺯﺑﻴﮕﺎﻧﻪ
ﺗﻤﻨّﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍﺍﺳﺎس ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﻭ ﺟﺴﺘﻦ
ﺑﺮﺗﺮﻯ هاﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪ وَلی
ﻣﺮﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭ(ﺣﺪّ ﻳﻘﻒ)ﺁﻥﺩﺭ
ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.وَلی
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﻮﻡ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ربّ
ﺷﻤﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺷﺎﻳﺪ ﻫﺮﺭﻭﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﻟﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻭﺩﺭ
ﺧﺼﺎﻝ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥﭘس ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
.

ﭘس
ﺫﮐﺮ ﭼﻨﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﮔﺎﻥﺩﺭ
ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﻗﺮﻥ ﺍﺧﻴﺮﺑﺎﻳﺪ
ﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻣﻬﻤﻰ
ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻧﺒﻮﻯ
ﻭ ﻭﻟﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﻭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻨﺒﻊ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺷﻴﻌﻪ
ﻗﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺤﺎﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻣﺠﻠﺴﻰﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺟﻌﻠﻰ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺟﻌﻞ
ﺣﺪﻳث ﻳﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺣﺪﻳث ﻣﺠﻌﻮﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﻳﺎ ﻋﺘﺮﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻭقُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻋثماﻥ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﻨّﺖ ﻭ
ﻋﺘﺮﺕﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻨﺖ ﻭ مُقدّس
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺘﺮﺕ
ﻭﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻣﻌﺎﺻﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺻﺪﻫﺎ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﺪﻋﻰ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺩﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺍﻧﺎﻯﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﻳﺎ
ﻣﻌﻨی ﺪﺭﺳﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺑﺎ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﮔﺮ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥﻭ ﻳﺎ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺿﺢ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﮐﺴﺐ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻫﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻮﺑﺎ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥﺑﺮﺧﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺘﻮﺻﻴﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻤﻚ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺎﻃﻨﻰ(ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ)ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟﻬﺎم اﻟﻬی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ قَدَرﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪوَلی
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻋﻤﻖ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬی ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻴﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
(ﻣﺠﺪّﺩ ﻋﺼﺮ) ﻭ
ﻗﺮﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻭﭼﻨﺪ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﺗﺎﺯﮔﻰ ﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻗﺮﻭﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺯﻧﺒﻮﺭ ﻋﺴﻞ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.وَلی
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﻬﻢ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﺣﻰ ﻫﺴﺖوَلی ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ عُقده
ﺩﺍﺭ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪﻣﺸﮑﻞ
ﻓﻬﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻮﺵ ﻭ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻫﻮس ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻬﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺧﻮﺩﻭﻳﺎ
ﺭﻫﺒﺮ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻮﺣﻰ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ اﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻭ ﻣﺪﻋﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﻭ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﺗﻌﻔّﻦ
ﻭ ﺭﻧﮓ ﺳﻴﺎﻩﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺣی
ﻤﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺸﻨﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ
ﺁﺏ ﺗﻠﺨﻰ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ.ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺂﺏ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺗﺸﻨﻪﺍﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﺏ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥﺑﺤﻮﺽ
ﺷﺮﺍﺏ ﺩﺭ
ﺑﺎﺑﻞ ﻏﻮﻃﻪ
ﻭﺭ ﺷﺪ ﻭ ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ
ﻣُﺮﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻭ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﺴﻰﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻰ ﻭﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﻭﺩ.وَلی
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﻗﺮّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ اصالت
و سطح بالای
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮﺣﺪﻳثی
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﻘﺮﺁﻥ یا قُرّهﻫﺎﻭ
ﻋﺘﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﺒﻮﺩﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺵ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺑﮑﻮﺑﻴﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﮐﺮﺩ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﺷﺨﺼﺎ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ(ﺩﺭﺟﺎﺕ)
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻨﺠﺮ
به (ﺩﺭﮐﺎﺕ)
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺨﺖ ﻭ ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻭ
ﺳﻮﺳﻚ ﻫﻢ
ﺷﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎﭼﻘﺪﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺑﻬﺮﻧﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻴﺎ ﭘﻴﺸﺮﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ.و
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺯﻭﺩ
ﺭس ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻨﺪﻭ
ﺑﺰﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ محمّد ﻭعلیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴﺖ در
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ دﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ و
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.وَلی
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻝ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮﻓﻬﻢ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺸﮑﻞ ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﮐﺎﺩﻣﻴﻚ
ﻧﻴﺴﺖوَلی ﻫﺮ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﻟﻮ ﻋﻠﻤﻰ
چه ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺑﺎﺭﺯﺵ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ قَدَرﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺩﺑﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺗصوّﻑ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺷﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ای
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷند. و
همیشه دایر
بوده ﺗﺎ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻥ ﺍﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﮑﻤﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﺪﻫﺎ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯﻭﻟﻮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻌﺮ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺤثهاﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺎﺩّﻯ ﻭﺍﺭﺩﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﺪﺍﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺳﮑﻮﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘﻔاﻮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ وَلی
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ(ﺫﻭﻗﻰ)
و الهامی
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻭﻗﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ(ﮐﺒﺮﻳﺖ ﺃﺣﻤﺮ)
ﻭﻧﺎﺩﺭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ(ﺍﮐﺴﻴﺮ)ﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
(ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ)
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺃﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺤثی ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﻗﺺ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺠّﺮ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
وَلی
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺤث
ﻓﻠﺴﻔﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ.وَلی
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺤثهاﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ در
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭼﻮﻥ محمّد
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪﺭﻭﺡ
محمّد ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻭﺩﺭ
ﮐﻠﺎس هفتم ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﺎ (ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ)ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﺍﮔﺮ(ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ) ﻭﻳﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ . ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎ
ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺼﺎﻓﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺖ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﻨﺪﭘس
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻠّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﻫﺮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻞ ﺍﻳﻦ ﺭﻳﺎﺳﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺭﻭﺵ
ﻭﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﺍﺯ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺨﺪﻣﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺤث ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﻴّﻮﻥ ﺍﻣّﻰ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ عُقدهﺍﻯ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ عُقده
ﻫﺎﻯ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺳﻴﺮﺍﺑﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻳﺎ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭘس ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺃﻫﻞ(ﺿﻠﺎﻟﺖ)ﻳﺎ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﻤﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺷﺮﺍﻕﺍﺯ ﺿﻮﺍﺑﻂ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻳﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺤث
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻰ
ﺑﺒﺮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺴﺸﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸّاء
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺿﻊ
ﺷﺪﻩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻟﺎﻟﺖ ﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅﻭ
ﺩﻟﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﺘﺰﺍﻡ ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ.ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻋﺎﻡ ﻭ(ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ) ﻋﺎﻡ. ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﮐﻪ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺑﺮ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻭ ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻐﻠﻂ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺩﺭﺳﺖﺍﺯ
ﺍﻳﻥﺎﺻﻮﻝ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. وَلی
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬی
ﻮﻋﺮﺷﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺷﺶ
ﺳﻄﺢ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻋﻤﻖ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺨﺶ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻳﻚ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻓﻬﻢ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻗﻄﻌﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺩﺭس ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺁﺩﺭس ﮐﻪﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺴﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻬﺪﻑ ﺃﺻﻠﻰ
ﺁﺩﺭس ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالقوّهﺍﻯ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻩ
ﻭ ﭼﺎﺭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯﺑﺠﻨﮓ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻔﻊ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ
وَلی ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣثلا ﮐﻞّ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟزء ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ جدید و
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
تجربی ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
(ﻳﻘﻴﻦ ﻋﻠﻤﻰ)
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻋﻴﻨﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰمیشود .ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﭼﻮﻥ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﻴﺴتند .ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺑﻔﻬﻤﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕﺭﺍ
ﻓﻄﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﺁﻥ ﺣﺎﺻﻞ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺃثرﻯ
ﻣثبت ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ پرونده
أزلی یک روح
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺍﻳﻦ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤث ﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ به عقل
ﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺳﺖﻫﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭﺧﺮﻣﺎ
ﺑﺮﻧﺨﻴﻞ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺳﻄﺢ ﺗﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﻬﻢ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﻭ ﭘﺎﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﮐﻤﻚ ﺑﺒﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍثباﺕ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﻦ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﻮﻧﺪ.

ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺎﺭﻑ ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﮐﺴﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺎﺭﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺴﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟی
ﻤﻌﺎﺭﻑ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﺴﺐ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻨﻔّﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
کنونی ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﻟﺬﺕﻭﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﻫﺮ ﻓﺴﺎﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻭ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ بالقوّهﻫﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﻭح اﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﮐﻪ
ﮐﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺳﺎﻟﻢ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻮﺭﺩ ﻳﻘﻴﻦ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺧﻮﺩ
ﺿﻤﻦ ﺣقّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻖ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻣﻴﺴّﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮّﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ربّ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﺩﺷﻤنی
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴس ﻓﺎﺳﺪ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺳﺮﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺩﺭﻟﺒﺎس
ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺗﻠﺒﻴس ودر
ﭘﻮﺷش
فریبنده ﺑﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﺮ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ عُقده
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ها
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﻰ ﭼﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
عُقده ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ قَدَرﺕ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﺭﻭﺡ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﮔﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭘس ﻣﺠﻬﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺑﺪﻝ
ﻭ ﺩﻟﺎﻟﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻮﺩ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻣﻮﻗّﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻳﺎ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ ﻋﻠﻢ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺘم کاﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ .

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭﺭﺳﻤﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﻭﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺻﻒ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩﭘس ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﻘﻴﻨﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻳﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺭﻓﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰﺑﺎ منطﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺟﺰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻏﻴﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺒﻊ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰﻭﺣﺘﻰ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﻋثماﻥ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘس ﺍﺯ محمّد
ﻧﺒﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﺩﺭ
ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﺣﺬﻑ
ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ شرع
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺣﮑّﺎﻡ ﺷﺮﻉ ﻭ
ﻓﻘﻬﺎ ﻣﺪﻋﻰ
ﻓﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺘم کاﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻭﻯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻮﺩﻩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ).ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ(ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻗﺎﻫﺮﻩ)
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻘﻬﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺗﻘﺪس
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ (ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺳﻔﻬﺒُﺪﻯ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﻨﺪ.ﭘس
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣی
هستند.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻳﻦ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع
ﻤﺘﻮﺍﻟی ﺮﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻋﺒﻮﺭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻬم ﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﻬﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺳﻌﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﻓﻬﻢ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮک
اﺭﺍﺩﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺟﻬﺪ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﻓﻮﺭﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ربّ
ﺷﻤﺎ ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻫﺮ ﺭﻭﺯﺵ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ
ﺗﻦ ﻣﻮﻟﺎ علیّﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻰﮐﻪ ﺩﺭ محمّد
ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺖ تسلیم ﺗﺎ
ﺑﺮﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻳﺎﻓﺖ.وَلی ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﻳﻮﻡ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺁﻥ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭﺑُﻌﺪﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻳﻚ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻨﺞ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻩ ﻭﺻﺪ
ﻭﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﭘس
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﮐﺸﻒ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣﻞﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
و مخالفان ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺨﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻃﺮف
ﺪﺍﺭﺍﻥ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻬﻰﻣﺪﺍﻡ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ اضافه
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺷﺮﺍﻕﻳﮑﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﺟﺰﺋﻰ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭ مقام
الهی ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻦ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺧﻠﺎﺻﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﺒﺎﺗﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺍﮔﺮ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻳﺎﺑﻨﺪﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس ﺑﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺴﺎﺯﺩ.وَلی
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﻚ
ﻧﻄﻔﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺗﻦ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ.

ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻮﻧﺪ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺍﮔﺮ ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻳّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺁﻥ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ. (
ﻣاهیّاﺎﺕ)
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻮﻫﻤﻴﻦ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻣﺸﮑّﻠﻪ ﺗﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮒ
ﻭﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺃﺗﻤﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺩ. ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺃثیر ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ
ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻳﺎ ﺁﺯﺍﺩ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. وَلی
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺃﺗﻤﻰ
ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﻭﻫﻢ ﺃﺗﻢ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ ﻭﺟﻮﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
همان
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ربّ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻴﺪوَلی
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺋﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪ.

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ(ﻧﻮﺭ)
ﺃﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﻀﺎﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
( ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻟﺎ ﻭﺟﻮﺩ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺿﺪﻳﺖ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻧﻮﺭﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻌﺮﻳﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍثباﺗﻰ ﻫﻢ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﻣﺮﻯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺗﺮ ﻭ ﻗﺎﻫﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺃﺣﺪﻳّﺖﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺷﺪﺕ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
(ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭﺟﻮﺩ)ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﺁﻥ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻥﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻘﺮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﭼﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭼﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ.ﻣﻌﺎﺩ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺠﺴّﻢ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﻳﺴﺖ ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﺩ.ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺑﻔﻄﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﻧﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺨﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﻌﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ
ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻧﻮﺭ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﺠﻮﻫﺮ ﻭﻋﺮﺽ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ(ﻋَﺮَﺽ)
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺩ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ(ﺟﻮﻫﺮ)ﻧﻴﺰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺑﺮﺍﻯﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻔّﻖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻮﻫﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻮﻥ ﻋﺮﺽ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺮﺩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺟﻮﻫﺮ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
(ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻟﺬﺍﺕ)ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺠﻮﻫﺮ
ﻭﮔﻮﻫﺮﻳّﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﮐﺘﻔﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺮﺳﺪه.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺘﺎﻁ با
ﭘﻴﺮ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ .

ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻣﺎﻫﻴّﺘﺎ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺣﺴﺎس ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻗﺎﻫﺮﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻘﻮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻮﻝ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺘﺴﻤﻴﻪ
محمّد ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺎﻫﺮﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ( ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ) پنج
تن ﺭﺍﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻧﻮﺭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋی ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺎﻫﺮﻩ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴﺖ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﺗﻢ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﭘس ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺒﻊ ﻧﻮﺭﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺰﻩ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﻘﺼﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. وَلی
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺤﺘﺎﺝ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ .
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺠﺮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﮐﺴﻰ ﻫﻢ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻨﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺸﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
او مجددا ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺸﺪﻩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﺠﺎﺕﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ویا ﺣﻠﻮﻝ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ(ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺣﺎﻓﻆ ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻭ
ﻳﺎﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺂﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺭﻓﺘﻦ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ.ﭘس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻘﺪس ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﭘﻴﺎﺯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﭼﻮﻥ
ﻭﺍﺣﺪ ﮐﻠّﻰ
ﭘﻴﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ ﺩﺭﻭﻥ
ﮐﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﮐﻪ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺽ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰاء ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﭘس ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻭﺍﺣﺪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﺷﺪﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ قَدَر
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
و تولد ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺧﻮﺩﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﺠﺴّﻢ ﺷﺪﻩ و
انسان کامل
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
خود ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
(ﻧﻔس ﻭﺍﺣﺪﻯ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ تقرّب ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻭلی ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ
ﻭﺍﻟﻴﺰﻡ ﻭ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ(
ﺑﻬﻤﻦ) ﺯﺭﺩﺷﺖﻭ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﮐﻞّ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺸّاء ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺯ ﺩﻩ ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻣﺠﺮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﻗﺎﻫﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻧﻈﺎﺭﺕ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣی اﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺟﻨﺒﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻦ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﻩﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺮﺳﺎﻳش
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻮﻩ
ﻧﺎﻣﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺫﺭّﺍﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﻫِﺮﻣﻰ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮﻧﻘﻄﻪ
ﺭﺃس ﻣﺨﺮﻭﻁ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻭ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥﺍﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺮ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻩﺍﻳﻢﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ.وَلی
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺭﺍﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻭﻫﻤﻰ
ﻭﺃﻫﺮﻳﻤنی که ﺑﺎﺯﻯ
عُقده ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺭﺍﻧﻤﻮﻧﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧمی ﺪﻫﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺻﺒﺎﺣﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
القُدُس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺳﻴﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻴﻢﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ
ﺷﺒﻨﻤﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻠﻪﺑﻤﻨﺒﻊ
ﺻﺪﻭﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﻫﺴﺘﻰ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻭ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺭ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ بالقوّه
ﻫﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﺣساس ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ.
ﺍﮐﻨﻮﻥﺪﺭ
ﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻭﮐﻞّ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺫﺭّﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﮐﻞّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺪﻩﻭﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰﭼﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪﻟﺎﺟَﺮﻡ
ﻣﺠﺮﻡ
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟُﺮﻡ
ﻳﺎ ﮔﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻧﺴﺦ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﭘُﺮﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻗﻌﺮ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺟﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺳﻔﻬﺒﺪﻯ ﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﭙﻬﺒﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻈﺎﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
(ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ)ﻭ
ﺍﺯﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻳﻚ
ﺭﻭﺡ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻭ
ﺑﻨﻈﺎﺭﺕ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.(ﻧﻔﻮس
ﻧﺎﻃﻘﻪ)ﺭﺍ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ)
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎل
ﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﻫﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ(ﺑﺮﺯﺥ) ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺑﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﺒﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻌﻘﺐﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ثباﺗﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺣﺎﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻭ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪﺗﺎ
ﮐﺴﺐ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻔس ﻧﺎﻃﻘﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻧﻄﻖ
ﻭﻓﺮﻳﺎﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺳﻔﻬﺒﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪوَلی قَدَرﺕ
ﺗﺼﺮّﻑ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﺮّﻑ ﻭ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
قَدَرﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺁﮔﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﻣﺎﺩﻩﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﻰ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﭘس ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ ﻭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﻭ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤی
ﻮﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺨﻄﺎ ﻣﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺨﺘﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﺵ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ عُقده
ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪﻣﮕﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ هر
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻧﻄﻔﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ
ﺁﺭﺍﻡ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. و
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞﮐﻪ ﻫﺮﺷﺐ
ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﮕﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﻤثیلی ﻭ ﻣثاﻝﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥﭼﻮﻥ
ﮐﻮﻩ ﻭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻭﻧﻮﺭ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺳﻔﻬﺒﺪﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﭘس
ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻏﻴﺒﻰﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ(ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺃﻫﻮ)ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.(ﺃﻫﻮ)ﻫﻤﺎﻥ
عرﺑﻰ زبان
محلّی شده
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺃﻫﻮ
ﺭﺍ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﺎﻟﻰﺁﻥ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ (
ﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺑﺎ ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮﺩﺭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻋﺮﺑﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ وَلی
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
به (ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺧﻄﺎﺏ ﻭ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺩﺭ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻧﻤﺎﺯﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ ﺍﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ(ﺣﻀﺮﺕ
ﭘﻴﺮ) ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﻭ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻳﺎ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺯﺥ ﺑﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ به (
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ)
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﺭﻭﺡ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ (
ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ ) ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮐﻪﻣﺎربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻭﺻﻮﻝ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ(ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء)ﺟﻬﺎﻥ
(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ(ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭﺍﻟﺨﺎﺭﺝ)ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻰ ﻭ
ﻋﺪﻣﻰ ﺷﺪﻥ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺪﻭﻡ در أصل
ﻣﻮﻟﻮﺩ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖﭘس
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻄﻖ(ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻋﺪﻡ) ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺟﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﮒ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺟﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ(ﮔﻨﺎﻥ)
ﻫﻨﺪﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﺯﺥ
و برزخ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻟﻔﻆ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ وَلی
ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺒﺮﻯ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﻌﺪﺍ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺍﻳﺞ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﺟﺤﻴﻢ ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺟﻬﻨﻢ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺁﺗﺶﻭ
ﺗﻨﻮﺭ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺣﻢ ﺩﺍﻍ
ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘس اﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻍ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥﻋﻤﻠﺎ ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺳﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉﺑﺎﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
به ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻠﻴﺪ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ
ﻭﻭﺣﺸﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﺎ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺯ ﺃﺻﻞ (ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺧﻄﺎ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ)ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﻔﻠﻰ
ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ(ﺍﻧﻌﮑاس
ﺷﺮﻃﻰ ) ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻳﻚ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻳﻚ
ﺷﺐ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻇﺮﻑ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺁﻥﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻧﺒﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺖ ﺯﺷﺖ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻳﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﻙ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻋﻴﺐ
ﻭﻧﻘﺼﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ که
ﺠﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺷﺸﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺘﻮﺻﻴﻒ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﻬﺪﻯ ها
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ربّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﺣﻖ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﺍﺯ ﺗﻨﺎﺳﺦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﮐﺴﻰ ﺑﺘﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻮﺑﺠﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺑﺮﻭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﺎﺳﺦ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻨﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺗﻮﺳّﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻘﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺩﺭ
مبحث ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻗﺘﺒﺎس ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ (ﮐﻴﻒ)
ﻭﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺟﻮﻫﺮ
ﻭ ﻋﺮﺽ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﻭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
باید ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺟﺴﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺎﻯ
ﺑﺤث ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﻭﺍﮊﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﻧﮕﺎﺷﺖ. وَلی
ﺑﺎﺯﮐﺎﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ نمی
کند . ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻄﻠﻘﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻭ قُرّه ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﺍﺯ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺟﺎﻯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺩﻝ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ربّ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻖ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻮﺭﻩ قَدَر
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ کتاب
ﻗﺮﺁﻥ ﺯﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻓﻬﻢ
ﻭﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻐﺰ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.وَلی
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. (ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ)ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎ
ﻣﺴﻴﺢﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺗﺎﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺷﺸﻢﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻭﺍﺟﺐ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣی
ﺮﺳﻨﺪ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻭﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩ به
(ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﻭ ﺑِﺪﺍﻯ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﺴﻴﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺷﺮﺍﻕﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ تصوّف
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
و ﺑﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻔﺴّﺮ ﻭﺷﺎﺭﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ تصوّف
ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
تصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ تصوّف
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺩﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﻰ حنیف و
سلوکی ) ﺗﻤﺎﻣﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮل اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ (ﺻﻠﺎﺕ
ﻣﺸﻬﻮﺩ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺩﺭ(ﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴر
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻌﺮﻓّﻰ
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ.(تصوّف)
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﺻﻔﺎﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ به
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﺻﻮﻑ
ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
وَلی ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﻋﻴﺐ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﻧﺎ
ﺻﺎﻓﻰ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﺎﻟﻪ ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﻭ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﺻﻮﻑ ﻭ
ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻟﺒﺎسﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺎﺩﻩ
ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ ﻭ
ﺍﺭﺯﺍﻥ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻮﺷﺶ ﻋﻮﺭﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ
(ﺻُﻔﻪﺍﻯ) ﻳﺎ
ﺳﮑّﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮﻭ
ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.

ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻋﺮﻓﺎنی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. وَلی
ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ (ﺟﻬﺎﺩ)
ﻭﻓﺪﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺑﺪﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻨﺪﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ(ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺩﻭﻡ) ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺒﺎﺭ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.وَلی
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ(ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯﺩﻳﺮﮐﺮﺩ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﻭﻳﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮﻣﺤﻨﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺠﺎﻯ ﺭﻧﺞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺭﻧﺞ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ
ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮﭘﻴﺠﻰﻭ ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺭ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻭﻳﺶﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ (ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ)
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﻣﻮﻯﮐﻪ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﺪﻋﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
علیّ ﺭﻭﺯ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﻰﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺭﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻧﺪﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻔﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ(ﻣﺬﻫﺐ و
گروه تصوّف)
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻳﮕﺎﻧﻪ
(ﻓﺮﻗﻪ ﻧﺎﺟﻴﻪ)ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭ ﺳﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺳﺨﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥﻮ
ﺍﺯ ﻣﻠل ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺻﻮﻓﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﻠﺎﻡﺍﺯ(ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎ) ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻴﻌﻪ علیّ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
(ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠیّ ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺻﻮﻓﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻟﻬی
ﻨﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ علیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪﺍﺯ
علیّ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ محمّد
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻫﺪﻑ
ﮔﻴﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚﺗﺎ
ﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ(ﺑﺪﺍ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ)ﻭﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﻮﻓﻰ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻥ.ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ علیّ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺿﺪ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺿﺪ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺷﻌﻮﺑﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ لفظ
ﺷﻌﻮﺑﻴﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺸﻴﻌﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻮﻩ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﭘﻮﺷﺶ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺍﻣّﻰ
ﺷﺪﻩ) ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ علیّ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﺍﻣﺎﻡ)ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭمحمّد
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩﻭ ﻣؤﻣﻦ
ﻭ ﺳﻴّﺪ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻭ ﻋﻠیّ ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
نبوّت ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺁﺭﻳﺎﺷﺪﻩ
ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ ﺑﺎ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﻭ ﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ(ﺟﻢ)ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ(ﻋﺠﻢ ﻳﺎ ﺃﺟﻢ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺟﻢ)ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ(ﻋﺮﺏ ﻳﺎ
ﺃربّ) ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
(ﻋﺠﻢ ﻭﻋﺮﺏ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﺑﺎ
ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﺠﻢ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺟﻢ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺟﺎﺭﻯ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺭﺍﻳﺞ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺳﺮﺷﻨﺎﺷﺎﻥ
تصوّف ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺎﺣﻆ ﻣﺼﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﺒﻴﺎﻥ ﻭﺍﻟﺘﺒﻴﻴﻦﻭ
ﻳﺎ ﺃﺑﻮ ﻫﺎﺷﻢ
ﺻﻮﻓﻰ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺳﻔﻴﺎﻥ ثوﺭﻯ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺃﺩﻫﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ. (
ﺟﻮﻫﺮ تصوّف)
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻳﺎ
ﺯﻫﺪ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻨﺎﻝ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﺴﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺳﺘﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻣﻨّﺖﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺍﺳﻠﺎم
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﻭﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺎﺭﻯﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻋﻘﺎﻳﺪ تصوّف ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻓﻴثاﻏﻮﺭث
ﻭﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻦ (ﺭﻭﺍﻕ)
ﻫﺎ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺧﺴﺮﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺻﻮﻓﻰﺑﻨﺎﻡ(ﻓﻬﻠﻮﻳّﺎﺕ)ﻭﺁﺋﻴﻦ
ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺪﻯ
ﻭﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭ تصوّف
ﻣﺴﻴﺤﻰﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻰ ﻭﻣﻬﺮﻯ
ﻭ ﻣﺰﺩﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪﻭﺍﺭﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﺻﻮﻓﻰ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺘﺼﻮﻓﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﻇﺎﻫﺮ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﺟﻮﺋﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻴﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥﻭ محمّد ﻭ علیّ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﺮ ﻳﻚ (ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ) ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻧﻪ ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑفلسفه ﺑﺎﻓﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺰ ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻓﺘﻮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اﺑﻠﻴﺴﻰﺩﺭﻟﺒﺎس
ﺭﻳﮑﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﻇﺎﻫﺮ تصوّف
ﮐﻪ
ﺍﺧﻴﺮﺍ(ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ)ﻫﻢ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ، ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺨﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
(ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻩ) ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﻣﺮﮒ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺪﺍﻭﻡﺑﻌﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
(ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ)
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟوﺪﺍﺕ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻌﺪﻯﻭﻇﺎﻳﻒﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻴﮑﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟی
ﻘﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﻨﺪ.

ﭘس
تصوّف ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻫﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﻧﻈﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻫﻞ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻥ
ﻭ ﺍﺩﻋﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﻋﻤﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ (ﻓﻄﺮﺕ)ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ عُقده
ﻫﺎﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ(ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ) ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮﻳﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻴﭻ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﺍﮔﺮ
ﻭﺳﻴله ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺸﺮﻙ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ(ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ)ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺭﺍﻩ
ﻭﺻﻮﻝ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻔﺴّﺮﺍﻥ
ﺁثاﺭ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﻣﺸّاء
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰﻭ ﻳﺎ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻳﺎﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻧﻪﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖﻣﺸّاء ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﭼﻨﺎﻥ
ﺣﮑﻴﻤﻰ ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻨﻘﺺ ﻳﺎ
ﻋﻴﺐ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻰ ﺑﺒﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﭼﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻪ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﺧﺮﻗﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻤﻮﺩﻭ
ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻣﻌﻠﻢ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻴّﻪ
ﺑﻐﺪﺍﺩﭼﻮﻥ
ﺑﻌﻴﺐ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺭﺍﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻌﺰﻟﺖ
ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ او
ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻣﻮﻯ ﺩﻣﺸﻖ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ(ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣّﻰ)
ﺷﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮﮐس
(ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ (ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ محمّدﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰﮐﻪ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻧﺠﺎﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻄﻌﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ (ﺭﺍﻩ
ﺩﻭﺭ یا نور)
ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻠﻮﻉ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ محمّد ﻭ علیّ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻔﺴّﺮﻳﻦ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﻮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ(ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ)
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
(ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ)
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖﮐﻪ
از (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﻳﺎ ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ در
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺭﺍﻩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎوَلی ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
(ﻣﺤﮑﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ)
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻔﻮﺫ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﺗﻌﺎﺭﻑ)ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍﺭﺍﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺸّاء ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯﻋﻤﻠﺎ ﻣﻠﺘﺰﻡ
و ﻭ ﺗﺎﺑﻊ ﻭﺣﻰ
ﻭﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ
اﺯ ﻓﮑﺮ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺷﺮﻳﻌﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﺑﻨﻘﻞ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺷﺪﻩ.ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪ.ﭘس ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺸّاء ﻋﻤﻠﺎ(
ﺑﻰ ﺩﻳﻦ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ (ﺑﺪ
ﺩﻳﻦ) ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ وَلی
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻠﺘﺰﻡ
ﻭﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ(ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ)
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﮐﺎﺭﻯﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻤﻨﻮﻉ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻠﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﮐﺴﻰ ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ
ﻭ(ﺷﺮﻙ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ(ﮐﻔﺮ ﻭﺟﻬﻞ) ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
وَلی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
(ﺷﻬﻮﺩﻋﻘﻠﻰ)
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺟﻠﻮﺗﺮﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﺑﺮﺍﻯﺘﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﻭ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻧﻄﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻳﺪ
ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻤﺎﻡ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺗﺨﺼﺺ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺍﻓﮑﺎﺭﺷﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ . وَلی
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺗﺎ
ﺣﺪﻯ ﮐﻪ (ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ به (ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ) ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻧﻮﺑﺖ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻭﺻﺎﺣﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭمُقَدّس ﺷﺪﻥ
می ﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻗﺪﻡ ﺍﻭﻝ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ(ﺟﺬﺑﻪ
ﻫﺎﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ ﻏﺮﻕ
ﺁﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺫﮐﺮ ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﻗﺼﺪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
(ﺫﮐﺮ) ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩﺍ
ﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯﺑﻘﺼﺪ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻐﻴﺮ
ﺧﺪﺍﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. وَلی
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
(ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ)
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣی
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ
ﻳﺎ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰﻭ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻭﺳﻴﻊ ﻭﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺪﺍﻡ
(ﺍﻫﺘﺪﺍ)ﺷﻮﻧﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﭼﻮﻥ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﻰ علیّ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻓﺘﺢ قلعه
ﺧﻴﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ. ﺍﻟﺘﺰﺍﻡ
و تعهّد
ﺑﻌﺒﻮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ وَلی ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ به
(ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻘﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
ﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭﺵﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ محمّد
ﺩﺭ ﭼﻬل
ﺴﺎﻟﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﻣﺒﻌﻮث ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﻟﻰ علیّ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﮕﻰﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﻭﺵ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺘﻨﺪ.وَلی
ﺑﺎﺯﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻟﻰ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ (ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴّﺖ) ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﻀﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴّﺖ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺮﺍﺳﻢ
(ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ) ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺍﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﮐﻪ(ﺃﻫﻞ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻴﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ) محمّدﻯ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
محمّد ﻭ علیّ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ . ﻭ
ﻧﻘﺶ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻥ(ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﺮﮒ) ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣُﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﻳﺎ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﺮﮒ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ(ﻣؤﻣﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ)ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﻭﺩﻭﮐﺎﺭﺵ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﮐﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﺷﻮﺩ.ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ(ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯ)ﻣﻴﺴّﺮ
ﻭ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻫﻨﮕﺎم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻋﺎﺭﻑ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻳﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺴﺨﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ(ﺻﻮﻓﻰ
ﻧﺎﺻﺎﻓﻰ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻋﺎﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﻧﺎﻗﺺ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁثاﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
(ﺗﻬﺬﻳﺐ ﻧﻔس)
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﺨﺴﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻤﺎل ﺪﺭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺳﮑﻴﻨﻪ ﻗﻠﺒﻰ
ﺷﻮﺩ.وَلی ﺍﻳﻦ
(ﺗﻬﺬﻳﺐ)ﻫﻤﺎﻥ
(ﺗﺄﺩﻳﺐ)ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﻧﻪ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ. ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻬﺬّﺏ ﻭﻣﻮﺩّﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
(ﻫﻮﺍﺟس ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ)
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪﺣﺘﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩﻯ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ(ﺍﺳﺘﻐﺮﺍﻕ)
ﻭ ﻏﺮﻕ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ(ﻫﺠﺮﺕ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
(ﻭﺻﻠﺖ) ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬی
ﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
(ﻭﺍﺩﻯ ﻋﺸﻖ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﻄﺎﺭ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﺮ
ﻋﺸﻖ
ﮔﺬﺷﺖﻭﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﺧﻢ
ﻳﻚ ﮐﻮﭼﻪﺍﻳﻢ.
ﭼﻪ ﻣﻠّﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻭ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡﺑﺒﺰﺭﮔﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﭼﻮﻥ محمّد
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ .

ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
(ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ) ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻧﺞ ﻫﺠﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺍﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺍﺷﻚ
ﺭﻳﺰﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭﻡﺑﺪﻭﻥ
ﺑﻬﻢ ﺯﺩﻥ ﭘﻠﮑﺎﻥ
ﭼﺸﻢﺭﻭ به
(ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻧﺪﺑﻪ)
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺳﻴﻞ
ﺍﺷﻚ ﺍﺯﭼﺸﻢ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﮔﺮﻳﻪ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ(قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺧﻴﺮﻩ) ﺷﺪﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ ﻫﺮ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ(ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ)ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻴﺨﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺣﺎﻟﺖ
(ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ)ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺳﻮﮊﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﺸﻢ
ﻣﻰ ﭘﻮﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺎﻟﺖ(ﺣﻴﺮﺕ)ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ قَدَرﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺣﺎﻟﺖ (ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ)
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻋﺎﻣﻞﺩﺭ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﮐثرﺕ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﻬﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ به
(ﺩﻫﺮ) ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺷﻴﺦ ﻋﻄﺎﺭ
ﻋﺎﺭﻑ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﭙﺮﻭﺍﺯ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺧﻮﺩﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻰ ﻣﺮﻍ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻯﺧﻮﺩ
ﺳﻴﻤﺮﻍ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺨﻮﺩﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻓﻄﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻨّﺖ ﻭ
ﺗﻤﻨّﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ(ﭘﻴﺮ)ﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻤﻨّﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ(حجّ
کعبه ) ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ (حجّ
ﺃﮐﺒﺮ) ﺍﺳﺖ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ (ﻭ
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﺍﻟﺂﻥ
ﺑﺎﻟحجّ ﺍﻟﺄﮐﺒﺮ)ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻭ ﺍﺩﻋﻴﻪ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻳﻚ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ)
ﺗﻮﺳّﻠﻰ
ﺑﺎﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ)ﺗﺮﻙ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺕﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﺧﻠﺎﻑ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ ﺳﺮ
ﺑﺮﻳﺪﻩ.ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻫﺎ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪﺗﺎ
ﻋﻮﺍﻡ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﻮﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
(ﺣﻘﻴﻘﺖ) ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺴﻴﺢﺑﺎ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
(ﻣﺎﺷﻰ) ﺭﻫﺮﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺴﻴح
ﻮ(ﻣﺎﺷﻴﻪ)
ﺷﺪﻩﮐﻪﮐﺮﻳﺴﺘﻦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﺍ
ﻧﻴﺰﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻤﺴﻴﺢﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﻳﻜﻤﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ به (ﺻﻮﺭﺕﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺸﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭ
مُقَدّس
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣوﻓّﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ فوﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺸﺘﻢ
ﻭ ﺩﻫﻢ ﻭ ﺻﺪﻡ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﻡ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰﻭ(ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻭﺍﺷﺮﺍﻑ)
ﺑﺮﺗﺮﻯﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻟﺎﻫﻴﺠﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺣﻖ ﺭﺍ ﺑﻰ
ﺣﺠﺎﺏ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺯ ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺮﺳﺪﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻓﺮﺿﻰ
ﺍﻟﻠﻪﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﺗﺼﻮﺭ ﻓﺮﺿﻰ ﻭﺭﻭﺩ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻋﻤّاء
ﻭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﻋﺪﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﺑﺠﻬﺎﻥ
(ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮﺻﺎﺣﺐ
ﻧﺎﻡ(ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ)ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ ﺑﺎ(
ﺿﻤﻴﺮ ﺍﺷﺎﺭﻩ)ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎ(ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ)
ﻫﻮ ﻳﺎ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﻨﺠﻰ
ﻣﺨﻔﻰ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺧﻠﻖ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰﻯﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺴﺐ ﻭﮐﺸﻒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
محمّد ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﭘس
(ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ محمّد
ﻭ ﺁﻝ محمّد)ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺁﻝ محمّد. ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺎ(ﺁﻝ ﻭ ﺃﻫﻞ)محمّد
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺮﻳﻚ
ﮐﺎﺷﻒ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰﺩﺭ(ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺠﺮ به
(ﺑﺪﺍﻯ ﻮ
ﻣﺸﻴّﺖ) ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺧﻮﺍﺟﻪ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﺯﺍﻫﺪﻯ
ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪﮔﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺯﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ(ﺯﺍﻫﺪ)ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺭﻑﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻋﻴﻦ
ﻭﻫﻢ ﻭﺧﻴﺎﻝ
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻧﺼﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺯﺍﻫﺪﻯ
ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻣﺰﺩﻭﺭ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ
ﻭﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ(ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺡ)ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺍﺯﻣﺎﻝ
ﻭ ﻣﻨﺎﻝ ﻭﺯﻭﺭ
ﻭ قَدَرﺕ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺍ
ﺗﺸﺎﻥﻨﺒﺎﺷﻨﺪﻭﻫﻢ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﮔﻮﺭﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮔﻮﺩﺗﺮ ﻭ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻋﻘﻠﻰﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨت
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺷﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺳﻴﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﺻﻔﺎﻥ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﺳﻰ
ﻭ ﺃﻧﺪﻯ(ﻣﻬﺪﻭﺭ
ﺍﻟﺪﻡ)ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

(ﺑﺤث
ﻋﺸﻖ) ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩﺑﺎﺯ ﺗﺎﺯﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﺸﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﻭﺍﮊﻩ (ﺃﺷﻚ)ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺑﻪ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﻴﻞ ﺃﺷﻚ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ ﺧﺸﻚ
ﻧﺸﻮﺩﮐﻪ
ﮐﻮﺭﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻔﺘﻦ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺎ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﻋﺸﻖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﻏﻴﺮﻋﻘﻠﺎنی
اﺳﺖوَلی ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟﻖ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ عظیم
ﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺑﺤﻖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻓﺘﻦ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ ﺑﺎﺳﺮاء
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﻭﺍﺭﺩ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ ﻋﻘﻞ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺎ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭ ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻳﻚ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ ولی
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﻭ ﻗﺴﻢ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻇﺎﻫﺮﻯ (ﺻﻮﺭﻯ)
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺠﻤﺎﻝ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﮐﻪ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺮﮐس
ﺍﻣﻮﺭﻯﺮﺍ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﻳﻚ
ﺻﻔﺖ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺎﺳﺖ.ﭘس ﻋﺸﻖ
ﺍﻭ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﮔﺮﻯ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
(ﻋﺸﻖ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ)ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻌﺸﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺸﻖ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ
ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺯ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻠﻘﺎﻯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﮐﻮﺷﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ربّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺗﺎ ﻟﻘﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺩﺭ(ﻣﺤﻀﺮ
ﺣﻀﺮﺕ ﭘﻴﺮ)ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﻀﺮﺕ ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﮐﻮﺷﺶﻭ ﻫﻮﻡ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﻋﺸﻖ
ﺑﭙﻴﺮ ﺩﺭ
ﻏﻴﺎﺏ ﺍﻭﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪﺗﺮﻙ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﺮﺩﻩﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ. ﺗﺎ
(ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﺭ(ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ) ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﻣﺘﻨﻔّﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺗﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺪﺍﺭﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺭﺍ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ .

ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ(ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺸﺘﺮﻙ)ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺯﺥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭس
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺣﺮﻑ
ﺍﻭﻝ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﺗﺎﺯﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ
به ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻣﻬﺮ)ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ(ﺧﺪﺍ)ﻳﺎ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺑﻬﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻳﻚ (ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.وَلی
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ
ﺟﻨﮓ ﺑﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﻏﻠﺒﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺷﺨﺺﻭﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻏﻠﺒﻪ
ﻧﻤﻮ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﻋﻘﻞ
ﺧﻮﻳﺶﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺸﻖ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺩﺭ ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺧﻨﻚ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮔﺮﻡ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﺪ ﻓﺮﺳﻨﮕﻰ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﻃﺮﻳﻖ
ﮐﻨﻨﺪ.وَلی
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺎﻩ)ﻋﺰﻟﺖ ﻭقُرّهﮔﻴﺮﻯ
ﻭ
ﺧﻮﺭّﻩﻣﻨﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻋﺸﻖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ. ﭘس
ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺮﻋﺖ(ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ)ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺗﻀﺎﺩ
ﻋﺸﻖ ﻭﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ تصوّف
ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ(ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﻌﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ(ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ) ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ(
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺧﻴﺮ ﻃﻠﺒﻰ)
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻗﺪﻳﻢ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. وَلی
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﻄﻮﺭ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻝ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﻭ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻓﺼﻮل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮع
ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯﻭﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻋﻘﻞ ﻋﻈﻴﻢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺍﮔﺮ
ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻭ(ﭼﺮﺥ ﺳﺎﻣﺴﺎﺭﺍ)ﻫﺰﺍﺭ
ﻭ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
پس ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﻤﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس (ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺸﻬﻮﺩ) ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻴﺎﺭ
ﺑﻴﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺗﺮﻙ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺻﻔﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ(ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ)ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥﻭﺷﮑﺮ
ﻭﺳﭙﺎس ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻭﺩﺭ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﺒﻮﻝ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﺼﻴﺐ
ﻫﺮﮐس ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﻌﻰ ﻭ ﮐﻮﺷﺶ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ. ﻭ
ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ(ﺳﻌﻰ)
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍﺟﻮﺋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﻳﺪﺍﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻧﻴﺰﭘس ﺍﺯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﮔﺬﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﺎﻟﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.وَلی
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﮔﺮﺍﻥ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻓﻀﺎ ﻭ
ﺧﻠﺄ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺟﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﭘس
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﻢ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻃﻠﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺍﻫﺪ تقرّب
ﺑﺄﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺍﺭﺍﺩﻩﺍﺵ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺃﺯﻝ ﻭ
ﺃﺟﻞ ﮔﻔﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣؤثّر
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰﺗﺎﺑﻊ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻳﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﻬﺎﻥ .

ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
اصطلاحا
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺭﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻮﻥ
ﺃﺳﺐ ﻋﺼّﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻦ ﺑﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪوَلی
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﭙﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭽﺮﺧﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ(ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ تصوّف)
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. وَلی(ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻥ)
ﻫﻤﻴﺸﻪ ثاﺑﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻥ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻫﺮﻳﻚﻣﺘﻌﺎﻗﺒﺎ
ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺑﻦ ﺭﺷﺪ
ﺃﻧﺪﻟﺴﻰ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺸّاء ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﮐﺎﻧﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺸّاء
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺭﻭﭘﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺸّاء ﺍﺯ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺸﻤﺎﻝ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﻭ ﺃﻧﺪﻟس
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺘﺎﻟﻴﺎ ﻭ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺗﺎ ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ به
(ﻋﺮﺑﻴﺴﻚ)
ﺗﺪﺭﻳس ﻣﻴﺸﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ (ﺭﻧﺴﺎﻧس
)ﻋﻠﻤﻰﻭﺗﮑﻨﻮلوﺟﻰ
ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻟﺬﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻄﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻔﻀﺎ
ﻭﮐﺮﻩ ﻣﺎﻩ
ﺭﺳﺎﻧﺪوَلی
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻋﺼﺮ
ﺗﻔﻠﺴﻒﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﻭﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺒﻠﻮﺭ ﻭﻫﻤﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﺎ
ﺍﺑﻦ ﺭﺷﺪ
ﺑﻮﺩﺑﺎ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺗﺒﻠﻮﺭ
(ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ)
ﺑﺄﻭﺝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻧﺼﻴﺮ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﻃﻮﺳﻰ
ﻣﺘﻮﻓﻰ ۲۷۶ﻫﺠﺮﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ)
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺪﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﮔﺮﻓﺖ. وَلی ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺧﻮﺍﺟﻪ
ﻧﺼﻴﺮ ﺑﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺒﻬﻢ ﻋﻠﻤﻰ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻭ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺍﺟﻪ
ﻧﺼﻴﺮﻧﻮ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺩﺭﻫﺮ
ﻗﺮﻧﻰ ﻳﻚ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻗﺮﻧﻰ ﻳﻚ
ﻣﺠﺪﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. وَلی
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺁﻥﺑﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﻭﺷﻦ
ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺿﻮﺡ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩﺑﺎ
ﺭﺷﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻃﺒﻰ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭﻳﻮﻧﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺭﻧﮓ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻢ
ﻭﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﺴﻮﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺷﺎﺭﺣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸاء
ٴﻤﺎﻧﻨﺪ ﺷﺮﺡ
ﻣﻬﻢ ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻠﺎﻣﻰﻫﻤﮕﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﺷﺮﺍﻕ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﺠﺮﻳﺪﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺳﺖﻧﺤﻠﻪ ﻫﺎ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺰﻡ
ﮐﻪ ﺍﺯ(ﺍﺷﺒﺎﺡ)ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﻣﮑﺎﺗﺐ(ﻟﺎ
ﺃﺩﺭﻯ) ﻧﻬﻠﻴﺰﻡ
ﻭ ﺷﮑّﺎﮐﻴّﺖ ﻭ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺰﻡ
ﻭﺍﻗﻊ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺮﺡ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺭﺍ ﺷﺮﻳﻒ
ﺟﺮﺟﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺷﺖﻭ ﻋﻠﺎٴ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﺷﺠﻰ
ﻣﺒﺎﺣث ﻣﺸّاء
ﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﺮﺩﻭﺍﺯ(ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ) ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍثبات ﺁﻥ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺳﺎس ﮔﻔﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﺴﻤﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺃﻧﺪﻯ
ﺭﺷﺘﻪ ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍیم
.ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻳﮑﺼﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ عُقده
ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺁﻣﻴﺰ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﺑﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪقَدَرﺕ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻋﻠﺎّﻣﻪ
ﺩﻭﺍﻧﻰ
ﮐﺎﺯﺭﻭﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻓﻰ 908 ﻫﺠﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺸّاء
ﻭ ﺍﺷﺮﺍق ﺮﺍ
ﺗﺪﺭﻳس ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺸّاء ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﻴﺮﺩﺍﻣﺎﺩﻯ ﻣؤﻟّﻒ
ﻗﺒﺴﺎﺕ ﮐﻪ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﻌﻀﻰ
ﻣﺴﺎﺋﻞ(ﺟﺪﻟﻰ ﺍﻟﻄﺮﻓﻴﻦ)ﺍﺳﺖ.ﺟﺎﻯ
ﺑﺤث ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ.ﻭ
ﺍﺯ(ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻗﺎﻃﻊ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺗﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺮﺩﺍﻣﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﺮﻳﻚ
ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻈﺮ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﻭﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺎﺩﻳﺖ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﺘﺮ ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ
(ﻣﺎﺩﻩ ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﻣﺎﻫﻴّﺖ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺣﻔﻆ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭﻙ ﻭ قَدَرﺕ
ﺑﻘﺎ ﻭﺣﻔﻆ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻧﻮﺭ
ﻭ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. وَلی
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻠﻔﻴﻘی
ﻨﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬی ﺘﺮ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑل
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ (ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ)
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.وَلی
ﻫﻢ ﺑﺪ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪﻭﻫﻢ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻣﮕﺮ
ﺃﻧﺪﮐی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺧﻄﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺳﻠﺎﺡ ﺩﻭ ﻟﺒﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ ﺑﺘﻠﻔﻴﻖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭﻧﻘﺪ
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﺭﺍ
ﺑﮑﻨند. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪﺑﺎ
ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭼﺎﻟﻪ
ﺑﭽﺎﻩ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ .

ﺍﺻﻮﻝ
ﺑﻴﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﺑﺮﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻧﻴﮑﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻋث ﮔﻴﺠﻰ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖوَلی
ﺑﺮﺧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮐثرﺍﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻭ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻟﻔﻈﻰﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﮑﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺣﺘﻰ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭﻙ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﻓﻬﻢ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺣﺬﻑ ﻳﺎ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
در ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺬﻑ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺯ 223 ﺁﻳﻪ ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ ﻟﻄﻤﻪﺍﻯ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺠﻬﻮﻝ
ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﮐﺎﺫﺏ
ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺠﻬﻮﻝ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ (ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ)ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﻙ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﻢ ﻭﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ (
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺟﻮﺩ)
ﺭﺍﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺼﺪ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻓﮑﺮ
ﻣﻄﻠق ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ عُقدهﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
(ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺃﻣﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻰ)ﺑﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ (ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ)
ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻳﮑﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ.ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻳﺎ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺑﺮﺯﺥ
ﺁﻧﻬﺎ.ﺩﺭ(ﺻﻮﺭﺕ)
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺳﻮﻣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭﻗﺘﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﭘس
ﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ.ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻍ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﺖﭘس ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺻﻴﻞ(ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻢ.ﻭﻫﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﻬﻢﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻨﺪﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ(ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ)
ﺭﺍﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺴﺒﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﺢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
بشرﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ.
ﭘس ﻭﺍﻗﻊ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﺭﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ.

ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﻫﺎﻯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻠﻮﻃﻴﻦﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺃﺭﺳﻄﻮ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻠﻂ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺤﺮﻟﻪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺷﺮﻗﻰ
ﻭﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺑﺎ
ﺗﻌﺒّﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻗﺸﺮﻯ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺣﮑﻤﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎنی
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻧﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭﻓﻴثاﻏﻮﺭث ﻫﻤﻴﻦ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﮐﻪﺗﻠﻔﻴﻖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺮﻓﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺒﻬﻢ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﺭﺍ 200 ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪوَلی
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻨّﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.

ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺃﻣﺮﻯ. ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ (ﺩﺭﺧﺖ
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺭﺧﺖ) ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا(ﺩﺭﺧﺖ
ﺳﺒﺰ) ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺳﺒﺰﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﺳﺒﺰ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ قَدَرﺕ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﻋﺼﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﺷﻴاء
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻥ ﺍﺷﻴﺎٴ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮﻙ
ﻫﺮ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ وَلی
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﻮﻫﺮ ﺃﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎ(ﻋَﺮَﺽ
ﻭ ﻣﻮﻗّﺖ)ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻋث ﺗﻮﻗّﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﻮﺩ.

ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺮ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺩﻭﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻫﺴﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻧﮓ
ﺳﺒﺰ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭﺧﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺫﻫﻦ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﻫﺴﺖوَلی
ﻣﺎ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﻨﺘﺰﻉ ﻭ
ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺖﻣﺘّﺤﺪ ﻳﺎ
ﺩﻭ ﺃﻣﺮ ﺟﺪﺍ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ.ﺑﺎ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺩﻭ ﺻﻔﺖﺍﺯ
ﺷﻴﺌﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ. ﻟﺬﺍ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺷﻴﺦ
ﺍﺷﺮﺍﻕﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺭﺍ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﺎ
ﺑﺄﺯﺍﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻴﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺘﺎﺏﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﮑﻠﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﻭﻣﺘﺤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺷﺒﻴﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
(ﺣﻘﻴﻘﺖ )
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ شیئی ﺟﺰ
ﻓﺮﻳﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﻗّﺘﺎﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺃثر ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩ.

ﻣﻴﺮﺩﺍﻣﺎﺩ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖﺍﮔﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺎﺷﺪﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ(ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ)
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ(ﺍﺻﺎﻟﺖ)
ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ(ﻣﺎﻫﻴّﺖ)ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻳﺐ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ شیئی ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ شیئی ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺃﺻﻞ ﺩﺍﻧﺴﺖوَلی
ﻣﺎﻫﻴّﺎﺕ
ﺫﺍﺗﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻭﺟﻪ
ﺍﺷﺘﺮﺍﮐﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺰﺍﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺗﺮﻙ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺎﺣث ﻣﺘﻀﺎﺩﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
(ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ)ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺯ
ﺫﻫﻦﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭﺭﻭﺍﻥ
های ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﻣﺎ ﺑﺄﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻮﻣﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ ﻣﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﻚ شیئی ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء ﻣﺤﺴﻮس
ﻳﻚ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﻨﺎثر
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺃﺗﻤی
هستند.ﮐﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻭ ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻭﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺴﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺁﻥ
ﺳﻠّﻮﻝ ﺯﻧﺪﻩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺃثیرﻯ
ﺻﺪﮔﺎﻧﻪﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖﺃثیرﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ(ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺑﺪﻭﻥ ﻇﺮﻑ)
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻈﺮﻭﻓﻰ ﺍﺯ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻇﺮﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﻇﺮﻑ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﺁﻧﭽﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﺴﺖ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖﻭﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻳﻚ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎس ﺳﻨﮓ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺵﺯﺩﮐﻪ
ﺧﻮﻥ ﺟﺎﺭﻯ ﺷﺪ
ﻭ ﺑﺎﺳﺘﺎﺩ ﮔﻔﺖ
ﺗﻮ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻯ. ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺩﻭ ﺭﻭﺡ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﻨﮓ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺃثرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.وَلی
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻧﮑﺮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺳﺘﺎﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺘﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﺟﻬﻞ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ.

ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ قَدَرﺕ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺃیثیرﻯ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺟﺴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﮐُﺪﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﭘﺪﺭ ﻭ ﺍﻭﻭﻝ
ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺪﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺃﺻﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩ. ﮐﻪﺭﺑﻄﻰ
ﺑﭙﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.وَلی
ﻣﺎﻫﻴّﺖﺍﻟﻬی
ﺮﻭﺡ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻇﺮﻑ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺟﺴم
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺁﻥ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻩ ﻣﻌﺪﻩﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻤﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪﻭﻧﺴﻞ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻋﺪﻩ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﺳﻴﺪ ﻣﻌﺪﻩ ﺩﻳﻮﺍﺭﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺁﺳﻴﺐ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ. وَلی
ﺫﻫﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺭﺍﺩﻳﺪ.
ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﻴﺮ
ﺷﺪﻥ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺃﺗﻤﻬﺎ.
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﮑﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻦ
ﺍﻭ ﭼﻮﻥ ﮐﻔﺶ ﻭ
ﮐﻠﺎﻩ ﻭ ﻟﺒﺎس
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻳﺎ ثرﻭﺕ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی اﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﻫﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ ﻭ
ﻏﺬﺍ ﻭ ﻟﺒﺎس
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨند. ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭد.

(ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ) ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺗﺮﻙ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﺂﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
. ﺍﻣﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﻠّﺖ ﺗﺄثیر عُقدهﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
(ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ)ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩوَلی ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ(ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ) ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﻭ(ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺸّاء ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻘﻮﻟﻪ
ﺟﻮﻫﺮ ﻭ ۹ ﻣﻘﻮﻟﻪ
ﻋَﺮَﺽ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﺟﻮﻫﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻮﻫﺮ ﺭﺍ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻮﺩﻩﺍﻯ ﺁﺟﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.وَلی
ﺍﻋﺮﺍﺽ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻮﻫﺮ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺽ
ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﻫّﻤﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﻮﻫﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺽ
ﺁﻧﻬﺎﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﺻﻔﺎﺕﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭﮐﻪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺩﺧﺎﻟﺘﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺗﻦ
ﺟﻨﻴﻦ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺯ
ﺃﺯﻝﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎلاﺘﺮﻳﻦ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘس ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﺴﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺭﻭﺡ
ﺟﻨﻴﻦ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻫﺮﺟﺪﺍﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﻓﺴﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺨﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺯﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺧﻄﺎ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
(ﺣﺮﮐﺖ)ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﻘﻮﻟﻪ
ﺍﺯ ﺍﻋﺮﺍﺽ
ﻧﻪﮔﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﻭﭘﻨﺞ
ﻣﻘﻮﻟﻪ ﻋﺮﺽ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ (ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﮑﺎﻧﻰ) باشد
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
(ﺣﺮﮐﺖﮐﻴﻔﻰ)
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ.ﻭ
ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻋﺮﺍﺽ ﺩﺭ
ﻣﺸّاء ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻤّﻰ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﮐﻴﻔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﻤّﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺍﺳﺖوَلی
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟی
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ( ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ) ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﺕ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺍﻋﺮﺍﺽ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕﻭﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺃﺗﻤﻰﻭ ﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻭ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰﺗﺠﺴّﻢ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻴیابند.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺫﺍﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
وَلی ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘس ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.وَلی پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺮﻧﻘﺶ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍﺩﺭﺍﺳﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ محمّدﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ علیّﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.وَلی
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ همه ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭبّ مربوطه ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟی
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.

ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺣﺎﺩث
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
وَلی ﻣﺎﺩﻩ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺒﺪﺃ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻳﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ( ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪﻭﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺳﭙس
ﺁﻏﺎﺯﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻣﺎﺩﻩﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻌﻘﺐ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
(ﻗﻴّﻮﻡ
ﻭﺟﻮﺩﻯ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻗﻴّﻮﻡ
ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖﮐﻪشیئی
(ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺬﺍﺕ)
ﻭﺷﮑﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻪ
ﻋﺪﻡ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﻋﺪﻡ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻗﺒﻠﻰ
ﻗﻴّﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﻬﺮ
ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺩﺭﻫﺮﻧﻈﺎﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺼﺤﻴﺢ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺧﻄﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻗﻴّﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ(ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ)ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ ﭼﻮﻥ
ﺧﺎﻙ ﻭﻣﺎﺳّﻪ
ﺑﺮﻭﻯ ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺷﮑﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ وَلی
ﺷﮑﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺮﺳﺎﻳﺶ
ﻋﮑس ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺷﮑﻞ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧتزاﻉ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖوَلی
ﺗﻮﺩﻩ ﻣﺎﺩﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺫﺭﺍﺕ
ﺧﺎﻙ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻮﺩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻈﺎﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺘﻮﻗّﻒﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﺟﺴﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.وَلی
ﻣﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩه اﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨی ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺃﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ
ﺍﺭﮔﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰﭼﻮﻥ
ﻗﻠﺐ ﻭ ﻫﺮﻗﺴﻤﺖ
ﺗﺨﺼﺼﻰ
ﺗﻦﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ
ﺭﺣﻢﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺪﻭﺭ ﺭﻭﺡ
ﻧﻄﻔﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺟﺮﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﻃﺒﻖ ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﻬﻨﺪﺳﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺴﺎﺯﻳﻢﻭ
ﺁﺟﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻢ ﻃﺮﺡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﭘﻴﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻓﺮﺳﻮﺩﮔﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺁﺟﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖﻃﺒﻖ
ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺟﺰﺋﻰﻳﺎ
ﺁﺟﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣثاﻝ
ﺁﻭﺭﺩﻳﻢﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﭙﻮﻳﻨﺪ ﭘس
ﻋﻤﻠﺎ(ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ) ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺁﺟﺮ ﭘﻴﺮ ﺷﺪﻩ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺁﺟﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺻﻮﺭﺕ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﭘس ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﻢ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﭘس
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﻓﺮﺿﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ وَلی
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ(ﺣﺎﺩث
ﺑﻮﺩﻥ) ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺷﻴاء
ﻧﺎﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺤﺖ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣلی
هستند.ﮐﻪ
ﺳﮑﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﭘس ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺗﻮﻫّﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻣﺮ
ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس ﺍﻭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺗﺼﺎﺩﻡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷﺨﺺ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺑﺎ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺷﻴﺌﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﮔﺮﺩﺩﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻥ ﺷﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺰ ﺭﻭﺡ
ﻭﺁثاﺭﺵ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس ﺗﺎ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺖﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺫﺭّﺍﺕ ﺑﺪﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺩ ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻭ
ﺳﮑﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺫﺭّﻩﺍﻯ
ﺳﮑﻮﻥ ﺑﻴﺎﺑﺪﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺍگر ﺫﺭﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﮑﺸﻴﻢﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﻢ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻬﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻭﻣﺘّﺼﻞ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻈﺎﻡ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻭﻫﺪﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﮑﻞ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕﻫﺮ
ﺷﻴﺌﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.وَلی
ﺁثاﺭ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﺌﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﭘس
(ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺎﺩﻩ)ﻣُﺮﺩﻩ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺴﻮﻯ ﺭﻭﺡ
ﻗﻴّﻮﻡ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﻭﻳﻢﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪﻣﮕﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺯﻧﺪﻩ.ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻣﮕﺮ
ﻳﻚ ﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﻨﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﭼﺸﻢ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻨﺎ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩﺩﺭ ﻗﻔس
ﻭ ﻃﻠﺴﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎﻯﺎﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖﻭ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺎﺋﻦ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻫﻮﺵ ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.وَلی
ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢﮐﻪﺧﻮﺩﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺮﺍ
ﺑﺎﻫﻮﺵ ﻭﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﭘس ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰﻭ
ﻋﺎﺩﺗﻰﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮐﺴﻰ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻄﻠﻖ ﭘﺎﮐی
ﻤﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻯ
اﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ
ﭘﺎﮐﺮﻭﺍنی
اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﭘﺎﮐﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﮐﺸﻒ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ وَلی ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ثبت
ﻭﻧﻮﺷﺘﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻘﺶ ﺣﺎﻓﻈﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻟﻔﻆ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ
ﻣﺸﺎﻫﻴﺮ
ﺍﺧﻴﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻳﺎ
ﻧﮋﺍﺩ
ﻭﺑﺎﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺁﺭﻳﺎﺷﺪﻥ ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. وَلی ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺸّاء
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ ﻓﻴﺾ
ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﻴّﺎﺽ
ﻟﺎﻫﻴجی
ﻤﺘﻮﻓﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻯ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ ﻭ محمّد
ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺭﺩﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭ محمّد
ﺍﻟﻤﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺧﻮﺍﺟﻮﻯ ﻭ محمّد
ﺑﻴﺪﺁﺑﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻠّﺎ علیّ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩﺵ
ﺳﻴّﺪ ﺭﺿﻰ
ﻟﺎﺭﻳﺠﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺳﺒﺰﻭﺍﺭﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.محمّد
ﺭﺿﺎ ﻗﻤﺸﻪﺍﻯ
ﻭ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺯﻧﻮﺯﻯ ﺗﺎ ﻣﻠّﺎ
ﻫﺎﺩﻯ
ﺳﺒﺰﻭﺍﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻓﺘﺮﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻗﺮﻥ 13
هجرﻯ ﺑﻮﺩ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ﭘﻮﺯﺵ ﺍﺯ ﻃﻮﻝ
ﮐﻠﺎﻡ ﻫﺪﻑ
ﺷﺮﺡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ محمّدﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺍﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺻﻮﻓﻰﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺁثاﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺃﺭﺳﻄﻮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻡ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨی ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺍﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺷﺪﻡ.وَلی ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺟﺴﺘﻦﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻡ
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺯﺵ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭوَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺳﺪ.

(ﺳﻦﺩﻳﻮﮔﻮ-کالی
فوﺭﻧﻴﺎ-2008)

M183

فردوسی نیز
از سلوک الهی
میگوید

پیش
گفتار: هنگامیکه
لشکریان عرب
صحرا، بنام
اسلام اسمی
غیر سلوکی،
بایران زمین
یورش بردند،
جز غارت و
ربودن زنان و
برده گیری
هدفی نداشتند.
و برای حکومت
خود نیاز
بتبدیل زبان
فارسی بعربی و
ببهانه فهم
قرآن، جمع
آوری شده عمر
و دستکاری
عثمان، از
برخی گفته های
سلوکی پیامبر
بود. که بقول
مولا علیّ، صاحب
ولایت سلوکی
محمد، در نهصد
جای آن دستکاری
و اضافات و
حذف و تغییرات
نمودند.چون
لازمه جکومت
دیکتاتوری
دینی بر جهان
وسیع آن روز
ایران وروم و
مصر،زبانهای
محلّی را از
بین ببرند.
همه جا موفّق
شدند مگر در
ایران، که مواجه
بفرهنگ وسیع
زردشتی
خسروانی شدند.
زیرا تمام
اقوام متفاوت
ایران بزرگ،
هر یک زبان محلّی
خود را
داشتند. و با
زبان دری
فارسی باهم ارتباط
داشتند. و
تاکنون نیز
زبان فارسی
زبان بین
الأقوام
ایرانی
میباشد.

زبان
دری معروف
بفارسی عملا
ربطی باستان
فارس ندارد.
ولی ساسانیان
سرزمین فارس
وتخت جمشید که
در کنترل
بیشتر آنان
بود، زبان دری
مقدّس بیشتر
عمومیّت مردم
بود. وچون
زبان محلّی
شده بود. درحالیکه
زبان دری در
أصل در خراسان
بزرگ وما وراء
النهر بود ،که
اکنون بیرون
از مرزهای کشور
ایران
میباشند. زیرا
گروههای
بیشتری از سالکان
الهی ولایت
سلوکی زردشت
در عصور اوَلیه
در بین آنها
وجود داشت. و
نام دری
بمعنی( در و باب
ولایت) سلوک
الهی زردشت
است. که باز
ربطی بزبانهای
محلّی آن
سامان نداشت.
ولی پیامبر که
خود از قریش
زردشتی الأصل
بود، ایرانیان
را فارسیان
میخواند. که
بمعنی
پارسایان و رهروان
سلوک الهی
بود. قریش و
یهودیان و
ایلی الهی های
معروف بعلّی
اللهی ، و
بسیاری دیگر
از فرقه های
مذهبی
خاورمیانه
شاخه های
زردشتی میباشند.
که أکثرا قشری
غیر سلوکی
منظور خداوند
هستند. ونام
أدیان ومذاهب
بر خود میگذارند.
و ألاّ سالکان
همه ادیان
أصلی ششگانه
پیامبران
أولی العزم
،آدم کیومرث و
میترای نوح و
بودا و زردشت
و مسیح و محمد
همگی یک دین
الهی هستند
.که همان دین
حنیف سلوک
الهی میباشد.
و باید با یک وَلی
الهی زنده و
بمعرّفی
خداوند بوده
باشند، تا بمراتب
شهود تجلّیات
پیامبر اولی
العزم و وَلی
الهی زنده خود
برسند.

اعراب
مهاجم عرفان
وحکمتهای
الهی محمد را
نداشتند. که
همیشه انگشت
شماری از
اولیای الهی ولایت
محمدی هستند.
که حتی در بین
مهاجمین و فرماندهان
آنان، وحتی
خلفای اموی
وعبّاسی وجود
نداشت. لذا
اعراب با
فرهنگ
نیرومند و الهی
زردشت و
حکمتهای
خسروانی
ایرانیان
روبرو بودند.
وجز با کشتار
و مالیّات
سرانه بنام
جزیه وخراج،
نتوانستند
آنطور که
میخواستند
زبان عربی را
جای زبان
فارسی کنند. و
کوشش های فردوسی
وچند عارف و
متفکّر
ایرانی قرون
بعدی، باعث
حفظ زبان
فارسی دری شد،
که کاملا در
أمان از زبان
عربی نیست. و
مسلمانان
ایرانی از نوع
اصطلاحا سنّی
بودند. تا
صفویان بزور
شمشیر مردم را
اصطلاحا شیعه
نمودند .که
هیچکدامشان خواسته
خدا و پیامبر
نیستند. و
مذهب شیعه ظرف
پنج قرن
گذشته، وسیله
مبارزه سیاسی
و استقلال طلبی
ایرانیان بود.
که علی رغم
تعصّب ولایت
سیاسی برای
مولا علیّ،
همچنان دین
ومذهب شیعه
قشری وحتی
مشرکانه را
دارند.

پس
مهاجمین عرب
تماما آثار
مکتوب عرفانی
اولیای الهی
قبلی و فرهنگ
ایرانیان را
معدوم نمودند.
که گفتند جز
قرآن نباید
چیزی باقی
باشد. و چند
قرن بعد بود،
که بفکر ترجمه
علوم وآثار ملل
دیگر افتادند.
که بیشتر
آثاری یونانی
و مسیحی که أندک
بود.و همراه
مزاحمتهای
خلفا و حکام
عرب .چون
فیروز معروف
بابن مقفّع،
که باتهام
بازگشت
بزردشتیزم
کشته شد. و ما
اکنون از
فردوسی میگوﺌیم،
که مانع از
زوال فرهنگ
دری و حکمتهای
خسروانی
ایرانیان شد
.وی بفکر چاره
أندیشی
افتاد، که
بنظم و تألیف
شاهنامه منجر
شد. زیرا شعر
ونظم مانند
چاب امروزه،
وسیله حفظ اصالت
یک مجموعه
افکار بود. که
امکان
دستکاری در آن
کمتر است . ولی
کتاب
شاهنامه،
تاریخ قدیم ایران
بخصوص افسانه
های محلّی
وافکار و
عقاید ایرانیان
بود. که گرچه
واقعیّت
تاریخی ندارند،
ولی برای مردم
عامی همیشه
افسانه های
تاریخی شیرین
تر وجالب تر
ازوقایع
تاریخی میباشد.
و فردوسی نجات
دهنده زبان
فارسی دری، بزبان
قهرمانان
افسانه ای
شاهنامه و با
مبالغات
معمول در
منقولات
تاریخی،
افکار عرفانی
ایرانی قدیم
خود را بیان
کرده است. در
حالیکه فردوسی
در حدود پنج
قرن بعد از
حمله اعراب
بایران زمین
بود که بفکر
شاهنامه
نوشتن افتاد
.وخود نیز
مسلمان با روش
سلوک الهی
بود، که بهدایتهای
الهی ولایت
سلوکی محمدی
رسید. و با
الهامات
لدنّی و
تعلیمات و
کمکهای الهی
بکار شاهنامه
پرداخت. که
حکمتهاد الهی
او بالاتر از
حکمتهای
خسروانی
میباشد. و
حکمتهای الهی
ولایت زردشت
با اصالت آن،
سطح پایین تر
از حکمتهای
الهی ولایت
تازه تر مسیح،
و هردو نیز
سطح پایین تر
از حکمتهای
ولایت محمدی
هستند. که از
سطح عرش رحمان
هدایتها و
الهامات الهی
دارد. تا نوبت
بمهدی موعود
در ٥٥ دیگر که
بشهود بالاتر
نور رب ّ
رحمان خواهد
رسید. مهدی موعود
همان سوشیانت
سوم زردشت
است.

نام
فردوسی بمعنی
انسان کامل
الهی و فردیس
و فروهر یافته
است .که از
مراتب الهی و
شهودی خود گرفته
است . و همه
اولیای الهی
بازگشته
بخلق، نام
وکنیه الهی
خود را دارند.
خواننده
شاهنامه اکنون
کمتر از
معاصران
فردوسی فهم و
برداشت سلوکی
و عرفان الهی
از کلمات
شاهنامه دارد.
و لذا ما نیز
بقصد تکمیل
نظریه سلوک
الهی، که همان
حقیقت الهی
تمام ادیان
رسمی و مذاهب
قشری، و حتی
مکاتب فکری و
علمی وفلسفی
است. بقصد
نشان دادن
مقصود سلوک
الهی فردوسی
میباشد. گرچه
نمیتوانیم حق
ّ مطلب را أدا
نماییم. که
تخصص زبان
شناسی دری را
ندارم. و تا
آنجا که خداوند
هدایت وکمک
نماید مطرح
میکنم. فراموش
نکنیم ایرانیان
با شناخت
شاهنامه ،
تنها بقصد
همبستگی ملّی
و نژادی نباید
باشد. گرچه
مخالف آن نیستم.
ولی باید بقصد
رسیدن بهدف
خداوند برای
سلوک و معرفت
تجلّیات باشد.
تا بکمالات الهی
و الهامات
لدنّی سطح
بالاتر رسید.
که هدف الهی
برای آفرینش
نوع بشری ما
میباشد. تا پس
از مرگ در
تولد در نوع
فوق بشری
فرشته گونه،
با هزاران
برابر عقل و
کرامات
بالفعل و
بالقوّه بیشتری
ودر فصل نوع
فوق بشری
بالاتری
بجهان تولد
خواهیم داشت.
تا ضمن تجدید
شهودهای قبلی
خود، بیک شهود
و تجلّی الهی
بالاتر رسید.
و بعقل بیشتر
و امکانات
حیاتی بالفعل
و بالقوّه
بیشتر باشد.
که باز در
تولّد بالاتر
بجهان، و
شرایط مناسب
زمانهای
آینده و امکان
تولد، پس از
تجدید
شهودهای قبلی
بیک شهود تازه
بالاتر رسید .
فردوسی با
شهودهای
هفتگانه محمدی
خود، از
اولیای ولایت
زردشت میگوید.
که زردشت
واولیای
زردشتی و تا
کنون با تجدید
سه شهود
ولایتهای
پیشین بودا و
میترا و آدم
کیومرث،
بشهود چهارم
تازه نور
مرتضوی وعرش
الهی مصطفوی
میرسیدند .که
بنام( ایلی و
ایلیا) و غیره
برای شهود
چهارم
میگفتند. و با
مرگ قبل از
مرگ باین مقام
الهی مرتضوی
میرسیدند و
اکنون میرسند.
اگرچون زردشت
واولیای
تاریخی او ازجمشید
شدگان تاریخی
باشند. و اگر
مشیّت و بِدای
الهی بود،
بشهود پنجم
عرش مقام الهی
مصطفوی در
تسمیه سلوک
محمدی،
میرسیده
ومیرسند. و از
خواب مرگ قبل
از مرگ خود
بیدار وتولد
دوم الهی خود
را مییافتند و
مییابند. که
بعثت و رسالت
الهی برای چند
سالک احتمالی
داشته باشند.
و نه برای برپاییی
حکومت مذهبی و
فرقه سازی
مذهبی بوده
باشد. که
معمولا
سالکان موفّق
با هر کامل
الهی، ودر هر
ولایت سلوک
الهی نام
طریقت دارند و
نه فرقه و
مذهب. وتا
وقتیکه وَلی
الهی زنده
بازگشته بخلق
داشته باشند
طریقت آنان
الهی است
.واالاّ بدون وَلی
الهی زنده، آن
طریقت اعتبار
الهی ندارد.
که تقلید از
مردگان حرام
است. زیرا شرک
بخدا وولایت
های زنده
خواهد بود. که
تماما قشری
های دینی ومذهبی بوده و
بهمین دلیل،
ندانسته با
عبادات خود گناه
بیشتری
میکنند. که
سلوک الهی
مقبول خداوند و
تنها با یک
وسیله توسّل
یک وَلی الهی
زنده را
ندارند. در
این میان
فردوسی بقول
خودش، سی سال
رنج برد که
عچم را زنده
کرد. ودر واقع
عجم بمعنی جم
نشده و
ناشایستگان
قشری در هر
دین و مذهبی
که باشند
،عملا
منفورترین از
نظر خداوند
وانبیای
خودشان هستند
.زیرا همه
باید جم و
کامل الهی
شوند، و
تجلّیات الهی
تا قائم برسند
.و الاّ دوچار
کارماهای پس
از مرگ
میشوند، که
تکرار گذشته
ها را در
آینده ها خواهند
نمود. کاملان
محمدی بنور
قائم روح
القدس،
ومسیحیان
کامل با نور
پنجم نور مصطفوی،
و کاملان
زردشتی بنور
چهارم مرتضوی
میرسند. و هر
کاملی الهی با
شهود آخر
عرشی، تولد دوم
و الهی خود را
مییابند. تا
نوبت مهدی
موعود وشهود
برتر نور
رحمان، و عرش
رب ّ برتر از
رحمان
وهزاران
برابر عقل نوع
بشری برسند. که
عقل نوع بشری
در هر حال
توان رسیدن
بنور رحمان را
ندارند. ولی
محمدیان کامل
بازگشته بخلق
بعرش رحمان
میرسند.

فردوسی
از زبان
قهرمانان
افسانه ای
شاهنامه، و در
پوششی
تاریخی، و
بیشتر در جنگ
و قهرمانی ها
مطالب خود را
بیان میکند.
که جنگها
بمعنی مبارزات
سلوکی ، مقصود
الهی برای
سلوک میباشد.
و حکمتهای
فردوسی در سطح
فلسفه
وحکمتهای
تمامی
ولایتهای
سلوکی ششگانه
میباشد . و از
(کیان خورّه)
محمدی عرش رحمان
میگوید. که
زردشت کیان
خورّه او، نور
مرتضوی
ایلیا، ومسیح
کیان خورّه او
نور مصطفوی بود
.و برای
مهدویان کامل
در آینده، نور
رحمان کیان
خورّه آنان
خواهد بود. تا
رب ّ برتر از
رحمان را در
تولدات انواع
بالاتر از نوع
فوق بشری
ادامه شهود
شود.و تا بفرض
محال بنور الأنوار
الله رب ّ
الأرباب
آهورمزدا
رسید .که بازگشت
همه بسوی
خداوند گفته
شده است . قرّه
های تجلّیات
شهودی را قریش
زردشتی الأصل،
خورّه خورنق
وقرّه و غُرّه
گفتند. و با تعریب
الفاظ زردشتی
قریش، بوسیله
نویسندگان بعدی
بتدریج از
مفاهیم أصلی
سلوکی دور
شده، و تبدیل
باصطلاحات
مکاتب عقیدتی
مذهبی سنّی یا
شیعی یا اسامی
دیگر گردید. و
میلیونها
انسان را از
راه خدا دور
تر کرده اند.
پس گناه کاری
بنام عبادت
میکنند. که
باید سلوک
الهی با یک وَلی
الهی زنده
بمعرفی
خداوند
بنمایند.زیرا
جز جهنّم
پروری نکرده
اند. و ما در
نوشته های
خود، برداشتهای
سلوکی الفاظ
را مینماییم.
که مقصود خداوند
و پیامبران و
اولیای الهی
میباشد. و ما
در حدّ توان
خود ترجمه
سلوکی شاهنامه
را بفارسی
رایج کنونی
مینماییم. و
خواننده
گرامی
شاهنامه را در
این تفسیرات
سلوکی ، متوجّه
مقصود سلوک
الهی فردوسی
مینماییم . که
تنها اولیای
الهی بمراتب
شهودی رسیده
اند. وشایستگان
در هر زمان
نیز میرسند.
تا دوچار
کارماهای پس
از مرگ و
تکرار گذشته
ها در آینده
ها نگرد ند. که
تولّدات حقیر
نوعی در نسخ
ومسخ وفسخ و
رسخ و وسخ
نشوند. تا باز
پس از صدها
هزار یا
میلیونها سال
دیگر،بهمین
نوع بشری ولزوم
رسیدن
بکمالات و
تجلّی نور روح
القدس، ایدآل
کمال الهی
میسّر نوع
بشری برسند.
که بانواع فوق
بشری بالاتری
بروند. که همه
موجودات حتی
ارواح أتم ها
خواهند رسید.
وما جداگانه
تجربیّات
سلوکی خودرا
گفته ایم .و
خواننده گرامی
باید از پیر ووَلی
الهی خود،
تعلیمات
ونظریّات
مناسب خود را
بشنود. که
تنها راه کسب
رضایت الهی
میباشد. که سعادت
أبدی در
تولّدات برتر
از نوع بشری
بدنبال داریم.
و ضرورت فطرت
و ژنتیک روحی
همگی ما
میباشد.

و
اینک مروری
سریع بر اشعار
شاهنامه
مینماﺌیم
.بفرض اینکه
خواننده
گرامی
شاهنامه را در
اختیار دارد .
وما از
شاهنامه ژول
مول استفاده میکنیم
. که ممکن است
حذف و
تغییراتی
داشته باشد
.چون در عصر
دشمنی
آخوندهای
قشری ولایت
فقیه مشرک
ایران بچاپ
رسیده است. و
اگر محقّقان
شرق و غرب
جهان از آثار
فردوسی شناسی
کرده و باهم
اختلاف نظر
دارند، زیرا
آگاهی از سلوک
الهی فردوسی
ندارند. که
فردوسی در
آغاز حیات و
سپس بعد از
کمال سلوکی
خود، قصد
ابلاغ امر سلوک
الهی را نمود.
و برحسب شرایط
سیاسی و مذهبی
زمان خود
اظهار عقیده
کرده است .
زیرا هرج ومرج
دینی و ملّی
وجود داشت . و
نیز خطر
فراموشی زبان
دری رایج زمان
که تا حدودی
بعدها با
اشعار فردوسی
و هزار و اندی
شاعر و عارف
ایرانی دیگر
که اشعارشان
تا کنون بچاپ
رسیده زبان
فارسی کنونی
شده است. و
همچنان در
معرض خطر نفوذ
زبان عربی و
زبانهای
فرنگی عصر
حاضر میباشد.
که زبان دری
زبان
پارسایان
صوفی و سالک و
برهمنان
کامل، در واقع
زبان ( در ) و باب
رودی ذهن
انسان مستعد
بعوالم الهی و
عرفانی در معراجهای
شهودی انسان
میباشد. و اگر
که ما برداشت
سلوکی و شهودی
از شاهنامه را
مینماﺌیم ،
در باره قرآن
واحادیث
پیامبر و گفته
های تمامی
اولیا و عرفای
ایرانی و غیر
ایرانی باید
داشته باشیم.
آنگاه هدف و
مقصود ذهن
فردوسی
برایمان مشخّص
میشود. و با
استفاده از
افسانه های
غیر واقعی
تاریخ ایران
زمین، و یا از
تاریخ
پادشاهان محلّی
و قبیله ای آن
زمانها که
ملوک
الطواﺌفی
وجود داشت
میتوان بمشکلات
کار فردوسی و
وضوح هدف او،
و برای هر
زمان بعدی
ایرانیان،
هدف مقدّس
سلوک الهی یا
مقدّس شدن و (سِنت)
گردیدن روان
خود میباشد.
بامأموریّت
الهی فردوسی
از بهشتیان شد
و دارای فرّ و
فروهر
پادشاهی الهی
برای چند سالک
خود گردید.
ولی شاهنامه برای
دیگران در
حدود نصایح
عقلی و اخلاقی
و ملّی
استفاده
میشود. که
کمتر در
زمانهای بعدی
تا عصر ما
متوجّه پیام
مهمّ فردوسی
پدر زبان
فارسی و حتی
پدر مؤرخین
تاریخ
سمبولیک
ایران زمین
میشویم . و
کمتر بهدف سلوک
الهی فردوسی
میرسیم. و ما
در این مقاله
هدف ، متوجّه
نمودن
خواننده
گرامی ودر هر
زمان احترام
بفردوسی باید
در اهتمام
شناخت هدف سلوک
الهی فردوسی
باشد. که (هوم و
اوم )نمودن و
امّی شدن الهی
در یک پیمان و
ایمانی سلوکی
مقبول خداوند
باشد.

باز
تکرار میکنم
که حوادث
تاریخی
شاهنامه و حتی
پادشاهان و
سوژه ها و
قهرمانان
داستانهای او
تنها وسیله ای
پوششی است و
برای جلب
علاقه و نظر
خواننده و شنونده
شاهنامه
میباشد. که
چون دیگر
عرفای بعدی ایرانی
غزلیّات و تغزّلات
شاعرانه و
عاشقانه
میباشد. که هر
طفل و بیسوادی
نیز از شنیدن
داستانهای
شاهنامه کشش دارد
. چه رسد که مستعدّان
عاقل برای
مقصود اصلی و
اساسی فردوسی
چون دیگر
پیامبران قصد
بیان تجربیّات
سلوکی و حاصل
عمر خود را
دارد. که کسب
مراتب تجلّیات
شهودی مدرک
توفیق نهاﺌی
ولایتهای
ششگانه الهی
نوع بشری است.
که همه باید
بشهود ششم نور
قاﺌم روح
القدس برسند.
وبا شهود هفتم
عرش رحمان در
ولایت سلوکی
محمدی،
پیامبری برای
چند سالک خود
تولّد دوم و
الهی بنماید
تا هفت هزار
سال بعد، یک روح
شاهد قاﺌم در
تولّد نوع فوق
بشری فرشته
گونه و در عصر
ولایت بالاتر
مهدوی که از
٥٥ قرن دیگر
در جهان آغاز
میگردد، که
نوع فوق بشری
را ازنظر
داوری الهی
آغاز میشود.
که ما از
هزاران برابر
عقل نوع بشری
آنان میگوییم
. و تمام
کهکشان راه
شیری را جولان
خواهند داد
.که گوﺌی
سریعتر از نور
چون فکر و رؤیاها
حرکت میکنند.
که پیامبر
آنان را فرشته
گوﺌیِ با بال
میگوید، و ما
پیامبر گونه
میگوﺌیم. که
خواهند
توانست با
تآمین شرایط لازم
بشهود نور ربّ
رحمان و حتی
عرش ربّ برتر
از رحمان
برسند که نامی
از او
نمیدانیم. و
بی نهایت
أرباب نوع و
انواع فوق
بشری و تجلّیات
عظیم تر از
یکدیگر، و تا
آبد بی انتها
در پیش برای
همه ارواح
فردی چون
انسانها در
پیش هست.

پادشاهان
باستانی
پیشدادیان و
کیانیان همان
اولیای الهی
ولایتهای
سلوکی
طریقتهای میتراﺌی
و بودا ﺌی و
زردشتی بوده
اند. که
پیشروان
سلوکی و
صاحبان شهود و
تجلّیات الهی
بالا تر بوده،
که بخاطر عقل
الهی برتر
مراتب شهودی
خود،
بریاستهای
اجتماعی
قبیله و قوم خود
برگزیده
میشدند. و
اخبار آنها
بصورت افسانه
های مبالغه
آمیر
بزمانهای
بعدی رسیده.
که برداشت سلوکی
ما از آن
اخبار غیر
واقعی که
افسانه های
سمبولیک
مبالغه آمیز
آنها را برای
ما مفید بررسی
مینماید. تا
ذخیره عرفان
نظری و ذهنی
ما بیشتر و
سالمتر گردد.
و شاید
خواننده و
شنونده آنها
را بسوی انجام
سلوک الهی
بکشاند. و پیر
کامل الهی
مناسب هر طالب
لقای الهی را
نیز خداوند در
رؤیا معرّفی
نماید. و او را
پیدا و پیمان
با او را
داشته باشد. و
دستورات
علاجی روان
ناخودآگاه
خود را، برای
پاکسازی در
تخلیه و تحلیه
صفاتی انجام
بدهد.و تا خداوند
نیز در( شرط
کافی، پس از
شروط لازم و
در حدّ کفایت)
از پاکسازی،
سالک را
بمراتب شهودی بالاتر
و یا شهود
نهاﺌی میسٍر
او برساند . که
کاملان ولایت
مصطفوی محمد،
معروف بولایت
سلوکی مولا
علیّ، سالک
بشهود واجب
الهی ششم
قاﺌم روح
القدس برسد
ولو بخلق باز
نگردد. و تولّد
دوم
پیامبرگونه
خود را با
شهود عرش
رحمان نداشته
باشد. و الاّ
کاملان الهی
همیشه زنده
بقول
پیامبر٣١٣
نفربا مقام
حسینی پنج تن،
و یک امام
زمان حسنی غایب
از نظر غیر
شاهدان
میباشند. و
بقیه (شهودهای
رؤیاﺌی) و از
سمبولهای
عوالم الهی
نیامده هستند.
و نه موجودات
انسانی در
جهان . و
کاملان الهی
حسینی، تنها برای
چند سالک خود
تجسّم انسانی
همه مراتب
شهودی
میباشند. گرچه
این مراتب
شهودی نام پنح
تن آل عبای
خاندان
پیامبر را
دارند . ولی
مراتبی الهی
هستند که
صاحبان این
اسامی در
گذشته بوده
اند، ولی هر
کامل الهی
بازگشته
بخلق، خود
محمدی زنده
برای چند سالک
خویش میباشد،
ومانند محمد
امّی اوم کرده
است. وبرای
چند سالک خود
بمعرفی خداوند
میباشند. و
این همانی
مقام پیامبری
اولی العزم
خود را دارد
.ولی در عصر
فردوسی
پادشاهان
فئودال بودند
و سلطان محمود
بر آنها
شاهنشاهی
میکرده. و حتی
پیامبر و
خلفای اسلامی
در ایران با
دهقانان
فئودال روبرو
بودند. و
فردوسی نیر با
این ملوک
الطواﺌف تاریخی
سر و کار دارد .
میگویند
سلطان محمود غزنوی
ظاهرا سنّی
ومتعصّب
دینی، بخاطر
حفظ رزیم
پادشاهی خود،
در دل همچنان
بافسانه های
قهرمانی
پادشاهان
باستانی
ایران علاقه
داشته است. که
در هر پادشاهی
این أنگیزه
هست .تا مورد
ستایش مردم
خود و آیندگان
باشد. پس
سلطان محمود
بدنبال مدارک
تاریخی و
اشعار شاعران
بود ،لذا مشوّق
فردوسی گردید.
که داستان یک
سکّه طلا برای
هر بیت شعر را
وعده داد. ولی
فردوسی اعتناﺌی
باین وعده ها
نداشت .

فردوسی
برای کار
شاهنامه از
تدبیر الهی از
خودش میگوید.
که آنرا(
نیرنگهای
آسمانی) یا
الهامات عوالم
الهی میگوید.
و پیر مشوّق
خود را( حبیبی)
یا محبوب من
میگوید .که
اصطلاح صوفیّه
ایرانی
میباشد. و یا
اورا (مهتر
گردن فراز) میخواند.
که تنها صفت
کاملان الهی
رسیده بمراتب شهود
تجلّیات الهی
بالاتر
میباشد و
مفتخر هستند.
ولی دیگران
غیر الهی
مانده ( گردن
فروز) در تولدات
قهقراﺌی
وتکرار
تولدات انواع
مسخ شده دارند.
که بقول قرآن
مسخ میمون و
خوک بهترین
بخت و شانس
آنان خواهد
بود. و شاید
نیر زن محبوبش
مشوّق او
بوده، که
داستانها را
زن میدانسته و
برای فردوسی
میگفته است
.که باز این
محبوب پیر
الهی او است
.که افسانه
های عرفانی را
میگفته، و یا
حتی خود
میساخته است.
محقّقان
میگویند
فردوسی غیر ار
ماده تاریخی،
از حوادث عشقی
تاریخی یا
افسانه ای
استفاده کرده است.
و در واقع
همیشه باید
عاشقان
ومعشوقان را،
همان سالکان و
کاملان محبوب
سالکان دانست
.که وسیله
تمرکز و توسّل
عبادی داﺌم
سالکان
میباشند .و
فردوسی جوان کشش
باین
داستانهای
عشقی داشته
گرچه بعدها پیر
الهی او مقصود
نا گفته وی در
شاهنامه شده است.

سالهای
آغاز و پایان
کار شاهنامه
ویا عمر وزندگی
فردوسی بدقّت
بما نرسیده که
مهم نمیباشد.
ولی انسانهای
سالک الهی،
وطالبان شهود
تجلٍیات الهی
هرچه جوان تر
باشند،
نیرومندتردر
تفکّر و
شدیدتر در عشق
ورزی در کار
توسّل عبادی
هستند. و تمام
عبادات الهی
انسان همین
عشق ورزی
بواسطه
ووسیله توسّل
عبادی میباشد.
زیرا سالک
مدام حضور
ذهنی ومحبوب
خود را دارد.
ودر هر کاری
باشد آنکاه آن
کار عبادت
الهی ومقبول
ومطلوب خداوند
میگردد. و
بقول پیامبر
تنها دعاﺌی
که بخداوند
میرسد.نخستین
بار فردوسی
مدرک تاریخی و
باستانی
خودرا کتاب (
خدای نامه )
میگوید. واز نام
کتاب بخوبی
آشکار است که
کتابی عرفانی
وسلوکی
ولایتهای
قدیم تر میترا
و بودا و زردشت
بوده است.
أنبیا و عرفای
الهی آنها
هرچه تجربه
شخصی ورؤیاﺌی
و احوالی و
معقولات
عرفانی و
اخلاقی داشته
اند برای
استفاده
دیگران ومستعدّان،
در چنان
کتابهاﺌی
مینوشتند.
اوستا و تورات
و انجیل و حتی
قرآن عملا جمع
آوری معتقدان
آنبیا و اولیا
بوده اند. ولی
این نویسندگان
خوش نیّت،
ناخواسته و
ندانسته تحت
تأثیر کششهای
مثبت یا منفی
کمپلکس های
روان
ناخودآگاه
خود بوده اند.
که بعدها این
کتابها گوﺌی
عین کلمات خدا
یا پیامبران
بوده است.
برای مثال
تورات جدید
بدستور کورش
بوسیله
یهودیان آزاد
شده بابل نوشته
شد. ولی اصرار
دارند که بقلم
موسی میباشد
.چون ار
یهودیان شاخه
مصری بودند که
ابراهیم
فرزند سلوکی
آزر زردشت بغرب
آسیا اورشلیم
و مصر رفت، که
بعدها موسی
بکمال الهی
رسید. ولی
یهودیان
ایران شاخه ای
از مذاهب
زردشت بودند.
و فشارهای
اسلامی بعدی
هر دو شاخه
یهودی در قبله
اورشلیم و
کتاب بایبل
یگانه شدند.
در حقیقت
خداوند یک دین
دارد که همان
سلوک الهی
اولیای زنده
میباشد. مکتب
تصوّف سلوکی
شش کلاس دارد،
که هر زمان
بعدی یک اولی
العزم وکلاس
وروشهای
دیگری برای
موافّقان
شهود با
ولایتهای
قبلی تآسیس
کرده. تا هر روح
فردی انسانی،
و بعدها تمام
موجوداتٍ جمادی
وگیاهی
وحیوانی و
بشری و فراوان
انواع فوق
بشری و تا
أبد، از این
مراتب ششگانه
ولایتهای
سلوکی باید
گذر شهودی
نمایند. تا
بانواع فوق
بشری نیر
بالابروند که
خواهند رفت.
زیرا فرمان(
کن فیکون)
الهی میباشد.
و در ولایت
ششم مصطفوی
محمد است ،
سالکان آن
بنور قاﺌم، ایدآل
کمال میسّر
برای نوع بشر
میرسند. وپس
از تجدید پنج
شهود مقدماتی
پنج تن معروف
بآل عبا .

در
هر حال مشوّق
فردوسی را پیر
الهی او
میدانیم. و در
سن ّ هشتاد
سالگی بدرود
حیات گفت . و
درسال ١٣١٣ شمسی
هجری در عصر
پهلوی،
آرامگاه و جشن
هرار سال تولد
فردوسی فرصت
نیکوﺌی برای
محققان و
ایران شناسان
جهان گردید. و
از آن پس
فردوسی سمبول
ملّی برای
ایرانیان
گردید. که جدا
از سمبولهای
مذهبی و
ایدﺌولوجیکی،
ویا نژادهای
غیر ایرانی و
اقوام غیر
سلوکی شد .که
غیر سالکان
الهی و در هر
حال جاه طلب
ریاستهای
اجتماعی
هستند. بخصوص
آخوندهای
شیعه که قبلا
پشت پرده
حکومت
میکردند. و
اینک بنفع
استعمارگرجهانی
حکومت
مینمایند.
ثروت ایران
مال آنها ربون
ثروت های فریب
خوردگان آنها
است. غیر
مؤمنان سلوکی
و منکران وجود
خدا و مخالفان
سلوک الهی، یا
تصوّف و تصفیه
ناخودآگاه اتّحاد
نا مقدّس
دارند .آخوند
سیاه دل و
کمونیست سرخ
پرچم و
استعمار گران
جهانی اشباع
نشدنی، همگی
بنام خدا شعار
میدهند. و
مذهب سازی و
آخوند تراشی
مینمایند. پس
انسانها چه ایرانی
و غیر ایرانی،
باید از عمر
خود برای تحقّق
کرامات
بالقوّه
خود،و برای
تولّدی فوق
بشری آماده
نمایند. وگرنه
دوچار
قهقراهای
کارماﺌی نسخ
ومسخ حیوانی
مجدد میشوند.
تا دوباره و
حتی صد باره
چون بنوع بشری
کنونی رسیدند
همین سلو ک
الهی را باید
بکنند که
خواهند کرد. و
فردوسی الهی
شده، و بهشتی
فردوس گردیده،
در تمام
هزاران ابیات
اشعار خود بهر
پوشش و
داستانی
باشد، تذکّر
همین سلوک
الهی را میدهد
.و امیدوارم
عاشقان
فردوسی آرزوی
فردوسی را
بنفع خود و
درک اهمیّت آن
بنمایند و
بدان
بپردازند.

فردوسی
آغاز بنام خدا
می نماید که
جان و خرد بانسان
داده. که دو
عامل اصلی
ونهاﺌی تکامل
روح میباشد.
ولی جان
وروان، یا روح
حیوانی انسان
زنده، نتیجه
زندگی های
فراوان
تولدات بشری و
قبل بشری
میباشد. اگر
در هر یک از
تولدات قبلی
پاکسازی
بیشتر روان
کرده و شهود
های بالاتری
داشتند، اینک
میتوانند پس از
تجدید آن
شهودها بشهود
ششم نور قاﺌم
روح القدس
برسند، و خرد
وعقل الهی
بیابد. که
سالکان مستعد
با عقل
ایدآلیستی
بشری، پس از
تأمین شرایط
لازم تا شرط
کافی از نظر
داوری الهی،
بنجات از نوع
بشری میرسند.
و هفت هزار
سال بعد تولد
نوع فوق بشری
فرشته گونه
خواهند داشت .
تا با ولایت
برتر مهدوی
بنور رحمان و
عرش رب ّ برتر
از رحمان
برسند. که هدف
أزلی أبدی
خداوند برای
ارواح تمامی
موجودات
جمادی و گیاهی
و حیوانی
وبشری، رسیدن
بکمالات الهی
در سلوک الهی
است، که
بعقلهای عظیم
و صفات الهی
برسند. که هدف
پیامبران و
فردوسی نیز
همین است که
ما از برداشت
سلوکی کلام او
میگوﺌیم .

فردوسی
در چند بیت
بعدی توصیف
خداوند
مینماید. که
دقیقا همان
توصیفات
عارفان
ایرانی دیگر
میباشد. ونه
چون توصیفات
دینی و مذهبی
های هر دین
غیر سلوکی. که
خداوند را چون
انسانی توصیف
وتصوّر دارند.
و میگوید
ستایش خدا،
آنهم از غیر
شاهد تجلّیات
الهی سود
عبادی ندارد.
که انحرافی
میباشد. و (
میان بندکی را
باید بست ) که
سالکان کمر همّت
و جدیّت سلوکی
در عزلتگاه
خود با دوقطعه
لنگ احرام
خویش حدّ آقل
زندگی را
دارند، که
بمراتب
معراجهای الهی
برسند. و
فردوسی بجای
تفکّز ظاهرا
عاقلانه،
باید ( همان
گزیند که
ببینند )
کنند.زیرا
شنیدن کی بود
مانند دیدن. و
خداوند تنها
از (یقین)
اعتقادی سالک
داوری میکند.
که خود انسان در
مورد خودش نیز
نمیتواند
چنین داوری
کند . فردوسی
از (آلت ورای
جهان و دیگران
) میگوید. که همان
وسیله الهی
پیر کامل الهی
است .و ستایش
او ستایش
خداوند است.
دیدن و شنیدن
اونیز، همان دیدن
و شنیدن از
خداوند است. و
باید تا آنجا
که توان هست
ستایش وسیله و
آلت الهی خود
کرد. بطوری که
سالک جدّی
تمام لحظات
عمر خود را
صرف این ستایش
وسیله الهی
میکند. چه در
جضور ذهنی
خود، یا در
حضور بتن او.
آنگاه سالک
اصطلاحا یک
شبه ره صد
ساله میرود.

فردوسی
میگوید از
هستی کنونی
خود باید که
(خستو) و معترض
باشی.و رضایت
ببندگی کنونی
نداشت .مگر در
بازگشت بخلق
پس از شهود
عرش رحمان . تا
اولیای الهی
در بازگشت
،(ذخیره آخرت)
برای زندگی
نوع فوق بشری،
کرامات باز
بیشتری داشته
باشند .
فردوسی لزوم
اجرای
فرمانهای
الهی را عمیقا
لازم میداند.
که فرمانهای
خداوند منقول
از احادیث و
آیات قرآنی
دستکاری شده
نیست. بلکه
آنچه پیر زنده
الهی، و قرآن
ناطق خاص یک
سالک میگوید،
که عبادت است.
تا تخلیه و تحلیه
نماید و
بتجلیه های
شهودی برسد. و
این توان در
سالک را، از
عامل داناﺌی
میداند. که
همان استعداد
عقلی و ادراکی
و قدرتهای
عقلی و حافظه
ودیگر عملیّات
ذهنی است ،که
جمعا آنها را
عقل میخوانیم.
و یا هر درجه
توان در تخلیه
و پاکسازی
روان از معایب
و عقده ها و
عقیده ها است،
و با هر
پیشرفت سالک
یک درجه عقل و
قدرت ادراک
بالاتر را
مییابد. و با
هر شهودی
تازه، سطح عقل
برتری نسبت
بگذشته خود
پیدا میکند. و
دانش و داده
های الهی و
الهامی در فکر
و روان
سالخورده و(
تن خسته)،
انسان را چنان
نیرو می بخشد
که نوجوان میشود.
و فردوسی
خلاصه میکند،
که از این راه
سلوک و جستن
آلت ووسیله
الهی و تلاش
نامحدود، ستایش
خداوند و پیر
الهی، در هستی
انسان و اندیشه
های احتمالی
او چیز بهتری
نیست. که
آینده بهترهمان
بهشت است. که
سلوک الهی و(
به دینی) است. و
قشری گری مذهبی
بهر نامی که
باشد (بد دینی)
است، سرنوشتی
بدتر از( بی
دینی) دارند. و
الاّ حیوانی
کالأنعام، و
بدون
مجازاتهای
قهقراﺌی
میباشند.زیرا
عقل و مسؤلیّتی
ندارند . و در
تولدات بشری
بعدی با عقل
وفصل نوع بشری
بهتری و یا
کرامات
بالفعل و
بالقوّه
بیشتر. که چون
بحدّ درک اهمیّت
سلوک الهی
رسیدند،
آنگاه مسؤلیّت
دارند و
احتمال
قهقراهای
نوعی .یا اگر
سرکشی کنند
وبسلوک الهی
نپردازند. و
یا پس از
پیمان سلوکی
با پیر الهی
پیمان شکنی
کنند. چه رسد
که مقتصد با
مقاصد سوء
استفاده مادی
باشند. و یا
بدتر که منافق
بوده، همچنان
دل و اعتقاد
بآخوندهای
قشری فاسد
پیشین دارند .
که این پیرو
منافق
اطلاعات
مربوط بپیر و
سالکان با او
را بآخوندها
معرفی میکند
که تکفیر
وکشتار نمایند.
و اولیای الهی
پیامبر گونه
را رسوای عام
میکنند، تا
بدنبال آنان
نروند ،ودرهمان
تصوّرات باطل
دیوانگان و
فاسد روانان
باشند که عادت
نموده اند. و
در حکم مرض و
بیماری روانی
هرچه عمیق تر،
وبرای قهقرای
حقیرتر که
خواهند داشت.

فردوسی
پس از ١٥ بیت
شعری در
مقدمه، وارد
موضوعاتی
میشود که
معمولا
انسانهای
بشری دارند .و یا
باید بیابند
که استعداد عقلی
برای سلوک
الهی را داشته
باشند.و
اینگونه وصف
(خِرَد) میکند
که همان عقل
الهی کاملان الهی
است. و بعد از
داشتن ( عقل
ایدآلیستی)
خدا جوﺌی
میباشد. و
دیگران ( عقل
مادی) نوع
بشری را دارند.
که هر کس برای
زندگی مادی
دارد. و( خرد
عقل الهی) خاص
شاهدان تجلّیات
شهود هفتگانه
الهی میباشد.
وتا خداوند
الله آهورمزدا
بی نهایت
مراتب عقلی
بالاتر،و در
شهودهای
بالاتر در پیش
میباشد.

در
این مقاله و
مقوله
میخواهیم از
چند ده هزار
بیت شاهنامه
نقل کنیم، که
جمعا مکتب
فکری و عرفانی
فردوسی را،
بموجب نظریه
سلوکی بررسی نماییم
. تا خواننده
با استعداد و
بکمک مدبّران
الهی روان
خود، بهدف
الهی سلوک
الهی واجب برسد.
فردوسی
خردمندان را
خویشان
واقعی، و بد خردان
را دشمنانی
میداند گرچه
خویشی بشری دارند.
وی برای جان و
چشم دل، باید
دست از جهان
بشری برداشت
.و پیشنهاد
جستن راه بسوی
خدا را میکند.
و از آفرینش
هستی میگوید،
که خداوند
آنرا از چیزی
آفرید. که این(
چیز ناچیز)
بفرمان (کن
فکان) الهی، همه
لوازم اولیه
پیدا شدند. و
با فرمان دیگر
(کن فیکون )هر
موجودی باید
از نردبان
انواع جمادی و
گیاهی و
حیوانی و
بشری، بانواع
نامحدود فوق
بشری بسوی خدا
رفت و خداﺌی
تر شد. فردوسی
از نظریّه
قدیمی عناصر
اولیه
استقصات
یونانی
استفاده
میکند. که آب و
آتش و باد و
خاک باشند.
ولی همه آنها
امروزه أتم
هستند. و باید
از محتویات
داخل أتم وحتی
موجودات
فراوان انواع
تحت آتمی یا أثیری
و حتی دون
أثیری
میگوﺌیم. تا
بفرض محال بأصل
مطلق ماده برسیم،
که ماده مَس
یا ( شِبه عدم )
در أزل
میگوییم . آتش
در عرفان
انرژی حیاتی
برای حکمت و
تکامل جسم و
روان میباشد.
و آب عقل
انسان است و
خاک تن مادی
او. و یا باد و(
ریح) عربی
همان روح و
روان رقیق تر
از ماده است.
واین روح
پرواز و معراج
بعوالم الهی و
نوع فوق بشری
آینده
مینماید .

فردوسی
جهان بشری
کنونی
را(سپنج)
میگوید، که سمبول
چند روزه
زندگی کوتاه
انسان میباشد.
سپس گفتاری از
آفرینش
انسانها دارد.
که پس از آفرینش
هستی مادی و
کهکشانی
گیاهان و
حیوانات پیدا
شدند. و نوع
انسانی حاصل
تمام تکاملات
روح در انواع
قبلی است. و
اگر انسان در
فصول آخر نوع
بشری و باعقل
ایدآلیستی و
طالب لقای
الهی و کسب
عقلهای برتر
بوده باشد ،
عقل
ایدآلیستی
برتر از عقل
مادی، و کمتر
از عقل و خرد
الهی، انسان
سالک را
شایسته تولد
نوع فوق بشری
آینده میکند.
عقل مادی و جزﺌی
را هر موجود
زنده و در هر
نوعی دارد. که
در انسان قابل
تقویت
امکانات علمی
وتکنیکی نیز
هست .ولی عقل
ایدآلیستی و
طالب ایدآل های
الهی و شهود
تجلّیات الهی
در طریقتهای
ششگانه
ولایتهای
سلوکی، امکان
تربیت و تقویت
آن هست .و اگر
تخلیه از زشتی
ها و تحلیه
بنیکوﺌی ها
نماید. والاّ
عقل مادی رفاه
طلب روان
آلوده است، که
جهنّم پروری
نسخ ومسخ
مینماید .
فردوسی اندرز
میدهد ( که چون
کاری بیابی
بهی را گزین )
(دین بهی) زردشت
و یا هر دین
سلوکی ششگانه
است .که به
دینی وبهبودی
عقل و احوال و
مقامات الهی
روح سالکان میباشد.
قشری های
مذهبی همه
ادیان رسمی و
اسمی، جز
سرنوشت
کارماها و جهنّمهای(
نسخ بدتر
بشری) و(مسخ
حیوانی) و حتی
بدتر (فسخ
گیاهی) و
گندیدگی، و یا
( رسخ) و رسوخ
جمادی ،و یا
(وسخ) چون چرک،
انواع تحت
جمادی را
دارند. تا
اکنون چقدر (
کمّی وکیفی)
فساد روان خود
نموده باشند.
که کرامات و
سرمایه های
انواع پیشین
بالفعل را تلف
و صرف لذّت
نموده وکرامات
بالقوّه
ضروری برای
تولد نوعی
بهتر آینده را
نخواهند داشت
. پس اینک وتا
وقت مرگ تضعیف
عقل و قدرتهای
ذهنی و حیاتی
دارند. که
بصورت
پریشانی های روانی
در بسیاری را
میبینیم . که
اصطلاحا تمام
صفحه دل و
روان نقاط
سیاهی پُر
کرده است .

سپس
فردوسی در
قطعه دیگری از
آفرینش
خورشید، سرچشمه
تمام انرژی
های هستی
موچودات زنده
میگوید. و نیز
از آفرینش ماه
میگوید .که در
عرفان خورشید
سمبول رب ّرحمانی
بالاتر است که
نور حیاتب بما
میدهد. که ماه
سمبول شهود
نور قاﺌم روح
القدس رب ّ
النوع بشری، و
ایدآل کمال میسّر
روحی برای
انسان بشری
است. در صحنه
شهود و دیدار(
بدر منیر) روح
القدس آخرین
وظیفه الهی نوع
بشری برای
تکامل، شاهد
ماه، قاﺌم و
فراوان ستارگان
سمبول ارواح
نجات یافته
قبلی میباشند،
که از تازه
کاملی
استقبال
میکنند. وهمه
منتظر تولد
نوع فوق بشری
خود هستند. که اینک
در بهشت سوّم
انتظار عرشی
میباشند. که
در ولایت فوق
بشری مهدی
موعود متولد
خواهند شد. تا
(عهد الست) خود را
با یک وَلی
مهدوی( لبّیک)
بگویند. تا
شاید بنور
شهودی برتر
نور رحمان
برسند. که در
سمبول خورشید
خواهد بود. پر
نور عقلی
وکرامات
بیشتر که از
هزاران برابر
کرامات نوع
بشری میگوییم.
و مهدی کاشف
نور رحمان،
خود تجسّم
انسانی( قاﺌم
آخر الزمان)
خواهد بود.
همان گونه که
محمد کاشف نور
قاﺌم و خود
تجسّم انسانی
مقام الهی
مصطفوی گردید.
و تا أبد انواع
فوق بشری و
تجلّیات الهی
بالاتر، تا
الله
آهورمزدا
ادامه خواهد
داشت. وهر بار
روح شاهد تجلّیات
الهی،
بخداوند در
صفات و
قدرتهای
حیاتی نزدیکتر
میشود. چون (
این همانی)
مقام الهی
شهود خودرا
خواهد داشت .
فردوسی الهی
شده سپس بستایش
پیامبر اسلام
میرسد، و
احترام تاریخ
باستانی
ایرانی را
مقدس میداند و
توصیف او از
پیامبر، دلیل
توصبف از شهود
پنجم صورت
مصطفوی او
است، وخود
محمدی دیگر گردیده.
که کنیه
فردوسی یا
بهشتی یافت. و
ظاهرا فردوسی
ستایش خلفای
راشدین
میکند، که(
ولایت سیاسی)
محمد را بر پا
نمودند. وکاری
( بولایت سلوکی)
محمد نداشتند.
که در حیات
پیامبر مولا علیّ
سمبول ولایت
سلوکی محمد
بود. که هر
کامل الهی
محمدی زنده،
همان مقام
الهی محمد و
علیّ را برای
چند سالک خود
دارد. ولی
برای عموم مردم
مأموریّت
الهی ندارند.
ولی مانند هر
متفکّری
آندرز میدهد .
فردوسی ستایش
ویژه علیّ را
مینماید، که
اورا( در و باب )
علم و ولایت
محمد و عوالم
الهی میداند.
که با ولایت
مولا و هر
کامل الهی
زنده بمعرّفی
خداوند بطالب
لقای الهی روح
القدس میتوان بعوالم
الهی وشهودی
بالا وبمعراج
رفت .و شهود چهارم
مرتضوی
سالکان،
علامت رضایت
الهی است .که
با مرگ طبیعی
بشهود
برترمصطفوی و
روح القدس
میرسند. و اگر
سالک اکنون
شهود پنجم
صورت مصطفوی
را داشت، با
مرگ قبل ار
مرگ در رؤیا
بروح القدس
میرسد. که شرط
لازم برای تولّد
نوع فوق بشری
در ولایت
مهدوی است. و
هفت هزار سال
بعد در جهان
متولد خواهد
شد . فردوسی از
مرگ قبل از
مرگ در
دریاهای
بحرانی
میگوید، که محبّت
ولایت پیر
کامل، انسان
را در کنار
محمد وعلیّ
میبزد . ولی
بغض ونفرت از
علیّ و اولیای
بعدی محمد و
علیّ شده، که
مخالفان سلوک
الهی هستند،
آنگاه سرنوشت
زاری در جهان
جهنّمی آینده
خواهند داشت
.که شیعیان
علیّ ولی
مخالف سلوک
الهی، ضمن
منافقین و
دروغ گویان
محبّت علیّ
هستند . پس
قهقرای
کارماﺌی شدید
تر بجهٍنّم
چهان و در یک
صورت نوعی
حقیر حیوانی
خواهند داشت .

فردوسی
سپس برای
آماده کردن
خواننده
شاهنامه ،که
همان خدای
نامه و نوشته
پادشاهان
کامل الهی است
میگوید، که
گفته های
شاهنامه را
دروغ و افسانه
ندانند. که
برای خرد و
عقل الهی جوی
ایدآلیستی
انسانهای
مستعد معقول است.
که راز ورمر
داستانهای
شاهنامه را
میدانند. زیرا
اولیای الهی
همه امور هستی
را برداشت
سلوکی دارند.
پس معنا و
درستی هر گفته
را در مییابند.
فردوسی
میگوید قبل از
من نیز
شاهنامه ها
نوشته اند که
هر کامل الهی
برای سالکان
خود و مستعدان
دیگر گفتنی ها
و از تجارب راه
الهی خود را
دارد و
اینگونه
داستانهای شاهنامه
را داشته که
بیانی
سمبولیک
میباشد. و برای
سالکان و
مؤمنان هر
کامل الهی،
کتاب و نوشته
هایش مقدّس
میگردند. و
مطالب قرآن و
تورات و اوستا
و اوپانیشاد
میتراﺌی همین
گونه بوده، که
هریک مناسب
زمان و سطح
عقل شهودی نویسنده
شاهنامه
مانندی
میباشد.
فردوسی (
دقیقی) شاعر
را از
نویسندگان
شاهنامه بوده
که مرگ بوی
مجال کافی
نداد. فر دوسی
شاهنامه خود
را مانند
ساسانیان(
پهلوی نامه)
میگوید، که
پیامبر ستایش
از( فهلویّات
یا خسروانی
ها) میگفت .یا
همان حکمتهای
قهرمانیهای
سلوکی کاملان
الهی بوده
است. سپس
فردوسی مشوّق
تالیف
شاهنامه را
نام میبرد که
اورا (مهتر گردن
فراز) پیر
الهی خود میخواند.
که میتوانسته
شامل سلطان
محلی باشد و
یا پیر الهی
فردوسی سالک،
که اورا نصیحت
و تشویق بکار
شاهنامه
مینماید. زیرا
توصیف از (ابو
منصور) کسی که
نصرت و پیروری
الهی یافته
نشان میدهد.
وی نیز درویشی
صوفی بوده
است. و توصیه
او چنین بوده
که از پاشاهان
بگو که مطلوب
مردم است. که
البته منظور
پادشاهان
الهی و کاملان
زمان میباشد.
که توصیف آنان
در سراسر
شاهنامه هست.
گرچه وی نام
این پادشاه را
سلطان محمود
میگوید که
قدرت بی نظیری
در عصر خود
بود. و فردوسی
امیدوار
حمایت مالی
نبود که نیاز
بحمایت
پادشاه از
مزاحمتهای
آخوندهای
جاهل قشری را
داشت. غافل از
اینکه پادشاهان
سیاسی
آخوندهای
فاسد قشری را
بیشتر توجّه
دارند. زیرا
فریب کاری
مردم را بهتر
انجام میدهند.
تا شورشهای
علیه پادشاه
نشود. و چه
بلای بدتر
برای مردم
بینوا، که
آخوندهای
قشری خود
پادشاه سیاسی
گردند وولایت
ففیه سفیه
تازه ای تآسیس
کنند. فقیه( نا
پگاهی) و
آخوند در واقع
أخوند بیسواد
ناخوانده، که
سلوک الهی و
شهود نور قاﺌم
و عرش رحمان
را ندارند.
ولی بنام خدا
جنگها و
شورشهای
اجتماعی براه
می ادازند. و
مخالفین
خودرا
آخوندهای
آمریکاﺌی
میخوانند.
گرچه خود
انگلیسی
وگاهی قبلا آخوندی
کمونیست بوده
باشد. و تنها
مجری طرحهای
استعماری
هستند. پس جای
تعجب نیست که
میتوانند یک شبه
آخوندی را
پادشاه، و
پادشاهی که از
او راضی
نبودند
سرنگون
نمایند .

فردوسی
پس از مقدمات
دینی وسیاسی
لازم برای کار
خود، در ستایش
سلطان محمود
شاهنامه خود
را با داستانهای
پادشاهان
باستانی آغاز
میکندد که
عملا از
پادشاهان
الهی زمانهای
گذشته در
ایران زمین که
بر دلهای
سالکان خود
پادشاهی
داشتند. کیومرث
نخستین است،
که اطلاعات
مکتب تصوّف او
واضح بوده
است. و همین
پادشاه الهی
نخستین آدم
أبو البشر،
اولین پیامبر
اولی العزم و
مؤسس طریقتی
وولایتی الهی
ودانتا بود.
که بابلیان و
یهودیان اسیر
بابل آزاد شده
اند، أسامی
مذکور در
تورات را بکار
برده اند.
کیومرث آدم
نخستین ولایت
سلوکی را
تآسیس کرد
،چون خود کاشف
شهود نخستین
نوع بشری در
تسمیه تصوّف
ایرانی و
اسلامی مقام
الهی حسینی از
پنج تن آل غبا
بود، که بعدها
هر شش
ولایتهای
الهی وکاملانشان
برای چند سالک
خود پیامبری
همیشه ٣١٣ نفر
زنده هستند.
که اینان نیز
مقام آدم و
آدم شدگان را
یافته
اند.زیرا آدم نفخه
الهی را یافته
که از خواب
مرگ قبل از
مرگ بیدار شده
اند. زردشتیان
ایرانی
کیومرث و
هندوان و
بوداﺌیان نیز
اسامی محلی
خودشان را
دارند. ولو مسلمانان
بدنبال
یهودیان و
تورات اسامی،
پیامبران را
آن چنان تکرار
نمود ند، که
عامل تضاد
ادیان گردیده
و تعصّب بی جا
نشان می دهند
.آدم بدون پدر
ومادر، چون وی
پیر الهی
نداشت که با
روش رنجهای
زندگی و
بلایای خاص
سالکان بشهود
حسینی رسید ولی
تدبیر الهی را
داشته است که
همه سالکان دارند
. فردوسی
میگوید
کیومرث تاج
دیهیم را بر سر
گذارد . تاج
الهی فروهر
نتیجه هوم
واوم سالکان
میباشد.
اصطلاحی که در
تمام ادیان
سلوکی بعدی
وجود دارد. که
محمد امّی شد
یعنی اوم و
سلوک نمود. و
قریش زردشتی
هوم و مسیحیان
آمن و
مسلمانان
آمین میگویند.
پس آدم الهی
شده وسیله توسّل
سالکان خود
گردید. که
فردوسی دام و
دد را در کنار
هم نشاند.و
بسلوک الهی
پرداختند .و
قبلا بعنوان
جنگ مذاهب و
ادیان غیر
سلوکی کشتار
یکدیگر
میکرده که
همچنان
پیروان همه
ادیان ومذاهب
قشری کشتار
یکدیر بنام
خدا میکنندد
ولی حاصل
آلودگی های
روان عقده دار
بنام عقیده
است.

فردوسی
میگوید رسم
نماز کیومرث
همان مراسم سلوک
الهی است .
نماز یا ناموس
یونانی
نامهای مقدّس
وسیله توسّل
عبادی سالکان
است. که آغاز
از صورت شهودی
پیر کامل
حسینی بمعرفی
خداوند است که
در حضور ذهنی،
آنگاه بقول
پیامبر دعا و
عبادتی
بخداوند میرسد
که وسیله
واقعی الهی را
دارند. ولی
آخوندها حتی
اگر توسّل
عبادی پیروان
خود قرار
گیرند نتیجه
پذیرش الهی
ندارند. که بالعکس
گناه و شرک
شده است . و
بقول پیامبر
دعایشان
بصورتشان
کوبیده میشود.
کیومرث یا
کیان مرد پدر
اجداد الهی و
دارای شهود
مراتب الهی،
فرزند محبوب(
سیامک یا
سالک) داشت. یا
همان ره رو و (واکر)
فرنگی است.
همه اورا دوست
داشتند، مگر
آخوند
أهریمنی
ابلیس شیطان .
که این ابلیس
آخوندی سیامک
را کشت که
اورا تکفیر نمود.
و پیامبر
آخوندها را
قاتل أنبیا
میخواند. که
اولیای الهی
از نظر الهی
پیامبر هستند.
گرچه پیامبر
اولی العزم
وصاحب ولایت
الهی تازه و
برتری نیستند.
در جنگ تن بتن
سیامک سالک با
آخوند اهریمن
کشته، و
کیومرث شاه
بسیار غم زده
گردید. پس
هوشنگ فرزند
شایسته سیامک جای
پدر برای
کیومرث شد. در
جنگ شاه و
آخوند اهریمن،
پرندکان و
حیوانات نیز
شرکت داشتند.
این حیوانات
سمبول صفات
حیوانی و
عناصر مبارزه در
ذات و
ناخودآگاه
سالکان در
دوره سلوک
مبیباشد.
انگیزه و
کمپلکس هاﺌی
که گاهی بضرر
سالک و گاهی
بنفع او عمل
میکنند ،و
باید پاکسازی
گردند .

تورات
برای آدم
دوفرزند
هابیل و قابیل
میگوید یکی
فاسد و دیگری
صالح، که بدست
برادر فاسد غیر
سالک الهی
کشته میشود. و
مجموعه ای از
انبیا در
تورات آمده
است .ولی در
تاریخ ایرانی
زردشتی انبیا
اسامی دیگری
دارند. هوشنگ
نوبت پادشاهی
الهی پس از
کیومرث است
.که ولایت آدم
کیومرث را
ادامه میدهد
.و سالکان خود
را بمراتب
شهود کیومرث
یا آدم
میرساند. یا
همان شهود
حسینی از پنج
تن آل عبای
طریقت محمدی
است. هوشنگ که
جهان را آباد
نمود، سازمان
ولایت سلوکی
را توسعه داد.
و جهان درون
روان سالکان
را اصلاح
میکرد . کاری ک
هر کامل الهی
برای چند سالک
خود میکند.
مانند کشف آتش
و نرم کردن
آهن و ساختن
وساﺌل
آبادانی مانند
بیل و کلنگ . که
کشاورزی را
وسعت داد. و
فردوسی جشن
سده را پیش
میکشد، که
همان جشن
سالکان و کاملان
بوده که تشویق
مستعدان مینمایند.
آتش قبله
آنان، مانند
اعراب که سنگ
را قبله
ومحراب
داشتند. و
بالآخره
پرورش حیوانات
ودوختن لباس
را هوشنگ
هوشمند فراهم
نمود. تا نوبت
بپادشاهی
الهی طهمورث
رسید، که( دیو
بند) بود. که
دیو ها را
ازریشه کند.
ویا شاید مردم
بداﺌی یا
انسانهای
فاسد. طهمورث
مستعدان سلوک
الهی را نظم
داد، که
حیوانات را
وادار بپرستش
خداوند نمود
یا بسلوک الهی
وارد کرد.

پس
از طهمورث
نوبت پادشاهی
الهی و نبوّت
جمشید شاه
گردید. این
پادشاهان
الهی فرزندان
الهی یک دیگر
هستند ونه
فرزندان
جسمانی. که بغلط
رایج میگردد .
مانند امامان
شیعه که فرزندان
جسمانی
یکدیگر
نیستند . هرکس
بکمال الهی و
شهودی خود
رسید فرزند
الهی پدر الهی
خود میگردد. و
لذا میگویند
انبیا
فرزندان
انبیای قبلی هستند
. گرچه حسن و
حسین فرزندان
جسمانی و الهی
علیّ بودند،
که أثر تربیت
خانوادگی را
میرساند. فردوسی
اخبار جمشید و
طهمورث را مانند
داستانهای
داود و سلیمان
میگوید. که
یهودیان شاخه
ای زردشتی
بوده ،و همان
داستانهای شهودی
و سلوکی برحسب
شرایط محلّی و
زبان مردم
تغییراتی
پیدا میکند.
که یهودیان
فلسطین و مصر
تورات بابل را
بدستور کورش
نوشتند تا
داستانهای
عرفانی ثبت
گردد. در
تاریخ دینی و
سلوکی
ایرانیان و
دیگر ملل،
شباهت زیادی
در افسانه ها
میبینیم. زیرا
عارفان هر
ولایت ششگانه نوع
بشری پس از
کمال، خود
بسرزمینهای
دیگر میرفتند
و تبلیغ و
تعلیم کار
ولایت خودرا
میکردند. و هر
ولایت جدید که
کشف شهود تجلّی
الهی
بالاتررا
مینمود
جهانیان را
خبر میکرد تا مستعدان
بولایت جدید
ملحق شوند.

جمشید
جم شده وکامل
الهی گردیده،
با نور شهودی
برتری( جمع و
یگانه) گردید
و (جمعه) پایان
طریقت او آغاز
گردید زیرا
دیگر وظیفه
عبادی ندارد.
و( آدینه یا
أدینه) و
پایان دین
ورزی داشت که
هر کامل الهی
هر ولایتی
دارد. که آدم و
هوشنگ وجمشید
و نیز مسیح و
محمد و علیّ و
حسن، و حسین
حسنک (تحسین)
یافته
میباشند. وهر زمان
انبیا
وکاملان
زمانهای
بعدی، برتر در
مقام شهودی و
الهی میباشند
.و بقول
پیامبر خود و
کاملانش( أشرف
از أنبیای بنی
اسراﺌیل)
یعنی کاملان
الهی اسراء و
معراج کرده در
پیشینیان میباشند.
زیرا شهود
برتر و حتی
عقل و کرامات
بالفعل و بالقوّه
بیشتر دارند.
و لذا روح
أنبیای قبلی،
در یک تولد
بهتر و با
کرامات
بالفعل و عقل
بیشتری ودر
فصل نوع بشری
بالاتری
بجهان متولد
میشوند . تا با
کمالات الهی و
شهودی بالاتر
پیامبران با شهود
الهی بالاتر
برسند. که روح
مسیح بقول
محمد در صورت
علیّ متولد
گردید. و یا
روح زردشت
بولایت مسیح
در تولد بهتری
بکمال مسیحی
رسید. این در
صورتی است که
یک روح در
تولد برتر
بعدی، بخواهد
راه خدا را
ادامه بدهد .
زیرا تکامل
ارواح اجباری
نیست و کسی
پیامبر متولد
نمیشود. جمشید
کامل الهی و پیامبر
تازه نفس،
جامعه را نظام
میدهد. پیشه
وران و
کشاورزان و
جنگجویان که
بصورت
اصلاحات اجتماعی
در میآید. و
متخصّصین
علمی و فلسفی
و سیاسی همان
اولیای الهی
بوده اند. و
اکتشافات
علمی اوَلیه
با همین
کاملان الهی
بود. ولی در
زمان ما متخصّصین
تنها بفکر
استفاده مادی
هستند و نه
حتی پیگیری
معرفتهای
علمی. ومعمولا
انسانها
اکتشافات
علمی خودرا
برهبران
محبوب خود
نسبت میدهند.
که جمشید همه
فنون، و یا
علیّ تمامی
صفات الهی را
داشته است.
نوروز روز تازه
و برتر جمشید
وهر کامل الهی
بازگشته بخلق
است.

فردوسی
از غرور جمشید
بخاطر خدمات
خود کرامات
الهی او سلب
میگردد. که
هیچ کامل الهی
نباید مغرور و
متظاهر باشد و
همچنان درویش
میماند. و
سالکان با
اینگونه صفات
منفی بکمالات
الهی برتر
نمیرسند. در
هر حال فردوسی
بپادشاهان
جهان أندرز
میدهد که
مغرور توفیقات
خود نشوند. و
همچنان بمردم
خدمت نمایند و
خدا را بنده
بوده باشند.
در این میان
انسان ناپاک
أهریمنی ضحّاک
پیدا میشود
.که پدری نیکو
داشت ولی
فرزند او
منحرف شد.
انسانهای با
استعداد
تعالی روحی که
بازیچه نفس و
روان حیوانی و
آلوده
میگردند، بنام
راه خدا که
دین ندارند
وقشری
میگردند. که
تمامی ادیان و
مذاهب قشری
موجودی چون
همین ضحّاکان
هستند. سالکی
که ترک پیمان
با پیر الهی
خود میکند و
تحت تأثیر
آخوند ابلیسی
قشری در میآید
ودشمنی با ولایت
الهی میکند.
که ضمن قاتلان
اولیا و أنبیا
میگردد. ضحّاک
که همه امور
را بخنده
ومسخرگی
میکشد. چون آژیدهاک
و اژدهاﺌی،
آتش از دهانش
درمیآید که
شنوندگان خود
را میسوزاند و
جهنّمی میکند.
فردوسی معلّم
ضحّاک را
ابلیس أهریمن
میگوید،
آخوند دیگری
که ضحّاک را
تحریک برسیدن
بپادشاهی
جهان مینماید.
روان عقده دار
فاسد که جاه
طلبی، کارش بر
علیه پادشاه
نیک کشانده
میشود. و سالک
منافق سرکش میگردد.
تا خود بخدا
نرسیده
پادشاهی بنام
دین و خدا میخواند.
و سالک منافق
سالکان
واولیای الهی
را بملاّها و
حکّام سیاسی
لو میدهد که
کشتار شوند.
همان گونه که
ملّاهای
یهودی با مسیح
کردند.

ابلیس
ضحّاک را خام
کرد که جهان
را پادشاهی
کند. و بنام دین
فریب بدهد. در
حالیکه انسانها
آزادند سلوک
وتکامل بیشتر
بنمایند یا
نخواهند سلوک
نمایند. ولی
هر آخوندی
تازیانه بدست
مردم را براه
اعتقاد دینی
خود وادار مینماید.
که خلفای
اسلامی و
پاپهای مسیحی
کردند. و
آخوندهای
شیعه در چند
قرن اخیر نیز
ولایت فقیه
ساختند و
اکنون نیز
بحکومت
رسیدند. که
قبلا غیر
مستقیم در پشت
پرده
بپادشاهان
سیاسی دستور
وتهدید
مینمودند. و
اینک در ایران
ولایت مطلقه
فقیه که
بالاتر از
قانون ولی
پایین تر از
اربابان
خارجی ، عمیق
تر مبارزه
وکشتار اولیای
الهی و سالکان
آنها
مینمایند. که
بنام منافق و
مرتد از دین
محکوم باعدام
مینمایند . و
لذا رهروان
سلوکی در تقیّه
و مخفی کاری
شدیدتر تنها
چند سالک
خودرا آموزش
بر حسب تجربیّات
سلوکی خویش
میدهند .
بالأخره ضحّاک
بازیچه ابلیس
اهریمن روان
آلوده خود شد
و بپادشاهی
أهریمنی رسید.
فردوسی ضحّاک
را شاه تازیان
میخواند گوﺌی
تبار عرب دارد.
که آخوندهای
مسلمان نیز
کششهای عربی
دارند. و گوﺌی
فردوسی هزار
سال پیش شرح
احوال
آخوندهای
قشری و حکّام
دینی امروز
ایران را بیان
میکند. که
تمام متفکّران
ایرانی باین
نتیحه نیز
رسیده اند .

فردوسی
دیو نفس
آلوده، ضحّاک
را آشپزی دو
مار سیاه بر
شانه ضحّاک را
بوسه دیو
میگوید. هر
روز غذای
مخصوص از مغز
دو جوان
میدهد. که عملا
آخوندها همه
روزه مغز
جوانان کم
تجربه را میشویند
و در سپاه خود
قرار میدهند.
مخالفین جمشید
بسوی ضحّاک
رفتند. و
ایرانیان
دیگر چشم از
جمشید بستند.
که أکثریّت
خاموش جمشید
را تنها
گذاردند. و
بالأخره تخت
جمشید پایتخت
و کاخ ضحّاک
شد . و ضحّک دیو
صفت بنام نورو
خدا هزار سال
پادشاهی نمود.
که مذاهب قشری
و فاسد در
تمام ادیان
غیر سلوکی
زمانهای
درازی
اینگونه
وقیحانه
حقایق الهی را
لوث و زیر
زمینی میکنند.
و بقول فردوسی
این فرزانگان
و همان سلوک
الهی بکلّی
مخفی گردید . و
در طول تاریخ
هشت هزار ساله
طالبان لقای
تجلّیات الهی
اینگونه از
خطر آخوندهای
قشری و فاسد،
محرمانه بکار
دین ورزی
پرداخته اند
.و هر روز چند
جوان را بدار
کشیده اند.
ودختران و زنان
را بروشهای
باطل( صیغه)
فحشای قانونی
و دینی بوجود
آورده اند . ضحّاک
مار دوش
بالآخره در
خواب سه جوان
را دید. که
وسطی کوتاه تر
و اورا با گرز
میزنند، و
بکوه البرز
بردند و
بستند. ضحّاک
خواب خود را
بهمسرش
(أرنواز)
تعریف کرد و
او پیشنهاد
جمع آوری مغ
ها و آخوندهای
دیگر، و نیز
اختر شناسان و
دانشمندان
نمود. و دقیقا
مانند تاریخ
افسانه ای
موسی وفرعون.
ولی یکی از
موبدان صادق و
الهی، ضحّاک
را أندرز
میدهد که مرگ
بدنبال هرکس
هست تا شاید
باعث ترک
اعمال او
بشود.

و
اینک نوبت
داستان
فریدون کامل و
الهی پیامبری
تازه نفس است
.که تولد او
همان تولّد
دوم و الهی هر
کامل الهی پس
از مرگ قبل از
مرگ است. که
مقام الهی و پادشاه
با تاج و فرّ
شاهی و فروهر
که فرّ الهی
میباشد وارد
میدان میشود.
فریدون با فرّ،
در دین ورزی
سلوکی و مقدّس(
سِنت) شده
میباشد.
فریدون فرزند
الهی( آبتین) پیر
الهی او که آب
دیده و عاقل
وکامل است.
فریدون سالک
را تربیت الهی
مینماید. و ضحّاک
آخوند قشری
ومشرک خدا،
پدر الهی
فریدون را می
کشد. و( فرانک)
مادر فریدون
اورا بصحرا و
مزرعه ای
میسپرد، که
فریدون را شیر
بدهد. مانند
داستان موسی
که بکاخ فرعون
فرستاده شد. و
این شباهت
افسانه های
دینی نشان
میدهد، که
یهودیان شاخه
ای زردشتی
هستند. که
أکثرا قشری
میباشند. این (
مرغزار) و
مزرعه همان
طریقت ولایت
سلوکی است .که
عزلتگاه دور
دست میباشد. و
سالکان همیشه
چون کودکان
شیرخوار
کاملا در
تسلیم مربّی
الهی خود
هستند. و سه
سال این تربیت
سلوکی طول
کشید .ولی
فریدون بدان
اکتفا نکرد.
که سالکان هر
ولایت سلوکی
تا شهود سوم
فاطمی، یا
همان شیوای
بودا و دغدوی
زردشت و مریم
مسیح ترک عزلت
سلوکی
مینماید تا
خداوند چکونه
آینده شهودی برای
سالک مقرر
کند. و طالبان
لقای الهی
اکتفا باین حدّ
از تربیت پیر
اکتفا
نمیکنند. و با
تمرکزات و دستورات
بیشتر پیر
بمراتب شهود
بالاتر میرسند.
که بودا بشهود
سوّم شیوا
رسید که زردشت
سالک او بدان
اکتفا نکرد، و
موفق بشهود
چهارم تازه
نور مرتضوی
گردید وولایت
برتری را
تأسیس نمود.
فردوسی
میگوید مادر
فریدون اورا
بکوه البرز
جایگاه
کاملان الهی
برد. که در
کوهستانها در
أمان از
مزاحمت
آخوندها باشد.
مادر فریدون
که فرزند خود
را قاتل ضحّاک
میخواند و که
این ضحّاک
سمبول نفس
آلوده خود
سالک و روح
حیوانی شهوت
ران میباشد.
که باید تنها
و با ریاضتها
و استضعاف خود
مرگ قبل از
مرگ را
بنماید. و دیو
نفس را بکشد و
بزنجیر ببندد.
که در کنترل و
خویشتن داری
باشد. و آنگاه
نفس خود را که
چون دو شیری
نگهبان تاج الهی
مینماید بکشد
و تاج کمال و
پادشاهی الهی را
بر سر بگذارد .

فردوسی
پرسش فریدون
از مادرش را
مطرح میکند که
میخواهد
بداند نژادش
کدام است. یا
سلسله اجداد
الهی او بکدام
ولایت الهی
میرسد. بودا
ولایت سوم و
زردشت و مسیح
و محمد
ولایتهای تا
ششم مؤسس
هستند، تا
نوبت مهدی
موعود محمد
برسد که با
کشف نور رحمان
و عرش رب ّ
برتر از
رحمان،و
ولایت هفتم و
آعازگر نوع
فوق بشری را
در پنجاه و
پنچ قرن دیگر
نوع فرشته گونه
را از نظر
الهی برپا
خواهد نمود.
مادر جمشید
میگوید پدر
فریدون آبتین
بود که از تخم
کیان بوده. و
کیانیان
کاملان الهی
در سلسله
طریقت و
پادشاهی الهی
سالکان پس از
پیشدادیان
بودند. که
محموعه
اولیای گذشته
های دور و
مبهم میباشند.
و زردشتیان
سالک بدنبال
کیان خورّه
خود بودند و
هستند که
طریقت ولایت
زردشت را دارند.
گرچه
ساسانیان
آخوندهای
قشری که زمان درازی
حکومت مذهبی
ولی قشری داشتند.
و اعراب
مسلمانان باز
قشری بدنبال
غارت وجهان
گشاﺌی خود،
بساط
ساسانیان را
برچیدند. و
زردشتیان
دیگر فراری از
ساسانیان که
در یمن
فراوانتر
بودند، عملا
انتقام گذشته
های خود را
بنام تازه
اسلامی
گرفتند. که
قریش نیز زردشتی
و قشری بودند
.که سالک اوم
کننده چون
محمد و أندکی
دیگر امّی
بودند. و بقیه
اصطلاحا (بنی
امیّه) بودند.
با تحقیر و
کوچک نمودن
اوم ،که سلوک
الهی خواسته
خداوند از
تمام ادیان
میباشد.( کیان
خورّه) یا
همان قرّه
نهاﺌی هر
ولایت سلوکی
است که در
ولایت تازه محمد،
پس از پنج
شهود مقدماتی
معروف بپنج تن
آل عبا، بدو
شهود برتر
وتازه میرسند
که زردشت و مسیح
و کاملان
ولایتهای
آنان بدان
نرسیده و نمیرسند.
مگر در تولد
بهتر بشری
بعدی که عقل
درک اهمیت
ولایت بالاتر
مصطفوی را
داشته باشند.
که آنرا( تصوّف
آریاﺌی
ایرانی) و
تصوّف اسلامی میگوﺌیم.
که با شهود
هفتم عرش
رحمان بخلق
پیامبرگونه
چون خود محمد(
امّی) برای
چند سالک خود
تولد دوم الهی
خویش را مییابند.و
با ولایت تازه
محمد همچنان
ولایتهای الهی
مسیح و زردشت
و بودا و
میترا و آدم
کیومرث، بکار
تربیت نسلهای
با فصول اولیه
نوع بشری،
بکار خود و تا
أبد ادامه
خواهند داد .و
ارواح تازه رسیده
بنوع بشری
باید کلاسهای
ششگانه ولایتهای
نوع بشری را
طی کنند. و
تنها شاهدان
نور قاﺌم روح
القدس میباشد
. که ویزای
تولد یک روح
الهی شده در
نوع فوق بشری
است. زیرا با
مرگ قبل از مرگ
از نوع بشری
بیرون شده است
.

آبتین
درطریق مکتب
سلوکی طهمورث
که پدر بر پدر الهی
و برهمن و
براهما و کامل
الهی و پیامبر
ره رفته و
رهنمای الهی
دیگران بوده
اند. و قبل از
زردشت در
شاهنامه
مجهول مانده
که ولایتهای بودا
و قبلا ولایت
میترا و قبلا
ولایت کیومرث یا
آدم بوده اند.
و همچنان
طریقتهای
سلوکی و مذاهب
قشری آنان در
جهان هستند که
اسامی محلّی
دارند. مانند
نجس ها در
هندوستان.
وشاهنامه در
صدد توضیح
بیشتر ولایت
زردشتی
میباشد. گرچه
فردوسی شخصا
ولایت سلوکی
مسیح و بعدها
ولایت سلوکی
محمد را طی
کرده و اینک
در صدد احیای
فرهنگ ایرانی
وزبان دری
است. که مورد
هجوم وحشیانه
اعراب غیر
الهی قرار
گرفته است .
طهمورث برای
فردوسی طریقت
تصوّف نزدیک
تری بوده است.
مادر فریدون
میگوید، ضحّاک
( جادو پرست) یا
همان آخوند
ابلیس و شیطان
پرست است .که
بقول پیامبر
نفس أمّاره
خودرا می
پرستد حتی
وقتی که
عبادات دینی را
مینماید.زیرا
شرک و گناه
بیشتر
مینماید . حتی
اگر همان عبادات
گفته زردشت یا
مسیح و یا
محمد و امامان
و اولیای در
گذشته را
بنمایند. ولی
وسیله الهی زنده
بمعرفی
خداوند
ندارند. و
بقول محمد
عبادت و
دعاﺌی
بخداوند
نمیرسد. اگر
وسیله الهی در
توسّل نداشته
باشند. که
بصورت آنان
کوبیده میشود.
که بجای تکامل
روحی قهقرای
کارماﺌی
مییابند. و پس
از مرگ نسخ و
مسخ یافته، تا
دوباره و حتی
صد باره با
نردبان
انواع، بنوع
بشری و همین
وظیفه شهود
نور قاﺌم، و
کسب ( این
همانی) مقام
الهی او
میرسند. که
بانواع فوق
بشری تا( الله
یا أهو) پیش
بروند. ولی
سالکان ولایت
محمدی با وَلی
الهی زنده
بمعرفی
خداوند بنور
قاﺌم میرسند. تا
هفت هزار سال
بعد تولد نوع
فوق بشری با
ولایت برتر
مهدوی بنور
رحمان و عرش
رب ّ برتر از
رحمان برسند.
و نامی از او
نمیدانیم که
مهدی خواهد
گفت . مانند
محمد که
نخستین بار نام
رحمان را برد.
و نخستین کسی
بود، که در
روح بدیدار و
تقرّب عرش
رحمان را
رسید. گرچه
بنور ربّ
أعلای رحمان
نرسید. که
کاملان محمدی
نیر بیش از
عرش رحمان،
دیدار برتر
شهودی از تجلّیات
الهی را
ندارند. و روح
هر أتم و
موجودات گیاهی
و حیوانی و
بشری نیز باید
حتما بنور
قاﺌم برسند. و
الاّ پس از
تکرار
کارماهای جهان
خواهند دید.
که فرمان ( کن
فیکون) و شدن و
صیرورت و
تکامل روح
بشری خود را
پیدا کنند.

مادر
فریدون
بفرزند خود
میگوید که
تورا بکوه ألبرز
بردم که امروز
بمقام الهی
رسیدی. فریدون
دل پر کینه بر
ضحّاک پیدا
کرد. و مادرش
اورا نصیحت
بطرف نشدن با ضحّاک
نمود. توجوانی
و دنیا را نمی
شناسی. وجای
امیدی برای
اولیای الهی
نمیباشد. وموقّتا
فریدون آرام
گرفت تا
داستان کاوه
آهنگر پیش
آمد. داستان
آهنگری که
هیجده فرزند
او مغزشان
غذای مارهای
دوش ضحّاک شده
بودند.و برای
نجات آخرین
فرزند خود قیام
میکند . یعنی
فرزندان
(کاوه)یا
کاملی الهی
فریب آخوندها
را میخورند.
کاوه آهنگر و
پرچم چرمین
او،و قیام
مردم
ومخالفبن
خاموش ضحّاک،
عاقبت
پادشاهی الهی
را بفریدون
کامل الهی
خاموش تحویل
میدهد. کاوه
از وزیر ضحّاک
خواست تا
فرزند اورا
نجات بدهد
وغذای مار ها
نکند. مشاوران
ضحّاک مخالفت
نمودند.مانند
آنچه مشاوران
فرعون برای
آزاد نمودن
موسی کرد.کاوه
نزد فریدون
رفت.که جنگ با
ضحّاک را
رهبری کند.
فریدون نیز دو
برادر بنام کیانوش
و دیگری
شادکام داشت
.اینان با
اسامی الهی
خود مانند
فریدون بودند
و فریدون
بآنها گفت که
درجهان نباید
دین جز زردشت
دین وآﺌین
بهتر شدن
باشد.و فردوسی
طرفداران
کاوه را بیشه
نشینان میخواند.عزلت
نشینان سلوکی
که همه چون
کاوه آهنگری میدانستند
که گرزهای
آهنین فراهم
کردند.

فردوسی
داستان رفتن
فریدون بنزد
ضحّاک را
میگوید.برادر
فریدون فنون
جادوﺌی میآموزد
که همان اسرار
شهودی و
قدرتهای عقلی
و ارادی و
امدادات الهی
اومیباشد.که
بر سر ضحّاک
رفتند که
معجزه ای الهی
فریدون
میباشد. فردوسی
کاخ ضحّاک را
در کنار دجله
أروند رود
میگویدکه
صریحا فردوسی
بجنگ تاریخی
با ساسانیان
را گفته که أخوندهای
قشری (مُغ)
بودند و أندکی
سالک(بَغ)ییرون
از کاخ
پادشاهی ضحّاک
ساسانی که
بغداد گفته
میشد،باغ و
عزلتگاه
سالکان و
کاملان الهی
آنان بود.و
نگهبانان کاخ
بنفع کاوه در
آمدند که از
ضحّاک ساسانی
بیزار بودند .
فردوسی سپس از
سیاست ومبارزات
کاوه میگوید و
داستان
فریدون که دیداری
ازدختران
جمشید
میکند.یا همان
سالکان جمشید
و طریقت
فریدون و کاوه
است. که
فریدون گرز
آهنین بر سر
جادوگران ضحّاک
زد.و از
شبستان یا
حرمسرای ضحّاک
دختران زیبا
را بیرون
آورد،و تن و
روان آنان را
دستور شستشوی
داد.و راه پاک
شدن الهی را بآنها
نشان
داد.پیروان
قشری ضحّاک
آخوند سالکان
الهی شدند و
تزکیه نفس را
آغاز
کردند.وزیر ضحّاک
و آگاه اسرار
و ثروتهای او،
بپایگاه
فریدون آمد و
همه اسرار ضحّاک
را بفریدون
گفت ومأمور
برپا کردن جشن
شد وضجاک را
فرب
داد.ورؤیای سه
مردی که ضحّاک
دیده بد بوی
یادآور شد.و
بالآخره
فریدون ضجاک
را أسیر کرد و
در کوه البرز
ببند درآورد.

فردوسی
خواننده
شاهنامه را با
داد و دهش و
عدل و بخشندگی
فریدون و دین
ورزی او میگوید
که پانصد سال
نسلهای جدید
از فر یافتگان
گذشته بود .
سپس سه فرزند
او از(فرّخ
نژاد) نجات
یافتند که
سالکان واصل
بنهایت تجلّیات
شهود ولایت
زردشت.درشهود
چهارم مرتضوی
(ایلی و ایلیا)
بودند.و
فریدون کسی را
برای جشن سه
عروس شایسته
باطراف
فرستاد، که وی
دختران شاه
یمن را
برگزید. یمن
در گذشته از
مستعمرات
ایران بود،که
پایگاه بزرگ
نظامی در آن
داشت تا ازخطر
حمله پادشاه
مسیحی حبشه و
بتحریک پاپ
عمل کند . و
بعدها
نظامیان یمن
همان کسانی
بودند،که عمر
را برای فتح
ایران راهنماﺌی
و کمک کردند.
زیرا
زردشتیان
مخالف مذهب
قشری و آخوندی
ساسانیان از
نهضت دینی
اعراب استفاده
نمودند. در
این مأموریّت
پادشاه یمن
عذر خواست.و
شبیه داستان
ملکه سبأ
بلقیس که تخت
پادشاهی
اوبوسیله
وزیر سلیمان، که
دارای
قدرتهای
جادوﺌی
ببارگاه
سلیمان برد.پادشاه
یمن حضور
فرزندان
فریدون را در
سرزمین خود
خواست که آﺌین
اورا عمل
کنند. دختران
همیشه سمبول
سالکان مستعد
و صادق
میباشند.که
ولایت سلوکی
بالاتر
خواهان تربیت
سلوکی خود و
شهود بیشتر
مییاشد. گوﺌی
ولایت مسیح
برتر از زردشت
را داشت . یا
نقشه های أهریمنی
پادشاه یمن
کارسار نشد .
زیرا فرزندان
فریدون بیمن
رفتند و بنزد
فریدون با
زنان خود
بازگشتند. که
مورد آزمایش
فریدون قرار
گرفتند که
قهرمانیها
نشان دادند.
سلم وتور و
ایرح فرزندان
فریدون بودند.
و آزمایش پیر
از سالکان
تازه بوده که
ازدهای نفس
وروان خودرا
کشتند.

فریدون
سپس جهان کشور
خود را بین
فرزندان
تقسیم کرد.
کاری که هر
کامل الهی
صاجب طریقت
وولایت سلوکی
کاملان تازه
ولایت خودرا
باطراف گسیل
میدارد تا
تربیت الهی دیگران
کنند. سلم بر
سرزمین روم و
خاور و تور را
بسرزمین
ترکستان
وچین، و ایرج
پادشاه ایران
زمین شد. که در
نتیچه سلم بر
ایرج حسادت
نمود. که
فرزند کوچکتر
پادشاه ایران
زمین شد. سلم
با تور بی
عدالتی پدر را
مطرح نمود. و
موبد آخوندی
را بنزد
فریدون
بایران
فرستادند .
سلم در اصطلاح
تصوّف مسلمان
منافق است که
سلوک الهی نمی
کند و حرص
مقام و دنیا
پرستی را
دارد. و ایرج
بعرش و أرجمندی
میرسد. و تور
نیز تورانی
وترک سلوک
نیمه راه کرده
وبکمال نرسیده
است . پس
فریدون
خروشید و دو
فرزندش را أهریمنی
خواند. که دین
قشری و آخوند
پرستی دارند.
مسلمان بزور
جنگ و زور
مسلمان میشود.
ولی قلبا
ایمان سلوکی
با پیامبر خود
ندارد. که همه قشری
های مسلمان سنّی
یا شیعی، بقول
قرآن مؤمن
نیستند زیرا
اوم و سلوک
الهی ندارند.
ولی میتوانند
خود را مسلم
در تسلیم چون
أسیر بخوانند.
و حتی اعراب
صحرا را محمد
(عرب) یعنی (أرب
)و بدون مربّی
الهی، مانند
(عجم یا أجم) که
جم ناشدگان
گفت . جم شدگان
پارسایان یا
فارسیان
هستند .
فردوسی زیرکانه
نظرّیاّت تصوّف
ایرانی محمد
را در پوشش
داستانهای
افسانهای
عرفان زردشتی
اراءه میدهد.
و خود فردوسی
کاملی الهی
ولایت محمدی
میباشد.
وهمیشه از
ولایت زردشت
ولایت محمد را
میخواهد. و
احتمالا اسامی
فرزندان
فریدون
ابتکار خود
فردوسی باشد.

فریدون
دو فرزند
مخالف ایرح را
بدون شرم از
خدا خواند.
گوﺌی سلم
وتور هر یک
شهود مقدماتی
ولایت زردشت
را داشتند ولی
بشهود نهاﺌی
ولایت خود
نرسیده، ویا
در أصل قشری
غیر صادق با
ولایت خود
بوده اند . لذا
مخالفت با
اولیای الهی
ولایت و شهود
برتر، از نظر
داوری الهی نا
بخشودنی است .
و لذا قشری
های مذهبی از
نظر أنبیا
مشرک بدتر از
کافر خوانده
میشوند .
فریدون بآنها
پیام داد که
من بد نکرده
ام . أنجمن
کردم گوﺌی
شوراﺌی نظر
داده. که
مراتب الهی
چنین مأموریّتهای
الهی بکاملان
میدهند. و
اینکه ستاره
شناسان و
موبدان چنین
رآی داده اند.
و من ترس خدا را
داشتم. ولی
أهریمن شما را
منحرف کرده
است .أهریمن
نفس امّاره
هوسباز و جاه
طلب وکثرت
خواه و برتری
جو. و آخوندهای
مذاهب قشری
غیر الهی است .
و فریدون بایرج
گفت که آن دو
برادر لشکر
بسوی ایران
آماده کرده
اند . ایرج در
واقع کاملا
ترک دنیا نموده.
بپدر گفت
آماده هستم
ترک تاج و تخت
کنم. و فریدون
ایرج را بنزد
برادران
فرستاد. و چون
سلم وتور ایرح
را در نظر
داشتند.مبادا
پادشاهی
خودرا نیز از
دست بدهند. پس
ایرج را کشتند.که
حاضر بترک
پادشاهی خود
بود .و با
خنجری سر ایرج
را از تنش جدا
کردند و سر را
برای پدر فرستادند
فریدون نیز از
خداوند خواست
که فرزندی از
ایرج را
بپادشاهی
ایران بنشاند.زیرا
انتخاب
پادشاهی
ولایت، یا
اصطلاحا امام
زمان و سرپرست
تمام کاملان
الهی زنده
میباشد. و
کنیزی بنام (ماه
آزین) از ایرج
بار دار
بود.یا سالکی
که با ایرج
کامل بکمال
الهی رسیده
بود. و این
کودک منوچهر
شد، که مینو
چهره و الهی
شده بود. پس
فریدون تاج
وکلید خود را
بمنوچهر داد.
چون سلم وتور
از کار منوچهر
آگاه شدند
بفکر چاره و
طلب عفو از
پدر افتادند.
فردوسی اضافه
میکند که هرکس
بد کند باید
کیفر ببیند .
وسلم وتور در
مقابل انجام
دین ورزی
سلوکی کاذب
درخواست بخشش
فریدون را
نمودند.
فریدون
فرستاده آنان
را باز
گرداند. پس
سلم وتور
خودرا دشمن
خونین منوچهر
دانستند و لشکریانی
بایران
فرستادند. تا
منوچهر جوان
را بکشند.
فریدون نیز
منوچهر را
بجنگ سلم وتور
فرستاد. و
لشکر سلم و تور
شکست خورد
.ولی قصد حمله
شبانه بر
منوچهر داشتند
که تور بدست
منوچهر کشته
شد . و فتح نامه
منوچهر بنزد
فریدون فرستاده
شد .

فردوسی
صحنه جنگ های
باستانی
ووسایل
کارزار را
بنیکوئی بیان
میکند. و
هزاران نکته
اخلاقی و
سلوکی در میان
اشعار خود
دارد . که در
برد دور همان
صفات و اخلاق
پادشاهان
الهی کاملان و
سالکان رهرو
برای لقای تجلّیات
الهی میباشد.
که مقصود نا
گفته سلوکی
فردوسی است.
سلم وتور
سالکان میان
راه ترک سلوک
کرده، و حسادت
بر جوان با
استعداد
وکوشا که بتاج
شاهی الهی در
شهود عرشی خود
رسیده میکنند.
و بجای اینکه
خود کوشش کنند
دشمنی ایرج و
منوچهر را
داشتند. و
ریاست
ستمگرانه بر
مردم را
میخواستند که
آخوندها چنین
هستند. ودنباله
داستان خبر
شکست تور بسلم
رسید که در دژ
و قلعه ای بود.
و منوچهر در
پوشش حامل
پیام با نشان
دادن مهر تور
که دژبان در
را باز کرد. و
منوچهر خود را
فرستاده تور
بدژبان قلعه
معرفی نمود .
پس زمانی بعد
(کاکوی) نبیره
ضحّاک با
لشکریانش
بجنگ منوچهر
آمد. وی سمبول
همیشه موجود
آخوندهای
قشری که تلاش
استفاده از هر
بحران
اجتماعی
مینمایند و دل
از ریاست طلبی
نمی کنند. و
پادشاهان
الهی همیشه در
حال جنگ عقیدتی
و دفاعی با
مخالفین قشری
خود هستند. که دست
از مبارزه با
اولیای الهی
بر نمیدارند.
فردوسی تکرار
وصف نژاد ضحّاک
و اولاد اورا
تازی عرب
توصیف میکند.
که بیشتر حکّام
مسلمان عرب و
حاکم بر ایران
زمین مقصود
فردوسی است
.که ولایت
سیاسی دین
محمد را داشته
و دارند . ولی
ولایت سلوکی
محمد را و علیّ
را نمی
خواهند، که
خود نیز بدان
ایمان ندارند.
گرچه در گروه
حزبی تشیّع
شیعیان، این
گروه منحرف از
خواسته محمد و
علیّ و
آخوندهای
آنان بیشتر
شده اند. زیرا
مخالفین رژیم
خلفا، چه
مسلمان در
تسلیم باشند،
ویا از ادیان
ومذاهب دیگر
چون زردشتیان
ومسیحیان وغیره،
همگی دنبال
نام علیّ
بودند. که قطب
رهبری خوبی
بوده و هست .
ویا امامان
مشهور ولایت
علیّ که بنام
او فعالیت ضد
رژیم
میکردند،
بعنوان اینکه
حقّ ریاست در
دین اسلام را
دارند. ولی ده
قرن بعد صفویان،
بنام مرام تصوّف
جدّ خود شیخ
صفیّ، برای
مقابله با
عثمانیان سنّی،
که قصد اشغال
ایران را
داشتند ، بزور
شمشیر ولایت
سیاسی علیّ را
در ایران
عمومیّت
دادند. و تا
امروز تشیّع
برای حکومت
خود بر ایران
استفاده
میکنند. و آخوندهای
حاکم امروز
خود را عالم و
وارث حکومت
الهی اسلام و
علیّ میدانند.
ولی هیچ یک
بشهود روح
القدس قاﺌم
نرسیده اند،
که وارث مکتب
الهی محمد
گردند .که هم
سیاست جامعه و
هم نظریّات
مذهبی باطل
خود را با هم
میخواهند .

فردوسی
سرودن
داستانهای
تاریخی را بر
حسب خاطرات
گذشتگان از
پیشدادیان و
کیانیان
میگوید. که در
واقع همان
پادشاهان
الهی ولایت
سلوکی زردشت و
قبلا بودا و
میترا بوده
اند.( کاکو)
کشته شد و (سلم)
شاه نیز فراری
گردید ولی
بدست منوچهر
اسیر افتاد
وکشته شد. و سر
اورا برای
فریدون
فرستاد. فریدون
نیز سپهدار را
احضار کرد و
گفت من نواده
خود منوچهر را
بشما میسپارم
که من عمرم
بپایان رسیده
و منوچهر
پادشاه سراسر
ایران زمین است.
و تاجگذاری
منوچهر در
حیات و حضور
فریدون صورت
گرفت . فردوسی
نیز درباره
مرگ فریدون
میسراید و
پادشاهی
منوچهر را صد
و بیست سال و
پادشاهی
فریدون را
پانصد سال و
پادشاهی
ضحّاک را هزار
سال میگوید . و
این عمرهای
دراز افسانه
ای در واقع
عمر طریقت و
خانقاه این
کاملان الهی
میباشد . که
همچنان
کاملان تازه
رسیده بخلق در
آن طریقت بوده
که اعتبار
الهی داشته باشد.
وچون طریقتی
بدون کاملان
الهی زنده باشد
پیروان سالک
آنها مانند هر
مذهبی قشری و
مشرک میباشند
که صوفیان نا
صافی هستند . و
در اطراف خاور
میانه فراوان
نام شهر (بیت
یا خان و خانه)
هست که خانقاه
یک پیامبر بوده
است. بخصوص در
سرزمین
فلسطین. مانند
شهر (بیت لاهی
و خان یونس ) که
بنام
پیامبران
کامل اولیه آن
شهرها میباشد
مانند شهرهای
زیاد امریکا
که نام ( سنت یا
سن) دارند. چون
سنتیاگو و سان
فرانسیسکو،
که عملا در
این شهرها
خانقاه اولیای
الهی نیست .

منوچهر
نیز پس از معرّفی
قدرت نظامی و
اخلاق الهی
خود، باز خود
را بنده
خداوند
میخواند و راه
فریدون پیر
الهی خودرا
دنبال میکند.
و(سام) او را
چون بچه دیو
گفت . پس بکوه
البرز فرستاد
همان عزلت
سلوکی در
کوهستان
البرز بلند
قامت ، که دست
آخوندهای
مذهبی قشری
بآنها نرسد . و
سختی زندگی
پادشاهان
الهی را
میکنند. و
البرز همیشه
جایگاه سیمرغ
خوانده میشده
است ،که خدای
پرندکان با
مقام برجسته
در روح
ومعراجهای
الهی طفل سالم
را شیر میدهد .
شبیه داستان
تورات که بقول
محمد ابراهیم
در آسمان الهی
اطفال مؤمن را
شیر میدهد. که
سالکان
شیرخوار
کاملان الهی و
ابراهیم
برهمن زنده و
مقدّس هستند.
طفل چون بکمال
روحی رسید خبر
بسام نریمان
دادند . سام
نیز خواب پسر
خود را دید.
سام در خواب
ملامت شنید،
طفلی را که
خوار
میدانستی،
اینک دست پرورده
کردکار است.
که کاملی الهی
شده است. سام
بالبرز کوه
رفت. و از پیر
سیمرغ پدرش
خواست که بلند
گوی سیمرغ پیر
الهی خود را
عبادت داشت .و
گریان شد که
باید بنزد سام
برود. و سیمرغ
گفت که میخواهم
تورا
بپادشاهی
بفرستم. سیمرغ
خدا و تجلّی
شهودی سالکان
بوده است. سام
نیز( دستان) را
فرزند خود را
نام زال داد.

فردوسی
سپس داستان
تاریخی خود را
ادامه میدهد
که منوچهر شاه
خبر از کار
سام و فرزندش
زال یافت. سام
در زابلستان
بود. پادشاهان
محلّی یا
فرماندهان
نظامی بودند .
آن وقت منوچهر
دو پسر داشت
نوذر و زرسب.
منوچهر نوذر
را بزابلستان
فرستاد تا
آشکار مآموریّت
خود کند. که
پادشاه الهی
شده است . و
زابلستان را
دین و آﺌین
خسروپرستان
نماید. که
وسیله توسّل
عبادی سالکان
باشد. سام
بنزد منوچهر
احضار شد که
سام را پاک دل
ومرد یزدان
پرست خواند که
صفت هر کامل
الهی است
.زیرا (فرّ
کیان) دارد.
وبا فرهنگ پیر
که تجربه
پرورش سالکان
دارد. اختر
شناسان ستاره
زال را بدستور
منوچهر دانست
که وی آینده
پهلوانی دارد.
گوﺌی کاملان
الهی در رؤیا،
آینده سالک را
قبلا
میشناسند. و
منوچهر سرزمینهای
شرق ایران تا
دریای چین را
بنام سام نوشتند.
که در واقع
ریاست سام بر
طریقتهای
سلوکی زردشت و
یا بوداﺌی
است، که بر
سالکان آنها
پادشاهی الهی
دارد.
ودستورات
عبادی بسالکان
خود میدهد. و
زابلستان
مرکز او بود . و
زال فرزند سام
پادشاهی یافت.
که پادشاهی
الهی مجموعه
ای از کاملان
حسینی
میباشند. وزال
نریمان عنوان(
حَسَنی) شهودی
در تسمیه
محمدی یافت.
سام نیز
بمازندران
لشکر کشید. و
بفرزند خویش
نام پادشاهی
خود را داد . و
کلید گنجها را
با زال سپرد.
که همان
کلیدهای باز
نمودن و فتوحات
عوالم الهی و
شهودی سالکان
خود میباشد.
پدر سفارش
بپرداختن دل
یا تزکیه نفس
و روان خود و دیگران
را داد. تا
اختر شناسی یا
همان شهود
شناسی سالکان
کند. که هم علم
نجوم است و هم
شمارش تجلّیات
شهودی خود و
سالکان
میباشد . زیرا
در ولایت
زردشت
تجلّیات الهی
ستاره های
روشن دارند. که
یهودیان
زردشتی الأصل
چون موسی شعله
آتش دید. ونزد
مسیح ستاره(
نجم الثاقب)
بالای درخت کریسمس،
و محمد و محمدیان
کامل قرص ماه
دارند. تا در
ولایت مهدی
آینده،
خورشید سمبول
تجلّی برتر
الهی رحمان
باشد .

زال
پادشاه
زابلستان
بنزد( مهراب)
پادشاه کابل
رفت که
پادشاهی الهی
طریقت سلوکی
داشت . مهراب
دختر زیباﺌی
داشت . زال نیز
مأموریّت
هندوستان و
جنگ با بت
پرستان
بوداﺌی را یافت
. که طریقت قبل
از ولایت برتر
تازه زردشت داشتند
که بت بودا را
میپرستیدند.
در کابل( رودابه)
دختر مهراب
شیفته زال پسر
سام شد. سالکی
که ولایت
سلوکی برتر را
علاقمند
گردید. و بسام
نوشت که
میخواهد دختر
مهراب را در
دین و آﺌین و کیش
خود عقد کند.
که بولایت
الهی تازه
وبالاتر وارد
گردد. و أختر
شناسان از
رؤیاهای خود
مژده دادند.
که طفل زال از
رودابه دختر
مهراب، چنان
پیلی خواهد
بود که جهان
مانند او
ندیده است.
ضمنا مهراب از
کار دختر که
سالک او است
آگاه شد. و
منوچهر سام را
احضار نمود. و
دستور کشتار
مهراب نواده
ضحّاک و یاران
او در هند را
داد . زال پسر
سام نامه پدر
را بنزد
منوچهر برد. و
مهراب بر مادر
دخترش خشم گرفت
که معلم سالک
بود.(سیمین
دخت) رودابه
مادر را دلخوش
نمود. و
فردوسی در
باره هر یک
توصیف طولانی
و زیبا دارد .
زال با نامه
سام بنزد
منوچهر آمد. و
اختر شناسان
آینده زال
فرزند سام و
دختر مهراب را
نیکو خواندند
. پس زال را
شهریار
خواندند و
موبدان زال را
اندرز برای
شهریاری
دادند. سالکی
که بکمال الهی
رسیده و
پادشاهی الهی
منطقه ای را
خواهد داشت.
بیانات زال از
روزهای سال و
گردش جهان گفت
که باعث
دلشادی
منوچهر شد.
ومنوچهر پاسخ
نامه سام را
داد، که او را(
باب ولایت
)خواند و مهراب
بپادشاهی
کابلستان
رسید. که او را
خورسند کرد
و(سیمین دخت
)همسرش و
دخترش رودابه
را ستایش
نمود. که
فرزند زاﺌیده
زال نیز بنزد
پدرش سام
بزابلستان
رفت . و سیمین
دخت حامل پیام
منوچهر بسام
بود . و صلح بین
زابل و کابل
دست داد. که
ولایت بودا را
داشت. ودر
زابل ولایت
برتر زردشت و
شهود بالاتر
نور مرتضوی چهارم
ایلیا را
دارد. که بودا
و کاملان
بوداﺌی نداشته
وتا کنون
ندارند. و
بالآخره از
رودابه دختر
پادشاه کابل و
زال فرزند سام
و زاده ایرج بنام
رستم زاده شد
که با کمک
سیمرغ بود. که
رستم از پهلوی
مادر بیرون
کشیده شد چون بسیار
درشت بود.
مانند آنچه
برای حوّای
آدم میگویند.

سام
نیز بدیدار
رستم نواده
خود رفت که
قهرمانی های
رستم را شنید.
سالکی تازه
بازگشته بخلق با
سختی تولد دوم
الهی بعد از (
مرگ قبل از
مرگ )است. سام
بزال أندرز
سلوکی میداد
که ندانسته
دست بکار بدی
نزند و همه روزه
ره ایزدی را
بپیماید. رستم
تهمتن پیل
وحشی را با
گرز کوبید
وکشت در
حالیکه هنوز
کودک بود. که
روان وحشی
خودرا در
جوانی کشت.
آنگاه خبر بزال
رسید و برای
فتح دژی در
کوه سپند
جایگاه عقاب
ها، رستم
محرمانه
بآنجا رفت که لشکریان
قبلا نمی
توانستند
وارد قلعه أن
شوند. که باز
خود طریقتی
سلوکی بوداﺌی
بود. رستم با
مخفی کاری خود
و همراهان
خویش وارد
قلعه شدند.
رستم که نام
عرفانی رستن و
نجات از مقام
نوعی قبلی خود
با شهود برتر
در ولایت
بالاتر زردشت
بود. قلعه
مصونیّت
سالکان ولایت
پیشین را که
مخلفت با
ولایت برتر
میکردند با
قدرت الهی خود
اشغال نمود.
پس رستم
پیروزی خود را
بزال پدرش
نوشت. و زال
نیز بسام پدر
خود خبر داد و
منوچهر
پادشاه در
پایتخت خود
بود . منوچهر با
ارسال فرزند
خود نوذز
سفارش ها
میکرد که وقت
مرگ خود را
میدید . و تاج و
تخت فریدون را
که اینک دارد
بفرزندش
واگذار میکند،
و نصایح کاملا
سلوکی
مینماید. که
موبد عابد سالک
چون بپیامبری
بکمال الهی
میرسد باید دراطاعت
از دستورات او
بود. و منوچهر
چشمان خود را
برای همیشه
برهم گذاشت .و
پادشاهی نوذر
هفت سال بود .
نوذر ستمکری
آغاز کرد و
مردم بسام
شکایت بردند .

خبر
مرگ منوچهر به
(پشنگ) شاه
توران رسید و
سران کشور خود
را جمع کرد. از
جمله
افراسیاب
پسرش و قصد
انتقام از
ایرانیان را
داشت.
افراسیاب آماده
جنگ شد و بسوی
ایران حرکت
نمود که
سپاهیان ترک
چون مغول
داشت. و چون
بجیحون رسید
خبر دار شد که افراسیاب
بدیگر
فرماندهان
واگذار کرد و
بزابل رفت. که
سام نریمان
پادشاهی آن
سامان میکرد
ومرده است. و
در یک نبرد با
ترکان قباد
کشته شد. بار
دیگر
افراسیاب قصد
نبرد با نوذر
شاه نمود. و
بار سوّم نیز
جنگ بین نوذر
و افراسیاب که
پیروز شد.شاه
بسوی دهستان و
زابلستان رفت.
عاقبت نوذر
اسیر
افراسیاب شد.
(ویسه) سردار
ترک پسر خود
را کشته یافت.
فردوسی
مجموعه ای از
حملات ترکها
علیه ایران را
میگوید. ونیز
اسامی
فرماندهان و
پادشاهان
آنها. که از
لحاظ عرفانی و
سلوکی همه
آنها را
پیروان
آخوندهای قشری
میگوﺌیم . و
پادشاهان
ایرانی را آریا
شدگان کاملان
الهی ولایت
سلوکی زردشت
هستند . و الاّ
داستانهای
تاریخی
شاهنامه
سراسر افسانه
غیر واقعی
میباشد که
مردم با
مبالغات در
ذهن داشته
اند. و عرفا
نیز چون
فردوسی این
داستانها را
بسوی برداشت
سلوکی
میبردند و
تکرار مینمودند.
و الاّ
پادشاهان
واقعی ایران
در هخامنشیان
و اشکانیان
وساسانیان
بودند. و پیش
از آنان ملوک
الطواﺌف
قبیله ای
دنباله همان
افسانه ها
بنام
پیشدادیان و
کیانیان هستند.
طبیعت پرستان
وانسانهای
بداﺌی ونیز
کیانیان
ولایتهای
سلوکی آدم
کیومرث و
میترای نوح که
کیان و خورّه
های شهودی
نخستین را
داشتند. بعدها
بود که محقّقین
آثار یونانی
وآثار
باستانی
خاورمیانه و ایران
بتاریخ
هخامنشیان
رسیدند بخصوص
تورات که کورش
بنجات
یهودیان بابل
پرداخت، ولی
کورش چون
پیامبر
یهودیان شاخه
ای از
زردشتیان بما
رسید.

زال
تاخت و تاز
سرداران ترک
بزابلستان را
دفع کرد، که
بکمک مهراب
پادشاهی کابل
رسید.
افراسیاب ترک
که نوذر فرزند
منوچهر
پادشاه
ایرانی را کشت
و برتخت شاهی
نشست. ولی زال
پادشاه
زابلستان با
خبر از مرگ
نوذر شاه شد،
و بسوی آمل
رفت و برادر
افراسیاب را
کشت. زال
تهماسب را
شایسته
پادشاهی دانست
که پنج سال
پادشاهی کرد.
و پسرش گرشاسپ
نه سال
پادشاهی نمود.
و اینان شکست
افراسیاب را
آرزو داشتند.
رستم جوان
مأمور نبرد با
افرسیاب شد.
که خبر لشکر
کشی او بایران
رسید و یاد
آوری قهرما
نیهای پیشین
میباشد. زال
پذیرفت و گرز
سنگین و اسب
رخش خود را
برستم داد. و
زال لشکر کشی
بسوی کابل را
پیش گرفت. و
رستم نیز
مأمور کوه
البرز و نجات
کیقباد از اسارت
گردید. کیقباد
در رؤیاﺌی دو
باز سفید دید
که از ایران
آمدند و تاج
بر سرش
گذاردند. و فردوسی
خواب او را از
رؤیاهای
پیامبران
میگوید. یعنی
داستانهای
احوال سلوکی
سالکان
وکاملان است.
و ما همه
شاهنامه را
سلوکی میدانیم
. وسالکان
وکاملان الهی
اخبار الهی و
آینده را در
خواب وبیداری
الهامات لدنّی
الهی دارند.
که برای
خواننده
گرامی آرزوی
آن میکنیم .
سپس رستم قباد
را بنزد زال
برد. کیقباد
نیز صد سال
پادشاهی
ایران زمین
کرد . کیقباد بسرداری
رستم بجنگ
افراسیاب رفت
و جنگ تن بتن بین
رستم با
افراسیاب
صورت گرفت. که
افراسیاب فرار
نمود و نزد
پدر رفت که
پشنگ بود. و
بپیشنهاد افراسیاب
صلح با کیقباد
را نمود. و
نوشت که جیحون
مرز ایران و
ترکستان را
میباشد. قباد
نیز خصومت را
در فکر
افراسیاب
دانست . مانند
تور برای ایرج
و یا که با
نوذر شاه
جنگید. سپس
کیقباد بپارس
و استخر رفت
که مرکز دینی
زردشتیان و
تخت جمشید
جایگاه مقدّس
پادشاهان
هخامنشی بود.
و فردوسی از
هخامنشیان
آگاهی نداشت .
ولی شایعات و
افسانه های
مردم را
میدانست. که
نسبت
بپادشاهان
کیانیان میدهد.
یا همان
تاجداران
الهی بازگشته
بخلق که برای
پادشاهی بر
چند سالک خود
دارند. توصیف
فردوسی از کیقباد
گوﺌی از
کوروش و
داریوش است.
که جهان را
فتح و آرام
نمود و شهرها
بنا کرد و صد
سال پادشاهی
نمود و چهار
فرزند بجای
گذارد. کاووس
و آرش و کی
پشین و کی
آرمین که
اینان کاملان
الهی ولایت
سلوکی کیقباد
در طریقت
زردشتی بودند.
و افسانه
تاریخی آنها
نزد عارفان
بعدی بجای
ماند که
بفردوسی رسید
. نصایح
کیقباد بکاووس
برای داوری
بود. که
اولیای الهی
داوری سلوکی
بر چند سالک
خود و رؤیاهای
آنان میکنند. رؤیای
سالکان را
تفسیر و تفکیک
صفات خوب و بد روان
یا ژنتیک روحی
آنان
مینمایند. تا
سالک با خبر
شده بتواند
معایب خود را
بشناسد و
پاکسازی روان
وخویشتن داری
نماید.و تا
وقتی که سالک
بحدّ کفایت از
پاکسازی و
تزکیه نفس از
نظر الهی برسد،
که بشهود
بالاتر یا
نهاﺌی خود
برود. که احتمالا
بخلق بازگردد
وتولّد دوّم
الهی خود را
بنماید.

کیکاووس
پس از کیقباد
پانزده سال
پادشاهی کرد.
و چون رامشگری
در ستایش
مازندران
نمود. کیکاووس
میل مازندران کرد.
سرزمین همیشه
سبز و پر گل. پس
کیکاووس لشکر
کشی بدانجا
نمود. و زال
ببند کاووس
رفت و اورا
أندرز داد. که
خطر در جنگ
مازندران
دارد. و آنرا
خانه دیوان
أفسونگر
خواند که طلسم
و بند جادوگری
دارد. این
توصیف
آخوندهای قشری
مذهبی است که
مردم را فریب
میدهندو و
بهترین نقاط
را برای خود
در قبضه
دارند. ولی
کاووس بمازندران
رفت . و گودرز و
طوس از
سرداران او بودند.که
دستور کشتار و
آتش زدن را
داد. و این سمبول
رفتار اولیا
با آخوندهای
مذهبی و
پیروان آنها
است که ثروت
أندوز میکنند.
رستم کاووس را
سرزنش کرد و
خود را حافظ
پادشاهان ایران
زمین خواند.
کاووس بزال و
رستم اظهار پشیمانی
کرد که در
پیری گرفتار
أهریمن شده
است. رستم
برای نجات
کاووس مأمور
شد. و عاقبت
رستم بناله
همسرش رودابه
بسرزمین پر
دیو مازندران
میگوید، که
هفت خوان رستم
است . یا همان
هفت مرحله
سلوکی
سالکان، که
باید از کوه
البرز و
مازندران
بعوالم الهی
بالا بروند، و
هفت سرنوشت
سلوکی را طی
کنند. که پیر
الهی بمعرّفی
خداوند بسالک
میگوید. و چون
دیو سفید
البرز، یا
همان دیو سیاه
روان نفس امّاره
هوسباز سالک
است که باید
در نهایت سلوک
کشته شود. و از
پرده مرگ قبل
از مرگ بگذرد
که بشهود
نهاﺌی خود
برسد. که در
ولایت الهی
ششم محمد بنور
قاﺌم روح
القدس میرسند.
و در ولایت
مسیح بنور
پنحم مصطفوی
میرسند. و در
ولایت سلوکی
زردشت بنور
مرتضوی چهارم
ایلیا میرسند.
که بودا بنور
فاطمی سوم
شیوا رسید و
میرسند. و ولایت
میترا و تا
کنون نیز بنور
شهودی دوّم
حسنی در تسمیه
محمدی
میرسیده اند.
و در ولایت
کیومرث آدم
نخستین
پیامبر اولی
العزم، کاشف
نور حسینی
میرسیده، و
انسانهای
بداﺌی بدان میرسند.
که روشهای
جادوگری و تحمّل
شکنجه های
سلوکی کرده
وکمتر
حکمتهای عقلی
دارند. تا بمحمد
کاشف شهود ششم
روح القدس
قاﺌم رسید. و مهدی
موعود محمد
سوشیانس سوم
زردشت پنجاه و
پنج قرن دیگر،
بنور ربّ
رحمان خواهد
رسید . و با عرش
رب ّ برتر از
رحمان که بخلق
باز میگردد. و
خود تجسّم
انسانی روح
القدس میشود.
که قاﺌم آخر
الزمان نوع
بشری و آغازگر
نوع فوق بشری
فرشته گونه
،کلاس هفتم
تکامل روح
انسان بشری
امروز میباشد
.که سوشیانس
سوم مسیح و
پیشگوﺌی او
میباشد . و آن
نوع فوق بشری
هزاران برابر
عقل و کرامات
بالفعل و
بالقوّه نوع
بشری را
خواهند داشت.
هفت خوان رستم
یا هفت خانه
ولایتهای
الهی است .
گوﺌی کوه
البرز خانه انسان
بشری برای
رسیدن
بسرزمین آباد
نوع فوق بشری
مازندران
باشد. که هفت
درّه صعب
العبور دارد.
اگر لشکریانی
بخواهند منظّم
پیش بروند .

در
خان اول سالک
با همّت بسیار
است .که درهر
روز کار دو
روز دیگران را
میکند. زیرا شبها
بیدار چون
روزها ،
بتمرکزات و
توسّلات
سلوکی با
وسیله الهی
خود میپردازد.
رخش أسب رستم
با شیر در
افتاده است . و
رخش تن سالک
چون أسب،
باربر ذهن و
روان سالک
است. تا
بتواند بتکامل
الهی روح خود
بپردازد. تن
انسان با
کرامات
بالفعل بشری
در حدود زندگی
بشری نقش حیاتی
دارد و ثابت
است. گرچه
پیری و
ناتوانی تدریجی
دارد. مگر در
انسان سالک که
فرسودگی تن بنفع
تقویت حیاتی
ذهن است. و هر
دو بنفع تقویت
حیاتی و مقام
الهی روان
بشری میباشند.
که عاقبت در
سلوک موفق با
کمک و تدبیر
الهی شایستگی
تولد نوع فوق
بشری میرسد .
که از هزاران
برابر کرامات
و امکانات
بالفعل بشری
خواهد داشت.
که ما همیشه
از هزاران
برابر عقل
برای زندگی
بهتر و تکامل
روحی بالاتر
در تولد فوق
بشری در جهان
را خواهد
داشت. همان
گونه که عقل
انسان بشری
هزاران برابر
عقل نوع میمون
نوع حقیر تر
میدانیم، که
تنها بفکر شکم
و سکس است. که
عینا کارمای
غیر سالکان
بشری کنونی و
در کارماهای
جهنمّی پس از
مرگ خواهند
داشت.

رستم
در خان و
مرحله اول
کارش بیشتر
تخلیه روان و
تزکیه نفس از
مادیّت و
ارزشهای مادی
است. و رستم در
خوان دوم بدنبال
چشمه آب بود.
وهمان عقل
برتر سالک در
عقل پیر الهی
بمعرفی خداوند
دارد. که تنها
سرچشمه عقل
برتر سالک میباشد.
و آب همیشه
سمبول عقل
وحکمت و
کمالات الهی
است. که وسیله
پیشرفت سالک
بسوی خداوند و
حقیقت است . و
الاّ عقلهای
مادی و حقیر
تر حیوانی،
صاحب خود را سرگرم
چریدن در مرتع
سر سبز جهان
بشری میکند. وبا
دلخوشی ولذّت
شکم و اطراف
شکم میباشد . و
تربیت روان
وحتی ذهن را بحال
خود رها کرده
و مدام خود
فریبی صاحب
خود میکند .و
توان تفکّر
بهتر و بیشتر
را ندارد.
وچون أسب عصّار
بدور مدار
زندگی بشری
میگردد و چشم
بسته راه
میرود. و تصوّر
باطل دارد که
طیّ مکان
مینماید. در
حالیکه تنها
طیّ زمان
میکند و عمر
خود را اتلاف
و اسراف
مینماید. و
برای مبارزه
با دیو سیاه
نفس امّاره و
روان حیوانی
جز کاربرد عقل
دیگر برتر نیست.
که چگونه عشق
ورزی های خود
را بنماید. که
عشق ورزی
واقعی عشق
ورزی با وسیله
الهی و چگونگی
صبوری با
بلایای زندگی
و بلایای
سلوکی میباشد
که آموزنده
است. و یا دوری
از هر کار
منفی برای
تکامل اصل
وجود خود در
روح رابنماید.
و یا عبرت
گیری و اصلاح
خویشتن و
تبدیل آنها
بنتایج مثبت و
تکاملی و از
کارهای منفی
خود و دیگران بنماید.
و یا با
دشمنان ولایت
و سلوک الهی،
آخوندهای
قشری مذهبی
بنماید. و از
آنها دوری
وخویشتن داری
نماید و اگر
مورد حمله قرار
گرفت چگونه
عکس العمل
داشته باشد.
که خود نیز
تجاوزی نکرده
باشد. یا همان
بهتر که گذشت نماید.
و هرچه بیشتر
تقیّه و رعایت
احتیاط کند.
که از دشمنان
و افراد مشرک
نفوذی در أمان
باشد. و اسرار
شخصی و احوال
سلوکی خود را
بدیگران
نگوید .

رستم
در خوان سوّم
با اژدهاﺌی
روبرو میشود
که رخش رستم
تهمتن خواب را
بیدار میکند.
در این مرحله
سوّم رستم
سالک که هنوز(
نرسته) است ،
گوﺌی مدام در خواب
بنظر میرسد.
زیرا در حال
تذکّر و توسّلات
عبادی میباشد
وکاری بدنیا
ندارد. مگر در
وقت خطر که برای
تن بروز کند.
که رخش متوجّه
میکند. که
سمبول زمین و
تن سالک است.
که با درد و
خطر، ذهن و
روان ظاهرا
خواب را بیدار
و آگاه مینماید.
وسالک موقّتا
ترک وظیفه
تمرکز
مینماید. که
باز همراه أذکار
توحیدی خود
میباشد. وکمک
از خداوند
میخواهد که
امدادات الهی
بوی برسد. و
خطر دفع و از
آن نیز بهره
تکاملی ومثبت
میگیرد. حفظ
تن برای کار
ذهن، و هر دو
برای امکان تکامل
روان، و تبدیل
آن بروحی الهی
لازم است. و جزﺌی
از عبادت سالک
میباشد. آنگاه
امکان کنترل
وخویشتن داری
سالک میسّر
است .و امکان
اصلاح
وپاکسازی
روان در تخلیه
و تحلیه هست ،
تا با شرط
کافی از نظر
الهی، بتجلیه
های ششگانه
واجب میرسد .و
هر بار تجلّی
الهی وشهودی،
روح انسان بیک
سطح بالاتر
الهی میرود،
که پایان
وظیفه الهی
انسان برای
تولد نوع بشری
میباشد. وبا
شهود هفتم با
مقام پیامبری
بخلق باز
میگردد. و
تجربیّات
سلوکی
واحوالی خودرا
از تربیتهای
الهی، با
اختیار تام
برای سالکان
خود بمورد
اجرا میگذارد.
و الاّ انسان
بدون پیر کامل
الهی بمعرفی
خداوند، از هزاران
عبرتی که در
حوادث جهان و
روان و رؤیاها
دارد،
نمیتواند
بهره تکامل
روحی بیابد. و
چنین سالکی یک
شبه ره صد
ساله میرود. و
بدون اتلاف زمان
و عمر و زودتر
وبا مصرف
کمتری از
کرامات بالفعل
در تن و ذهن و
روان بمقصود
الهی خود میرسد.
که به هدف
الهی برای نوع
بشری در شهود
ششم قاﺌم
سوشیانس روح
القدس میرسد.
که شرط اوّل و
آخر برای نجات
یک روح از نوع
بشری میباشد.
که از صفات
حیوانی نوع
بشری بصفات
الهی نوع فوق
بشری میرسد. و
لذا سالک
بلایای دوره سلوک
را نعمت و
رحمتی الهی
میداند و سپاس
بیشتر و
درخواست
بلایای عمیق
تر مینماید.
که پاکسازی
عمیق تر
بیابد. که
گوﺌی یک شبه
ره صد ساله
بسوی خدا
میرود. وشاید
بشهود هفتم
عرش رحمان در
ولایت محمدی
میرسد.که
مصونیّت از هر
قهقرا و کارما
را دارد. و
معصوم او هر
معصیتی برای
بقیه ایام عمر
میباشد. زیرا
شاهدان مراتب الهی،
این همانی
مشهود الهی
خود را
مییابند. تا
در نوع فوق
بشری آینده
مسؤلیّتهای
الهی آنان
چگونه باشد یا
چه شرایط خاصی
را دارند.
زیرا شرایط
تکامل روحی و
عقلی انسان قابل
قیاس با روش
تکامل روحی
نوع میمون
نیست. که میمون
بخواهد خود را
بعقل نوع بشری
برسد. میمون در
صد متری جنگل
و انسان در
فضا راه
پیماﺌی بنماید.
یا میمون
بخواهد وصف
عقل و کرامات
نوع بشری را
برای طفل خود
بکند. که خود
هنوز نمیداند.
گوﺌی مرده ای
که نمیتواند
خود را زنده
نماید. چه رسد
بمرده دیگر که
اورا زنده نماید.
یا کوری که
بخواهد کور
دیگری را بینا
نماید. یا
جاهلی که
بخواهد جاهل
دیگری را
تعلیم و هدایت
کند. و یا
آخوندی قشری و
ابلیس پرست که
بخواهد تعلیم
راه الهی و
سلوک نماید.
که خود از آن
بی خبر و جاهل
و غافل است . و علم
یا آگاهی
شهودی از
احوال الهی
اولیا را ندارند.
ولی خود را
عالم ووارث
پیامبران
میدانند .

رستم
در خان چهارم
با زن جادوگری
روبرو میشود.
رستم که بسوی
مازندران و
نجات کیقباد
میرود آنهم
تنها بنیروی
ذاتی خود که
سالکان
دارند.و با
احوالی روبرو
میشود که مانع
ادامه سفر
الهی سالک
میشود. که
اکثرا در خان
چهارم با شهوت
ورزی روبرو
میشوند، که
آنرا زن
جادوگر میگوید.
زیرا عقل بشری
انسان
نمیتواند در
برابر تأثیر
نیرومند شهوت
مقاومت نماید.
که زن و سالک
مرد در حکم زن
أسیر کشش جنسی
و حیوانیّت
بشری میباشد و
تاب وتوان از
دست میدهد.و
خویشتن داری و
صبوری در
محرومیّت از
لذّت
بسیارسخت است
. و مردان
نیرومند و
الهی را بزمین
میزند. که همه
کرامات خود را
سوخت لذّت
جنسی وجسمی
وحتی اوهام
ذهنی مینماید.
که تلاش
فراوان
تولدات قبلی
را صرف لذّت
کوتاه
مینماید. گرچه
پس از عمل
لذیذ، زمان درازی
خستگی تن و
پریشانی ذهن
وناتوانی
دارد. و آنگاه
برای تجدید
احوال لازم
است که جبران
و چاره مشکلات
تازه را
بنماید. که
گوﺌی باهمان
شدّت بسوی
شهوت رفتن،
بهمان سرعت پس
از لذّت از
معبود جنسی
خود فرار
مینماید. و در
مییابد که
برای تکامل
چقدر عقب رفته
و وامانده درّه
شهوت گردیده
است. که قریب
باتّفاق کسی
نمیتواند از
این درّه وحشت
شهوت و متعفّن
خلاصی یابد.که
هر دم حرص و
علاقه شدید تر
مییابد. وکمتر
فرصت عبرت
گیری و
پشیمانی و
جبران پیدا
میکند. پس
گوﺌی سرازیر
نوعی و مقام
روحی میباشد.
که چون انسان
هر دو پای خود
را در آن گذارد،
هرگز جز سرعت
و شتاب روز
افزون ندارد.
که دستش بچیزی
برای توسّل و
جلوگیری از
سقوط بیشتر
وجود ندارد.

بالاّخره
رستم این زن
جادوگر را
میکشد. که
مردی رستم و
سالک بریش و
سبیل نیست که
با اراده و
مروﺌت و
مردانگی او در
خویشتن داری
میباشد . و هر
سالک زن موفق
نیز این مردانگی
را دارد. و هر
غیر سالک که
مرد باشد یا
زن، برای پیر
خود در حکم زن
در اطاعت است.
که زن پرستی
بجای خدا
پرستی را
دارد. گرچه زن
پرستی را بصورت
خود پرستی یا
عقل پرستی و
خود فریبی
انجام بدهد.
رستم ابتدا زن
جادو گر را
زیبا یافت و سپاس
خدا کرد. ولی
چون بکمند خود
زن را اسیر
کرد، که اراده
خویشتن داری
رستم سالک
بوده است.
آنگاه حقیقت
زشتی وکریه
ومتعفّن زن را
جادوگر را
کریه دید، که
چگونه آرایش کرده
است . مانند
آخوندی که
لباس روحانیّت
در تلبیس، تن
زشت و روح
أهریمنی خود
را برای مردم
فریب خورده
ساده لوح
میپوشاند که
پاک و روحانی
مینماید. و
خدا میداند
درون لباس روحانی
خود، چه
موجودیّت
حیوانی و
کارماهای
حقیر در روان
دارد. که پروان
آنان
نمیبینند. و
تذکّرات
اولیای الهی
را توجّه
ندارند. که
این
کارماﺌیان
فریب خورده
چون آخوندهای
فریب کار خود،
تولّدات مجدد
بجهان دارند.
که انتقام
الهی گرچه
فرصت مجددی
برای تعالی
آینده روح آنها
باز شانس
دیگرآنان است.
که همه
موجودات باید
زمانی
بخداوند الله
أهورمزدا
برسند .

رستم
در خان پنجم
گرفتار اولاد
میشود. که
نتیجه در هوس
زن داشتن است.
که شب وروز
خود را صرف تأمین
نیارهای زن و
زندگی کرد. و
اولاد حاصل
این دوره باز
مزاحم سرعت
سالک در
پیشرفت سلوکی
بمراحل
بالاتر، و
رسیدن بلقای
الهی در سفرهای
اصطلاحا
چهارکانه سفر
بسوی خدا و
سفر در خدا و
سفر برای خدا
و سفر از خدا
بخلق کاملان الهی
است. فردوسی
اولاد را همه
زندگی انسان
میگوید. که
گوﺌی صاحب
زندگی و دنیای
سالک گرفتار
اولاد باشد.
ولی رستم با
کمند خود اولاد
را أسیر کرده
و جویای جای
دیو سفید از
او شد. آنگاه
وعده میدهد که
پس از کشتن
شاه مازندران شهریاری
مازندزان را
باین اولاد
میدهد . رستم اولاد
را نام پهلوان
در دشت
مازندران
میگوید.که
مخالف کشته
شدن زن جادو
گر بود . ولی
رستم اولاد را
بنفع خود در
آورده و جای
دیو سفید را
دانست گفت که
در مکانی میان
دو کوه قرار
داشته . و
نگهبانان
زیادی دارد. و
دیو خود چون
کوهی در تن
میباشد. جای
أسیر را در
کوه اسپرز یا
البرز خواند.

رستم
بخان ششم رسید
و جنک او با
أرژنگ دیو درگرفت.
رستم با نعره
دیو را زبون
کرد و سر اورا
قطع نمود . که
باعث دشمنی
دیگر دیوان شد
. در اینجا
توصیف افسانه
ای و جادوﺌی
فردوسی از
رستم ،همان
توصیف از سالک
صادق است که
بپیمان الهی
خود پای بند است.
پس نیروی
اراده او
نیروﺌی الهی
است که نیروهای
بزرگ هستی
مادی و بشری
را از بین
میبرد . مانند
نیروی غیر
سالکان و
آخوندها و
أهریمن
پرستان که
لشکریان
بیشمار هستند.
و جای کاووس
أسیر را
دانست. و
کاووس را بسوی
خود کشید. که
آنرا آغاز
سعادت
ایرانیان
میگوید. و لشکریان
کاووس دوباره
منظّم شدند. و
بالاّخره
رستم بغاری که
دیوان در آن
بودند رفت . و
پزشکان الهی
مغز و خون دیو
را داروی
سلامتی بیماران
گفتند. که غیر
سالکان همان
بیماران میباشند.
و رستم
بایرانیان
آریا شده یا
مستعّدان
آریا شدن و
بکمال الهی
رسیدن
میگوید، که باید
بیدار وهشیار
باشند یعنی سلوک
الهی را
بنمایند.

رستم
بخان هفتم
رسید ودیو
سفید شده سالک
با تزکیه نفس
سلوکی، باز
روان سالک همچنان
سیاهی دارد .
یا علاقه
وباوری مذهبی
قشری و آخوندی
دارد. گرچه
آخوندهای
سیاه دل وروان
پوشش سفید در
تن دارند. که
سیاهی دل وذات
خود را در پشت
آن مخفی کرده
بودند.و کشف
رستم سالک شد
که پس از عبور
از هفت کوه
بجای دیو رسید
. اولاد
پهلوان
مازندران و
راهنمای کنونی
رستم گفت، دیو
خواب است و
چند جادوگری
اورا نگهبانی
میکنند. این
غار در عمق
چاه تاریک و گود
است که همان
روان حیوانی
خواب و غافل
انسان فاسد
روان و آخوند
مذهبی قشری
است.مخالف راه
خدا و قاتل
أنبیا و بنام
فتوای الهی. و
دیو سنگ بزرگی
را بالا برد
که بر سر رستم
بکوبد. و رستم
در حال ترس
بخود گفت
امروز جان را
حفظ کنم که
جاوید گردم.
که سالک باید
با مرگ قبل از
مرگ از این
خان بگذرد که
روح او جاوید
گردد. و روح
پاک شده را از
تن و ذهن و
روان خویش
آزاد کرد .
ووارد عوالم
الهی و ملکوتی
شده بنور تجلّی
الهی میرسد.
آنکاه در
نداشتن
کارماهای جهنّمی
و قهقراهای
انواع حیوانی
مجدد مصون
است. چون
خوابی که
بیدار گشته،
تولّد دوّم
الهی و بعثت
ورسالت
ومأموریّت
الهی پیدا
میکند.
پیامبری چون
پیر خود و پیامبر
اولی العزم
خود، مقامی
الهی دارد/ و
برای چند سالک
احتمالی خود
پیامبر و صاحب
اختیار الهی
آنان میباشد.
و پیامهای
الهی ولدنّی
خود را از
خداوند وحی و
الهام دارد، و
تا وقتی که
زنده باشد
وسیله الهی
سالکان خود
میباشد. تا پس
از مرگ طبیعی
او هفت هزار
سال بعد چون
همه اولیای
الهی شاهد نور
ربّ رحمان، در
یک صورت نوعی
فوق بشری
بجهان متولّد
میشود. که از
هزاران برابر
عقل و کرامات
و امکانات و
امتیازات
الهی در تن و
ذهن و روان ّخواهد
رسید.و همان
روح الهی را
دارد که
سریعتر از نور
کهکشان راه
شیری را جولان
میدهد.

و
بالاّخره
رستم بر تخت و
تاج مازندران
کنار کاووس
تکیه زد . که هر
کامل بازگشته
بخلق مینماید.
و گروه
سربازان چون
گودرز و
کاووس، از ترس
گناه بتربیت
مغز و هوش
پرداخت. که
همان نتیجه
کار سالکان
الهی میباشد .
کیکاووس نامه
ای بشاه
مازندران
نوشت، که
سرنوشت أرژنگ
دیو سفید
خواهد داشت.
ولی پادشاه
مازندران وعده
ویران نمودن
ایران را داد
که با خاک
یکسان میکند .
فرهاد حامل
پیام پادشاه
مازندران، نامه
کاووس
بپادشاه
مازندران را،
رستم شخصا برد
و حامل پیام
الهی دانست که
پیامبری
اولیای الهی
برای سالکان
مستعد همین
کاملان
بازگشته بخلق
هستند وتا
زنده باشند.
در بازگشت
رستم از
مازندران جنگ
کاووس و شاه
مازندران دست
داد. و فردوسی
توصیف زیباﺌی
از نظام جنگی
لشکر کاووس
میگوید. و
اینکه رستم
قهرمانیها
کرد. فردوسی
شاهکار نظام
جنگی با شاه
مازندران را
میسراید. و
مازندران
سرسبز سمبول
جهان مادی در
نظر عقل انسان
بشری است. و
پادشاه آن تمام
قدرتهای بزرگ
جهان از
پادشاهان
سیاسی و سرمایه
داران و
آخوندهای
مذهبی و جنگ
آوران میباشند.
که آخرین جبهه
جنگ سالک برای
رسیدن بهدف الهی
خود، و رضایت
و تجلّیات
الهی میباشد.
کاووس پادشاه
و رهبر الهی
رستم سالک، در
شرف نجات
ازهدف الهی
سلوکی، فرمان
کشتن پادشاه زشت
مازندران را
داد. کاووس پس
از یک هفته
عزلت نشینی و
دعای بدرگاه
الهی، در
گنجها را باز
کرد. که
حکمتهای الهی
او میباشد. که
هر کاملی الهی
دارد. وکاووس
شاه مازندران
شد. و رستم
برای اولاد
قهرمان، تاج
پادشاهی
مازندران را
از کاووس
خواست. و
کاووس
بازکشته بخلق
قهرمانان خود
را مأموریّت
ایران زمین
داد، که با
مردم داوری
عادلانه کند.
که چون امام
زمان در ولایت
محمدی کاملان
خود را بأطرف
گسیل میدارد
که تربیت چند
سالک خود را
داشته باشند.
و انسانهای
عامی را آریا
و نیروانا و
جم و سیّد
وکامل الهی
نمایند.

فردوسی
سپس توصیف
ایران و
ایرانیان را
در دوره
پادشاهی الهی
کیکاووس
بنیکوﺌی
میگوید که از
توران و چین
توسعه داد و
بمکران رسید.
و هرجا میرفت
گناه کاران را
می بخشید. که
هر کامل الهی
سالکان خودرا
از طرف خداوند
میبخشد. اگر
که بسلوک الهی
در تخلیه و تحلیه
روان خود
ادامه بدهند.
کاووس بدریا
ها نیز لشکر
کشید، که
افسانه های
هخامنشیان و
کشتی های
نظامی فراوان
ایران بسوی
یونان در
خاطره ها بود
که کیکاووس
نسبت داده شده
است . اطلاج
سودابه دختر
شاه
(هاماوران) را
میگوید. ظاهرا
در گذشته ها
،از جمله
بهانه های
جنگی دختر
خواستن
پادشاهان
بوده است. که
اگر ازدواج
میکردند، صلح
جویانه رابطه
های سیاسی
توسعه مییافت.
اخیرا پادشاه
ملک سعود از
هر قبیله
دختری میگرفت
و سیصد فرزند
بدست آورد. که
تا کنون بنوبت
پادشاهی
عربستان و اتّحاد
قباﺌل بر
قرار است. و
همچنان
شاهزادگان دیکر
منتظر
پادشاهی خود
هستند.
هاماوران کیش
دیگری داشتند
و کاووس
سودابه را
بکیش خود
درآورد. که
نشان میدهد
پادشاهان
مورد ستایش
فردوسی در
شاهنامه همگی
پادشاهان
الهی و صاحبان
طریقت سلوکی
بوده اند. که
ولایتهای
اولیای
زردشتی مقام
الهی ولایت و
شهود تجلّی
مرتضوی چهارم
را داشتند و
دارند. که
ولایتهای
الهی قبلی نداشتند.
و زردشت کشف
این خورّه و
قرّه شهودی
نور مرتضوی
ایلیا را نمود
. چه رسد اگر که
دینداران
قشری مشرک همه
ادیان غیر
سلوکی خواهند
بود. که در أصل
مشرک بخدا و
دشمن ولایت زنده
الهی در هر
زمان هستند.
ولی شاه
ماوران پس از
فرستادن دختر
و بسیاری
هدایا، کاووس
را دعوت
بسرزمین خود
کرد. ولی
سودابه آگاه
از نیّت پدر
بود ومانع
کاووس شد. ولی
کاووس بدون
سلاح رفت و
دستگیر شد. که
آخوندهای
مذهبی قشری، معمولا
بگفته محمد
قاتلان
انبیای الهی
بوده وهستند
.و مأموریّت
الهی برای
تعلیم دینی
ندارند.
سرداران کاووس
نیز دستکیر
شدند. آنگاه
لشکریان
افراسیاب
بایران
تاختند و از
دریا و خشکی،
که داستان
اسکندر
مقدونی
بایران یاد آور
است. ونیز
حملات چینی ها
و مغول از شرق
بود. گوﺌی هر
صد سال یک بار
حمله
میکردند، که
بدنبال غذا
برای جمعیّت
زیاد شده خود
بودند. که
پادشاهان
هخامنشی و اشکانی
و ساسانی هر یک
دفع حملات
مغول را کرده
اند. وچون
راهی زمینی جز
ایران بغرب
نداشتند .از
بالای بحر خزر
باروپا
میرفتند که
اسلاوهای
کنونی تبار
مغول را دارند
و یا هونای
ویران گر
اروپا .

فردوسی
وصف آشفتگی
ایران را
مینماید. که
در واقع پس از
اسکندر و سپس
حملات مغول
چنین شد. و اگر
طبقه بندی
جامعه ها بر
اساس دین
ومذهب باشد،
عاقبت تفرقه
ملّی و
استقلال های
محلّی خواهد
بود و
کشتارهای
همیشگی از
یکدیگر. در حالیکه
ادیان ومذاهب
اگر سلوکی
نباشند، تماما
مشرک و قشری و
دشمنان خدا و
پیامبران خود
هستند. و لذا
فردوسی در
حیات خود بفکر
وحدت ملّی و
سیاسی
ایرانیان
افتاد که از
شاهنامه
بخوبی پیدا
است. که وجود
پادشاه برای
کشور، عامل
وحدت و قدرت
کشور است. ولی
وجود ملوک
الطواﺌفی و پادشاهان
مذهبی و
حکومتهای
آخوندها ،جز
عامل تفرقه و
کشتار یکدیگر
نیست. امروزه
در اروپا و
امریکا
هرگونه طبقه
بندی باشد باز
مذهبی نیست.
حتی اگر عامل
اقتصاد و
فلسفه و
سرمایه داری
موفّق تر
است.و نیز
عامل
ایدﺌولوجیهای
حزبی، مانند
ایدﺌدلوجیهای
دینی و مذهبی
جز زوال و
بیماری
هیستری جمعی،
وتضادهای محلّی
ومذهبی و حزبی
بر قرار
نخواهد بود.
انسانها باید
مقام حیوانی
روان خود را
تبدیل بروحی
الهی نمایند.
که سالکان
تنها در شهود
تجلّیات الهی
ولایتهای
سلوکی ششگانه
نوع بشری، خود
را برای
شایستگی
دیدار تجلّیات
الهی بالاتر و
آینده های نوع
فوق بشری آماده
میمایند. والاّ
تولدات نسخ
ومسخ حیوانی
مجدد خواهند
داشت و تکرار
گذشته ها در
آینده ها .
ویرانی ایران
بدست دشمن
خارجی و داخلی
مذهبی عاقلان
را بنزد رستم
کشاند تا قیام
نماید. و رستم
لشکریانی فراهم
کرد و پیامی
بشاه
هاماوران
داد، که شاه
ایران فریب
داده و گرفتار
نموده است. و
آزادی کیکاووس
را خواستار
شد. و شاه
هاماوران
سرزمین خودرا
آماده کار زار
با رستم کرد . و
بالآّخره
رستم با سه
شاه دشمن که
سه سرزمین
باهم متّحد
بودند، منجر
بنجات
کیکاووس شد. و
رستم بلشکریان
خود گفت تعداد
افراد دشمن
مهم نیست.
زیرا یزدان
پاک یار ما
میباشد.که
همیشه سالکان
و کاملان الهی
در برابر
تعداد زیاد
آخوندها و پیروان
آنها قابل
قیاس در تعداد
نیستند، ولی
باز پیروز
هستند چون
بمراتب شهودی
میرسند. و
گرچه تن بشری
دارند ولی
کرامات نوع فوق
بشری و الهی
را دارند. چون
ترک لذّتهای
تن و ذهن
وروان را
مینمایند، و
لقای الهی در
شهودها را
ترجیح میدهند.
غیر سالکان
کرامات نوع
بشری خود را
اتلاف نموده،
پس از مرگ ژنتیک
روحی آنان جز
تولد در انواع
حیوانی را
شایستگی
ندارند. که
بقول پیامبر
مسخ میمون و
خوک بهترین
شانس آنان
خواهد بود. تا
دوباره و حتی
صدباره بهمین
نوع بشری
ووظیفه الهی
برای أزل تا أبد،
در فرمان کن
فیکون برای
شدن و صیرورت
و تکامل روح
بشهود قاﺌم
روح القدس رب ّ
النوع بشری
برسند که
خواهند رسید.
تا بانواع فوق
بشری فراوان
بعدی بروند،
که روح هر أتم
و گیاه و
حیوانی نیز
خواهد رفت . تا
بفرض محال
بلقای الله
أهورمزدا رب ّ
الارباب
برسند. که
بازگشت همه
بسوی خداوند
را پیامبران
تکرار کرده
اند.

فردوسی
سپس نام
فرماندهان
کاووس وافراسیاب
را میگوید که
هدف از توسعه
طلبی تورانیان
دارند. و
افراسیاب
تندی وتهدید
ویرانی ایران
داشت. پس
کاووس رستم را
بلشکر کشی
بقصد افراسیاب
فرستاد. سپس
کاووس
بآبادانی
ایران پرداخت.
رستم پهلوان
ایران شد و دو
کاخ برای او در
البرز ساختند.
که همان
خانقاه و
طریقت سلوکی
رستم انسان
کامل الهی
است. زیرا
رستم رسته از
دنیا و پیوسته
بآینده بهتر
است، که بسالکان
خود تعلیم و
تربیت الهی
میدهد. تا
آریا وکامل
الهی و پارسا
شوند. و
جایگاه دیوان
قشری مذهبی
تبدیل
بجایگاه
اولیای الهی
گردید. و جنگهای
شاهنامه
مبارزه با
قشری های غیر
سالک ویا
پیروان مخالف
ولایتهای
پیشین هستند.
دیوان قشری
نیز أنجمن
کردند تا چاره
کار کاووس کنند.
و دیو دژخیمی
دشمنی همه
جانبه بکاووس
کرد، که باعث
فریب خوردن
کاووس شد که
ستایشهای جهانی
یافت. پس هوای
پرواز آسمان
کرد، که بخواهد
بشهود و
مقامات الهی
بدون شایستگی
برود. که
معمولا
کاملان
ولایتهای
قبلی بخواهند بدون
شایستگی
دارای
امتیازات
ولایتهای سلوکی
بعدی شوند. که
برترین شهود
شهود تجلّیات
الهی بالاتر
را دارند. و
نیز عقل الهی
بالاتر و
بسیاری
کرامات و
قدرتهای
بالفعل دیگر.
ستاره شناسان
را پرسید که
فاصله زمین تا
ماه چقدر است.
زیرا ماه
سمبول تجلّی
روح القدس
شهود نهاﺌی
واجب الهی
برای انسان
بشری است. که
در ولایت
محمدی برای
کاملان ولایتهای
پیشین میسّر
نمیباشد. که
أنبیای اولی
العزم آن
ولایتها نیز
محروم از چنان
تجلّی الهی
روح القدس
هستند. مگر در
تولد بشری بهتر،
و با عقل و
کرامات
بالفعل نوع
بشری بیشتر.
تا بتوانند پس
از تجدید
شهودهای
پیشین خود
بشهود بالاتر
ششم روح القدس
قاﺌم در
تسمیه محمدی و
گبریال مسیح
برسند. و الاّ
ولایتهای
الهی زردشت را
پس از چندین
تولد بهتر
بشری بیابند،
تا با ولایت
مسیح آنگاه با
تولدی باز
بهتر بولایت
محمدی بشهود
قاﺌم در
دیدار شاهدان
آن برسند. که
محمد از بدر
منیر شب
چهارده گفت . و
هفت هزار سال
بعد در تولد
باز عظیم تر
نوع فوق بشری،
با ولایت مهدی
موعود
سوشیانس سوم
زردشت وموعود
محمد و با هزاران
برابر عقل نوع
بشری، و انجام
وظایف سلوکی
آن زمان و
تجدیدی
شهودهای
ششگانه نوع
بشری پیشین
خود، آنگاه
بنور شهودی رب
ّ رحمان در
تسمیه محمدی
میررسند. و
اگر بازگشت بخلق
پیامبرگونه
مهدوی را
داشته باشند،
بعرش رب ّ
برتر و شهود
هشتم میرسند،
که نامی هم از
او نمیدانیم
که مهدی خواهد
گفت. همان
گونه که محمد نخستین
بار نام رحمان
را گفت. و تا خداوند
الله
أهورمزدا رب ّ
الأرباب، بی
نهایت ارباب
نوع فوق بشری
عظیم تر از
یکدیگر در پیش
هست. که روحی
بفرض محال و
در أبدیّت
مطلق، بنور
الأنوار
خداوند الله
روح الأرواح
برسد. آنگاه
پایان وظیفه
تکامل تاریخی
یک روح خواهد
بود. که همه
أرواح و حتی
روح هر آتم و مادون
أتم عاقبت
سراسر باید
بخداوند الله
آهو برسند. که
آنگاه هنور
بخداوند(هو)
بیرون از هستی
ها رسیده نشده
اند.که
خداوند( هو یا
او) خود صادر کننده
و آفریننده
الله در هستی
است. الله
عربی شده أهوی
زردشتی است.
که قریش
زردشتی معتقد
بود. یعنی
الله هنوز
خداوند هو
نیست که همان
أهو میباشد.

آنگاه
کاووس گوﺌی
داستان فرعون
مصر و گفته تورات
را میگوید، که
کاخی بلند
ساخت که شاید
بخداوند
برسد.که و فرعون
دیانتی
قدیمتر داشت.
و کاووس نیز
تختی ساخت که
چهار عقاب
آنرا پرواز
بآسمان ببرند.
ولی عقابها
ناتوان شدند و
پر أنداختند،
و تخت کاووس
در چین سقوط
کرد. ولی رستم
کاووس را باز آورد.
و از جنگلهای
مازندران
بیرون آورد .و
چون عقل خود
را از دست
داده بود که
دشمنان قشری آخوند
را جای داده
بود. که
ساسانیان یا
همان مذهبی
های قشری حاکم
بر ایران
شدند. که
امروز نیز
ولایت فقیه
سفیه غیر الهی
بنام خدا و
محمد و علیّ
بر ایران زمین
قرار گرفته
اند . و چیزی را
که نمیشناسند،
خدا و پیامبر
و علیّ و راه
الهی آنها در
سلوک الهی
است. که
أهریمن های
زنده هر زمان
هستند. فردوسی
أندرزگویان
الهی را
میگوید، و
کاووس پشیمان
چهل روز از
کاخ بیرون
نرفت و اینکه
خون ار دیده
بریخت. که
سالکان نتیحه
تمرکز مداوم
أشک ریزی دارند.
و کره یا قرّه
چشم با خون
بیشتر سرخ
میگردد.مگر
بشهود و رضایت
الهی و عفو او
برسد. و کاووس
تاج کیانی بر
سر گذارد و بر
تخت نشست. که
هر کامل الهی
در پایان سلوک
بدان مقام و
برای چند سالک
خود میرسد. و از
اطراف جهان
بدیدار کاووس
آمدند. که
طالبان لقای
الهی همیشه
بدرگاه
اولیای الهی
میروند، تا
شاید اجازه
توسّل و پیمان
با وی را
داشته باند .

فردوسی
دنباله
داستان رستم
را میگوید، که
جنگ و قدرت
تنها عاقبت
ساز نیست. که
عقل الهی لازم
است. و در دین
ورزی آنگاه
کسب آن میسّرهست.
رستم بخواست
گیو قهرمان،
قصد شکار در
نخجیرگاه
توران زمین
کرد. رستم
احتمال حمله
افراسیاب را
داد، و
لشکریانی
برای کنترل
اطراف مأمور کرد.
افراسیاب قصد
دستگیری هفت
قهرمان همراه
رستم را نمود .
چون رستم حرکت
لشکریان
افراسیاب را
دانست مست از
می گردید، که
تحقیر دشمن را
کرده باشد .
گیو و سپس
رستم با
تورانیان جنگیدند.
سرداران
افراسیاب
طالب
فرماندهی
بطمع وعده
افراسیاب
فریب خوردند
که فاتح این
جنگ پادشاه
ایران زمین
خواهد بود.
ولی رستم همه
آنها را کشت.(
الکوین)
قهرمان بزرگ
افراسیاب
احضار شد تا
گیو را بکشد.
که باز رستم
بمیان آمد. و
بالأخره
افراسیاب از
رزم گاه
گریزان شد.
فردوسی فنون
جبهه بندی
لشکریان
معمول گذشته
را بنیکی
توصیف میکند.
که ظاهر کار
فردوسی از
لحاظ ملّی در
کار شاهنامه،
یعنی همین
توصیف
قهرمانی ها
است . که
خواننده
شاهنامه را
آماده
قهرمانیها
میکند. و تا
کنون تنها محرّک
جوانان برای
شجاعت برای
قیام بر
دشمنان بوده
است. دشمنان
خدا آخوندها
که دشمنان ملّتها
و دشمن حقیقت
هستند. که دین
ورزیهای باطل مشرکانه
دارند. و محمد
آنان را
ابلیسان در
لباس کاذب
روحانیّت
میخواند. که
بدترین جهنّمهای
نسخ ومسخ در
دوزخ و برزخ
جهان پس از
مرگ دارند . که
بقول محمد مسخ
میمون و خوک
بهترین بخت و
شانس آنان است
.زیرا یک روح
از أزل تا أبد
هرگز مرگی
ندارد. که
ماهیتنی از
عوالم الهی
دارد. ولی مرگ
نوعی در تن را
دارد که آنرا
رها میکند، که
بنطفه دیگری
در رحم مادری
بهتر یا بدتر
حیوانی برود،
تا خود را
بکمال برساند
و بتجلّیات
الهی برسانند.
که باید برسد
و خواهد رسید. ولو
بقیمت
کارماها و
تکرار گذشته
ها در آینده ها.

اینک
فردوسی
داستان سهراب
را پیش میکشد.
که نمیتوان
عدل و عقل را
از ستمکاری
دانست .و یا از
مرگ ومردن
نباید داد و
فریاد نمود و
مرگ را بی داد
گفت . و بقول ملاّی
رومی هر گاه
مُردَم، پس من
کی زمردن کم
شده ام . یا
همان مرگ قبل
از مرگ سالکان
که رحمتی الهی
است. و در نبرد
رستم با سهراب
پیش آمده .و
میگوید عاقبت
بجوانی و پیری
نیست. که باید
دل را گنج
ایمان یا همان
اوم و سلوک
الهی و کسب
تجلّیات الهی
نمود. آنگاه
چنین مرگ
ارادی و مقدّس،
تولد بهتر و
برتر بدنبال
دارد. که
کاملان بازگشته
بخلق با مقام
الهی بالاتری
در روح و نوع
هستند. و اگر
بازگشت بخلق
با شهود عرشی
داشته باشند،
برای تولد
بهتر و دوم
الهی، چون هر
کامل الهی ار
خواب مرگ
بیدار میشود.
که کاملان ولایت
محمدی با شهود
عرش قاﺌم روح
القدس
پیامبری
مییابند. و
شاهدان نور
قاﺌم با
ولایت محمدی
هفت هزار سال
بعد در نوع
فوق بشری
متولد
میگردند، و با
هزاران برابر
عقل نوع بشری،
که شاید
بتوانند با
ولایت مهدی
سوشیانس سوم
زردشت بنور ربّ
رحمان، رب ّ
النوع فوق
بشری برسند . و
هنوز بی نهایت
ارباب نوع
بالاتر تا رب ّ
الأرباب الله
و أهورمزدا در
پیش هست. که در
أبدیّت مطلق
است . که باز
هنوز بخداوند
( هو) بیرون از هستی
ها رسیده نشده
است. فردوسی
بنقل داستان
سهراب از یک
موبد عابد
میگوید که او
کاملی الهی و
افسانه های
اولیای گذشته
مناسب آن
زمانها را میداند.
و مناسب عقل
کنونی خود
درمیآورد.
رستم بتوران
زمین رفت و
بسمنگان رسید
ولی لشکریان
دشمن حمله
کردند، که رخش
أسب رستم با
لگدی آنها را
کشت. پادشاه
سمنگان ابراز
دوستی رستم را
نمود . شبانه
(تهمینه) دختر
شاه سمنگان
بنزد رستم رفت.
وی خبر از جای
رخش گم شده را
برستم داد و
همسر رستم شد.
و موبدی واسطه
این ازدواج
بود. و رستم
بازوبند خود
را بتهمینه
داد که معرّف
طفل او بیاشد.
و سهراب فرزند
رستم از
تهمینه متولّد
شد. و مانند
رستم پیل تن و
تهمتن بود و
از نژاد سام
نریمان و
کیانیان. و
کاملان الهی
با مقام شهودی
بالاتر که نژاد
دشمن را نداشت
. و سهراب أسبی
از نژاد رخش
یافت و بفکر
جنگ با کاووس
افتاد. بدین
ترتیب از همبستری
تهمینه با هدف
سهراب گذشت
نمود. افراسیاب
فرستادگان
بنزد سهراب
فرستاد، و
لشکریانی در
اختیار سهراب
گذاشت .که
مبادا سهراب
پدر خود رستم
را بشناسد. تا
اگر سهراب
کشته رستم شود
رستم از غم
خواهد شکسته و
جایزه سهراب
در صورت کشته
شدن رستم
پادشاهی
سمنگان و ایران
و توران زمین
خواهد بود . پس
سهراب بسوی ایران
رفت و به دژ
سفید جایگاه
رستم رسید که
همان کوه
البرز و
خانقاه رستم
کامل الهی بود
. هژیر خود را
نگهبان دژ
سفید خواند، و
سهراب او را
بزمین زد و
خواست سر اورا
ببرد. سهراب
از آنان خواست
که تسلیم
شوند. پس رزم
سهراب با (گرد
آفرین) صورت
گرفت که دختری
شجاع بود. که ایرانیان
زنان را جنگحو
تربیت میکنند.
و در عصر حاضر
ما از زنان
شجاع بسیار
میشنویم و
مردانی شجاع
پرورش میدهند.

سهراب
جنگ با دختر
را ننگ خود
دانست. و
زیباﺌی
گردآفرین سهراب
را شیفته او
کرد . ولی گرد
آفرین گفت، که
زنان ایرانی
همسران ترک
نمیشوند.
دانای پیری نامه
بکاووس نوشت و
توصیف شجاعت
سهراب را نمود.
واز خطر
پریشانی
ایران زمین
گفت . گوﺌی سام
و رستم
میباشد.
بالأخره
سهراب دژ سفید
را فتح کرد. پس
کاووس رستم را
خواست و از
خطر سهراب
گفت. و از
دلاوری های
رستم یادآوری
کرد. رستم از
پیدا شدن چنین
قهرمانی چون
سهراب تعجّب
کرد. رستم با
تأخیر بنزد
کاووس رفت که
کاووس بر او
خشم گرفت.
رستم کاووس را
ناشایست
خواند. و
ندانست رستم
بارها
پادشاهی را
نپذیرفته است.
زیرا اولیای
الهی پادشاهی
سالکان خود را
دارند. ولی
پادشاهی
سیاسی و جهان
طلبی را
ندارند. گودرز
بنزد کاووس
رفت و شاه را پشیمان
از گفته های
خود نمود. که
رستم کاووس را
از بند
مازندران
نجات داده
است. و رستم
کاووس را
بخشید و بنزد
او رفت و شاه
پوزش خواست و
رستم سردار
لشکر کاووس شد
و بسوی سهراب
براه افتاد. و
سهراب فکر
کاووس را دست
کم گرفت. که
جنگ تن بتن
باو کنند و
رستم داوطلب
چنان زور
آزماﺌی شد. پس
رستم با لباس
مبدّل بدژ
سفید رفت و
قهرمانی ها
کرد. که
فرستاده ها
بدست رستم
کشته شدند. و
سهراب خود
عازم نبرد با
رستم شد.
سهراب که
تحقیقات خود
را میکرد بقصد
پدرش بود. ولی
کسی از رستم
بوی اطلاعی نداد
. گرچه از
مادرش توصیف
رستم را شنیده
بود . سهراب بر
لشکر کاووس
تاخت .و رستم
بمصاف سهراب رفت
ومنکر شد که
او رستم باشد.
نبرد سهراب
ورستم آغاز
شد، و هر دو
یکسان مقاومت داشتند.
ونبرد بروز
بعد موکول شد.
ابتدا سهراب
چون رستم پدر
خود را زمین
زد و نشان ها
از مادر داشت
.وگمان کرد با
رستم میجنگد
که شایسته نیست.
بالأخره
سهراب بر سینه
رستم نشست
وخواست اورا
خنجر زند و تا
کنون کشتی
میگرفتند.
رستم از خداوند
نیروی کاسته
شده خود را خواست
. زیرا تدبیر
اولیای الهی
با خداوند
است. که عاقبت
رستم سهراب را
بزمین زد و
زخمی بر سینه
او زد. و سهراب
گفت نخواهی
توانست از
مجازات رستم
خلاصی یابی که
مرا کشتی. که
وی در حسرت دیدار
پدر بود. و
سهراب مهره
یادگار پدر از
مادر را نشان
داد . و رستم
سخت گریان شد.
و لشکریان چون
هر دو را
ندیدند گمان
کشته شدن رستم
کردند . پس
رستم از کاووس
در نوشته ای
خواست که از
داروی نوش
دارو که کاووس
در گنجینه داشت
برایش بفرستد.
ولی کاووس ترس
از شفای سهراب
داشت. رستم از
با خبر شدن
مادر سهراب
نگران بود. و
خود را گناه
کار میدانست که
میخواست خود
کشی کند. و روح
سام اجدادی
رستم را نفرین
خواهد کرد.

فردوسی
مهرورزی را در
جهان میگوید،
که با همراهان
سالک را باید
داشت . کاووس
رستم را آرام
نمود . ورستم
بزابلستان
بازگشت و (
زواره ) برادر رستم
فرماندهی
لشکریان را
بعهده گرفت. و
رستم بر تابوت
سهراب ناله ها
کرد. و رودابه
در سمنگان
تابوت سهراب
را دید، و
بجسد فرزند
خود گفت که
امیدم این بود
که خبری از
پدرت برایم
بیاوری، و لذا
نشانی را که
بتو دادم
برستم نشان
ندادی . رستم
همیشه نام خود
را پنهان
میکرد. که
آنگاه در حال
مرگ سهراب نام
وخود را گفت .

فردوسی
آنکاه داستان
سیاوش را
میگوید، و
أندرز دین ورزی
سفارش دهقان
گفت پس از مرگ
سر و کارت با
خداوند است.
پس تا زنده
هستی خردمند و
نیکو خوی باش.
که اولیای
الهی چنین
هستند. فردوسی
این زمان خود
را پنجاه و
هشت سال
میگوید.
فردوسی بنقل
از موبد راوی
داستان سیاوش
میگوید، که
پهلوانان طوس
و گیو در
نخحیر و شکار
رفتند. و با
علف چهل روز
را گذرانیدند.
که همان چلّه
سالکان در
عزلت سلوکی در
نقطه دور از
مردمان است.
در آن بیشه زن
جوان رعناﺌی
دیدند که نسب
از فریدون
داشت ودر
طریقت سلوکی
او بوده است. و چون
زن را بنزد
کاووس شاه
بردند، در
حرمسرای خود
گذارد. آنگاه
سیاوش
قهرمانی تازه
شد. سالکی که
در راه الهی
خود غریبانه
ومعصومانه
کشته میشود.
رستم از کاووس
خواست که وی تربیت
سیاوش را
بعهده بگیرد
که کاووس
پذیرفت. یعنی
سیاوش سالک در
خانقاه الهی
رستم قرار گرفت
که تربیت الهی
و شایستگی
پادشاهی الهی
بیابد. پس
سیاوش
بزابلستان
رفت و فنون
جنگ آموخت. که
همان فنون
مبارزه سالک
با روان حیوانی
و نفس امّاره
خود میباشد.
چون تخلیه
وتحلیه و
تجرید نفس از
صفات حیوانی و
بشری خود
مینماید.
بطوریکه سیاوش
در بین دیگر
جوانان یعنی
سالکان بی نظیر
گردید. آنگاه
سیاوش طلب دیدار
و بازگشت یپدر
کرد تا هنرهای
خود را بوی نشان
بدهد. و کاووس
با جشن
باستقبال
سیاوش رفت هفت
سال آموزش
سیاوش طول
کشید که بکمال
الهی رسید. و
فراوان
خردمندان و
طالبان سلوک و
لقای الهی
کنار سیاوش
بودند. و
سیاوش پادشاه
(کورشان)
ماورای النهر
کنونی گردید.
و بر مرگ مادر
خود زاری کرد
.که روحش در
مینو و عوالم الهی
رفته است.
مادر در
اصطلاح عرفان
و تصوّف، پیر
حسینی سالک
است. که با وی
باید آغاز راه
الهی نمود. و
رستم مقام
بالا تر داشت
.که چون امام
زمان حسنی در
طریقت ولایت
محمدی بوده
است. و سالکان
پیشرفته تر
کاملان را میتواند
بنزد خود
ببرد.ولی در
این میان
سودابه زن
کاووس بسیاوش
عاشق شد. گوﺌی
داستان یوسف و
زلیخای مصری
در یهودیان
زردشتی ألأصل
تکرار شده
است. تنها
سیاوش را در
کاخ خواست که
پادشاه مطلّع
نگردد. سودابه
از شاه خواست
که سیاوش در
کاخ با دیگر
برادران
وخواهرانش
باشد. سودابه
بشاه گفت که
در شبستان
مخصوص باشد،
تا با سیاوش
گفتگو بسیار
نماید . پس
درخواست موبدان
و بخردان الهی
شد. که گفتند
سیاوش در
شبستان زنان
چیزی نخواهد
آموخت. لذا
سیاوش گفت
بفرمان پدر از
فردا خواهم
رفت که شاه
گفته بود. وبوی
گفت دل بد مکن
و شاد باش .
هیربد متصدّی
کلیدها و پرده
دار حرمسرای
شاه بود که
پرده شبستان
را کنار زد. و
سیاوش ترسان
از وضع تازه گردید
زیرا سودابه
را زیبا و با
آرایش دید. وسودابه
سیاوش را
بنماز خانه
برد، و اورا
سخت بغل گرفت
ورویش را
بسیار بوسید سیاوش
دانست این مهر
سودابه راه
ایزدی و الهی ندارد.
سودابه از شاه
خواست که یک
زن از تخم خودش
بوی داده شود.
و شاه گفت که
نباید سیاوش
بالغ شده از
زن گزندی
ببیند. کاووس
بسیاوش گفت، ستاره
شناسان از تو
فرزندی
شهریار پیدا
خواهد شد. و
سیاوش تسلیم
اراده شاه شد.
ولی نباید سودابه
نظر شاه را
بداند. شب
دیگری سودابه
از هیربد
خواست که
خواجه سرای
شاه بود. تا سیاوش
را بنزد او
آورد.و دختران
زیبا را یکایک
سیاوش
نپسندید.
سودابه پرسید
پس چه
میخواهی. و
سیاوش چون هر
سالک و کاملی
الهی أندیشه
کرد. که اگر زن
بگیرد باید بر
تن خویش زاری
کند. زیرا
شهوت رانی
سالک را بدور
از هدف الهی
وتربیت
اخلاقی
مینماید.
سودابه از
خاندان
هاماوران بود.
که کینه از
ایرانیان
داشت. و سودابه
کام دل ار
سیاوش خواست و
اورا بوسید.
سیاوش در دل
گفت که نه با
پدر بی وفاﺌی
میکند و نه با
أهریمن
آشناﺌی خواهد
داشت. پس از
ترس انتقام
سودابه نرم
زبانی را پیش
گرفت. و دختر
سودابه را
پیشنهاد کرد
تا شاه چه
بگوید. و امید
سودابه کام دل
گرفتن خود
بود. سیاوش بار
سوم بشبستان
رفت. و سودابه
از بخشش
فراوان شاه
گفت. بشرط
اینکه سرپیچی
سودابه نکند.
و همیشه باید
روی سودابه را
نگاه کند. ولی
سیاوش گفت
بخاطر دل، سر
خود را بباد
نمیدهد. و از
مردانگی و(
دانش) یا همان
کمال الهی و
آگاهی و علم
دیدارهای
شهودی را از
دست نمیدهد.
پس سودابه غضب
کرد و چنگ بر
لباس او زد،
که زلیخا با یوسف
کرد. و این
دلیلی بر
یگانکی تاریخ
افسانه های
یهود در مصر و
ایران است .که
هر دو شاخه ای
از دین زردشت
بوده اند. چه
در طریقتهای
سلوکی زردشت
باشند یا
مذاهب قشری شده
غیر سلوکی
زردشتی. و هر
دینی اگر
پیروان سالک
الهی پیامبر
اولی العزم
خود نباشند
قشری مشرک
هستند. ولی
سودابه کاووس
را فریب داد.
که جامه خود
را درید و
فغان سر داد و
سودابه صورت خود
را خراشید و
بشاه گفت که
سیاوش چنین
کرده است. و
سودابه
وفاداری بشاه
را بهانه مقاومت
خود وانمود
کرد. و سیاوش
پاسخ شاه داد
که سودابه
انکار نمود. و
گفت که فرزندی
از شاه در شکم
دارد. شاه
لباس و تن
سیاوش و
سودابه را بوﺌید،
که هر کدام
بوی دیگری
داشتند. شاه
سیاوش را باور
کرد و آرام شد.
ولی سودابه از
زن جادوگری
استفاده کرد.
و از او
داروﺌی خواست
که فرزند در
شکم خود را
بیندازد. و
بشاه بگوید که
این نطفه
سیاوش میباشد.
و سودابه دو
نطفه مرده
أنداخت. شاه
بد گمان از
سیاوش بود و
ستاره شناسان
اطفال را نیز
از پشت شاه
ندانستند.
سودابه اطفال
را از شکم زنی
گفت. که زن را
بنزد شاه
آوردند. شاه
آزمایش آتش را
مطرح کرد که
باید بفرمان
شاه وارد آتش
شوند. که اگر
راست گو باشند
گزندی نمی
بینند. ولی
سودابه
اعتراف کردو
بآتش نرفت و
سیاوش گفت که
دوزخ برایم
خوار شده که
چنین توده آتش
میبینم. سیاوش
بل لباس سفید
کفن و عطر
وکافور که
سالکان
زردشتی
دارند، خندان
برای رفتن
بسوی آتش رفت.
سیاوش پدر
آشفته را آرام
کرد که اگر بی
گناه باشم در
آتش نمیسوزم.
که سالکان بی
گناه آتش جهنّم
پس از مرگ در
تولدات مسخ
حیوانی در
صحراهای سوزان
را نخواهند
داشت. که
سرنوشت همه
قشریهای
مذهبی همه
أدیان میباشد.
و سیاوش با
أسب بسرعت
وارد آتش شد و
کسی او و اسبش
را ندید. که
ناگاه سیاوش
از طرف دیگر
آتش بیرون
آمد. که از
بخشایش
خداوند آتش را
گلستان شد، که
برای ابراهیم
پیامبر
یهودیان
زردشتی با پادشاه
بابل نمرود،
نا مرد و أمرد
فاسد میگویند.
که هر آخوندی
بهر مذهبی
چنین نمرود
است. شاه از
سیاوش پوزش
خواست و اورا
پاک سرشت
خواند . ولی
سیاوش از پدر
درخواست عفو
سودابه را
نمود .

افراسیاب
نیز با لشکری
قصد کاووس را
نمود. و موبدان
پیشنهاد لشکر
کشی دادند. و
سیاوش فرصت یافت
که خود این
مأموریّت را
داشته باشد. و
رستم تهمتن
باز وارد
کارزار شد. و
سیاوش وارد
بلخ گردید. و
نامه ای
بکاووس نوشت و
پاسخ گرفت. که
لشکریان را پس
از پیروری مرخّص
نکند. ضمنا
افراسیاب
خواب دید، که
صحرا سراسر
مار و هوا پر
از عقاب مرده
خوار است. و
پرچم او با
باد تندی
سرنگون
شد.واینکه
افراسیاب را
أسیر بنز
کاووس میبرند.
پس موبدان را
برای تفسیر
رؤیا خواستند.
که سیاوش جوان
خواهد آمد و
از ترکان
پارساﺌی
نخواهد ماند.
که سالکان
بطریقت برتر
سیاوش که الهی
است خواهند
پیوست. و
ترکان قوم ترک
زبان، ضمنا
بمعنی تارکان
وظیفه الهی در
سلوک میباشد.
که قشری و یا
بدون سلوک
هستند گرچه
زیباروی باشند
. که آخوندها
چنین میباشند.
افراسیاب
ترسید از خواب
خود پرید. و
چاره را در
صلح و تسلیم
بسیاوش دانست.
و حاضر شد که
خواست خداوند
در سلوک را در
پیش بگیرد.
افراسیاب
بزرگان خود را
جمع کرد و صلح
با سیاوش و
رستم را مطرح
کرد. و با هدایا
نزد سیاوش
فرستاد. و خود
را دنباله سلم
و تور خواند
که ایرج را
کشتند. و توران
را جزﺌی از
ایران
خواند.(گرسیوز)
برادر افراسیاب
فرستاده نزد
سیاوش شد و
بساحل جیحون رسید.
و سیاوش اورا
استقبال نمود
. چون سیاوش با رستم
مشورت کرد،
ولی رستم
بدگمان بکار
افراسیاب بود
. رستم
پیشنهاد
گرفتن گروگان
نمود و جریان
را بشاه اطلاع
بدهند. پس
پیمانی بین
افراسیاب و
سیاوش بسته شد
که زمینهای
اشغال شده را
بایران پس
بدهد. و صد تن
از خویشان افراسیاب
نیز گروگان
باشند. وتعهد
افراسیاب اجرا
گردید.

سیاوش
نیز رستم را
نزد کاووس
فرستاد. شاه
برستم
یادآوری
گذشته
افراسیاب را
نمود. و دستور
جنگ داد.که
رستم مخالفت
کرد که پیمان
شکنی نباید
کرد. رستم خود
پیشنهاد لشکری
از زابلستان
نمود که بر
افراسیاب
یورش ببرد تا
پیمان شکنی از
شاه و سیاوش
نبوده باشد.
پس کاووس رستم
را بسیستان
فرستاد
وکاووس گفت
نامه تندی
بسیاوش خواهم
نوشت. اگر که
سرپسچی کرد
پیمانی با من
نخواهد داشت.
که رستم آزرده
شد و بسیستان
رفت. و کاووس
طوس قهرمان را
بجای رستم
خواست. کاووس
بفرزنش سیاوش
نامه نوشت و
اورا جوانی
خواند که عبرت
از گذشته
افراسیاب
نمیگیرد. و
اورا متهم کرد
که از جنگ
نمودن گریزان
است . و در دل
مهر
بافراسیاب دارد.
سیاوش نیز
ترسان از خدا
که اگر
بازگردد کاووس
اورا خواهد
کشت. پس سیاوش
با دو فرمانده
خود مشورت
نمود. و
سودابه را
فریبنده
کاووس دانست.
و گفت نباید
سرکشی فرمان
یزدان کند. که
همان سلوک
الهی و تحقّق
اهداف الهی در
باره چامعه و
دنیا میباشد.
کاری که
بندگان دنبال
کرده باشند
نیکی دو گیتی
خواهد بود. پس
سیاوش سرداری
را با
گروگانها و
هدایای
افراسیاب بوی
بازگرداند. تا
آنچه پیش آمده
را بافراسیاب
بگوید .پس
لشکر را
ببهرام
واگذار کرد.
بهرام سیاوش
را آندرز داد،
که بی پدر در
جهان جاﺌی نخواند
داشت. و اجرای
دستوز شاه
برای جنگ را
لازم دانست.
زیرا مغز
کاووس آتشکده
است. و سیاوش
پاسخ شاه
میدهد که
فرمان اورا
اجرا خواهد
کرد. (زنکه پیر)
نیز سیاوش را
ترس از یزدان
و پیمان داد.
بافراسیاب
خبر داد و
ستایش سیاوش و
نکوهش کاووس
کرد. و گفت
سیاوش که تو
را برگزیده
پناه از خدا و
پدر میجوید.
پس افراسیاب
بسیاوش نوشت
واورا دعوت
کرد. که چون پدر
او خواهد بود.
و از پدر بد دل
در أمان خواهد
بود. و تاج و
تخت توران را
بوی خواهد
داد. و لشکری
در اختیارش
میگذارد که
بایران برود
تا با کاووس
پدرش آشتی کند
. سیاوش که
پیام
افراسیاب را
شنید دل رنجور
بود. که نباید با
دشمن دوستی
کرد که دشمن
جز دشمنی
ندارد. آنگاه
سیاوش لشکر را
ببهرام سپرد
.و بپدر کاووس نوشت
که میخواهد در
جوانی خرد و
عقل الهی را یافته
باشد. زیرا
سیاوش سالک
بود و بکمال
نهاﺌی خود
نرسیده بود. و
اینکه از مغز
شاه و شبستان او
چه بدی ها
دیده است. سپس
سیاوش لشکریان
را باطاعت از
بهرام توصیه
کرد و با صد غلام
از آب جیحون
گذشت .

خبر
بکاووس رسید و
خشمناک شد.
افراسیاب نیز
دستور
استقبال از
سیاوش را داد.
ولی سیاوش
گذشته
افراسیاب را
بیاد آورد و
غمگین و
پشیمان شد. ولی
پیران
استقبال
کننده اورا
آرام کرد. که
سیاوش را
پرستش میکند.
یعنی سیاوش را
وسیله توسّل
خود با خداوند
نماید. که
ولایت ادیان
قبلی در
افراسیاب
بوده است. که
سیاوش اورا
بشهود برتری
خواهد رساند پس
افراسیاب
شخصا
باستقبال
سیاوش رفت و
اورا بغل کرد.
و گفت که
کاووس پیر شده
و بی خرد است. و
اینکه در خواب
دیده که
فرزندش زمین
را آباد
میکند. که
سالک ولایت
پیشین در ولایت
برتر، زمین
جهان یا تن
وروان سالکان
را آباد و
پاکسازی
میکند . و در
مسابقه چوگان
سیاوش با تیم
ایرانی او هنر
نماﺌی کرد. و
مسابقه تبدیل
بیک نمایش جنگ
بین سیاوش و
افراسیاب شده
بود. سپس
مسابقه تیر
أندازی با
کمان شروع شد.
که سیاوش بر
هدف زد. بعد
سیاوش و
افراسیاب بشکار
رفتند. که
سیاوش گورخری
را با شمشیر
بدو نیم کرد.
یکسال گذشت و
پیران وزیر
دخترش را بسیاوش
داد. که یکی از
چهار دختر
انتخاب کند. و
داستان موسی
با شعیب نبی
در شهر مدین
است. که موسی
یکی را انتخاب
کرد و سپس بکوه
طور رفت و
بآتش تجلّی
شهودی خود
رسید .یا همان
شهود چهارم
نور مرتضوی
ایلیا در
ولایت زردشت
هست . و دختر
انتخابی
سیاوش گلشهر
بود که اورا (
جریره)
میگفتند.ولی
پیران پدر
جریره بسیاوش
پیشنهاد کرد
فرنگیس دختر
افراسیاب را
بزنی بگیرد. و
سیاوش این نظر
را از خداوند سرنوشت
دانست. زیرا
پادشاهی
ایران و توران
بسیاوش خواهد
رسید .

فرنگیس با
سیاوش بر
آﺌین داماد
ازدواج کرد. افراسیاب
سر زمینهای
چین را بسیاوش
داد که پادشاه
آن باشد.
وسیاوش و
فرنگیس بسوی
شهر ختن رفتند.
و سیاوش( گنگ
دژ) را
ساخت.گوﺌی
شهر افسانه ای
بهشت آدم
افسانه ای یمن
را سیاوش بپا
کرده باشد.
سیاوش بپیران وزیر
و پیر الهی آن
ولایت میگوید
که این کاخ هدف
نیست. که
سیاوش را از
فرّ یزدان
آگاهی میدهد.
و از چرخ
گردان هستی
آگاه شده. که
سالکان رسیده
بشهود نهاﺌی
خود از خداوند
رؤیاها و
روایتهای
شهودی و
الهامات لدنّی
در دل دارند.
که این فرّ
وتاج شاهی
الهی برای
انسان کامل
برای چند سالک
خود میباشد.و
بپیران
خبرمیدهد که
از دست کاووس
چه خواهد
کشید. و جنگ
ایران و توران
ادامه خواهد
داشت. و پیران
تصوّر کرد که
سیاوش بیاد
ایران و تخت
شاهی آن افتاده
است . که این
پادشاهی تازه
خود را ناچیز و
رفتنی مییابد
.

سپس
افراسیاب
پیران را
مأمور لشکر
کشی باطراف
هند نمود.
سیاوش نیز شهر
سیاوشگرد را
بنا کرد که
چون بنا شد و
پیران بازگشت
وارد
سیاوشگرد شد
که آنرا خرّم
آباد خواند. و
او گزارش هند
و کار سیاوش
را داد. سپس
افراسیاب
(گرسیورز) را
بنزد سیاوش
فرستاد. ببیند
چرا سیاوش
فراموش ایران
کرده است. ودل
بتوران زمین
بسته است.
فرنگیس که نام
او فرّخ بود،
و گرسیورز در
دل گفت که
افراسیاب سال
دیگر تغییر
فکر میدهد.
سپس فردوسی از
گوی زدن سیاوش
میگوید. و چون
در مسابقات
تیم ایرانی
برنده میشد،
گرسیورز از
اوخواست که
کمان گرفتن را
آموزش بدهد.
که تیم
گرسیورز
برنده شود. و زمزمه
اتّحاد خود با
سیاوش را کرد .
که شاید بر
افراسیاب بشورند.
ولی سیاوش
نپذیرفت، و
گرسیورز را
پادشاه خود
خواند.
گرسیورز کینه
توز و قهرمان
ترک را بنزد
سیاوش فرستاد
که تیر أندازی
بیاموزد. و
کینه سیاوش را
در دل گرفت. پس
گرسیورز بنزد
افراسیاب
بازگشت و بد
گوﺌی سیاوس
را نمود. و باو
گفت
فرستادگان
روم و چین و
کاووس
محرمانه بنزد
سیاوش آمدند و
کفتکوها
داشتند . و
افراسیاب گفت
که از سیاوش
بی وفاﺌی
ندیده است.
ولی برادرش
خطر بر أندازی
افراسیاب را
دارد. و
افراسیاب
بسیاوش دل بد
کرد. گرسیورز
پیام
افراسیاب را
بسیاوش داد. که
گفت میخواهد
او و فرنگیس
را در کنار
خود ببیند.
سیاوش آماده
حرکت بسوی
افراسیاب شد
ولی گرسیورز
از نجابت و
خرد سیاوس
ترسید که اورا
نزد شاه رسوا
کند . پس خواست
کاری کند که
سیاوش نخواهد
بسوی افراسیاب
برود. سیاوش
آکاه از
نگرانی
گرسیورز شد.
هرچه اورا
أندرز داد گرسیوز
نیز خطر آینده
سیاوش از
افراسیاب را میگفت
که بپای خود
بسوی آتش
نرود. پس
سیاوش بأفراسیاب
نامه نوشت و
گرسیورز وخود
نامه را بسرعت
برد. و
بأفراسیاب
نیر گفت که
سیاوش بمن گرسیورز
برادر
افراسیاب
نظری نکرد و
نامه افراسیاب
را نخواند و
مرا پاﺌین
تختش نشاند. و افراسیاب
را از خطر جنگ
سیاوش تکرار
میکرد. پس
افراسیاب
آماده جنگ با
سیاوش شد.
سیاوش فریبکاری
گرسیورز را
باور نموده
بود که
افراسیاب قابل
اعتناد نیست.
سیاوش خوابی
دید که هولناک
بود. پس
فرنگیس أندرز
داد که باید
در ایران
بمیرد پس از
همسرش خدا
حافظی کرد.
ولی نرسیده
بایران لشکر
افراسیاب
سیاوش را
دستگیر کرد و
او نیز فرار
نکرد. و
گرسیورز را
نکوهش بستمکاری
و دشمنی
ایرانیان
وتورانیان
نمود. و سیاوش
دست بشمشیر
نبرد که پیمان
آنرا داشت. پس
خون سیاوش
زمین ریخته
شد. و فرنگیس
بزاری نزد
افراسیاب پدر
رفت. (گوروی)
بدستور
گرسیورز
سیاوش را کشت
که در حال
صحبت با خدایش
بود. که آرزو
میکرد تا از
نسل او کسی
باشد که آﺌین
اورا در کشور
ترویج بدهد.
یکی از سالکان
ولایت او بکمال
برسد. و بفکر
انتقام از
مزاحمان خود
نبود که در
حکم آخوندهای
قشری ولایتهای
فقیه غیر
سلوکی
میباشند. زیرا
وعده های پیران
وزیر
افراسیاب
صادق نبود که
در أهریمن وفای
بعهد وجود
ندارد.

خون
سیاوش بهانه
مشکلات بعدی
جهان شد. که
اولیای الهی
همیشه سر
بریده
آخوندهای
قشری مشرک بخدا
و پیامبران
خود هستند. و
بقول پیامبر
آخوندهای
أهریمنی
قاتلان أنبیا
بوده و هستند.
که هر کامل
بازگشته بخلق تا
زنده باشد
پیامبری برای
سالکان خود
میباشد. آنگاه
خروش از کاخ
سیاوش و
عاشقان او
برخواست، که
نفرین بر
افراسیاب
میکردند.
گوﺌی مسیح را
چنین بخواست
آخوندهای
قشری یهودی
بصلیب کشیدند
و خونش
ریختند. که دو
هزار سال است
جوش و خروش
مسیحیان در
جهان ادامه
دارد. و مانند
حسین کامل
الهی وامام امّی
شده، بفرمان
یزید خلیفه
غیر امّی و
قشری کشته شد.
و چهار ده قرن
است عاشقان
حسین سالکان
همه زمانها
برای حسین و
پیر حسینی خود
گریان هستند.
و همه اولیای
الهی سر بریده
نشوده برد بار
رنحهای
دشمنان خدا و
سالکان خود
هستند. عاشقان
سیاوش سالکان
ولایت زردشت و
یا میترا و
بودا، دوزخ را
بهتر از تخت
افراسیاب
گفتند. و
فرنگیس را میخواستند
پنهان کنند که
پیران وزیر
فرنگیس را
نجات داد.
زیرا طفلی در
نهان داشت .
ودر شهر ختن
فرنگیس را
نگاه داشت. که
کیخسرو فرزند
فرنگیس و
سیاوش متولد
گردد. خسرو
همان کسری و
سزار و تزار
رومیان است که
پادشاهان
ایران نیز خود
را خسرو
گفتند. پیران
در خواب سیاوش
را مشعل بدست
دید. که جشن
روز زاده شدن
کیخسرو است.
خبر بکاووس
رسید که وعده
پیدا شدن کسی
از تخمه توران
و کیقباد
ایرانی میآید
که سراسر
ایران
پرستنده او
باشند که
بولایت سلوکی
او خواهند
پیوست. پس
پیران وزیر
کیخسرو را
بشبانی سپرد
که او را حفظ
کند. تا مانند
اولیای الهی
که در صحراها
و کوهستانها
بدور از قشری
ها تربیت الهی
بیابد. و
بدرجه شهود
نهاﺌی پیامبر
گونه خود برسد
وبخلق تولد
دوم الهی
بیابد.

کیخسرو
هفت ساله تیر
وکمال آموخت و
در پنج سالگی
با درندگان
جنگید. که
پیران گفت
نژاد و هنر کسی
مخفی نمی ماند
. و چون پیران
کیخسرو را دید
اورا پاک دین
خطاب کرد ک
بکمال الهی و
سلوکی رسیده
است. داستان
مخفی کردن
وزیر از فرزند
پادشاه
غضبناک در
تاریخ افسانه
ای تکرار شده
است که منبع
آنها یکی است.
که برای عزلت
نشینی سلوکی
است که
شاهزاده
خودرا فرزند
شبان گمان
میکنند. تا
عاقبت پیران
کیخسرو را در
جریان امور
گذارد و بنرد
افراسیاب برد.
که ار کار خود
نسبت بسیاوش
سخت پشیمان و
آزرده گردید.
کیخسرو را از
نژاد فریدون و
قباد و
افراسیاب
دانست .ومقصود
راه تربیت و مراتب
شهودی سالک
است که بطریقت
اولیای الهی عزلت
سلوکی در کوه
و صحرا دارد .
افراسیاب
سوگند خورد که
آزاری
بکیخسرو
نرساند. و
کیخسرو را سفارش
کرد یادی ار
ماجرای پدرش
نزد افراسیاب نکند
و دوستانه
رفتار نماید.
آنکاه کیخسرو
را بشهر
سیاوشگرد
فرستاد ونزد
فرنگیس رفت.

ار
این پس فردوسی
داستان
کیخسرو نواده
پادشاهان
ایران و توران
زمین را آغاز
مینماید که کیخسرو
بایران رفت ابتدا
آگاهی کاووس
از کار سیاوش
که برای دور شدن
از شک ّ پدر و
توطئه های
سودابه بود .
که چگونه
سیاوش سر
بریده شد که
کاووس سخت
آشفته بود . و
همه سران نیز
گریان شدند. و
رستم بنزد
کاووس آمد.
رستم با
لشکریان خود
بایرانشهر
رفت. و بکاووس
کفت که عشق
سودابه تاج
شاهی را از سر
شاه بر
میدارد. پس
رستم سودابه
را از کاخش
بیرون برد و
دو نیم کرد.
رستم لشکریان
بیشتری فراهم
نمود، و جهان
را پر از کین
افراسیاب کرد.
فرامرز فرزند رستم
فرمانده آن شد
که بمرز توران
و پنجاب رسید
.شیپور طلب
مبارز زد. که
(ورزاد) جلو
آمد و علت حرکت
بمرز توران را
از فرامرز
پرسید وآیا
بقصد انتقام
خون سیاوش
آمده است. که
فرزاد را با
نیزه کشت. در
توران زمین
انتقام خون
ورزاد مطرح
شد. که با
فرامرز
بجنگند و
(سرخه ) فرمانده
توران مأموریّت
مقابله با
لشکر فرامرز
یافت. ولی
سرخه بنیزه
فرامرز کشته
شد. لشکر رستم
بکمک فرامرز
رسید. و رستم
گفت هرکس چهار
چیز داسته
باشد سرور أنجمن
میشود. (هنر) یا
همان فنون
سلوک الهی و
جنگ با نفس امّاره
خود است. و دوّم
گوهر نامدار.
که همان مراتب
شهودی تجلّی
الهی بالاتر
است. و سوم عقل
الهی. که با هر
مقام شهودی
برتر، سطح
عقلی الهی
برتر هست .و
الهامات لدنّی
شاهدان مقام
شهودی است . و
چهارم فرهنگ و
تربیت
آموزگار که
همان روش پیر
الهی سالک
است. که تجربه
او برای
سالکان
آینده، کامل
تازه بازگشته
بخلق است که
بکار میبرد تا
چگونه برای
مردم داوری کند.

حال
نوبت
افراسیاب است
که بکین کشته
شدن پسرش لشکری
ساز نمود و با
رستم روبرو شد
و (پیلسم ) فرمانده
افراسیاب
کیخسرو را
بسختی باز
گرداند. که
مبادا رستم
اورا بایران
ببرد. رستم
نیز هفت سال
پادشاهی
توران را کرد.
روزی نیز
زواره
بشکارگاه
سیاوش رفت. و
رستم نیز توران
زمین را ویران
کرد و سپس
بایران زمین
بازگشت. یا
همان مبارزه
اولیای الهی
ولایت برتر
تازه با
پیروان قشری
ولایتهای
قدیمتر است که
تعصّب نشان
میدادند.
گودرز نیز
کیخسرو را بخواب
دید. که چون
بایران بیاید
که فرّخ یا
فروهر خود را
بیابد و
پادشاهی الهی
کند. آنگاه
چرخ وفلک
آسمان الهی
پاسخ اورا
خواهد داد. که
الهامات لدنّی
کاملان است.
آنگاه بکین
پدر سیاوش
کشور تور را
زیر و رو
خواهد کرد. پس
از بیدار شدن
و سپاس خداوند،
گیو فرزندش را
خواست. گیو
مأمور جستن
کیخسرو شد که
اورا یافت .و
او را نامور
درویشی دانست.
و نشان سیاوش
را بر بازوی
کیخسرو دید و
با هم
بسیاوشگرد
رفتند و با
فرنگیس
ملاقات
نمودند. که
گفت در مرغزار
بهزاد است که
سیاوش اورا
گفته بود، باش
تا کیخسرو
بیاید. و
فزنگیس بهزاد
را دید. سپس
کیخسرو و گیو
با فرنگیس
بایران رفتند
که نهانی هرچه
خواستند
نمودند. یا
باز سمبول
کاملان الهی
که بایران
سرزمین برای
مستعدّان
سلوک الهی
رفتند. پیران
از ترس
افراسیاب، (کلباد)
را با لشکری
فرستاد تا
کیخسرو و
مادرش را مانع
رسیدن بایران
شود. وچون بآن
رسیدند، گیو
قهرمان و
کیخسرو
پهلوان
لشکریان
کلباد را فراری
دادند. آنگاه
پیران خود از
پی کیخسرو
رفت. و چون
فرنگیس نشان
لشکریان
توران را
شناخت گیو را
از خواب بیدار
کرد که وقت
نبرد تو است.
آنگاه در
نبرد، پیران
گرفتار گیو شد
ولی فرنگیس اورا
از دست گیو
رها نمود.
زیرا خردمند و
روشن روان
است. یعنی
سالک و کامل
شده ولایت خودش
میباشد. پس
اورا أسبی داد
و باز گرداند.
که پیران در
راه
بافراسیاب
برخورد کرد. و
افراسیاب غضب
کرد که خواست
دخترش را دو
نیم کند. ولی گیو
و خسرو از
جیحون و مرز
توران گذشتند
.و باژخواه
مأمور گمرگ
ایران نیز
چیزی نخواست و
کسی در اختیار
او گذاشت.
افراسیاب با
افراد خود
خواست بایران
برود. که
(هومان) بوی گفت
فورا دستگیر و
کشته میشود.

فردوسی
سپس سفر
کیخسرو
باصفهان را
میسراید. که
نامه ای بشاه
کاووس نوشت
ومورد
استقبال رستم
قرار گرفت و
سپس بسوی
کاووس رفتند.
وچون کاووس
کیخسرو را دید
خورسند گردید.
که آﺌین یا
دین سلوک جهانی
آراسته شده
است. که بکمال
الهی و مأموریّت
پیامبر گونه
خود رسیده
است. پس کاووس
را بنماز
وتمرکز با
مقام شهودی
برتر خود برد.
کیخسرو از سنّتهای
افراسیاب گفت.
تورانیان در
شاهنامه سمبول
آخوندهای
مذهبی قشری
هستند. گرچه
از ادیان الهی
بگویند، ولی
خود سلوک الهی
نمیکنند. و
ایرانیان نیز
همان کاملان
الهی آریا شده
زردشتی و در
هر زمان
میباشند.
کیخسرو پادشاهی
خراسان و قم و
اصفهان را
یافت و با فرنگیس
زندگی کرد.
طوس پهلوان
کیخسرو را
کودک گفت و
فریبرز را
شایسته
پادشاهی
دانست. و خود
را برترین
پهلوان از نسل
فریدون
میدانست . ولی
گودرز پهلوان
بر طوس خشم
گرفت که چنین
سرکشی میکند.
و لشکریان دو
طرف در صدد
جنگ بودند که
کیخسرو بدان
رضایت نمیداد
تا ایرانیان بجان
هم بیفتند.
وکاووس گودرز
و طوس طرفدار
اورا احضار
کرد و در باره
ایران پس از
پادشاه پیر
شده ، بحث و
استدلال
کردند. گودرز
کاووس پدر را
پیشنهاد نمود
که هر دو
فرزند خود را
بخواهد و دل و
فکر خودرا از
آﺌین الهی
نگردانند.
آنگاه آنکه فرّ
ایزدی بالاتر
دارد برگزیند.
ولی کاووس شاه
گفت هرکس فتح
دژ بهمن در
اردبیل کند
پادشاه است. زیرا
جایگاه پرخاشگران
أهریمنی است.
که آخوندی
قشری آنجا
حکومت ولایت
فقیه ضدّ
کاووس دارد.
طوس و فریبرز
بدژ بهمن
رفتند و ناکام
بازگشتند. ولی
کیخسرو بدژ
بهمن رفت و
فتح آن نمود.
که مقام شهودی
بالاتر یافت و
بمقام الهی تر
رسید. خسرو
نامه ای نوشت
و با نیزه
بداخل قلعه دژ
بهمن پرتاب
کرد. و نوشت که
من از خداوند
کرامات و شهود
برتر دارم. پس
آتشکده دژ را
برپا نمود. و
سالی آنجا
ماند و با
پیروزی بنزد
کاووس بازگشت.
و طوس پوزش از
گذشته خواست
،که درفش
کاویانی را
بشایسته داده
شود. پس کاووس
کیخسرو را بر
تخت شاهی نشاند.

فردوسی
سپس داستان
کیخسرو را که
ششصد سال
پادشاهی کرد
آغاز سخن
میکند. که
مهتران
بزرگان قوم از
کیخسرو را
میکوید. و رستم
بنزد شاه
رسید. در واقع
مراسم امام
زمان جدیدی
است که دیگر
کاملان الهی
صاحبان خانقاه
و طریقت اورا
تأیید میکنند.
و فردوسی آنان
را مهتران و
بزرگان اوم
کرده میداند.
کیخسرو از
آتشکده ای چون
آذرگشسب
آذربایجان دیدن
کرد که معبد
سلوکی
زردشتیان بود.
و بخاطر مخالفت
و دشمنی
آخوندهای
قشری زردشتی
در جنکهای
مذهبی و بجان
هم انداختن
ایران ویران
شده بود. در
جلسه کاووس و
کیخسرو و رستم
که چگونه افراسیاب
سیاوش و
قهرمانان جنگ
را کشت .و پیمان
کیخسرو که
مبادا بخاطر
مادر تورانی
دل بافراسیاب
نرم کند. و
کیخسرو بهمه
مقدسّات
سوگند خورد که
رستم و
پهلوانان
گواهی دادند
تا انتقام خون
سیاوش را
بگیرند. آنگاه
کیخسرو
پهلوانان را
شمرد که برای
رزم بکار
گیرد. و گروه
جنگجویان و
پهلوانان
آمارگیری
شدند. که هر یک
منطقه ای از
ایران
پادشاهی الهی
داشتند. یا
گروهی سالک و
کامل الهی که
موبد و عابد
بودند. ودر
باره اسلحه
بهتر خود
تمرین کردند.
و خسرو
پهلوانان را
گنج ها بخشید
که پهلوانان
کامل الهی
دارای
حکمتهای الهی
هستند. و بقول
محمد و قریش
که فرهنگ
زردشتی
داشتند. و سالک
بطریقت زردشت
که ( فهلویّات)
یا حکمتهای
خسروانی و
پهلوی و
پهلوانی را داشتند.
گیو فرمان
فرماندهی
گرفت.
افراسیاب نیز
مرز خود را با
آتش و نظامیان
بسته بود. گیو
پهلوان جنگ در
مرزهای آتش
مختص خود را
میکند. کیخسرو
رستم را
بزابلستان
فرستاد که
مجاور هندوستان
ومنطقه حکومت
رستم بود. که
فیلان ووساﺌل
جنگ بیاورد.
گوﺌی توران
زمین را
میخواهد
محاصره کند. کیخسرو
لشکریان خود
را بازدید
نمود. و
فردوسی توصیف
جالبی از ظاهر
جنگجویان و
سرزمینهاﺌی که
از آن
لشکریانی
آمده بودند
مینماید. و
همه مورد
بازدید
کیخسرو قرار
گرفت و ستایش
نمود و بسوی
توران زمین
براه افتادند.

فردوسی
اینک آغاز
داستان طوس در
رأس لشکر راه افتاد.
(فرود) فرزند
جریره تورانی
که دلسوزی بر
سیاوش داشت از
مادرش صلاح
دید کرد. که
لشکری از
ایران در راه
است پس چه
باید کرد.
مادرش گفت این
برادرت
کیخسرو
پادشاه جوانی
است و هم خون
تو میباشد و
مانند پدرش
سیاوش نیکو
نژاد است و
برادر
میخواهد
انتقام خون
سیاوش را
بگیرد. فرود
در کوهی مستقر
شد. و بهرام
پهلوان را
داوطلب حرکت
بسوی فرود
گردید . بهرام
و فرود جنگ لفظی
کردند. و
بهرام گفت مرد
باید پایین
بیاید که
بجنگد و نه
سواره . نشان
سیاوش را از
فرود خواست و
فرود پیاده
شد. و گفت باین
دلیل بحنگ
ایرانیان
آمدم که از
آنها در باره
پدرم بپرسم.پس
سالار و
فرمانده کیست.
یک هفته و بهرام
باهم نماز
کردند که در
واقع بحثهای
مذهبی و سلوکی
میکردند. که
ولایت سلوکی
برتر تازه تر و
برتری بر
ولایتهای
الهی پیشین
دارد. گرچه
همه الهی
هستند. ولی
ولایت و
اولیای برتر
با شهود برتر
از نظر خداوند
شرافت و
اعتبار الهی و
عقلهای شهودی
و الهامات لدنّی
از سطح بالاتر
را دارند. که
اینک در عصر
حاضر ما و
ولایت سلوکی
محمدی در تصوّف
ایرانی برتر
ار ولایتهای
الهی مسیح و
رزدشت و
پیشینیان میباشد.
و مقصود از
دیانت رسمی و
اسمی اسلام و
بهر نام مذهبی
آن نیست. که
همه مشرک بخدا
و پیامبر خود
هستند. زیرا
تنها خواسته
خداوند را برای
سلوک و شهود
بیشتر الهی
انجام
نمیدهند. پس جهنّم
پروری بیشتر
میکنند. و اگر
عبادات قشری
وخرافاتی و
آخوند پرستی
بیشتر بنمایند،
که قهقراهای
نوعی بیشتری
پس از مرگ در
جهان دارند .
که بقول قرآن
و محمد مسخ
میمون و خوک
بهترین شانس
آینده آنان
خواهد بود .
زیرا ارواح هرگز
مرگ ندارند.
که در صورتهای
نوعی بهتر در سالکان
و یا بدتر در
غیر سالکان و
در همه مذاهب
قشری دارند.
که گذشته ها
را در آینده
ها تکرار
خواهند کرد .
تا باز پس از
صدها هزار سال
مجددا بأمروز
بشری میرسند.
تا هدف و فرمان
شدن را با هر
شش ولایت
سلوکی نوع
بشری آدم و
میترا و بودا
وزردشت ومسیح
ومحمد را
بنمایند. که
بشهود برتر
وواجب رب ّ
النوع بشری
برسند. که
تنها ویزای
ورود بجهان الهی
تر نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد است.
که ضمنا هزاران
برابر عقل نوع
بشری را
خواهند داشت.
که پیامبر
آنان را فرشته
های الهی
میخواند. و
تمام کهکشان
راه شیری را
سیر و سیاحت
خواهند کرد.

بهرام
که محرمانه
بنزد فرود
رفته بود،
بنزد طوس
فرمانده
لشکریان
ایرانی
بازگشت. طوس
معترض شد که
دستور آوردن
خسرو داشت. که
او ترک زاده
بود و خود را
برتر میدانست.
و بهرام گفت
از خدا بترس و
روان خود را
تیره مکن. که
این گناه عکس
تزکیه نفس
سالکان و ثواب
سلوکی آنها است.
سپس فردوسی
کشته شدن چند
پهلوان را
میگوید که
فرود کشته
است. که منجر
بجنگ طوس با
فرود گردید. و
گیو بجنگ فرود
رفت. و سپس بیژن
با فرود، و
کشته شدن فرود
بدست بیژن.
جریره مادر
کیخسرو خود
کشی میکند.
طوس نیز لشکر
به (کاسه رود)
میبرد و بیژن
پهلوان آنرا
میکشد. و بالأخره
خبر
بافراسیاب
رسید که
ایرانیان از مرز
توران پیش
میروند. و کین
سیاوش در حال
پیشرفت است.
ولی موج سرما
و برف و بوران
سرد دست داد. و
روز هشتم
برفها آب شده
و دریا ساخت.
بهرام نیز (
کبوده ) ترک را
أسیر کرد. و
ایرانیان با
توران رزم
کردند. گرچه
مرزبان از
نژاد ایرانی
بوده است. ولی
در خدمت توران
بود و لشکر
ایرانی اورا
بکشت. سپس افراسیاب
آگاهی از طوس
و سپاه او
یافت و لشکری
فراهم کرد. و
پیران وزیرش
شبانه بر
ایرانیان شبیخون
میزند. و
کیخسرو و طوس
را باز خواند.
پس فریبرز
فرزند کاووس
از پیران
فرمانده
توران درنگ و
مهلت خواست.(
ورهرام) پیام
بپیران برد و
حمله نمودن
تورانیان را
خواست که منجر
بشکست
ایرانیان شد.
بهرام نیز ار
شاه اجازه خواست
برای جستن
تازیانه خود
برزمگاه برود.
و از مخالفت
برادر که گفت
تازیانه
فراوانی هست ومانع
او شد و در
نبرد با (تژاد)
بهرام کشته
شد. ولی گیو
بکین بهرام
تژاد را کشت. و
طبق معمول فردوسی
فراوان ستایش
قهرمانیهای
ایرانیان در
شاهنامه
مینماید. و
عاقبت لشکر
ایران بنزد
خسرو باز
میگردد .

فردوسی
هفت خان رستم
را گوﺌی در
هفت جلد از شاهنامه
خود آورده
است. که خان
های رستم
مراحل سلوکی و
دوره های
شهودی سالک
میباشد. که در
ولایت مصطفوی
محمد با شهود
هفتم عرش
رحمان پیامبر
بخلق باز میگردند.
ولی شهود ششم
نور قاﺌم روح
القدس، شرط لازم
برای تولد
بهتر یک روح
نجات یافته
بشری در نوع
فوق بشری وهفت
هزار سال بعد
بجهان، تولّد
نوع بالاتر را
دارد. تا با
ولایت برتر
مهدوی بشهود
هفتم نور
رحمان و هشتم
عرش رب ّ برتر
از رحمان
برسند. که ما
خبری ازنام آن
ربّ برتر را
نداریم که
مهدی خواهد
گفت. همان
گونه که محمد
نام ربّ برتر
رحمان را
نخستین بار
گفت که بعرش
رحمان رسید . و
مسیح نیز حتی
نام رحمان را
نمیدانست. زیرا
تنها بعرش روح
القدس قاﺌم
رسید و پیامبر
کاشف نور
مصطفوی، وخود
تجسّم مقام
الهی مرتضوی
ایلیا گردید.
و روحا او در
نطفه علیّ
تولد بهتر
بشری را نمود،
که با محمد
بنور قاﺌم و
عرش رحمان
رسید .

سپس
فردوسی از
پادشاهی
کیخسرو و آغاز
داستان او
میسراید.
ابتدا ستایش
خداوند که در
همه ابیات
شاهنامه با
٥٢٦٣٧ بیت
شعری، وی همه
نامهای ایرانیان
نیکو و سلوکی
اولیای الهی
بیان مینماید.
و اسامی
دشمنان
تورانی که
ولایت سلوکی زردشت
را نداشتند،
تنها قشری
أهریمنی
میگویند. و
برای این آنان
را ترک
میخواند، که
ترک سلوک نیمه
راه کرده. و یا
منافقانه ادّعای
زرشتی بودن و
خداشناسی
دارند. ولی
دشمنی با
اولیای سلوکی
الهی زردشت و
حتی أنبیای
قبل و بعد از
زردشت
میکنند، و
کشتار و تکفیر
آخوندی اولیای
الهی
مینمایند. و
فردوسی عملا
از زبان قهرمانان
گذشته ایرانی
آریا وکامل
الهی شده، عقاید
سلوکی آنان و
خود فردوسی را
میگوید.ولی تصریح
بعقاید خود
نمیکند. مانند
محمد که بیشتر
عقاید سلوکی
خود را از
زبان
پیامبران قبلی
بخصوص موسی
مینماید. که
موسی بمعنی
ماشی رهرو
سالک و یا
ماشیه الهی
شده ومسیح
گردیده میباشد.
و فردوسی
همیشه در
شاهنامه قدرت
و حکومت زور و
ستمکاری
مخالفین سلوک
الهی، بخصوص
آخوندهای
مذهبی قشری
ویا پادشاهان
سیاسی ستمکار با
پشتیبانی
آخوندها را
نکوهش
مینماید. و تاکنون
بطور واضحی
مظلومیّت
اولیای الهی و
نیز تنها
خواسته و هدف
خداوند را
نگفته، که
فردوسی در
پناه وپوشش
افسانه ها
گفته است.
ومردم نیز
هریک طبقه
عقلی خاص خود
را دارند. و در
فصول نوع بشری
هستند که هریک
درجه ای از
تکامل نوعی در
ذات و ژنتیک
روحی خود دارند.
ولی فلسفه و
علوم فیزیکی،
معمولا برای
فهم و تصوّر
دانشجویان،
خط فاصلی بین
نوع میمون و
نوع بشری
میگذارند و از
نوع صحبت
میکنند. در
حالیکه هر
انسانی
بتنهاﺌی نوعی
میباشد. که
اصطلاحا خداوند
انسان را
بصورت خود
آفرید. یعنی(
نوع فرد واحد)
در هر کس . ولی
خداوند چنین
خط فاصل درست
را بین نوع
بشری با نوع
فوق بشری در شهود
نور قاﺌم روح
القدس قرار
داده . پس
شاهدان روح
القدس در هر
زمانی باشند،
هفت هزار سال بعد
بجهان باز
میگردند.
وبرای
شهودهای
پنجگانه
قبلی، هر یک
شهود صد سال
است . که مسیح
با شش شهود
ششصد سال بعد
در صورت علیّ
بجهان تولد
نوعی بهتر
یافت. و روح
فردی ما، از
أزل تا کنون
از پلّه های
انواع تحت
جمادی و جمادی
و انواع گیاهی
وحیوانی بنوع
بشری رسیده
،که به بدرجات
انواع فوق
بشری فراوان
در پیش، باید
هر بار تقرّب
و تشبّه بصفات
و اخلاق و عقل
الهی بنماید.
پس کسی ناگهان
بشر دنیا نیامده.
یا که گروهی
ناگهان در نوع
فوق بشری وبدون
دلیل سوابق
تکاملی متولد
شوند . واگر
کسی بنوع
بالاتر نرود،
پس از مرگ
بنوعی حقیر
سقوط میکند و
کارمای جهنّم
جهان میشود و
تکرار گذشته
ها را در
آینده ها مینماید.
همه ما وحتی
موجودات
حقیری چون أتم
و پشه نیز یک
تجلّی صفاتی و
مقام الهی
دارند. که
شایسته است که
همه موجودات
را معجزات
الهی و حتی
فرشتگان الهی
روی زمین
بدانیم. از
بررسی
شاهنامه دور
نشویم پس ما
نیز هدف تاریخ
نویسی فردوسی
را بررسی تاریخ
عرفان دین
زردشت قبل از
مسیح و محمد
را دنبال
میکنیم.
پادشاهان
ایرانی نیک مردانی
آریا شده بروش
زردشت هستند.
وتورانیان که
همگی از اولاد
تور فرزند
فریدون مانند
ایرج ولی
غیرسالک و یا
مخالفین سلوک
و ترک کنندگان
سلوک الهی
باید دانست. و
جنگها
مبارزات عقلی
و فلسفی عرفای
الهی با عرفای
غیر الهی که
با علم و
فلسفه نظریّات
خودرا
میگویند. و یا
کشتار قشریّون
مذهبی از
یکدیگر
مینمایند
باید دانست .
جنگ عقلهای
الهی با
عقلهای بشری
أهریمنی با
روانهای فاسد
خود، که عقده
های روانی
عقاید فلسفی و
عقلی میباشند
. و عملا
آخوندهای
مذهبی بنام خدا
و دین و مذاهب
قشری خود، بر
مردم أسیر نفوذهای
سیاسی و
اجتماعی آنان،
همچنان
خرسواری
میکنند. و
انصافا
جلوگیری از
لگد پرانی
آنها وظیفه ای
الهی است.

بشاهنامه
باز میگردیم
که فردوسی از
خوار کردن
خسرو از طوس
پهلوان
میگوید. زیرا
جهان مادّی
فریبنده هر
قدرتمند مال و
سیاستهای
اجتماعی یا
علمی و عقلی
است. مگر
خداوند با عقل
برتری کمک کند.
تا تمام عقل و
تجارب زندگی
وموجودیّت
خود را قربانی
کسب عقل برتر
الهی کند. که
نمیتواند کشف
و شهود تجلّیات
الهی را
بنماید.
کاملان الهی
ولایتهای قبل
از محمد، باید
بار دیگر تولّد
بهتر بشری و
عقل جزﺌی
ومادی برتر
خود را صرف لذّت
زندگی و بهشت
موعود موجودیّت
نوعی قبلی را
در این تولد
تازه تأمین
نماید. و تسلیم
بولایت الهی
برتر، باز
بعقل الهی تر
برساند. و الاّ
گرفتار مذاهب
قشری میشود.
حتی اگر مطالب
نظری درستی از
أدیان الهی
بگویند. که
عملا بقول محمد
شرک بخدا کرده
اند و جهنّم
پروری تولد
بدتر بعدی
مینماید. که
بنسخ ومسخ
حیوانی و حتی
فسخ گیاهی
میروند تا
تکرار گذشته
ها را در
آینده ها
بنماید. که
دوباره و حتی
صد باره بهمین
نوع بشری و
همین سلوک
الهی تا نور
قاﺌم روح
القدس برسند
وهمچنان
بانواع فوق
بشری و الهی
تر بروند که
خواهند رفت .
پس امثال طوس
و حتی
افراسیاب و
فرعون ها تکاملات
تولدات پیشین
را داشته اند،
که اکنون در
این کرامات و
امتیازات
نیکوی بشری
خود، در تن و
عقل وروان
متولّد شده
اند. ولی مستی
لذّتهای جهان
مانع امکان
فهم عمیقتر و
تصوّرّ
کرامات
بیشتر، و
زندگی های
عظیم در نوع
فوق بشری یا
حدّ أقل در
تولّدات فصول
آینده نوع بشری
بنمایند. پس
کرامات
بالفعل بیشتر
خود را که با
رنجهای زندگی
گذشته کسب
کرده بودند
بعبث سوخت لذّت
شکم و اطراف
شکم میکنند. و
پس از مرگ با
دست خالی از
کرامات تحقّق
نیافته
کرامات بالقوّه
خواهند بود که
بنوع حقیرتری
بجهان باز
میگردند. ولی
فردوسی تغییر
افکار واعمال
قهرمانانی
چون طوس را،
بر حسب عقل
بشری نسبتا
ضعیف خود نشان
میدهند. که
اطاعت و بندگی
مراتب بالاتر
از خود
نمیکنند.

فریبرز
ترسان از پدر
خسرو دارد. و
فرود پسر سیاوش
را بی گناه
کشته
ها،بایران
بازگشت و خسرو
اورا خوار و
تحقیر نمود.
خسرو
ایرانیان را
آموزش داد. یا
همان پرورش
سلوک الهی
بمستعدّان
برای آریا شدن
میباشد. سپس
خسرو طوس را
بتوران زمین
فرستاد. ولی
پیران
فرمانده
توران بلشکر
ایران پیام
داد، که من چه
خدماتی
بفرنگیس و
خسرو کرد]ام و
غم سیاوش را
خورده ام.و
طوس پاسخ داد.
که بدون سرباز
بنزد خسرو بیا
که پاداش پهلوانان
را دارد. ولی
افراسیاب
سپاهی بنزد
پیران فرستاد
که خبر لشکر
ایرانیان را
شنید.( أرژنگ )پهلوان
توران بدست
طوس کشته شد.
سپس جنگ
(هومان) با طوس
صورت گرفت. که
فردوسی جنگ
ایرانیان وتورانیان
میگوید. و
فراوان
جنگهای پیشین
نیز آخوندهای
قشری غیر سالک
بهر حیله ای دست
میزدندو با
زور جادوگری
ترکان. دعای
ایرانیان
الهی چاره ساز
شد و باد بلند
کمک کرد. پس بازوی
جادوگر را بند
بست. و
ایرانیان
بکوه هماون
رفتند. ولی
سپاه توران
کوه هماون را
محاصره کرد. و
پیران تورانی
بکوه هماون
رسید. ولی
ایرانیان
شبیخون
زدند.که در
جنگ و گریز فرصت
دفاع بدشمن
نمیدهد. و خبر
بکیخسرو رسید.
و از تلفات
لشکر ایران
غمگین شد. پس
از رستم خواست
که با آنجمن
خود بیاید. و
پهلوانان
ایرانی را از
گرداب
افراسیاب
نجات دهد. و
ایرانیان در
کوه سر بسوی
آسمان دعا
میکردند .
کاری که سالکان
در عزلتگاه
دور دست، دست
بدعا وتوسّلات
عبادی مشغول
هستند. رستم
پاسخ داد و
شاه نیز ایران
را برستم
واگذار کرد.

فریبرز
پسر رستم،
فرنگیس مادر
خسرو را از
خسرو بزنی
خواست ،که
دختر
افراسیاب بود.
طوس نیز سیاوش
را بخواب دید،
که از
گودرزیان
ناراحت میباشد
افراسیاب از
خاقان چین کمک
خواست . و افراسیاب
پهلوانان خود
را بیاری
پیران
فرستادند که بکوه
هماون رسیدند.
و گودرز اطلاع
از آمدن رستم
یافت. و خاقان
چین بدیدن
لشکر ایران
رفت. و فریبرز
و کاووس بکوه
هماون رسیده.
پیران با
خاقان چین
بمشورت نشست و
بپهلوان چین
گفت که باید بلشکر
ایران حمله
کرد. و در جنگ
گیو و طوس با
(کاموس) سردار
چین و رستم
بایرانیان نزدیک
شد. و دو لشکر
تورانیان و
ایرانیان
برای جنگ
سرنوشت آماده
شدند. رستم با
(أشکبوس) نبرد
کرد. پیران از
آمدن رستم
پرسش نمود که
از او بیم داشت
. آرایش دو
لشکر ادامه
داشت که رستم
کاموس چینی را
کشت.

دنباله
داستان رستم
با خاقان چین
که پس از کشته
شدن کاموس
سردار دیگری
فرستاد که با
رستم نبرد
کند. و خاقان
هومان را بنزد
رستم فرستاد،
که جز دستگیری
افراسیاب هدف
ایرانیان
نیست. و اساس
دشمنی افراسیاب
و ایرانیان را
بر شمرد.
هومان در رستم
سر جنگ دید. پس
هومان با
پیران با
خاقان بمشورت
پرداختند. و
خاقان نظر صلح
توران را داد. و
پیران بنزد
رستم رفت و
گفت شنیدم که
تو مرا میخواهی
أسیر کنی. ولی
رستم بیاد
خدمات پیران بمادر
خسرو افتاد.
رستم از کشته
شدن سیاوش و
زنش دختر رستم
نفرت شدید
نشان داد.
پیران نیر ار خدمات
خود بفرنگیس
یاد کرد. پس
تورانیان
برأی نشستند .
رستم نیز با
لشکریان خود محبّت
نمود. رستم
پیران را
سرزنش کرد و
رزم آغاز شد. که
در نبرد با
(شنگل) منجر
بفرار شنگل
شد. و ورستم با
(ساوه) قهرمان
دیگر چین نبرد
کرد و ساوه کشته
شد و خاقان
گرفتار گردید.
و عاقبت لشکر
تورانیان
شکسته شد.
وگنج آنان
هدیه بخسرو
شاه فرستاده
شد. و رستم در
نامه ای بخسرو
نوشت و کیخسرو
پاسخ داد و
ستایش رستم کرد.
و افراسیاب
نیز از کار
لشکر خود با
خبر شد. شکایت
از ( کافور
مردم خوار) شد.
و رستم بجنگ
آنان رفت. و
رستم بسوی
افراسیاب پیش
رفت . افراسیاب
آگاه شد و
نامه ای به (
پولادوند)
نوشت تا بوی
کمک کند. و او
گفت شتاب مکن،
مگر رستم را
نمی شناسی.
ولی پولادوند
با گیو و طوس
رزم کرد و بعد
با رستم رزم
نمود. و کار
بکشتی گرفتن
رستم و
پولادوند
کشید. و عاقبت
افراسیاب از
رستم فراری
شد. وکاووس
شاه سالمند
هنوز زنده
بود. و پس از
سپاس شاه، رستم
بسیستان
بازگشت .
فردوسی سپس
داستان جنگ رستم
با (اکوان دیو
)را میگوید. که
خسرو رستم را
خواسته بود، و
اکوان دیو
رستم بدریا
انداخت. سپس
افراسیاب
برای دیدن
کشتی رستم نزد
اکوان دیو رفت
و رستم بایران
بازگشته بود .

اینک
فردوسی
داستان بیژن
ومنیژه را
میسراید. و با
یک مقدمه ای
بسیار زیبا،
احوال گوینده
عاشق را بیان
میکند. که
زیاد خواب
ندارد و شمعی
چون خورشید
وسیله تمرکز و
توسّل الهی
میخواهد. که
نور صورت پیر
الهی بمعرّفی
خداوند باید
باشد. که زبان
پیر بیان
حکمتها و
دستورات الهی
سالکان خود
میباشد .که
بعنوان جام
الهی است که
داناﺌی الهی
میدهد. جام
شاهنشاهی با
صداهای
ملکوتی و
موسیقی، که
هاروت را
نوازش میدهد.
سپس پیر الهی
برای فردوسی
شاعر گوینده
داستان بیژن
ومنیژه
میباشد و
داستان را
میگوید. و
فردوسی باید
آنرا بزبان
شعر در دفتر و
کتاب پهلوی و
شاهنامه مقدّس
درج کند. در
آغاز کیخسرو
بدادخواهی و
کین و انتقام
مرگ پدر سیاوش،
همه
ستمدیدگان از
شهرها بدرگاه
خسرو شاه آمدند.
(آریاﺌیان)
آریا جوی
سالکان هستند.
و تنها از در
ورودی، و باب
ولایت خسرو
الهی باید بآینده
های برتر خود
در تجلّیات
شهودی، و
بعدها در تولّدات
فوق بشری
بهشتی بجهان
بیایند. که
بهشت موعود
کنونی سالکان
الهی است. اگر که
بهبودی و
بهتری و( به
دینی) داشته
باشند بمراتبی
شهودی میرسند.
فردوسی گزارش
میدهد که در مرز
ایران و توران
بیشه وجنگلی
بود که مارها
در آن فراوان
بودند. که
سالکان در
عزلتکاه سلوکی
خود درون
گراﺌی یا
أندیشه و
تمرکز وتوسّل
عبادی با
وسیله الهی
خود مینمایند.
ولی درختان
بیشه را
بریدند که
جایگاه
گرازها گردید.
یا همان
آخوندهای
قشری که دشمن
ولایتهای
الهی میباشند و
شاه دستور قطع
سر مشرکان را
داد. که گوشت و
ذات و افکار
آنها، یا همان
ذات آخوندها
است که خوردن
آن حرام است.
آخوند ندای
أهریمن و جهنّم
حقارتهای
نوعی بجهان
است. وشاه از
پهلوانان خواست
که داوطلب
مبارزه شوند.
که تنها بیژن
پا پیش گذارد
و گفت، خرّمی
انسان در جهان
در گوش بفرمان
شاه الهی بودن
باید باشد.
گیو پدر بیژن
نیر جلو آمد و
گفت، بیژن
جوان است گرچه
دانا میباشد
ولی تجربه و
آزمایش ندارد
که هنرمند
باشد. که (هنر)
همان سلوک
الهی و رسیدن
بکمالات است.
که در شهود آخر
عرشی سالک از
خداوند میرسد.
باز بیژن بشاه
گفت ، بتن
جوانم ولی در
أندیشه و فکر
پیر هستم. که
سالکان بکمال
و پیری مقدّس
میرسند و در
فکر وعقل جوان
میشوند.

شاه
به(گرگین)
گفت، تا سر آب
بند اورا
همراهی کن. که
سالکان تا مرز
مرگ قبل از
مرگ همراهی
پیر الهی خود
را دارند.چون
تجربه قبلی از
راه الهی
ندارند. ولی (گرگین
میلاد) پیر
الهی زنده و
تولّد دوم
الهی پیامبر
گونه را دارد،
که بنور تجلّی
الهی و نهاﺌی
خود رسیده
است. که
کاملان ولایت
زردشت بنور
چهارم مرتضوی
ایلی وایلیا
میرسند. و
مسیحیان بنور
پنجم مصطفی، و
محمدیان بنور
قاﺌم روح
القدس میرسند.
تا نوبت مهدی
وکاملان
مهدوی
برسد،که
پنجاه و پنج
قرن دیگردر جهان
ودر نوع فوق
بشری میرسند
آغاز گردند،
که بنور قاﺌم
رب ّ رحمان
میرسند، و با
عرش رب ّ برتر
از رحمان چون
مهدی پیامیر
اولی العزم خودشان
تولّّد دوّم
الهی خود را
خواهند داشت.
که ما نامی هم از
رب ّبرتر از
رحمان
نمیدانیم. چه
رسد بصفات
ووظایف تکامل
روح ويا از
أحوال و شرایط
الهی آنان را بدانیم
که مهدی موعود
خواهد گفت.
مهدی آخرین کامل
ولایت مصطفوی محمد
، بجای نور
قاﺌم بنور
رحمان میرسد
وخود تجسّم
انسانی قاﺌم
میشود، که
قاﺌم آخر
الزمان ولایت
محمد و شرافت
و برتری نوع
بشری میگردد و
سوّمین
سوشیانس
زردشت است . که
مسیح و محمد
دو سوشیانس
زردشت بوده
اند. و صفات
وکمالات و
عقلهای الهی و
حکمتهای
خسروانی برتر
را خواهند
داشت. زیرا
شاهدان تجلّیات
الهی ( این
همانی )
کمالات و
کرامات و
امتیازات
الهی خود را
دارند. و
سالکان با هر
یک از ولایتهای
الهی ششگانه
بشری.

فردوسی
سپس جنگ بیژن
با گرازان
وخوکهای وحشی حرام
لقمه، که همان
آخوندهای
قشری هر زمان
و هر ولایت
فقیه سفیه
ووقیح غیر
سلوکی ودر
تمام مذاهب و
أدیان
میباشند، که
سلوک الهی
خواسته
خداوند و
پیامبرانشان
را نمینمایند
. ومذاهب
مشرکانه
أهریمنی خود
را بر پیروان
جاهل خود
تحمیل عقاید
عقب مانده و
خرافات
جاهلانه
مینمایند. و
روان خود و
پیروان خود را
آلوده تر
میکنند. که
اولیای الهی پاکسازی
روان خود و
سالکان پیرو
خود را مینمایند.
که گرازها
تنها بفکر شکم
و اطراف شکم
خود هستند.
گرگین در ذات
گرگ، بیژن را
مدام دعوت بخواب
و آشفتگی
تشویق میکند.
که نفس امّاره
سالک تن پروی
را میخواهد. و
قرار بود گرگین
تا مرز بند و
سدّ آب با
بیژن باشد. که
هر انسانی
نیاز بروان
حیوانی خود را
دارد. ولی سالکان
برای رسیدن
بعوالم الهی و
معراجهای
بهتر خود با
مرگ قبل از
مرگ، تن و
روانی حیوانی
خود را باید
رها کنند و
بفنا برسند،
تا بقای آینده
فوق بشری را
بیابند. بیژن
فریب گرگین
شیطان نفس را
خورد، و از
منیژه دختر
افراسیاب یاد
کرد. و از جشن
پیروزی بتصوّر
بیژن گفت . پس
بیژن مشتاق
دیدن منیژه
دختر افراسیاب
تورانی شد.
چون منیژه
بیژن را دید
سخت عاشق او
گردید. و
پرسید که تو
پری زاده هستی
و یا سیاوش
زاده. چون
بیژن نواده
سیاوش بود. و
کنیز منیژه
پیام دل منیژه
را ببیژن برد.
و بیژن گفت
پری زاده و
سیاوش زاده
نیستم. بلکه
ایرانی از شهر
آزادگان هستم.
کاملان الهی
آزاد شده از طلسم
حیوانیّت نوع
بشری میباشند.
منیژه نیز
دعوت بیژن
نمود که بخیمه
او رفت. منیژه
سالک ولایت
پیش از ولایت
بیژن است. که
حاضر بدیدار و
تمرکز عبادی
با صورت شهودی
یک کامل زردشتی
شده است.

سپس
منیژه بیژن را
بکاخ یا کوخ
خود برد. و چون
بیژن از خواب
مستی و بی
هوشی بیدار
گردید، خود را
در برابر
افراسیاب دید.
و دانست گرگین
عامل
افراسیاب و
فریبنده او
بوده است . و
این نمونه الهامات
الهی در رؤیای
سالکان است .
بیژن از ( قراخان)
نیک مرد، که(
قرّه خوان)
وکامل الهی
بود و خود
دارای قراءت
قرّه های
شهودی بوده
است کمک
خواست. که وی
گفت شنیدن چو
دیدار نیست.
که باید در
عمل سلوکی
بنجات روان
خود و بعقلهای
الهی تر رسید.
و نه شنیدن داستان
حتی درست
دیگران. یا در
عرفان نظری
چون آخوندهای
قشری . سپس
بیژن از (
گرسیورز )
خواست تا اورا
بنزد
افراسیاب ببرد.
وبیژن خود را
معرّفی نمود.
و افراسیاب
گفت برای زرم
آمده ام . پس بیژن
آزمایش جنک با
قهرمانان
تورانی را
نمود. بیژن
بکیخسرو خبر
داد که گرفتار
شده است، و
گرگین عامل آن
بوده است.
پیران وزیر
افراسیاب جان
بیژن را از افراسیاب
خواست ، که
دستور کشتن
اورا داده بود.
تا خون سیاوش
را باز بجوشش
بیندازد. که
فرزند کاووس و
کیخسرو
میباشد. آنگاه
جنکجویان ایرانی
خواهند رسید.
و انتقام رستم
را یاد آور شد . پس
بیژن بزندان
افراسیاب
افتاد،ولی
کشته نشد و
دست و پایش
بزنجیر آهنین
بستند.

فردوسی
سپس داستان
گرگین بایران
رامیگوید که بدروغ
ببیژن میگوید.
ولی اسب بیژن
خود را بشاه
رساند، که شاه
از حال بیژن
آگاه شد. سپس
گیو، گرگین را
بنزد خسرو
برد. موبدان
خردمند الهی
بخسرو لزوم
جنگ با
تورانیان را
گفتند. کاملان
و سالکان الهی
همیشه با
أهریمنان
آخوند قشری
همه مذاهب و
ادیان اسمی
غیر سالک، در
حال جنگ دفاعی
و ایدﺌدلوجی
هستند. و الاّ
آخوندها بدون
دلیل جنگ و
ستمکاری با
رهروان الهی
دارند. پس
دستور بستن
گرگین داده
شد. همه جای
ایران وتوران
را گشتند و
نشانی ار
زندان بیژن
نیافتند. پس
کیخسرو در (
جام گیتی نما )
نظر کرد. که
همان پناه
بکمکهای عقلی
الهی میباشد.
که در جام
گیتی نما
اخبار تمام سیّارات
خورشید هست.
یعنی تمام
مراتب تجلّیات
شهودی
ولایتهای
پیشین،که در
جام الهی اولیای
الهی بعدی
هست. که
اخبارشان
پیشگویانه اولیا
است. و یا
اینکه سالکان
در چه حالی
میباشند. پس
خبر زنده بودن
بیژن را
دانست. که از
زبان دختر زیباﺌی
وسالک در رؤیا
شنید . و چاره
نجات بیژن را
از رستم
خواست. پس
خسرو برستم
نامه نوشت که
تو ناجی و
پناه من
میباشی. رستم
بنیروی یزدان
و فرمان شاه،
تاج را از
تورانیان
خواهد گرفت. و
شاه پیر الهی
و پادشاه
سالکان خود میباشد.
که فرمان شاه
چو فرمان
یزدان است .

رستم
سه روز مجلس
پذیراﺌی گیو،
فرستاده کیخسرو
را ساخت. سپس
رستم بنزد
خسرو رفت و
شاه پیاده
ومتواضعانه
سلوکی و نماز
با رستم کرد.
کیخسرو با
پهلوانان
مجلس بزم
ساخت. که
داوطلبانان را
بخواهد. سپس
رستم آزادی
گرگین را از
شاه خواست، و
شاه گرکین را
بخشید. پس
رستم لشکر خود
را آراسته
دید. و بشهر
ختن پایتخت
چین رفت و با
پیران دیدار
کرد. که در
پوشش بازرگان
بود. منیژه
نیز بنزد رستم
رسید، و خبر
از زندان بیژن
داد که در بند
پدرش بود.
بیژن زندانی
نیر آگاه از
آمدن رستم شد.
و بالاخره
رستم بیژن را
از چاه
درآورد.و
گرگین نیز از
رستم و بیژن
پوزش خواست و
صورت بر خاک
گذارد. که
توبه کاران
سلوکی
باولیای خود
میکنند . سپس
فردوسی از
شبیخون زدن
رستم بر ایوان
و کاخ
افراسیاب میسراید.
و افراسیاب
رسما بجنگ
رستم رفت. و
رستم وعده
کشتن
افراسیاب داد.
که قبل از
مصاف جنگی هر
دو طرف دلاوری
های خود را
میگفتند. که
در حکم
مذاکرات و رجز
خوانی قبل ار
جنگ میباشد.
تا شاید کار
بجنگ نکشد. که
باعث تعجّب
افراسیاب از
ایرانیان شد .
و رستم پیروز
بنزد کیخسرو
بازگشت. و
خسرو نیز با
بیژن جشن ها
برپا کرد.
گوﺌی با نجات
بیژن و همراه منیژه
،داستان
محبوب فردوسی
میباشد. که
منیژه سالک
ولایتهای
پیشین یا پیرو
آخوندهای قشری
با بیژن الهی
بنجات شهودی
رسیده و بنزد
شاه یا امام
زمان خود
رسید.

داستان
( دوازده رخ )
آغاز یک نمایش
جدیدی در شاهنامه
است . گوﺌی هر
داستان باز
خلاصه و بیان
تازه ای ار
سلوک الهی ودر
یک پوشش
داستانی است.
و در داستان
تازه باز همان
وظیفه الهی
تازه انسان در
زمان و صحنه
های دیگری
میباشد. زیرا
داستان سلوک
الهی همان
داستان عشق
میباشد که بهر
زبان گفته شود
گوﺌی تکراری
نمیباشد. و
برای نسلها و
انسانهای با
احوال دیگری
است. که در طول
زمانها متفکّرین
و پیامبران هر
زمان، همیشه
تکرار آن مینمایند.
که برای مثال
داستانها و
مطالب قرآن
محمد نیز
شاهنامه او
است. وگرچه
محمد خود
ننوشته واز
حکمتها و گفته
های پراکنده
او جمع آوری
شده. و با هر
دستکاری و حذف
و اضافات
همچنان تکرار
مکرر لزوم
سلوک الهی را
یادآور میشود
.و با استدلال
دیگری مناسب
قومی میباشد.
داستان
دوازده رخ و
صورت، با
احضار سپاه
بوسیله
افراسیاب است
که آرزو و طمع
هرگز اورا رها
نکرده است ،
که آخوندهای
قشری دارند. و
پهلوانان
افراسیاب متّحد
پیران چون
گرسیورز و
قراخان و شیده
وگرسیون، که
افراسیاب راز
دل خود را
بآنها گفت .
زیرا تا
منوچهر مینو
چهره الهی
بود،
تورانیان
بایران زمین
وولایت الهی
دست درازی
نمیکردند. و
اگر لشکریان
از ترکان و
چینی فراهم
میکرد، با کمک
آخوندهای
افرسیاب
سمبول أهریمن
و شیطان بزرگ،
که گفتند باید
از جیحون مرز
ایران وتوران
نگذشت. که درواقع
مرز جهان مادی
بشری و بجهان
ملکوتی روحانی
و آینده های
برتر نرفت. پس
سلوک الهی نمیکنند
که حیوانیّت
کنونی و
مسخهای بدتر
پس از مرگ
بجهان جهنّمی
را دوست دارند
تا همچنان علف
چرانی نمایند.
در حالیکه
خواست خداوند
و فطرت ذاتی و
روحی انسان
است ،که از
مرز مرگ قبل
از مرگ گذشت ،
و بآینده نوع
فوق بشری با
هزاران برابر
عقل بشری
رسید. که تا
أبد لاجرم و بدون
جرم وگارمه
وکارما
میتوان موفّق
شد.

افراسیاب
نامه ای
بفغفور چین در
ختن نوشت. که آنان
نیز طمع
همیشگی
نعمتهای
ایران زمین را
داشتند و
سرباز فراوان
فراهم
میکردند. از طرف
کیخسرو،
گودرز را بجنگ
( اورانیان)
فرستاد . که در
طول تاریخ
ایران حملات
مکرر ترکان و
چینیان،
بأسامی مختلف
چون مغول و
تیموریان و
هونها، با
دفاع
پادشاهان
ایرانی بی أثر
میشد. و در
دوره همه
پادشاهان
سیاسی و
تاریخی
ایران، چون
هخامنشیان و
اشکانیان و
ساسانیان مقاومت
حملات آنان
میشد. مغول از
شرق و یونانیان
از غرب مشخّصه
عصر هر پادشاه
ایران بوده
است. که آخرین
حملات مغول که
پیروز شدند در
دوره اسلامی
ایران بود. که
اعراب درک خطر
آنان
نمیکردند، و
ایرانیان
وحدت ملّی
گذشته را
نداشتند. و پس
از شش قرن از
حمله مغول، تا
کنون آثار
منفی یورش
آنان در ایران
بزرک باقی است
. و هر زمان
بشکلی و
عنوانی
درآمده است.
که اینک کمونیزم
چینی از شرق و
استعمار از
غرب درآمده .و
آخوندهای
مذهبی قشری بی
دین الهی، ولی
بنام دین و
مذهب، زمینه
ساز توفیق
مهاجمین
هستند. که
خبری از وحدت
ملّی نیست .و
هر ایالتی ساز
قومیّتی
دارد، ونه
سازی یکانه ملّی
. و معلوم نیست
چه انتقام
چینی و غربی
در آینده
خواهد بود.
زیرا همیشه
جریان امور
یکسان نمیباشد.
ما دام که
انسان ایرانی
ویا هر ملّتی
بفکر یگانه
هدف الهی در
تربیت روحی و
پاکسازی روان
از عقده ها و
عقیده ها نمی
پردازند.

قهرمانان
الهی ایرانی
آریا شده چون
رستم و پدرش
دستان، و
گودرز و گیو و
شبدوش و ورهام
و فرهاد و
بیژن ملقّب
بگیو، و گستهم
و گرگین و
زنگنه و گژدهم
و طوس و نوذر و
فریبرز و
لشکریان آنان
بجنگ افراسیاب
براه افتادند.
که محرّک آنان
چینیان توسعه
طلب بودند. که
هریک نباید
بیش از چهل
روز سر بدون
کلاه عبادی
باشند. که
سالکان چلّه
های سلوکی
دارند. و
تقسیم میدان
جنگ شد. که سیستان
تا هندوستان
برای رستم که
بسوی غزنین تا
کابل و کشمیر
رفت . و برای
پادشاهان
ایرانی کوهستانهای
هندوکش، که
تورانیان و
ترکان و چینیان
در اختیار
داشتند. بهر
دلیل و بهانه
ای حمله
میکردند.
ازجمله بهانه
ها افزایش
جمعیّت
چینیان بی
غذا،که هر چند
قرنی جز ایران
مطمع نظر
نداشتند. و
هندوستان خود
پر جمعیّت
بوده وهست.
وبرای رسیدن
باروپا یا بین
النهرین و درّه
نیل راهی جز
ایران
نداشتند. و
بسختی از شمال
دریای خزر
هونها باروپا
رسیدند. و
ایرانیان
مانند محمود و
نادرشاه نبود
که بتواند از
کوههای
هندوکش یا هندو
کیش عبور کند.
و از تنها
تنگه
افغانستان بگذرد.
که اسکندر و
اعراب
نگذشتند. و
اخیرا نیر روسها
نتوانستند
بهندوستان و
اقیانوس هند
برسند. تا
سرنوشت ملاّ
عمر و بن لادن
چگونه باشد
،که بمبهای
موشکی اروپا و
امریکا نمیتواند
بر آنان فاﺌق
آید.

سپس
گیو از گودرز
برای پیران
وزیر
افراسیاب پیام
برد، ووعده
عفو گذشته های
پیران داد. که
در خدمت
افراسیاب بود.
و مردی متفکّر
و با هوش بود.
که گیو در شهر(
ویسه گرد)
بنزد پیران
رفت و ببحث و
مذاکره در مرز
با پیران
داشت. و گناه
تورانیان
ثابت گردید. و
پیران نیکو
بجفا پیشگی
پرداخت و
آماده جنگ با
ایرانیان شد.
و دو لشکر صف
کشیدند. فردوسی
توصیف نظام
جنگی را
مینماید. و
شاهکار توصیف
شاعرانه با
گفتارهای
حکیمانه خود
میدهد . زیرا
هم فردوسی و
همجنگجویان
ایرانی جنگ
سلوکی و
مبارزات عقلی
و الهی با
دشمنان ولایت
خدا،
آخوندپرستان
ماده گرا
دارند. گوﺌی بخداوند
نیر اعتقاد
نداشته و
ندارند. و
تاکنون نیز
همیشه أکثریّت
انسانهای
خودسر و خود
بزرگ پندار،
خیال و تصوّر
کمال عقلی و
نوع بشری خود
را دارند . و
حتی فرض وجود
خدا، چه رسد
بحیات پس از
مرگ بشری خود
ندارند. که
ایرانیان
آریا شده
بولایت چهارم
زردشت داشتند.
بیژن نیز
لشکریان خود
را بگیو
رساند، که
گوﺌی جنگ مغلوبه
میباشد. هومان
نیز از پیران
خواست لشکریان
خود را بجبهه
جنگ بفرستد .
هومان از ورهام
سردار ایران
خواست و از
فریبرز با کمک
( نارجم )ترک و
از گودرز نیز
رزم خواست. پس
بیژن آگاه از
کار هومان شد.
بیژن سپر سینه
سیاوش را از
گیو گرفت که
حافظ تن بیژن
باشد. آنگاه
هومان بجنگ
بیژن آمد، ولی
بدست بیژن
کشته شد. سپس(
نشتیهون) ترک
شبیخون زد،
ولی خود کشته
شد. فردوسی
سپس از یاری
خواستن گودرز
از خسرو نظر
میخواهد.
وخسرو پاسخ
میدهد برحسب نظر
رستم عمل شود.
و خسرو باز
لشکری دیگر
فراهم کرد.
ولی پیران
بگودرز پیام
صلح و آشتی
فرستاد. که
گودرز پاسخ
داد، و نکوهش
سیاست پیران
را نمود.زیرا
افراد بی خرد
را مأموریّت
میدهد که
وفادار
نیستند که
پیمانی کنند.
پیران نیز نا
امید از صلح
از افراسیاب
یاری خواست و افراسیاب
کمک کرد. و ( رزم
گروهی)
ایرانیان با ترکان
شروع شد .
پیران با گیو
ایرانی در
نبرد که اسب
گیو فروماند.
که یاران گیو
بکمک رسیدند.
و پیران نزد
لشکریان خود
رفت تا جنگ
کنند . گیو نیز
نیزه بر اسب
(مهاک) سردار تورانی
زد. و گیو اورا
غرق خون نمود.
و عاقبت بین گودرز
و پیران
تورانی
پیمانی بست،
که جنگ دوازده
رخ را نمایند.
پیران با
نامداران
خویش سخن گفت
و پیشنهاد رزم
تن بتن دو
فرمانده مقرر
گردید. و
سرداران باهم
نبرد شخصی
کردند. و
هرآنچه بدشمن
نصیحت برای
تسلیم کردند
سودی نداشت. و
بالأخره
فریبرز با (
کلباد) رزم
کرد.و گیو با
سردار تورانی
و گرازه سردار
ایرانی، و یا
سیامک با
سردار
تورانی، و
بیژن با رومنی
و دیگر
پهلوانان. که
فردوسی جنبه
های مختلف نبرد
را بررسی
میکند. و نبرد
دوازده رخ و
صورت را فردوسی
تکمیل میکند.
گودرز با پیران
که شایع شده
بود گودرز
کشته شده ،ولی
ناگهان زنده
در صحنه نبرد
پیدا شد. و
صحبت از کشته
های فراوان
شد. وسرداران
تورانی بنزد
پیران زاری
کردند. و
فردوسی در این
قسمت بیشتر از
جزﺌیّات جنگ
سران و
لشکریان
میگوید . و
بیژن دو سردار
تورانی و بدست
(گستهم) کشته
شدند.و بیژن
گستهم را
بمرغزاز
فرستاد. که
همان عزلتگاه
سلوکی ولایت
زردشت است. و
در مرغزار
سالکان تمرین
پرواز فکری و
معراج شهودی
بمراتب الهی
بالاتر پیدا
میکنند. که
نشان میدهد
فردوسی از
سلوک الهی
میگوید ونه
جنگ نظامی.

فردوسی
بازدید
کیخسرو پس از
جنگ را
میگوید، و یکایک
سرداران
وکاملان را
ستایش کرد. که
بتن پیل و
بجان جبرﺌیل
توصیف میکند.
که در کف دست
چیری ندارند،
ولی دریای رود
نیل را دارند.
که احوال
سالکان قرّه
گیر و کاملان
الهی، در دنیا
چیزی ذخیره
نمی کنند، ولی
در دل مراتب
تجلّیات
شهودی و
عقلهای
مربوطه و
الهامات لدنّی
فراوان دارند.
که سرمایه
نیکوی تولّدات
فوق بشری
آینده را
ذخیره ژنتیک
روحی خود دارند
. در ولایت
مصطفوی محمد و
تصوّف
ایرانی،
سالکان بروح
القدس جبرﺌیل
قاﺌم میرسند.
و مسیح نخستین
بار از معراج
بعرش گبریال
خود گفت. و
تمام کاملان
سلوکی محمدی
نیز پس از شهود
روح القدس، و
عرش رحمان در
صورت تولّد
دوٍم و مبعوث
شدن و بازگشت
بخلق
پیامبرگونه و
شایسته بودن
از نظر داوری
الهی بدان عرش
میرسند. که
فردوسی
مخصوصا نام
جبرﺌیل را
نام میبرد. و
الاٍّ کاملان
مسیحی
وزردشتی و
یهودی هیچ
کدام بشهود
روح القدس
قاﺌم
نمیرسند.مگر
پس از تولٍد
بشری بهتر، و
داشتن کرامات
و عقل بیشتر،
تا با ولایت
یک وَلی زنده
مصطفوی، که
همیشه ٣١٣
کامل محمدی
زنده که در
جهان هستند،
بندگی سلوکی
کنند که بنور
قاﺌم روح
القدس برسند.
و خود نیز با
روحی الهی شده
شایسته ونوع
فوق بشری
آینده شوند.
که روح موفّق
مسیح کاشف نور
مصطفوی، در
صورت بشری
علیّ بجهان
متولّد شد، و
با پدر الهی
خود که نور
مصطفوی بود،
با جسم و تن
مصطفوی محمد
توانست بنور
قاﺌم برسد. و
محمد بارها
یگانه بودن
روح مسیح وتن
علیّ را بیان
کرده است.

جنگ
ایرانیان و
تورانیان که
بدخمه کردن
پیران و
سرداران
افراسیاب
منجر شد، برای
انتقام خون
سیاوش بوده
است. تورانیان
زنهار و أمان
از خسرو
خواستند، و
بیژن و گستهم
باز گشتند. و
فردوسی
دنباله
پادشاهی
کیخسرو را پس از
کاووس
میسراید.
فردوسی جنگ
بزرگ کیخسرو و
افراسیاب را
در حق ّ سلطان
محمود پادشاه
زمان تطبیق، و
بوی غیر مستقیم
أندرز میدهد. و
سلطان محمود
بارها
بهندوستان
حمله کرد. گرچه
سلطان محمود
نیز پادشاهان
محلی داشت که
ترک بودند.
ولی بعدها
همگی همچنان
از نسلهای
تورانی بودند.
که زندگی در
ایران آنان را
متمدّن نمود.
که أدب و
اخلاق و عقل
وحکمت ایرانی
را پذیرفتند.
و تا احمد شاه
قاجار
پادشاهان همگی
ترک زبان و
تورانی بوده
اند. و بعدها
امپراتوی
عثمانی در
برابر حکومت
شیعه صفویان
بودند،که باز
ترک و اردبیلی
بودند. آغاز
داستان تازه
لشکر آراستن
کیخسرو برای
نبرد با
افراسیاب که
هنوز
بپادشاهی
تورانی خود
ادامه میدهد. آخوند
بزرگ مذهبی،
که خود جای
أمنی نشسته دیگران
را بجان هم
میأندازند.

خسرو
قهرمانان خود
را که
پادشاهان محلّی
بودند احضار
نمود. و فهرست
بلند
قهرمانان را
فردوسی ذکر
مینماید.
افراسیاب که
از کشته شدن
پیران و
آمادگی جنگ
خسرو را شنید،
آماده جنگ با
خسرو گردید و
بسوی مرز حرکت
نمود که خبر
بخسرو رسید.
افراسیاب
پیامی بخسرو
فرستاد و
تهدید کرد. که
کیخسرو پاسخ
آن چنانی داد.
شیده سردار
تورانی بدست
کیخسرو کشته
شد. و جنگ
دیگری صورت
گرفت. و عاقبت
افراسیاب
فراری شد. و
کیخسرو نامه
پیروزی خود را
بکاووس
پادشاه نوشت.
که همیشه طالب
انتقام خون
سیاوش پدر
کیخسرو بود.
افراسیاب
فراری به (گنگ
دژ) هندستان
رسید. ولی
کیخسرو از رود
جیحون عبور
کرد، که دیگر
مرز محسوب نمیشد
و جزﺌی از
ایران بود.
بار دیگر جنگ
کیخسرو و افراسیاب،
که برای خود
لشکریانی دست
و پا کرده
بود، باز با
افراسیاب در
گنگ دژ پناه
گرفت ، و نامه
ای بپادشاه
چین فغفور
نوشت. ولی
کیخسرو بگنگ
دژ رسید. و
رستم همچنان
ضمن پهلوانان
ایران است و
پادشاه محلّی
زابلستان و با
لشکریان خود.
(جهن) پیام
افراسیاب پدر
را برای خسرو
آورد شاه اورا
احترام گذارد.
افراسیاب صلح
وعفو خود را
خواست. کیخسرو
گفت که مرا فرّ
و دانش ایزدی هست
.یا همان
فروهر الهی
ناجیان سلوکی
بازکشته بخلق
با مقام پیامبری
و دانش و علم
امام الهی
دارند. یعنی
معرفت و شهود
تجلّیات الهی
و الهامات لدنّی
سطوح شهود
برتر میباشد.
علم و دانش در
اصل معرفت
شهودی است و
نه علوم مادی.
بلکه( خرد)
الهی و داناﺌی
انسان الهی
شده مورد نظر
است. که صاحبان
شهود برتر خرد
الهی بالاتر
دارند. خسرو جهن
را با پاسخ
باز گرداند.
کیخسرو عاقبت
در جنگ با
افراسیاب گنگ
دژ را تسخیر
کرد. وهمان مسیر
پیروزیهای
سلطان محمود
غرنوی است که
فردوسی از
زبان
پادشاهان
باستانی
میگوید.
افراسیاب نیز
ار گنگ دژ
گریخت ولی
خسرو خویشان و
اطرافیان
افراسیاب را
دنبال کرد و
زنها را بخشید.
سپس کیخسرو
بایرانیان
أندرز میدهد و
نامه پیروزی
بکاووس
شهنشاه
مینویسد. باز
افراسیاب
بنزد پادشاه
چین رفت، که
خبر آن
بکیخسرو رسید.
افراسیاب
نامه ای
بکیخسرو
مینویسد. باز
جنگ ایرانیان
و تورانیان
ادامه مییابد.
و رستم در این
میان قرار
دارد. که
همیشه با شهود
برتر زرذشتی،
شهود چهارم
نور مرتضوی
ایلی یا ایلیا
را دارد. که در
کوه البرز
عزلت سلوکی
میکند. و هفت
خوان و مرتبه
شهودی خود را
داشت. و پادشاه
الهی سالکان
خود در
زابلستان بود
و تا زنده بود.
که هرکامل
الهی ٣١٣ گانه
بگفته محمد،
در جهان
پادشاه حسینی
و الهی چند سالک
خود را دارند.
که خداوند یکی
از آنها را
بسالک و طالب
لقای الهی معرّفی
و تأیید احوال
شهود سالک را
مینماید.

در
این جنگ تازه
افراسیاب
شبیخون بر
کیخسرو زد ولی
شکست خورد.
اگر نگهبانان
بیدار و هشیار
باشند،
شبیخون دشمن
جر شکست
نخواهند داشت.
سپس فردوسی از
خاقان چین
پیامی با
رسولی برای کیخسرو
میآید. که
خسرو آنگاه در
ختن بود. و
خاقان افراسیاب
را گفت، که
اطراف مرز چین
نبوده باشد .
که بد کرداری
او باعث
رنجوری وی میباشد.
پس افراسیاب
پشیمان از( آب
زرد ) گذشت تا
آرام زندگی
کند. کیخسرو
نیز برستم
اطلاع داد، که
باز در صدد
یافتن فرصت
باشد. رستم و
پهلوانان او
اعلام آمادگی
کردند. و
کیخسرو
اسیران خود را
با گنج بنزد
کاووس فرستاد.
و کاووس نیر
پاسخ خسرو
داد. آنگاه
خسرو پیامی
برای فغفوذ
چین و شاه
مکران داد، که
سرکشی کاووس بود.
و در رزم
کیخسرو با شاه
مکران که کشته
شد. و خسرو
برای عبور از
آب زرد که
افراسیاب گذر
کرده بود گذشت
. ولی کسی قبلا
نمیتوانست از
آن با کشتی
بگذرد. که
کیخسرو از آن
گذشت و بگنگ
دژ رسید. که
قبلا ارتش
ایران آنرا
گشوده بود. پس
خسرو بسوی
سیاوشگرد
بازگشت. و
بالأخره از
توران زمین
بایران زمین
بازگشت و بنزد
نیا رفت .یا
همان اجداد و
پدران الهی
سلوکی یک کامل
میباشد. و
بالأخره
افراسیاب
گرفتار (هوم)
شد که از نژاد
فریدون بود.
که مکتب سلوکی
فریدون
وزردشت را
داشت. باز
افراسیاب از
دست هوم، یا
همان اوم و
سلوک الهی
فرار نمود که
ترک سلوکی
نمود و قطع
ارتباط کرد. و
کاووس و خسرو
از هوم دیدار
و ستایش
کردند.
افراسیاب بار
دیگر گرفتار
میشود. که او و
پسرش گرسیورز
کشته میشوند.
و کاووس و
خسرو بپارس باز
میگردد. که
فردوسی از این
پس ایران زمین
را پارس
میگوید. که
سرزمین
پارسایان
سالک الهی میباشد.
و محمد قریشی
و زردشتی
الأصل،
پارسیان را
فارسیان گفت .

عاقبت
کاووس
شاهنشاه
میمیرد که با
خداوند راز و
نیاز آخر
داشت. ولی
ناامیدی
کیخسرو از جهان
بشری ومادی،
برای مرگ قبل
از مرگ سلوکی
آماده میشود.
تا بمراتب شهودی
بالاتر زردشت
در شهود چهارم
نور مرتضوی ایلیا،
و شهود پنجم
عرش مصطفوی
بخلق و حیات
وتولّد دوّم
خود را پیامبر
گونه مییابد.
و پهلوانان از
بار بستن خسرو
ناراحت شدند.
وگفتند اگر از
ما پهلوانان
خطاﺌی سر زده
بگو. ولی خسرو
گفت شما
هیچگاه
گناهکار
نبوده اید. که
ندای پیر را
گرفتم. و شما
نیز بیزدان
نیایش کنید که
بنجات سلوکی
برسید . اگر
پیر گفت
بمیرید، باید
رفت که مرگ
قبل از مرگ
سالک است. و
عزلت نشینی
خسرو آغاز
گردید. که
دوست و دشمن
دیدار او نکنند
. ولی
ایرانیان زال
و رستم را
خواستند. و
خسرو گفت تنها
آرزویم رسیدن
بنور روشن روز
پس از شب تیره
است. که
سالکان در شب
قدر آخر خود،
که بلندترین
شب و سخت
زندگی سالک است،
آماده مرگ قبل
از مرگ شهود
نهاﺌی خود
میگردد. که
زردشتیان
بتجلّی چهارم
مرتضوی
میرسند. وخسرو
تمام
قهرمانان را
باز گرداند که
اورا آفرین
برای قهرمانی
الهی او
میگفتند.

فردوسی
سپس از خواب و
رؤیای خسرو
میگوید، که سروش
یا شهود نور
نهاﺌی خود را
میبیند. خسرو
پنج هفته بود
که پرده بر
خود کشید. و
میگفت که شهریاری
جهان سودی
ندارد، اگر که
خداوند از من
خشنود نباشد.
و خداوند تنها
سالکان مداوم
پیگیر را تا
شهود نهاﺌی و
مرگ قبل از
مرگ انتظار
اطاعت ار خود،
و از پیر الهی
بمعرفّی
خداوند بسالک
راضی میباشد.
آنگاه رضای
الهی و رضوان
و رضایت الهی،
همان شهود
نهاﺌی و بهشت
آینده برتر
شاهد است. که
سالکان
زردشتی بنور
مرتضوی و
سالکان مسیحی
بنور مصطفوی و
سالکان محمدی
بنور قاﺌم
زوح القدس
میرسند. تا نوبت
سالکان مهدوی
از ٥٥ قرن بعد
برسد، که بشهود
هفتم نور
رحمان، و شهود
هشتم عرش رب ّ
برتر از رحمان
میرسند که
نامی ار او
نمیدانیم. چه
رسد بروشها و
آﺌین دینورزی
و سلوکی و
تکامل روح نوع
فوق بشری
باشد. که خود
هزاران برابر
عقل نوع بشری
را خواهند
داشت. پس ار
بیداری خسرو
تاج وفرّ شاهی
الهی بر سر
گذارد. که
پادشاهی بر
چند سالک خود
مینماید. و
رستم و زال
موبدان الهی
با دیگر
قهرمانان یا
کاملان پهلوی
و آریا شده
،بدیدار خسرو
آمدند.
ایرانیان که
بنزد زال و
رستم زاری
میکردند
آنگاه زال
گفت، که شاه
باز میگردد که
تولد دوم الهی
خواهد داشت.
خسرو تمام
دیدار
کنندگان راپس
از کمال جای
مناسب میداد،
که بسلوک الهی
بپردازند. خسرو
که أندرز زال
را میشنید،
زیرا رستم
پرورش دهنده
الهی سیاوش
است. و خسرو
گفت که جز
دیدار خداوند
و مرگ قطعی
چیزی نمی
خواهد. زال
این گفته خسرو
را قبول
نداشت. زیرا
پایان رسیده
ها با نور
قاﺌم طالب
مرگ قطعی
هستند. ولی
کاملان محمدی
طالب مرگ قطعی
نیستند. زیرا
خود از مقامات
الهی در جهانی
شده اند. و
بقول محمد تا
وقتی کاملان
الهی نخواهند
بمیرند، فرشته
مرگ حق ّ
گرفتن جان
آنان را
ندارد. گرچه
خود از دنیا
خسته شده
باشند.

پس
زال کیخسرو را
نکوهش کرد، که
باید این افکار
را از خود دور
کند. و کیخسرو
پاسخ میداد و
زال پوزش اورا
میخواست. خسرو
نیز
بایرانیان
أندرز میدهد.
و خسرو گودرز
را ولیعهد
میکند. پس زال منشوری
از خسرو برای
رستم خواست .و
خسرو گیو را
منشور و فرمان
داد. که شاه
فرمان را مهر
کرد. و این وصیّت
پادشاهان
الهی برای
سالکان و
طالبان سلوک است.
که بجانشینی وَلی
الهی تازه
سالکان
اطمینان
داشته باشند،
تا اورا وسیله
توسّل سلوکی
وعبادی خود
کنند. خسرو
نیز قول منشور
و فرمان
پادشاهی داد .
و بالأخره خسرو
جانشین
پادشاهی و
شاهنشاهی
ایران را
بسهراب داد. و
خسرو از
کنیزان، یا
همان سالکان
خود گرچه مرد
باشند چون زن
مطیع مرد الهی
خود میباشد
حتی اگر پیر
زن باشد، که
خسرو بآنان
بدرود گفت. و
کیخسرو بکوه
رفت و درون
کوه ناپیدا
شد. که چون
موسی در کوه
طور عزلتگاه
خود، که مرگ
قبل از مرگ
داشته باشد. و
پهلوانان
غرقه برف
شدند، که خسرو
را نیافتند. و
سهراب از یافتن
خسرو نا امید
گردید.

فردوسی
فصل جدید
شاهنامه را
بپادشاهی
سهراب اختصاص
میدهد که ١٢٠
سال پادشاهی
کرد. سهراب آتشگده
یا معبد
وخانقاه خود
را در بلخ بپا
نمود. که در
واقع تأسیس
طریقت وولایت
زردشت در بلخ
بوداﺌی بود، که
همیشه مرکز
بوداﺌیان غرب
بوده است.
سهراب دو پسر
داشت گشتاسب و
زریر. گشتاسب
سری پر باد و
تکبّر داشت. و
کار سخنرانی
پدر یا پدر
الهی را نمی پسندید.
و از پدر با
خشم جدا
گردید. گشتاسب
با زریر بروم
رفت . و پدر
بخردان یا خرد
الهی را بر
خویش خواند.
گشتاسب بنزد
قیصر روم
رسید. و
فردوسی
داستان رسیدن
بقیصر را بتفصیل
میگوید. وی
بنزد دهقانی
رفت. و کتایون دختر
قیصر وقت
شوهرش بود، که
میتوانست ار
بین مردم شوهر
انتخاب نماید.
کتایون بخواب
دید که روشناﺌی
چون ماه یافته
است. و دهقان گشتاسب
را گفت، که وی
نیز باید
برود. که مورد
عشق کتایون
قرار گرفت. و
قیصر دختر را
بگشتاسب داد.
رومی دیگری
بنام (میرین)
درخواست دختر
دوّم قیصر را
نمود. گشتاسب
برای قیصر
گرگی را شکار
نمود و آنرا
کشت که دیگران
توان آن
نداشتند. گشتاسب
از کتایون
خواست که با
وی بایران
برود . و ( اهوم)
دختر سوم قیصر
را خواست. و قیصر
شرط کشتن
اژدهای در
پیشه را نمود.
که گشتاسب
انجام داد. و
دختر سوم
بأهوم رسید . و
هنرنمای دیگر
گشتاسب در
میدان نمایش،
که قیصر از او
پرسید که
کیست. گفت
شوهر کتایون
است پس قیصر
پوزش خواست.
قیصر به (الیاس)
پادشاه خزرکه
بوی نزدیک بود
نامه نوشت. و
الیاس بدگوﺌی
گشتاسب کرد.
پس قیصر
گشتاسب را
بجنگ الیاس
فرستاد که
الیاس کشته
شد. سپس قیصر
از لهراسب
پادشاه ایران
باژ و مالیاّت
خواست و
تهدیدها نمود.
و لهراسب گفت
قبلا چنین
جرأتی از
رومیان نبود.
و( زریر) فرزند
لهراسب پیام
شاه را بقیصر
برد. که زریر
با گشتاسب
بایران باز
گشتند. و
پادشاهی
لهراسب
بگشتاسب رسید.

فردوسی
ار پادشاهی
گشتاسب صد و
بیست سال میگوید.
فردوسی نیز
(دقیقی) شاعر
را بخواب دید
که قبلا تاریخ
ایران را در
شاهنامه خود
آغاز کرده بود
و تمام نکرد
که برای
فردوسی رسید.
که دنباله
داستات
لهراسب را
بگوید . پس
ببلخ میرود و
گشتاسب بر تخت
شاهی می نشیند
. در این زمان
زردشت ظهور
میکند و
گستاسب دین
جدید را میپذیرد.
که زردشت
مخالف باج
دادن
ایرانیان
بچین و ترکان
بود. گشتاسب
از نپذیرفتن
زردشت سهراب خشم
بر فرزند خود
گرفت. دین
زردشت سراسر
ایران را
پوشاند و دین
پیش از زردشت
بوداﺌی بود.
که مرکز آن
سرزمین
افغانستان
کنونی بود. و
همچنان معابد
و مجسمه های
بودا بر قرار
است. ار
بزرگان چین
نامه ای برای
گشتاسب رسید.
و پیامران خود
را بنزد
گشتاسب
فرستادند که
کاملان دین
بوداﺌی
بودند. زریر
برادر گشتاسب
پاسخ ارجاسب
را داد که
بنزد او
بازگشتند .و گشتاسب
لشکریان خود
را گرد آورد. و
جاماسب سردار
گشتاسب که(
دین به)
زردشتی را
داشت و سلوک
میکرد. و
بهبودی مقام
شهودی روان
کاملان
ولایتهای
پیشین و
مستعدان (به
دینی) را
داشتند. جاماسب
از گشتاسب
طالب جنگ شد.و
گشتاسب و
ارجاسب در
برابر هم قرار
گرفتند. و
آغاز رزم ایرانیان
وتورانیان
أنیرانی شد
.تورانیان پیروان
تور برادر
ایرج بودند که
سلوک نمیکردند.
فرزند جاماسب
کشته شد. و
زریر برادر
گشتاسب نیز
کشته شد. که
بدست بیدرفش
کشته شد . چن
کشته شدن زریر
باسفندیار
فرزندش رسید.
پس اسفندیار
بجنگ أرجاسب
تورانی رفت،
که منجر بکشته
شدن بیدرفش
شد. و أرجاسب
از معرکه
گریخت. ولی
اسفندیار
لشکریان ترک
را بخشید. و
گشتاسب ببلخ
بازگشت.
گشتاسب
اسفندیار را
باطراف اسیران
فرستاد که دین
بهی را رواح
دهد. و (گورزم)
بدگوﺌی
اسفندیار نزد
گشتاسب کرد. و
جاماسب
اسفندیار را
بنزد گشتاسب
برد . و چون
اسفندیار
رسید دستگیر و
زندانی
گشتاسب شد. پس
گشتاسب بسیستان
رفت. و لشکر
ارجاسب نیز
لشکر فراهم کرد.
شاه چین
بجادوگری
بنام ستوه
دستور آزار
نمودن
اسفندیار را
داد. که همان
فتوای تکفیر
آخوندها است.

سپس
فردوسی دقیقی
شاعر را نکوهش
میکند، که
دنباله مطلب
تاریخی را
دوست نداشته
است. و فردوسی
دنباله را
چنین میگوید.
که لشکر
ارجاسب ببلخ
رسید و لهراسب
را کشت . ولی گشتاسب
که با خبر مرگ
لهراسب را
یافت لشکر ببلخ
کشید. که
گشتاسب از
أرجاسب فراری
شد. وجاماسب
بدیدن
اسفندیار رفت.
و اسفندیار برادرش
فرشید را
دیدار نمود. و
اسفندیار
بنزد گشتاسب
بکوه رفت. که
چون سالکان
زردشتی عزلت
سلوکی داشت .و
گهگاه فردوسی
مطالب تاریخی
و سیاسی
داستانهای
خود را با ذکر
کوه و عزلت
نشینی کفته
میخواهد از
حقایق سلوکی و
از وقایع
سیاسی و نظامی
بگوید. و
پایان داستان
که عاقبت
پادشاهان
قشری ادیان
قبلی،
بعزلتگاه
زردشتی ولایت
برتر میروند،
و کاری بحهان
و جهانیان
ندارند مگر
بچند سالک
خود.

فردوسی
داستان هفت
خان دیگری
دارد، که
ستایس سلطان
محمود غرنوی
میکند. و سپس
هفت خان اسفندیار
سالک در کوه
را میسراید.
که در خان
نخست دو گرگ
را کشت.
احوالی که
سالک در رؤیا
داشته است .و
هر سالکی در
هر دین سلوکی
و در هر زمان و
شرایطی،
رؤیاهای
ملکوتی از
صحنه های الهی
خاص خود را
دارد . که پیر
الهی سالک
تعبیر رؤیا
مینماید. که
نشانه ای ار
قبول مراتب
الهی از سالک
و مراتب شهود
تجلّیات او
میباشد.
اسفندیار در خان
دوم شیران را
میکشد. که
صحنه سخت تری
برای سالک در
رؤیا است . و در
خان و صحنه سوّم
اسفندیار
اژدها را
میکشد. و در
خوان چهارم اسفندیار
زن جادوگر را
میکشد. یا
شهود زنانه دین
بوداﺌی خود
را میکشد که
شیوا است. که
مقام شهود
زنانه (دغدو)
مادر الهی
زردشت را
مییابد. و
سالکان نا
شایست از مقام
برتر،
نمیتوانند حریف
زن جادوگر،
آخوند قشری
ولایت قبلی
شوند. پس
نمیتوانند
بشهود برتری
برسند. در این
شهود سوم
شیوای بودا و
دغدوی زردشت،
که مریم مسیح
و فاطمی محمد
است،و تا نوبت
به(زینب کبرا)
در ولایت برتر
آینده مهدی
موعود در ٥٥
قرن دیگر
برسد. ولی
اسفندیار
سالک زردشتی،
زن جادوگر
آخوند قشری را
میکشد، که
بخان چهارم
سیمرغ زردشت،
نور ایلیا
ونور مرتضوی
در تسمیه محمدی
میرسد. و با
شهود پنجم عرش
مصطفوی مبعوث
بخلق میگردد.
که پیامبری
زردشتی میشود.
و زردشت آغازگر
آن شهود بود.
در داستان
اسفندیار
بگفته فردوسی
بخان ششم
میرسد، و از
برف قلّه کوه
میگذرد. که
سرمای مرگ قبل
ار مرک اسفندیار
است. و در خان
هفتم
اسفندیار
موفق بکشتن گرگ
نفس وحشی و امّاره
خود سالک
میباشد. که
بنور مرتضوی
خود رسید.
فردوسی
نمیخواهد
صریحا ار
شهودهای مسیح
و محمد را
بنماید که
خودش داشته
است. نور
مصطفوی ویا
صورت مصطفوی
ونور قاﺌم و
عرش رحمان.
ولی بنحو
دیگری برای
اسفندیار و
کاملان
زردشتی
میگوید. در
اینجا سالک
بکمال الهی
میسّر خود
رسیده، که در
ولایت مسیح
واصلان بمقام
بالاتر زردشت
میرسند. و
کاملان ولایت
مصطفوی و تصوّف
ایرانی باز
بصحنه های
شهودی بالاتر
قاﺌم و عرش
رحمان میروند
.

اسفندیار
در بازگشت
بخلق خود،
لباس بازرگانان
را بر تن
میکند که لباس
نیکوی
پادشاهان است.
و قبلا سالک
خرقه احرام
درویشی داشته
است. و چون بر
أریکه
پادشاهی الهی
طریقت
وخانقاه تازه
خود مینشیند.
سپس خواهران
اسفندیار
اورا میشناسند.
یا همان
سالکان زمان
سلوک
اسفندیار، که
مقام تازه
اورا تأیید و
تقلید میکنند.
و فردوسی
اعمال و عادات
سالکان زردشت
را بیان مینماید.
که مناسب
اعتقادات
متافیزیکی و
سلوکی ایرانیان
گذشته است.
ولی از ترس
مخالفین
آخوندهای سنّی
اسلامی ایران
که بعدها
آخوندهای قشری
شیعه نیز پیدا
شدند، مطالب
سلوک ولایت محمدی
خود را، از
زبان ولایت
الهی زردشتی
بطور سمبولیک
و غیر مستقیم
و در پوشش
میگوید. فردوسی
سپس ازحمله (
پشوتن ) به
(روﺌین دژ)
میگوید که اسفندیار
فرماندهی
داردو با
طریقت برتر
تازه زردشتی
خود . و أرجاسب
تورانی
دشمنان
بهدینی
زردشتی را
میکشد.یعنی بی
اعتناﺌی مینماید.
(کهرم) سردار
دیگر تورانی
نیر کشته میشود.
آنگاه
اسفندیار
نامه ای برای
گشتاسب در کوه
مینویسد .و
پاسخ گشتاسب
این بود که
اسفندیار را
بنزد خود
میخواند. این
جنگهای مذهبی
و دینی را
پیروان ادیان
و مذاهب و
آخوندهای آنان
براه می
اندازند.

فردوسی
سپس داستان
رزم اسفندیار
با رسنم را میسراید.
گوﺌی فردوسی
روایات مختلف
پادشاهان و
قهرمانان
گذشته را، خود
در صحنه های
دیگری تکرار
میکند. رستم
در همه زمانها
زنده است و بپادشاهان
زمان یاری
میرساند. رستم
همان کامل الهی
تازه بازگشته
بخلق در هر
دین سلوکی است
که رسته و
نجات یافته از
مقام بشری و
ناچیز خود
میباشد که
الهی شده است.
و از مرز مرگ
قبل از مرگ
گذشته و بعثت
و رسالت الهی
پیامبران را
دارد. و جشن
میلاد و نوروز
خود را وارد.
که مقام
پیامبری چند
سالک خود را یافته
است. فردوسی
بنقل ار منبع
تاریخی و
عرفانی خود،
که اورا ( بلبل)
مینامد. یا
همان پیر او
یا عرفای دیگر
هستند، که
صداهای
دلپذیر
بلبلان را
دارند. میگوید
اسفندیار آزرده
از پادشاه،
بکتایون
مادرش که دختر
قیصر بود شکوه
مینماید.
ومادرش گفت با
زنان مشورت نکند.
که زن در
عرفان همان
سالکان نابالغ
شهودی ویا غیر
سالکان قشری
هستند . که از
محل نادانی از
حقایق الهی
نمیتوانند
قابل مشورت
نیکو و تکاملی
روان باشند.و
تنها اولیای
الهی شایسته
مشورت هر
انسان عاقل
میباشند . پس
(پشوتن)
بروﺌین دژ
حمله کرد.
اسفندیار و
ارجاسب و دیگر
پهلوانان
کامل آماده
شدند .و سپهبد
پشوتن در لشکر
اسفندیار
بقلب دشمن
حمله نمود،و
پهلوانان
دشمن را کشت. و
کهرم بقیصر
پدر گفت که
لشکر ایران با
اسفندیار دژ
را محاصره دارند.
سپس اسفندیار
ازجاسب را کشت
که پادشاه ترکان
بود. سپس
اسفندیار
کهرم فرزند
قیصر را کشت
.آنگاه
اسفندیار
نامه بگشتاسب
نوشت و گشتاسب
در پاسخ
اسفندیار را
احضار نمود و
پایان داستان
برای فردوسی
شد .

فردوسی
سپس داستان
رزم اسفندیار
را با رستم را
میگوید که وی
خبر نداشت که
فرزند رستم
بوده است .
رستم هیچگاه
خود را معرّفی
بنام نمیکرد. زیرا
نام تازه
کاملان الهی
را
نمیپذیرفتند.
اسفندیار از
پادشاه
مأموریّت
خواست. و
گشتاسب شاه
اسارت رستم را
خواست که بندگی
خود کرد.
کتایون که سفر
اسفندیار را
شنید، گریان
نزد او رفت. که
غیر ار سیستان
سرزمینهای
دیگری هم هست.
ولی اسفندیار
بمادر اطمینان
داد، که برستم
منظور مادر
آسیبی نرساند.
عاقبت
اسفندیار
لشکر خود را
بزابل زساند.
و بهمن را
بنزد رستم
پیام فرستاد،
که چرا
بگشتاسب
ارادتش را
نشان نداده است.
که بپیروان او
چنین کرده . و
گشتاسب دین
بهی زردشت را
پذیرفته بود.
پیام برستم
رسید و رستم پاسخ
داد که
میخواهد روی
اسفندیار را
ببیند. بهمن
پیام برستم
آورد. و
اسفندیار با
رستم روبرو
شد. اسفندیار
رستم را
بمهمانی نخواند،
که اسفندیار
پوزش آنرا
خواست. سپس
اسفندیار
نژاد رستم را
نکوهس کرد. که
نژاد رستم منظور
طریقت ولایت
سلوکی رستم
است .که قبل از
زردشت دین
گشتاسب را
داشت. و
اسفندیار
نژاد خود را
ستایش نمود.
که دین و روش
سلوکی برتر
زردشت را دارد
. که شهود نور
مرتضوی ایلیا
را چون زردشت
داشت . که تولد
بهتر با
بهدینی را دارد.
تا با عقل و
کرامات
بالفعل بیشتر
از ولایت زردشت
و یک پیر
زردشتی بشهود
نور مرتضوی
ایلیا برسد.
گرچه هنوز
شهود پنجم نور
مصطفوی که در طریقت
برتر ولایت
محمدی
نمیرسند. مگر
در تولد بشری
مجدد بجهان
بشری. که روح
مسیح نیر با
مقام شهودی
برتر باز در
تولد بهتر بشری
و عقل بیشتری
درصورت مولا
علیّ بجهان
متولد شد و با
ولایت پدر
الهی خود که
تجلیّم
انسانی
مصطفوی محمد
بود،که
توانست بنور
قاﺌم پایان
وظیفه الهی
نوع بشری رسید
. تا باز روح
تازه مسیح در
علیّ هفت هزار
سال بعد در
ولایت عظیم تر
مهدوی و هزاران
عقل برتر،
بتواند مانند
مهدی کاشف نور
روحی رحمانی و
عقلهای باز
عظیم تر الهی
برسد. که همه
ارواح
موجودات
ازجمله
انسانها
خواهند رسید.

در
مقابل رجز
خوانی
اسفندیار،
رستم نیز ستایش
از
پهلوانیهای خود
نمود. کاملی
که از سوابق
سلوکی خود
میگوید که چه
شهودهاﺌی
دارد. حتی اگر
مقام الهی
طریقت رستم و
بودا حقیر تر
از مقام زردشت
و اسفندیار و
گشتاسب باشد،
ولی همگی
همچنان از
مراتبی الهی
را وارند. که
محمد آنان را
(أهل کتاب)
میخواند. که
کتاب سلوک
الهی است. که
هر موجودی چون
پشه نیز
تکاملات روحی
و الهی خود را
اکنون دارد.
وحتی هر موجود
خود یک تجلّی
الهی میباشد.
ولی باید هر
روحی انسانی
مدام در
تولدات بهتر و
ادامه سلوک در
ولایتهای الهی
بالاتر داشته
باشد، که شهود
باز بالاتر را
کسب کند. که
اکنون کاملان
ولایت برتر
محمدی، باید
بجای عرش
رحمان نیر
بنور رحمان
برسند، وبا
عرش رب ّ برتر
از رحمان
پیامبری عظیم
تر گردند. سپس
اسفندیار گفت
از پیکار صحبت
زیا شد، پس (می)
آورد تا
بنوشند. گوﺌی
کامل طریقت
برتر، میل صلح
با کاملان
طریقتهای
قبلی دارد. و
آنها را در حدّ
خودشان
میپذیرند.
ونبرد و رجز
خوانی آنها،
همان بحث و
استدلال
عرفانی و
شهودی
میباشد، که از
مدارک انبیای
خودشان، چون
می نوشیدن
استفاده
میکنند. و
بقول مولا علیّ،
بهر یهودی و
مسیحی، حاضر
است با کتاب
خودشان داوری
سلوکی احوال
شهودی آنان را
بکند. یعنی با
استدلال عقلی
و بررسی احوال
رؤیاﺌی و
شهودی انبیای
خودشان
میباشد. و اگر
خودشان خواسته
باشند، که
علیّ رؤیاهای
آنان را تفسیر
و تعبیر کند .

رستم
بایوان یا
خانقاه ورواق
خود بازگشت. و
زال پیر او و
پدر الهی
رستم، بوی
أندرز داد که
نباید دشمنی و
مقاومت در
امور الهی
بنماید. زیرا
هر عالمی را
عالمتری هست .
بالأخره کار
رستم و
اسفندیار
بجنگ کشید. که
بحث و کلام
صلح آمیز کار
ساز نبود. که
منجر بکشته
شدن پسران
اسفندیاز
بدست زواره
شد. ولی رستم
بکوه گریخت که
بخانقاه خود
عزلت نشینی نمود.
و رستم با
خویشان خود
برأی زدن و
مشورت پرداخت،
که منجر بچاره
جوﺌی از
سیمرغ شود.
سیمرغ سمبول
مراتب الهی
بالاتر و رب ّ
الفصل بشری
رستم است .
زیرا فراوان
أرباب فصول
نوع بشری
میتوان قاﺌل
شد. و هریک
تابع نظریّات
أبدی خداوند
برای ارواح
موجودات
میباشند. رستم
بازگشت و جنگ
با اسفندیار
نمود. گوﺌی رستم
تسلیم مراتب
الهی بالاتر
خود نمیشود
.که بولایت
زردشت درآید
.همان گونه که
کاملان زردشتی
نیز فراوان
بودند که مسیح
باز برتر را
نپذیرفتند. و
یا کاملان
الهی مسیحی که
تا کنون حاضر
نشده اند
بولایت برتر
مصطفوی ادامه
سلوک بدهند، و
خود را بپایان
هدف الهی
برسانند. تا شایستگی
تولد نوع فوق
بشری را
بیابند، اگر
بنور قاﺌم
رسیدند. تمام
این شاهدان
روح القدس
قاﺌم نیز در
تولد فوق بشری
وبا عقل بیشتر
خود، اکثرا
ولایت مهدوی
را نمیپذیرند.
که دوچار
کارماها و
تکرار وگذشته
های حقیر نوعی
در آینده ها
میشوند. که
بقول محمد
عبادات تمام
عمر آنان باطل
شده ، که بمسخ
میمون و خوک بهترین
بخت خود
میروند.

در
این جنگ
سمبولیک،
رستم تیری
بچشم اسفندیار
میزند که
نتواند ببیند.
تا تمرکر و
توسّل عباد
خود را
بنماید، که هر
آخوندی چنین
میکند. ولی
اسفندیار
رستم را أندرز
داد. و زال
رستم را نکوهش
کرد. زیرا
اختر شناسان
میگویند، هرکس
خون اسفندیار
را بریزد
روزگارش سیاه
میشود. که
بقول محمد
آخوندها
ابلیسان زنده
و با ریاکاری
روحانیّ،
همان قاتلان
أنبیا هستند.
که بدترین
مسخهای حیوانی
را دارند.
وحتی بدتر در
فسخ گیاهی و
رسخ جمادی را
بدنبال دارند.
که سیاوش
زردشتی و حسین
ولایت محمدی
را میکشند .
سپس تابوت
اسفندیار را
بنزد گشتاسب
بردند . رستم
در زابل بهمن
را بنزد
گشتاسب فرساد.
و گشتاسب بهمن
را شایسته تربیت
الهی دید و
اورا اردشیر
خواند. که در
نبرد سلوکی و
احوال رؤیاﺌی
شایستگی خود
را نشان داد. و
بجای رستم و
اسفندیار
برای پادشاهی
شایسته شد.

فردوسی
داستان جدیدی
را پیش میکشد.
گاهی بنحوی
مربوط
بداستانی
پیشین است و
گاهی تازه.
گوﺌی زمان
دیگری شده است
و قهرمانان
دیگری دارد.
ولو در نام
یکسان باشند.
کاملان زمان
خود رستم برتر
میباشند.
فردوسی از منبع
تازه خود احمد
سهل در مرو
میگوید، که
نژاد رستم و
خسروان داشت.
که کاملی
بولایت محمدی
بوده، که برای
فردوسی شاید
پیر اوبوده، که
برای فردوسی
از مرگ رستم و
پادشاهی بهمن
میگوید، که
فردوسی بشعر
درآورد. و یا
سلطان محمود
میگوید. و أبو
القاسم خود
فردوسی است که
صاحب فرّ و
دیهیم الهی
میباشد. و خود
پدر الهی چند
سالک دیگر.
مانند قاسم
فرزند متوفّای
محمد. و
میگوید که
رستم پس از
کشتن
اسفندیار فرزندش،
بکابل نزد
برادرش ( شغاد)
میرود. که کامل
دیگری بطریقت
بوداﺌی است. و
رستم هنوز
بدین زردشتی
اسفندیار در
نیامده است. و
کابل همیشه مرکز
دین بوداﺌی
در غرب
هندوستان بود
. در حالیکه در
شرق هندوستان
مولد بودا در
چین و تاکنون،
شاخه های
مذهبی سلوکی
یا قشری دیانت
بودا را
ملاحظه
میکنیم . ولی
پادشاه دینی کابل
برادری شغاد
با رستم را
منکر شد. و
رستم را نیز
نکوهش کرد .و
حرکت لشکر
رستم بکابل و
سقوط رستم و
زواره در چاهی
که پادشاه
کابل حفر کرده
بود. در این
چاه یا طرح
فریب، رستم
شغاد برادرش
را کشت و رستم
نیز کشته شد. و
تابوت اورا
فرامرز پسر
رستم برای
دخمه کردن در
کوه گذارد. و
بجای سوزاندن
نمودن برد.
ولی فرامرز
بکین مرگ رستم
، لشکر بکابل
کشید و شاه
آنرا کشت.
ضمنا فردوسی
از سوگ سودابه
همسر رستم میگوید.
و گشتاسب قبل
از مرگ خود
پادشاهی را
ببهمن میدهد.
انسان( به شده)
الهی و کامل
گردیده و
برهمن شده، و
بقول تورات و
محمد، ابراهیم
گردیده که هر
کامل حسینی
ابراهیم زمان
خود میباشد.
زیرا با هوم و
اوم و سلوک
الهی مرده
است. و بقول
قریش زردشتی(
مرء) میگردد.و
بقول فردوسی
من یا man فرنگی
میشود. یا woman زن.
گوﺌی حوای
مرد است. ولی
همان سالک چون
زن در اختیار
پیر مرد الهی
میباشد .

فردوسی
از پادشاهی
الهی بهمن
فرزند
اسفندیار و
نواده گشتاسب
میگوید، که ٩٩
سال پادشاهی نمود.
و آغاز داستان
پادشاهی او
عکس خواستن
بهمن از خون
اسفندیار بود.
که چگونه مغان
آخوند خون
بزرگان گذشته
را ریختند. که
آخوندهای قشری
تمام مذاهب
همه ادیان غیر
سلوکی،
اولیای الهی
زمان را کشته
اند که قتل
پیامبران
گناه محسوب
میشود. و
انتقام حسینی
اولیای بعدی،
ادامه تربیت
نسلهای تازه
سالک و در
ولایتهای
تازه تر
میباشد. ابتدا
بهمن زال
استاد وپدر
الهی رستم را
ببند کشید.
گوﺌی آخوند
بزرگ مذهبی زابلستان
بوداﺌی بوده
است. ولی
فرامرز برزم
بهمن رفت. که
باد مخالف
باعث کشته شدن
فرامرز شد. بعد
بهمن زال را
آزاد نمود که
بایران
بازگشت. گوﺌی
زابلستان
متعلّق
بایران
میباشد. ولی
مقصود ایران
بزرک است، ومرکز
ولایت سلوکی
زردشتی تازه
شده است. و
بهمن دختر
خودش را بنام
هما بزنی گرفت
و اورا ولیعهد
کرد. ازدواج
با مادران و
خواهران و
دختران در
گذشته
پادشاهان
ایرانی بسیار
گفته شده است.
ولی در واقع
این ازدواح
سلوکی است. و
سالک بعنوان
زن و کنیز چون
بکمال الهی
میرسد، دختر
یا پسر پیر
الهی خود
میگردد. که
جانشین پیر در
خانقاه او میشود.
وپادشاهان
سیاسی ایران
در گذشته صدها
زن و کنیز زر
خرید داشتند
که هر
ثروتمندی
داشته است. که
عامل اقتصادی
و فقر زنان
فروخته میشد
یا قبول کنیزی
میکردند. و
اکنون در زمان
ما استخدام
انسانها و
کارگران
بخاطر پول وفقر
نزد سرمایه
داران و
کارفرمایان
بزرگ هستند.
ولی مهمتر
حسادت مردان
در سابق و
اکنون، شوهر
دادن دختران
را بتلخی
میپذیرند مگر
با شیر بها و
هدایا. پس
دختران زیبای
پادشاهان در حرمسرای
خود قرار
میدادند، که
استفاده جنسی نیز
میکردند. که
اصطلاحا زنای
محارم از آثار
حیوانیّت نوع
بشری است .
وحتی هارون
الرشید خلیفه
عباسی خواهر
خود را تجاوز
کرده، ومسؤل
تأمین زنان
هرشب خلیفه
وحتی پسرش
أمین بود. و یا
فلان پاپ
مسیحی معروف
بهم خوابی با
دخترش بود.
زیرا هیچ کدام
سالک الهی
نبوده اند. که
حلال و حرام الهی
تنها در
سالکان با
پیمان با خدا
و پیر مطرح
است . قشری ها
با رعایت هرگونه
احکام
پیامبران خود
باز بقول محمد
حرامزاده
هستند و جهنّمی.
که هر مخالف
سلوک الهی
حرام زاده
قبلی، و آینده
حقیر تر پس از
مرگ دارد. و
بالعکس بقول
پیامبر خطای
اتفاقی
اولیای الهی
از نظر خداوند
باز درست است .
زیرا در تدبیر
الهی میباشند.
و از نظر سلوک
الهی وخداوند،
اطاعت اصل است
ونه موضوع
مورد اطاعت . پادشاهی
دختر بهمن سی
ودو سال طول
کشید. هما دختر
بهمن پسر خود
را در تابوتی
بدریای فرات
رها کرد. که در
داستان موسی و
دریای نیل و
تربیت موسی
درکاخ وحتی
دین فرعون،
یگانه بودن
افسانه های
دینی و عرفانی
یهود و
زروشتیان را
میرساند. و
تمام ادیان
بقول
اروپاﺌیان شاخه
های زردشتی
هستند .و حتی
مسیح ومحمد
دنباله راه
زردشت بودند
.و زردشت
دنباله ادیان
سلوکی قبلی
بودا و میترا
و کیومرث، یا
بقول بابلیان
و تورات و
قرآن نام آدم
داشته است. موسی
سالک فرعونی
با هدایت یک
کامل زردشتی
نفوذی در
دستگاه
فرعون، موسا
را هدایت
بسلوک ولایت
برتر در شعیب
نبیّ در شهر (
مدین )یا شهر
دینورزی
کوچکتر از (
مدینه) محمد،
که مرکز
وخانقاه دین
ورزی تازه
محمد بود.

ضمنا
ار این ببعد
داستان بهمن و
هما و داراب، افسانه
های نسبتا
درست تر از
اخبار
پادشاهان
هخامنشی و اشکانی
و ساسانی در
شاهنامه
میباشد. که تا
قرن پیشین
خبری از این
سلسله های
پادشاهی نبود.
و افسانه های
فردوسی واقعی
تصّور میشد. و
از نوشته های
یونانی یا سنک
نبشته های
باستانی
مانند، تخت
جمشید و
آشوریان و غیره
روشن گردید.
که فردوسی
عملا از
پادشاهان
الهی میگوید و
نه پادشاهان
سیاسی . ولی
برای نوشته
های سلوکی
میتوان دلاﺌل
غیر سلوکی
بکار برد.
صندوقی که
داراب در
رودخانه فرات
بود. بدست
کازور لباسشو
افتاد. که
بهمسرش گفت ،
ناخواسته
بجای لباس
وجواهر بمن
طفلی رسید. که
نام داراب بآن
دادند. که
درتاریخ
ایران داریوش
را داراب میگفتند
و یا دارا . و در
چندین شهر نیز
نام داراب
هست. داراب
چند سال بعد
قهرمانی بی
نظیر شد. و خود
از پدر خواست
که بمعلم زند
اوستا سپرده
شود . و عزلت
پیشه بگیرد که
سالکان
میگیرند. و
گازور نیز
اورا بیک(
فرهنگی) الهی
سپرد. یعنی
استاد الهی
دارای فرّ و
آهنگ کلام
الهی. یا همان
فرهنگ ایرانی
در ولایتهای
سلوکی زردشت و
پس از او است.
که ولایت وتصوّف
ایرانی و آریا
شدن میگوﺌیم.
که پارسیان
پارسا همیشه
آهنگ پیشروی
بسوی خدا
دارند و بهر
ولایت سلوکی
که باشد. که از
هشت هزار سال
پیش تا کنون
در شش ولایت
الهی ادامه
داشته ، تا
نوبت
بسوشیانس سوم
زردشت در مهدی
موعود برسد.
که ولایت هفتم
را تأسیس
مینماید،
وچهارصد هزار سال
اعتبار و
شرافت الهی
خود را داشته
و میلیونها
برابر عقل نوع
بشری فضا رفته
را خواهند داشت
.تا باز
بالاتر
بخداوند
الله، و آینده
های عظیم برای
رهروان الهی
در پیش
میباشد. همان
گونه که
فراوان انواع
نسخ ومسخ و
فسخ و حتی رسخ
ووسخ برای
مخالفین سلوک
الهی در پیش
هست. که آتش
جهنّم تولدات
نوعی در جهان
و در صحراهای
سوزان را خواهند
داشت که بچشم
میبینیم . و
قبلا ما نیر همگی
از این انواع
عبور تکاملی
کرده ایم. که
اکنون شایسته
کرامات نسبتا
نیکوی نوع
بشری خود
هستیم. عقل و
زبان وهنر و
بسیاری
کرامات الهی
نوع بشری،
بخصوص درک اهمیّت
سلوک الهی و
توفیق سلوک با
عشق و صبر و
صداقت با پیر
الهی بمعرّفی
خداوند
بطالبان لقای
تجلّیات الهی.

فردوسی
ادامه میدهد،
داراب از همسر
گازر، نژاد
خود را پرسید
که بداند چه
پیش آمده .سپس
داراب آماده
جنگ با رومیان
میشود. وی
پادشاه نبوده
که جنگ کند.
ولی رومیان مکتب
سلوکی بوداﺌی
داشتند که
بقول سقراط
معلم الهی او
یک ذن هندی
بوده، که
هندوان
بوداﺌی بودند.
گشتاسب و رستم
با بوداﺌیان
شرق ایران در
شاهنامه بجنگ
با بوداﺌیان
در غرب ایران
در یونان
کشیده است.
گوﺌی مبارزات
فلسفی در سلوک
با یونانیان
داشت. که
عاقبت
فیلسوفان
زمان مکتب
سلوکی زردشت
را دنبال
کردند. و تا ظهور
مسیح ادامه
داشت. گوﺌی
دین و آﺌین و
روشهای زردشت
را کاملان
مسیحی چون
پطرس شاگرد
مسیح که برم
رسید، با
تغییراتی
همان آﺌین را
نام مسیحیّت
اعلام کرد که
تا کنون ادامه
دارد. و محمد
نیز آﺌین
زردشت داشت. و
آﺌین قریشیان
زردشتی الأصل
را نیز در
نظام و فلسفه
جدیدی بنام
اسلام ادامه
داد. که در روش
دین أصلی
زردشت وسیله
محمد، همان
سلوک الهی
برحسب شرایط
خاص هر زمان
تازه میباشد.
و لذا هریک
شهود برتر
الهی را
دارند. گوﺌی
که مدرسه ای
با شش کلاس
است. که کلاس
بالاتر علم و
آگاهی شهودی
بالاتر را
دارد. ومنکر
علوم شهودی
مراتب قبلی و پاﺌین
تر نیستند. و
الهام بداراب
رسید، که تو یک
شاه هستی.
ونام الهی
اردشیر یافت.
وچون شاه آگاه
از شجاعت او
شد احضار
گردید. و قهرمانیهای
داراب را نزد
زن گازر دید.
پس داراب
شاهزاده شد که
روح الهی یافت
. و هما مادر
داراب اورا
شناخت و تآیید
احوال شهودی
اورا نمود. و
داراب را بر
تخت شاهی
خانقاه خود
نشاند. فردوسی
پادشاهی
داراب اردشیر
را دوازده سال
میگوید. شهر
(دارابگرد) را
بنا کرد که شاید
اردوگاه و جای
أمنی برای هر
پادشاه بوده یا
گردشگاه او
باشد.

از
کارهای داراب
شکست دادن
لشکر شعیب
بود. فردوسی
شعیب را فرزند
قتیب میگوید.
که در افسانه های
یهودایان
موسی، پس از
تبعید از مصر
نزد شعیب
پیامبر شهر مدین
در ساحل دریای
سرخ شمال
عربستان رفت.
که چند سال در
خد مت تعلیمی
او بود، که
تربیت الهی
یافت و یکی از
دختران شعیب
را بزنی گرفت
.یا یکی از
سالکان شعیب
را با خود برد
که بکوه طور رفت.
شعیب لفظ کوچک
شده شعبه است.
یعنی شاخکی بجای
شاخه و
نمایندگی
میباشد. قتیب نیر
در افسانه های
عرب آمده است
.که احتمالا دنباله
ادیان زردشت
چون قریش باشد
.که موسی بدین
زردشت پیوسته
بود و بنور
شهودی مرتضوی
ایلیا در آتش
کوه طور رسید.
گرچه یهودیان
از زردشت و
سپس ابراهیم
برهمن بقول
قرآن پدرالهی
او آزر بود. و
یعقوب و دیگر
انبیای یهود
شاخه ای
زردشتی غرب
آسیا بودند.
ابراهیم
برهمنی زردشتی
و مؤسس طریقتی
در اور جنوب
بین التهرین بود.
و سپس
باورشلیم در
فلسطین رفت که
در مصر و عربستان
کاملان الهی
بسیار تربیت
کرد. که تا ظهور
مسیح آخرین
کامل یهودی
زردشتی در
اورشلیم،
مسیحیان از
یهودیان جدا
میشوند. که
این جداﺌی دو
دین رسمی غیر
سلوکی است و
نه جداﺌی در
دین سلوک
الهی. که از
آدم کیومرث
نخستین پیامیر
اولی العزم
همیشه خداوند
دین واحدی در
چند کلاس
متوالی داشته
ودارد. و در
کلاس های ششگانه
میسّر برای
نوع بشری است.

فردوسی
از شکست دادن
داراب زردشتی
از شعیب میگوید،
برخلاف
افسانه یهودی
که موسی بدین
شعیب درآمد. و
مدین شهر او،
همان کوچک
خوانده شده
مدینه محمد،
که یثرب
خوانده میشد.
که بمعنی شهر
و خانقاه دین
ورزی محمد شد.
وهر جاﺌی
خانقاه ولایت
محمدی،و
مدینه دین
ورزی میباشد.
چون اورشلیم
برای ابراهیم.
و مکتب برتر
مهدی موعود
محمد ٥٥ قرن
دیگر از امروز
خیلی عظیم تر
و الهی تر ار
مکتب محمد و
پیش از محمد
خواهد بود. که آنان
را نوع فوق
بشری فرشته
گونه
میگوﺌیم. ولی
باز همگی اساس
کار و ظهور و
بعثت وعده
یکدیگر هستند.
و هر روح فردی
انسان و حتی
روح هر آتم، باید
از این نردبان
انواع و کلاسهای
سلوکی بشری
ولایتهای
ششگانه خود را
متوالیا تا
ببی نهایت
انواع فوق
بشری بخداوند
أهورمزدای
الله
برسانند،
گرچه هنوز
بخداوند هو
نرسیده اند.
فردوسی از عرب
بودن شعیب
میگوید، که در
واقع خلط
مطالب تاریخی
در افسانه های
تاریخی شده
است که عرب
نیز (أرب ) و
بدون رب ّ و
تربیت الهی
میباشد. ولی
فردوسی از
تاریخ ووقایع
نمی گوید بلکه
تاریخ افسانه
های دین ورزی
بخصوص زردشتی
را بیان
میکند. که خود
همان اساس دین
اسلام سلوکی
محمدی است. که
همه مذاهب اسلامی
سنّی یا شیعی
ویا بهر نام
دیگر، هیچ
کدام بحقیقت سلوکی
و دین ورزی
شهودی مصطفوی
نرسیده ک
قهقراﺌی تر
هستند. لذا
محمد آخوندهای
مذاهب قشری را
ابلیس
میخواند، که
در لباس
ریاکاری
روحانیّت و
آلودکی روان
هستند.

فردوسی
سپس از رزم
داراب أردشیر
با فیلقوس فیلیپ
رومی میگوید.
که داراب دختر
اورا بهمسری میگیرد.
نوعی ارتباط
مکاتب سلوکی
منظور میباشد.
که سالکان
ولایت قبلی
پیمان اطدواج
سلوکی با
ولایت برتر
بعدی مینماید.
ولی فردوسی
تصریح این
حقایق سلوکی
را نمی کند.
گرچه فردوسی
خود سالک
وکامل سلوکی
شده بود.
وآگاه از کار
سرپوشیده
خود، که ولایت
محمدی را
داشت. و علاقه
او بولایت
زردشتی چاره
آشفتگی
اجتماعی ایران
در آن زمان
برای وحدت ملّی
میدانست که
هدف شاهنامه
شد. و برحسب
شرایط زمان
فردوسی در
حمله وحشیانه
اعراب بیابان
گرد، که بنام
خدا و محمد و
بدون درک
حقایق الهی دین
اسلام و هدف
محمدبودند.
ناچار فردوسی
از زبان
افسانه ای کهن
ایرانی
میگوید، که
پیش از او نیر
کمی گفته
بودند. ناهید
دختر فیلیپ
پدر اسکندر،
که آرزوی
ویرانی تخت
جمشید مقدّس
ایرانیان را
داشت. چون
خشایارشاه
پادشاه هخامنشی
معبد آتن را
بخطا بآتش
کشیده بود. پس
پسر فیلیپ
اسکندر
مقدونی،
آرزوی پدر و
مردم آتن را
تحقق داد. سپس
افسانه های
کورش با
افسانه های
اسکندر مخلوط
شد. که
مسیحیان و
اعراب مسلمان
دشمن زردشتیان،
اسکندر ذو
القرنین محمد
را باسکندر مقدونی
نسبت دادند.
کورش با تاج
دو شاخ خود
،که در مجسمه
های تخت جمشید
وجود دارد. در
قرآن عمر و
عثمان اسکندر
فاسد را بدرجه
پیامبری رساندند.
که تورات قبلا
کورش را
پیامبرگونه ستایش
میکند. که ذو
القرنین یعنی
دو تاج پادشاهی
سیاسی و الهی
دارد. و دو قرّه
شهودی ار تجلّیات
الهی تازه
دارد. که کورش
زردشتی چهار
قرّه یا خورّه
شهودی داشته
،که نور
ایلیای
مرتضوی در
تسمیه محمدی
را داشته است .
بعدها مسیح
خود تجسّم
انسانی ایلیا
شد. چون نور
پنجم مصطفوی
را کشف نمود.
اینک در
افسانه
اسکندر فرزند
فیلیپ، که
گوﺌی مادر
یونانی و پدر
داراب اردشیر
دارد. یا همان
کامل الهی
زردشتی که
تربیت کورش
داشت.

فردوسی
از پادشاهی
دارا فرزند
داراب اردشیر چهار
ده سال
میگوید، که
پادشاهی
ایران را
داشت. اسکندر
فرستاده ای
بنزد داراب
پادشاه ایران
میفرستد، که
در تاریخ
هخامنشیان
همان داریوش
سوّم است که
عاقبت از
اسکندر شکست
میخورد. ولی
ایرانیان باز
اسکندر را از
نطفه ایرانی
میگویند. که
تنها در سلوک
الهی زردشتی
صادق است، و
نه در ولادت
اسکندر غیر
سالک. و حتی
فاسد معروف در
تاریخ. زیرا
ایران تنها سرزمین
آریا شدگان
کامل الهی
میباشد. ولی
دارا پیام
اسکندر را رزم
با او میدهد. و
در جنگ نیز کشته
میشود. و تخت
جمشید معبد
زردشتی را
میسوزانند. و
این ساختمان
عملا
پادشاهان
سیاسی ایران
هخامنشی بنام
دین زردشت
ساختند. که هم
زمان مذاهب
قشری زردشتی
فراوان شده
بودند. و از
یکدیگر کشتار
میکردند.
خانقاههای
اولیای
زردشتی،
بعدها بدون
اولیای الهی
زنده گردیدند،
و اطراف جهان
پراکنده
بودند. و قریش
یکی ار آنها
بود. که
معمولا انگشت
شماری در سلوک
نهاﺌی بتجلّی
الهی خود
میرسند که
محمد رسید. و
بقول خودش با
کمک مسیح بود
که شهود وصورت
مسیح را توسّل
کرد که بنور
قاﺌم رسید. تا
نوبت مهدی
آخرین کامل
محمد برسد، که
بنور رحمان
خواهد رسید.
ونوع فوق بشری
را آغاز
مینماید. در
بین زردشتیان ساسانی
پیروان جاهل
قشری بتحریک
آخوندهای جاه
طلب و بنام
دین با هم جنگیدند.
که در اسلام
همان گونه سنّی
ها با شیعیان
علیّ این
اختلافات را
ادامه داده
ومیدهند. و
بهره بردار
تنها استعمار
خارجی است یا
چند آخوند فاسد
سنّی و شیعی و
یا کاثولیک و
پرتستانت و
بسیار اسامی
دیگر هستند.

دارا
در دو جنگ با
اسکندر
مقاومت نشان
داد. ولی در جنگ
سوم فراری
بکرمان شد. و
در نامه آتش
بس با اسکندر
شرط تسلیم
دارا بود. ولی
سرانجام بدست
دستور مذهبی
خود کشته شد
که نام ماهیار
داشت، که دشنه
بر سینه دارا
زد. ولی
فردوسی از
نصایح خود
باسکندر
میگوید. که
ماهیار
طرفدار
اسکندر شده
ومژده قتل
داراب را بوی
داد. و بزبان
حال آندرز
کامل و پادشاه
الهی باسکندر
میدهد. پیروزی
اسکندر از نظر
نظامی جدا ار
نظارت و تدبیر
الهی از تمام
انسانها و
جوامع بشری و رهبران
آنها است.و
پیدایش نظام
جدید جنگ سربازان
یونانی با
لباس فلزی که
ایرانیان
سوار کار
نداشتند
وتنها تیر
آندازی و نیزه
پرانی
میکردند.
نیروهای دیگر
نظامیان جهان
و در هر زمان
تازه، باز
بخاطر یک
امتیاز نظامی
در اسلحه تازه
آنها میباشد .
پطر کبیر با
توپخانه جهان
گشاﺌی کرد که
بشوروی رسید.
و تانکهای
امریکاﺌی و
موشکهای
هوشمند، صدّام
را با فراوان
اسلحه های
قدیمتر از بین
برد. یا بمب
آتمی ژاپن را
شکست داد.
ومسابقه علمی
و اسلحه سازی
مدام در
آزمایشکاهها
بجای صحنه های
جنگی همچنان
ادامه دارد. و
اینک با اشغال
فضا و شاید ماه
ومریخ. معلوم
نیست سرنوشت
جهان بشری روز
افرون چه
خواهد بود.ولی
در هر حال علم
و تکنولوجی و
عقل مادی
نیرومند تر
جریانی بتدبیر
الهی زمینه
های جهان علمی
و فوق بشری را
آماده میکند.
و هر روح فردی
باید بفکر
آینده مجدد خود
در جهان باشد.
در نوع فوق
بشری یا در
انواع قهقراﺌی
وکارماﺌی
حیوانی در
جهان . ولی
دنیا چه در صف
پیروزمندان
یا شکست
خوردگان،
بقول محمد
قاتل ومقتول
جهنّمی هستند
و در کارماها.
که انسانها
هریک شخصا فهم
و درک اهمیّت
سلوک الهی و
انجام سلوک و
کشف وشهود
رؤیاﺌی خود
را از خداوند
و پیر الهی
بمعرفی
خداوند پیدا
میکنند. که پس
از مرگ بنوع
فوق بشری
فرشته گونه
وشاید در کرات
أمن دیگری
متولد و راه
أبدی خود را
دنبال نمایند
.

فردوسی
سپس از نامه
اسکندر
ببزرگان
ایران
مینویسد. یا
همان ملوک
الطواﺌف
پادشاهان محلّی
و فﺌودالهای
منطقه ای، که
برای حفظ
پیروزیهای یک
مهاجم آنان
مهم است.
فرستاده
اسکندر باصفهان
مرکز ایران
رسید. و(
پوشیده روان)
با نقاب پیام
اسکندر را
شنیدند. و
گوﺌی از
تاکتیکهای جاسوسی
اسکندر
میگوید. که
عاقبت اسکندر
شهرهای مهم را
گرفت. و استخر
مرکز دینی
زردشتی چون
کعبه در مکّه
برای
مسلمانان را
اشغال نمود.
که کعبه زردشت
در استخر در
نقش رستم باقی
است و جایگاه
دخمه کردن
پادشاهان در
سینه کوه بوده
است. و فردوسی
میخواهد این
افسانه ها و
خاطرات جنگ
ایرانیان
اولیای الهی
را با دشمنان
سیاسی خارجی و
دشمنان قشری
داخلی،
اصطلاحا اتّحاد
سرخ و سیاه
امروزه را
بیان کند. و
ناچار باید
حقایق الهی و
سلوکی را برای
آگاهی دیگران
بزبان تمثیل و
سمبولیک و
وقایع سیاسی
بیان نمود .

فردوسی
از پادشاهی
اسکندر
چهارده سال
میگوید. گوﺌی
پادشاه
ایرانی محسوب
میشود. و لذا اسکندر
را از دختر
فیلیپ و داراب
میگوید، که ننگ
سلطه اجنبی را
کم کند. و الاّ
همه انسانها
بندگان خدا و
خویشان بشری
یکدیگر هستند.
مهم تقرّب و
نزدیکی هرچه
بیشتر روح یک
انسان بتجلّیات
الهی بالاتر
است. که اکنون
در نوع بشری
حتما بنور
قاﺌم برسد،
وشاید بعرش
رحمان که از
سعادتمندان
تولد نوع فوق
بشری گردد. که
هزاران برابر
عقل وکرامات و
امکانات
بالفعل و بالقوّه
نوع بشری را
خواهند داشت.
آنگاه اسکندر
نامه ای را
مینویسد. که
مادر روشنک از
قتل دارا ابراز
تأسف میکند که
اورا کفن کرد. زیرا
دارا خود جنگ
نمی خواسته .
نامه باصفهان رسید.
روشنک دختر
پادشاه ر دعوت
بحرمسرای خود کرد.
که موبد
اصفهان تورا
عقد کند.
روشنک اظهار
اطلاع از کار
اسکندر و کشتن
قاتل پدرش
دارا را نمود.
و اسکندر را
تأیید
پادشاهی بر
ایران را
نمود. سپس
اسکندر روشنک
را بزنی گرفت
فردوسی اکنون
بنقل از یک
پهلوی دانای
زبان قدیم
ایران،
داستان(کید)
پادشاه را
میگوید که پادشاه
(قنوج)
هندوستان بود.
و در خواب دید
که بوی گفتند،
درویش ریاضت
کشی بنام
مهران در کوهستان
هست که خواب
کید را تفسیر
میکند. و
مهران نیز
تعبیر رؤیای
شاه را کرد و
از پیشکوﺌی
اسکندر کرد.
که خواب کید،
شبیه خواب فرعون
و آمدن یوسف
بود. که با
خشکسالی هفت
ساله مصر هفت
گاو چاق که
لاغر میشدند.
و یوسف برای
فرعون تفسیر
نمود. و این
نمونه دیگری
از منشأ واحد
افسانه های
دینی یهودیان
مصر با أصل
زردشتی آنها
با افسانه های
قدیم
ایرانیان، که
شاهنامه آنها
را جمع آوری
کرده است. سپس
اسکندر لشکر
بسوی کید
کشید، و کید
قبول پیام اسکندر
نمود. واسکندر
از راز هستی
پرسید. که کید
گفت تنها نزد
کاملان الهی
است. یا همان
سلوک الهی که
هدف أزلی أبدی
خداوند
میباشد. این
اسکندر طالب
راز الهی، بر
خلاف گفته
دیگران
اسکندر ذو
القرنین
پیامبر نیست
که دنبال آب حیات
میگشت. که
کورشی باید
بداند . پس
اسکندر نام
مرد داناﺌی
بهند فرستاد
تا چهار راز
را ببیند. یا
همان مراتب
تجلّیات
شهودی، یا
ناموسها و
نامهای الهی
که مراتب
شهودی
میباشند. که
پیامبران
اولی العزم
ششگانه
کاشفان آنها
میباشند. و
سالکان خود را
نیر باین
رازها میرسانده
و میرسانند.
کورش که همان
پیامبر اسکندر
ذوالقرنین
باشد،
شهودهای اول
حسینی و دوم حسنی
در تسمیه
ولایت محمدی و
تصوّف ایرانی
در آدم کیومرث
و میترای نوح
هستند. و بودا
شهود سوّم
زنانه شیوا،
یا همان دغدو
و مریم و فاطمی
را کشف کرد. و
زردشت
چهارمین شهود
و ناموس یا
راز و تجلّی
الهی نور
ایلیا یا
مرتضوی را کشف
نمود که کورش
داشت .و
اسکندر ذو
القرنین
نداشت و
بدنبال آن
بود. که آب
حیات و
جاودانگی
میگشت..ولی در
تاریکی های آن
مرحله سلوکی
اسکندر نابود
شد. ولی مسیح
بود که موفق شد
و بنور پنجم
مصطفوی رسید،
وخود تجسّم
انسانی ایلیا
گردید. و
بعدها محمد در
سلوک قریشی و
زردشتی و بکمک
مسیح و صورت
شهود ی او، بقول
محمد توانست
که بنور قاﺌم
روح القدس
رسید .که هر
کامل ولایت
محمدی چون
پیامبرخود
بدان میرسد، و
اینهمانی
پیامبر خود را
مییابند. تا نوبت
مهدی سوشیانس
سوم زردشت در
٥٥ قرن دیگر از
امروز برسد که
بنور تجلّل
الهی بالاتر
رحمان میرسد.
و با عرش رب ّ
برتر از
رحمان،وی
اولی العزم
هفتم خواهد
بود که نامی
هم ار او
نمیدانیم .
وهمچنان بی
نهایت أرباب
نوع و تجلّیات
الهی و انواع
فوق بشری برای
همه ارواح شاهد
قاﺌم در پیش
هست .که از
هزاران برابر
عقل وکرامات
بالفعل و
بالقوّه هر
نوع نسبت بنوع
قبلی خواهند
داشت. تا بفرض محال،
روحی بتواند
در أبدیّت
مطلق، بنور
الأنوار رب ّالأرباب
الله
آهورمزدا
برسد. که باز
(الله) ذکری
توحیدی است.
یعنی الله نیز
اله هست ولی
هنور خداوند (
هو یا او)
بیرون هستی
ها، در هاهوت
در عالم وجودی
عدم ماسواه
نیست. موبد
فرستاده
اسکندر با
پاسخ بازگشت
که آزمایش جام
جهان نما باید
کرد. یک نظریّه
عرفانی آن
زمانها، که
سالکان طالب
حقیقت و کمال
الهی را بخود
جلب کنند. و هر
زمان بیک نحو
بیان آینده ها
میشود. که
امروزه
میتوان سلوک
الهی با ولایت
مصطفوی و عقل
الهی پیر کامل
بمعرّفی
خداوند بهر
طالب لقای
الهی را نمود.
که اطاعت
عالمانه و
عاشقانه و
درویشانه
بوسیله توسّل
الهی خود گفت.
تا خود نیر
باین همانی
مقام شهودی
والهی پیر
الهی برسد.
وتمام علوم
مادی و فلسفی
چون علم ژنتیک
و آتم و
هزاران رشته
علمی پیشرفته
کنونی، برای
اثبات حقیقت
أبدی نظریّه
سلوکی و شهودی
اراﺌه داد. که
این نویسنده
نیز بدان
رازهای شهودی
و هدف خداوند
رسید. و شرط لازم
ونهاﺌی برای
تکامل روح
فردی انسان
است. که
خواننده
گرامی نیز
بدان باید
برسد، و اگر نرسیده
است. که روح هر
أتم وفراوان
انواع قبل
أتمی و بعد از
أتمی باید
انجام بدهند
که خواهند
کرد. ولو پس از
کارماهای
مکرر گذشته ها
در آینده ها. که
همگی بازگشت
روحی وروحانی
بخداوند
دارند. و این
همانی عقلهای
الهی و کمالات
و کرامات و الاهی
و امکانات و
معجزات تا
پاکی های
روانی شهودی
خود را بیابند
وخود خداﺌی
شوند. گوﺌی سی
مرغ معراج و
اسراء کننده
بخداوند خود
سیمرغ، خود
نیز سیمرغ
گردند. و این
دلیل نبودن
خدا نیست
.بلکه خدا از أ
زل بوده، و
همه ارواح
فردی شبنمی از
دریای بیکران
روح الآرواح الله
آهور مزدا
هستند.

اسکندر
نیز پزشک هندی
اورا آزمایش
کرد . مانند
داستان بحث امام
صادق درویش،
با پزشک هندی
که تفسیر ومتن
بحث آنان را
در تفسیر
احادیث خود
آورده ایم. که
وی علوم مادی
را تعبیری از
امور الهی
نمود . اسکندر
جام کید را
امتحان کرد.
که( کید) بعربی
همان توطئه و
آزمایش دروغ
شناسی است .
اسکندر نیز
نامه ای برای(
فور) هندی
نوشت که پاسخی
تند بفور داد.
و لشکر اسکندر
بسوی فور آراسته
شد. که
سربازانی
ایرانی یا
آریاﺌی الهی
نبودند. و
اسکندر از شمع
و آهن سدّی
ساخت .که قرآن
میگوید،
وافسانه ای
زردشتی قریش
است . فردوسی
سپس از زیارت
اسکندر از
خانه کعبه
میگوید، که
همان دیدار
اولیای الهی
زنده میباشد،
که خداوند
آنرا بیت الله
الحرام میخواند.
از این پس
داستانهای
تاریخی
بداستانهای
اسلامی نزدیک
میشود. که
منظور غیر
مستقیم فردوسی
و بیان یگانه
بودن أصل
ادیان سلوکی و
افسانه های
عرفانی
میباشد. گوﺌی
فردوسی میخواهد
بپایان
سفرنامه الهی
و شاهنامه
عرفی و تاریخی
خود برسد. و
فردوسی از
رهبران قادسی
یا قادسیّه و
فتح اعراب و
سرزمین قادسیّه
میگوید، که
همان سرزمین
بین النهرین
تابع ایران
بوده است و(
أکاد) بابل
است. و از نصر
قتیب پادشاه
مکه یاد
میکند. و
فردوسی
اسکندر را از
نسل اسماعیل و
ابراهیم
میگوید، که
برای اسکندر ذو
القرنین یا
کورش صادق
است. آنگاه
فردوسی یادی
از قهرمانان
عرب میکند.
قوم خزاعه و
قحطان، که
گوﺌی فردوسی
از محمد یاد
میکند. که از
اسکندر گفته
است. و سرزمین
عربستان را
پاک و الهی مینماید
. اسکندر سپس
بسوی مصر لشکر
کشید. و نامه
اسکندر به
(قیدانه )
پادشاه مصر
میدهد. که
عملا فردوسی
پیشرفتهای
محمد وولایت
سیاسی اسلام
رسمی و سلوکی
اورا میگوید،
که ارتباط با
ولایتهای
قشری اسلامی
میگوید. که
بعدها پیروزی
خلفای اسلامی
شد. در این جنگ
پسر قیدافه
اسیر شد. و
پیروزی
رومیان پس از
اسکندر
مقدونی در
خاور میانه
زمان درازی
طول کشید. که
عصر مسیحیّت و
اسلام
وجنگهای
صلیبی نبرد با
رومیان بود . و
ایرانیان تا
قبل از شکست
خود از اعراب
گهکاه بر
رومیان غلبه
داشتند. و
سرزمین
ارمنستان و فلسطین
و آسیای صغیر
بهانه جنکها
بود. که امپراتوری
اسلامی خلفا،
بخصوص
عثمانیها
قرنها بدرازا
کشید، وتا
جنگهای جهانی
اول،که منطقه
در اختیار
انگلیس شد. که
کشتی جنگی
آهنین با
توپخانه داشت
و بندرها را
همیشه تهدید
ومحاصره
اقتصادی
میکرد. و چگونه
استعمار صاحب
قدرت برتری
ناشناخته
امروز، چون
فضا ووساﺌل
جنگی أتمی
سرنوشتی
دردناک برای
بشر و مردم
خاور میانه
بسازد. که
شاید یک قرن
دیگر بطول
بکشد که بطور
کلّی بتوان
آینده باز
برتر نیامده
را پیش بینی
نمود. که
سرنوشت الهی
برای نوع بشری
سرکشان از خواست
خداوند در
تکامل سلوکی
روح خواهد
بود. و تنها
سالکان الهی
وکاملان زمان
در روح دارای امکانات
الهی نجات بخش
از سرنوشتهای
خونین جهان
خواهند بود.و
تا ٥٥ قرن
دیگر نسل تازه
ای ار انسانهای
فوق بشری و با
ولایت و طریقت
مهدوی در جهان
پیدا شود. تا
باز برای
زمانه ای باز
بالاتر بعدی
چهار صد هزار
سال دیگر،
برای ظهور نوع
باز بالاتر از
نوع فوق بشری
در جهان، چه در
کره زمین یا
کرات دیگر
کهکشان راه
شیری آماده
گردد. و تنها
امروز سالکان
ولایتهای
ششگانه و در
چندین تولد
بشری، با
ولایت سلوکی
مصطفوی که تصوّف
ایرانی و
آریاﺌی
میگوﺌیم، با
شهود ششم قاﺌم
روح القدس
برسند. و بقیه
چون حشراتی
حیوانی در
کنار
انسانهای نوع
فوق بشری بلولند
و تکرار گذشته
را بنمایند. و
بخاک وخون مداوم
گرفتار گردند.

گرچه
همیشه دشمن
ادیان سلوکی،
غیر سالکان پیرو
آخوندهای
تمامی مذاهب
بفرماندهی
آخوندهای
ابلیسی، در
لباس ریاکاری
و روحانیّت
کاذب وفاسد
درون، و زمینه
ساز دشمنان
خارجی و
پیشرفت
تکاملی ارواح
انسانها میباشند.
که اگر موقتا
در جهان لذّت
و پادشاهی
دارند، در تولّدات
بعدی
کارماهای
طولانی،
بردگی و
دریوزگی دیگر
انسانها را در
جهان خواهند
داشت. تا باز بهمین
نوع بشری
ووظیفه سلوک
تا شهود قاﺌم
روح القدس
برسند. که روح
هر آتم نیز
خواهد رسید.
تا از نردبان
انواع بسیار
زیاد بنوع فوق
بشری باید
برسند. که
بازگشت همه
بسوی خداوند
خواهد بود. تا
همگی کمالات
وکرامات و
الوهیّت های
الله را پیدا
کنند. و این
همانی لازم
مرحله ای را
با هر شهود
تجلّیات بربّ
ا لنوع خود
برسند. و این
نظریّه سلوکی
و شهودی مطرح
شده این
نویسنده ، و
فراوان اولیای
الهی، بیان
صریح تری برای
بیانات سمبولیک
گویندگان چون
فردوسی وحتی
پیامبران گذشته
میباشد. که
هریک برحسب
عقل و فهم
مردم زمان خود
تشبیه و تمثیل
در مثال آورده
اند. و شنونده
و خواننده
نوشته های
آنها ،چون
خواننده گرامی
این نوشته،
باید خواندن و
شنیدن را رها کند
و بدیدن شهود
تحلّیات
بپردازد. و
عملا (قراءت و
تلاوت )باید
همان قرّه
گیری سلوکی،
در پاکسازی
روان خود را
پیش بگیرند.

سپس
فردوسی گوﺌی
از تاریخ
عرفانی
ایران، وارد
تاریخ سیاسی
منطقه و جهان
میشود. که
قیدافه باسکندر
پاسخ میدهد.و
گوﺌی از قذّافی
کنونی میگوید.
پس اسکندر با
(طینوش) پسر
قیدافه چاره
جوﺌی کرد که
منجر بصلح و
پیمان شد.
فردوسی
پیروزیهای جنگی
اسکندر را پس
از فتح ایران
میگوید. که در واقع
تاریخی
اسکندر پس از
فتوحات شرق
مدیترانه خود
بود، که بفکر
ایران و
هندوستان
افتاد. و
دنبال
ثروتهای مادی
وغارت بود. که
اعراب نیز
چنین بودند.
که خبری از
ثروتهای
معنوی چه رسد
بثروتهای
مینوی و الهی
برای آینده
روح خود
نبودند. و
عاقبت اسکندر
در جوانی در
سنّّ ٣٣ سالگی
در بابل در
استخر شراب
بمرد. باز فردوسی
از سفر اسکندر
بشهر برهمنان
هندوستان و افغانستان
امروز میگوید.
که برهمنان، ابراهیم
های زمان خود
ورهیده از
بشریّت خویش
شده .که از
حیوانیّت
بالوهیّت
نسبی خود
رسیده اند. که
قبلا سالک
بوده ( هوم و اوم)
کرده
ونیروانا و
الهی شده اند.
و الاّ
أهریمنهای
آخوند اسیر
ماده نوعی
وحیوانی کارماها
را دارند.
اسکندر در شهر
برهمنان
بدریای خاور و
سرزمین حبشه
رسید. که
خلاصه سفرهای
بعدی اسکندر
در مرزهای
هندوکش و یا
در افریقا پس
از مصر و سودان
امروز
بسرزمین حبشه
رسید. که
پایگاه مبارزه
مسیحی رومیان
با ایرانیان
برای تسلّط بر
تنگه عدن و
مرکز جهانی
تجارت یمن
بود. که تا
ظهور اسلام
تابع ایران
بود. و فراوان
مهاجر زردشتی
ایرانی
ومهاجران
قریش بمکه شد .
وحتی همین
ایرانیان
مخالف با رژیم
ساسانی که
قاتل دیگر
زردشتیان
بود، کمک
مهاجمین عرب
بایران بودند.
وخود سربازان
پادگان یمن
بودند که منجر
بشکست ارتش
ساسانی ایران
در بین
النهرین شدند.
و تیسفون
پایتخت
ساسانی را
گرفتند. که
بعدا سلمان
فارسی حاکم بر
تیسفون گردید.
وی کامل سلوکی
بود که قصد
اصلاح فلسفه
دینی و غیر سلوکی
عمر را داشت،
تا بفلسفه
قدیم ایران
نزدیک کند که
شخص محمد
وولایت سلوکی
مولا علیّ
داشت ولی موفق
نشدند .

فردوسی
از افسانه های
دیگر تاریخی
اسکندر میگوید،
که بشهر(هروم)
رفت و اژدها
را کشت. که
سالکان
ولایتها با
کشتن اژدهای
نفس امّاره
خود بنجات از
نوع بشری
میرسند. تا در
تولّد بهتر
بعدی بمرحله
بالاتری باز
اصلاح عمیق تر
روان خود
کنند، که
بشهود تجلّی
الهی نهاﺌی
روح القدس قا
ﺌم برسند. و یا
اسکندر از
شگفتی های شهر
هروم میگوید ،
که شاید همان
هرات بوده
باشد. پاسخ
شاه هروم توصیف
زنان میکند،
که اکنون در
باره زنان
افغانستان می
بینیم. که
ملاٍّ
طالبانی
احیای همان دوره
های قدیم را
طالب هستند. و
مردان
افعانستان
خواهان همان
آرزوهای
طالبانی
میباشند. که باجهل
و فقر با پول
خارجیان
باستقبال مرگ
میروند. و
معلوم نیست
موشکهای عاقل
الکترونی و
خوشه ای أتمی
که هریک
هزاران را
میتواند بکشد
و معلول
نماید، چه
سرنوشتی برای
منطقه بسازد.
وهمان قدر که
تولد انسانها
بیشتر میگردد
مرگ ومیر آنها
نیز باید
بیشتر شود، که
جهنّم
دردناکی است.
و تنها ناجیان
سلوکی از این
جهنّم، یا
همان جهانوم
یونانی وجهان
فارسی، در انواع
حقیرتر
کارماﺌی در
أمان بوده و
خواهند بود.

فردوسی
که پس از شکست
ایرانیان ار
اسکندر، گوﺌی
نام ایران را
فراموش کرده
است. و بصورت
مؤرّخ جهانی
در آمده، و
تفصیل اخبار
اسکندر را میسراید.
که افسانه سفر
اسکندر بسوی
غرب ورسیدن
بآب حیوانی یا
آب حیات را
میگوید. که
عملا سفر
اسکندر بشرق
میتواند باشد.
که غیر
معتقدان بخدا
و تدبیرات
الهی از هستیّ،
سفر بغرب و
جهان مادی و
لذّتهای نوع
بشری دارند.
گوﺌی نخستین
بار است که بشر
شده، و با مرگ
هرگز موحودیّت
دیگری در جهان
ندارند . آب
حیوانی همان
عقل الهی
سالکان است،
که طالبان
لقای الهی
هستند. و عقل
ایدآلیستی
میگوﺌیم. که
چون بتجلّیات
الهی رسیدند،
عقلهای الهی
بموازات کشف هر
شهود تجلّی
الهی را
خواهند داشت .
سپس فردوسی از
گفته های
اسکندر با
مرغان میگوید.
که همان
سالکان و کاملان
الهی زنده
هستند، که
معراج واسراء
بمراتب الهی
میروند. و
گفتگوی آنها
قبول حکمتهای
الهی اولیا
میباشد .
آنگاه فردوسی
میگوید، که
اسکندر موفق
بدیدار
اسرافیل یا
همان اسراﺌیل
و فرشته اسراء
ومعراج روح
سالک با مرگ
قبل ار مرگ ،
بسوی ایل وایلیا
است. که
یهودیان
زردشتی برای
رسیدن بشهود
مرتضوی ایلیا
دارند. و الاّ
مسیح از مرز
اسرافیل وحتی
مرگ قبل ار
مرگ ،عزراﺌیل
گونه بدیدار
عرش جبرﺌیل
رسید. که خدای جبروت
نخستین عالم
الهی بالاتر
از ملکوت روحی
و ناسوت مادی
میباشد.
درحالیکه
جبروتهای بی پایان
در پیش خواهد
بود. که هریک
جایگاه سمبولیک
الهی برای تجلّیات
الهی بوده
وهریک ربّ
النوعی
میباشد. و عرش
رحمان اکنون
برای کاملان
محمدی در
جبروت دوم از
سمت ما میباشد
. پس اسکندر
بسلوک الهی
میپردازد. که
در واقع هر
سالک ولایتهای
الهی است که
بسلوک
میپردازد. و
چون مرغان
پرواز و معراج
و اسراء بسوی
خداوند خود دارد.
و دیوان شعری
عطّار عارف
الهی در ( منطق
الطیر) تفصیل
و تعبیر همین
احوال سالکان
و بطور
سمبولیک
میباشد.

آنگاه
اسکندر سدّی
میسازد. که
یأجوج ومأجوج
بگفته محمد
نتوانند
مزاحمت ایجاد
کنند. گوﺌی از
دیوار چین
میگوید، که
مغول وحشی
بچین جنوبی
یورش نبرند.
ومحمد نیز
همین افسانه
زردشتی قوم
قریش را بکار
میبرد. که
سالکان در
رسیدن بشهود
نهاﺌی قاﺌم
روح القدس،
راه
مزاحمتهای
بعدی عقده های
روانی و حیوانی،
و حتی
مزاحمتهای
دیگر که
کاملان مورد معصومیّت
ومصونیّت
خداوند هستند.
گرچه تن را از
دست بدهند، دل
یا ذهن و روان
الهی شده و
مقام روح الهی
شده را از دست
نمیدهند. که
نطفه تولّد
فوق بشری هفت
هزار سال
آینده یک روح
خواهد بود. که
هدف فرمان کن
فیکون أزل تا
أبد خداوند برای
هر روح فردی
میباشد.
ومزاحمتهای
مغول کوتاه قد
و بی عقل وحشی
همیشه بوده
است. که هر شش
قرن یک یورش
بشری بغرب
داشته، که
اکنون در شرف
آن هستیم. و
معنی واقعی
جهنّم جهان را
برای غیر
سالکان و ماده
گرایان غربی
نشان خواهد
داد. که چین
کاندیدای أبر
قدرتی است .که
بسرعت باور
نکردنی
اقتصاد و فضا
پیماﺌی و
نظام جنگی خود
را آماده کرده
اند. و خداوند تنها
دارندگان تجلّیات
الهی را در سلوک
رحم خواهد.
گرچه بدیگران
همچنان
نعمتهای خود
را میدهد. و
رحمتهای الهی
خاص کاملان
برای زندگی در
نوع فوق بشری
است.

فردوسی
داستان دیدن
مرده را در
(ایوان زرد) میگوید
که اسکندر
ترسید . چه در
عوالم سلوکی
برای سالکان
کم استعداد یا
پیمان شکن،
ویا برای اسکندر
تاریخی که در
راه کوهستانی
هندوستان
وچین و شرق هندوکش
دید. که طبیعت
مانع بزرگی
برای جهان گشاﺌی
اسکندر شد. و
یا اسکندر که
معجزاتی
میبیند، و
درختی گویا
مییابد که
اسکندر بنزد
فغفور چین
میرسد. که در
واقع اسکندر
بچین نرسید.
ولی با
نمایندگان
هندوستان و
چین مذاکرات
سیاسی و
اقتصادی داشت
. اسکندر که
بسدّ سفید
رسید وجنگ
کرد. درواقع
فتوحات
پادشاهان در
گذشته، تنها
غارت ثروتهای
أندوخته چون
طلا و جواهر
بوده است.
زیرا نگهداری
مستعمرات برای
فاتحان گران
تمام میشود.
تنها غارت
میکنند و
میروند. سپس
فردوسی از
بازگشت
اسکندر بیمن میگوید.
گوﺌی سفر
دریاﺌی از
هند بیمن
کرده، و لشکر بسوی
بابل میبرد. و
شاید سرکشهای
محلّی بوده،
که جهان
گشایان گذشته
مدام تکرار
جنگ با سرکشان
محلّی داشته
اند. اسکندر
نیر نامه ای
بأرسطوطلیس فیلسوف
مادی یونان در
آتن مینویسد.
و اسکندر خود
ار شهر مقدونیّه
بود. و همیشه
بدور از
سرزمین یونان
بود. ارسطو
شاگرد ماده
گرای
افلاطون،
فیلسوف روح
گرا و الهی
بود. و ارسطو
همسفری داﺌم
با اسکندر
داشت . وکارش
غارت
کتابخانه های
شرق بود، که
فلسفه مادی و
بی ارزش خود
را تکمیل کند.
و بد ترین
لطمه را بگذشته
ها زد. و بقول
فلاسفه بعدی
بد ترین لطمه
را بآینده ها
زد. که دو هزار
سال تفکّر
مادی و خرافات
اروپاﺌیان را
باعث گردید. و
تنها نهضت
فکری رنسانس
عصر جدید دو
قرن پیش بود،
که برخی را از
خرافات نجات
داد. ولی
گرفتار علم و
فلسفه ها
شدند. که خود
نوع جدیدی از
خرافات مدرن
میباشد. زیرا
حقیقت های
برتر الهی و
عقلی و علمی
در متافیزیک
سلوکی است. و
اکتشافات
مادی هرچه
عمیق تر گردد،
روح متفکّران
را مادی تر
مینماید. و
بسوء استفاده
و ستمکاری
بیشتر
بدیگران
میکنند که
کارماهای
عمیق پس از
مرگ خواهند
داشت.

اسکندر
که در اواخر
عمر خود در
بابل شهر بزرگ
و زیبای عصر
خود بود.
بمادر خود
نامه نوشت که
شاید بمادر
وطن باشد. و
بالأخره
اسکندر در
بابل میمیرد.
و از شیون
حکیمان بر
اسکندر
میگوید. اگر
این اسکندر باید
کامل الهی و
ذو القرنین
چون کورش بوده
باشد. و
فردوسی از
شیون مادر و
زنان اسکندر
مقدونی میگوید.

فردوسی
در نهایت کار
اسکندر از
پیری خود و
بدی زمانه گله
مندی دارد.
گوﺌی سفرنامه
تاریخی
فردوسی با مرک
اسکندر پایان
مییابد.
درحالیکه مرگ
اسکندر منجر
بتقسیم مستعمرات
بین سه پهلوان
لشکر او
گردید. و
ایران را
هشتاد سال
حکومت یونانی
اداره میکرد.
که فرهنگ غیر
سلوکی غرب
ومادی یونان
چنان وسعت
یافت، که نسل
تازه
اشکانیان را
بوجود آورد. ایرانیان
یونانی شده در
اخلاق قرنها
پادشاهی کردند.
تا نوبت سلسله
پادشاهان
ساسانی رسید.
که ظاهرا
فردوسی
باشکانیان
ارزش زیاد
نمیداد تا
مطرح کند.
زیرا
ساسانیان
زردشتی قشری
مذهبی بودند،
که خواسته
زردشت را اجرا
نمیکردند. و
نوبت بحکومت
اسلامی در
ایران رسید که
در قرن چهارم
بود. که
فردوسی متولد
و بکار
شاهنامه پرداخت.
ولی در برابر
سلطان محمود
غرنوی قرار داشت
.که باید از
گفتنی های
فردوسی
استفاده نماید.
و أندکی از
سلطان محمود
ستایش نمود.
سپس داستان
اشکانیان را
میسراید و
بخواب ساسان
جدّ ساسانیان
میپردازد.
ابتدا داستان
تولد اردشیر
بابکان و
حضورش بدرگاه
اردوان که
(گلنار) اردشیر
را میبیند و
بابک نیز
میمیرد.
أردشیر با
گلنار فرار
میکند. و
اردوان از کار
گلنار و اردشیر
آگاه میگردد.
و اردشیر لشکر
فراهم میکند.
در حالیکه
ایران در
تاریکی اجتماعی
غرق بود. که
اشکانیان
مخالف خدا و
دین ورزی و
طرفدار نظام
فلسفه ارسطو
بودند. که باختریان
را در خاور
ایران تشکیل
میدادند. که
شاید بختیاری
های امروز
بقایای آنها
باشند. که همچنان
نظام نیمه
مستقل عشایری
خود را دارند.
گرچه روز بروز
بیشتر شهر
نشین میشوند . و
عشایر دیگری
چون قشقاﺌی و
غیره هستند.
که ار آثار
فرهنگی در
زبان و اخلاق
آنها، میتوان
بریشه تاریخی
آنان رسید. که
تغییراتی
طبیعی غیر سلوکی
دارند.

سپس
اردشیر با
بهمن جنگید و
فاتح شد و با
اردوان نیز
جنگید و اورا
کشت. اردشیر
با قباﺌل کرد نیز
جنگید. فردوسی
ار داستان
(هفت واد)
میگوید .
دختران
فراوان فقیر، نتیجه
ستمکاری
ثروتمندان و
دزدان دختران
را سبب شده.
گوﺌی امروز
ایران بخاطر
فقر و دختر فروشی
بعربستان و
خلیج فارس
است. که با
آزادی صیغه
زنان، که نوعی
فحشای اسلامی
میباشد. ودر أصل
(صیغه متعه)
زنان برای
بهره برداری انسانها،
چه مرد یا زن
از اختیارات
اولیای الهی
برای سالکان
میباشد. تا
مستعدان و
طالبان الهی
آنان پیمان
ازدواج سلوکی
با پیر داشته
باشند. واگر
خداوند
طالبان لقای
الهی را یاری
کند . آزمایش
کرده باشد.
ولی در جنگ
اردشیر با هفت
واد وی کشته
شد. ومهرک
نامی در جهرم خانه
اردشیر را
غارت میکند.
که نشان میدهد
نظام سیاسی
غارتگری های
قبیله بوده
است. پس اردشیر
کهرم فرمانده
لشکریان هفت
واد را میکشد.
و بدین ترتیب
أردشیر ملوک
الطواﺌفی را
داشته، و چهل
سال بر تخت
شاهی بابکان
می نشیند. سپس
سرنوشت
ازدواج
اردشیر با
دختر شاپور
ولیعهد
زاﺌیده
میشود. که
بدور از
اردشیر بزرگ
شد.وبا گوی
زدن در چوگان
باعث شناخت
پدر خود
میشود. فردوسی
از فال گرفتن
کید هندی برای
اردشیر میگوید
که بفرستاده
اردشیر گفت،
که دختر مهرک
(نوشزاد)
شایسته و زن
او خواهد شد. و(
اورمزد شاپور)
ار دختر مهرک
زاﺌیده شد. از
این پس فردوسی
بمرور برداشت
سلوکی خود را
کمتر و روایت
تاریخی و غیر
سلوکی را
بیشتر
مینماید. و برای
ما رسیدن
بحقایق
تاریخی این
عصر منابع دیگر
و درستی
نیزهست. ولی
قراءت
شاهنامه تنها
لحن اشعار ملّی
و توصیف
شجاعتهای
لازم برای
جوانان هر
زمان میباشد.
و بالأخره
اردشیر امور
لشکر را تدبیر
نیکو مینماید.
و ببزرگان ایران
أندرز میدهد.
و مردان را
نیز نصیحت
کرده و اخلاق
الهی را
یادآور میشود.
و در پیری
اردشیر پیر
مردی بنام (خرّاد)
را میبیند. و
اردشیر مورد
تأیید عارفان
الهی میگردد.
زیرا آن زمان
ایران سراسر
غارت و جنگ
بود که تازه آرام
شده بود . گوﺌی
عصر پهلوی اول
دقیقا همان حال
را داشته که
از فراوان
ملوک الطواﺌف
بایرانی
قانونمند
تبدیل کرد. و
گرچه باز ضحّاک
قشری بتحریک
خارجی و
غارتگران
داخلی، تا کنون
سی سال از
دربدری من
میگذرد. و
تبدیل بجنگ بین(
ملوک المساجد)
شد که هر امام
جمعه خدا ناشناس،
حاکم مطلق شهر
خود میباشد و
دادگاه شرع
خود را دارد .

اردشیر
پادشاهی را
بشاهپور سپرد.
وپادشاهی شاهپور
٣١ سال بود. و
رزم با رومیان
آعاز شد. که در
سراسر دوره
ساسانی ادامه
داشت. و
سرزمینهای ارمنستان
و فلسطین دست
بدست میشد. و
نهر فرات مرز
ایران و روم
شد. که اعراب
سر رسیدند.
شاهپور پسر
خود اورمزد را
أندرز میدهد.
که یکسال ودو
ماه پادشاهی
کرد. اورمزد
نیز بهرام پسر
خود را طرز
پادشاهی کردن
آموخت. که
بهرام نیز سه
سال و سه ماه
بعد پادشاهی
را بهرام بپسر
خود داد که او
نیز بهرام نام
داشت. اسامی
این مردان
پشتوانه از
مفاهیم سلوکی
دارد. که
اورمزد از
أهورنزدا و بهرام
بهتر شده ورام
الهی گردیده
است. پادشاهی
بهرام نیز
چهار ماه
بیشتر نبود که
پسرش نرسی
پادشاه شد.
اورمزد نرسی ٩
سال پادشاهی
کرد که نوبت
بپادشاهی
شاهپور ذو
الأکتاف شد.
که اعراب اورا
چنین توصیف
کردند. ملکه
دختر نرسی را
(طایر) عرب
ربود، که
شاهپور برزم
او رفت. ولی
دختر طایر
عاشق شاهپور
شد. حکومت محلّی
صحرای
عربستان تابع
که پادشاهی
ایران بودند.
و (حیره) اینک
نزدیک کربلا و
نجف میان صحرا
پادگان بسیار
محکم ایجاد
کرد. که تا
کنون استحکام
خود را دارد.
ولی در جاده و
عبور مردم
نیست. شاهپور
دژ طایر را
گرفت، و طایر
را کشت. سپس
شاهپور بروم
رفت. و قیصر
روم شاهپور را
در پوست خر
دوخت. ولی
کنیزک شاهپور
اورا از چرم خر
بیرون آورد
.که منجر
بفرار شاهپور
از اسارت و
بازگشت
بایران
شد.وایرانیان
شاهپور را شناختند
و بدور او جمع
شدند. وموبد و
دیگر
پهلوانان
بازگشت
شاهپور را با
خبر شدند و سپاهیان
نیز بوی ملحق
شدند. شاهپور
شبیخون بلشکر
روم زد و قیصر
را گرفت. و بار
دیگر شاهپور لشکر
بروم کشید و
با برادر قیصر
جنگید. سپس در
لشکریان رومی
خردمندی بنام
(برانوش) را
قیصر کردند و
بشاهپور نامه
نوشت و بنزد
شاهپور رفت و
با او پیمان
صلح بست .

فردوسی
میگوید. در
این زمان مانی
ادّعای
پیامبری نمود.
نقّش فیلسوف و
شاید انسان
کامل الهی
تازهای و بروش
زردشت بود. و
برحسب زمان و
عقل مردم زمان
گفتنی داشت. و
بیشتر با نقّاشی
بیان مطالب
میکرد. سپس
شاهپور برادر
خود اردشیر را
ولیعهد نمود.
که بأردشیر
نیکوکار
معروف گردید و
ودوازده سال
پادشاهی کرد.
پس از او پسرش
شاهپور
فرزندش
بپادشاهی
رسید که پنج
سال و چهار
ماه پادشاه
بود. و بعد
بهرام پس از
پدر پادشاه
شد، که چهار
ده سال
پادشاهی کرد.
تا نوبت
بپادشاهی
یزدگرد
بزهکار رسید
وبیست و یکسال
پادشاهی نمود.
و نقش اختر
شناسان و
آخوندهای قشری
زردشتی در کار
پادشاهان
ساسانی زیاد
بود. یزدگرد
بهرام پسرش را
بنعمان منذر
در صحرا سپرد.
که پرورش دهد
که دور از دست
متنفذّان
باشد. و قلعه
عظیم در حیره
را ساخت که
اکنون شفاته
میگویند.
گوﺌی اردوگاه
نظامی حافظ
بهرام بوده
است . وتا کنون
این کاخ چون
طاق کسری در تیسفون
استوار
برقرار
میباشد. که از
آجر پخته بنا
گردیده است.
فردوسی
داستان عشق
بهرام با دختر
چنگ نواز را
میگوید. ویا
از شکار آهو و
گور خر
قهرمانیهای
شکار بهرام را
میگوید. و با
نعمان بنزد
یزدگرد رفتند.
که اگر تیسفون
بوده باشد،
نعمان با
یزدگرد صد
مایلی فاصله
بیشتری باهم
ندارند. ولی
یزدگرد بهرام
را ببند کشید
و بر او خشم
کرد .که بهرام
نیز فرار کرد
و بنزد نعمان
منذر بازگشت.
یزدگرد نیر در
طوس به (چشمه
سو) رفت و کشته
أسب آبی شد. که
باید سمبول
مرگ سلوکی او
باشد. ولی
بازگشت بخلق
نداشت.

سپس
ایرانیان رأی
زدند و خسرو
را بر تخت
نشاندند. که
بهرام آگاه از
مرگ پدر شد و
بایران تاخت. ایرانیان
بمنذر نامه
نوشتند و
بهرام بجهرم رفت.
و ایرانیان
بدور او جمع
شدند. و
استدلال بشایستگی
خود برای
پادشاهی کرد.
که ایرانیان
نپذیرفتند،
مگر بشرط برداشتن
تاج از بین دو
شیر درنده. که
خود سمبول پادشاهی
الهی سالکان
است. که تاج را
باید از چنگ
آخوندها
بتواند با مرگ
قبل از مرگ
بفرّ و تاج
الهی برسد. و
بهرام چنین
کرد، و تاج را
از بین دو شیر
برداشت. بهرام
و خسرو و
انتخاب برای
پادشاهی در
آزمایش کشتن
شیران بتخت
شاهی نشست .و
شصت و سه سال
بهرام گور
پادشاهی نمود.
در یک سفر
شکار بهرام با
پیر مردی عصا
بدست چون دیگر
درویشان رسید.
وگفت در شهر
ما یهودی
ثروتمند،
ونیز فقیر
آبکشی هست که
درآمد خود را
خرج مهمان
میکند. و
بهرام نیز
اورا دیدار کرد
و شب را نزد او
گذراند. که
آمورش سلوکی
بگیرد. بعد
نرد(براهام)
یهودی
ثروتمند رفت .
فرودسی چند
داستان دیگر
که در واقع با
سرشناسان
جامعه و متفکّرین
بودند دیدار
کرده است.
مانند
(مهربنداد و کیروی
) که می را حرام
کرده بود.
گوﺌی آخوند
ومغ مذهبی
زردشتی است.
که حرام بودن
می و هر چیز دیگری،
تنها بر
سالکان حرام و
گناه است اگر
که پیر الهی
گفته باشد.
آنهم تا وقت
رسیدن بنجات
شهودی خود . داستان
موبدی بنام
روزبه که دهی
را ویران کرد
و بهرام آباد
نمود. و یا
داستان بهرام
گور با چهار
خواهران، و
یافتن گنج
جمشید. که
آنرا بین ایرانیان
پخش نمود. و
شاید بفقرای درویش
و آریاﺌیان
تقسیم کرده
باشد. داستان
بهرام با
بازرگان، و
داستان کشتن
بهرام اژدها
را. و یا
داستانش با زن
پالیزبان. و
رفتن بهرام بنخجیر
و خواستن
دختران (
بورزین)
دهقان. و یا
هنر نماﺌی
بهرام در
نخجیر شکار
گاه، و خواستن
دختر گوهر
فروش. و یا
داستان بهرام
با فرشید، که
اموال اورا
بایرانیان
فقیر بخشید. باز
بهرام در
نخجیر بکشتن
شیران رفت.
گوﺌی خطر
حیوانات
درنده مردم را
ناراحت
میکرده. و پادشاه
بدلیل شجاعت
خود، حیوانات
وحشی را میکشتند.
که محبوبیّت
بین مردم
مییافتند. و
یا بهرام در
نخجیر گورها
هنر نماﺌی
بسیار کرده است.

سپس
خاقان چین
لشکر بایران
کشید و
ایرانیان آمان
خواستند. که در
واقع تسلیم
شده بودند.
ولی بهرام گور
بلشکریان
خاقان چین
تاخت و علاﺌم
مرزی ایران وتوران
را از زمین
کند، که ایران
را وسیعتر
نمود. بهرام
نامه ای
ببرادش نرسی و
ایرانیان
نوشت و بایران
بازگشت. و أندرزنامه
بهرام
بکارداران
خود نوشت. سپس
بهرام برادرش
نرسی را
بخراسان، و
فرستاده قیصر
را پذیرفت. که
با موبدان
پرسش و پاسخ
داشتند. گوﺌی
کار محقّقین
فلسفیباشد. و
شاید پوششی
برای تجسس وضع
ایران بوده
است. فرستاده
قیصر بازگشت،
و از داد و عدل
بسرداران خود
سخن گفت. و
برای (شنگل)
شاه هندوستان
نامه نوشت و
خود آنرا
بهندستان
ببرد. و پاسخ
شنکل و کشتی
گرفتن بهرام
در بارگاه
شنگل
وهنرنماﺌی او
باعث شد شنکل
ببهرام
بدگمان گردد،
که در پوشش
نامه رسانی
میباشد. پس
اورا از
بازگشت
بایران منع
نمود. و گرگ
خطرناکی در
مرز بود که
همه را آزار
میداد .و
بهرام را
یگانه کس
دانست که آنرا
بکشد. و بهرام
اژدهارا نیر
کشت .و ازدواج
بهرام با دختر
پادشاه
هندوستان
صورت گرفت. و
فغفور چین نیز
ببهرام نامه
نوشت و بهرام
با دختر شنگل
ار هندستان
فرار نمود. که
شنگل بدنبال
او رفت و اورا
نشناخت. و
ایرانیان
بهرام گور را
پذیرفتند که
شاه بوده
باشد. گوﺌی
مخالفین
پادشاهی زیاد
بودند. و شنکل
هندی با هفت پادشاه
دیگر بنزد
بهرام گور
رفتند و شنگل
بهند بازگشت.
بهرام گور
مالیات را
بدهقانان
بخشید که دلیل
ثروت بیشتر
یافتن بهرام
از دیگران بود.

فردوسی
نیز از سپری
شدن روزگار
بهرام گور
میگوید. و
پادشاهی
بیزدگرد پسر
بهرام رسید که
هیجده سال
پادشاهی
ایران نمود .
پس از یزدگرد
پسرش هرمز شاه
شد که یکسال و
یکماه پادشاه
بود. که
برادرش پیروز
تاج را ار وی
گرفت و یازده
سال پادشاهی
نمود. و هفت
سال خشکسالی
سرزمین ایران
بود. پیروز
پسر یزدگرد
شاه جنگ با
تورانیان
نمود. و فرزند
خاقان
(خوشنواز)
نامه ای
بپیروز نوشت و
پیروز بدرون
چاهی افتاد و
کشته شد. که
پسرش بلاش
پادشاه شد و
پنج سال و
أندی طول کشید
و( سوزای) با
خوشنواز رزم
کرد. کیقباد
فرزند دیگر
پیرور که مورد
تآیید موبدان
و رجال مذهبی
بود، بایران
زمین بازگشت و
قباد فرزند
پیروز چهل سال
پادشاهی نمود.
ولی اطرافیان
او وی را
بسوفرای چینی
بد گمان کردند
که اورا
کشتند. و شورش
ایرانیان قباد
را برکنار و
جاماسب
برادرش را
پادشاه نمودند.
گوﺌی حکومت
آخوندهای
مذهبی
خانواده
سلطنتی هر
تصمیمی را که
میخواستند
میگرفتند که منافع
خود را در نظر
داشتند. ولی
قباد فرار کرد
و نزد
(هیتالیان)
پناه گرفت. و
در بازگشت
قباد از هیتال
انوشیروان
نیز زاده شد و
قباد بر تخت
شاهی نشست .
قباد دین تازه
مزدک را
پذیرفت .ولی انوشیروان
مزدک را کشت و
قباد
انوشیروان را
ولیعهد کرد و
بزرگان تعهّد
کردند.

فردوسی
اینک از پیری
خود مینالد.
گوﺌی میخواهد
خود را بآخر
داستانهای
شاهنامه
برساند. پادشاهی
کسری
انوشیروان را
چهل و هشت سال
میگوید. که
کشور را چهار
قسمت نمود. و
برای اداره و
دریافت مالیّات
چنین کرد.
فردوسی از
عدالت و فرهنگ
نوشیروان
میگوید، که
ثروت بسیار جمع
کرد. مجازات
آلانیان و
بلوچیان و
گیلانیان کرد
که مالیّات
نمیدادند و
دهات ویران
داشتند. در
این زمان منذر
عرب در صحرای
عربستان غرب
آب فرات از بیداد
قیصر روم
دادخواهی
کردند. که
نوشیروان نامه
بقیصر نوشت و
دژهای رومی را
اشغال کرد. و
در جنگ با (
فرفوریوس )
رومی
سرزمینهای(
قالینیوس) و
انطاکیه را
گرفت.
انوشیروان
انطاکیه را
آباد کرد و
اسیران رومی
را در آن
گذاشت. و قیصر
روم درخواست
صلح و آشتی از
انوشیروان
نمود. (نوشزاد )
پسر
انوشیروان و
عشق با زنی
ترسای مسیحی
را میگوید. و
چون
انوشیروان
بیمار شد،
نوشزاد فتنه
براه انداخت.
جنگ
(رامبرزین) با
نوشزاد منجر
بکشته شدن نوشزاد
گردید. فردوسی
از خواب
انوشیروان
میگوید، که از
بوزرجمهر
تفسیر خواب
خواست. و نوشیروان
با موبدان بزم
داشت که
بزرگمهر پند
میگفت. مجلس
بزم دیگر
نوشیروان و
بزرگهر
وموبدان، گوﺌی
کنفرانسهای
عقیدتی و
فلسفی بوده است.
و در بزم سوم و
چهارم و پنجم
و ششم و هفتم
که فردوسی
میگوید. گوﺌی
فلاسفه غربی
پناهنده بایران
و مبلّغان
دینی مسیحی و
مقاومتهای
زردشتی، و
آثار کشتن
مزدک که
شعارهای مردم
پسند اشتراکی
میداد. که
تقسیم مال و
زنان را
میگفت. در این
کنفرانسها
دنبال وحدت
فکری و سیاسی
و ملّی بودند
که بخطر
افتاده بود.
دستور (مهبود)
موبد
نوشیروان
مقاومت میکرد.
(زروان) صاحب
مکتب فلسفی، و
یک یهودی که
افسون و
جاسوسی و
تحریک مردم
میکردند کشته
شدند.
انوشیروان (
شارسانی ) برای
(سورسان) ساخت.
ایوان و
خانقاه یا
مرکز تبلیغات
که دارای سوری
بودند و
انوشیروان
نام سورسیان
را بآنها داد.

فردوسی
از جنگ خاقان
چین با
هیتالیان
میگوید، که
انوشیروان
آگاه از کار
هیتالیان شد و
لشکر بسوی
آنان کشید. و
بخاقان چین
نیز لشکر کشید
که خاقان نامه
ای
بانوشیروان
نوشت و
انوشیروان
پاسخ داد .و
خاقان چین
دختر خود را
بانوشیروان
پیشنهاد کرد.
و فرمانده ای
برای دیدن
دختر خاقان
رفت. که دخترش
را با مهران
بایران فرستاد.
خاقان بازگشت
و لشکر
نوشیروان
بسوی تیسفون
براه افتاد
.که با پیروزی
بود. و اینک
جهانیان از
آﺌین
نوشیروان
آرام گرفتند.
و بوذرجمهر وزیر
پند فراوان
میداد. داستان
شطرنج فرستاده
پادشاه هند و
آشنا نبودن
هندیان از بازی
نرد را
میگوید. شطرنج
تمامی بفکر
انسان است. و
تخته نرد
اشتراک فکر
انسان با
حوادث پیش آمده
میباشد.که در
اختیار مدبّر
الهی از انسان
وکل ّ طبیعت
میباشد. که در
ریزش طاس صورت
میگیرد .که بنفع
یکی یا ضرر
دیگری باشد . هردو
طرف افکار
متفاوت با
حوادث
ناشناخته روبرو
میباشند.
محصول فکر
انسان نتیجه
سرنوشت قبلی
فطرت کنونی، و
سرنوشتهای
آینده بهتر
شهودی یا بد
تر کارماﺌی
برای پس از
مرگ انسان
است. تمام
بیانات فلسفه
شهودی و سلوکی
را ایرانیان آریاﺌی
در بازی نرد
یافتند.
هندیان نیر در
فلسفه تسلیم
پیش آمدها
بودند. و این
غربیان مادی
گرا طرفدار
نقش تفکّر
انسان
بتنهاﺌی بوده
وهستند . غافل
از عقده های
روانی، عوامل
منفی در فکر
خود بودند. که
سطوح متفاوت
عقل وفصل نوع
بشری را،
سازنده سطوح بالاتر
روحی و نیامده
را در نظر
ندارند. پس امکانات
روحی بالقوّه
خودرا تحقّق
نداده دوچار
کارماهای نسخ
ومسخ حیوانی
مجدد میگردند.
و این نویسنده
در نوشت های
خود تنها قصد
بیان نقش
اراده انسان
تابع اراده
الهی یا طبیعی
را دارد. که
اراده ذات
فطری انسان
تابع اراده
مدبّران الهی
میباشد. که
منجر بمراتب
شهودی وتعالی
نوعی روان ویا
کارمای مجدد
میشود. که
تکرار گذشته
ها در آینده
بقصد تحقّق
اراده أزلی
الهی، در
فرمان ( کن
فیکون )و تکامل
و شدن روح
میباشد. که
تنها هدف الهی
و أصل روح انسان
و هر موجودی
زنده حتی روح
هر أتم میباشد.

فردوسی
از تاریخ
پیدایش شطرنج
در هند
میگوید. که دو
طرف بازی سعی
برای بر تخت
نشاندن افکار
خود دارند. که
بصورت جنگ در
صحنه شطرنج
نمایش داده
میشود. و
تعبیر جنگ
برحسب مهره
های شطرنج که
اسب وفیل و رخ
بمات شدن شاه
منجر میشود.
سپس فردوسی
داستان ترجمه
کتاب کلیله
ودمنه از هند
که برزویه حکیم
یا بزرگمهر
بهند رفت و
آنرا آورد.
کتاب کلیله
ودمنه نصایح
سلوکی از زبان
حیوانات
مینمایند. و
هرگز أصل کتاب
در هند پیدا
نشده، وتنها
ترجمه عربی آن
بوسیله ابن
مقفّع پیروز
موجود است.
وأصل فارسی آن
نیز پیدا نشده،
که بعدها
ترجمه بفارسی
شد . ومقدمه
بسیار طولانی
کتاب بعربی،
بخوبی نشان
میدهد که تألیف
ابن مقفّع
بوده ،وبا
همان سبک متن
کتاب. ولی ابن
مفّفع
نخواسته هدیه
خلیفه رسم
زمان کند. ویا
خواسته
افتخاری برای
ایرانیان
نشان بدهد. که
عاقبت بجرم
ارتداد بدین
زردشتی ابن
مقفع را کشتند
.

انوشیروان
عاقبت بر
بزرگمهر خشم
میگیرد و ببند
میکشد . قیصر
روم درج در بسته،
و یا بصورت
رمز بشاه
میدهد که جز
بوذرجمهرکسی
نمیتوانست
آنرا کشف کند.
و انوشیروان فرمان
بپیشنهاد
بزرگمر صادر
نمود.
انوشیروان سپس
بفرزند خود
هرمز نصیحت
میکند، موبدی
از نوشیروان
پرسشهاﺌی
نمود و
پاسخهای
میگیرد. گوﺌی
متنفذّان
مذهبی
میخواهند
تصمیم دیگری
بگیرند.
انوشیروان
نیز نامه ای
بقیصر
مینوسد،ولشکر
فراهم میکند
وار
بازرگانان
وام میگیرد. ولی
فرستاده قیصر
با پوزش آمد.
سپس
انوشیروان هرمزد
را ولیعهد خود
اعلام نمود.
که هرمزد مورد
پرسش موبدان
شد. که صلاحیّت
اورا تأیید
کنند، که برچه
مذهب و عقیده
دینی است. که
مذهب قشری
آنان ولایت
فقیه بود.
گوﺌی مذهب
شیعه وشاخه
خمینیان زمان
که اکنون
عقیده مردم
ایران شده
است. و خبر ار
خواسته
خداوند و
پیامبر و امامان
خود ندارند.
که ما در
تفسیر سلوکی
وشهودی خود از
قرآن و احادیث
پیامبر، در
صدد احیای آنچه
پیامبر و علیّ
گفته است
میباشیم. گوﺌی
عرب، یا همان
(أرب)بدون رب ّ
ومربّی الهی
که قشری ها
هستند،
میخواهند
زبان فارسی
دری خود را که
زبان
پارسایان
است، و زبان
زردشت ببعد
میباشد، آنرا
عربی مهاجمین
عرب نمایند که
باید حفظ
گردد. که
فردوسی فارسی
را نجات از
یورش زبان
عربی داده.
ولی اسرار
ناپیدای سلوک
الهی را، که
در دین زردشت
و دین محمد
وولایت علیّ و
امامان را
بسیار پیچیده
و ضمن
داستانها میسراید.
و ما میخواهیم
جسارتا بجنبه
ناپیدای هدفهای
الهی و پیامبر
و انبیا چون
زرشت ومسیح و محمد
با تفسیرات
سلوکی خود
بیان نماﺌیم.
که در احوال
شخصی این
نوسنده، روح
الهی مصطفوی
محمد هدف
ومقصود الهی
خود را بمن آموزش
داد. که قطعا
بدیگر الهی
شدگان گفته
است. که باز
سمبولیک و
سرپوشیده
بیانات شعری
چون حافظ وملاّی
رومی گفتند.
وما قصد صراحت
آن گفته های
عرفانی را
داریم و در
تجربه شخصی و
احوال خود
بدان رسیدیم .
همان زبان عشق
الهی که بهر
زبان گفته شود
باز تازه
میباشد. و
برای عرضه
بهمگان از
زبان علم جدید
و فلسفه ها و
مدارک دینی
ونقلی و
عرفانی بر حسب
توان أدبی خود
عرضه میکنیم.
تا در خواننده
گرامی چه أثر
مثبتی بگذارد
. و الاّ
روانهای
آلوده فورا و
شدیدا آثار
منفی و عقده
های عقیده شده
را بکار و
دخالت می
اندازد و
انحرافات
قشری را بوجود
میآورد.

فردوسی
نیز عهدنامه
انوشیروان
برای فرزند خود
هرمزد
مینویسد که
دیگران امضا
کردند . هرمزد
چهار ده سال
پادشاهی نمود.
و افتخار محمد
پیامبر کاشف
نور شهودی ششم
روح القدس و
هفتم عرش
رحمان، این
بود که در عصر
پادشاه عادل
انوشیروان
متولّد شده
است. گرچه
مخالفین
انوشیروان ار
پیروان مذاهب
مختلف و فلسفه
های مادی،
انوشیروان را ستمگر
میخوانند. و
هیچ قاضی
وداوری نیست
که حکم مجازات
درستی بدهد.
که داور تنها
با خداوند و
در سلوک
سالکان
میباشد.
داستان هرمزد
در واقع جنگ
پنهانی با
موبدان قشری
است. که
ایزدگسپ را
کشتند و(
زردهشت) موبد
را زهر
خوراندند. و
با کشتن (سیما
برزن) و( بهرام
آذرمهان) که
بنفع مذاهب
سلوکی و شهودی
عمل میکرد. که
محمد با
موبدان قشری
قریش زردشتی
کرد و جنگها
نمود. زیرا
آخوندها بکار
داوری امور
مردم بازگشته
بودند. که
اکنون فقهای
ایرانی
میکنند. گوﺌی
همیشه تاریخ و
سرنوشت ایران
و ایرانیان
بجای آریا شدن
گرفتار
آخوندهای
قشری است .

سپس
پادشاه ساوه
لشکر کشی بنفع
هرمزد کرد. و لشکریان
رومی و
مهاجمین عرب و
مهاجمین عرب
برهبری عمر و
خلفا که اسلام
سیاسی را
داشتند. و نه اسلام
سلوکی وولایت
الهی . نیز
کشتار موبدان
آخوند در کشور
أثر منفی
داشت. که
هرمزد پشیمان
شد. و چندین
کشور بایران
حمله کردند .
گوﺌی تقسیم
ایران را در
نظر داشته
اند. پس کمک از
شاه ساوه را خواست.
و شاه برای
قیصر نامه
نوشت و با کمک
سپاه خزر، و
فرماندهی (خرّاد)
ارمنستان را
گرفت . مهران
شاه سالار
پیر، که بهرام
چوبینه را
هرمزد معرفی
کرد، تا
سپاهیان ترک
را فراهم کند.
بهرام چوبینه
فرمان و نشان
پهلوانی و
فرماندهی
لشکر یافت. و
شاه نامه ای
تازه رستم
پهلوان را بوی
داد. پس بهرام
چوبینه بجنگ
شاه ساوه رفت
که پیروز شد. و
هرمزد نیز( خرّاد
برزین) بشاه
ساوه نوشت .و
پاسخ پیام
ببهرام چوبینه.
و باز از پیام
دیگری از شاه
ساوه پاسخ بهرام
میگوید. بهرام
باز در خواب
آراستن لشکریان
بهرام چوبینه
دید. که نامه
پیروزی با با
سر شاه ساوه
را بنزد هرمزد
فرستاد. بهرام
چوبینه
فرمانده
با(پرموده)
پسر شاه نیز
رزم کرد. و
پناه خواستن
پرموده از
بهرام چوبینه.
و بهرام نیز
عفو اورا از
هرمزد خواست
.ولی بعد
بهرام چوبینه
بر پرموده خشم
گرفت. خاقان
چین بنزد
هرمزد شاه
پیام فرستاد.
آنگاه بهرام
چوبینه فرصت
خود دانست.
بهرام چوبینه
نیر آﺌین
پادشاهی برای
خود گرفت. ولی
گزارش خرّاد
برزین
فرمانده، که
بهرمزد شاه از
کار بهرام
چوبینه نوشت .
بهرام چوبینه
پادشاهی خود
را با سرداران
مذاکره نمود،
که تأیید آنها
را میخواست .و
خواهرش
(کردیه) اورا
نصیحت نمود.
که پاداش شاه
را با بدی
نشان ندهد. که
باکلام أندرز پذیرفت.
و سکّه بنام
خسرو پرویز پسر
هرمزد زد. و
بهرام بهرمزد
نامه نوشت و
همسر پرویز
تنها تنش را
فرزند پدر
خواند. هرمزد
شاه نیز( آﺌین
گشسب) را بجنگ
بهرام فرستاد
.

فردوسی
سپس از پادشاه
خسرو پرویز
میگوید، که سی
وهفت سال طول
کشید. و وپس از
پادشاهی از
پدر هرمز پوزش
خواست . بهرام
چوبینه از کور
شدن هرمزد
آگاه شد. پس
لشکری بجنگ
خسرو پرویز فراهم
کرد. و نیز
ملاقات خسرو
پرویز با
بهرام چوبینه.
ملاحظه میشود
که گوﺌی در
زمان ما تاریخ
تکرار شده
است. قدرتهای
خارجی بنام
رجال قدرتمند
تبدیل،
بقدرتهای
سیاستهای
استعمار و متنفّدان
شده است. خسرو
پرویز با
موبدان متنفّذ
مشورت میکند.
و شبیخون زدن
بهرام چوبینه
بر لشکر خسرو
پرویز، و فرار
خسرو پرویز که
بروم رفت .که
هم زمان پدرش
هرمزد نیز
کشته شد. و
عاقبت با
مراجعه بآرای
عمومی و متنفّذان،
بهرام چوبینه
بر تخت شاهی
نشست. و
قدرتهای
خاقان چین و
ترکان وبا
قدرت قیصر و
هیجانات دینی
مسیحی، زمینه
ضعف ایران را
برای پیدا شدن
قدرت سیاسی
اسلامی عمر که
ولایت فقیه را
داشت، وولایت
الهی و سلوکی
نداشت .آنگاه
ایران توانی
برایش نمانده
بود. خسرو
پرویز نیز از
راه بیابان
بروم رفت. و
راهبی از
آینده او بوی
خبر داد. و
صحرای
عربستان
سراسر
عزلتگاه سلوکی
دیانت مسیح
بود. خسرو
پرویز بروم
رسید و نامه
بقیصر روم
نوشت و پاسخ
قیصر گرفت. و
در نامه دیگری
عهد نامه خسرو
پرویز برای
قیصر بود، و
راه مسیح و
دین جدید هدف
قیصر، و پوششی
برای جهان
گیری او بود
که در روم
شرقی پایتخت
داشت. گوﺌی
شهر روم
باستانی را
رها کرده بودند.
که بدشمن
ایرانی و
گرفتن بیت
المقدّس از
دست ایرانیان
و یهودیان هدف
داشتند.

فردوسی
از طلسم و راه
ایزدی
میگوید، که به
(خرّاد
بورزین) گفت
که بر دین
هندوان بود.
یعنی بوداﺌی
که زردشت را
نیز قبول
نداشتند. قیصر
لشکری با
دخترش را بنزد
خسرو پرویز
فرستاد. وخسرو
لشکری
بآذربایجان
کشید. پس
بهرام چوبینه
آگاه از کار
خسرو پرویر شد
و سرداران را
جمع کرد. ودر
جنگ خسرو
رومیان گذشته
از مرز را
فراری داد.
کار بجنگ
پهلوانان
خسرو با بهرام
بجنگ سوم کشید.
که بهرام در
برابر خسرو
پرویر گریخت و
نزد خاقان چین
رفت. و خسرو
فتح نامه خود
را برای قیصر
محرّک او
نوشت. خسرو در
مجلس
فیلسوفان و
مبلّعان
مسیحی،(برسم)
زردشتی باعث
خشم نیاطوس شد
که صلیب داشت.
پس نیاطوس
لشکر کشید .و
خسرو مدافع
دین زردشت
نبود. که
اعتقاد
بولایت تازه و
برتر مسیح
داشت. ولی
موبدان قشری
زردشتی متنفّذ
جامعه در
اختیار او بودند.
نیاطوس بروم
بازگشت.

فردوسی
در این مرحله
از مرگ فرزندش
زاری میکند. و
داستان بهرام
چوبینه با
خاقان چین را
دنبال
مینماید.
بهرام نژاد
ترک و نزدیکی
با چینیان
داشت. و کشته
شدن ( ماتوره)
پنهانی بهرام
چوبینه. و
دختر خاقان
نیز کشته
حیوانی وحشی
شد. و نیز کشته شدن
(شیرکیبی)
بدست بهرام
چوبینه. و
اخبار بهرام
بخسرو پرویز
رسید، که نامه
ای بخاقان
نوشت. پس
خاقان چین
سپاهی آماده
کرد. خسرو نیز
خرّاد بورزین
را بنزد خاقان
فرستاد، و
چاره کار را
بهرام چوبینه
دانست. و خرّاد
نیز کس نزد
بهرام چوبینه
نوشت. که
بهرام چوبینه
بدست (قلون)
فرستاده خرّاد
بورزین کشته
شد. پس خاقان
چین انتقام
مرگ بهرام را
از قلون گرفت.
ولی خسرو
پرویز خرّاد
را نوازش کرد.
خاقان چین
نامه ای
بخواهر بهرام(گوردیه)
داد.و خواهر
با پهلوانان
خود مساعدت
کرد و گوردیه
فراری شد. که
خاقان
پهلوانی را
دنبال گوردیه
فرستاد ولی
بدست گوردیه
کشته شد. در
ایران نیز
خسرو پرویز
(بندوی) را که
نفوذ و نقش
فراوانی داشت
بانتقام خون
هرمزد کشته
شد.(گستهم)
پهلوان نیز از
خسرو پرویز سر
پیچی کرد. و
گوردیه را
خواست و گستهم
کشته شد.
گوردیه خواهر
بهرام چوبینه
نامه بنزد
خسرو نوشت و
خسرو اورا
احضار کرد و
گوردیه نزد
خسرو
هنرنماﺌی
کرد.

فردوسی
از علّت خراب
شدن شهر خود
میگوید. پس
خسرو پرویز
پادشاهی وسیع
خود را تقسیم
نمود و
لشکریانی
بمرزهای
ایران فرستاد.
خسرو از دختر
قیصر پسری آورد
که نام قباد
یافت. خسرو
بقیصر نامه
نوشت و قیصر
پاسخ داد. و
صلیب مسیح را
از او خواست.
خسرو پاسخ داد
که فرستادن
چوب صلیب
بقیصر را
نمیپذیرد.
فردوسی سپس از
داستان خسرو
پرویز با
شیرین میگوید.
که خسرو در
شکار و دیدن
شیرین اورا
بحرمسرای خود
فرستاد.
بزرگان ایران
خسرو را پند
دادند. شیرین
مریم را کشت و خسرو
(شیروی) ببند
انداخت. سپس
داستان از
ساختن طاق دیس
میگوید، که
جای ستاره
شناسی بود.
بعد فردوسی
داستان باربد
رامشگر را میگوید.
و از کارهای
خسرو پرویز
ساختن ایوان
مداﺌن در
کنار بغداد
میگوید که
درگاه شاه بود
و تا کنون
برپا میباشد.
و سمبول عظمت
پادشاهان ایران
را نشان
میدهد. گرچه
رومیان
ساختمانهای
سنگی عظیم
داشتند.
مداﺌن جمع
مدینه و شهر،جای
دین ورزی
زردشتی بود
مانند استخر
فارس.و مانند
کعبه مکّه یا
اورشلیم بود.
فردوسی در
ستایش خسرو
پرویز میگوید.
و از ستمکاری
خسرو، و
ازناسپاسی
سربازان او
یادآور میشود.
پس لشکر ایران
بخود پشت کرد.
و شیرویه را
نیز آزاد
کردند، که
کودتاﺌی
نظامی کرده
بود. و سران
طرفدار
شیرویه نیز
آزاد شدند. و
چون خسرو از کار
سپاه خود آگاه
شد لشکر کشید،
و با لشکر شیرویه
جنگید که خسرو
گرفتار گردید.
شیرویه رومی
با مادرش بود
و قباد نامی
است که پدر
بوی داد. و
پادشاهی قباد
هفت ماه بود.
فردوسی
پادشاهی قباد
یا همان
شیرویه یا أسد
الله یادآور
میشود. و از
شیون باربد بر
خسرو میگوید.
بزرگان موبد
دیگر خسرو را
از شیرویه
خواسته بودند
که بدست مهر
هرمزد کشته
شد. سپس
داستان عشق
شیرویه با زن
خسرو پرویز و
کشته شدن
شیرویه
میسراید.
و(گراز) از
پادشاهی اردشیر
ناراضی بود. و
اردشیر بدست
فیرور خسرو
کشته شد. و (شهران
گراز) پنجاه
روز پادشاهی
نمود. پوران
دخت نیز ششماه
پادشاه شد.و
آزرمدخت چهار
ماه، و فرّخ
زاد یک ماه. تا
نوبت
بپادشاهی
یزدگرد رسید که
شانزده سال
پادشاهی کرد.
و تاختن سعد
وقّاص بایران
شروع گردید. و
در نبرد با
سعد وقّاص
رستم کشته شد.
و یزدگرد با
ایرانیان
مشورت کرد و
بسوی خراسان
رفت. گه در
واقع عقب
نشینی نظامی
نمود. یزدگرد
در ماهوی سوری
در نام موقّت
مرو وسپس بطوس
رفت . یزدگرد
پذیرفته
ماهوی سوی شد.
ولی بیژن
سردار خود را
بجنگ فرستاد .
یزدگرد
بآسیابی
گریخت. و خسرو
صاحب آن،
یزدگرد را
کشت. وماهوی
سوری خود را پادشاه
ایران اعلام
نمود. ولی
بیژن بماهوی
سوری لشکر
کشید، که
ماهوی کشته
شد. و بالأخره
فردوسی تاریخ
سیاسی نوشتن
شاهنامه را
انجام .

در
خاتمه میتوان
گفت که دنبال
نکردن
داستانهای
تاریخی ایران
پس از یزدگرد،
و آغاز خلافتهای
اسلامی بی
اعتقادی
فردوسی را
میرساند. که
نخواسته
ایرانیان
شکست خورده را
توصیف و ستایش
کند . و بتدریج
داستانهای
شاهنامه از
پادشاهان
عرفانی و
الهی،و جدا از
پادشاهی های
الهی
ولایتهای
سلوکی در دل
فردوسی بوده
است. و شاید
مشکلات حکومت
سلطان محمود
غزنوی که او
نیز پادشاهان
محلّی داشت.
فردوسی را
وادار بتوقّف
کار شاهنامه
کرد. ارزش
تاریخی
شاهنامه بسیار
ناچیز ودور ار
وقایع تاریخی
بوده. ولی کار
ملّی و أدبی
فردوسی جالب
است. که ستایش
قهرمانیهای
جنگجویان،
ولو بنامهای
افسانه ای
قابل استفاده
امروز
ایرانیان
میباشد. ونیر
در همه زمانها
بخصوص اکنون
که ایران
دوچار حکومت
آخوندهای
قشری اسلامی و
شیعه هست .که
ولایت فقیه
مطلقه
استبدادی
دارند. و
وگوﺌی برای
همیشه
میخواهند
حکومت کنند. و
ثروتهای نفتی
ومعدنی را
بسود
سیاستهای
خارجی
انگلستان
منحصر نمایند.
و کوچکترین
سهمی برای
سرمایه های امریکاﺌی
قاﺌل نیستند.
و یا ریزه
هاﺌی برای روسیه
خطر شمالی که
گرفتار فقر
است بدهند.
تنها امید
نویسنده که
خواننده
گرامی باور
کند، که فردوسی
سالک و عارف
جز منظور
رساندن پیام
الهی خود را
ندارد. و
قهرمانان
نیکو نام
شاهنامه همگی
اولیای الهی
زردشتی بوده
اند و این عبرت
حیاتی را
گرفته شود که
چگونه تاریخ
سیاسی ومادی
هربار بشکلی
ونامی تکرار
میگردد. و جز
انگشت شماری
درک و کوشش و
کشش بسوی
خواسته خداوند
و آینده نیکوی
فوق بشری خود
ندارند. و هدف
نویسنده همین
نکته است و نه
پشتیبانی یا
ابراز نفرت از
این گروه یا
آن گروه . تا خداوند
چه کمکی
نماید. که
تنها عاشقان
خود را کمک و
رحمت مینماید.

202M

قریش
زردشتی

قبیله ومذهب
قریش
زردشتیان
مهاجر از ایران
بیمن ویپس بمکّه
بودند، که
کاملی زردشتی بنام
کورش که آنان را
هدایت میکرده
،و بنام قریش
شهرت یافت. و محمد
در تأسیس کعبه
از ابراهیم و اسماعیل
گفته، که غیر
از ابراهیم و
اسماعیل
یهودیان
فلسطین بوده
اند. هر کامل
الهی در هر
ولایتی
ابراهیم و برهمن
میباشد. و اسماعیل
دارنده شهود (
أسماء ایل) و
اِله و الله در
مراتب تجلّی
شهودی خود
هستند. محمد در
آغاز شخصا
سالکی در مکّه،
نزد پدر بزرگ خود
عبد المطّلب،
و پدر الهی خود
شهود چهارم
مرتضوی ولایت
مسیح ، و بهدایت
مراتب مدبّر الهی،
و یک وَلی الهی
ولایت مسیح
بمعرفی خداوند،
محمد را بجای
نور مصطفوی ولایت
مسیح ،بنور قائم
روح القدس و
برای نخستین
انسان رسید. و
محمد آنگاه خود
تجسّم انسانی
مقام الهی مصطفوی
در جهان گردید.
ومحمد خود کفته
است، که با کمک
مسیح بود، که موفق
بشهود قائم وعرش
رحمان، دوقرّه
اکتشافی خود شد.
و همیشه برای علیّ
کودک شش ساله
میگفت، که نام
تورا در
معراجهای خود میشنیدم
، که فرشتکان میگفتند.
علیّ آنگاه حیدره
نام داشت. و
چون شبیه مسیح
بود محمد او را
علیّ نامید.
که در عوالم الهی
نام علیّ برای
فرشتگان آشنا بوده
است. یا همان ایلی
مورد انتظار
زردشتیان و
مسیحیان که با
شهود ( نور
ایلی مرتضوی )
نجات سلوکی
دارند. که مسیح
نخستین کسی بود
که بنور مصطفوی
رسید، که بخلق
با شهود هفتم عرش
رحمان، تولد دوم
و مقام پیامبری
اولی العزم را
یافت . لذا
مراتب سلوکی
محمد و ولایت او،
درهر زمان
بعدی دنباله
طریقت سلوکی
مسیح و زردشت و
بودا و میترا
و کیومرث آدم
میباشد. که هر
یک مناسب زمان
و سطح عقل
جمعی نوع بشری،
شرح روش سلوکی
خود را برای سالکان
خویش کرده
اند. و همیشه
همه سطوح عقلی
افراد بشری با
هم متفاوت
بوده ، ولی باهم
زندگی میکنند.
ولی هر یک مقام
الهی وشایستگی
ولایت الهی خود
را دارند. گوئی
شاگردان یک مدرسه
و کلاسهای آن،
در زنگ راحت
باش، باهم در
حیاط مدرسه
مخلوط
میباشند. وچون
زنگ درس زده شود،
هریک بکلاس خود
میرود. و انسان
ها اینک با کلاسهای
مختلف خود
هستند. و تنها
در سلوک و
شهودهای مقدماتی
آنان قابل تفکیک
مقامات الهی خود
میباشد. که هر
یک از انسانها
در کدام کلاس و
مقام تقرّب الهی
خود میباشند.

هدف
این نویسنده
از نوشتن این مقاله،
بیان یگانگی
قریش و هدف محمد،
بعنوان یکی از
ده ها شاخه دیانت
سلوکی زردشت
است که نام قریش
دارند. که زردشت
ولایت چهارم
الهی را تأسیس
نمود. و محمد
بعد از مسیح،
کلاس ششم را تأسیس
کرد. تا مهدی موعود
محمد وزردشت
کلاس وولایت هفتم
را تأسیس نماید.
پس از ولایت
های أدم کیوموث
کاشف نور نخستین
تجلّی الهی،
خود وی نیز مقام
الهی حسینی سالکان
خود را یافت. و
میترای نوح
بگفته تورات،
کاشف نور شهودی
دوم نوع بشری
شد. که در تسمیه
تصوّف ایرانی مقام
حَسنی را یافت.
که میترا مهدی
موعود آدم بود.
سپس بودا کاشف
نور شهود الهی
سوم نوع بشری
بنام شهود فاطمی
مادر نوع بشری
شد. و با نام (شیوا
فاطمی) بعدی،
که شهود زنانه
موعود میترا بود.
و زردشت بعدا
موعود بودا
بود، که زردشت
کاشف نور
مرتضوی ایلی
شهود تجلّی
چهارم بود. که ایلی
یا علیّ و اله
خوانده میشود.
و شهود چهارم مرتضوی
علامت رضایت الهی
از اعمال عبادی
سالکان همه ولایت
ها است. که بعدا
سالک شاهد مرتضوی
، در تولد بهتر
بشری بعدی، و تجدید
شهودهای مقدماتی
قبلی، بتواند
بنور مصطفوی جون
مسیح برسد. ویا
باز بعدا بنور
قائم چون محمد،
و نجات از نوع بشری
برسند. تا نوبت
مهدی موعود محمد
یا سوشیانت سوم
زردشت و
فارقلیط دوم
مسیح، آخرین کامل
ولایت محمدی ،
بجای نور قائم
بنور ربّ
رحمان میرسد. وخود
تجسّم انسانی قائم
آخر الزمان نوع
بشری و ولایت
کاملان مهدوی میشود.
و تا أبد این
مهدی های موعود
و تجلّیات الهی
بالاتر برای تمام
ارواح ادامه
دارند. که بفرض
محال بخداوند الله
در لاهوت او برسند.
که پایان وظیفه
یک روح در
فرمان کن فیکون
و صیرورت و
تکامل میباشد.
ولایت زردشت مانند
همه ولایتهای دیگر
قبلی و بعدی،
طبق عادت ناشایستگان،
بوسیله آخوندهای
قشری جاهل از
امور الهی و
سلوک و
پاکسازی روان
و درویشی،
دشمنی با اولیای
الهی و سالکان
آنها مینمایند.
و صدها مذهب قشری
بوجود میآورند.
که قریش و نیز
یهودیان در أصل
زردشتی بودند.
فرقه های دیگری
چون (علیّ اللهی
) ها و (ایزدی)
های معروف بشیطان
پرست، و یا (
دُروزی) های
امروز
خاورمیانه ،
از مذاهب قشری
شده زردشت هستند.
گرچه در هر
کدام معدودی
سالک طالب
لقای الهی ،
با یک وَلی الهی
بمعرفی خداوند
بسلوک الهی میپردازند.
و همان( اهل کتاب)
و پیمان با خداوند
و هر ولایت میباشند.

این
نویسنده عملا
بروش محمد
بمراتب شهودی خود
تا عرش رسیدم.
و شهود مرتضوی
زردشت و
مصطفوی مسیح
را یافتم، که همه
این ولایتها
را یگانه در سلوک
الهی دانستم.
و أهل کتاب و
شاهدان تجلّیات
الهی شایستگان
بهشت تولدات بهتر
بعدی بجهان میباشند.
در این مقاله رابطه
تاریخی و الهی
قریش و محمد را
با زردشت، و(
به دینی) زردشت
و حتی ولایتهای
ششگانه را
بررسی میکنم.
که قصد تبلیغ
هیچ دینی را ندارم.
یا برخی را بخواهم
نکوهش کنم. که همه
اولیای الهی ر
در یک دین الهی
هستند. و دین بمعنی
آئین سلوک الهی،
برای بهبودی روان
و به دینی بقصد
رسیدن
بشهودهای مقدماتی
و شهود نهائی
هر ولایت الهی
میباشد. که زردشت
بنور مرتضوی،
و مسیح بنور مصطفوی،
و محمد بنور
قائم روح القدس
رسید. تا مهدی
موعود ۵۵ قرن دیگر
بنور رحمان نیز
برسد. وبا گذشت
زمان بود که
رابطه تاریخی
قریش با زردشت
بخاطر دشمنی
اعراب و بنی
امیّه چنان شد،
که اینک بسختی
میتوان منظًم
و أکادمیک این
رابطه الهی وتاریخی
را مطرح کرد.
پس پراکنده گوئی
بسیار داریم.
و نیاز بصبوری
بیشتر خواننده
گرامی برای دنبال
کردن دلائل و استدلالات
نشان بدهد. و
الفاظ و کلمات
اکنون تنها
وسیله انتقال مفاهیم
با مقصود گذشتگان
چون محمد و
زردشت و ادیان
دیگر، با تصوّرات
تثبیت شده انسانهای
کنونی میباشد.
که حتی الفاظ کتابهای
گوناگون، معانی
متفاوت ونا مربوط
بهم دارند. که قدرت
تفکیک خوانندگان
این فرهنگ ها،
ممکن است بمقاصد
باطنی ونا
گفته شده کلمات
برسد. و اینک
ما با ذکر
برخی الفاظ مشترک
و یا نزدیک بهم
شروع میکنیم.
و مسائل دیگر در
نوشته های خود
داریم.

برای
مثال برجسته أهورمزدا
یا أهو و الله
است. که قریش
زردشتی أهو خلاصه
أهورمزدا را تبدیل
به الله کرد.
أهو یعنی این مقام
الهی، خداوند
( هو یا او) نیست.
که بیرون از
هستی ها
میباشد. الله یعنی(
الذی لا هو) یا کسی
که خداوند هو
یا او، نمی باشد.
که الله خود
مخلوق و صادر اول
از خداوند هو
میباشد. که در جهان
هستی لاهوت
ظاهر شد. و اسم (
الظاهر و
الداخل هستی)
نیز توصیف میشود.
و خداوند هو بیرون
از هستی ها را
در هاهوت میگوئیم
. که پیامبر(
عَمّاء )
میگفت. که همان
جهان ( عدم ما سواه،
و در اسم (
الخارج و
الباطن)
میباشد. الله
در اسم الظاهر
متجلّی شده،
از عوالم غیبی
خداوند هو
بوده است. (
لاهوت و هاهوت)
هر دو بمعنی
خداوند هو نمی
باشد. برخی أهو
را در دین ودائی
یا ویدائی
هندوان پیرو ولایت
سوم بودا
میگویند. که أهورمزدا
مقامی که چهار
بار خود را بانسان
نشان میدهد.
یعنی چهار شهود
ولایت بودا،
که در تسمیه ولایت
محمدی وتصوّف ایرانی،
نام مقامات حسینی
وحسنی و فاطمی
شیوا و عرش مرتضوی
ایلی برای بودا،
و هر کامل بودائی
در هر زمان بعدی
چنین رؤیاهای شهودی
دست میدهد. که
در سلوک با وسیله
الهی بمعرفی
خداوند از
ولایت مناسب مشکلات
روان طالب لقای
الهی باشد.
اگر که وَلی الهی
سالک را خداوند
معرفی کرده باشد.
وپس از تخلیه
و تحلیه، و
کسب شهودهای مقدماتی
و ( حجّ های عمره)
در ولایت
بودا، بشهود
نور شیوا مادر
نوع بشری
میرسد. ودر هر
زمان با مرگ
قبل از مرگ
سلوکی، ( بودا
و بیدار شدن) و
رسیدن بعرش ایلی
مرتضوی چهارم میباشد.
اگر خداوند
خود را چهار بار
بسالک بودائی نشان
شهودی و تجلّی
الهی میدهد، در
ولایت زردشت
پنج بار، و در ولایت
مسیح شش بار،
و در ولایت محمد
هفت بار در شهود
عرش رحمان
دیده دل سالکان
میشوند. که همان
تنها خواسته الهی
و برای کسب شایستکی
تولّد نوع فوق
بشری بعدی میباشد.
شاهد سوم شیوا
در ولایت بودائی
، از خواب مرگ قبل
از مرگ یبدار میگردد
که بودا میشود.
آنکاه مقامی الهی
برای توسّل دیگران
و برای تکامل روح
سالکان خود میگردد.
و اختیار الهی
برای هر تعلیم
الهی را دارد.
که اولیای الهی
همه ولایتها ،
عملا پزشکان بیماری
های روان عقده
ای سالکان خود
میباشند. که چون
بشهود نهائی رسیدند،
که حتی با
کمتر از ده در
صد بنجات نوعی
و فصل نوع بشری
خود میرسند.
که درولایت برتر
بعدی و عقل و
کرامات
بالفعل بیشتر متولد
جهان میشوند.و
بعنوان بهشت چهارم
خود برای رسیدن
بتجّلی برتر بعدی
با ولایت برتر
بهتر. برای بودائیان
در ولایت زردشت،
و در ولایت
مسیح برای کاملان
زردشتی شاهد ایلی،
و برای ولایت محمدی،
برای شاهدان مرتضوی
ایلی مسیح، شایسته
شهود هم
اکنونی ربّ النوع
بشری میشوند.
که با مرگ قبل از
مرگ بنور قائم
و شاید عرش رحمان
میرسند. که
هفت هزار سال بعد
تولد نوع فوق بشری
در ولایت مهدوی،
شاید بنور ربّ
رحمان و عرش
ربّ برتر از رحمان
برسند. و چهار
صد هزار سال بهشت
سوم عرش ربّ برتر
از رحمان، و
در موجودیتی (
پنج بعدی) و
میلیونها برابر
عقل بشری
بجهان متولد
میشوند. که تا أبد
این تولدات برتر
و تجلّیات بالاتر،
با مهدی های موعود
بالاتر ادامه خواهد
داشت. که فرمان
کن فیکون و
شدن وکمال هر
روح، حتی روح هر
أتم و گیاه و
حیوانی میباشد.
چون بازگشت همه
بسوی خدا را
انجام بدهند. زردشت
آخرین کامل بودائی،
و محمد آخرین کامل
ولایت مسیحی،
هر بار بتجسّم
انسانی یک مقام
شهودی برتری رسیدند،
تا نوبت مهدی برشد،
که ۵۵ قرن دیگر،
بعنوان آخرین کامل
ولایت محمدی، بنور
رحمان و ولایت
هفتم و موجودیّت
( چهار بُعدی) با
هزاران برابر
عقل نوع بشری برسد،
و نوع فوق بشری
را در جهان آغاز
نماید. آنگاه انسان
بشری را در
قفس باغ وحش
خود میگذارند.
و یا در جزیره
ای محدود میشوند.
مانند کار انسان
بشری که با حیوانات
وحشی میکنند.
أهورمزدا در
ملتهای مختلف
تلفّظات مختلف
دارد. و انسان
های حقیقت جو
در اختلاف
الفاظ و اسامی
دوچار
تعصًبات کور
نمیشوند. در
فرهنگ
زردشتیان و گاتا
ها که منسوب بزردشت
است، و دیگران
اوستا و زند
اوستا را نو
نویسی نمودند.
که شاهد شهود چهارم
مرتضوی ایلی
بوده اند، و
یا آخوندهای قشری
زردشتی غیر سالک،
که در طول زمانها
اضافات و حذفیّاتی
در اوستا کرده
اند. در تورات و
انجیل و قرآن
نیز نموده
اند. در تورات بابل
پس از آزادی
از اسارت نونویس
تورات نابود شده
بخت النصّر
نمودند. که با
هر حُسن نیّتی،
باز
نمیتوانند
مقصود پیامبران
خود را
بدانند. که زردشت
و بعدا ابراهیم
وموسی، یهودیان
تقریبا فراموش
کرده اند، که
خود مذهبی و
شاخه ای
زردشتی هستند.
اگر واقعا سلوک
الهی با یک ولی
ّ الهی بمعرفی
خداوند
نمایند، خود وَلی
الهی آنان تورات
واقعی، و قرآن
ناطق سالکان خود
می گردند. در مورد
محمد، که علیّ
خلیفه سلوکی
پیامبر بود.ولی
خلیفه سیاسی
عمر و عثمان
کتاب علیّ نپذیرفتند
که از
یاددشتهای محمد
کتابی بوصیّت پیامبر
نوشت. و مورد قبول
عمر قرار نگرفت
و معدوم گردید.
و هر نوشته ای
غیر از قرآن عثمانی
را معدوم کردند.
زیرا هر کس
برای خود یادشتی
از گفتنی های پیامبر
مینمودند . و
اگر مقصود باطنی
پیامبر خود را
می فهمیدند. که
تنها سالکان و
کاملان در
پیمان می
فهمند مسائل سلوک
الهی را می فهمند.
زردشتنیان
یمن بودند که برخی
بگودال با آب
مکّه رفتند،
که عزلت گاه سلوکی
آنان باشد. و
کعبه را
بعنوان
خانقاه پیر
ساختند. که محمد
آنرا ( بَکّه) جای
( بَغ ) ها و کاملان
الهی میخواند.
و غیر سالکان زردشتی
در از اطراف
شهر مکه قریش زردشتی
قشری را تشکیل
دادند. که مکّه
جای ( مُغ ) های غیر
سالک بود. و
بازار مکّاره و
کسب مال دایر کرده
بودند. کعبه قبله
و کبالای مسلمانان،
تنها صورت پیر
الهی بمعرفی خداوند
است. ونه اورشلیم
و استخر و مکّه،
که حضور حضرت پیر
در دل سالک، همان
وضو و( وی سو و
نور) وسمت الهی
سالک میباشد. تا
دعائی بقول محمد
بخداوند برسد.
یا هر کامل زردشتی
مناسب طالب لقای
الهی باشد. در گاتاها
(مَزدا) بمعنی حفظ
و محافظ
موجودات بخصوص
سالکان، در تن
و ذهن وروان و
در گاتا ها
علم و آگاهی
خداوند را
میباشد. که هر سطح
تجلّی شهودی
هفتگانه، هر یک
سطح عقلی خاص
و الهامات
الهی ویژه خود
را دارند.
مزدا همان
شهود تجلّیات
انوار الهی
هستند، که
مناسب عقل و مقام
تکامل روح شاهد
تجلّیات
الهی، در هر شش
ولایت آدم تا محمد
در سطح خاص خود
میباشد. که مورد
انکار قشری
های ولایتهای قبلی،
و حتی تکفیر
مؤمنان بعدی
میباشد. لذا
اولیای الهی احترام
بیانات شهودی والهی
خود را حفظ میکنند.
تا دیگران جسارتی
نکنند. چون
زردشت و مسیح و
هزاران ولّی الهی
را چون حلاّج
و دارا شکوه
سر بریدند. باعتراف
إکثر محقّقین،
مؤمن زردشتی
در باره اوستا،
کتاب مقدس زردشتیان
بسیار مطالب
اضافه شده به اوستای
متأخّر،
بخصوص زند اوستا
شده است. نزد قریش
زردشتی زند
اوستا همان
مزامیر و زبور
بود. بسیار مطلب
هست که قشری
ها اضافه اوستا
نموده اند. که اکثرا
با گفته ها و دعاهای
مقدس زردشت در
سلوک الهی تطبیق
نمی کند.
قبائل باستانی
که سلوک الهی
نداشتند وقشری
بودند، زردشت را
وادار کرد، که
خدایان قبیله
ها را دیو
بخواند، و
آنان را بت پرست
. پس دعوت برای خداوند
واحد
أهورمزدا نمود.
که همه پیامبران
همین عقیده زردشت
را دنبال میکنند.
و خدا جوئی
واحد شهودی تجلّیات
ومتوالی خداوند
را دارند.
زیرا مراتب
تجلّیات و
سطوح عقلی و
حقیقی مدبّران
الهی متفاوت،
و کاملان الهی
متناسب مقام
الهی مربّیان الهی
خود، عقل و
مراتب شهودی دارند.
ودر هر نوعی ربّ
النوع آن ایدآل
کمال عقلی و
اخلاقی و
احوالی را دارد.
(قبله) در لغت
همان (قبیله) مشترک
دینی افراد یک
جامعه میباشد.
چه سالک باشند
و یا قشری های
هر دین که قبله
و کعبه ای
دارند. که
تنها سالکان صادق
ولایتهای
الهی در نور
صورت پیر الهی
حسینی، مناسب
شخص طالب لقای
الهی و سلوک
بمعرفی خداوند،
قبله او میباشد.
که وسیله توسّل
عبادی او میباشد.
و هرکس بدون وسیله
الهی هر
عبادتی کند،(
تعبّد) و شرک کرده
و آخوند پرستی
وحتی نفس امّاره
و عقده دار
خود را
پرستیده است.
که آنرا جهنّم
پروری
میخوانیم. بقول
محمد حتی اگر همه
عمر روزها
صائم و شبها
قائم بعبادت باشند،
در قعر جهنّم در
نسخ و مسخ
حیوانی و حتی فسخ
وگندیدگی گیاهی
سقوط مقام روحی
دارند. که از نو
باید خودرا بنوع
بشری، و همین سلوک
الهی را بنمایند.
( وحدت ادیان) شعار
نمی باشد. و
کسی حاضر نیست
ترک عقاید خود
را در باره خداوند
بنمایند. مگر سالکان
ولایتها
هستند که در
وحدت وجودی و
سلوکی خود
بتجلّیات الهی
میرسند. که هر
شاهد تجلّی
برتر الهی،
ترک توسّلات عبادی
با شهودهای قبلی
خود، بعنوان نسخ
آیات الهی
میکند، چون
بشهود برتر
رسیده است.
وحدت ادیان در
مراتب شهودی و
سلوکی یگانه نردبان
تعالی روح انسان
بسوی خداوند میباشد.
و هر شهودی پس
از مرگ شاهد
آن ، تولّدی بهتر
وعقل الهی تر
و کرامات بالفعل
بیشتر خواهد
داشت. گوئی محصّل
مدرسه در
تعطیلات بعنوان
تولد مجدد،
وارد کلاس بالاتر
میشود .( دیو)ها
خدایان غیر سلوکی
مورد اعتماد قشری
های دینی و مذهبی
هر شش ولایت
سلوکی، که
أکثر طریقت ها
و بهر نام مذهبی
که بوده باشند،
بقول محمد
شیطان پرست و آخوند
پرست، و نفس
هوسباز عقده
دار خود را میپرستند.
که ( بی دینان)
بدائی بر ( بد
دینان) قشری، شرافت
و عنایت الهی دارند.
که ( به دینان)
تکاملی
سالکان با اولیای
الهی زنده خود،
عملا بهیچ دین
و مذهب رسمی وابستگی
ندارند. و
تنها پیامبر
اولی العزم
صاحب ولایت
خود را عشق میورزند.
قشری ها حتی
بمجموعه عقاید
منحرف و وهمی خود،
نام طریقت
دینی و رسیدن بخدا
میدهند. کاملان
الهی واصل
بتجلّی الهی
آخر خود، همان
آریا شدگان
مقدّس هستند. لذا
سالکان و خداپرستان
(مزدیسنا) تنها
سالکان هستند.
و قشری های
خود پرست (
دیویسنا )و دیو
پرست آخوند و
ضحّاک
میپرستند.
قشری های زردشتی
روزهای اول و
هفتم و
پانزدهم و بیست
سوم را ( دی) و روزهای
الهی میگویند.
که در حقیقت
روزهای شهود
اول تا چهارم
کاملان ولایت زردشت
میباشد. که در
ولایت ششم
محمدی این روزهای
الهی را ( دی یا دیشب
) های شب قدر شهودی
و همان دی یا
روز فرنگی روز
های هفته، و یوم
عربی یا اوم و
شهود میباشد.
دی در ادبیّات
شب قدر یا هر شب
گذشته سالکان میباشد.
که با مرگ قبل
از مرگ روبرو
بودند. و همان یوم
الله و شهود
تجلّیات الهی و
( خِرَد ) مقدّس
و عقل الهی و لدنّی
اولیای الهی، کاملان
هر شش ولایت
سلوکی، که در
هر زمان فراوان
زنده آنها وجود
دارند. که تعلیم
سلوک الهی ولایت
خود را ،
بطالبان
مناسب هر یک میدهند.
و آثار فکری
خود را نیز
بجا میگذارند.
که هر یک
مناسب زمان خود
و نوع و سطح
عقل وعصر خود
گفتاری دارند.
که عملا تجسّم
انسانی امشاسپندان
و تجلّیات الهی
برای سالکان خود
هستند وتا
زنده باشند. و شاهدان
تجلّیات الهی(
این همانی) و
تجسّم انسانی مقام
الهی و شهودی خود
را برای سالکان
خود دارند.
زیرا آنان خورّه
مند و فروهران
الهی زنده
برای سالکان خود
میباشند. و بمرور
زمان فراوان تفاوت
در اسماء و
توصیفات تجلّیات
الهی وتوصیفات
عقلی میباشند.
که درست آنها را،
تنها شاهدان سالک
از خداوند و مناسب
عقل وفهم ومقام
خود خواهند داشت.
(یَشت ها) و دعاهای
سلوکی قدیم تر،
که بدوره
آریائیان هند وآریائی
میرسد نیزهستند.
در اوستا
(گاتاها و هفت
ها) قسمتهای
اوستای قدیم تر
از یشت ها
میباشند. لذا یشت
ها را از ادبیّات
مزدیسنا
میدانند، که منسوب
بزردشت نیست.
و شامل همه مسائل
ادیان قبلی و بعدی
شبیه یبکدیگر،
و روش توسّل
عبادی سالکان میباشد.
آریائی ها چه بمعنی
اجداد (ایرانی
هندی) مهاجر
از جنوب سیبری
ده هزار سال پیش
ببعد بوده
باشد، که هشت هزار
سال پیش کیومرث،
یا بگفته تورات
و بابلیان آدم
، نخستین سالک
موفق بکمک و
تدبیر مراتب
الهی بوده، که
شهود اول نوع بشری
را کشف نمود. و
با شهود دوم
یا قرّه و خورّه
دوم عرش ربّ نادیده
خود، و با مرگ قبل
از مرگ و ریاضتهای
او، بخلق
بازگشت. اسامی
این دو شهود
آدم و میترا ،
در ولایت ششم محمدی،
نام حسینی و
حسنی دارند.
پیر کامل و امام
زمان عصر سالک
است، که آریا
و الهی میباشد.
مزدا که منظور
خداوند است،و
( یَسنا) نیز
بمعنی سنا و
همان ثناء و سنای
عربی شده قریش
میباشد. که دعاهای
سالکان در توسّل
عبادی آنها میباشد.
سناها دعاهای
عمومی مردم
است. ولی یشت ها
دعاهای سالکان
میباشد.
اِمشاسپندان و
ایزدان تجلّیات
شهودی الهی، در
دل کاملان و سالکان
موجود
میباشند. اسامی
مراتب الهی که
به زردشت الهام
شده متعدد
است. که دوازدهمین
در مقام نام أهورا
است. که اسامی قبلی
مقامات کمتر
از أهورا یا الله
عربی شده قریش
میباشد. اسامی
الهی را زردشت
برای دادن
وحدت مراتب
شهودی
گوناگون قدیم
بوده، که جنبه
مذاهب قشری
شده بودند.
ولی مقامات
الهی و شهودهای
نوع بشری، حدّ
أکثر در ولایت
ششم محمدی عرش
رحمان، و قبل از
آن، نور قائم
روح القدس
است. ولی برای
ولایت مسیح نور
مصطفوی در تسمیه
محمدی است. و
برای ولایت
زردشت نور
مرتضوی ایلی یا
علیّ و ایلیا
میباشد، که نخستین
مقام رضایت
خداوند از پاکسازی
های روان
سالکان
میباشد.

در
روش سلوک الهی
زردشت ، توسّل
عبادی بمراتب شهودی،
تنها راه رسیدن
سالک بمراتب
شهودی بالاتر است.
که تمام ادیان
سلوکی و
ولایتهای
کاملان الهی
زنده هر ولایت
اولی العزم در
جهان تنها توسّل
عبادی در حضور
ذهنی مقام
شهودی یا حّد أقل،
توحید با پیر
کامل حسینی بمعرفی
خداوند بسالک در
رؤیا میباشد. بیاد
داشتن وسیله الهی
برای سالک، در
همه اوقات همان
ذکر و تذکّر و
بخاطر داشتن
حضور ذهنی
وسیله الهی،
آغاز از پیر
کامل الهی
میباشد. آنگاه
مراتب الهی
مدبّر روح
سالک هستند،
که پاکسازی
روان سالک از
عقده ها
مینمایند. که تزکیه
نفس و اصلاح روان
سالک میباشد. حضور
ذهنی دائم د ر برابر
خود داشتن، و
حتی طلسم و ببازو
بستن اسماء
الهی، یا اذکار
را بصورت جادو
و حرز مقدّس
سالک از روشهای
تذکّر دائم
خداوند است. و
یا انگشتری بدست
داشتن و تسبیح
و غیره. اذکار
بصورت جادو و
حرز مقدّس
سالک، از روش
های تذکرّ دائم
خداوند است.
در همه ولایتهای
سلوکی، وحتی تعداد
ذکرهائی که سالک
بدستور پیر
تعهّد تکرار
آنها کرده است.
که منظور حضور
دائم اسامی
شهودی در دل و
فکر سالک
میباشد. و تمرکز
ذهنی همراه
أذکار توحیدی دفع
شرک، مانند
الله یا ( أهو)
یعنی وسیله هنوز
خداوند الله و
خداوند هو
نیست. و یا الله
أکبر که سالک با
هر مقام شهود
الهی خود
تکرار مینماید.
گاهی مراتب
الهی را جنّیان
و پریان
میگویند. که پریان
همان فرشتگان فرّ
الهی یافته و
زنده کاملان
میباشند. و مراتب
تجلّیات
شهودی هر دین
سلوکی نیز
اولی العزم
خوانده میشود.
و در ولایت محمدی
پنج تن آل
عبای خاندان پیامبر
است. که در حقیقت
همان پنج شهود
مقدماتی قبل
از شهود نهائی
قائم برای کاملان
محمدی است. و
یا برای شاهدان
نور مرتضوی
ایلی در ولایت
زردشت میباشد.
تکامل روح انسان
در دین ورزی
با تدبیر و
کمک مراتب
الهی، همان تکامل
روح یا ( به دینی)
و سلوک الهی و
توسّل بوسیله
الهی میباشد.
و تنها داشتن
تابعیّت اسمی
و رسمی بهر
دینی و پیامبری،
کارساز
پاکسازی روان از
عقده ها و عقیده
های روان
آلوده نمی
باشد. که شرک و
مزید فساد در
روان است. که
باعث قهقرای
روح در نسخ ومسخ
میباشد. که آخوندهای
قشری
وپیروانشان
شایستگان این
عاقبت کارمائی
میباشند. بقول
محمد مسخ ومسخره
شدن حیوانی
چون میمون وخوک،
بهترین شانس
آنان است. که در
جهان متولد
میشوند. تا دوباره
از نردبان انواع
و تولدات و
مرگهای نوعی،
خود را بنوع بشری
و همین شش
ولایت های أدم
و میترا و بودا
و زردشت و
مسیح ومحمد را
انجام بدهند.
تا نوبت مهدی
موعود و ولایت
هفتم ۵۵ قرن دیگر
برسد. مربّی و
مدبّران الهی سالکان،
همیشه در اوقات
ذکر و بیاد آوردن
آنها، در دل و
فکر سالک حضور
دارد. که خداوند
نیز خودش را
بزردشت
(شهریار)
میخواند. که پیامبر
و هم نشین و
یار روح سالک ولایت
و شهرو ولایت
او میباشد.
شهر ولایت
عربی شده آن
(مدینه) یا همان
جای دین ورزی
و تمرینات
الهی خانقاه
پیر، و عوامل
الهی سالکان بمعرفی
خداوند میباشد.
روز واپسین
قیامت روز آخر
عمر هستی نیست.
بلکه شهود آخر
سالک هر ولایت
الهی میباشد.
که قیام و
ظهور قیامت
گونه و انقلاب
اساسی و نوعی در
ذات و روح
شاهد میباشد.

قشری
های مذهبی
زردشتی هرچه
دور تر از پیامبر
اولی العزم
خود زردشت
میشوند. انحرافات
آخوندهای موبد
غیر مؤمن،
مدام بیشتر
میشوند. که زروانیان
را مذهبی
زردشتی، که عملا
عبادتی
ندارند. و حتی
زروان را پدر
أهورمزدای تکاملی
و یا پدر أهریمن
قهقرائی میگویند.
مانند خداوند هو
که صادر کننده
أهو یا الله
میباشد. که بیشتر
عقیده فلسفی و
طبیعی و ماده
گرائی داشته و
دارند. که همچنان
معتقدین
بوجود خدا،
ولی بدون هر رؤیت
شهود تجلّیات
الهی در سلوک
با هر شش
ولایت الهی،
عملا خود پرستی
و معتقد بقدر
و سرنوشت جبری
خود میباشند.
که برای تکامل
و ثواب یا قهقرا
و گناه نقشی
قائل نیستند. ماهیّت
خداوند
أهورمزدا را زردشت
و محمد و دیگر انبیا(
نور مطلق)
میدانند. که جهان
مینوی بالاتر
از ملکوت ها وناسوت
مادی میباشد.
اوستا
أهورمزدا را
رئیس ایزدان
مینوئی، و زردشت
را آخرین
ایزدان جهان
میگوید. که بزرگترین
مقام کاملان
زردشتی میباشد.
و الاّ اولی
العزم های مسیح
ومحمد و مهدی
های موعود فراوان،
در آینده ها
تا أبد، همیشه
مراتب برتر
پیروان کامل خود
میباشند و تازنده
باشند. و یا در
شهودهای روح
آنان برای سالکان
دست میدهد.
مانند نور مرتضوی
ایلی در زردشت،
و نور مصطفوی
برای مسیح،
ونور قائم روح
القدس برای محمد،
و نور رحمان
۵۵ قرن دیگر
برای مهدی
موعود محمد و
سوشیانت موعود
سوم زردشت، و فارقلیط
دوم مسیح
میباشد.

برای
توصیف أهورمزدا
در هر ولایت سلوکی،
و حتی مکاتب
فلسفی مادی
توصیف نا درست
بسیار گفته
شده است. بقول محمد
درست اتّفاقی
غیر شاهدان مراتب
الهی باز نادرست
است. ولی برای
اولیای الهی
نیز نا درست اتّفاقی
آنان در توصیف
خداوند، باز برای
سالکان آنان درست
و الهی است.
زیرا در سلوک الهی
أصل عمل و
انجام سلوک و اطاعت
از دستور پیر
مهم میباشد، و
نه در باره
نوع دستور. که میتواند
دستورات عادی زندگی
و بهداشتی و
اخلاقی و نظریّات
عقلی باشد. که راه
تربیت الهی
روح سالک را فراهم
مینماید. نزد یونانیان
أهورمزدا نام
( زِئوس) دارد
که همان (زاوش)
قدیم وهرمز
میباشد. افلاطون
قرن چهارم قبل
از میلاد از أهورمزدا
و پیامبرش
زردشت نام میبرد.
زیرا وی ولایت
سلوکی چهارم
زردشت را
داشته است. فیثاغورث
ریاضی دان
بقرن ششم قبل از
میلاد، شاگرد سقراط
و هر دو کامل
ولایت سلوکی
زردشت بوده
اند. که سقراط
از پیر خود( ذن
هندی) میگوید.
که روش تمرکز
وتوسّل عبادی
زردشت میباشد.
رومی ها نیز خداوند
را ژوپیتر
میگفتند. که شبیه
خدایان سومر و
اکد و آشور وبابل
و فینقی ها و مصریان
میباشد. هندوان(
وارونا)
مگویند. و زردشت
همه آنها را
مراتب الهی
دانسته، که در
کنترل خدای أعظم
أهورمزدا
هستند. یا همان
تجلّیات
شهودی
مقدماتی که تابع
شهود ربّ النوع
میباشند. قائم
در نوع بشری و
رحمان در نوع آینده
فوق بشری،
وکشف نور
رحمان بوسیله
مهدی موعود سوشیانت
سوم زردشت
است. مراتب شهود
سالکان برای
زردشتیان
(أشوان)
میگویند. یا منشأ
خیر وکمال و
اخلاق الهی. پیگیری
تاریخی اسامی مراتب
الهی بسیار پیچیده
،و انسانها را
دور تر از وحدت
ادیان و یگانه
راه خدا
مینماید. و دانستن
آنها نیز مفید
کار تزکیه نفس
سالکان نیست.
که اگر نتوان
أصل اسامی مراتب
الهی را یکی دانست،
تفرقه های
دینی ومذهبی
قشری و بد
دینی شدید تر
میشود. که
باعث قهقرای
بیشتر روح محقّق
میگردد.

زردشت
در سی سالگی
بشهود آخر خود
نور مرتضوی
ایلی رسید، که
وی او را (
وَهومَن)
میگوید و شهود
برتر عرش او
(گرزمان) یا
عرش أعلی
میباشد. که همان
مقام عرش مصطفوی
زردشت بود. و
۴۷ سال
پیامبری
زردشت، همراه
تبلیغ و اظهار
تعلیمات جدید
ولایت تازه خود
بود، که مورد مخالفت
شدید پیروان
قشری مذاهب
بودائی و میترائی
بوده است. تورانیان
همان پیروان
نژاد چینی بودائی
بودند. که در شاهنامه
فردوسی همیشه جنگهای
ادیان زردشتی
و پادشاهان
الهی ایرانیان
آریا شده با تورانیان
بوده است. که فردوسی
آنان را اولاد
( تور) فرزند قشری
و نا خلف
فریدون الهی
میخواند. و (
سلم) فرزند دیگر
فریدون همان سالک
در تسلیم است. که
هنوز بکمال شهودی
ونجات نرسیده
است.و بیشتر
آمادگی قهقرا
و فریب خوردن تورانی
دارد. ولی (
ایرج) فرزند ارشد
و محبوب
فریدون که به
أرج و أرجمندی
و معراج شهودی
خود رسیده است.
چه مانند
زردشت و کاملان
زردشتی، که بعرش
مصطفوی
گرزمان رسید.
و یا کاملان
مسیحی که بعرش
گبریال جبرئیل
رسیده ومحمد
بعرش رحمان
رسید. تاریخ تولد
زردشت روشن نیست.
که زمان افلاطون
نیز روشن نبود.
و شاید تقویم
کنونی یهودیان
از هزاره ششم
پیش از امروز درست
تر باشد. که یهودیان
نیز طریقتی زردشتی
تابع ابراهیم فرزند
الهی آزر زردشت
و بگفته محمد
و عقیده قریش
باشد. و یهودیان
شاخه مصری نیز
زردشتی
میباشند. و روز
ششم فروردین و
۲۴۰۰ سال پیش
از تاریخ
یزدگردی باشد.
که همان روز
شهود نور مرتضوی
ایلی زردشت
بوده، که تولد
دوم و رسالت وبعثت
زردشت بود. که از
خواب مرگ قبل از
مرگ بیدار
گردیده است.
اینک ما در
این مقاله
برداشتهای خود
را از تحلیل الفاظ
فرهنگ زردشت و
فرهنگ عربی شده
قریش مطرح میکنیم.
که جای تحقیق بیشتر
برای شایستگان
هست. و هدف نویستده
نشان دادن
یکسانی فرهنگ دینی
زردشت ومحمد،
و حتی تمام
انبیای دیگر میباشد.

1 –
(أبتریه) بمعنی
مربّی ریشه
کلمه ( تربیت و
ربّ) الهی نزد قریش
است. و مصریان
فرعونی( رَع) میگفتند.
گاهی این واژه
را بمعنی امّت
و ملّت
میگویند. که
در واقع بمعنی
پیروان اوم
کننده سالک
است که امّت
هستند. و نه غیر
سالکان که محمد
آنان را قوم
تحقیر شده اوم
وهوم میگفت.
یا بنی امیّه
میخواند که زردشتی
قشری، ولی بدون
اوم و سلوک الهی
بوده اند.
مانند هم اکنون
مسلمانان سنّی
یا شیعی که اوم
و سلوک الهی نمی
کنند که امّی ومؤمن
گردند.

2 – فرّ و خورّه،
که معرّب آن
قُرّه و غُرّه
و خورنق شده، همان
مراتب تجلّیات
شهودی
انسانهای کامل
الهی است. زردشتیان
کامل الهی با شهود
چهارم نور
ایلی، و یا شهود
پنجم عرش
مصطفوی که کیان
خورّه و شهود برتر،
خاص بازگشتگان
پیامبر گونه
بخلق است. که در
ولایت محمدی
ششم، سالکان
با شهود ششم نور
قائم و با مرگ قبل
از مرگ بدان
میرسند. و بازگشتگان
پیامبر شده ،
و محمدی زنده
برای چند سالک
خود هستند، و در
هر زمانی که
زنده بوده باشند.
شهود عرش رحمان
را دارند، که کیان
خورّه و فَرّ و
بِرّ و شهود
نهائی آنان است.
فرّ کیانی را خاص
ایرانیان گفته
اند که همان
آریا شدگان
بازگشته بخلق
در همه
ولایتهای
الهی میباشند.
که کاملان زردشتی
با شهود عرش مصطفوی،
و کاملان ولایت
پنجم مسیح با شهود
عرش گبریال، و
کاملان ولایت
محمدی با عرش رحمان،
و نیز ۵۵ قرن دیگر
و ولایت مهدوی
و نوع فوق بشری،
با هزاران برابر
عقل و کرامات نوع
بشری، با شهود
نور رحمان با
میلیونها برابر
عقل نوع بشری
خواهند بود.
که باز چهار
صد هزار سال بعد،
مهدی موعود بالاتری
خواهد آمد، که
زردشت و محمد
پیش گوئی اورا
نکرده اند. گرچه
مراتب الهی و تا
أبد انواع فوق
بشری و هر نوع جدید،
هزاران برابر
عقل نوع قبلی
خواهند داشت.

3 – معراج پیامبر
و عروج روح
سالکان ولایتهای
اولی العزمهای
ششگانه، که بسطح
شهود نهائی میسّر
خود رسیده
اند. که کامل زردشتی
چون زردشت و
کامل مسیحی
بعرش جبرئیل و
کامل محمدی
بعرش رحمان و در
آینده کامل
مهدوی
سوشیانت سوم زردشت
و فارقلیط دوم
مسیح۵۵ قرن
آینده بعرش ربّ
برتر از رحمان
میرسد. که نامی
و صفت اصلی اورا
را نمی دانیم،
که مهدی خواهد
گفت. ایرج
فرزند الهی
شده فریدون،
که فرّ پدر را داشت
و ایرج شد، که معراج
و أرجمندی شهودی
یافت. و سلم
برادرش در
تسلیم و سلوک بوده
،که بمرحله مرگ
قبل از مرگ و
اثبات صداقت تعهّد
سلوکی خود
نرسیده بود. که
امکان گمراهی ونرسیدن
بعرش داشت . که هر
سالکی در هر
زمان این احتمال
را دارد. ولی تور
برادر سوم و
مخالف ولایت الهی
پدر خود بی
دین و یا بد
دین قشری و
آخوند پرست و
ابلیس پرست بود.
که اکثریّت قریب
باتفاق همه زردشتیان
و مسیحیان و یهودیان
و مسلمانان سنّی
یا شیعی نیز
تورانی
هستند، که سلوک
الهی را باور
ندارند، و
آخوند پرستی و
یا روان عقده دار
خود را میپرستند.

4 – آزَر یا
آذر و آذار
سوریانی،
بقول محمد که پدر
ابراهیم یا
برهمن کامل زردشتی
بوده است. و
پدر انبیای بنی
اسرائیلی در اورشلیم
بود. که همچنان
زردشتی دارای احترام
بآتش معبد
میباشد. زردشت
آزر را ایزد نگهبان
آتش معبد
میگوید. و موسی
کامل زردشتی
طریقت
ابراهیم و
یوسف نیز،
شهود ایلی مرتضوی
خود را در آتش درخت
ولایت زردشت
در قلّه کوه طور
دید. عرش مصطفوس
برای زردشت و ابراهیم
وموسی توصیف
در آتش، سختی
مرگ قبل از مرگ
دست داده،
آنگاه روح
شاهد ایلی در ولایت
بعدی مسیح
بعرش روح اقدس
میرسد. که باز
در تولد بهتر
بشری و عقل وکرامات
بیشتر بهشت چهارم
خود در ولایت
محمدی، با شهود
نور قائم روح القدس
پس از مرگ بهفت
هزار سال بعد،
میتواند در
نوع فوق بشری در
ولایت مهدوی
متولد گردد،
که بنور رحمان
نیز برسد. معبد
زردشتی همیشه با
أتش روشن خود،
نور قبله سالک
برای توسّل و تمرکز
میباشد. چون معبد(
آذر برزین) در
خراسان و (آذر
خرداد) در شیراز
است. میترائیان
نیز آتش مهر را
داشته و
دارند، که وسیله
توسّل عبادی آنان
است. ( آذر بار)
نویسنده یک کتاب
پهلوی که اعراب
اورا زردشت دوم
میگویند. که هر
کامل الهی زردشتی
تا زنده هست،
از نطر الهی و
مقام زردشت
دوم یا دیگری
است و تازنده برای
سالکان خود
باشد. که اولیای
الهی زردشتی ربطی
بموبدان غیر سالک
قشری و بدون تجلّیات
الهی وکمالات
شاهدان مراتب الهی
را ندارند.

5 – أرض
زمین یا إرث
فرنگی و أرت
اوستا که فرشته
ناهید و چیستا
که محافظ دانش
باشد. تنها برای
سالکان با وَلی
الهی زردشتی بمعرفی
خداوند در هر
زمان، مانند دیگر
ولایتهای
سلوکی در
عزلتگاه
سلوکی است، که
بشهود سوم
فاطمی شیوا یا
دغدو و مریم
برسد. که با
شهود سوم سالک
بدستور پیر ترک
عزلتکاه سلوکی
میکند، تا شاید
با شهود مرتضوی
ومصطفوی،
برای مرگ قبل از
مرگ و نجات از نوع
بشری روح
برسد. ودر پهلوی(
أرد) بمعنی فرشته
موکّل زمین
برای زردشت
است. یا همان
شهود چهارم نور
مرتضوی کیان
خورّه
زردشتیان سالک
است.( آرد) نیز بمعنی
مقدّس چون مریم
شهود سوم
سالکان همه ولایتها
میباشد.

6 – مادر
الهی زردشت
دغدو یا ( دَغد
ویه) همان شهود
شیوا و مریم و
فاطمی، و حتی زینب
کبرای مادر
مهدی موعود سوشیانت
سوم زردشت
خواهد بود.
مادر جسمانی در
باره انبیا
مطرح نیست. که حتما
مقدّس باشد.
بقول محمد پدرش
اکنون در جهنّم
میباشد. چون نجات
سلوکی نداشته
و حتی شهود محمد
را نداشته، که
نجات از جهنم
نوع بشری رسیده
باشد. پیر کامل
حسینی والد اول
سالکان و امام
هر زمان سالکان،
پدر حسنی سالک
است، که در شهود
دوم دیدار او
مینماید. و هر
دو والد و هر
دو مرد الهی و
تربیت کننده نخستین
روح سالک
هستند. و شهودهای
سوم فاطمی و مرتضوی،
ونیز شهودهای چهارم
مرتضوی و پنجم
مصطفوی در هر
زمان( دو والد)
شهودی سالک در
مراحل مختلف هستند.
نام زردشتی
(أردت فذری) در طول
تاریخ و دگرگونی
های زبان
سانسکریت و
پهلوی قدیم وجدید،
یا فارسی دری
و فارسی کنونی،
مدام تغییرات پیدا
کرده، و
دانستن نامهای
در گذشتگان تأثیری
در پاکسازی روان
سالک ندارد.
مگر نامهای مراتب
شهودی که پیر
الهی بگوید .و با
هر تغییری که ادیان
مختلف نام
شیوا وفاطمی بوده
باشد.

7 – رستم و أردشیر
شجاع، نام چندین
پادشاه ایران
باستان، در
واقع نام همه
کاملان الهی ولایت
زردشت بوده،
که چون شیر
توانسته اند
خود را در
سلوک الهی
بعرش مصطفوی
زردشت برساند.
که هر کامل الهی
همه ولایتهای الهی
(اسد الله) میباشد.
و شیر خدا ودر
ولایت محمدی آغاز
از علیّ و هر
کامل محمدی (
امّی و امام) اوم
کرده و مؤمن اوم
دهنده سالکان خود،
اسد الله و رستم
و أردشیر
میباشد. رستم
های زمان و عبّاس
شجاع یونانی،
و پادشاه الهی
چون اردشیر دراز
دست، که تسلّط
احاطه و اشراف
عقلی و دسن
رسی بالاتر را
دارد. أردشیر بابکان
سر سلسله
ساسانی عملا آخوند
مذهبی و موبد
غیر سالک
بوده، که تأسیس
حکومت و دولت الهی
و دینی با جنگهای
مربوطه داشته است.
ساسانیان
بیشتر ناسیونالیت
بودند. و یا اشکانیان
که هم رنگی
اسکندر و یونانیان
را داشتند. ولی
پادشاهان هخامنشی
چند پادشاه أردشیر
نام داشتند. زیرا
هخامنشیان زردشتی
پیش از
زردشتیان ساسانی،
بهدف أصلی زردشت
نزدیک بودن.
که ( هخا و کامل الهی
و آقا منش)
میشدند. (شهر
خورّه) یا خرّم
شهر یا (شهر
خوزه) و ( خورّه
خوزستان) و (
أردشیر خرّه)
و أکثر شهرهای
فارس ساسانی،
با نام خورّه
بوده وهست. که شهود
مراتب الهی قرّه
ها ی اولیای
الهی یا پادشاهان
محلّی بوده است.
و نام پیر
الهی برای سالکان
وی، نام ولایت
و شهری با نام پیر
خود داشته که
(سفر ولایت)
آنها برای دیدار
پیر بوده است.

8 - زُهره ستاره
زیبای
صبحگاهی باز بمعنی
جوهر وگوهر و خلاصه
وجود چیزی
میباشد. و یا زهرا
و گل زیبای
شهود سوّم
فاطمی شیوا و دغدو
میباشد. که أناهید
و ناهید نیز
میگویند. و بمعنی
مقدّس و باکره
در پاکی از صفات
جنسی، و یا بمعنی
آب حیات و سرچشمه
بهشتی (آب مینوی)
میگویند. که این
آب عقلی، همان
داده های
الهامی مراتب تجلّیات
الهی هر شش
ولایت سلوکی
میباشد. محمد نیز
برای شاهدان مصطفوی
در بهشت، از زیبائی
های الهی و روحی
میگوید. که بهشت
آینده انسان شاهد
عرش رحمان هفت
هزار سال بعد،
تولد در نوع فوق
بشری بجهان با
هزاران برابر
عقل نوع بشری
و کرامات بالفعل
دیگر، در تن و
ذهن و روان و
بعد چهارم روح
الهی میباشد.
که چنان زیبائی
هائی در شهود سوم
زنانه خود زینب
کبرا دارند.
که امکان توصیف
درست آن نیست.
که باید سالک در
رؤیا ملاحظه کند.
و چندین بار در
تجربه این نویسنده،
این زیبائی
افسانه ای
دیده شد. یک بار
گوئی هفت دریا
رنگ بسقف آسمان
ریخته باشند، که
رنکها در حال حرکت
جالب نظر درون
یکدیگر بود.
تا وقتی که
لحظه ای توقف
نمود، که صورت
زیبای زنی را
ساخت. و بعد رنگها
بحرکت خود ادامه
دادند.
یونانیان
بشهود فاطمی
شیوا نام (
آرتمیس) فرشته
پاکی و باکره
و یا ناهید و دیانا
و هلن
میگفتند.

9 – استاد و
استاذ عربی و (
اشتات و
اوشتات
)زردشتی ،
ایزد درستی و راهنمای
جهانیان و
همان پیر کامل
حسینی سالکان
ولایتها است.
که استاد و
معلّم و( مؤدّب)
و تأدیب کننده
بأدب الهی
سالکان خود
میباشد.( روز
اشتاد گیهان)
یا جهان از روزهای
مقدّس زردشتیان
است.

10 – أرگ قلعه
مستحکم و کاخ سلطنتی
و محلّ أریکه
پادشاهی پیر کامل
الهی برای سالکان
خود، که معبد وخانقاه
سالکان او میباشد.
و أرجمندی و عرش
خداوندی شهود
آخر خود را
دارد.

11 –جم وجمشید
و جمعه مقام الهی
رسیدن کاملان
میباشد، که جم
میگردند، و
جمشید افسانه
ای توفیق هر کامل
الهی میباشد.
گوئی جام جم
الهامات لدنّی
و الهی دارد. (
جمعه) روز بازگشت
بخلق جمشید
شدگان الهی میباشد.
چون بوحدت وجود
و یگانگی با مقام
الهی خود درآمده
و جم گردیده
است. و در بازگشت
بخلق وتولد دوم
الهی و بیداری
از خواب مرگ قبل
از مرگ، جمعه و
آدینه و همان
أدینه و پایان
دین ورزی یک انسان
کامل است. وهمان
آخرین وظیفه
حجّاج کعبه،
که باید تقصیر
و ترک اعمال دینی
دوره سلوک
بنمایند. گرچه
فعّالیتهای
عقلی و رؤیائی
نامحدود از الهامات
الهی و لدنّی
دارند .

12 – (آقا یا هخا)
کامل الهی
همان هخامنش شدن
و آریا گردیدن
میباشد. که آریا
انسان کامل الهی
است.

13 –عَتیق
برده آزاد
شده، که سالکان
با شهود نهائی
از نوع بشری و
فصل بشری خود و
ترک عقاید و
عادات حیوانی
و تعلیمات
آخوندهای قشری
کارماساز روح انسان
ها نجات
مییابد. گرچه
در بازگشت
بخلق وتولد دوم،
روح الهی شده
در همان تن بشری
قبلی موقّتا
قبر حسینی
اورا برای
سالکان
احتمالی وی میسازد.
که زیارت
حسینی پیر
سالکان
میباشد. گرچه
پیروی عقلی و عقاید
و عادات پیر و حضور
ذهنی صورت پیر
برای سالک زیارت
او میباشد.
(آزاد چهر و آزاد
سرو و آزاد
مرد) از جمله
اسامی کاملان الهی
در فرهنگ
ایرانی و زردشتی
است.

14 –ضَحّاک
خنده آور و
ابلیس شیطان آخوند
قشری، دشمن
اولیای الهی و
قاتل أنبیا، که
هر زمان فراوان
در همه ادیان موجود
میباشند. که
بوجود
آورندگان مذاهب
متضاد میباشند.
(آژیدهاک)
زردشتی چون إژدها
سمّی وقاتل
میباشد. اوستا
از قول خداوند
میگوید، که (آریا
ویج یا ایران ویج)
را نخستین
آفریدم، که سرزمین
عوالم الهی میباشد.
یا همان مراتب
تجلَّیات
شهودی و
ملکوتی برای
پیامران الهی
است. و در این سر
زمین بود، که مار
بوجود آمد، که
قشری های آخوند
باشند. چه مار
فریبنده أدم و
حوّا در بهشت،
یا فریبنده انسانهای
مستعد لقای الهی،
که بقشری گری
و قهقراهای
نسخ و مسخ پس
از مرگ دوچار میگردند.
لذا ( آژی ) در
آژیدهاک بمعنی
مار واژد ها، خطرناک
ترین نوع مار
میگویند. که گوئی
خدای أهریمن
قهقرائیان مخالف
سلوک الهی
دارای آن پس از
مرگ میباشد. پدر
ضحّاک را أسب
میگویند، که انسان
مسخ شده باشد.
مانند الاغ و خر
در فهم و عقل
حقیر آخوند کرّه
خر میباشد. فریدون
توانست ضحّاک
مار دوش را که پادشاهی
قشری داشت
شکست بدهد. که فریدون
هر کامل الهی،
با فرّ شاهی الهی
و این همانی
قرّه های شهودی
خود میباشد،
که در هر شش
ولایت الهی
هستند. که هرگز
فریب آخوند را
نمی خورند.

15 – پیش گوئی
آخر الزمان در
حیات روانی سالک
و در ولایت
زردشت و ولایت
سلوکی محمد
ظهور مهدی موعود
نجات دهنده
جهان و پایان دادن
ظلم و جهل است.
که سالکان در
شهود آخر خود
بعقل الهی میرسند،
و ستمکاری انسان
بخودش و
دیگران پایان مییابد.
چون بکمال الهی
میسّر خود میرسند.
سوشیانت
موعود سوّم زردشت
پایان آخر الزمان
روان انسان
است، و نه
پایان عمر
زمین وهستی. سوشیانت
اول زردشت
مسیح بود، که کشف
نور تجلّی برتر
مصطفوی را
موفق شد، و سوشیانت
دوم زردشت محمد
بود. که باز شهود
برتر نور قائم
را کشف نمود،
و ارمغان دیگران
نمود. و سوشیانت
سوّم زردشت
مهدی موعود محمد،
که کشف قرّه وشهود
برتر نور
رحمان ربّ النوع
فوق بشری را مینماید.
که مهدی هفت
هزار سال پس از
بعثت و کشف محمد
خواهد بود. که ۵۵
قرن دیگر از امروز
در جهان ظهور خواهد
کرد. آخرین کامل
ولایت محمدی و
مؤسس ولایت هفتم
و آغاز گر نوع فوق
بشری، چهار بعدی
با هزاران
برابر عقل وکرامات
بالفعل نوع بشری
خواهند بود.
که روح محمد و
کاملان محمدی تمام
زمانها، تنها متولدین
نوع فوق بشری
خواهند بود.
که ولایت مهدی
و محمد ومسیح دنباله
ولایت زردشت است.
که اورا پدر انبیای
بنی اسرائیل میخوانند
. زیرا سالکان ولایتها
ابتدا شهودهای
مقدماتی تولدات
پیشین خود را
، تجدید شهودی
بهتر و واضح تر
مینمایند. که
همان حج های عمره
ولایت محمدی است.
و در نام و
اسامی أهل بیت
محمد، تا شهود
قائم حجّ أکبر
خواهد بود.
ناجی سالک از مقام
روح بشری او، در
تمام ادیان سلوکی
همان پیر کامل
حسینی بمعرفی خداوند
میباشد. که در فرهنگ
اوستا (هوشیدر
یا اوشیدر)
میباشد. که در
عصر پادشاهی
(بهرام
وَرجاوَند)
ایرانی یا سالک
واز جهان بشری
نجات مییابد.
و این پادشاه
مقام حسنی
امام زمان عصر
هر سالک
میباشد. یعنی برترین
کاملان الهی زنده
بانتخاب خداوند
میباشد که
خوبان هرچه دارند
او بتنهائی
دارد.

16 – آسمان فارسی
و سماء عربی
در واقع روان انسان
برای تن مادی
او آسمان میباشد.
و چون از
آسمان سنگ فرود
میآید، آسمان جهان
را از سنگ
میدانستند. پس
آسمان چون
زمین باید مقدّس
باشد. که روان
انسان چون تن
او باید پاک
باشد. که سالک مدام
تخلیه وتحلیه
صفاتی است. و
نام روز ۲۷ هر ماه
آسمان بود. اوستا
را نخستین
مخلوق میدانند،
که روح سابقه
تاریخی از أزل
تا انسان، مخلوق
واقعی بوده است.
ولی در تن انسان
در نوع کنونی
پیدا شده است.
و پیدایش آسمان
به سه هزار
سال قبل از
زمین میگویند.
یا همان سه شهود
قبل از تولد کنونی
انسان شاهد
شهود چهارم
مرتضوی زردشت
و کاملان زردشتی
است. که زردشت نخستین
مخلوق در این مقام
الهی در روح بود.
و در این تاریخ
رشد تکامل روح
انسان در نوع بشری،
در مرحله شرافت
ولایت چهارم زردشت
گردید.و الاّ در
فصول قبلی نوع
بشری، که چون حیوانات
انسان نیز
بدون مسؤلیّت
الهی بود، یک روح
از نردبان بی نهایت
انواع تحت جمادی،
یعنی انواع تحت
أثیری و تحت أتمی،
تا انواع گیاهی
و حیوانی و فصول
فراوان نوع بشری
بامروز رسیده
است. و همچنان بی
نهایت انواع فوق
بشری در پیش دارد.
که بفرض محال
در أبدیّت مطلق
بخداوند الله أهورمزدا
میرسد. که پایان
وظیفه أزلی أبدی،
در فرمان کن
فیکون میباشد.
آنگاه روح
انسان در أبدیّت
این همانی
صفات خداوند(
أهو و الله ) را پیدا
میکند. که همیشه
دانان و
کاملان مراتب
افراد کمتردانان
را تعلیم میدهند.
مبدأ انسان
الهی شده از آدم
کیومرث است. که
هشت هزار سال
پیش نور نخستین
شهودی حسینی
را کشف نمود.
که اصطلاحا
بدستان خداوند
گل وجودش را مالش
داده، و آماده
پختن و کوزه
ثابت شد. در افسانه
های زردشتی
انسانها را چهار
در طبقه
میگفتند. که همان
چهار طبقه
عوالم شهودی
چهارگانه زردشت
بوده است. که در
نوع بشری
آسمان با هفت شهود
در رؤیا دیده میشود.
که برای هر
سالک شاهدی مطرح
میباشد. کیومرث
آدم و میترای نوح
و بودای بیدار
و زردشت زرین
مقام وکلام
،چهار شهود و
چهار آسمان
شهودی را طی کرده،
که کشف نور
مرتضوی وعرش مصطفوی
را نموده است.
که مسیح عرش جبرئیل
، ومحمد در شهود
عرش رحمان هفتمین
آسمان را کشف
کرد. و بی نهایت
آسمانها و
مراتب تجلّیات
شهود
سمبولهای مظهر
بالاتر
خداوند الله
ربّ الأرباب و
روح الأرواح،
منبع اصلی تمام
ارواح
موجودات و خداوند
نور الأنوار
تا لاهوت در پیش
هست. آسمان
آخر برای نوع بشری
جبروت اول،
برتر از آخرین
ملکوت، مکان لا
مکان قائم روح
القدس ربّ النوع
بشری است. و عرش
رحمان در
جبروت دوم از سمت
ما است. و تا خداوند
الله بی نهایت
جبروتها وتجلّیات
الهی در پیش هست
. که تمامی ارواح
حتی روح هر أتم
و مادون أتم زمانی
از نردبان انواع
بخداوند بازگشت
خواهند نمود. شهودهای
مقدماتی ولایتهای
سلوکی شش گانه
یا حج های عمره
کشفیّات شش
اولی العزم
بوده، که همگی
در آسمانها ملکوت
دیده، شاهد آنها
میگردد. ولی قائم
در جبروت اول
دیده میشود.
ملکوت طبقه الهی
و روح ناسوت مادی
است. که ارواح
همیشه در ملکوت
هستند. و تن و
صفات نوعی در ناسوت
مادی میباشند.
اگر انسان در
روح تکامل نوعی
نکند، و در هر
آسمان ملکوتی خود
نیز باقی نخواهد
ماند. که سقوط بآسمان
های انواع حقیر
تر و ناسوتهای
سنگین تر در
میل بدل بستن بزمین
و جاذبه آن
میماند. راه تعالی
و تقرّب بخداوند
و بهشتهای نوعی،
تنها سلوک الهی
با یک وَلی الهی
بمعرفی خداوند
برای طالب لقای
الهی میباشد.
ستاره شناسان
از گذشته
عوالم الهی و آسمانهای
هستی را در
مدارهای ماه و
خورشید و دیگر
ستارگان
میدانستند،
که بدور زمین
میگردند، و
بقیه را ثابت میپنداشتند
که ثوابت میگفتند.
و عملا ستارگان
الهی بدور
روان انسان
برای تکامل آن
میگردند. و
سمبول گردشهای
عوالم الهی و شهودی
برای انسان عاقل
میباشد.
آسمانهای نادیده
را در (
آسمانهای مینوی)
میگفتند. آسمان
را که بدون
ستونی بر قرار
میدیدند، چون
تمامی هستی در
وحدت وجود
میباشد، و ستونی
نمی خواهد. و انسان
خود نیز ضمن این
وحدت وجود در خداوند
الله میباشد.
پس نیاز بدیدن
ستونی نیست.
که ما مثال
(مظروف بدون ظرف)
میگوئیم. أهل آسمان
را اوستا (اَشوان)
یا پارسایان
چون آشو زردشت
یا (أشا زردشت)
هستند. که کمر بند
کشتی و همّت
بسته اند، که توانستند
بنجات از نوع بشری
برسند. أشو پاک
طاهر و تزکیه
نفس و روان
شده میباشد.

17 – نماز و دعای
زردشتیان
(أشَم وَهو)
است ، که یکی از
سه نماز و دعائی
است، که بسیار
قدیمی بوده و سبک
گاتاها را دارد.
که چون کسی
بمرده یا به
خبر مرگ کسی میرسد،
نماز أشم وهو
را میبخوانند.
که معادل فاتحه
یا نماز میّت
و یا تلقین میّت
در وقت دفن
است. که یادآور
زندهای ناظر دفن
میّت، برای سلوک
الهی تنها وظیفه
الهی خود
میباشد. که هر پیامبر
اولی العزمی
در مکتب ولایت
خود سروره شده
است. و ضمن عبادات
الهی محسوب
میگردد. که بسته
بنوع زبان و سطح
عقل و عقاید
انسانها در هر
زمان میباشد.

18-( آشا ) که
عشاء معرّب قریش
است، همان
سلوک الهی و
وظایف شبانه
تا سحرگاه سالکان
میباشد. که انسان
سالک پیرو
قوانین الهی،
انسان را(
أشون) یا مؤمن
طاهر میکند.
در عصر
ساسانیان در کنار
بغداد و
تیسفون
جایگاه(
أشورستان)
بوده، که معبد
سالکان و بغ
ها بوده است.
که ( دین کِرد)
نخستین وظایف
سالکان در آنجا
انجام میگرفت.
که همان کار دین
ورزی و سلوک مقدماتی
سالکان میباشد
. مخالفین أشا
و سلوک الهی را
در (دین
دروغین) یا قشری
مذهبی
میگفتند که بد
دینان هستند.
ولی به دینان سالک
در دین راستین
میباشند.
آخوندهای قشری
را (اشموغ یا اشموگان)
میگفتند، که برهم
زننده راستی ودرستی
انسان سالک
میباشد. که مستعدان
و سالکان را از
خدا و وظیفه سلوک
خود دور میکنند
و آشفتگی جامعه
را سب شده ومیشوند.
أشو را بمعنی
بهشتی در مقابل
دوزخ جهنّم
میدانستند و میدانند.
که همان سلوک الهی
با یک وَلی الهی
زنده بمعرفی خداوند
میباشد.

19 –
افراسیاب در
شاهنامه
همیشه پادشاه
تورانیان
مخالف
ایرانیان
وزردشتیان
است. که در شرق ایران
هند و چین
بوده، که بودائی
یا میترائی
بودند. که
فردوسی اورا فرزند
سوم و قشری
فریدون شاه
میگوید..
افراسیاب
بدون فرّ الهی
است. و همان أفرودیت
یونانی وعفریت
عربی در وصف آخوندهای
فریب کار
میباشد. و قبائل
ترک ومغول و چین
از تورانیان
بوده اند.
پادشاهان
ایرانی در
افسانه های شاهنامه
سمبول کاملان
ولایت برتر زردشتی،
که همیشه
پادشاهان ایرانی
بر تورانیان غالب
میشدند. وبا
جنگ و مقاومت
بسیار که پادشاهان
پیش دادی و
کیانیان
بگفته
فردوسی، همان پادشاهان
دینی و سلوکی
بوده، که در
آن زمانها
هنوز نظام پادشاهی
سیاسی ونظامی
و لشکر کشی منظّم
برای انسان
نبوده است. و تاریخ
سیاسی ایران
زمین از هخامنشیان
شروع میشود.
که باز کاملان
الهی چون کورش
و داریوش بنام
خدا عمل میکردند.
که ( هخا )شده وروش
هخامنشی و آقا
منشی الهی
داشتند. بعدا نظام
سیاسی منظّم
در یونان با اسکندر
و آشور
بانیپال در
شمال بین النهرین
بوجود آمدند.
آخرین پیامبر
بولایت زردشت
چون دارای فرّ
و فروهر و شهود
تجلّیات الهی بیشتر
از کاملان
بودائی بود،
که توانست کشف
نور تجلّی ایلی
مرتضوی را نماید.
که بسیار شاخه
های کاملان
ولایت چهارم
زردشت ، چون قریش
در مکّه، و یهودیان
ایرانی پیرو ابراهیم
در شرق مدیترانه،
که پدر انبیای
بنی اسرائیل
میگویند. و شاخه
یهودیان مصری
یوسف
ابراهیمی
بود، ولی رهبری
موسی و نجات یهود
از مصر گوئی
جدا از زردشت
شده اند. زیرا
بشدّت سیاسی
شده بودند. و
دو دولت یهودیّه
و اسرائیل تشکیل
دادند، که مدام
با هم در جنگ مذهبی
بوده اند، که اکنون
نیز یهودیان سرزمین
اسرائیل بنام
باز و کبوتر
باهم دارند.

20 - آفرین
گفتن زردشتیان
در ستایش گفته
میشده. و در مراسم
دعای آفرین
خوانی زرددشتیان
برای جوانان سالک
و یا کاملان
پارسا و کامل بازگشته
بخلق می خواندند.
و دعای ستایش
پارسایان را
(آفرین
دَهمان) میگویند.
یا برای هفت إمشاسپند
میخواندند. که
زردشت
چهارمین
امشاسپند
بوده، که شهود
برتر ایلی
مرتضوی را کشف
نمود. و قبل از زردشت
کیومرث
ومیترا وبودا
بودند. و پس از زردشت
مسیح ومحمد
اضافه تجلّیات
گردید. که اکنون
نوع بشری تا عرش
رحمان شهود هفتم
را هر کامل
الهی ولایتها
داشتند. که این
همانی تجلّیات
الهی خود را رسیده
و یافته اند.
آفرین دهمان
شاهدان تجلّیات
الهی و لقب
(أدهَم) برای عرفا
بمعنی دانای
شهودی ومختصّات
الهی میباشد.
دهم و دهمان،
همان دارنده
هوم و اوم و فرّ
الهی و شهود
برتر است.
نفرین نیز
بالعکس با ابراز
نفرت که برخی چون
آخوندهای مغ و
بدون فرّ الهی
و شهودی بوده،
و قشری مذهبی
هستنئ. و
تاکنون در تمام
ادیان الهی ششگانه
وجود دارند که
( بد دینان )
میگوئیم .
والاّ بی دینان
جاهل و کم عقل و
بی خبر از امور
الهی، همچنان در
حیوانیّت نوع بشری
و فصول اولیه آن
هستند. که پس از
چندین وچند تولد
بتدریج بهتر،
عقل کافی در
اواخر فصول نوع
بشری، مسؤلیّت
الهی برای کارماهای
جهنّمی دارند.

21 - (وضوی) قبل
از نماز وهر عبادتی
همان ( وی سو
وسمت و نور) و
وسیله توسّل سالک
در پیر حسینی
بمعرفی خداوند
میباشد. که زردشتیان
(پادیاب) میگویند.
که یافتن
پادشاه الهی سالک
در دل او حاضر
کردن است. تا بقول
محمد دعائی بخداوند
برسد، و بصورت
دعا کننده بی وسیله
الهی کوبیده
نشود. شستن دست
وصورت و پا،
آماده شدن پاکی
تن برای عبادت
است. و الاّ
عبادت بدون وسیله
بقول پیامبر
(تعبّد) است،
که شرک و دوچار
کننده نسخ ومسخ
بدتر پس از مرگ
قشری ها میباشد.
که قریب باتّفاق
همه مذاهب متضاد،
هر شش دین اسمی
و رسمی معروف،
همین سرنوشت پس
از مرگ را
دارند .زیرا سلوک
الهی تنها خواسته
خداوند و
پیامبران خود
را نمی نمایند.
طولانی شدن پر
ثواب مراسم وضو،أثر
بیشتر رسیدن عبادتی
بخداوند است.که
تمام مدّت وضو،سالک
در توسّل عبادی
است،و همراه اذکار
توحیدی چون الله
أکبر.و تمام مطالب
نماز رایج
همین اذکار توحیدی
میباشد.و در واقع
تمام عبادت سالک
(حضور وضو و
اذکار توحیدی)
میباشد.

22 –(
کوه هَراء)
نزد زردشتیان قدیم
تر، همان کوه البرز
در عصور بعدی
و مکان مقدّس
و عزلتگاه سالکان
چون کوه طور موسی
و (کوه حرّاء)
محمد در مکّه
است. که حرّاء
سوزان داغ معرّب
هراء پر بلایای
سلوکی سالک میباشد.
که جایگاه رستم
را البرز
میدانند. یا جایگاه
سیمرغ خدای مرغان
معراج کرده است.
و تنها واصلان
قلّه و آخرین مرحله
میسّر
ولایتهای سلوکی
در شهود میباشد
. که در ولایت محمد
بعرش رحمان در
جبروت دوم
میرسند. و چون به
قلّه رسیدن
سالک بنور قائم
روح القدس جبروت
اول واجب الهی
است، و با مرگ ارادی
بدان میرسند.
و یا همان ( کوه قاف)
که حدّ یقف
پشرفت میسّر
برای سالکان
هر ولایت میباشد.
برای سالکان
ولایت محمدی همان
عرش رحمان،
وپس از رسیدن بمرحله
( دَنا فتدلّی) است.
ولی برای
مسیحیان کامل
رسیدن بعرش جبرئیل
گبریال روح القدس
است . و برای کاملان
زردشتی رسیده بعرش
مصطفوی، که هنوز
بجبروت نخستین
چون مسیح نرسیده
اند. و کاملان زردشتی
در هر زمان بعدی
در سلوک بعرش
مصطفوی و ستاره
پر تور( نجم الثاقِب)
مسیح میرسند،
که پایان تعهّد
الهی سالکان و
خود( عهد الستی)
برای تسلیم به
تجسّم انسانی نور
شهودی خود در تولد
بهتر بشری بعدی
است. که عقل و کرامات
بالفعل و بالقوّه
بیشتر خواهند
داشت .که کاملان
محمدی هفت هزار
سال بعد در عهد
ولایت هفتم مهدوی
بجهان متولد
شده ، که عهد الست
خود را در تسلیم
وادامه سلوک الهی
بروش فرشته
گونه نوع فوق بشری
بپردازند. که خود
نیز بنور رحمان
وعرش ربّ برتر
از رحمان نیز برسند،
که چهار صد
هزار سال بهشت
سوم انتظار عرشی
را خواهند
داشت. کوه
البرز قبلا برز
گفته میشد.
وهمان کوه حرّاء
و هراء و کوه طور
و کوه قاف و اسامی
دیگر در
ولایتهای پیشین
میباشد .

22 –
(أمرداد و
ماروت) عربی شده
أمرتات ماه پنجم
یا همان شهود پنجم
زردشت در عرش مصطفوی
است که با مرگ قطعی
دست میدهد و یا
با شهود چهارم
مرتضوی ایلی
شاهد زردشتی
از خواب مرگ بیدار
میگردد. أمرداد
حیات وجان هست
که مرداد مرگ
و مردن قطعی آخر
عمر است و در ولایت
ششم محمدی با مرگ
قبل از مرگ
بشهود ششم نور
قائم و نجات
میرسند و اگر از
خواب مرگ بیدار
و اتولّد دوم
الهی را
یافتند بشهود عرش
رحمان هم میرسند
و پس از مرگ قطعی
آخر عمر بشری
بآینده نوع فوق
بشری بجهان متولد
هفت هزار سال بعد
میگردند که در
ولایت هفتم
مهدوی بنور رحمان
و عرش ربّ برتر
از رحمان
برسند و چهارصد
هزار سال بهشت
سوم انتظار عرش
برسند. مهدی موعود
محمد و سوشیانت
سوم زردشت
خواهد بود که ۵۵ قرن یگر در
جهان آخرین کامل
ولایت محمدی
بنور رحمان
بجای نور قائم
میرسد و هر شاهدی
نیز این همانی
مقام الهی مشهود
خود رات
مییابد. در
قرآن از هاروت
وماروت آمده
که مور اعتقاد
قریش زردشتی
است و زند اوستا
بنام زبور و مزامیر
اوستای آنان بوده
است که زند اوستا
بزبان پهلوی ترجمه
ساسانیان است
واوستای قدیم را
بزبان فرس یا
پارسایان
قدیم بوده است.
در تفسیر محمد
هاروت وماروت
جادو گر بوده اند
که در واقع برداشت
نادرست عثمان
از أصل آمرداد
و أروتات است
که روشن ترین
دلیل برای
رابطه دینی
زردشتی قریش
با ولایت زردشت
است که یهودیان
نیز شاخه دیگر
زردشتی هستند در
مدینه یثرب بودند
. همیشه با
قریش مکّه در جنگ
بودند که قریش
در مکّه جای مغ
ها بودند. و نه کعبه
که محمد بکّه میگفت
و جای بغ های سالک
وکامل ولایت زردشت
بودند.

23 – در مَزدیسنا
دیانت زردشت
شخص یباید پنج
صفت مشخّص
امشاسپندان
را داشته باشد
یا همان پنج
شهود ولایت زردشت
تا عرش
مصطفوی. گرچه
صفات نیک
آندیشه و صلح وراستی
و فروتنی و عشق
ومحبّت را کفته
اند که گویا
بارزترین صفت
شاهدان تجلّیات
الهی در همه ولایتهای
ششگانه میباشد
که در ولایت مسیح
ششمین ولایت محمد
هفت شهود تا عرش
رحمان هست که صاحب
صفت رحمت
رحمانی را دارند.
برای ومرداد
خوشی و سعادت
میگویند چه برای
بازگشتگان بخلق
در هر ولایت
سلوکی ویا در
تولد آینده در
ولایت برتر است
که در فصل نوع بشری
عاقل تر و یا در
نوع فوق بشری ولایت
مهدوی با هزاران
برابر عقل نوع
بشری هفت هزار
سال بعد. که آنگاه
شاید بنور
رحمان و
میلیونها برابر
عقل نوع بیشری
و چهار صد هزار
سال بهشت سوم عرش
ربّ برتر از رحمان
خواهند داشت
أنوش
جاودانگی است
و أنوشک بی مرگی
ک در مراتب نجات
شهودی ولایت
ها جاودانگی های
نسبی و دراز تری
هست که هفت هزار
سال بهشت سوم عرش
رحمان برای کامب
محمدی و
چهارصد هزار
سال بهشت سوم
کاملان مهدوی
دارند که نیاز
بتولدات
زرودتر بجهان
ندارند. صدقه بدرویشان
آن گدیه
میگویند که سالکان
بپیر خود هدیه
میکنن و عوام پولی
بفقرا که سالک
مالی ندارد
بلکه جان وعمر
و اراده دارد که
در اختیار پیر
الهی میگذارد
و بقول ملاّی رومی
مسلمان یک پنجم
خُمس و مؤمن
پنج پنجم که خمس
سالکان داده شده
بپیامبر وپیر
همان پنج شهود
مقدماتی حجّ های
عمره و تزکیه نفس
در سالکان میباشد
و نه به آخوند فاسد
روان و مفت
خور قاتل أنبیا
ومنفور ترین
انسان در نظر داوند.
روز هفتم از ماه
أمرداد روز
أمردادگان
است که شهود هفتم
عرش رحمان را زردشت
پیش گوئی کرده
است یا همان
سوشیانت سوّم
مهدی موعود که
۵۵ قرن دیگر
از امروز
بعنوان آخرین
کامل ولایت محمدی
بجای نور قائم
بنور رحمان
میرزسد و با
عرش ربّ برتر ار
رحمان بخلق نوع
فوق بشری باز میگردد
وولایت هفتم
مهدوی را برای
زسالکان نوع فوق
بشری که تما تنها
متولّین شاهد قائم
در نوع بشری بوده
اند و با هزاران
برابر عقل و کرامات
اامکانات نوع
بشری ر تن وذهن
وروان وروح الهی
چهار بعدی در حالیکه
با پیدایش ولایت
مهدوی همچنان ولایتهای
ششگانه نوع بشری
افراد مناسب خود
را هدایت
سلوکی میکنند
که از انواع پائین
تر مدام نسلهای
جدیدی بنوع بشری
و همین ولایتها
میرسند.

24 –
زردشت با اینکه
چهار شهود نوری
و شهود پنجم عرشی
داشت ولی برای
خداوند
أهورمزدا از شش
مقام الهی میگوید
که در ولایت
محمدی عرش
مقام شهودی
تجلّی الهی
مشهود سالکان
میشود که اسامی
خود را دارند
که در ولایت محمدی
اسم حسینی یا حَسنک
و تحسین وتکامل
و حسنی تحسین
کامل یافته و فاطمی
مادر نوع بشری
و مرتضوی ایلی
مدرک رضایت
الهی ونجات
بعدی در شهود مصطفوی
مورد اصطفا و
انتخاب
خداوند برای بازگشت
پیامبر گکونه
بخلق
میباشندو آنگاه
امکان شهود
ششم نور قائم
و عرش رلحمان
پس از مرگ قبل از
مرگ میباشد که
ولایتهای زردشت
ومسیح خبری از
نور قائم وعرش
رحمان دو قرّه
وقرآن محمد ندارند.
اینان را
زردشتیان
امشاسپندان
میخوانند که در
ولایت محمدی ار
مراتب شهود
تجلّیات الهی گفته
میشود. مراتب
شهودی ربّ الفصل
های نوع بشری
آخر و فائم رب ّ
النوع ربّ
بشری و رحمان ربّ
النوع فوق بشری
میباشد یعنی
پیشرفتهای
نورس وعقلی و
احوالی مراتب
الهی آینده
منتظر
انسانها در سلوک
میباشد. که پس از
تخلیه وتحلیه
و تجلیه های
الهی دست
میدهند. در فرهنگ
زردشتی هر صفتی
یک ایزد و مقام
الهی مسؤل آن
میباشد که در صفات
برترین صفت
حاکنم بر دیگر
صفات پائین تر
است بقول مولا
علیّ صفت صبر
برای روح
انسان سالک
چون سر برای
تن است که بدون
سر تنی نیست و
بدون صبر
سلوکی وخویشتن
داری سالک هیچ
صفتی الهی در انسان
کارساز نجات روح
پس از مرگ از جهنّم
کارماها نمی باشد.
سپنتامینو
مسؤل خِرَد مقدّس
انسان است یا شهود
عرشی هر کامل
ولایتها و
آئین سلوک الهی
را آئین ایزدی
یا أشا
میگویند که همان
عشا نماز آخر
شب و برترین
مرحله دعا و نیایش
سالکان میباشد.
مشی سلوکی و سالک
ماشر چون موسی
وموشه ره رو و نیز
ماشیه مسیح
همان اشا و دین
ورزی سلوک است
روش اینان تنها
وسیله ارتباط
داسشتن با أهورمزدا
رحمان تا الله
میدانند که بدون
وسیله الهی
آغاز از پیر
کامل بقول محمد
دعا بصورت دعا
کننده کوبیده میشود
که شرک وجهنّم
پروری میباشد
که بد دینی
خطرناکتذ از بی
دینی است.
بلکه به دینی
در سالکان
ولایتها میباشد.
مراتب تجلّیات
الهی در
سالکان هندو
بودائی و میترائی
و آغاز کار نوشته
شدن اوستا
گرچه ایزدان
دیگری تا ۳۳ مقام
میگویند که مربوط
بمدبّران
الهی انسانهای
قبل از کشف
آدم کیومرث از
سیستم سلوک ارادی
میباشد که
ارباب فصول نوع
بشری حیوانی
میگوئیم. اشا
یا عشا را اکثرا
نظم معنی
میکنند که همان
نظام سلوک الهی
بدستور پیر
کامل حسینی
بکعرفی خداوند
در هر شش
ولایت سلوک
نوع بشری میباشد.
زردشت همه مراتب
تجلّیات و امشاسپندان
را در دعائی
مخلوق
أهورمزدا
میگوید که وحدت
وجود منبع اصلی
مراتب هستی و
عقلی
وولایتهای
سلوکی وتجلّیات
الهی میباشد
که نهایت در کثرت
ندارند. تا بفرض
محال شاهد نور
الآنوار الله آهورمزدا
برسد که آنگاه
هنوز هم بخداوند
هو بیرون از
هستی ها رسیده
نشده است.
فلسفه مزدیسنا
چون فلسفه
ولایت محمد
تمام صفات و نیروهای
هستی چه کلّی یا
جزئی که هر صفتی
جامع تمام صفات
قبلی میباشد و
همگی در کنترل
شش امشاسپند
میباشد مراتب
واسطه با خداوند
برای نوع بشری
است وافراد
جزئی هر صفت کلّی
عملا سمبل
تفاوت درجات
تکامل روحی و عقلی
انسانها
میباشد زیرا
هیچ دو نفری
مانند هم
تکامل الهی
ندارند و همه چون
خود خداوند
فرد واحد نوع خود
میباشند. در تصوّر
ماهوی و بشکلی
مادّیت داشتن
آنها برای امکان
تصوّر ذهنی
انسان کامل
تمام امشاسپندان
و افراد انسانی
در کنترل آنها
گوئی ذرّاتی
از خداوند
الله أهو
میباشند که منظور
مراتب روحی
میباشد نه ذرّات
نمادی چون أتم
که خود روح
دارد و اجسام
موجودات هر یک
تراکم موقّت
افراد زنده
ریز تر هستند
که تن آنها را
وَهم انسان
میگوئیم چون روح
و ملکوت هر موجود
دیده چشم و
عقل نوع بشری
نمی شود .

25 –
شهود زنانه
فاطمی ولایت محمدی
و شهود زنانه دغدو
یا دغدویه
زردشت یا أناهیتا
در اوستا در تمام
ولایتهای
شهود سوّم میباشد
که در ولایت مسیح
بمعنی مقدّس و
باکره میباشد ودر
ولایت محمد
فاطمی بمعنی فطم
و پایان دادن عزلت
سلوکی سالک میباشد
که نظام مراتب
شهودی سلوکی
دین ورزی
زردشت عینا در
ولایت محمد
وعقیده قریش
زردشتی بوده است
گرچه هر ولایت
ششگانه
بتعدادی از
مراتب شهودی میتوان
رسید. که عقل وامکانات
بالفعل کافی
میسّر برای همه
مراتب شهودی را
ندارند مگر در
تولدات بهتر بشری
پس از شهودهای
مقدماتی.
زردشت پنج شهود
دارد که چهارم
آن نور مرتضوی
ایلی و پنجم
عرش مصطفوی
است و مسیح پنج
شهود و عرش
قادم گبریال و
محمد شش شهود
و هفتم عرش رحمان
تا مهدی موعود
که هفت شهود و هشتم
عرش ربّ برتر
از رحمان
دارند. و در
انواع بالاتر
فوق بشری تجلّیات
الهی و عقلهای
مربوطه و مقامات
فرشته گونه
الهی بالاتر
تا الله بین نهایت
هستاند. قشری
های مذهبی
معمولا تجلّیات
الهی را بامور
مادی و بشری
ومادی مرتبط
میکنند که یونانی
ها عناصر
چهارگانه آتش وآب
و هوا و خاک را
در کنترل أناهیتا
میدانستند که
تن وذهن و عقل انسان
بشری در کنترل
مقام فاطمی
است که فرشته
زاینده و میرانده
هر کس در تن
بشری او
میباشد و سالکان
شاهد مرتضوی
شهود چهارم
ببعد از مراتب
روحی و ملکوتی
و الهی باید در
کنترل الهی دانست
و أناهید را
یونانیان
آفرودیت و الهه
عشق نیز گفتند
که أفرودیت
یعنی نداشتن
فرّ و مقام توسّل
الهی قشری ها میباشد
و همان عفریت
بعنوان غول
قهقرا ربّ النوع
های حیوانی
قهقرائیان پس از
مرگ میباشد.

26 –
جمعه آدینه
روز جم شدن جمشیدی
سالک ولایت زردشت
و ولایت محمد
و دیگر ولایتهای
سلوکی میباشد
که سالک در تمرکز
و توسّل عبادی
طولانی خود
بحالن یگانگی
ووحد ت وجود
با معبود الهی
خود میگردد که
خود را در میان
نمی بیند
بخصوص در شهود
نور ایلی مرتضوی
زردشت و کتملان
زردشتی در هر
زمان و شهود نور
مصطفوی در ولایت
ششم محمدی که پیامبری
زنده با شهود
هفتم عرش رحمان
بخلق باز
میگردند. آنگاه
پایان سلوک و روز
آدینه و أدینه
بدون دین ورزی
و روز استراحت
و همان جمع
شدن و جمشید
شدن روان سالک
با وسیله الهی
خود میباشد. آنگاه
انسان کامل در
خانقاه خود
پادشاه الهی
چند سالک خود
را دارد که انجمن
برای خانقاه خود
تشکیل میدهد.
جمع سالکان و کاملان
باهم در ولایبتهای
اولی العزم
خود که هر یک
عقل و شهود و احوال
ویژه خود را دارند
که یکدیگر را
الهی میدانند
ولی تابع هیچ کدام
نمی گردند.
زردشت أنجمن
مغان داشته که
دین بهی اورا
ترویج بدهند
که قشری های زردشتی
حرفه آخوندی
را بوجود آورد
که مغ و مغوس و مجوس
مشرک هستند و
الاّ کاملان الهی
چند سالک خود
همراهی دارد که
بغ هستند
بعدها مغ معنی
بغ را بخود گرفت.
و جز بمعرفی
خداوند از پیر
کامل مناسب علاج
مشکلات روان
سالک بخصوص
نمیداند کسی را
بلقای الهی و شهودی
برساند حتی اگر
یک وَلی الهی
حقیقی باشد که
ممکن است
مناسب شخص و شفای
مشکلات عقده های
روان سالک نباشد
پس خداوند
بطالب لقای
الهی معرفی در
رؤیا و یا در
تجربه صیغه
عقد موقّت تمتّع
برای پیر الهی
معلوم گردد که
سالک در یک چلّه
چه تغییرات در
فکر وروان
پیدا کرده است
و په رؤیائی
دارد که بپیر گزارش
میدهد آنگاه عقد
دائم و پیمان
سلوکی با سالک
دارد که همان ازدواج
از نظر الهی میباشد
که تا آخر عمر
و قیامت یعنی شهود
قائم مطیع دستورات
و توسّلات عبادی
پیر الهی بوده
باشد که معمولا
مقام الهی
اورا خداوند
بسالک در رؤیا
نشان میدهد.

27 - محمد
بروش زردشتی قریش
شهر مکّه را جای
مغ های قشری
میدانست که سرگرم
تجارت و بازار
مکّاره خود بودند
و بطور قشری
عقاید دینی
زردشتی را
داشتند که پیامبر
آنها را بت پرست
یعنی آخوند پرست
میدانست و بنی
امیّه میخواند
گه اوم نمیکنند
و یا اگر هم
پیمان سلوکی با
وَلی الهی زنده
میداشتند در انجام
وظایف جدّی نبودند.
ولی محمد کعبه
را بکّه میگفت
که خانقاه و جای
بغ های کامل الهی
و سالکان آنها
میباشد و اطراف
کعبه را که شبیه
کعبه زردشت در
نقش رستم است
بیت الله الحرام
میگفت که حرام
برای غیر سالکان
بوده و برای سالکان
با لباس احرام
بوده که در
سراسر دوره سلوک
لباس ساده
سالک است.
تمام نقاط مکّه
و مراسم حجّ
کعبه قشری ها سمبول
سلوک الهی و
تجسّم حجّ أکبر
شهود نور قائم
هدف خداوند ومحمد
و دین ورزی
میباشد. که رابطه
قریش را با
زردشت بخوبی
نشان میدهد.
اعراب افراد بنی
امیّه قشری از
روز نخست با محمد
مخالفت میکردند
و دشمنی ولشکر
کشی مینمودند
ولی بسیاری واژگان
زردشتی در قرآن
عثمانی و احادیث
محمد وجود
دارند. قرآن
که عمر وعثمان
از برزخی کلام
محمد بنقل از چهارده
راوی که سواد أندکیداشتند.
و تا توانستند
دستکاری و حذف
واضافه و تغییر
وتبدیل
نمودند. چون
بدنبال
قانونی اساسی و
الهی برای دولت
وسیع اسلامی
که عمر ظرف ده سال
تمام خاک
ایران وروم و یمن
را اشغال کرد و
غارت طلا وزن
و جوانان برده
کرده بود،
بزور شمشیر
قرآن خود را که
قرآن عثمانی
میگوئیم و قشری
ها قرآن معجزه
محمد میگویند،
بر مرم تحمیل نمودند.
مبنی براینکه کلام
خدا است. در
حالیکه چهل سال
پس از وفات
محمد عمر قرآن
خود را تهیّه کرد
و کتاب علیّ
را که بوصیّت محمد
از یاداشتهای او
نوشت، عمر نپذیرفت
و ومعدوم نمود.
ولی قرآن محمد
ومعجزه او همان
دو قرّه شهودی
اکتشافی محمد نور
قائم و عرش رحمان
بود.

28 – جهنّم
سرنوشت ارواح
انسانهای غیر سالک
و قهقرائیان
قشری است وهمان
جهانوم یونانی
و گوهانوم عبری
تورات و جحیم
قریش و جهان
فارسی یعنی تولد
نوعی در جهان
است. بصورت
دوزخ که قریش
آنرا برزخ گفت
و همان پیش
گوئی زردشت و محمد
و همه انبیای قبلی
و بعدی میباشد.
یعنی روح انسان
اگر کامل برای
فصل نوع بشری
بهتر و یا
برای نوع فوق بشری
فرشته گونه در
سلوک موفّثق نشود،
پس از مرگ
متناسب بقایای
کرامات بالفعل
تلف نشده بیک نوع
نسخ ومسخ بشری
بدتر یا حیوانی
و حتی گیاهی
وجمادی سقوط مقام
روحی مینماید.
که کرامات
بالقوّه خود
را تحقّق برای
تولد نوع بهتر
نکردند. زردشت
جهنّم را در سه
طبقه أندیشه
بد وگفتار بد
و کردار بد تقسیم
کرده که عملا
هم اکنون غیر
سالکان قشری
در جهنّم و دوزخ
خود هستند. و
الاّ أندیشه
نیک و گفتار و کردار
نیک را کاملان
الهی برحسب
مقتام شهودی
تجلّیات الهی خود
دارند. محمد نیز
طبقات جهنّم
را هفت طبقه
با اسامی عربی
آن مطرح کرده است
که نشان میدهد
تعالی روحی
درجات و پلّه
هائی نزدیک تر
بخداوند در کمال
است و در هفت شهود
تجلّی
میباشند. و جهنّمیان
نیز در دیدار
ارباب نوع حیوانی
خود پس از مرگ
وتولد مجدد در
همین جهان نوعی،
تولد دردناک
دارند و پس از
صدها هزار و
حتی میلیونها
سال دوباره و
حتی صد باره بنوع
بشری و همین شش
ولایت تا شهود
نور قائم را میرسند.
که بتدریج عقل
وکرامات بالفعل
بیشتر
مییابند. که با
نور قائم بنوع
فوق بشری هفت هزار
سال بعد بروند
که بخداوند نزدیک
تر در صفات و
مقامات شهودی گردند.
هندوان جهنّم را
کارما و گارمه
میگویند که همان
جرم ومجرم شدن
قریش و کرایم
فرنگی میباشد.
جهنّم را فضاهای
تاریک ترسناک
میگویند که حیوانات
در جهان که متولد
میشوند دارند.
مدام در ترس
از دریدگی و
جَهل در بی
عقلی میباشند
گرچه عقل غریزی
را دارند. ولی نداشتن
هدایتی برای نجات
روح خود از
موجودیّت های حیوانی
خویش میباشد
که سالکان با هدایت
پیر کامل راه الهی
را در سلوک و
مراتب تجلّیات
را در پیش
میگیرند.
زردشت و ومحمد
انوار تجلّیات
الهی را بهشتهای
نورانی وفضاهای
پر فروغ و
انوار بی پایان
میگویند که انوار
ستارگان و ماه
وخورشید را
نمونه هائی بسیار
پائین انوار الهی
میدانند. که در
رؤیاهای
شهودی سالکان
سمبولهای نور الهی
الله نور الأ
نوار هستند.
(أنیران) برتر از
ایران اولیای الهی
و اماکن تجلّیات
الهی می
دانند. که مکان
لا مکان تجلّیات
میگوئیم. ولی در
دل شاهدان آنها
هستند. عرش هر
یک از انوار
شهودی
ولایتها مکان برتر
میباشد و عرش رحمان
و بی نهایت
عرش های برتر از
عرش رحمان تا
خداوند الله در
عرش مطلق خود
میباشد. أنگره
مینو یا عقل خبیث
ابلیس شیطان
که بمعنی
نابود کننده روح
میباشد و همان
أهریمن مقابل برهمن
الهی و عقل والهامات
تجلّیات الهی که
سپنتا مینو
گفته میشود. خِرَد
و عقل الهی یا جِنان
و گِنان عقل الهی
هندوان خاص سالکان
وکاملان الهی
ولایتها
میباشد و عقل
مادی و غریزی
مفید زندگی لذّت
بخش بهشت چهارم
موعود انسان بشری
است که جهنّم
ساز میباشد
اگر کرامات بالفعل
و عقل الهی را صرف
تحقّق کرامات بالقوّه
مورد نیاز
تولد بهتر
آینده ننماید
که بهشت فصل
نوع بشری بهتر
ویا نوع فوق بشری
هفت هزار سال بعد
را خواهند داشت.
و غرایز عقل
های حیوانی و هر
نوع حیوانی درجه
عقل غریزی خود
را دارد. و عقل
اولیای الهی
ماهیّتی الهی دارد
و در عوالم
ملکوت روان
انسان کامل
میباشد. عقل در
انسان عضوی مشخّص
در تن و ذهن
نیست که در ملکوت
روان انسان
نزد مراتب مدبّر
الهی او میباشد.
کاملان الهی
عملا بعقل
مراتب الهی
تفکّر و هر تصمیمی
را اتّخاذ
میکنند. و
بقول محمد حتی
خطای اتّفاقی
آنها از نظر
خداوند درست است.
که سالکان
خطای پیر را
چون دستور
الهی اهمیّت میدهند.
زیرا مهم اطاعت
است و تسلیم و
نه موضوعات در
هر دستور.

29 –(
أغرّه ) بمعنی
پایان روشنی
بارگاه جلال
أهورمزدا در عرش
أعظم یا همان
غرّه وقرّه و
کیان خورّه
آخر سالکان نوع
بشری در اسم أعظم
قائم است که مسیح
عرش او ومحمد
نور اورا کشف کردند
و ۵۵ قرن
دیگر مهدی موعود
محمد و
سوشیانت
زردشت تجسّن
انسانی قلائم
در جهان را خواهد
ذ داشت ولی زردشت
و کاملان ولایت
زردشت تا کنون
در شهود چهارم
نور مرتضوی
ایلی و شهود پنجم
عرش مصطفوی میرسند
که مسیح بعرش
گبریال قائم
رسید. قریش
زردشتی خورّه شهودی
را همان غرّه
و قرّه وخورنق
گفته اند. که پس
از نظام جدید ولایت
محمد قریش مورد
تقلید سالکان
نیست و بسیاری
از دستورات سلوکی
و عقاید فلسفی
واخلاقی قریش
سالک و زردشتیان
سالک یکسان
صورت مرتضوی
ایلی خود، که همان
مقام تجسّم مسیح
میباشد، که بکمک
محمد در شهود چهارم
او بنور قائم
رسید و محمد همیشه
ستایش علیّ
کودک و در بزرگی
او مینمود .

30 – محلّ
تولد زردشت را
دریاچه هامون
آذربایجان
میگویند که در
مفهوم سلوک
زردشت سالک در
دریاچه ای از احوال
سلوکی و در عزلت
سلوکی خود هوم
و اوم و توسّلات
عبادی میکرد
که همه کاملان
ولایتهای الهی
موفق بشهود نهائی
از دریاها و
بحار بحرانی
احوال عزلت سلوکی
و پاکسازی
روان در تخلیه
وتحلیه بحالت بی
خودی ووحدت وجود
با وسائل توسّا
الهی خود
میرسند که بکمال
نهائی چون زردشت
ومسیح . محمد و
کاملان الهی همه
ولایتهای
آنان در هر زمان
آینده برای نسل
های بشری
آینده از فصول
نوع حیوانی با
فصول نوع بشری
بدون قدرت درک
عقلی کافی
میتوانند
برسند که با هر
ولایتی تجدید
شهودهای قبلی
مینمایند. تا چون
محمد پس از
کمال شهودی امّی
ومؤمن اوم کرده
گردد که زردشت
اُمّی هامون
بوده است.

31 –
پسران زردشت
همگی کاملان
الهی بوده
اند، نه
فرزندان بیولوجیک
ولی غیر سالک
وکامل. اولاد الهی
زردشت سالکانش
که بنور مرتضوی
ایلی رسیده و
تا کنون نیز میرسند.
مانند سادات
اولاد الهی
محمد و علیّ
گرچه فرزند
بیولوجیک
آنان و یا فرزند
هر کامل الهی
نباشند، باز فرزند
الهی هستند.
اگر عامل الهی
در سلوک گردند
. و سیّد بمعنی
برتری مقام الهی
داشتن کاملان الهی
نسبت بدیبگران
میباشند. و
طبیعی است که
مراتب کامل
ولایتهای
بعدی برتری و
اِشراف شهودی
وعقلی بر
کاملان ولایتهای
قبلی دارند.
زیرا آنان در
تولدات بهتر
مجدد بجهان در
ولایت برتر،
میتوانند
تجدید
شهودهای میسّر
و کسب یک شهود جدید
بالاتر
نمایند. در
تمام ادیان
سلوکی ششگانه
این مقام
کاملان
فرزندان الهی پیامبر
خود، وحتی
فرزند و
اصطلاحا از
عیال خداوند
میگردند و تا زنده
باشند. که تربیت
الهی سالکان
خود میپردازند.
پس از مرگ جز
ذکر خیر آنها
برای نسلهای تازه
نقشی ندارند.
که توسّل بنام
یاعکس و مجسّمه
پیامبران و
امامان و اولیای
گذشته کسی را
بشهود نهائی
نمی رساند. که پیر
حسینی و محمدی
زنده و زردشت
تازه نفس لازم
است، که سالکان
خود را از
مراتب عقلی و فرشته
گونه نماید که
همان مراتب
شهود پیر خود
میرسند. و در
تولد بعدی
بهتر با ولایت
برتر بشهود
بالاتر
میرسند. که کاملان
محمدی بنور قائم
میرسند. چون
به اسم أعظم و
شهود نهائی
واجب الهی خود
رسیده که کیان
خورّه زردشت
عرش مصطفوی است.

32 –
(هزوارش)
کلماتی که از
زبانهای دیگر وارد
زبان پهلوی
شده، که نوشته
میشده ولی تلفّظ
نمیشده است
مانند ( ملکان
ملکان) که
شاهنشاه
میخواندند. زبان
عربی و
حکمتهای عقلی
ولایت محمدی
که زبان قریش
بوده آنرا
عربی
میخواندند. پس
آنچه از زبان
فارسی دری و
غیره در فرهنگ
اسلامی و قرآن
آمده آنرا
هزوارش
میدانند. در حالیکه
هر دو یکی بوده
که الفاظ
سلوکی در همه ولایتهای
الهی که پیرو
این ادیان و فرهنگ
آن هستند عملا
یکی میباشد.
که تغییری در
نوشتن وخوندن
حروف و کلمات
دارند. این نویسنده
در تفسیرات
سلوکی خود از قرآن
واحادیث
منقول از زبان
محمد انجام داده
ام که در
وبسایت من هست.
فراوان
واژگان فارسی
دَری را مشخّص
کرده ام. که این
مقاله نیز در
همان حدود
ادامه دارد.
که دلیل یگانه
بودن فرهنگ
قریش و فرهنگ
زردشت و ایرانیان
میباشد. و تمام
مذاهب قشری هر
دو ولایت که حاضر
بتفاهم
یکدیگر نیستند
بقول محمد
قاتل ومقتول
آنها جهنّمی
میباشند. زیرا
هر دو قشری و
مشرک از نظر خداوند
میباشند. چه یهودی
زردشتی قشری مشرک
و یا قریش
مشرک زردشتی،
و ده ها فرقه مذهبی
که اکنون در خاورمیانه
وجو دارد، که یکدیگر
را بقول محمد لعنت
میکنند و
خداوند نیز
همه آنها را لعنت
میکند ودر
کارمکاهای نسخ
ومسخ و تکرار گذشته
ها در آینده
ها ملعون
میگردند.

33 –
خاندان و ( بیت
)در سلوک الهی
منظور خان و
شاه الهی و
کامل الهی سالکان
خود میباشد
ونه برای همگان.
و خداوند یکی از
این کاملان زنده
ولایتها را بطالبان
لقای الهی معرفی
مینماید و تضاد
و مخالفت با خان
ها و خاندان و
خانواده های سلوکی
دیگر خیانت و جنایت
بخود نیز میباشد.
بین طریقت
وولایت محمدی
بقول پیامبر
همیشه ۳۱۳ وَلی
الهی زنده
آنها هستند .
که سالکان با ۳۱۳
خاندان الهی
ولایت محمدی
روبرو هستند.
که همه از یک ریشه
پیامبر اولی
العزم خود هستند.
وولایتهای
الهی دیگر این
چنین کاملان
همیشه زنده را
دارند> که خداوند
یکی از آنها
را بطالب لقای
الهی معرفی مینماید.

34 – در اوستا
برهبران کیش
دیویسنا یعنی
قشری های
آخوند مذهبی
نکوهش شده است،
که محمد نیز
آنان را (ملاء)
یا ملاّ ها و آخوند
نا خوانده و قرّه
های شهودی را
قراءت و تلاوت
تلو الاخری
نکرده را نکوهش
نموده وابلیس
میخواند. و در اوستا
این آخوندها
را دیو أهریمن
و یا (اوسیج و کربن
ها) دشمنان
زردشت خوانده
میشدند. که زردشت
با قربانی کردن
حیوانات چون
گاو وگوسفند
برای کسب رضای
خداوند مخالف
بوده است. که
نفس امّاره
سالک باید
قربانی بصورت مرگ
قبل از مرگ و
تقرّب بخدا در
شهود ها نماید.

35 –
سَحَر خیزی
سالکان از نیمه
شب تا طلوع آفتاب
را محمد و زردشت
أشا یا (آشن
گاه) میگوید
که دیگران در
خواب هستند ولی
سالکان بیدار
با وسائل الهی
خود در توسّل
عبادی
میباشند و در
(ارتباط و
صلات و اتّصال)
با خداو ند میباشند
که دعای آنها
بخداوند برسد
و بصورتشان کوبیده
نشود. سالکان
ولایتها
همیشه در توسّل
هستند. ولی از نیمه
شب ببعد
مزاحمی برای
ربودن توجّه
سالکان نیست.
گاه وقت نماز
است یا توسّل
عبادی همراه
وسیله توسّل
الهی بمعرفی
خداوند که نماز
عشا و أشای
سالکان میباشد.

36 –
(اونی تاریا
تیسم ) در فلسفه
بنوع اعتقاد
وجود خداوند و
تمرکز در مر
اتب خداوند
برای انسان
میباشد.
مبارزان فلسفی
طرفار شهود تجلّیات
الهی در اروپا
ترویج این
عقیده را
دارند. که پیامبرانی
چون مسیح پس
از کمال خود مقامی
خدائی
مییابند. که در
همه ولایتهای
سلوکی هر شاهد
تجلّیات الهی هفتگانه
نوع بشری تا زنده
باشند تجسّم
انسانی شهود الهی
خود را دارند،
و این همانی
میگوئیم. که هر
کامل حسینی
زنده هر ولایت
ششکانه برای سالکان
خود، گوئی
همان مقام
الهی شهود پیر
حسینی
میباشد، که بصورت
تجسّم انسان
درآمده است. و تمام
آثار الهی وعقلی
و روحی و
تکامل کاملان
الهی میباشد
که برای
کاربرد سالکان
خود استفاده
میکنند.

37 – أهل
حقّ که بتدریج
این نام منحصر
بمذهب علیّ اللهی
ها یا همان ایلی
الهی ها شاخه
ای از ولایت زردشت
شده است. اگر با
یک وَلی الهی بمعرفی
خداوند پیمان سلوکی
داشته باشند، آنگاه
بهمان مراتب شهودی
تا نور چهارم ایلی
زردشت و عرش
مصطفوی میرسند.
تا در تولد بهتر
بعدی در ولایت
بالاتر مسیح
متولد و سلوک تا
شهود نور مصطفوی
را بنمایند.
که کیان خورّه
هر ولایت نور
الهی و احتمالا
عرش مقام الهی
بالاتر،
بعنوان وَلی الهی
میباشد. أهل حق
تمام سالکان ولایتها
میباشند که حجّ
أصغر و یا حجّ أکبر
قائم روح القدس
ششم را بنمایند.
شرط مهم و الهی
بدون استثنای
ادیان و مذاهب
و فرقه های
تفرقه یافته
غیر سلوکی در
ترک آنها است.
در این شرط است،
که وَلی الهی بمعرفی
خداوند از
همان ولایت خود
داشته باشد.
که دعای آنها
بخداوند برسد.
و نباید فریب
آخوندها و تبلیغات
دینی و حتی
معجزات
جادوئی که برخی
گروه ها دارند،
فریب آنها را خورد،
که اینها
آزمایش الهی
است .و کسانی که
قدرت خویشتن
داری بر این قدرتها
و معجزات عقلی
وجادوئی، چه
رسد بزبان
بازی و اخلاق
ظاهری و غیره دارند،
چون علم و مال که
حجاب بیشتر
سالکان بسوی
خداوند و تجلّیه
ها الهی هستند.
اگر تجلّی
قائم برتر از تجلّیات
انبیای اولی العزم
پیشین هست ولی
نسبت بتجلّیات
الهی آینده
مهدی موعود، و
هزاران مهدی
های موعود و
انواع فوق بشری
آینده در پیش هستند
که همیشه
بالاترین
توفیق پائین
ترین پلّه
توفیقات بعدی
است.

38 – أهل
کتاب را قشری های
مسلمان سنّی یا
شیعی پیروان دیانت
یهود و نصارا
و صائبه و مجوس
میگویند. که قبول
جزیه و خَراج از
درآمدها
کرده، تا مشمول
حفظ و حفاظت
خود در رژیم
اسلامی بنام (
أهل الذِمّه)
یا متعهّدین
باشد. در واقع معنی
أهل کتاب
شایستکان
سلوک الهی است
که کتاب و
پیمان سلوکی
وعهد الست
سالکان با
خداوند است.
که غیر سالکان
بدون وسیله
الهی در توسّلات
عبادی که قشریهای
همه مذاهب و
ادیان دارند،
کار ساز نجات
روح آنها از مجازات
کارمائی و جهنّمی
قهقراهای نسخ ومسخ
و بدتر فسخ ورسخ
ووسخ نمی باشد.
مجوس قشری های
زردشتی چون قریش
و مسلمانانی که
پیمان سلوکی ندارند
که شرک بد
دینی
مینمایند. که اگر
بی دین
میماندند
بهتر بود .
زیرا در
حیوانیّت نوع بشری
خود هستند. و
چون با عقل بیشتری
باز بجهان در فصل
نوع بشری
بهتری متولد میشوند
آنگاه مسؤل
تکامی روحی
خواهند بود. مغ
ها قشری هستند
و بغ های کامل وسالک
الهی میباشند،
که حجّ أکبر نور
قائم را
دارند. باز
متعصّبین
مسلمان
پیروان این ادیان
را کافر میخوانند.
که کافر یعنی
جاهل و بی خبر
از حقایق
ووظایف الهی
خود بوده که
منکر هستند. و الاّ
دهری ها و طبیعیّون
و مادیّون که منکر
خداوند
میباشند، شاید
نفس وروان آلوده
خود و رهبران فلسفی
خود را مشرکانه
میپرستند پس (
بی دین) هستند.
سالکان (به
دین) و تکامل وتصوّف
میباشند
بسیاری ادیان
قشری یا سلوکی
هستند که کتابی
هم ندارند. که کتابهای
امثال تورات و
قرآن را انسانها
نوشته اند.
ولی بنام خدا
و پیامبر
گفتند. وجود هر
کتاب دلیل الهی
بودن آن نیست
مگر در برداشت
سلوکی و تصوّف
عرفانی آنها. کتب
معروف مذهبی آغاز
از اوپانیشاد
تا اوسیتا و
تورات و انجیل
وقرآن سراسر هدف
الهی برای
سلوک و تزکیه
نفس دارند. و
اگر برداشت
سلوکی بشوند.
که حتی هر نوشته
با برداشت
سلوکی گوئی
کلامی الهی است
.

39- در تورات
بایبل کنونی نوشته
چند کامل
یهودی مقیم
بابل پس از آزاد
شدن از بردگی
با کمک کورش و داریوش
رهبران سیاسی
و سلوکی هخامنشی
نوشته شد. که آنرا
دقیبقا از موسی
یا خداوند میدانند.
و انجیل مسیح را
یکصد نفر
خاطرات خود را
در خلال صد سال
پس از مسیح نوشتند.
که چون تضاد
ومشکلاتی
برای کشیشان
قشری مسیحی
داشت، تنها چهار
انجیل معروف ر
ا انتخاب نمودند
و بقیه را معدوم
کردند. که نسخه
هائی باز پیدا
شده است . چون
انجیل مورمونها
و ارتدوکس ها
مسیحیان مصری.
قرآن را نیز
عمر از چهار راوی
کم سواد محمد،
که حتی با هر حُسن
نیّتی بوده باشند
درک مقصود
الهی پیامبر
را نمی
توانستند
داشته باشند.
پس عمر بخصوص عثمان
که هر دو
خلیفه سیاسی
اسلامی بودند
ولی نه خلیفه
های سلوکی، که
تنها اولیای الهی
خلیفه پیامبر
و امام امّی بازگشته
بخلق در هر
زمان میباشند.
و نقش منافع
سیاسی ونظامی
عمر و عقاید
قشری قبلی
قریشی
داشتند، که در
انتخاب مطالب قرآن
تأثیر واضح داشت.
که بعدها ۲۲۳
آیه قرآن را متسوخ
شده گفتند. که
همه ناسخ ومنسوخ
قرآن هیچ کدام
قانون اساسی
برای نظام
سیاسی واجتماعی
برای همه زمانها
نمی تواند
باشد. که
خلفای سیاسی و
ولایتهای سفیه
شیعیان، بنام
اجرای مواد قرآن
ناچار شده اند
قوانینی بنویسند.
ولی برداشت
سلوکی قرآن و تورات
وهر کتاب و
نوشته ای از هر
کس بوده باشد،
در سمت لزوم سلوک
الهی است. نه اینکه
نوشته ها
مقررات سلوکی
را گفته باشد.
که هر پیر
کامل الهی
بمعرفی
خداوند باید
برای هر شفای
روح سالکی هرچه
صلاح بداند دستورات
دینی بدهد. که پیر
الهی قرآن ناطق
چند سالک خویش
است. و حتی
دستورات نادرست
اتفاقی آنان بقول
پیامبر باز از
نظر الهی درست
میباشد. زیرا
دستورات مناسب
مشکلات روان هر
سالک باید باشد.
تا سالک را بتجلّیات
الهی برساند.

40 –
سالک عزلت نشین
ولایتهای سلوکی
اسلامی یا زردشتی
و مسیحی وغیره
در نقطه دور
از دیگران در کوهستنانها
یا جنگل و
صحرا میباشد
که تمام وقت
در حال توسّل
و تمرکز عبادی
باشند. که زردشتیان
بطبقه ای از
مردم خود که در
عزلت سلوکی هستند
و تنها عبادت
میکنند( کاتوزی)
میگویند که در
اسلام سالک و رهرو
ماشی و واکر فرنگی
میباشد. سه طبقه
دیگر افراد جامعه
سپاهیان و زارعان
و أصحاب حرف
صنعتی
میباشند. که
عبادت قشری
های آنان
کارساز کسب شهود
تجلّیات الهی
نیست. اگر
برخی (أدعیه شریفه
)خوانده شوند،
که در سالکان
اجرا میگردد.
و پیر الهی
فرموده باشد.
و الاّ دعای
غیر شریف معنی
ندارد و شرافت
سالک در شهود
برتر یا نهائی
انسان کامل
ولایت میباشد.

41 - ایدون
باد و یا این چنین
باد که سرنوشت
و رخدادهای
فطرت خواست خداوند
هستند. معادل آمین
و آمن مسیجی و اوم
بودائی است یا
که حوادث چنین
پیش بیاید که آرزو
دارم که همان
شهود های سلوکی
است. پس بلایای
سلوکی مطلوب سالک
است هرچه سخت تر
سپاس بیشتر
دارد زیرا عامل
پاکسازی عمیق
تر در آلودگکی
های روان
میباشد.

42 –
انیران یا ایران
شهود سرزمین
آریائیان و سالکان
وکاملان الهی است.
و الاّ ساکنان
غیر سالک ایران
زمین همچنان
از تورانیان و
قشری ها و غیر الهی
میباشند. ایران
ویج روح ایران
زمین در ملکوت
است، که کاملان
الهی بدان
رسیده که آریا
و سیّد و برهمن
و الهی
میگردند.(
ایران شاه)
آتشکده معبدی
در گجرات هند است،
که ایرانیان
مهاجر با حمله
اعراب بآنجا
کوچ کردند، و تا
کنون روش و زیارت
گاه میباشد.

43 –
ایرج و سلم وتور
سه فرزند
فریدون که
ایرج بأرج و عرش
الهی خود در سلوک
رسیده و سلم در
حال تسلیم سلوکی
هست، ولی
معلوم نیست
بنجات برسد یا
ترک صلات وارتباط
با وَلی الهی
خود نماید. که منافقان
و پیمان شکنان
و مقتصدان ترک
صلات دارند.
تورانیان
پیروان بودا
که حاضر بقبول
دین جدید
وولایت سلوکی برتر
زردشت نبودند
. یا قشری گری زردشتی
دارند و از مغضوبین
الهی میباشند.
گوئی فردوسی در
شاهنامه این اسامی
را باین شکل
کنونی در
آورده باشد.
که فردوسی خود
کاملی الهی بولایت
محمد بود. ولی از
سختی دشمنی پادشاهان
تُرک حاکم بر ایران
خواسته در
باره سلوک
الهی بزبان و
ظاهر زبان،
افسانه های
قدیم ایران و رایج
مردم استفاده کرد،
که قابل تلفّظ
مردم عصر خود گردد.
و با تغییراتی
بمقصود سلوکی فردوسی
در سلوک
برسند. (تور)
دور از خدا و سلم
در تسلیم و ایراج
در أرجمندی در
عرش الهی و
أریکه پادشاهی
الهی خود بر سالکان
خویش میباشد. تورج
نیز نام تحریف
شده زمانهای
بعدی بی خبر
از داستان
فرزندان فریدون
سمبول پیامبر اولی
العزم چه زردشت
یا محمد
میباشد. که در فلسفه
عرفان سلوکی
چون ایرج از
نعمت یافتگان
موفّق الهی
سالک و کامل بوده،
و یا از( ضالّین)
و جاماندگان و
کم کار سالک هستند.
و (مغضوبین)
گمراه و منحرف
قشری که منفور
الهی، واز
قهقرائیان
نسخ ومسخ پس از
مرگ میباشند.

44 - (ایزوان)
معادل أرباب و
مراتب الهی که
تا خداوند الله
أهورمزدا ربّ الأرباب
فراوان در پیش
هستند. ربّ
النوع شهودی و
حتی ربّ الفصل
نوعی، که طبقه
نژادی یک قوم
شباهت بیشتر
بهم دارند و
ما حتی (ربّ الفرد)
میگوئیم. زیرا
هر انسان وحیوانی
زنده فرشته
مدبّر الهی خود
را دارد که افراد
در تن مورد
نظر نیستند.
که افراد در روح
نطفه های شبنم
که از دریای
خداوند جدا در
أزل شده اند، که
باید عاقبت قطره
ای پس از عبور
تکاملی از
نردبان انواع
تحت جمادی وجمادی
و گیاهی وحیوانی
بفصول فراوان
نوع بشری و فوق
بشری، خود را بروح
الأرواح در لاهوت
الله برسانند،
که همه میرسند
و بازگشت همه بسوی
خداوند گفته شده
است. ولو بقیمت
تکرار مکرر
کارماها و زندگی
های نوعی گذشته
در آینده ها،
تا بفرمان (کن
فیکون) الهی
حتی هر أتمی باید
نموده باشد. و
پس از آن کسی
وچیزی در هستی
غیر از خداوند
الله وجود نخواهد
داشت. و بقول محمد
حتی فرشته گان
چون عزرائیل
ملک الموت خود
نیز میمیرد.
که مراتب الهی
نیز میمیرند. و
تنها الله همیشه
باقی میباشد.
ملل مختلف در طول
تاریخ معتقد
بخدایان، و
مردم بدائی
اجداد خود را
در یک حیوانی
میپرستند. که روح
آنها در گذشته
های دور در
چنان نوعی نیز
بوده است. یا کارمائیان
آنها باز بهمان
انواع
بازگشته اند، که
تکرار گذشته
ها یا کارما
ها نمایند. اسامی
تجلّیات
شهودی پنج تن
أسماء الهی و
نام وناموسهای
شاهدان آنها میباشند
که قائم
درجهان و
برترین مقام
در ولایت محمدی
است و اسامی
را پیامبران برحسب
شرایط روز و
مفهوم مردم
میگویند. که در
ولایت زردشت
امشاسپندان
هفتگانه هرمز
و بهمن یا ماه
اردیبهشت و
سروش یا بهرام
و شهریور و سفندارمُذ
، ونیز آبان و خرداد
و فروردین و
امرداد یا زام
یاد که آنها
را هفت کشور
زردشتی در ملکوت
میگویند. معدل
مکان لا مکان شهودهای
تمامی
ولایتها که
قابل تطبیق هم
دیگر هستند. و
نباید گرفتار
تفاوتهای لغوی
و اسمائی شد،
که دوچار
اختلاف ادیان
جدا از هم و دشمن
یکدیگر. و الاّ
اسامی بقول
هاتف اصفهانی
پرند وابریشم
و حریر باز مقصود
یکی است.

45 – باد
و ریاح عربی همان
روح و روان فارسی
ماده رقیق تر از
مایعات و جامدات
که یکی از
عوامل
چهارگانه
سازنده طبیعت
میگویند زیرا
استقصات چون باد
قدرت تغییر
دادن جای اشیاء
دارد. رروح انسان
را باز رقیق تر
از بار
میدانند که مشهود
و احساس نیست
پس روح تیز باد
و ریح و روح است
که دیدنی نمی باشد
ولی باد محسوس
هست روح الهی
الله روح الأرواح
أصل همه ارواح
موجودات هستی
میباشد که در
تعالی انواع
صفات غیر الهی
یافته که برای
زندگی نوعی مفید
باشد ولی باید
با استفاده از
زندگی و
کرامات بالفعل
و قدرتهای در
تن و ذهن وروان
صفات نوعی
بهتر بعدی را کسب
و در خود ایجاد
نمود. که بخصوص
در نوع بشری باید
از شش سطح
بشری و نیامده
بوجود عبور
تکاملی و
شهودی نمود. و
اگر در سلوک الهی
با ولایتها پس
از تخلیه وتحلیه
حتی با کمتر از
ده در صد،
آماده کسب
استعداد وکرامات
بالفعل و
بالقوه مورد نیاز
تولد نوعی
برتر نمود. روح
انسان بشری از
ترک صفات نوع بشری
در تخلیه وپاکسازی
سلوکی بصفات
الهی و نیکوی
نوع برتر بعدی
در تحلیه وکسب
و تقلید از
پیر کامل
بمعرفی الهی نمود.
و الاّ بدون سلوک
الهی پس از
مرگ روح یا
أصل وجود واقعی
انسان، دوچار
قهقرا و
کارمای جهنّم
های نوعی نسخ
بدتر بشری ومسخ
و مسخره شدن
حیوانی، و یا فسخ
وگندیدگی
گیاهی رسید،
که دوباره وحتی
صد باره بهمین
نوع بشری ووظیفه
تکامل با شش ولایت
الهی رسید ، و
آماده تولد در
نوع فوق بشری را
لا جرم خواهند
نمود. سالکان
نسیم باد سحری
لذّت بخش را
پیامی الهی وروحی
رسیده از خداوند
از طریق پیر
الهی خود میدانند،
و آنرا بشارت
و مژده حصول
شهودی تازه در
آینده
میدانند. زردشتیان
روح بدون فرّ
الهی وشهودی
را ( باد افراه) میگویند،
که همان کارما
و قهقرا شدنی
است که کرامات
بالفعل روان انسان
صرف لذّت و امور
باطل شده است.
پس کرامات
بالقوّه مورد نیاز
تولد نوعی
بهتر بعدی را نخواهند
داشت . که آنرا
(أفَره) یعنی بدون
فرّ و همان افرودیت
و عفریت قهقرا
چون در روان
آخوندهای قشری
میگویند.

46 - باگ
و باغ و( باگآبادیش)
زردشتی همان جایگاه
بغ و کاملان
الهی و خانقاه
او که چون بوستان
وگلستانی
برای او
میباشد. که بغداد
در کنار
تیسفون و یا کعبه
که پیامبر
آنرا بَکّه یا
جای بَغ ها
میگوید، و نیز
مکّه را جای
قشری های مُغ و
مَغوس ومَجوس
مشرک غیر سالک
میباشند. باگ
آبادیش نام ماه
هفتم در بغستان
بیستون، که
یادگار
پیروزی
داریوش بزرگ
بر گماتای مُغ
یا ضحّک آخوند
قشری است. که
در ۵۲۲
پیش از میلاد
مسیح بوده است.
هردوت از جشن
مغ کشان یا مغ
هخای روغین
آخوند قشری در
ایران باستان
میگوید. و
شیعیان نیز
جشن ترک قشری
گری وعمر کشان
داشته اگر که سلوک
الهی کنند ،
والاّ مقام روان
خود را می
کشند وجشن آن
میگیرند.
آنگاه خودشان
با آخوندهای قشری
سنّی یا شیعی
تفاوتی از نظر
غضب الهی بر امثال
عمر مخالف
ولایت سلوکی ندارند.

47 – بت وصنم
که در اوستا
بت همان دیو و دیوانه
یا آخوند قشری
همه مذاهب و ادیان
غیر سلوکی است
که دشمنی
اولیای الهی و
سالکان آنها
میکنند. دیو جایگاه
قوای طبیعت
آمده که همان انواع
قبل از نوع بشری
نیز میباشد. که
قشری های
مذهبی غیر
سالک پس از
مرگ دوچار
کارماهای
گارمه و جُرم ومُجرم
میشوند، که بنسخ
بدتر بشری یا مسخ
حیوانی
میروند. که بقول
محمد مسخ حیوانی
آنان پس از
مرگ در نوع میمون
و خوک بهترین
شانس آنان است
. زیرا مار ومور
نیز میشوند.
جهنّم کنونی انسان
روان آلوده او
میباشد، که پاکسازی
سلوکی نمی کنند.
و از هم اکنون
دیو و جهنّمی
هستند. با عقل وصفات
حیاتی حقیر
انواع پست تر
چون توحّش و عادات
فاسد آنها. و
روان سالک جایگاه
نیروهای
روحانی
میباشد. که از
هم اکنون بهشت
اول و دوم خود
را شاهدان
مراتب الهی
سلوکی دارند.
تا پس از مرگ
بهشت سوم
انتظار عرشی و
بهشت چهارم
تولد نوع بالاتر،
ویا فصل نوع بشری
بالاتر، با عقل
وکرامات
بیشتر میباشد.
در قدیم
مهاجمین فاتح بت
های ملت مغلوب
خود را می
شکستند و
تغییرشکل
میدادند. که تخریب
معابد از أهم
کارهای آنان بوده
است. و معبد
آتن را خشایارشاه
آتش زد، که اسکندر
مقدونی نیر
معبد تخت جمشید
را آتش زد. ودر همین
سالهای اخیر ما
است، که طالبان
پیروز در
افغانستان دو مجسمه
تاریخی
بامیان را
منفجر
نمودند، ولی خود
نیز کشور را
از دست دادند.
صنم بت انسانی
آخوند قشری و
یا برای سالکان
پیر کامل حسینی
بمعرفی خداوند
بطالب لقای الهی،
بت و صنم الهی میباشد.
محمد نیز
بتهای قریش
قشری و قبائل عرب
را در کعبه ویران
نمود، که نصب
میخواند که منصوب
بدست بشر بوده
است. و گاهی نیز
بت ها سمبول
اجداد بوده اند.
گرچه کیومرث
آدم و میترا
یا نوح از پرستش
معبود واحد و
أصل توحید
گفته اند. ولی
امروزه زردشت
را مبتکر
توحید ویگانه
شدن نیروهای
طبیعی و مراتب
الهی میگویند
.که هر پیامبر
اولی العزمی
بعدی، مبتکر
روش عمل سلوکی
و توحید و
توسّل در سوژه
های الهی میباشد.
که شهود نور
قائم شامل تمامی
تجلّیات
شهودی قبلی،
یعنی شهودهای مصطفوی
مسیح، و
مرتضوی زردشت،
و فاطمی یا شیوای
بودا و مراتب
انوار الهی قبلی
مقام زنده
حَسنی امام هر
زمان و مقام حسینی
زنده پیر
کامل، تنها
برای سالکان خود
بمعرفی خداوند
میباشد. که بقول
محمد همیشه ۳۱۳ وَلی
الهی حسینی محمدی
زنده در جهان هستند،
که همه ولایت
پیامبر اولی العزم
خود را
نمایندگی
میکنند. و هر
ولایتی الهی
این تعداد
اولیای حسینی را
دارد. که یکی
از آنها نجات
بخش مرحله ای سالکان
بمعرفی خداوند
میباشد. قاتل زردشت
یک تورانی
بنام برات
روکرش، که زردشت
را با هفتاد
کامل وسالک با
او را کشت. و روشن
است در یک حمله
قشری ها زردشت
بدون دفاع را در
خانقاه ومعبد
او در بلخ
کشتند . وهمان افسانه
مرگ همراهیان موسی
در کوه طور
است. زردشت ۷۷ سال عمر کرد
و ۴۷
سال پیامبری نمود.
وی کاشف نور
مرتضوی ایلی
یا ایلیا و
عرش مصطفوی
بود که مؤسس
ولایت چهارم
نوع بشری پس
از بودا و
میتر ا و آدم
کیومرث بود.
بلخ از مراکز
تجمّع
بودائیان
بوده، که ایرانیان
هخامنشی و سپس
مهاجمین
اسلامی معابد مهم
و فراوان بودائیان
را خراب
کردند، که طالبان
آخرین آنان بودند.
اوستا را بعد از
وفات زردشت نوشته
اند و بقول
سورمانی ها
بدازده زبان
بوده است که طبعا
ترجمه اوستا ونونویسی
بوده است. که همه
کتب منسوب بپیامبران
چنین سرنوشتی
داشته اند.

48 - ستاره
مشتری را برجیس
یا زئوس
یونانی یا زاوش
فارسی دری و هرمز
و هرمس گفته
اند که تمام بمعنی
آهرمزدا و الله
و هرمزد آهو
میباشد. ستاره
ها سمبول نور شهودی
کاملان
ولایتهای
پیشین بخصوص
ستاره شناسان بابل
که در نجوم
پیشرفت
داسشتند و
همچنان
منجّمین معاصرتصوّرات
آنان را در نظم
واشکال
حیوانی
ستارگان در شب
را سمبول برج
های تقویم و
راهنمای
یافتن ستارگان
برای ستاره شناسان
عصر جدید
میباشد. و در
عرفان زردشتی
و عرفان سلوکی
محمدی نیز
جاری میباشد.
که مقصود تجلّیات
الهی بنام
ستارگان الهی روی
زمین
انسانهای
شاهد پنج تن
تجلّیات الهی
و امشاسپندان میباشند
و برای سالکان
خود و تا زنده باشند.

49
–البرز بمعنی کوه
بلند دارای
بُرز بضمّ باء
بگفته فردوسی،
جایگاه بروز
تجلّیات نا دیده
انوار الهی برای
شاهدان آنها میباشد.
باز البرز از ریشه
قدیم تر هوم
یا اوم و سلوک
الهی میباشد
که سالکان در دخمه
های آن عزلت سلوکی
مینموده اند.

50 – ابن
مقفّع
نویسنده بزرگ
عرب در طول
تاریخ تا
کنون، که بجرم
زردشتی و زمزمه
یک دعای زردشتی
بر سر سفره
کشته شد.
ظاهرا ترجمه کتاب
کلیله ودمنه
را بعربی کرده
،که خود او نوشته
است. و مقدمه طولانی
کتاب بهمان
سبک حکمتهای
متن کلیه و
دمنه میباشد.
و این مقفّع
میگوید
برزویه پزشک
انوشیروان و گاهی
با نام
بزرگمهر را بهندوستان
فرستاد، که
نسخه ای از هندی
بفارسی قدیم ترجمه
نماید .که اینک
نه اصل هندی ونه
اصل فارسی
قدیم آن وجود
دارند. و حتی ابن
مقفّع شرح حال
خودش را بنام
برزویه
مینویسد. که چگونه
با بیماری
روان خودبینی
خویش جنگیده، پس
( به دینی) و
تصوّف زردشتی
را داشته است.
و بأصل وحدت
شهودهای الهی نوع
بشری رسیده،
که در اسلام
دوره عبّاسی،
همچنان سالک
ولایت زردشت و
شاید در ولایت
محمد بوده است.
که با حکومت
مذهبی و سیاسی
اسلام خلفا مخالف
بوده. و در
اخبار امام صادق
است، که ابن مقفّع
با یک فیلسوف ماده
گرای عرب در
سفر حجّ مکّه،
ستایش های سرشارالوهیّت
امام صادق را
بعنوان کامل الهی
مینماید که دلیل
اعتقاد وی
بولایت سلوکی محمد
میباشد .

51 –
تزکیه نفس
اساس دین سلوک
ولایت محمدی و
زردشت یکسان میباشند
که ( برشنوم) یا
نُه شبه مراسم
پاکسازی تن وذهن
وروان دارند.و
وظیفه الهی
هرکس
میدانسته، که ۹ شبانه
روز مراسم حجّ
کعبه نیز طول میکشد.
که بروز قربان
یا قربانی
کردن حاج و
سالک نفس امّاره
خود، برای شهود
قائم اقدام میکند.
که زردشتیان
آنرا دوره (
نشوه) یعنی ۹ شبه
پاکسازی تن وروان
دارند. که وظیفه
الهی هر کس
میدانسته و نه
روز یا چلّه
عزلت نشینی سالکان،
با لباس سفید اِحرام
و خویشتن داری
شدید در اعمال
عادی داشته،
که سالکان
ولایت محمد و
در تصوّف
ایرانی،
بصورت حجّ کعبه،
نه شبانه روز
مراسم حجّ کعبه
طول میکشد، که
زردشتیان آنرا
دوره( پتت )
میگویند که عربی
شده آن توبه
میباشد. نه روز
حجّ کعبه و حجّ
زردشت و مراسم
اعمال آن چون احرام،
دلیل تصوّف
محمد و تصوّف
زردشت میباشد.

52-
براهما خدای عمده
هندوان سالک،
بصورت انسان
چهار سر که تعداد
تجلّیات
شهودی انسان کامل
آنها است که برهما
میشوند. یا برهمن
و براهیم و ابراهیم
میگردند در
دست براهما کوزه
و تسبیح و قاشق
وکتاب ودا
میباشد که تمام
ما یملک سالک ترک
دنیا کرده میباشد.
وداها را بوی نسبت
میدهند که باید
پیامبری تابع میترا
یا بودا نوشته
باشد. برهما
در سانسکریت
ذات الهی واجب
الوجود و خداوند
مطلق الهی أهورمزدا
میباشد. برهمن
پیشوائی
کاملان بر
سالکان خود
دارد، ولی نه برای
عموم مردم که
حکومت دینی
باشد . اگر ودا
را ببودا
منسوب بدانیم،
بوسیله یک کامل
بودائی یا میترائی
نوشته شده که
در واقع تجربه
اعمال و احوال
سلوکی خود را
نوشته است. و
هیچ کتابی
دینی نوشته
هیچ پیامبر
نیست. حتی اگر
از یاداشتهای
پیامبر اولی
العزم باشد. قرآن
عثمانی منسوب بمحمد
این چنین
نوشته شد. و
اضافات عمر
وعثمان بسیار
زیاد که علیّ خود
کتابی از گفته
های محمد و از متن
یاداشتهای محمد
نوشته بود ،
عمر نپذیرفت . که
علیّ میگوید
در نهصد جای کتاب
قرآن عثمانی
حذف و اضافات در
برابر رشوه
صورت گرفته
است. که در نهج البلاغه
منسوب بعلیّ
آمده است. و فراوان
تذکّرات دیگر
امامان و امّی
های کامل الهی
در باره مطالب
قرآن عثمانی هست.
ولی در عصر
امویان، شیعیان
سیاسی ولی غیر
سالک الهی مدّعی
حق خلافت سیاسی
علیّ، بتوصیه
امام صادق
قرآن عثمانی را
پذیرفتند. چون
مخالفین آنان
را کشتار می
نمودند و فراوان
مطالب قرآن
برخلاف نظریّات
صوفیانه محمد
است. مانند
آیات سیف
وکشتار که
گروه 223 آیه
قرآن را منسوخ
میدانند.

53 – بَغ
انسان کامل زردشتی
است که قشری
های مذهبی زردشتی
غیر سالک مُغ
یا مغوس و مجوس
کافر و مشرک
هستند. بغداد
در کنار
تیسفون در
اطراف مراکز
دینی قدیم تر بابلیان،
مانند کوفه و مساجد
تاریخی آن بود
که بغ های سالک
در آن عزلت گاه
ها داشتند، و
دیگران حق ورود
نداشتند. محمد
کعبه را بکّه
میگفت، که جای
بغ ها یا (بِک و
بیگ ) معمول
کنونی بود.
خانواده های تُرک
واروپا و امریکا
، اکنون افتخار
بحفظ نام (بَک
یا مَک و بیک )
بمعنی بغ را در
تمام افراد فامیل
خود حفظ کرده
اند که اجداد
آنها الهی کامل
و مقدّس و امام
و پیامبر بوده
اند، ولی خود
سلوک الهی نمی
کنند پس چون
پسر نوح مطرود
خداوند هستند.
در اوستا بغ
های کامل ترین
را بغ بزرگ یا موبد
موبدان
میگفته که داناترین
و دارای فرّ
ایزدی شهودی
بالاتری
میباشد. که اینان
را با هزاران چشم
وگوش میگفتند.
و همان مقام
امام اُمّی یا
مقام حُسینی
پیر کامل سالکان،
ویا امام زمان
حَسنی برترین
کامل الهی هر
زمان بانتخاب خداوند
است. که در
شهود دوم
حَسَنی بنظر
سالک ولایت محمدی
میرسد. و سنّیان
وشیعیان قشری غیر
سالک خبری از این
مقام و مراتب
کاملان الهی ندارند،
که حتی قاتلان
آنها میباشند.
امام زمان و
برترین کامل
الهی زنده
،غیر از مفهوم
نادرست امام زمان(
حجّت بن الحسن)
فرزند بدنیا نیامده
امام حسن
عسکری میباشد.
که سالیانی در
چاه سامره و
اینک در چاه جمکران
و وقت ظهور او نشده
است. که در
واقع این قائم
آخر الزمان مقام
شهود روح القدس
هر کامل ولایت
محمدی میباشد که
نور قائم ،
ششمین شهود
واجب الهی سالکان
نوع بشری است.
که اکنون نیز
پس از مرگ قبل
از مرگ رؤیائی
به دل شاهدان
میرسد . واین
همانی مقام الهی
حسینی را
بشاهد خود میدهد.
و نیز این
قائم صاحب الزمان
غیر از مهدی موعود
محمد است، که ۵۵ قرن دیگر
با کشف نور ربّ
رحمان مبعوث و
ظهور و ولایت هفتم
را تأسیس
میکند. ونیز نوع
فوق بشری چهار
بُعدی در
موجودیّت را آغاز
مینماید. که روح
محمد و علیّ و
هر کامل ولایت
محمد شاهد قائم
در طول زمان
ها ، تنها متولدین
نوع فوق بشری وبا
هزاران برابر عقل
نوع بشری خواهند
بود، و در
تسلیم یک
مهدوی کامل
برای رسیدن خود
بشهود هفتم
(نور ربّ رحمان)،
و شاید هم
بشهود هشتم
عرش ربّ برتر از
رحمان خواهند بود.
مغ های قشری
که در مکّه
جای بغ ها بودند،
بمرور زمان
خود را مقدّس
و بغ تصور
کردند. که در واقع
أهریمنان زنده
و قاتلان أنبیا
میباشند. که محمد
آنها را (
مَلَاء و مُلاّ)
و ابلیس در تلبیس
ریاکاری ظاهر
الصلاح
میخواند.
داریوش در
لوحه تاریخی خود
مینویسد، من گماتای
مغ را کُشتم،
که همان ضحّاک
بقول قریش
ماردوش،
آخوند قشری
زردشتی و
حکومت ولایت فقیه
فاسد
ستمگرانه را
برپا کرده بود.
که کشتار
جوانان در
فساد عقلی و
دور از سلوک الهی
مینموده، که همچنان
در همه مذاهب
قشری تمام
ادیان
کشتارها ادامه
دارد. یا اصطلاحا
مغز سر جوانان
را میخورده است.
گماتای مغ
بمعنی مغ دروغ
گو، که بغ
کامل الهی نمی
باشد. بیگلربیگی
یا اتابک و
اوزبک و دریا
بیگی و بکتاشی
و بیگم خانم
همگی مغ های قشری
هستند، که سلوک
نمی کنند که بِک
و بَغ گردند.
پس مدام دروغ میگویند.
بقول رایج (
آقا زادگان)
در واقع حرام زادگان
اولاد آخوندها
میباشند، که بدتر
از پیروان خود،
جهنّم پروری روح
خود مینمایند.
در اوستا در
ستایش بغ ها
کاملان الهی
بسیار آمده، که
محمد نیز از مؤمن
و انسان صالح
و کامل هزاران
توصیف دیگر
گفته است. حتی یکی
از پادشاهان آشور
نام (بَگ دات )
شبیه لفظ
بغداد، یا داده
الهی نام داشته.
که شاید از
أشوریان و بغ وکامل
الهی ولایت زردشت
بوده است. یا پادشاهی
الهی برای چند
سالک خود بوده
است. و
سوریانی های
شبیه ارامنه
در خاورمیانه نیز
از بقایای
زردشتی هستند
که اگر سلوک
الهی بمعرفی
خداوند کنند
الهی هستند
والاّ با دیگر
قشری های در
نام چون
زردشتیان
میباشند.

54 - بلخ
شهر مهم خراسان
بزرگ در دین بودائی
نیز مهم بود
که معبد نوبهار
معبد آنان بوده
است، که مسلمانان
نیز آنرا قبّة
الإسلام
گفتند. که جبهه
مخالف با اسلام
در سرزمین
بودائیان بود،
که با زردشتیان
ایرانی نیز
بعنوان
تورانیان
مدام درجنگ مذهبی
بوده اند. و در
عصر
هخامنشیان زردشتی
بارها جنگهای
طولانی با
آنها بوده است.
و مزار شریف
کنونی نیز معبدی
سلوکی مسلمانان
و شاید قبلا معبدی
زردشتی بوده است.
که کاملانی
سالک در این معبد
بدیدار شهود مرتضوی
ایلی و علیّ
رسیده اند. چه
زردشتی یا
مسلمانی که
این شهودها و
اعتقادات ربطی
بولایت سیاسی
خلفای سنّی
غیر سالک
نداشته است. زردشت
در بلخ زمان
درازی فعالیّت
ولایت چهارم خود
را میکرد، و
پادشاهی بنام
کی گشتاسب
زردشی شد . و(
شمن های) بودائی
نیز در بلخ
حکومت داشتند.
و بلخ منطقه بین
جبهه شرق غیر
اسلامی با
خلفای اسلامی،
ویا قبلا با
حکومتهای دین زردشتی
قشری ساسانیان
بود. در عصر
اسلامی دین
بودا را (بوداسف)
میگفتند، که طریقتی
سلوکی در
ولایت بودا
بوده وهست.
اگر کسی پیر کامل
الهی بمعرفی خدا
و طالب لقای
الهی بوده باشد،
همچنان در
یگانه دین خدا
یعنی سلوک الهی
میباشد. و هر
نام دینی و
مذهبی با هرگونه
تعلّق برهبران
الهی قشری و مشرک
باشند پس
آخوند پرستی ونفس
آلوده خود را میپرستند.

55 –
(بنگهه) زن روسپی
که داروی سقط جنین
را بکار
میبرد، که در
زبان عربی داروی
اورا (بَنگ و
مَنگ و چَرس و حَشیش)
میگویند. در اوستا
نام این زن و داروی
او آمده که سمبول
کار آخوندهای قشری
مذهبی و دعا
نویسان مخالف سلوک
الهی سالکان و
کاملان الهی زنده
میباشند.

56 –(
بنی لَخم )
مهاجران سامی
شبه جزیره
عربستان که
در( حیره )
مجاور بابل و
نجف حکومت
داشتند، و پادشاهان
محلّی وقبیله
ای ، و در
کنترل
پادشاهان
ساسانی بودند.
و تربیت بهرام
گور را داشتند.
که پایگاه و قلعه
مستحکم
خورنق، که اکنون
شثاثه عراق
میباشد،
پایگاه نظامی
صحرائی بوده است
که تا کنون
برپا میباشد،
که در شکست لشکریان
ساسانی در صدر
اسلام نقشی داشتند.

57 - بودا
که زبان سانسکریت
میدانست و
آکاه شهودی شده
بود که هر
گروه الهی ولایتهای
سلوکی نیز بدرجاتی
این آگاهی های
شهودی وعقلی و
صفت هشیاری و
عقل نیرومند
تر الهی را دارند.
بودای نخستین
کاشف شهود سوم
فاطمی شیوا و
عرش مرتضوی
شهود چهارم او
بود، که در
عمق تاریخ
قرار دارد و
اکنون بودای تاریخی
آخرین وفاتش را
در ۴۸۳
قبل از میلاد
بوده ،که زیر
درخت أنجیر مورد
اشراق الهی و
شهود آخر خود قرار
گرفت. یا همان
درخت ولایت
سلوکی از آدم
و میترا بود.
که درخت طوبای
کوه طور موسی و
درخت مبارکه
طیّبه ولایت محمد،
همیشه مورد مخالفت
درخت و (شجره
ملعونه) آخوندهای
قشری و صاحبان
فلسفه های مخالف
وجود خدا بوده
است. دین
بودائی دنباله
دین برهمائی
میترائی و تَرک
دنیا و شکنجه دادن
نفس و روان امّاره
خود، که از اصول
این طریقت میباشد.
ریاضت و ترک لذّت
ها که با تمرکز
سلوکی بحالت
خلسه و بی
خودی یا همان سامادی
و صمدیّت میرسند،
که تجلّی الهی
دست میدهد. و
بحالت
(نیروانا)
ونور شهودی
میرسند. که بودا
تجلّی (نور
شیوا) که در
ولایت زردشت
دغدو و در
ولایت مسیح
مریم وولایت
محمد فاطمی
نام دارد، سوّمین
شهود مقدماتی
ولایت محمدی
است. که آنگاه
پس از شهود
های مرتضوی ومصطفوی
بشهود نور
قائم ربّ النوع
بشری با ولایت
محمدی میباشد.
که شهود قائم
مدرک مهائی نجات
روح انسان از نوع
بشری است. که هفت
هزار سال بعد
در نوع فوق بشری
وولایت هفتم مهدوی
و با هزاران برابر
عقل نوع بشری،
و کرامات حیاتی
نوعی در تن و ذهن
وروان و روح الهی
بُعد چهارم
موجودیّت آن نوع
فرشته گونه را
خواهند داشت.
سالک ولایت
مسیح ومحمد
عبور قبلی و
تجربه شهود
تجلّیات بودا ومیترا
وزردشت را در
وضه الهی تری
تکرار
مینماید.

58 – (به
آفرید) سالکی
که هفت سال در
چین تعلیم ریاضت
گرفت و در عصر
اسلامی بکمال شهودی
رسید، که به دینی
زردشتی داشت.
ولی بتحریک آخوندهای
سنّی مسلمان
بدستور أبو
مسلم خراسانی
کشته شد، بجرم
مُرتد از
اسلام بود. زیرا
تصوّف اسلامی
و زرئشتی و
بودائی ربطی
بأدیان رسمی و
قشری بودا و
زردشت و اسلام
ندارد. فرقه تصوّف
(به آفریدیه)
تجدید حیات
دیانت زردشت در
عصر بنی امیّه
محسوب شد.

59 –
بَهرام یا وَهرام
و وَرهَرام سیّاره
مریّخ و فرشته
محافظ نیکوئی
و نیز نام بسیاری
از فرماندهان
و پادشاهان
بوده، که بمعنی
پیروزمند
جنگی بوده
است. و صفت
سوشیانت زردشت
و مهدی موعود محمد
شهود ششم
ولایت محمد، و
نام آخرین کامل
ولایت محمدی
که ۵۵ قرن
دیگر، بجای نور
قائم بنور
رحمان ربّ
النوع فوق
بشری میرسد، و
خود تجسّم
انسانی 0قائم آخر
الزمان) نوع بشری
و ولایت محمدی
خواهد بود.
زردشتیان
اورا ایزد
پیروزی و
انسان کامل
میخوانند. که با
(دین بهیّ
ولایت زردشت)
بمقام الهی بهرام
میرسد.
ایرانیان همیشه
توسّل دعائی
با بهرام
داشته که شیعیان
با علیّ
دریافت کمک از
خداوند
میکنند. و معادل
هرکول یونانی
و شیر خدا
میباشد.
قهرمانان افسانه
ای ایرانی نام
بهرام
داشتهان. چون بهرام
چوبین پادشاه
ساسانی مخلوع
نیز از جمله گروه
بهرام های
قهرمانان تاریخی
میباشد. و
بیشتر برای
قهرمانان تاریخی
و سلوکی نام
بهرام و به دینی
میگفتند. و (
بهرام یشت)
یکی از فصول اوستا
است که در
توصیف کاملان الهی
میباشد.

60 - بهشت
یا بهتر شدن
در صفات حیاتی
و نوعی و در
تولد مجدد در
جهان است. و نه
بهشت بوستانی
در ملکوت
عوالم الهی.
ولی در نوع فوق
بشری آینده با
هزاران برابر
عقل نوع بشری
محیط بوستانی
و گلستانی
بهتری ایجاد خواهند
کرد. پارادایس
یونانی و
فردیس فارسی و
جَنّت عربی و جَنان
عربی شده
گَنان هندی،
عقلهای
عرفانی اولیای
الهی میباشد.
بهشت الهی خاص
سالکان وکاملان
ولایتهای
سلوکی ششگانه
است که تجلّیات
الهی میسّر نوع
بشری را دارند.
و مراتبی از
عقل های الهی
بالاتر را بصورت
وحی و الهامات
لدنّی تا زنده
هستند در دل
دارند. در
ولایت زردشت
اسامی مراتب شهودی
کاملان را
(هومِت) و گام دوم
را (هوخِت) و گام
یا شهود سوم را
(هورشید) و گام
چهارم را
(انیران) با فروغ
بی پایان که
برای زردشت نور
مرتضوی ایلی
است. و یهودیان
و قریش هر دو
در أصل زردشتی
نیز سالکان
آنها بدان میرسیده
ومیرسند. ولی در
ولایت مسیح گام
بالاتر نور مصطفوی،
و در ولایت محمدی
گام و شهود
ششم نور قائم
روح القدس
میباشد. تا در
ولایت مهدوی سوشیانت
سوم زردشت
بنور رحمان
شهود هفتم نیز
میرسند. وهر
مقام شهودی
هزاران برابر
نورانیّت و الوهیّت
و عقل و احوال فکری
و رؤیائی بهتر
ونیرومند تر و
نزدیک تر بحقایق
مطلق الهی
الله
أهورمزدا
دارند. در ولایت
محمدی از اسامی
حسینی وحَسنی
و فاطمی و مُرتضوی
و مُصطفوی
گفته میشود.
که هر دین
سلوکی وهر
قومی در فرهنگ
مقدّس خود
اسامی خاص خویش
را دارند. که با
تفاوت اسامی
آنها، همه نام
ها وناموس های
الهی و اسماء
الله میباشند.
ولی تفاوت
نسبی در مقام
تقرّب بخدا دارند.
ولی ماهیّت
الهی شهودی
خود را یکسان
دارند. پس تکفیر
و تکذیب اولیای
الهی
ولایتهای قبلی
أهل کتاب دلیل
نداشتن ولایت
و عشق الهی در
ولایتهای
جدید میباشد.
که وحدت وجود
ووحدت ادیان و
یگانه بودن
راه خدا و تکامل
روح میباشد.
برای ولایت
زردشت نور ایلی
مرتضوی چهارم
(هورشید و خورشید)
برترین نور
میسّر برای
انسانهای عصر
زردشت و فصول
نوع بشری
انسانها در هر
زمان میباشد.
عرش أعظم
زردشت عرش
مصطفوی است و
عرش اعلای
ولایت مهدی
عرش رحمان است
و برای ولایت مسیح
عرش جبرئیل و اسم
أعظم او
میباشد. و برای
مهدی موعود
نوع فوق بشری
نامی از ربّ برتر
از رحمان
نمیدانیم ومهدی
خواهد گفت. زردشتیان
(گرزمان) نام عرش
اعظم
أهورمزدا در
مطلق لاهوت را
میگویند که ما
ورای هر زمان
است. که بفرض
محال پس از بی نهایت
مراتب شهودی و
انواع فوق بشری
بوی بازگشت
میشود. معابد
سالکان خانقاه
پیر یا کعبه
هر ولایت بهشت
نخستین
سالکان آن ولایت
است. و شهود
نور حسینی پیر
کامل الهی بمعرفی
خداوند برای
توسّل عبادی
هر ولایت نیز
بهشت شهودی میباشد.
و بقول محمد
پس از کمال
سالکان ولایت او،
بهشتهای چهارگانه
و چهارگونه را
خواهند داشت. روزها
در احوال الهی
و شبها در بهشت
رؤیاهای
ملکوتی و بهشت
سوم هفت هزار ساله
انتظار درعرش رحمان،
و بالأخره بهشت
چهارم تولد در
نوع فوق بشری
با هزاران برابر
عقل و کرامات
و صفات الهی وحیاتی
بیشتر نوع
بشری . و ( بهمن
شدن) و بهتر
گردیدن ئر
کاملان
ولایتها
میباشد، که شهود
عرشی هر
ولایت، حدّ توقف
پیشرفت میسّر
سالکان آن میباشد.
که بی نهایت
مراتب برتر در
تولد ات فوق بشری
تا أبدیّت بی انتها
در پیش هست.

61 –
بهمن انسان
کامل بهتر شده
و بهشت الهی
رسیده نام یکی
از امشاسپندان
و مراتب تجلّیات
شهودی
زردشتیان
سالک میباشد.
که در همه
ولایت های
ششگانه ، آغاز
از نور صورت پیر
کامل بمعرفی
خداوند برای توسّل،
وپیر وسیله
الهام گرفتن
عقل الهی، که نخستین
مراتب تعالی
شهودی میسّر نوع
بشری است. که تنها
وسیله رساندن
روح سالک
بمعراج و عرش
و أرجمندی
گرزمان عرش مصطفوی
برای زردشت و
عرش روح القدس
برای مسیح و
عرش رحمان برای
محمد وکاملان محمدی
است. که عرش ها
را در فلسفه
عرفانی یونان
( متافیزیک
ماورای فیزیک)
مادی یا در ملکوت
و عوالم الهی
میباشد. برای
اولیای الهی بازگشته
بخلق تا زنده
باشند برای
سالکان آنها مفهوم
بهشت دارد.
پیر کامل زنده
در حیات خود،
که اینک روحی
الهی شده، در بدن
قبلی بشری
قرار میگیرد.
که تولد دوم و
تن او ( قبر
حسینی) اورا
برای ریاست بر
سالکان خود
میباشد. و پس از
مرگ دو بهشت ومقام
الهی برتر
برای انسان کامل
هست. که پس از
هفت هزار سال
انتظار عرشی تولد
نوع فوق بشری مجدد
بجهان دارد.
دوره سلوک سالک
برنگهای گل بهمن
میگویند، که زردشت
چهار روز یا چهار
شهود و( اوم
ویوم) الهی تا نور
مرتضوی ایلی را
داشت. که در
ولایت ششم
محمد با گل
سرخ خونین
سمبول مرگ قبل
از مرگ است که بکمال
الهی میرسد.
(أگمنه) زشت نهاد
یا آخوند قشری
هر ولایت فقیه
که دشمن
سالکان و
اولیای الهی
دین خود
میباشد. که در
دوزخ خانه
دروغ گویان
هستند و بدتر
از آن پس از
مرگ را خواهند
داشت. در
دعاهای سی
روزه کوچک و سی
روزه بزرگ
زردشت مراسم پایان
و فرایض سلوکی
او آمده است.
که در ولایت محمدی
نیز از فرائض عبادات
عوام و نوافل
آمده ولی
عبادات ویژه
هر سالک
بدستور پیر
الهی او
بمعرفی
خداوند
میباشد. که تقلید
از آخوندها و
حتی از اولیای
الهی معرفی
نشده خداوند
شرک وجهنّم
پروری است.اگر
کسی که شخصا و
عقل و سلیقه
خود پیر خویش را
برگزیند. زیرا
بقول محمد وسیله
الهی رساندن دعا
بخداوند را ندارند.
حتی اگر سراسر
عمر روزها صائم
و شبها قائم باشد.
که در قعر جهنّم
و مسخ حیوانی
هستند. که مسخ میمون
و خوک بهترین شانس
آنان خواهد بود.
ستایش بهمن
همان ستایش
پیر کامل
حسینی بمعرفی
خداوند، کلید
دار آینده های
نجات شهودی
سالکان و
آینده نوع فوق
بشری میباشد.
بهمن های فراوان
در تاریخ پادشاه
الهی سالکان
خود، که
کاملان محمدی
نیز ملائک و
فرشته برای
چند سالک خود
پادشاهی دارند.
که چه فرمان
یزدان جه فرمان
شاه الهی است.
و بقول محمد
حتی خطای اتّفاقی
آنان از نظر
خداوند درست است.
فراوان
کاربرد نام بهمن
در اشخاص و
اماکن و احوال
هست، که در تقویم
و آثار
نویسندگان
بکار رفته است.
بهمن یشت یکی از
فصول اوستا است،
که تفسیر بهمن
یشت بزبان پهلوی
است. که اولیای
الهی هر زمان آثار
اولیای قبلی
چون زردشت را
، مناسب عقل و فهم
مردم زمان خود
مینویسند. که
نسبتی الهی
دارد ولی از خداوند
نمی باشد. که از
کاملان الهی زنده
برای چند سالک
خود الهی میباشد.

62 –
(خمسه مسترقه) پنج
روز آخر سال
در تقویم قدیم،
که جدا از دوماه
آخر و اوّل
سال است که یا (
هیچک) و
روزهای
گاتاها
میباشد. که تمثیل
سمبولیک پنج روز
شهودی ولایت زردشت
تا رسیدن بعرش
مصطفوی زردشت
میباشد. که یهودیان
و بهائیان نیز
این روزها را در
تقویم خود
دارند، که خاص
أعمال فشرده
سلوک الهی
آنها است. که تمام
سال و تمام عمر
انسان نیز شامل
میشود، تا بکمال
شهودی ولایت خود
برسند. که
برای نوع بشری
نهایت عرش رحمان
است. وبرای نوع
فوق بشری آینده
ولایت مهدوی
تا عرش ربّ برتر
از رحمان است
که نامی از او
نمیدانیم. و ۵۵ قرن
دیگر مهدی یا
محمد نامی، سوشیانت
سوم زردشت و
فارقلیط دوم
مسیح ومهدی موعود
محمد کاشف نور
رحمان وعرش ربّ
برتر از رحمان
خواهد بود.
وولایت هفتم مهدوی
و نوع فوق
بشری را با هزاران
برابر عقل
وکرامات نوع
بشری خواهند
داشت. که شاهدان
آنها چهار صد هزار
سال بهشت سوم انتظار
عرشی خواهند یافت
، که باز
بجهان در نوع بالاتر
و میلیونها برابر
نوع بشری در
عقل وکرامات بالفعل
خواهند داشت. در
ولایت محمدی
شبهای احیای
ماه رمضان
مانند روزهای خمسه
مسترقه خاص سلوک
بسته بدستور
پیر الهی خاص
سالکی بخصوص میباشد
.

63 –(
بیت لحم) شهری که
مسیح در آن متولد
شد که در واقع
خانقاه
وعزلتگاه و
تولد دوم الهی
و بعثت برسالت
او بوده است.
که در سنّ ۳۰ سالگی
پس از مرگ قبل از
مرگ و شهود آخر
خویش، ولایت پنجم
الهی نوع بشری
را تأسیس نمود.
وبا شش شهود
تا عرش جبرئیل
روح القدس پیش
رفت ولی بالای
عرش جبرئیل
چون محمد
نرفت. و
اصطلاحا
مسیحد در اصطبلی
متولد شد. که سمبل
حقارت عزلتگاه
سلوکی او است.
که زباله دانی
میگفت. که
عوام و
آخوندها و
پلیس کمتر باین
اماکن میروند ومزاحم
سالکان میگردند.
مسیح در روز
تولد او، سه
پادشاه ایرانی
حاضر شدند، که
ستاره او را دیده
بودند، که
شهود چهارم (
نجم الثاقب)
مسیح را دیده بودند.
واینان بدستور
مراتب شهودی
بمسیح وولایت او
مراجعه نمودند.
و این پادشاهان
کاملان الهی ولایت
زردشت بوده که
در حیات خود
مسیح را
دیدند. ویا حضور
گوسفندان مطیع
که سمبول سالکان
مطیع هر انسان
کامل میباشند.
و مادر او نیز
مریم شهود فاطمی
شیوا و دغدوی
زردشت بوده
است. و کسی پیامبر
بدنیا نمی آید،
مگر پس از
انجام وظایف
پاکسازی روان
خود. بیت لحم شهر
و ( بیت طریقت وولایت
) هر انسان کامل
تا زنده هست و خانقاه
او میباشد. که
افراد سالک
الهی نشده باین
خانقاه پیر
میآیند. و الاّ
خانقاه بدون پیر
کامل زنده، چون
دیگر مذاهب
آخوند پرستی و
شِرک مینمایند.
مسیح سه سال پیامبری
کرد که بتکفیر
آخوندهای یهودی
فرقه قشری
زردشتی، که خود
نیز الهی نبوده
اند بصلیب
رومیان کشیده شد.
که روح او
مانند هر کامل
الهی بعرش
شهودی خود
رفت. تا شش قرن بعد
در صورت نوع
بشری تازه در
مولا علیّ
بجهان متولد شد.
که از شش
سالگی در خدمت
محمد بود. و نخستین
شاهد روح القدس
قائم بروش
جدید محمد
بود. و بیدار
شده از مرگ قبل
از مرگ سلوکی
خود. لذا علیّ
در نام مرتضوی
برای همیشه صاحب
ولایت محمد است.
و در شهود چهارم
مرتضوی مورد شهود
تمامی سالکان محمدی
در هر زمان
بعدی و تا أبد
میشود. و اگر
سالک ولایت محمد
شایسته شهود
پنجم مصطفوی باشد،
مقام الهی
مرتضوی را در
صورت حجاب در نور
میبیند. محمد نام
اِلی یا ایلی را
بعلیّ داد که حیدره
نام داشت. و محمد
مکررا یاد آور
میشد ، که ملائک
در معراجهای
او علیّ را
میشناختند،
که شش ساله بود.
زیرا این روح مسیح
ایلی شده را میشناختند.
که سالکان
وکاملان ملائک
هر زمان بعد
از مسیح بودند،
که محمد از
آنها میشنیده است
. محمد اخبار
مسیح وزردشت
را برخلاف یهودیان
قشری گفته است،
که منتظر
سوشیانت های خود
بودند. و کسی بدون
پیمان سلوکی با
یک وَلی الهی با
معرفی خداوند
، نمیتواند
بمراتب شهودی
برسد. و پس از مرگ
دوچار کارماها
میشود. پیر
نوح کشتی بان
سالک است.و
کامل حسینی هر
ولایت سلوکی
بمعرفی
خداوند تنها کشتی
بان ولایت الهی
مستعدان سلوک الهی
میباشند. که چند
سالک موفق خود
را بساحل أمن
ونجات میرساند،
که احوال الهی
و شهودی رؤیائی
دارند. فریدون
در افسانه های
شاهنامه
وولایت زردشت
میگوید، سالک در
کشتی پیر
حسینی که اورا
چون که زردشت
بساحل أمن
رساند. که پیر
الهی زردشت زنده
سالک بوده است.
وفریدون قبلا یک
وَلی ولایت بودا
بود. لذا فریدون
با فرّ الهی و پادشاه
چند سالک خود
شد که همگی
اولاد الهی او
بودند. گرچه
نسلهای مدّعی زردشتی
همچنان قشری و
پیمان شکن بودند.
که بطور
سمبولیک ایرج
فرزند الهی شده،
و رسیده بأرج و
أرگ و معراج الهی
عرش مصطفوی، و
سَلم سمبول
کسانی است که
همچنان در حال
سلوک هستند،
که معلوم نیست
تَرک صلات و
ارتباط کنند
ویا بنجات
برسند. و نیز
تور که بدور از
ولایت الهی خود
بوده، که محمد
در سوره فاتجه
اولاد سالک خود
را صاحبان نعمتهای
الهی وشهود
میگوید و
دیگران مغضوبین
خداوند و گروه
سوم ضالّین گمراه
وجامانده که
عقل کافی برای
درک اهمیّت سلوک
الهی را
ندارند. محمد علیّ
را در( غَدیر خُم)
جانشین الهی ولایت
خودکرد، گرچه مسلمانان
غیر سالک أبوبکر
وعمر را خلیفه
سیاسی محمد
کردند، که ربطی
بخواست
خداوند در
سلوک الهی ندارد.
برای همیشه علیّ
صاحب ولایت محمد
است . که در
شهود چهارم
مرتضوی شرط
امکان رسیدن بشهود
مصطفوی ونجات میباشد.
در عرفان زردشت
مراتب الهی حامل
روح زردشت بعرش
مصطفوی ، او
را چند کرکس
که قدرتمند
هستند میگویند.
و روح محمد را
اسرافیل یا همان
اسرائیل بمعراج
عرش رحمان میگویند،
و گاهی از اسب
وشتر میگویند.
که تعبیراتی در
فهم عوام است. در
حالیکه سالک
رفته بمعراج در
لحظه ای حامل خود
را نمی بیند
که خود را نیز نمی
بیند چه رسد
بحامل خود .

64- (
بابَک) در
ولایت زردشت
انسان کامل بغ
شده و در
ولایت محمد انسان
کامل و حسینی
برای چند سالک
خود بوده وتا زنده
باشد. پاپ در مسیحیّت
باید چون مسیح
بنور مصطفوی
وعرش قائم
گبریال رسیده باشد،
و نه بانتخاب
افراد رقیب وجملگی
نیز قشری بوده
باشندودر
واقع دشمن
یکدیگر.

65 –
(پارس و
پارسائی) که محمد
برای زردشتیان
الهی شده پارسی
یا فارسی و پارسا
و درویش
میگفت. گرچه بعدها
سرزمین ایالت فارس
بخاطر فعّالیت
و تمرکز
زردشتیان أکثرا
قشری پیرو موبدان
درباری معابد ومراکز
دینی بیشتری در
فارس بوجود آمد.
و فکر حکومت سیاسی
الهی زردشتی داشتند،
که همه آخوندهای
ادیان دیگر
نیز دارندو
ولی نه حکومت الهی
برای تعلیم سلوک
چند سالک خود بمعرفی
و دستور
خداوند.
پارسایان سالکان
هستند ، اگر
با یک وَلی الهی
زنده بمعرفی خداوند
در پیمان و
اطاعت عبادی داشته
باشند. ولی نه بانتخاب
انسان که کسی را
مؤمن و الهی بدانند.
در تمام ولایتهای
ششگانه نوع بشری
آغاز از
کیومرث أدم، هشت
هزار سال پیش،
همیشه افراد بسیار
أندکی سالک راه
الهی بوده
اند. و هیچ کدام
از پیامبران وکاملان
الهی پیامبر
شده، در طول
عمر خود تنها انگشت
شماری را بشهود
نهائی ومقام پیامبری
ولایات خود
رسانده اند.
تا نوبت مهدی
موعود محمد و
سوشیانت زردشت
برسد، که کشف نور
رحمان و تأسیس
ولایت هفتم نوع
فوق بشری را با
هزاران برابر
عقل وکرامات
نوع بشری
برساند. و
همچنان انواع فوق
بشری ومهدی
های کاشف تجلّیات
بی نهایت الهی
تا أبد بی انتها
ادامه دارد. که
همه ارواح حتی
روح هر أتم
بازگشت بخدا
را دارند. ولو بقیمت
تکرار مکرر
نسخ ومسخ های
متوالی باشد
که عاقبت در
نوع بشری باید
بنور رّب قائم
برسند، که هفت
هزار سال بعد
بنور ربّ
رحمان نیز احتمالا
برسند. و یک روح
هرگاه در هر
سطح شهودی ،
با نخستین سرکشی
از ادامه سلوک
الهی او، تمام
شهودها
وپاداشهای الهی
گذشته خود را از
دست و کارمای
جهنّم جهان میشود
میدهد. حتی اگر
قبلا پیامبری
بوده باشد.
بقول پیامبر ابلیس
أخوند قشری
یهودی و
زردشتی چهار
هزار سال
عبادت نیکوی
خداوند داشت،
زیرا چهار
شهود زردشت را
داشت ، و قبلا نیر
مقام پیامبری
ولایت بودائی
را داشت که
چون سجده آدم
نکرد، که کامل
الهی زنده برتر
در مقام الهی
وشهودی نشد ، تمام
امتیازات پیشین
خود را از دست
داد، ودوچار جهنّم
کارماهای جهان
گردید. که سرنوشت
همه قشری های مذهبی
و منکران سلوک
الهی انها
وظیفه و خواست
الهی تکامل نوعی
روح وروان خود
میباشد. زردشتیان
مهاجر از
ایران
بهندوستان پس
از حمله
اعراب، گرچه اکثرا
قشری و آخوند
پرست بودند
،شهرت تاریخی
پارسیان را
دارند. که بنقاط
دیگر غیر از
هندوستان،
چون چین و اروپا
و سرزمینهای
شمال افریقا
نیز رفتند. که
شاخه قریش در
یمن و مکّه از
آنها میباشند.
انقراض
ساسانیان در ۶۵۲
میلادی بود
ولی پارسیان
هند یک صد سال
طول کشید که بکلّی
از ایران جدا شدند.
در قرن اخیر بود
که با حکومت
ملّی غیر
مذهبی پهلوی،
اندکی از آنها
بایران بازگشتند،
که با رژیم
جمهوری اسلامی
گروهی از آنها
بامریکا و
نقاط دیگر
هجرت نمودند.
چند قریه
زردشتی
همچنان در یزد
وکرمان
پیوستگی
بزردشت را ادامه
میدهند. و اگر
سالک با یک وَلی
الهی ولایت
زردشت بمعرفی
خداوند توسّل عبادی
نکنند، با
دیگر مذاهب
قشری و ادیان
دیگر فرقی در
شایستگی قهقرای
کارماها را ندارند.
یهودیان ایران
شاخه ای زردشتی
بودند، که در
مقابل مزاحمت
مذاهب زردشتی
هخامنشی قرار داشته
و همیشه در
سطوح مزاحمت
قشری های هر
دینی اسمی
دیگر بودند. یهودیان
پیرو ابراهیم
فرزند الهی آزر
زردشت بقول محمد،
توانست در
فلسطین ومصر
با نژاد های
یونانی و
غیره، دین
رسمی جامعه
یهودی را بوجود
آورد. باز مورد
مزاحمت
فرعونیان و
یونانیان
بودند. و گروهی
ازآنها بحبشه
و افریقا
رفتند که اکنون
سیاه پوستان
یهودی میباشند.
که دولت
اسرادیل آن
چنان پذیرش
آنان را ندارد.
که حتی در امریکا
شاخه یهودیان
سیاه پوست
تبلیغات
مستقل خود را دارند.
ولی یهودیان
شاخه مصری
تابع
اورشلیم، در
مدینه یثرب
عربستان نیر
فراوان
بودند، که
بخاطر دشمنی
تاریخی آنان
با قریش
زردشتی قشری،
از هجرت محمد
حمایت کردند
که محمد با
زردشتیان قریش
در نبرد باشد،
ولی محمد موفق
شد و یهودیان
مدینه و
زردشتیان مکّه
هر دو برچیده شدند.
ولی در
اورشلیم و
حمایت سیاسی
رومیان ادامه دارند.
ولی باز هجرت
باطراف جهان
دارند. که
مزاحمت مسیحیان
و مسلمانان
فاتح اورشلیم
باز بیشتر پراکنده
شدند، و در
کشورهای عربی
نیز جائی ندارند.
گرچه همگی نیز
اگر سالک الهی
باشند، نیازی
بتعصّب یهودیّت
و استقلال
سیاسی ندارند.
که اگر قشری
باشند و هر
غیر سالک ولایتهای
ششگانه مشرک و
بد دین هستند. که
خداوند برای سازمان
سیاسی و اجتماعی
ادیان ارزشی قائل
نیست. مگر جامعه
های چند نفری اولیای
الهی با أندک
سالکان خود،
در هرجا و هر
قومی که بوده باشند
الهی میشوند.
و حتی اکتفا و
اصرار بنام دین
رسمی و اسمی
ندارند.زردشتیان
پارسی ابتدا
بجزیره هرمز
در خلیج فارس
رفتند، سپس
بهندوستان
سفر دریائی نمودند،
و در شهر (
سنجان) آتشکده
خود را
ساختند. و از
سال هزار
میلادی ببعد
بیشتر مسلمان شدند،
تا جزیه ندهند.
ولی باز
مسلمان هم که
شدند باج وخراج
میدادند. زردشتیان
پارسی با حمله
سلطان محمود
بهند باز پراکنده
شدند، و بکوهستانها
پناه بردند.
که اینان
سالکان عامل
با اولیای
ولایت چهارم زردشتی
بمعرفی خداوند
بودند. و بعدا
در سنجان و در
سورات آتشکده دایر
کردند، که اگر
سالک الهی نباشند،
با مساجد و
کلیساهای زیاد
آباد و قلبهاِ
خراب که تزکیه
نفس نمی کنند،
بقول محمد همچنان
سرنوشت جهنّمی
دارند واگر
تمام عمر
روزها صائم و
شبها قائم باشند.

66 – (پا زند)
تفسیر زند
اوستا، که خود
نو نویسی
اوستای قدیم
تر بوده است.
تا پا زند را بزبان
فارسی و زبان پهلوی
قدیم
مینوشتند
قابل فهم
نسلهای بعدی
گردد. که قریش
زردشتی نیز
زند اوستا را
پیروی میکردند
،که زبور و
مزامیر و
زمزمه های
اذکار بزبان
زردشتی در
کنار چاه زمزم
مینمودند.
زبان زند
اوستا یا پا
زند حتی در تبّت
و چین واطراف
آسیای شرقی
انتشار داشت.
گروهی را
(پازندی)
میگفتند که دارای
گنج و ثروت
بودند. که در اصل
اولیای الهی
دارای حکمتهای
الهی بهتر
بوده اند.
بسیار خانواده
خود را از نسل
زردشت و اولاد
زردشت
میدانند. که کاملان
قدیم همچنان
خانقاه آنها
اولیای
زردشتی جدید و
بخلق بازگشته
داشته ودارند
و ولایت چهام
زردشت را دنبال
میکنند. اگر خداوند
هر یک از
کاملان آنها
را بطالبان
لقای الهی وسلوک
در رؤیا معرفی
کرده باشد.

67 - توبه
و( تبّت )
اسلامی همان(
پتت ) زردشتی
است، که بمعنی
توبه وانابه
میباشد. که سالکان
از گذشته خود پشیمان
و رو به (دیوار
نُدبه) کعبه
خود از خداوند
عفو اورا میخواهند.
تا با تخلیه وتحلیه
و حصول تجلیه
های الهی،کسب پذیرش
توبه خداوند
از آنها باشد.
که تخلیه گناهان
پتت است و تحلیه
بصفات الهی را
( کُرفه یا
ثواب) میباشد.
و کوفه در
عرفان و تصوف ایرانی
حدّ کفایت
سالک از پاکسازی
از نظر داوری الهی
میباشد. و زردشتیان
گناه را
(وُناه )
میگویند که بریشه
خشک گیاه
تشبیه کرده اند.

68 –
أذکار توحیدی
اسلامی برای دفع
شرک احتمالی توسّل
سالک بسوژه الهی
خود که خداوند
معرفی کرده باشد.
ولی سالک
بخاطر همین وسیله
توسّل، مدام در
نمازها و عبادات
و توجّه بوسیله
الهی تکرار
اذکار توحیدی،
مانند لا اله
الاّ الله یا
الله أکبر ودیگر
اذکار فاطمی
مینمایند. که
همان( الله
گفتن یا أهو
گفتن ) زردشتی
که خود ذکر
توحیدی دفع
شرک احتمالی میباشد.
زردشتیان مجموعه
ای از أذکار
توحیدی دفع شرک
دارند که مدام
تکرار مینمایند.
و آنها را
زردشتیان(
پرامون یشت ) میگویند.
که در مجموعه
دعاهای (أشَم
وَهو) و ( یا أهو)
که در آغاز
عبادات و در
خلال عبادات
مدام بر زبان
دارند. مهم
درک سالک بر
اینکه وسیله توسّل
خود الهی هست
و لی هنوز
خداوند الله أهو
نیست، چه رسد که
خداوند هو باشد.
چون ادامه تکامل
روحی وتا أبد
شهودی بی پایان
است. زیرا خداوند
در هیچ أمری
ودر داده هایش
محدود بتعداد
معیّن و حدود
مشخّصی نیست.

69 –
خروس و فریاد و
خُروش
سحرگاهی این حیوان،
تعبیری برای
بیدار باش
افراد خواب
غافل از نماز (
أعشا یا أشا )
یا همان سلوک الهی
میباشد. که باید
با دیو نفرین
فرستاد. یا همان
دوری از
آخوندهای
قشری همه
ادیان ومذاهب وولایتهای
هر فقیه سفیه
میباشد. و از قهقراهای
نسخ ومسخ و
بدتر پس از مرگ
است. که بقول پیامبر
مسخ میمون و
خوک بهترین
بخت آنان خواهد
بود.

70 – پری
دخت با صورت زیبا
چون پری و
فرشته الهی در
اولیای الهی، همان
دیدار آنها در
رؤیا از پیر
کامل بمعرفی خداوند،
ربّ مربّی
سالک طالب
لقای الهی
میباشد. که پیامبر
برای آخوندهای
قشری همه ادیان
نام ابلیس و
زشت روئی
میگوید . که همان
صورتهای هولناک
حیوانات پس از
مرگ آنان میباشد.

71- ( پل
جینوت )یا پل
صراط و قیامت
بین دنیا و آخرت
در عرفان
زردشت است. پل
چینوت و در عرفان
قریش زردشتی
(پل قیامت و صراط
مستقیم)
میباشد. زردشت
از عبور روح انسان
در روز چهارم
مرگ خود از این
پل میگوید که
ببهشت میرود.
و از جهان جهنّمی
دور میگردد. و
تنها سالک
ولایت زردشت
است، که روز
چهارم که همان
روز و یوم و
اوم شهود
چهارم نور
مرتضوی سالک
در شهود ایلی
با (مرگ قبل از
مرک) زود رس
است. که ببهشت وآینده
بهتر میرود. و پس
از چهارصد سال
بهشت سوم انتظار
در عرش مصطفوی
در ولایت مسیح
بجهان متولد
میشود. که اگر این
بار در سلوک
با یک وَلی
الهی ولایت
پنجم مسیح بمعرفی
خداوند،
پیمان توسّل وتمرکز
داشته باشد،
پس از تجدید
چهار شهود
دوره ولایت
زردشت ، آنگاه
با مرگ قبل از
مرگ ارادی
بشهود پنجم
نور مصطفوی
میرسد، که
مسیح نخستین
کاشف آن بود. و
اگر شاهد نور مصطفوی
در داوری خداوند،
شایستگی
پیامبری
ولایت مسیح را
داشت، با شهود
ششم عرش
گبریال روح القدس،
از خواب مرگ
بیدار و این همانی
مقام الهی
مسیح در مراتب
تجلّیات و
مقامات و احوال
و عقلهای الهی
را دارد. که برای
چند سالک
احتمالی خود،
نقش ربّ و
خدائی آنان را
ایفا میکند.
پس روز پنجم
آنان از پل
چینوت قیامت و
صراط استریت و
پُل بین نوع بشری
یا فصل بهتر نوع
بشری بهشت وبهتر
شدن خود را خواهد
داشت. که صدها برابر
تفاوت عقل
انسان شاهد
برتر میشود. و
در ولایت مهدوی
هر شهودی پنجه
هزار سال ،
هراران برابر عقل
بشری و بهشت سوم
انتظار عرشی دارند.
و همین عبور
روز ششم نیز
برای سالک ولایت
محمدی هست، که
با مرگ قبل از
مرگ یا جهاد و
شهید شدن در
جنگ بشهود
برتر نور قائم
میرسد. که شاید
با شهود هفتم
عرش ربّ نا دیده
رحمان، چون
محمد اولی العزم
خویش برای چند
سالک خود پیامبری
نماید. و
کاملان ولایت
بودا روز سوم یا
اوم و یوم و شهود
نور الهی خود
در شیوای فاطمی،
وارد بهشت
شهودی خود میشوند.
تمام دوره سلوک
زمان عبور از پل
چینوت و قیامت
شهود میباشد. پس
از تخلیه وتحلیه
های نهائی،
این مرگ ارادی
بدستور پیر و
شهود آخر سالک
در روان او
صورت میگیرد.
و یا در یک جنگ
با فساد و
قشری گری جان میدهد
که هم اکنون
بجانان الهی برسد.
گه همان شهادت
سالک شهید شدن
در جنگ مقدّس با
پیامبر
میباشد. که گوئی
با پیامبر
علیه قریش
قشری می جنگد.
که اگر کسی
کشته نمیشد،
گریان از پیامبر
شرمنده بود،
که نتوانسته
با مرگ از پل
چینوت خود عبور
نماید. و
درخواست
مأموریّت
شرکت در جنگ
بعدی از پیامبر
داشتند. و
منتظر جنگ بعدی
میشدند ،که
شهادت در آن
نمایند. در
حالیکه تنها
چند نفری سالک
طالب شهادت بودند.
و دیگر
سربازان محمد
چون مزدی نداشتند،
غارت اموال
دشمن را برای خود
نگاه میداشتند،
که یک پنجم آنرا
بمحمد خُمس میدادند.
و اگر کشته میشدند
در نوع فوق بشری
و یا فصل نوع بشری
بهتر داشتند. و
دیگران پس از مرگ
کارماهای نسخ مسخ
دارند ،که بقول
پیامبر بخصوص آخوندهای
قشری، مسخ میمون
وخوک بهترین بخت
آنان خواهد بود.
پل چینوت را
گاهی پلی بین کوه
البرز زردشت و
کوه حرّاء
محمد
میگویند، که برای
مرگ قبل از
مرک عبور در
رؤیا دارند.
که گوئی پلی بین
دوزخ و بهشت
دنیای بشری و بهشت
فوق بشری
است.و یا (زیر
پل )را پیامبر
جهنّم میگوید.
که سالکان
(پیمان شکن و
منافق و
مقتصد) سه گروه
مخالف از پل
چینوت قیامت،
که باریک چون مو
است ، بقعر جهنّم
جهانوم جهان
که سراسر آتش
و حرارت و
کوانتا های
أتمی و طبیعی است.
که ما زنده ها هم
اکنون داریم. و
هستی ناسوتی و
نوعی جز تراکم
انرژی نمی باشد.
در اسلام پل
صراط را صراط مستقیم
میگوید، که تنها
راه الهی سلوک
و مستفیم قائم
رسان است.
استریت و
استرایت که (
رایت و درست )
میباشد. و کجی وانحراف
و ابهام و
نادرستی ندارد.
شهود قائم
تنها حقّ
سالکان در
ولایت محمدی
است. و حقّ یا
حجّ و تجلّی
درست الهی در
ولایت زردشت،
شهود مرتضوی
ایلی چهارم
آنان است. و با مهدی
موعود محمد و
سوشیانس سوم
زردشت، روز هفتم
شهود نور
رحمان خواهد بود.
که بهشت چهارم
تولد فوق بشری
هفت هزار سال بعد
را نماید. و با
هزاران برابر
عقل و موجودیّت
چهار بعدی فوق
بشری بجهان باز
میگردد.( پنج
بوخت یا بَخت)
یا نخستین در پهلوی
بمعنی نجات
است. که تنها سالکان
در ولایت
سلوکی زردشت و
سالکان در
ولایت محمدی با
(هفت بوخت)
نجات از نوع
خود دارد. اسامی
سه بوخت
عبارتند از (
هومت و هوخت و
هو رشت) است. که برای
سه شهود
مقدماتی
سالکان درعزلت
سلوکی است. که در
تسمیه ولایت محمدی
شهود حسینی
پیر کامل و حَسَنی
امام زمان
سالک، و شهود فاطمی
مادر نوع بشری
سالک است. در
مورد پنج بخت
نیز اسامی
دیگری هست، که
نام های تجلّیات
شهودی هستند.
(أهنود و أشتود
و إسپنمد
وهوخشتر و هشتوا
شب). یا پنج
گاتاها یا شهود،
که بعدا ماه بوخت
و یزدان بُخت
است. که همان
هفت بخت و (هفت
واد) فردوسی و
دقفیقا پیشگوئی
مراتب شهود محمدی
است. که خود زردشت
و مسیح نیز بطور
کامل هفتگانه
را نداشتند. و
همان هفت( وادی
عشق ) عطّار و
مولانا است که
سالکان ولایت محمدی
احوال مربوطه آنها
را دارند. و شاهدان
حتی در دین
رسمی زردشت و
محمد نباید
اختلاف داشته باشند.
بلکه در دین
هر پیر کامل
الهی زنده بمعرفی
خداوند است که
سالکان خود را
بهمان مراتب شهودی
نهائی پیر و
اولی العزم
خود میرساند. (
ماه بخت) همان بدر
منیر محمد، و
(یزدان بخت)
شهود عرش
رحمان در
تسمیه محمدی است.
که سمبول تمام
شهود تجلّیات
الهی تا الله
أهو میباشد.
این مراتب
شهودی بهترین دلیل
یگانه بودن
راه الهی محمد
یا قریش، و
راه زردشت و
خود زردشت
میباشد. همین مراتب
شهودی پنجم
بوخت زردشت، و
پنج تن آل
عبای محمد، و
همان (پنج روز
مُستَرِقه )
ویا (پنج روز
أندرگاهان) و
یا ( پنجه و
پنجه گزیده)
اصطلاح و
انتخاب الهی
شدگان زردشتی
میباشند. و نیز
همان ( پنج
نیایش) زردشت،
بنام های (
خورشید نیایش
و مهر نیایش و
ماه نیایش و
آیزور نیایش و
آتش نیایش) که
در هر زمان
این مراتب شهودی
تغییر
میکنند، که أصل
آنها همان
مراتب شهودی
هستند. ( پنج تن محمدی)
و( پنج وعده نماز
واجب) که قشری
ها هر روز
دارند، در
حقیقت همان
پنج نماز و
ناموس ووسیله توسّل
الهی عبادی پنجگانه
شهودی است، که
در دوره سلوک بدان
میرسند. گرچه محمد
برای خاندان
خود آن اسامی
را نام شخص
خاندانش قرارداد
که دیگران نیز
فرزندان خود
نام پنج تن
میگذارند. که
اگر سلوک الهی
با یک وَلی الهی
زنده نکنند
این نام ها ،
نجات بخش روح آنها
نیست. و لذا
امروزه بیشترین
نام در جهان
اسم محمد است.
که منطقی نیست
اینان ببهشت بروند
اگر سالک الهی
نباشند . (خمسه مسترقه)
آخرین روزهای
آبان ماه تقویم
قدیم است، که
سمبول آخر
دوره سلوک
میباشد. که
اسامی آن پنج روز
مقدّس ( أهنود
أشتود و سپنتمه
هوخشترو و
هشتوایش).
اسامی دیگر
آنها (فروردگان
و فروَرد جان
و گاه أندر
گاه). و روزهای گاتاها
أندرگاهان و
هیچَک و بهزَک
و پنجه و فنجه
و نجک و پنجی
فنجی) . پنج
روزهای ایّام مسترقه
یا ( ایّام
المختاره)
برگزیده و(
پنجه فضل
السَنِه) باقی
مانده و (پنجه
کبیسه) که
زردشتیان
امروز بیشتر
واژه أندرگاه و
پنجه را بکار
میبرند. وهمان
خُمس محمد
برای سالکان او
میباشد. که پنج
شهود مقدماتی ولایت
محمدی است.

72 –
(پورچیستا)
نام دختر کوچک
زردشت، بمعنی
فرشته علم و
معرفت شهودی
بوده است. که دختر
کوچک سوّم
محمد فاطمه که
قبلا فاخته
بود. فاطمه (
فَطم کرده) وخَتم
دوره سلوک و سمبول
مادر نوع بشری
نموده است. و
همان مقام
شیوا و دغدو و مریم
شهود سوم ولایتهای
الهی ششگانه است
. سه دختر
زردشت از همسر
اول و دو پسر
از همسر دوم
داشت، که محمد
نیز از همسر
مصری خود پسری
بنام ابراهیم داشت،
که در کودکی
وفات یافت. دو دختر
دیگر زردشت
نام (فرزن و
سرنیک) بود .
اولاد واقعی
پیامبران
سالکان کامل
شده آنها
هستند. گرچه
اولاد ژنتیکی
و بیولوژیک جسمانی
نباشند ولی این
همانی مراتب شهودی
پدر را دارند.

73 – در اوستا
آمده که زردشت
در یک رؤیائی(
ایزد هوم) بر
زردشت ظاهر
شد. که همان
شهود آخر دوره
هوم و اوم و
سلوک زردشت
بود. و نخستین
بار دیدار
زردشت از ایزد
و تجلّی الهی
نور مرتضوی
چهارم او بود.
یا همان شهود
نهائی میسّر زردشت.
که در این
دیدار زردشت
از خداوند هوم
پرسید چرا باید
کسانی اولین
بار واوّلین
کار درجهان، مراسم
هوم را بجای
آوردند؟ و ایزد
هوم پاسخ داد
نخستین (ویوننگهان)
یا آدم کیومرث
بود . که جمشید
فرزند او شد.
کاملی الهی در
ولایت کیومرث
بود. و نفر دوم
آبتین نام داشت.
که فریدون پسر
او بود. یا
همان میترای نوح.
و نفر سوم(
أترت )بود و
چهارم پدر
وشسب بود. که تو
زردشت را خداوند
بوی داد .
زردشت گوینده این
مطلب پدر الهی
ومربّی خود را
نام برده،که
خود کاست شهود
مرتضوی چهارم
بود. وسلسله کاشفان
فرّهِه های شهود
زردشت است که مسیح
ومحمد
سوشیانت ها
اول
ودومبودند،
تا نوبت مهدی
موعود ۵۵
قرن دیگر برسد.

74 - زبان پهلوی
را که زبان
پارسی میانه
میگویند، که بین
پارسی نو و
پارسی قدیم تر
است .و از زبان
مقدّس
سانسکریت جدا
شده بود. نام پهلوی
یعنی سر زمین
پارت خراسان و
پرتو اشکانی
که در خراسان
بزرگ رایج
بوده است. و
فارسی نو را
ساسانیان در
فارس داشتند
که محمد پارسی
را فارسی گفته
است. و تا چهار
قرن بعد از
ظهور اسلام
نوشته هائی
بزبان پهلوی نوشته
میشد. و محمد در
ستایش
ایرانیان
آنان را
(پهلوانان و
فهلوانان)
میگفت. و گفته
ها و حکمتهای
کاملان الهی آنان
را (فهلویّات)
میگفت. که
عرفان زردشتی
میگوئیم. در
منبع اسلامی
(الفهرست) سی و
چند دوست محمد
نام برده شده،
که همیشه محمد
نزد آنان در مکّه
رفت وآمد داشته
است . که اینان ایرانی
در زبان و زردشتی
و سالک و کامل
بوده اند.
آنگاه هنوز
محمد بشهود قائم
و عرش رحمان نرسیده
بود. که آنان تأیید
احوال محمد مینمودند.
که یکی از
آنها عمو یا
خالوی همسرش خدیجه
بود که نابینا
و احتمالا در
حکم پیر محمد
زردشتی بود.

75 – پیر کامل
الهی در عصر
ولایت زردشت
نیز بعنوان پیر
کامل حسینی
سالکان بوده است.
مانند پیر (
وَرهَرام) که بمعنی
مراد ومرشد و پیشوا
و شیخ و شاه
سالکان خود
آمده، و در ولایت
محمدی تا کنون
در بین اولیای
الهی ولایت
(علیّ مرتضی)
رایج است. که سنّیان
صوفی از مولانا
خطاب میکنند.
مهم معرفی شده
خداوند برای سالک
طالب لقای
الهی در رؤیا
میباشد. فراوان
نام و توصیف
صفاتی واخلاقی
برای اولیا
الهی ولایت
محمدی آمده
است، که بر
حسب هر زمان و قومی
رایج بوده است.
در کرمان( گبر
محلّ) آثار
(پیر سبز
کرمان) هست. و
یا در یزد (پیر
چلچک) زیارت گاه
زردشتیان
میباشد. که
اکنون نیز
بزیارت او
میروند. که برای
سالک زردشتی
نیز نظر پیر
الهی او بمعرفی
خداوند مهم است.
که چه زیارتی
و چه اعمالی
بنماید چه در گذشته
ها میشده یا
اینک نمیشود.

76 – (تائو)
مذهب فلسفی چینی
کنونی از
ولایت میترا یا
بودا بوده، که
گروهی از آنها
در زمان محمد
در یمن بنام
قبیله طیّ
بوده اند. که (
قبیله) نیز
بمعنی قبله
دینی و طریقت
سلوکی میباشد.
نه چون عشیره
یا افراد یک پدر
بزرگ. که معمولا
پیروان هر
مکتب باهم زندگی
و ازدواج
میکنند. پس
قبیله ای هم ساخته
اند. و پیامبر
همیشه حاتم طائی
را سمبول انسانهای
کامل و بخشنده
و صاحب اخلاق وصفات
نیکو نام برده
است. که مانند
(قوم تُبّع
)یمن یا تابعان
طریقتهای
سلوکی و یا أهل
کتاب بوده و
همیشه مورد
سفارش محمد
بفرستادگان خود
بیمن بوده
اند. قبیله طیّ
نیز روش توسّل
و تمرکز و اینتویشن
یا انطواء و درون
خود فرو رفتن داشته
اند مانند تا
شدن انسان سالک
در خودش
میباشد که بحال
بی خودی و
دخول در احوال
الهی وحدت
وجود و دیمومت
در اصطلاح فلاسفه
میروند. مذهب
تائو را رقیب
مذهب کنفسیوس
میگویند، که از
قرن پنجم
میلادی(
تائیسم) در
چین رایج شد.
که دنبال
إکسبر آب حیات
بودند. یا
همان کسب
احوال شهودی و
سلوکی و
دریافت عقلها
و الهامات لدنّی
(گنان و جنان)
مقدّس بوده
اند. کنفسیوس
بیشتر طریقتی
اخلاقی قدیم بوده،
که احتمالا
فلسفی شده
است. وبا دیانت
میترائی و بودیزم
آمیخته شده است.

77- توبه و( تابو
و تبّت) در
معنی تقدّس
چیزی یا نجس
نشدن چیزی برای
دست زدن و
بسوی آن رفتن میباشد.
و همان ( حرام)
برای سالکان و
انجام توبه از
گذشته ها و
عدم تکرار
آنها ، و لزوم
جبران گناهان
در سلوک الهی
با تخلیه
وتحلیه و تجرید
و نفی و تزکیه
آن میباشد.
زیرا حُرمت
قوای فوق طبیعت
و امور ملکوت
رعایت نشده یا
شرایط لازم آن
قبلا آماده
نگردیده است.
که گاهی نقض این
حرمت مجازات مرگ
برای معتقد آن
دارد. و یا پس
از مرگ دوچار قهقراهای
نسخ ومسخ حقیر
تر نوعی برای تولد
مجدد بجهان
دارد. پیر
کامل و مراتب
الهی این حرمت
و احترام را
دارند، که تابو
و معصوم و
الهی میباشند.
تبّت قرآنی را
که بمعنی دستش
بریده باد
میگویند،
منظور کسانی که
رعایت حرمت الهی
را نمی کنند،
و سلوک الهی نکرده،
یا آنرا با
جسارت
بانحراف
میکشانند. که
قشری های همه
ادیان ومذاهب
غیرسلوکی
میکنند. پساز
پیمان سالک است
که این حرمت
امور الهی
مطرح میگردد.

78 – قریش را (عرب
یا تازی) میدانند.
چون مهاجر
اصلی از یمن و
بدنبال شکسته
شدن سدّ مأرب
بود. ولی با ظهور
دین اسلام غیر
سلوکی خلفای
سیاسی و قشری محمد،
بکلّی رابطه
قریش با یمن
که اکثرا
مهاجران
زردشتی و
ادیان دیگر
بودند قطع
گردید. اعراب
در زبان محلّی
عملا همان
قریش هستند،
که بعدا با
(زبان قرآن)
تکلّم کردند،
چون تقدّس
برای آنها داشت.
و بسیار
واژگان فرهنگ زردشتی
را در خود حفظ کرده
است. ومعنی
کلمات قرآن و
دیگر آثار
محمد و مسلمانان،
کاملا بدور از
مقصود خداوند
و محمد برای
سلوک الهی
گردیده، که تماما
قشری مذهبی ونه
سالک الهی. و تمام
ادیان دیگر بهمین
شکل مادی شدن
دوچار گردیده
اند. تازی ویا تاجیک
و قبیله طیّار
را از بقایای عرب
میدانند. ( عرب )
یعنی بدون ربّ
و مربّی الهی
یا پیر کامل در
سلوک میباشد . که
سالک نیستند و
اصطلاحا وحشی
بیابانی
هستند. ودر مقابل
عرب (عجم یا أجم)
و جم ناشدگان الهی
در سلوک، و کامل
الهی و
پاکسازی روان در
روان بشری خود
نکرده اند. که سالکان
جم و جمع و
جمشید
میشوند، که مقام
الهی از مراتب
شهودی برتر
جمع و یگانه شده
اند. قبیله طیّ
نیز تائو و سلوک
ولایت بودا ومیترا
را داشته اند،
که مهاجر از
هندوستان وچین
بیمن مرکز
تجاری و کشتی
رانی مهم آن
زمان بوده
است. و با ظهور
محمد و جنگهای
ضد قریش او،
کاروان اشتران
عرب برای همیشه
تعطیل شد که خاندان
أبو سفیان از
بزرگان تجارت
و کاروانهای
بین یمن در
جنوب و تدمر در
شمال یا اردن امروزه
بوده اند. و
لذا مدام قصد
کشتن وسرکوبی
معتقدین
بمحمد بودند.
و یهودیان
مدینه یثرب
نیز از طالبان
برچیده شدن
قدرت اقتصادی
و نظامی قریش
قشری در مکه
بودند. و معبد کعبه
وسیله حفظ
ارتباط قبائل عرب
درجامعه قریش
بود. مقصود
خداوند و محمد
تنها تربیت روحی
انسان هائی
بوده ، حتی اگر
قبلا مخالف آن
بوده اند اگر
توبه از بی
اعتقادی سابق خود
کنند. ولی
همیشه گروهی
منافع حکومت سازی
و تسلّط بر
مردم و ملّتهای
اطراف بوده و هستند،
که منافع اقتصادی
و سیاسی ونظامی
و تعصّبات
قومی وقبیله و
نژادی جای هدف
الهی سلوک را گرفته،
و بمرور زمان شکل
دین رسمی و
صورت خواست خدا
بخود گرفته
است. که زردشتیان
قشری مذاهب
متعدد و ضدّ یکدیگر
پیدا کردند،
که یهودیان
ایرانی و
یهودیان مصری با
قریش عرب مکّه
هر دو زردشتی
قشری بوده و
هستند.
بطوریکه قریش
و نیز یهودیان
رابطه خود را
با زردشت و سلوک
الهی ولایت زردشت
را بکلّی
فراموش نموده اند.
و از ابراهیم میگویند
که فرزند الهی
أزر زردشت بوده
است. ولی همیشه
اولیای الهی زنده
رسیده بتجلّیات
شهودی، بسیار محدود
و کم نام در هر شش
ولایت نوع بشری
و در همه نقاط
وجود دارند.
که هر یک
معدودی سالک طالب
لقای الهی را تعلیم
میدهند. و
خداوند یکی از
آنها را بطالب
صادق و مستعد لقای
الهی در رؤیا معرفی
مینماید. انسانها
در فصول و
تفاوتهای قدرت
وکرامات نوع بشری
هستند. که هر
کدام بیک ولایت
شهودی
ولایتهای ششگانه
بمعرفی خداوند
شایسته شناخت و
داشتن پیر الهی
میباشند.

79 – کوه حرّاء
مکّه در عرفان
محمد و کوه
هرا در عرفان زردشت
یک کوه
سمبولیک و قلّه
مقام تکامل شهودی
سالکان میباشند.
که گاهی البرز
از ریشه هرا و
کوه حرّاء
محمد است، که
از مراکز قدیم
تر عزلت نشینی
سالکان
زردشتی قریش
بوده است. گاهی
کوه هرا را مانع
ظهور نور
خورشید وماه و
ستارگان
میدانند، یا از
ورای آن طلوع
میکنند. که سالکان
در رسیدن
بشهود نهائی و
با مرگ قبل از
مرگ خود بدان
مراتب عالی
الهی میرسند.
که طلوع تجلّی
الهی را بصورت
انوار ماه وخورشید
و ستارگان
گفته اند.
مسیح با ستاره
نجم الثاقب پر
نور و محمد یا بدر
منیر ماه شب چهارده
است، و برای نوع
فوق بشری
آینده ولایت مهدوی
طلوع نور ربّ رحمان
را بصورت خورشید
ببینند. که شاهدان
این انوار را
دارند.( تئیر)
قلّه کوه هرا
را گویند. که
همان مرحله
مرگ قبل از
مرگ سالکان میباشد.

80 – تخم و تخمه
در ژنتیک جسمی
والدین و
ژنتیک روحی هر
موجود زنده
برحسب سوابق
تکامل نوعی خود
را دارد. چنان
صفات نوعی
برتر کسب کرده
که توانسته در
نوع بهتر یا نوع
بشری و فصول بالاتر
نوع بشری بجهان
متولد شوند.
که عقل
وکرامات
بالفعل و
بالقوّه
بیشتر دارند. در
افسانه جمشید
که دستور الهی
داشته حفظ
تخمه نیکوی
الهی را بنماید.
که در شهود و
نجات سالکان
این تخمه الهی
حفظ امانت الهی
صورت میگیرد.
که بتدریج
فصول بهتر نوع
بشری و حتی نوع
فوق بشری با هزاران
برابر عقل و
کرامات نوع بشری،
با مهدی موعود
۵۵ قرن دیگر در
جهان آغاز
میگردد. و بی نهایت
انواع فوق
بشری تا أبدیّت
در پیش هست. که همه
ارواح در رفتن
بسوی خداوند الله
باید از این
مراتب تجلّیات
الهیو صفات
آنها بگذرند. کشتی
نوح تمثیلی در
حفظ افراد مستعد
تکامل و سلوک الهی
است. حتی از
حیوانات در آن
که بالقوّه
استعداد تولد بشری
آینده و سلوک
الهی را در
آینده ها خواهند
داشت. که
انسانها از
تکامل نوعی
حیوانات
بوجود آمده
اند. ( بیضه اسلام)
نیز همین معنی
تخمه و
استعداد ذاتی
برای رسیدن
بتجلّیات
الهی در افراد
عاقل وعامل و
عاشق و سالک
پاکسازی شده میباشد.
عملا تجلّیات
شهودی نوع بشری
پنجگانه در
دارندگان
سلوک آنها، تخمه
و ژنتیک روحی
تولد احتمالی
آینده های فوق
بشری پس از
شهود قائم ربّ
النوع بشری میباشد.

81 – تب تن و
گرمی آن در
بیماری و حتی
برای حیات داشتن
شرط است، که
مرده تنی سرد دارد.
زندگی با
حرارت و إنرژی
است. که حیوانات
و حتی أتم و مواد
أتمی با دریافت
کوانتوم
ادامه حیات
أتمی و گیاهی
و حیانی را
برای آنان میسّر
میکند. وتولد
یک روح ملکوتی
در ماهیّت خود
در جهان ناسوت،
با کسب تن
مادی بصورت
تراکم حرارت میباشد.
که گوئی دنیا جهنّم
و اقیانوسی از
حرارت و
کوانتوم
میباشد. حتی
وقتی که سرد و
یخ بسته باشد،
باز حرارت
درونی خود را
دارد. حرارت توحّش
و شهوت و غضب و
صفات حیوانی
که در انسان نیز
دیده میشود،
آمادگی سقوط
روح انسان پس
از مرگ در نسخ ومسخ
بدتر میباشد.
توبه وتَرک
حوادث طبیعی
در دنیا که حراترت
ساز است.
پائین آوردن
درجه حرارت
نابود شدنی
نوع انسانی
میباشد.
سالکان در
استضعاف شخص
با کم خوری و ریاضت
و عزلت نشینی
عملا حرارت
حیوانی را از خود
دور میکند، که
بدرجه مرگ قبل
از مرگ سالک
احساس بی خودی
مینماید. که احساس
بی احساسی
میباشد. علوم
مادی وفلسفه
های تحقّقی
پوزیتویستی و
منطقی بکلّی در
اتش خود ساخته
انسان در روان
او میباشد. که با
خدا وملکوت و
انبیا وسلوک الهی
و آینده های
فوق بشری یا کارماهای
قهقرائی مخالفت
میکند. گوئی
انسان یک بار
اتّفاقی و
ناگاه در نوع بشری
بوجود آمده
است، و برای همیشه
با مرگ نیست
میگردد.

82 - فشار قبر
و ترس شبهای نخست
میّت در قبر
که برای آرام
گرفتن روح میّت
دعا وامور
دینی
میخوانند، که
زردشتیان (ترس
استودان)
میگویند که
عملا سالکان
در دوره های
نخست عزلت
نشینی سلوکی
در تاتر یکی و
تنهائی در
مکان و گودالی
چون قبر که
،با احوال
سلوکی شدید
میباشد. و با اذکار
و دعاهائی که
میخواند آرام
میگیرد . و یا
سالکان وکاملان
مراسمی که در
معبد و خانقاه
اجرا میکنند،
احوال ترس از
سالک تازه و
تردید او را میگیرد
. اینکه سه شب
این دعاها را دارند،
زیرا سالک بسه
شهود مقدماتی خود
که رسید، ترس
از عدم رضایت
الهی اورا
مرتفع میگردد.
که با شهود
سوم فاطمی
شیوا یا دغدوی
فاطمی و نوازش
مادر نوع بشری
سالک ، اورا
اطمینان از
آینده میدهد. فشار
قبر بر تن
سالک
درعزبتگاه
چون قبر است.
ولی نه در تن
مرده و
توصیفات غیر
منطقی از
خطرات در قبرر
برای مرده باشد.
که مرده روح
وادراکی
ندارد. و
بسیاری نیز
غرق دریا وسوختن
در آتش
میگردند، که قبری
ندارند. و
سالک حکمت
سوزاندن میّت
در هندوان را
برای رفع خطر
فشار قبر و ترس
روح میّت از
وجودش در
قبرمیباشد. تن
انسان که در
فضا رها گردد
برحسب قوّه جاذبه،
أتم ها بتدریج
از تن جدا
میگردند. که
روح و نقش
مراتب الهی
نیروی حفظ
ارتباط ذرّات
أتم ها وجود
ندارد. سالکان
رسیده بمراتب تجلّیات
الهی زمانی
بهشت انتظار
درعرش شهودی
خود را دارند.
تا باز بجهان متولد
گردند. و این
انتظار در
ملکوت رقیق تر
از ناسوت مادی
أتمی است، که در
حکم واقعی
بودن است که ارواح
غیر سالکان
درجهنّم سوم
انتظار
ملکوتی خود،
تا توفیق
تولدی مناسب
بیابند از حرارت
نور خورشید و
هر نار ونوری
میسوزند. که در
احضار ارواح
ناله آنها از
همین سوختن است.
که چون در
نطفه ای قرار
بگیرذد تنی مادی
مییابند، تا
از گرمای شدید
تر محفوظ گردند.

83- ( ایزد تیر
و تشتر) ماه چهارم
سال سمبول
ستاره و باران
و رزق و روزی
در ستاره
شعرای یمانی و
جشن مهرگان
مبارک و جشن
تیرگان مورد ستایش
زردشتیان
بوده است. و
آنرا سمبول
مقام میکائیل
نزد یهودیان
زردشتی و
مسلمانان میباشد.
که میتواند
همان جبرئیل
سروش مزدیسنا
باشد. که ستاره
أرجمندی است.
و شهود چهارم بودا
و شهود پنجم
ستاره های
الهی
زردشتیان و
ستاره نجم الثاقب
مسیح، که مقام
شهود نهائی
سالکان زردشتی
و مسیحی
میباشد. که در
ولایت محمدی
شهود نهائی
بدر منیر قائم
است. که
فراوان
ستارگان سمبول
ارواح نجات یافته
قبل از نجات
سالک بطور منظّم
اطراف ماه
استقبال نوری
از روح سالک
واصل بنور
قائم با مرگ قبل
از مرگ مینمایند.
که در دیدار
دوم بازگشت
بخلق انسان
کامل شده، نور
قائم ستارگان
حضوری ندارند.
زردشتیان
چهار ستاره را
مقدّس
میدانند. که
سمبول همان
شهود تجلّیات
کاملان زردشتی
میباشد. که هریک
نورانیّت
بیشتر دارد.
که ستاره تیر
یا تشتر، بزرگترین
ستاره مقدّس
میباشد. که سمبول
شهود نور
مرتضوی چهارم
زردشت است.و خِرَد
مقدّس در شاهد
آن پیدا
میشود. که عقل
الهی شهود
چهارم میباشد.
و خنثی کننده
أثر هر خبیث و
أهریمن قشری
میباشد. تشتر تیر
نیز نام یک
قسمت اوستا
میباشد. که یشت
هفتم میباشد.
که همان شهود
مرتضوی است. ستاره
تشتر نیز منبع
نوری است ،که تخمه
های مستعد را رشد
میدهد. چه بذر
گیاهی باشد یا
ذات انسان
سالک واصل
بشهود چهارم،
چه رسد که
بشهود هفتم عرش
رحمان در
ولایت محمدی
برسند که سطوح
عقلی والهامات
لدنّی بالاتر
در حکمت
دارند.

84 - توحید در نظر
عوام قشری،
تنها دانستن
این عقیده است
که خدا یکی بدانیم
، و آنرا از اصول
دین شمرده
اند، و از
اصول اعتقادی
هست، ولی از
اصول سلوک
عملی و رسیدن
بیگانگی
بخداوند تغییری
در ذات روحی انسان
نمیدهد. بلکه
این سالک است،
که ( عمل توحید)
و یگانه شدن در
ذات خود با
وسیله الهی
خویش مینماید.
تا بمراتب
الهی بالاتر
برسد. خود را با
مراتب الهی
واحد کردن در
عمل است. و خدا
را واحد
دانستن
تأثیری در ذات
انسان ندارد.
انسان بخاطر
معایب و عقده
ئهای روانی و صفات
حیوانی ونوعی
خود، نمیتواند
خود را بمراتب
الهی چون
مراتب شهودی
یگانه نماید.
که مقدمه ای
برای یگانگی بالاتر
در آینده ها میباشد.
که انسان باید
این همانی
صفات واحوال و
عقل مراتب برتر
را پیدا کند و بدان
ها برسد. ولی
حتما وسیله
الهی نیاز دارد.
و سالک پس از شناخت
پیر و ربّ
حسینی خود بمعرفی
خداوند، پس از
تخلیه از صفات
منفی وتزکیه
روان آلوده
پُر عقده و
تجرید آن از
صفات منفی
وهوس ها و
صفات حیوانی،
امکان کسب
صفات الهی در
تحلیه را دارد.
که پس از زمانی
تثبیت صفات
نیکو و لو، تا
حدّ کمتر از ده
در صد از پاکسازی،
و در حدّ کفایت
از نظر داوری
خداوند در
تأمبن شرایط
لازم در تخلیه
وتحلیه،
آنگاه بتجلیه
های الهی میسّر
خود در هر
مرحله هفتگانه
میرسد. که در
ولایت محمدی
با شهود پنج حجّ
عمره، که روح سالک
آنها را در
ولایتهای
الهی پیشین
قبل از تولد
کنونی در
تولدات گذشته
ها کسب کرده است،
آنگاه بشهود ششم
نور قائم و با مرگ
قبل از مرگ
بدان میرسد. و
با شهود هفتم
عرش رحمان
بازگشت پیامبرگونه
بخلق برای چند
سالک خود را
پیدا میکند.
دین سلوکی
محمد چون روش
زردشت سراسر
توحید عملی
سالک در تخلیه
وتحلیه با مربّی
الهی پیر کامل
بمعرفی خداوند
میباشد. و
اکتفا بعضویّت
زردشتی یا
مسلمانی بهر
نام مذهبی سنّی
یا شیعی که باشد،
باز جز شِرک
نکرده است.
زیرا دعا
وعبادتی بقول پیامبر
از وی بخداوند
نمیرسد. شناخت
خدا بدون شناخت
وسیله الهی
بمعرفی خداوند
میسّر نیست. که
وسیله الهی خود
شهود اول و
تجسّم حُسینی
و پلّه ضروری
نخست بالاتر
رفتن سالک از
نردبان توحید
میباشد. شناخت
و معرفت خداوند
نظری وزبانی
نیست. که
آنگاه بازیچه
روان امّاره و
آلوده بعقده
ها و هوسهای حیوانی
میباشد. و هرچه
ذات هوسباز
بخواهد، همان را
معرفت خدا
میداند. بلکه
(شناخت شهودی
در رؤیا )
شناخت خداوند
در تجلّی
شایسته روح
شاهد میباشد.
که در شرایطی
روح سالک صادق
گوئی، از تن و
عقده ها فاصله
میگیرد. زیرا اصطلاحا
صفات منفی
روان را در تن
و روح حیوانی
انسان میدانند،
و نه در روح
الهی انسان کامل
و پس از شناخت
پیر کامل و
انجام تزکیه نفس
و رؤیاهای
شهودی که شناخت
ملکوتی مراتب
الهی دست میدهد.
نفی صفات از خداوند
همان نفی صفات
منفی از روان
عقده دار و
جاهل انسان
سالک میباشد. که
سالک میتواند
نفی وپاکسازی
آنها نماید. و
الاّ نفی کامل
صفات بطور مطلق
ممکن نیست. که
کسب تثبیت
صفات مثبت
برای خداوند،
بدون شناخت
عوالم الهی و
مربّی الهی
همان عقده های
روانی حاکم
خواهند بود.
که انسان تابع
روان، هوسهای
خود را مثبت ونیکو
و الهی ودرست میداند.
اوستا صد ویک
نام و صفت
برای خداوند
میگوید، که در
قرآن محمد بیش
از اینها آمده
است. صفات
اولیای الهی
نزدیک کننده
ذهن انسان
بصفات مثبت
خداوند است. خدا
شناسی زردشت و
محمد مانذد
مسیح و بودا
یکسان هستند.
مراتب شهودی بالاتر
یعنی کسب تجلّیات
بالاتر و وضوح
بیشتر صفات الهی
برای انسان در
باره خداوند میباشد.

85 - تورات یهود
که در واقع بمعنی
توریه و رؤیت
شهودی از تجلّیات
الهی برای سالکان
با ولایت
چهارم زردشت
وبا کمک یک وَلی
الهی آن ولایت
بمعرفی خداوند
در رؤیا بسالک
طالب لقای الهی
میباشد. گرچه
یهودیان معنی
تورات را
هدایت براه خدا
میگویند. که هر
مکتب سلوکی چنین
میکند. و
تورات را
خداوند و
ابراهیم وموسی
ننوشته اند.
که عرفای
یهودی بعدی،
بخصوص آنانکه
از اسارت بابل
نجات یافتند،
از خاطرات و یادداشتهای
خود و یا تصوّرات
عرفانی که داشته
نوشته اند. که
با حُسن نیّت
هم بوده باشد،
باز مقصود
باطنیواصلی
الهی ابراهیم
و موسی را نمی
توانسته دانسته
باشند.
نویسندگان قرآن
و اوستا وهر
کتاب معروف
دینی این چنین
بوده است. هر
انسان کاملی
خاطرات و
تجربیّات و احوال
و نظریّات خود
را مینویسد،
که تنها برای
چند سالک خود
در حکم بیانات
الهی میباشد.
ولی برای نسلهای
بعد وغیر سالک
بهره ای شهودی
و تکام روحی
بباورکنندگان
آن نمیدهد. در
شهود و توریه رؤیائی
است، که توراه
و راه درست
الهی برای
سالک مشخّص میگردد.
و میداند که درست
میروند. ولی
هرگز غیر
معتقدان را
هدایت بخدا نمی
کند. زیرا دستورات
عملی سلوکی در
تورات و قرآن نیست.
که سالک قرآن
و تورات ناطق پیر
کامل لازم دارد.
بلکه نظریّات
ذهنی و عقلی
وفلسفی و
سمبولیک مطرح
شده است. که
نسبتا برای هر
کامل الهی
درست است، ولی
تأثیری در کسی
نمی کند .که
روان هر
انسانی سرشار
از عقده ها و
انگیزه های
شخص وحیوانی
میباشد. و
صفات و عقل خود
را الهی و
کامل میداند.
که عملا
بازیچه ارباب نوع
حیوانی
احتمالی
آینده های پس
از مرگ آنان
در کارماها
میباشد. و کار
طبیعی أهریمن
جذب بپائین
روح انسان
آلوده میباشد.
دین یهود از موسی
و مکتب مصری
او آغاز میگردد.
که قبل از
موسی ابراهیم
و یعقوب در اورشلیم
و سرزمین کنعان
و عبرانیان
عبور کرده از نهر
ارد ن، یا
عبور کرده از
مرحله مرگ قبل
از مرگ سلوکی میباشد.
یهودیان
اصطلاحا ابراهیمی
که از یهودیان
موسوی مصری
فاصله دارند.
طبق معمول هر
کامل الهی
خاطرات و
تجربیّات خود
را مینویسد یا
برای او
مینویسند.
مانند نظریّات
عقلی آنان تا
سالکان از
آنها استفاده کنند.
که برای آنان
مهم والهی
میباشد، ونه
برای نسلهای
بعدی که بهمان
مراتب شهودی و
یا تأثیری از وَلی
الهی رنده ندارند.که
هرچه او بگوید
خداوند گفته
باشد. حتی اگر
اولیا
وانبیای قبلی
دستورات عملی
سلوک برای
انسانهای بدون
پیر الهی و
پیمان سلوکی
داده باشند،
کارساز تقلید
آینده های
بدون پیر الهی
نیست. که شِرک
هم شده است.
انتخاب خود
انسان از
مردان الهی
نتیجه نفوذ
عُقده های
روانی انسان
است. قرآن را عُمر
وعُثمان
نوشتند. وچهل
سال پس از
وفات محمد
بود. گرچه از
برخی کلمات
پیامبر بوده
است. ولی خود
آنها و راویان
کم سواد، بقول
مولی علیّ در
نهصد جای
کلمات محمد
دستکاری و
تبدیل وحذف و
اضافات و
تغییر داده
اند. که اینک و
بمرور ناچار شده
اند ۲۲۳ آیه قرآن
را منسوخ
بگویند. و
اصولا در قرآن
عثمانی جز
نظریّات عقلی
و کلّی پیامبر
چیز دیگری
نیست. و
دستورات عملی
ندارد. که هر
انسانی برای
شفای روان خود
داروی خاص خود
را میخواهد. یعنی
پیر کامل زنده
بمعرفی خداوند
تجویز خاص هر
سالک خود را مینماید
ونه برای همه
سلکان خود یا
زمانهای بعدی
. آنگاه کلام این
مربّیان زنده وحکیم
آشفتگی های
روان سالک همان
کلام الهی و
قرآن ناطق و
دستور خداوند است.چه
فرمان یزدان
چه فرمان شاه
الهی. هم
اکنون تورات
های متعددی
هست. و
یهودیان در کوهستانهای
فلسطین متونی
پراکنده
قدیمی پیدا
کرده اند که
عزلتگاه سالکان
بوده وهرکس
برای خود
نوشته است .
قطعا تفاوت
های زیادی با تورات
بایبل دارند.
که ناچار آنها
را ( تورات
اورشلیم)
میگویند و غیر
مستقیم درست تر
از تورات بابل
میپندارند.
تورات
اورشلیم بیشتر
دستورات عملی
بسالکان بوده،
که تورات بابل
برای حکومتهای
یهودی (
یهودیه و
اسرائیل) بوده
است. کتاب (تی
پی تا کا) در دیانت
بودائی هست،
که یک قرن پیش
از مسیح نوشته
شده است.
مانند کتاب(
ویدای )
برهمنان
میباشد. که هر
زمان کسانی
مطلبی به آن
افزده اند. که انجیل
را چندین رسول
وکامل الهی
نوشته اند و اکنون
برای مسیحیان
بیشتر از گفته
مسیح مورد توجّه
میباشد. که
حتی مسیحیان
اکنون بیشتر
بتورات عهد
قدیم یهودیان
مراجعه میکنند.

86 –( ثَنویّت)
و اعتقاد فلسفی
بوجود دو خدا
یا دو نیروی
خدائی میباشد.
و خیر که منسوب
بخداوند خیر
آهورمزدا و
الله است، و
شرّ منسوب
بأهریمن
شیطان. که گوئی
هرچه خداوند بخواهد
ابلیس شیطان أهریمن
آنرا خنثی وباطل
میکند. و ارواح
انسانی را
بقهقراهای
نسخ ومسخ پس از
مرگ در کارماها
میبرد. همه پیامبران
از دو نیروی
مقابل هم گفته
اند. که بمعنی
دو خدائی نمی
باشد و بقول موسی
ومحمد خداوند
خیر خود خالق
أهریمن بوده است.
زردشت از تاریکی
و نور میگوید،
که سالکان
ولایت بتجلّیبات
الهی نوری
میرسند، وغیر
سالکان قشری
بضعف تدریجی
عقل و تاریکی
ذهنی میرسند.
بخصوص پس از
مرگ در مسخ
میمون و
حیوانات دیگر
میروند، که
کمتر نام عقل
داشتن برای
آنها میتوان
گفت، که غرایز
حیوانی داده الهی
در هر نوعی هست.
تا امکان زندگی
نوعی خود را داشته
باشند. اگر هر
روحی دنیای
بهتر نوع فوق بشری
و بهشتی و
هزاران برابر
عقل نوع بشری داشته
باشند و غیر
سالکان دنیای جهنّمی
هزاران بار
ضعیف تر در
عقل هستند، که
بازیچه أهریمن
و ارباب نوع حیوانی
خود میباشند.
نفس آلوده
انسان عملا ابلیس
و أهریمن شخص
میباشد. برخی
مذاهب اسلامی
را در تاریخ ثنوی
دو گانه پرستی
گفته اند. که از
جمله مذاهب
دیصانی
ومانوی و
مزدکی خوانده میشوند.
و در واقع
تهمتی برای تکفیر
آنان میباشد.
که اکنون برای
منافقان سیاسی
در ولایت فقیه
ایران گفته میشود.
در گذشته
افراد مورد تکفیر
را زندیق
میگفتند، که
همان زندیک و زردشتی
بودن است. و
حتی قریش پیرو
زند اوستا
بوده اند، که محمد
آنها را کافر
و مجوس قشری یا
مغوس و مُغ آخوند
قشری میگفت . و
محمد آنان را بنی
امیّه گفت که اوم
وسلوک نمیکنند،
تا امّی چون محمد
شوند. پس آنان
را غیر الهی و شایسته
قهقرای پس از
مرگ در نسخ ومسخ
میگوید. که مسخ
میمون بهترین شانس
آنان خواهد بود.
زیرا مار و
مور وحتی فسخ
و گندیدگی
گیاهی ورسخ
جمادی در
موجودات أتمی
میگردند . که تکرار
گذشته ها را در
آینده ها بکنند.
در دیانت
زردشت
أهورمزدا
سپنتا مینو
خدای خیر دربرابر
أنگره مینو
أهریمن
میباشد. انگره
همان انکار و
منکر بگفته محمد
و أنبیا در
سلوک
میباشد.زیرا اینان
حقایق و شهود
های الهی و
عوالم آینده
برتر را انکار
میکنند.
سالکان نیروی
أهریمنی در
ذات خود را تخلیه
میکنند، و با صفات
الهی پیر مربّی
خود تحلیه و
تقویت صفات الهی
خویش مینمایند.
خیر وشرّ و
خوب وبد طبیعت
ذهنی انسان است.
که برحسب
منافع و هدفها
و اصولی امور
را خوب و بد یا مثبت
و منفی تقسیم میکنند.
دوآلیزم فرنگی
در ادیان شرقی
شدیدا مورد توجّه
است. شاید خِرَد
الهی و گِنان
هندی وجِنان قریش
همان عقل الهی
و عرفانی ولایتهای
سلوکی باشد.
که غیر سالکان
عقل غریزی وحیوانی
خود را دارند. نفس
لوّامه یا همان
عقل مادی
حیوانی پیشرفت
بیشتر یافته است،
که انسان
میتواند
ملامت خود را بنماید.
که معترف است
تأخیر و کمبود
و عقب ماندگی دارد.
زیرا بار فساد
و گناه دارد.
که اگر با پیر
الهی بمعرفی خداوند
تخلیه بنماید،
بنفس وعقل
(مطمئنّه) و
حتی بنفس و
عقل ( ملهمه) از الهامات
الهی لدنّی دم
بدم بوی میرسد.
و هر تجلّی هفتگانه
نوع بشری هریک
عقل الهی برتر
خود را دارد.
که عقب ماندگان
از این عقلها آنرا
تکذیب میکنند.
و نمیخواهند
خود آنها را کسب
کنند. که قشری (
بد دین یا بی دین)
میمانند و حتی
این مراتب عقلی
الهی را
آیندگان پیش
رفته تر باز
تحقیر میکنند.
گوئی نردبان
حقایق عقلی
برای روح انسان
حقیقت جو، اورا
بخداوند نزدیک
تر مینماید.
والاّ به أهریمن
قهقراهای
انواع حیوانی پیشین
نزدیک تر
میگردند. اگر
انسان سالک رسیده
بمقام واین
همانی مقام الهی
و عقل شهودی
میسّر خود بخلق
بازگشت
،میتواند در همان
حدود پیشرفت
عقلی خود دیگران
را تعلیم بدهد.
زیرا ( نفس ناطقه)
و گویا و حقّ تکلّم
امور الهی
برای سالکان
خود دارد. و بقول
فردوسی چو
فرمان یزدان چو
فرمان شاه الهی
پیر کامل .

87 – جادو و جادوگری
در فلسفه محمد
وزردشت یکسان حرام
و گناه میباشد.
که کار شیطان
أهریمن است.
کار آخوند غیر
الهی وکسانی
که برخی از قدرتهای
علمی وفیزیک
را پیدا
میکردند، و از
جهل مردم سوء
استفاده و
توضیح علمی
نداده، و
تظاهر بجادو و
داشتن قدرت
های آسمانی
خود میکردند.
که در زبان
پهلوی جادو را
( پاتوک و
پاتوکیه ) میگفتند.

88 – جاماسب
بمعنی نصرت و
پیروزی کاملان
الهی و صاحبان
حکمتهای عقلی
و فرزانه میباشد.
جاماسب با دختر
کوچک زردشت
بنام (پورو
چیستا ) صاحب حکمتهای
الهی ازدواج
کرد. که پیش گوئی
های زیادی
کرد. و معادل
فاطمه در محمد
بود که بکمال الهی
رسید. و صاحب
تجسّم انسانی
شهود سوّم
فاطمی شبیه شیوا
و دغدو ومریم
بود. و دختر
فاطمه زینب
کبرا، شهود سوّم
زنانه سالکان مهدوی
نوع فوق بشری
خواهد بود. علوم
زیادی
بجاماسب نسبت
داده میشود.
وی کتابی در
اسرار
پادشاهان
الهی داشته،
که تا چند
هزار سال
آینده را پیش
گوئی نموده است.
زیرا چون
زردشت پنج
شهود داشته،
که بشهود
چهارم مرتضوی
ایلی رسید. و
شهود پنجم عرش
مصطفوی که الهام
بخش لدنّی بدل
زردشت و
جاماسب و هر
کامل زردشتی
در هر زمان الهام
میگردد. مسیح
پیامبر آخرین محمد
را آرما گفته
است. سوشیانت
های زردشت اول
ودوم. خداوند
أهورمزدا
بزردشت وحی میدهد
شش کسانی از
یاران تو
هستند، که جاماسب
ششمین آنها است.
کاملان زنده
زردشتی در هر
زمان دنبال کننده
هدف و آرزوی
زردشت بوده و
هستند. رساله (
جاماسب نامک )
بزبان پهلوی
هست، که پاسخ
های عرفانی
میدهد. و
تاریخ پیامبران
قبل از زردشت
مانند تورات،
و نز مطالب
کتاب پیش گوئی
حوادث در عصر
سه سوشیانت
زردشت بنام های(
هوشیدر و
هوشیدر ماه و
سوشیانس) که نویسنده
آنرا بدوره اسلامی
نسبت میدهد. هفت
فلک پیش گوی
جام جم احوال سالکان،
در هفت سطح
سلوکی و شهودی
است. که با زردشت
با سطح پنجم،
وبا مسیح در
سطح ششم، و با محمد
در سطح هفتم
عرش رحمان
میباشد. جام جم
دل انسان کامل
دریافت کننده
الهامات لدنّی
است. که جم جمشیدی
وجمع یگانه
شده روح انسان
کامل با مراتب
تجلّی الهی
خود میباشد.
که در ولایت زردشت
با شهود عرش
مصطفوی، ودر
ولایت مسیح با
شهود عرش
جبرئیل قائم و
با ولایت محمد
با شهود عرش
رحمان، منبع الهامات
روحی انسان
کامل محمدی
است. که در سطح
مهدی موعود
هفت هزار سال
بعد هزاران برابر
عظمت و حقیقت
الهی تر
دارند.

89 – جبردیل
مقام الهی
شهود ششم که
مسیح (عرش )
اورا دیده بود
و محمد در
شهود ششم خود ( نور
قائم) روح
الأمین ربّ
النوع بشری یا
الگوی کمال
میسّر برای
نوع بشری را
دید، که محمد اورا
قائم نوع بشری
خواند.
یهودیان
زردشتی الأصل
معروف بدشمنی
با جبرئیل
هستند. چون مسیح
گفته بود که
در نظر آنها
جبرئیل
اکتشافی مسیح
باطل کننده
دین یهود یا زردشت
است. پس اورا تکفیر
و بصلیب کشیدند.
ولی محمد مسیح
را صاحب مقام
قائم وگاهی قائم
نوع بشری
میگوید. که همچنان
قائم برای خداوند
بالاتر رحمان
نادیده نوع
بشری، درحال
گفتن( یا سبّوح
یا قدّوس) است. که
مهدی موعود
کاشف نور
رحمان تجسّم
انسانی
جبرئیل قائم
نوع بشری و
آغازگر نوع فوق
بشری چهار
بُعدی از نظر
خداوند وبا
هزاران برابرعقل
نوع بشری
خواهد بود. که
مهدی ۵۵ قرن دیگر
درجهان مبعوث
میشود. و آخرین
کامل ولایت
محمدی و پایان
شرافت نوع بشری
و برتری ولایت
محمدی خواهد
بود. که ولایت هفتم
برتر نوع فوق بشری
را برای سالکان
فوق بشری خود
خواهد بود. و
تنها متولدین
نوع فوق بشری
ارواح کسانی
خواهند بود،
که قبلا در
نوع بشری بنور
قائم رسیده
بودند، ولی بنور
رحمان و عرش
ربّ برتر از
رحمان نمی
رسیدند که
مهدی میرسد.
جبردیل را شیپور
زننده قیامت
است که سالکان
ولایت محمدی،
دعوت او را
پذیرفته و مرگ
قبل از مرگ خود
را می پذیرند،
که بنور قائم
برسند. ولو
اینکه تولد
دوم نداشته وبخلق
باز نگردند.
که تولد دوم
پیامبرگونه
ولایت زنده ،
و حتی محمدی زنده
چند سالک
احتمالی خود میگردند.
ولی مسیح
پیشگوئی کار
جبرئیل را میکند،
که خود نداشته
است. و محمد
آخرین کامل
بازگشته بخلق
ولایت مسیح ،
و قبل از آن بازگشته
بخلق با ولایت
زردشت در سلوک
قریشی خود
بود. و سپس بجای
شهود نور
مرتضوی
زردشت، بنور مصطفوی
مسیح رسید و
باز بار دیگر
بنور قائم
جبرئیل رسید.
که با هدایت(
صورت روح
مصطفوی) بود
که در تجربه
این نویسنده،
نقش هدایت و
راهنمائی
(صورت روح
مرتضوی) بود. و
بفرمان صورت
مصطفوی روح محمد،
سالک و هر
سالک ولایت
محمدی در هر
زمان، راهی مرگ
قبل از مرگ
میشود. که این نویسنده
نیز بنور قائم
رسید. ولی برخی
از شاهدان نور
قائم، بازگشت
بخلق و تولد دوم
و بعثت و
رسالت دارند،
و حتی محمدی
زنده برای چند
سالک احتمالی خود
میگردد. و
تنها متولدین
نوع فوق بشری
عصر مهدوی
همان شاهدان
امروز نور
قائم در نوع
بشری با ولایت
محمدی
میباشند. و
مهدویان
آینده تجدید
هر شش شهود
قبلی نوع بشری
خود را مینمایند
که بنور رحمان
برسند. روح الأمین
که محمد
بجبرئیل لقب
میدهد که روح
الهی شده هر شاهد
قائم که أمین
وامّی چون
محمد امّی
شده، و امانت الهی
مأموریّت
الهی برای
هدایت چند سالک
خود مییابد. و
شهود ششم با
نام( روح بجای
روان) بشری یا
جان حیوانی جانداران
چون انسان
میباشد.
یهودیان عصر
(مکابیان)
سالکان
ابراهیمی و
زردشتی که
فرشتگان مقرّب
خدا رابا اسامی
( رفائیل و
اورافیل و
میکائیل و
رائیل و اسرافیل
یا اسرائل و
یرمائیل) بوده
که نزد محمد
میکائیل
مهمتر است .
زیرا حامل روح
شاهد قائم
بمعراج عرش
رحمان میبرد.
وآنرا وظیفه
میکائیل
میداند. اینها
اسامی رایج یک
قوم میباشد،
که زردشتیان
از مراتب
امشاسپندان
میگویند. ولی محمد
از مراتب أهل بیت
و پنج تن آل
عبا میخواند.(
حسینی وحسنی و
فاطمی و مرتضوی
و مصطفوی، که اسامی
انسانهای
کامل شده نیز
میگردند.
اسامی مراتب
الهی در خدمت
هدایت
سالکان، همان
تجلّیات الهی
هفتگانه أهل
بیت هستند.(
بیت ) خانه بمعنی
طریقت محمد و
هر پیامبری است.
و الاّ مراتب
تجلّیات الهی بالاتر
از ربّ قائم
روح القدس و
رحمان در
انواع فوق
بشری بی نهایت
هستند و تجلّیات
برتر تا
خداوند الله
أهو در پیش
هست. که نامی
هم از آنان نداریم.
مگر پس از
شهود آنها،
شاهدان حقّ
دانستن وبردن نام
آنان را دارند.
زیرا ناموسهای
الهی و اسرار
الهی الله میباشند
که مقرّبان و کرّوبیان
و امشاسپندان
و ایزدان
میدانند.

90 – (جزیه)
مالیّات سرانه
غیر مسلمانان
مقیم در کنار
مسلمانان است.
که اصطلاحا در
کشور اسلام زندگی
میکنند و أهل کتاب
وسلوک هستند.
که تنها چند
دین یهودی
ومسیحی و
زردشتی و
صائبی میباشند.
درحالیکه هر
پیامبری
کسانی با
پیمان سلوکی
أهل کتاب و
پیمان با
اولیای الهی
بمعرفی خداوند،و
درهر شش ولایت
الهی أهل کتاب
میباشند. این مالیّات
ستمگری خلفای
سنّی، وسپس
آخوندهای شیعه
بوده وهستند.
گرچه مالیات
اجتماعی برای اداره
هر جامعه طبیعی
و قانونی است.
که اکنون
تقریبا نزدیک
بعدالت انجام میگیرد،
و متناسب درآمد
میباشد. ولی جزیه
مالیات معینی
نیستند. در
زبان فارسی قدیم
جزیه را( گزیت)
میگفتند. که در
هیچ دیانتی
این مالیّات گرفته
نمیشود. که مسلمانان
خُمس و شیعیان
نیز حقّ و سهم
امام دارند.
که باز مور
استفاده آخوندهای
قشری است. که
خمس پیامبر
پول نیست،
بلکه پنج شهود
مقدماتی از
سالکان در
پیمان پیر
الهی بمعرفی او
میباشد. که سالک
باید گزارش شهود
رؤیائی خود را
بدهد. گرچه پیامبر
در جنگهای خود
که حقوقی
نمیداد، در
عوض جنگجویان
غارت دشمن را برداشته
و یک پنجم آنرا
بمحمد میدادند.
که پس از او جنگهای
جانشینان
محمد سیاسی بوده
است. و سهم
امام تنها
برای پیر کامل
امام امّی
سالکان خود
میباشد، که اطاعت
او میکنند. و گزارش
رؤیاها
واحوال خود
بپیر میدهند.
والاّ سالک مالی
ندارد که بدهد.
سهم امام را اکنون
در شیعیان خرج
دربار پر
هزینه آخوند
مورد تقلید میکنند.
و مسییحیان ویهودیان
عُشر یا یک دهم
از درآمدها را
میگیرند، که
خرج کلیسیا کنند،
که این پرداخت
ها هیچ سودی در
تکامل روح کسی
ندارد.

91 –
مارکوپولو جهان
گرد در شرح
شهر ساوه
میگوید، که
مدفن سه پادشاهی
ایرانی است،
که بنزد مسیح
هنگام تولد او
رفتند (بالتار
و جسپار و ملک
پور) که در
واقع اینان
کاملان
زردشتی زنده
بودند، که بدستور
شهود نور
تجلّی خود
بتسلیم ولایت تازه
مسیح داشتند.
و مسیح در تولد
دوم و بعثت او
سی ساله بود.
که برخی
کاملان
ولایتها در
بعثت برسالت
خود تولد دوم الهی
دارند. که از
خواب مرگ قبل از
مرگ بیدار
میگردند. که
هیچ کسی از
شکم مادر
پیامبر متولد
نمیشود. مگر
پس از سلوک الهی
که تنها خواست
خداوند
میباشد. محمد
سالک زردشتی
قریش با شهود
نور مرتضوی
خود کاملی زردشتی
شد، ولی
مأمورالهی مراجعه
بیک کامل
ولایت برتر
مسیح گردید.
که با شهود
چهارم مرتضوی خود
بجای رسیدن
بنور مصطفوی
مانند مسیح، بنور
قائم روح القدس
رسید، که ولایت
ششم برتر را
تأسیس کرد. و
محمد خود
آخرین کامل ولایت
مسیح بود. با تأسیس
ولایت الهی جدید
ولایتهای قبلی
بهدایت نسلهای
بشری مناسب
خود ادامه میدهند،
ولی برتری و
شرافت شهودی
زردشت بر دین بودا
و شرافت دین مسیح
بر دین زرئشت
، و شرافت دین محمد
بر ادیان قبلی
است چون شهود
الهی برتر
دارند. و
آخرین کامل ولایت
محمدی در ۵۵ قرن
دیگر، کاملی
با نام مهدی موعود
محمد ویا
سوشیانت سوّم
زردشت و
فارقبیط دوم مسیح،
با کشف نور ربّ
رحمان ولایت هفتم
و آغاز نوع فوق
بشری، شرافت و
برتری بر تمام
ادیان قبلی
پیدا میکند .
که مهدی خود(
قائم آخرالزمان)
ولایت محمد خواهد
بود .

92 – جمشید
افسانه ایران
باستان در
شاهنامه فردوسی،
سمبولیک زردشت
است.و قبل از
زردشت در
کیومرث و
میترا و بودا بوده
اند . جمشید جم
شده و رسیده
بخداوند و شید
و سیّد و سرور
سالکان خود
شده است. که
اولاد الهی او
تمامی کاملان
الهی و تا زنده
میباشند.
اولاد الهی پیامبر
اولی العزم
خود میباشند.
که فردوسی برای
بیان سلوک
الهی زردشت و
ولایت سلوکی محمد،
بطور غیر
مستقیم با رعایت
احتیاط شدید،
تا مورد تکفیر
آخوندها قرار نگیرد.
پس فردوسی همه
امور سلوک
الهی را در
افسانه رایج
عوام، رسیده
از گذشته های دور
مردم بکار
برد. که اگر برداشت
سلوکی از شاهنامه
نکنیم سودی
درخواندن
ودانستن افسانه
ای شاهنامه
نمی بریم. که
حتی مفید
شعارهای ملّی
و سیاسی ناسیونالیستی
نیست. که اکنون
در ایران بقبله
ومنبع جوانان
ناسیونالیست
، در مقابل
حکومت مذهبی
غیر ملّی در
آمده است.
سالکان ولایت
محمدی خانه
پیر کامل بمعرفی
خداوند، خانه
خدا میدانند.
وهم اکنون در توسّلات
عبادی خود بحالت
بی خودی و
شهود تجلّیات
الهی میرسند.
که پس از
تجدید شهودهای
پنجگانه
ولایتهای قبلی،
که سالک مستعد
در حجّ های
عمره
پنجگانه، در
شهودهای برتر
وواضح تر از گذشته
های زردشتی،
با مقام حسینی
پیر کامل
بمعرفی
خداوند که شهود
اول سالکان است،
خود را بمراتب
فاطمی
ومرتضوی و
مصطفوی محمد و
قائم واحیانا عرش
رحمان
میرسانند.
شهود فاطمی مادر
نوع بشری سالک
را بشهود چهارم
مرتضوی
میرساند. که پس
از تخلیه وتحلیه
وتأمین شرایط لازم
تا شرط کافی
از نظر الهی و
داوری الهی بشهود
پنجم صورت
مصطفوی وهم اکنون
میرسند .تا هم
اکنون شاهد
شهود پنجم مصطفوی
با دستور صورت
روح محمد از
پرده مرگ قبل
از مرگ بگذرد
که بنور قائم برسند.
ولو اینکه
باحتمال زیاد
از خواب مرگ بیدار
نگردند، که
شاید بشهود هفتم
عرش رحمان و
بعقت ورسالت برسند.
سالکان نرسیده
بشهود مصطفوی در
احتضار مرگ طبیعی
بوی ونور قائم
میرسند. و
بِدای الهی و مشیّت
جدید الهی برای
سالکان لازم
است که بنور
مصطفوی وقائم برسند.
وچون شاهد
قائم با شهود
هفتم عرش
رحمان بخلق بازگشت
اینک محمدی زنده
برای چند سالک
احتمالی خود میباشند.
و شاهدان قائم
پس از مرگ طبیعی
هفت هزار سال
بعد ، در نوع فوق
بشری وعصر
ولایت مهدوی
متولد با
هزاران برابر
عقل وکرامات و
موجودیّت چهار
بُعدی میرسند،
که شاید بتوانند
بنور رحمان
شهود هفتم
وعرش ربّ برتر
از رحمان شهود
هشتم برسند.
انسانها با
مراتب شهودی
ولایتهای قبلی
موفّق بوده
اند، که اکنون
با کرامات بیشتر
متولد شده
اند. که هر
کامل محمدی در
هر پنج ولایت
الهی قبل هر
بار پیامبری بازگشته
بخلق بوده است.
و اگر اکنون
سلوک الهی نکنند،
دوچار قهقرا و
از دست دادن
امتیازات قبلی
میشوند. که
روح محمد نیر
در تولد عصر مهدوی
اگر سلوک الهی
و اجرای دستورات
مهدی موعود را
ننماید، تمام امتیازات
الهی گذشته
های خود را از دست
میدهد. هر
روحی در هر
مقام الهی که
هست، با اولین
سرکشی از
خواست خداوند برای
سلوک الهی، تمام
کرامات و
امتیازات
تولدات نوعی گذشته
خود را از دست میدهد.
ولی انسان بشری
سالک مراتب شهودی،
در تولد بهتر
چندین برابر عقل
و امکانات بالفعل
الهی دارد. که معمولا
روان عاقل تر،
دارای قدرت
اجرای هوسهای
همان سطح عقل میباشد.
پس سالک حتی
عقل شایسته
کنونی خود را نادیده
میگیرد، وبا
عقل الهی و
برتر پیر بتجلّیات
الهی و
الهامات برتر
و عقلهای الهی
تر میرسد.
جمشید را مؤسس
باستانی سلوک الهی
میگویند، که در
پیشدادیان
وکیانیان
کاملان الهی قبل
از زردشت بوده
اند.
هخامنشیان (
هَخا شدگان) و
با مَنِش الهی
و( آقا منش) شده
، نظام سیاسی و
مذهبی رایج عصر
خود را
داشتند، که ساسانیان
بیشتر سیاسی
وقشری بودند، تا
سالک دینی. و کورش
تاریخی نام هر
کامل الهی
بوده است. که مؤسس
قبیله زردشتی
قریش نیز کورش
( عربی شده
کورش )ویا
برهمن وابراهیم
بوده است.
یهودیان ستایش
گر کورش در
تورات ، چون
هردو گروه زردشتی
بودند. که اکثرا
قشری ماندند و
برهمن نشدند.
جشن نوروز
منسوب بجمشید
و کاملان
زردشتی بعدی است.
استخر فارس
مرکز وسیع
ساسانیان بوده،
و تخت جمشید
معبد درباری
بوده، و فریدون
افسانه ای نیز
کامل الهی وبا
فرّ و فروهر
الهی، سه فرزند
او ایرج که
بمعراج الهی رسیده،
و سَلم در حال تسلیم
وسلوک است، و
تور کاملا دور
از خدا و قشری
گری داشته است
این سه نام سمبول
سه گروه پیرو
است. تورانیان
مدام در جنگ
با هخامنشیان بوده
اند. پادشاهان
بنی اسرائیل
در تورات همان
کاملان الهی
ولایت زردشتی
ابراهیم بوده
اند. صفات جمشید
را در کامل
الهی داشته، که
بانبیای بنی اسرائیل
نیز نسبت داده
اند. که هر
کاملی جمشید وکورش
و محمدی زنده برای
چند سالک خود
بوده ووسیله توسّل
عبادی میباشد.
هر پادشاه الهی
جام جم و قل الهامات
الهی گیرنده
لدنّی دارد.
داستان طوفان نوح
بجمشید نیز
نسبت داده شده،
و نشان میدهد که
یهودیان افسانه
های قدیم زردشتی
را در تورات خود
گوئی جدا از
زردشت نسبت
داده اند. که از
بابلیان
زردشتی شنیده بودند.
آینه اسکندر و
سدّ اسکندر در
قرآن بیاناتی
از عرذفان زردشتی
و یهودی
ومسیحی است . جم
که بمعنی ذات روحی
است یعنی مقام
شهودی یک روح میباشد.
برخی را (خوش
جم ) میگویند،
که ذات خوب که
برخی مراتب شهودی
را دارند. گروهی
از پارسیان هند
دارای تأسیسات
اقتصادی عظیم در
هندوستان
هستند، که
کمتر سالک
الهی میباشند.(
جمشید ماهی)
بمعنی آفتاب و
برج حوت ماهی وکنایه
از سلیمان
پیامبر و یونس
پیامر زندانی
دهان حوت و نهنگ،
نزد یهودبان
در عزلتگاه خود،
خویشتن را زندانی
سلوکی کرده بود.
و یهودیان
بسلیمان
پادشاه و
پیامبر (جمشیدون)
میگویند و
بخاتم سلیمان
یا (دیو پری) او جمشیدون
میگویند. که
دلیل زردشتی بود
ن یهودیان
ایرانی ومصری میباشد.
که بعدها بازیچه
قشری های غیر
سالک گردیده
اند.

93 – (جوکی)
طریقتی در تصوّف
مرتاضان هندو
در ولایت بودا
و میترا، که خویشتن
داری وروزه
داری شدید
قسمتی از
وظایف تن را
از کار می
اندازند. مانند
کمتر نفس کشیدن
که قدرتهای عقلی
و ذهنی خود را تعطیل
میکنند. که بدرجه
فنای بی خودی
سلوکی میرسند
. که ( خلسه)
احوال سلوکی
سریع و شدید
نسبت بدیگر
وظایف تمرکز و
توسّل طریقتهای
دیگر میباشد.
و جز اوم یا هوم
وایمان سلوکی
حرف بیشتری
نمی زنند. مگر
بمحبوب الهی خود
برسند، که شهود
نهائی میسّر
ولایت آنان
است. تا بحالت
سامادی و صمدیّت
و بی خودی برسند.
که خود درجه
ای از مرگ قبل از
مرگ است. که در
ولایت های بعدی
این مرگ قبل
از مرگ در
رؤیا دست میدهد.
که با پیامبر بشهادت
جنگی میرفتند.
در ولایت محمدی(
اللّهمّ ) یا خدا
والهی که برای
تو اوم و قصد رسیدن
دارم، یا
سوگند پیمان
خود مینماید. (
جومست ) کتاب
مقدّس هندوان
و عربی آن(
گومست)، که آنرا
متعلّق
بزردشتیان
کفته اند، که کتابی
برای برهمنان
و کاملان
بودائی ومیترائی
است. شرط سلوک
پذیرفته
خداوند داشته وسیله
توسّل عبادی و
امارت و أمر و
دستور دادن پیر
کامل، مناسب
احوال روانی
سالک است. که خداوند
بطالب لقای او
معرفی مینماید.
لذا افراد
بمیل خود و
بهر دلیلی،
چون عادات و
عقاید در گروه
های تصوّف یا مکاتب
قشری آنها، ملحق
بجامعه آنها در
دین ومذهبی
میشوند. که گرچه
در اصل آن فرقه
بیک پیامبر
اولی العزم یا
کاملی الهی
وابسته بوده و
میباشد. ولی ملحق
شدگان بهر
شهودی نمی گردند،
و بمرور زمان
جامعه ای
مذهبی بدور از
حق وخداوند
میگردند. که
وسیله
آخوندهای
جاهل همان
مذاهب میباشد.
مانند فرقه(
جین )که بنام دین
معروف شده ،
در شمال غرب هندوستان
در مقابل دین بودا
در قرن ششم قبل
از میلاد،
اینک یکی دو
میلیون پیرو
دارد. آنان خدای
ودائی بودا و میترا
را که همان مراتب
شهودی
مقدماتی سه گانه
نخستین نوع
بشری هستند،
منکر بوده که
اصولا اعتقادات
آنها شهودی
نمی باشد. که
فلسفی و
اعتقادی از
مجموعه ای
اصول مورد انتخاب
خودشان میباشد.
بودائیان
برهمانان در
سلوک با وَلی الهی
بمعرفی
خداوند، تا شهود
سوم نور فاطمی
شیوا و شهود چهارم
عرش مرتضوی
موفق
میگردند، تا
در تولد بهتر
بعدی بجهان
وبا عقل
وکرامات
بالفعل بیشتری
در ولایت
زردشت، تجدید
بهتر شهودهای
قبلی و
احتمالا بنور
مرتضوی چهارم وعرش
مصطفوی پنجم
میرسند . که باز
در ولایت مسیح
و سپس در
ولایت محمدی،
تکمیل مراتب
شهود ششگانه
واجب نوع بشری
را نمایند. که شرط
لازم برای
تولد یک روح
در نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد، در ولایت
مهدوی بشهود
ربّ رحمان
وعرش ربّ برتر
از رحمان
برسند، که
نامی از او
نمی دانیم. برهمنان
جینی کشتن
حیوانات را حتی
اگر آزار دهنده
باشند نمی
کشند وحرام میدانند.
که همیشه جارو
بدست جانوران ریز
را از راه خود دور
میکنند. در
هندوستان طریقتهای
تصوّف و فلسفی
که نام دین
بخود گرفته اند
فراوان هستند.
و مدام در
کشتار یکدیگر
میباشند. که طالبان
لقای الهی باید
از خداوند پیر
مناسب خود را
درهر ولایت و طریقتی
که باشند بشناسند.

94- چراغ که منبع
نور است ومحمد
از مشکات میگوید.
وسیله تشبیه مراتب
تجلّیات الهی
شده که
شهودهای
هفتگانه نوع بشری
میسّر انسان،
دارای مراتبی
از شدّت نور
ووضوح اشکال و
رسوم میباشد.
که از نور
میتوان تفکیک
اشکال را نمود.
در عرفان
زردشتی (چراغ
مُغان) ر برای
شراب میگویند
که بغ های قشری
آخوند دارند.
و الاّ اولیا
الهی خود منبع
مقدماتی نور توسّل
عبادی سالکان
میباشند، که آغاز
از نور حسینی
پیر کامل هر
ولایت سلوکی
میباشد. که
بَغ میباشد و
مُغ نمی باشد.

95 – (چهار
آئین) در مورد
زردشتیان که ولایت
زردشت را چهارمین
آئین الهی پس از
کیومرث آدم ومیترای
نوح و بودا
میدانند. که کامل
زردشتی آئین
های قبل از
زردشت را قبول
دارند، که باید
در شهودهای
مقدماتی
ولایت زردشت
بمراتب شهودی
ولایتهای پیشین
رسیده باشند.
که مسیح ولایت
پنجم و محمد
ولایت ششم
میباشد. که کامل
محمدی باید هر
شش شهود ولایتها
را داشته باشد،
که بتواند با شهود
هفتم عرش
رحمان پیامبر
و محمدی زنده برای
جند سالک خود
بخلق باز
گردد.
مسلمانان نیز
چهار خلیفه
داشتند. که سنّیان
خود را (چهار
یاران)
میگویند. و
الاّ مذاهب
تسنّن و حتی تشیّع
که بکلی مخالف
نظام خلفای
حکومتی و
سیاسی اسلامی
هستند، هر یک
ده ها مذهب و
طریقت حزبی هستند.
که آخوندها باستناد
یک عقیده و
اصلی فلسفی از
دیگران جدا
شده، و همگی سالک
الهی نبوده و
قشری مشرک هستند.
حتی اگر بقول
پیامبر تمام
عمر روزها
صائم و شبها قائم
باشند.

96 – (چهار
شنبه سوری)
مراسم جشن
وشادمانی
زردشتی ده روز
آخر سال را دارند.
که برای ایزدان
خود نیایش
میکنند.
سالکان باید تمام
روزهای سال را
در حال نیایش
با وسائل الهی
عبادی خود
باشند. و آتش
روشن کردن
سمبول فروغ و انوار
الهی شهودی کاملان
آنها میباشد.
که باید از آتش
دوره سلوک و
عزلت نشینی
سخت، عبور
کرده تا بنور
الهی و شهود میسّر
خود برسند.
چهار شنبه
سمبول ولایت
چهارم زردشت است.
که جشن چهار
شنبه سوری
شاهدان نور مرتضوی
در بازگشت بخلق
دارند. و هر
روز هفته متعلّق
بیک امشاسپند،
یا شهود الهی
نوع بشری
میباشد. که محمد
نیز روز جمعه
را در ولایت خود
روز جشن
میدانست. که سالکان
با شهود نهائی
قائم جمع
ووحدت وجود
مییابند. که این
همانی شهود
الهی آخر خود
را برای سالکان
خویش پیدا میکنند.
که جمعه آدینه
یا همان(
أدینه ) و
پایان دین
ورزی انسان
کامل شده الهی
شده است.
مخالفین
ولایت زردشت
روز چهارشنبه را
نحس میدانند،
که با پریدن از
آتش برای دفع
نحوست آن انجام
میدهند. که بهانه
ای برای حفظ
این مراسم با سخت
گیری ضدّ
زردشتی
حکومتهای
قشری اسلامی
سنّی یا شیعی
میباشد. پنج روز
آخر سال که (
پنجه یا آندرگاه)
میباشد. شب وروز
سالکان در دعا
هستند، و( سور) یعنی
جشن و سورچرانی
وسرور میگساری
کاملان الهی
پس از نجات
شهودی است. و
غیر سالکان
قشری برای سرمستی
خود دارند.( گل
سوری) بمعنی گل
سرخ است، که مسلمانان
آنرا گل محمدی
میگویند. که سمبول
عبور سالکان
از پرده مرگ قبل
از مرگ برای رسیدن
بنجات شهودی
خود میباشد.
اکنون مراسم
چهار شنبه سوری
رمز اتّحاد
ملیّون ایرانی
و مخالف نظام ولایت
فقیه حاکم بر
ایران میباشد.
که بشدّت با چهارشنبه
سوری مخالفت
میکنند.

97 – (حُذَیفه)
یکی از سالکان
با پیامبر و
رسیده بکمالات
الهی، که در
زمان حکومت
عمر و توسعه
نظامی اعراب
با طرفداری
علیّ
فرماندهی
لشکر عرب در
آذربایجان را
داشت. که با مرزبان
و استاندار
آنجا توافق
کرد، که سالیانه
800 هزار درهم
بدولت اسلامی
بدهند، و هیچ ایرانی
زردشتی کشته
نشود و آتشکده
آنها خاموش
نگردد و کسی را
برده نگیرند.
یک سیاست عاقلانه
در مقابل
مطامع سیر ناشدنی
اعراب تشنه
ثروت و زن و
کشتن بود. زیرا
سالکان الهی ولایت
سلوکی و علیّ
چون حُذیفه پس
از وفات پیامبر
مدام سعی در کنترل
توحّش غیر سالکان
داشتند که کمتر
موفّق میشدند.

98 – حوّا همسر
أدم مطرود از بهشت
که یهودیان حوّا
را بمعنی حیات
و زندگی میدانند.
که در اوستا
أدم و حوّا،(
مشی و مشیانه)
آمده است. و از بهشت
عَدن تبعید
شدند. که غیر
سالکان بحیات نوعی
بشری خود
دلبسته هستند.
و مطرود الهی
از نوع فوق بشری
وحتی از نوع بشری
کنونی
میباشند. که
هر نوعی بهشتی
برای ارواح
میباشد. که
دوچار کارما و
تکرار
گذشتگان در
آینده های نوعی
میشوند. که چون
بنوع بشری
مجدد رسیدند،
همین سلوک الهی
تا قائم را در
شش ولایت الهی
و شش تولد
بهتر بشری
بنمایند، که بانواع
فوق بشری تا
الله باید پیش
بروند که خواهند
رفت. داستان
أدم و حوّا
مورد تکرار محمد
قرار داشت، که
بجای گندم سیب
گفته شد. مهم لذّت
جهان نوع بشری
است که سالکان
ترک لذّت با
خویشتن داری
میکنند. تا
بشهود و بهشت بالاتر
شهودی و
رحمتهای عقلی و
الهامی برتر
را بیابند.

99 – در مکتب تصوّف
خانقاه پیر
بمعرفی خداوند
و حکمتهای
الهی او همان بهشت
عدن سالکان میباشد.
و حتی عرلتگاه
سلوکی سالک با
تمام مشکلات و
بلایای سلوکی و
کمبودهای آن
،نمونه راه
بهشست و شهود
برتر آینده
میباشد. شیطان
ابلیس افسانه
ای چون ماری
فریب کار، آدم
و حوّا را
فریب داد. یا آخوندهای
مذهبی قشری که
مخالف سلوک
الهی هستند.
که ظاهر
الصلاح ولی فاسد
در باطن و نیّت
و اخلاق میباشند.
که بنام خدا
جاه طلبی
دارند. پس
بقول پیامبر
پس از مرگ
بشری، میمون وخوک
بهترین بخت
تولد آینده آنان
خواهد بود.
زیرا مار ومور
و حتی ممکن
است گیاه و جماد
بشوند. تا فساد
وگناهان آنان
چقدر بیشتر
بوده باشد. که سالکان
پاکسازی و
تزکیه نفس در
تخلیه از صفات
نوع بشری
وحیوانی
کرده، بصفات
الهی پیر کامل
تحلیه و
زیبائی مورد نیاز
تولد فوق بشری
تأمین نمایند.
افسانه های مختلف
در باره آدم و
حوّا، بازی تصوّرات
انسانها است.
که ابلیس در
لباس روحانیّت
کاذب و تلبیس،
چون مطلاّ
نمودن مس بی ارزش،
آنرا طلا
وانمود
میکنند. و همیشه
محمد تکرار
میکرده که (
ملاء) یا ملاّها
میگفت . که ملاّ
بمعنی مردم واکثریّت
نیست. که
بمعنی مملوء
بودن از نفرت
وفساد و اخلاق
زشت غیر الهی
میباشند.
انواع درجات
بهشت از لحاظ
امکانات برای زندگی
درجهان هستند.
که کرامات بالفعل
و بالقوّه
متفاوت دارند
. انسانها و هر
یک در نوع
منحصر بخود
بوده، که کرامات
بالفعل خاص
خود نتیجه تکاملات
تولدات پیشین
دارند. و جهنّم
و جهانوم
یونانی گوهانوم
عبری و جحیم
قریش و جهان
فارسی، بازگشت
قهقرائی
بجهان در یک
نطفه نوع حقیر
تر یا فصل نوع بشری
حقیرتر
میباشد. که کمبود
کرامات
بالفعل دارند
. مانند ناقص
العضو یا کم عقل
و بسیاری نقص
صفات حیاتی
نوع بشری است.
گرپه ثروت وعلم
نیز داشته باشند.
که بجای
پاکسازی روان
فرصت فساد
بیشتری دارند.
و الاً خداوند
بکسانی که آنها
را اصطلاحا دوست
دارد، فقر و
بلایا و
مشکلات زندگی ودر
دوره سلوک
میدهد. که امور
جسمانی هم
باشد صبوری بیشتر
و سخت تر را تمرین
کنند. که پاکسازی
عمیق تر روان
بصبوری و خود
فقری نیاز دارد.

100 – (خُرّاد) معبدی
در عصر ساسانی
که خانقاه یک
پیر الهی
بوده، و هر
جای توسّل عبادی
سالکان برای کسب
مراتب شهودی
ولایت ها است.
که زردشتیان تا
شهود چهارم
نور مرتضوی و عرش
مصطفوی و در ولایت
مسیح بنور مصطفوی
و در ولایت محمد
بنور قائم
میرسند، تا
نوبت مهدی موعود
سوشیانت
زردشت در ۵۵
قرن دیگر
برسد. که وی آخرین
کامل ولایت محمدی
بنور ربّ
النوع فوق
بشری رحمان میرسد.
و تا عرش ربّ برتر
از رحمان معراج
دارد. که تقرّب
معنوی ومینوی
بخداوند الله
أهورمزدا مینماید.
(خورّه و خُرّاء)
همان قرّه های
شهودی یا (غُرّه
وخورنق) عربی قریش
زردشتی
میباشد. مؤرّخین
زردشتی خرّاد
را جای (فرنبغ )
میگویند که معبد
جای رسیدن سالک
بفرّ و فروهر
الهی و شهودی است.
که بغ و انسان الهی
شود. قرّه های شهودی
در ولایت ششم محمدی
بیشتر از
انوار تجلّی
الهی وعوالم
الهی ملکوتی میگویند.
و محمد از نار
بمعنی آتش و حرارت
سوزان زندگی
جهان را برای غیر
سالکان میگفت.
که خِرَدمندی
الهی و خورّه
های شهودی
ندارند که کارماهای
نسخ ومسخ نوعی
پس از مرگ دارند.

101 –( خور داد
چون أمرداد)
امشاسپندان
زردشتی در
گفته های محمد
در قرآن بصورت
فرشتکان و بال
دارندگان
حکمت و عقل و
علم های در
سطح جادوئی نا
مفهوم
انسانها
میباشد. که هاروت
و ماروت
میگوید.
(خرداد روز) همان
نوروز بزرگ
زردشتیان روز
ششم فروردین و
آغار سال که همیشه
زردشت وهر
کامل زردشتی
در شهود نهائی
خود بنور مرتضوی
ایلی میرسند.
و برخی با شهود
عرش مصطفوی
بخلق مانند
زردشت کاشف آن
باز میگردند. (
خورده اوستا)
نیز کتاب
خلاصه ای از کتاب
اوستا میباشد.
که نیایش و دعاهای
سالکان در آن
بوده است. و
خورده اوستا
یعنی قسمتی از
اوستا است که برای
(خورّه یابی) شهودی
کار برد سالکان
دارد. بقیّه مطالب
اوستا چون
یسنا و ویسپرد
و وینداد
مطالب مربوط
بمراسم و جشن
ها و عبادات میباشند.
عبادتی که پیر
الهی هر سالک بمعرفی
خداوند گفته باشد.
تنها همان
مورد پذیرش
خداوند است.
که وسیله توسّل
پیر حسینی
دارد. معمولا
هرکس برحسب
سلیقه خود
کتابی از امور
دینی و کتب مقدّس
و دعاها و
عقاید مذهبی
غیر سلوکی
برای خود
مینویسد. که اجرای
آنها کارساز
نجات روح
انسان خواننده
آنها برای
نجات از مقام نوعی
پس از مرگ
نیست که جهنّم
پروری بجای
بهشت سازی
شهودی میباشد.

201 – (خرّم
دینان) پیروان
تصوّف بابک خرّم
دین بوده، که در
عصر مأمون
شورش کردند و
خلفای اسلامی
آنان را
دنباله
مزدکیان و
اسماعیلیّه
اسلامی
میدانند. که
معروف
باعتقاد أصل ناسخ
ارواح و
(إباحه) یا
حلال دانستن
امور حرام
میباشد.
پیروان قشری
غیر سالک
معمولا بنام
اولیای الهی و
انبیا ومردان
خوش نام، که
بدون نیّت
وقصد رسیدن
برضایت
خداوند در شهود
و مراتب تجلّیات
الهی بشورش و
هر کاری
بتحریک
دیگران میپردازند،
که ربطی بچند سالک
در عزلت سلوکی
با یک وَلی الهی
بمعرفی
خداوند ندارد.
که ممکن است
در بین جامعه
و یک مذهب و
قومی صالح یا فاسد
دینی بوده
باشند. (خرّمیّه)
نیز گفته
میشوند. که همان
طالبان خورّه
های شهودی در
تصوّف عملی و
در عزلت سلوکی
میباشد. که ربطی
بامور دینی و(
طالبان) سیاسی
واجتماعی
ندارد. برخی
خرّم دینان را
دنباله
مزدکیان دوره
پادشاهی
انوشیروان
میدانند. که این
طبقه بندی ها
ربطی بخداوند
و رضای سلوکی او
ندارد. بلکه
تنها پیر کامل
زنده حسینی در
هر یک از ولایتهای
ششگانه و هریک
از ولایتهای
فراوان کاملان
الهی
ولایتهای ششگانه،
تنها وسیله
توسّل عبادی
بمعرفی
خداوند برای
طالب لقای
الهی میباشد.
و دیگران در
بهشت چهارم تولد
گذشته خود حقّ
برخورداری از کرامات
بالفعل خود در
هر کاری که بخواهند
دارند. ولی سالکان
در کار بُرد
این کرامات
بالفعل خود
تحقّق کرامات بالقوّه
خود را تأمین
میکنند، که مورد
نیاز تولد باز
بهتر بعدی در
جهان میباشد.
و در حکم بهشت
های چهارگانه
برتر موعود الهی
آنها است. خورّه
همان قُرّه وغُرّه
عربی که زردشتیان
دنبال ( کیان
خورّه) خود میباشند
و فرّ کیانی و
فروهر و فرّهه
سالگان ولایت زردشت
و محمد ومسیح
میباشد. سُهروردی
صاحب حکمت
اشراق و تصوّف
احیا شده ایرانی
، تطبیق
اصطلاحات
اسلامی وزردشتی
را با هم
داده، و بهمین
دلیل نیر در
جوانی کشته شد.
آثارش بسیار ونیرومند
در حکمت الهی میباشد
.هر کامل الهی
در هر شهودی
که زندگی میکرده
ومیکند،
پیروانش آنجا
را ( ولایت و مدینه)
دین ورزی
ومدینه فاضله
الهی خود میدانند.
و گاهی آن شهر
را (خورّه فلان)
انسان کامل
میگویند. که یهودیان
( بیت و خان و خانقاه)
میگویند
مانند فیروز
آباد فارس که خرّه
شاپور ذو
الأکتاف
خوانده میشد.

102 – خزان فصل برگ
ریزان درختان
و خریف عربی
یک چهارم سال،
سمبول آخوندهای
قشری مذاهب
میباشد. و جشن
مُغان همان جشن
مغ های بغ نشده
و غیر الهی
میباشد.
پیروان قشری
کرامات بالفعل
نوع بشری خود
را صرف لذّت شکم
و اطراف شکم
میکنند. پس
چون فصل خزان
لخت وعور از
شرایط لازم
بهتر برای تولد
بهشتی آینده میباشند.
خریف پائیز
انسان را چون خروف
گوسفند کم عقل
بشری و بی
عقفلی حیوانی
و خِرفت پس از مرگ
در نسخ ومسخ
آینده
مینماید. تا از
نو بنوع بشری
مجدد و سلوک الهی
تا قائم پس از
هر شش ولایت سلوکی
نوع بشری
برسند که باید
برسند وخواهند
رسید.

103 – (خسرو ) در
عرفان زردشتی
یعنی انسان نیک
نام کامل و
پادشاه الهی چند
سالک خود وتا
زنده بوده باشد.
که همان معنی کسرای
ساسانی یا سزار
رومی و تزار روسی
است. که پادشاهان
ایرانی ابتدا
همان کاملان
الهی زنده بودند،
که بعدها
ثروتمندان و قشری
ها عنوان
پادشاهی و فروهر
و کسرا بر خود
میگذاشتند.
ویا از یک
کامل الهی یا
سرشناس معروف
بروحانیّت
تأیید و ومحبوبیّت
اکثریّت مردم گردند.
امور الهی را (
خسروانی)
میگویند، که محمد
از فلسفه
وحکمتهای (
فهلوانیّات و
خسروانیّات)
زردشتی قریش
میگفت.
حکمتهای خسروانی
فلسفه های سلوکی
و تصوّف وعرفانی
بوده و هست. در دوره
هخامنشیان
نیز خسروان الهی
بودند، و خشار
یار شاه، خسرو
و یار الهی معنی
داشته است. (خشیت)
بمعنی نور و
فروغ در
خورشید، یا همان
شید و سیّد
انسان کامل
بازگشته بخلق
شهود آخر خود
را در دل دارد. (
خشتی) بمعنی
شهریار و پادشاه
همان خسرو میتواند
باشد.

104 – (خِضر) پیامبر
و شخصیّت افسانه
ای و همان پیر
کامل حسینی که
انسان طالب لقای
الهی، ولی گرفتار
حیرت سرنوشتی
است. کمک
مینماید که هدایت
براه درست
الهی بنماید،
که از حیرت جهنّمی
ببهشت مراتب
شهودی
میرساند. خضر
را نوشیده آب
حیات میگویند
که هر کامل الهی
آب حیات و عقل الهی
را نوشیده و حکمتهای
پیر الهی خود
را فهمیده و تولد
دوم الهی و بازگشت
بخلق را با شهر
آخر خود رسیده
است. رنگ سبز
رنگ حیات و زندگی
است، و اولیای
الهی در تولد دوم
خود از خواب مرگ
قبل از مرگ بیدار،
و جاودانگی
حیاتی چون
درخت سرو
سربلند و مقدّس
دیگران
میگردد. و هر
جائی که کامل الهی
قدم بگذارد،
میگویند آنجا سبز
خواهد شد. زیرا
عقل برتر زمینه
سرسبزی جهان مادی
و جهان روانی
انسانها را
تأمین میکند.

105 –( خوار)
بمعنی آتشکده
و جای عزلت
سلوکی و خورّه
یابی شهودی زردشتیان
در آتشکده های
اطراف ایران
در اماکن خلوت
و کوهستانی
میباشد. که در
اسلام مساجد
در أصل معابد سالکان
و سُجده وتسلیم
پیر کامل باید
باشد. که خانقاه
درویشان چنین است
و مساجد
مسلمانی بقول پیامبر
مساجد آباد و دلهای
خراب دارند که
پاکسازی روان
نمی کنند. که حتی
اسلحه خانه و
مرکزی حکومتی
و ستمگری
آخوندهای
قشری غیرالهی
شده است.
بطوریکه انحصاری
شده، و آخوند دیگری
نمیتواند
بحوزه حکومت ولایت
فقیه او تجاوز
کند. که
مسییحیان هر
کشیشی کلیسای
خود را باید بسازد.
که سالکان در
معبد الهی پیر
کامل خود قبله
گیری وتوسّل
عبادی بصورت
وسیله الهی
حسینی خود
میکنند، که
دعایشان
بخداوند برسد.و
(خوارنگهه) یا (خوار
گاه) که بخورّه
و فرّ و فروهر
میرسند و
سلطنت الهی
چند سالک خود
را دارند. خورّه
وخوَرنَق که
قرّه و غرّه
از اصطلاحات عربی
میباشد. قرآن
نیز یعنی (دو
قرّه) محمد
نور قائم
وعرشرحمان
معجزه او است
ونه کتاب قرآن
عثمانی .( خوان
خور) در
گاتاها بمعنی خورسید
همان صورت پر
نور پیر کامل
الهی بمعرفی
خداوند است.
که بدنبال
کیان خورّه
میباشد. که محمد
در نور قائم
وعرش رحمان
بدو قرّه و
قرآن خود
رسید. و
سالکان ولایت
او پس از تجدید
شهودهای پنجگانه
مقدماتی و حجّهای
عُمره، محصول
سلوک الهی از
پنج ولایت
الهی پیشین
روح سالک که
هر بار بمقام پادشاهی
و امامت وامّی
شدن واوم وهوم
که مؤمن الهی
میشود. که ( حور
و هور و خورّه)
چون حوریّه
های بهشتی و
فرشتگان
میگردند. ( خان
و خوان) بمعنی
پادشاه الهی
انسانی که بر
دل سالکان خود
پادشاهی
میکند. و خوان
و سفره همان
حکمتهای
عرفانی و الهی
اولیا در
تعلیمات عقلی
و عبادی آنان برای
سالکان خود میباشد.
زردشتیان اگر
ایران زمین را
(خوانیرس)
میگویند، که قلب
ایران و جای
هفت نژاد و
خاندان اصیل
ایرانی است.
یا همان هفت طریقت
اولیای سلوکی
زردشتی یا شاهدان
تجلّیات
هفتگانه نوع بشری
که زردشت تا شهود
پنجم عرش مصطفوی
آن رسیده بود.
سرزمین
ملکوتی ایران
بنام ایرانویچ
و یا از هفت
سرزمین اطراف
ایران
میگویند که ایران
بزرگ در دیانت
زردشتی بوده است
مانند حکمتهای
اسلامی که اعراب
با فتح هر سرزمین
آنرا گشودند . که
زردشتیان
آنرا روان وروح
ایران
میخوانند وعده
زردشت برای
ظهور سوشیانس
اول مسیح و دوم
محمد و سوم قائم
را در این کشور
مقدّس میگوید
که مقصود
ولایت سلوکی
است نه سرزمین
خاکی و سیاسی
که مهدی موعود
در ولایت محمدی
ظهور میکند و خود
محمد در ولای مسیح
و مسیح در ولایت
گوئی کشور الهی
زردشت تولد دوم
الهی پس از مرگ
بقبل از مرگ دارد.
خور فارسیی را
هور اوستائی
میباشد و هورشید
یا خوذرشید
سمبول پر نورترین
منبع برای انسان
و جهان شهودی هر
ولایت سلوکی است.
که شروق
خ.ورشید از
اشراق همان
اشراق تجلّیات
الهی در دل
کاملان میباشد
خورشید را بهشت
سوم هورشنگاه
است که در ستاره
شبناس خورشید
سوّمین کره
بدور زمین
میگردد و یا هر
شهود نهائی
ولایت ها خورشید
آنان میباشد. خورشیدچهر
یکی از پسران
زردشت
میگویند که رخسار
و صورت الهی
یا نور الهی
شهودی خود
برای سالکان
وی بوده یا هر
کامل الهی فرزند
الهی پیامبر و
پیر خود
میباشد. کاخ خورنق
پایگاه نظامی وتعلیمات
اردوگاه
ساسانیان در مرز
صثحرادی بوده که
تاکنون در
ازطراف نجف
بنان شثاثه
برپا میباشد
که جای تربیت
بهرام گکور
میگویند و زمانی
از تعجایب سی گانه
جهان شناخته میشد
که اگکر آنرا
معبد و آتشکده
زردشتی
بدانیم جای خورّه
ئگیری و توسّل
سالکان و خورّه
وقرّه یابی تجلّیات
شهودی سالکان
میباشد. و
بالأخره فراوان
وازگان فارسی
دری قریش با
پیش وند خور و
خورّه
میباشند که ارتباط
بسلوک الهی و قرّ
گیری دارد که قرآن
محمد همان دوقرّه
اکتشافی او
تنور قفائم و عرش
رحمان است و
نه کتاب قرةآن
عثمانی که چهل
یسال پس از وفات
پیامبر عمر و عقمان
نوشتند که قنون
اساسی حکومت استبداد
دینی آنان بوده
باشد که اگر برذداشت
سلوکی از این قرآن
نشود ارتباطی بخداوند
وموحمد ندارد
و الاّ هر نوشته
ای از هرکس که برداشت
سلوکی شود
ارتباط
مستقیم با خداوند
دار د.

106- دادگاه
یا داتگاس و شاید
قصاص در فرهنگ
زردشت معبد و
آتشکده است که
همان خانقاه
پیر کامل سالک
بمعرفی
خداوند میباشد
که داوری
رؤیاهای سالک واحوال
و عقاید اورا
مینماید که قضاوتی
الهی میباشد
نظر چیر و عفو ووعده
ئهای او نیز الهی
میباشند
دادگاه در حکم
قانون و دستور
الهی تست لذا قضاوتهای
انسانها در هر
حال عادلانه نیست
چه رسد که در اوئور
الهیب و شهودی
که خود از آنها
آگاهی شهودی
ندارند داوری و
اظهار نظر کنند.
محمد پیامبر
خود را در
مسجد مدینه
محل قضاوت خود
میدانست که رفع
مشکلات سالکان
خود کند و
ربطی بدیگران ندارد
وداوری پیامبر
با چند سالک خود
بود ونه با سالکان
اولیای الهی زنده
ولایت محمد
دذر حیات محمد
قضصاوت پیر الهی
قشضای الهی و
آنچه مقتضی بوده
است. که در
سرنوشت سالکاتن
پیر الهی
بمعرفی خداوند
و الهاکات
وکنترل الهی میباشد
لذا آخوندهای
قشری حتی
قصضاوت در
اختلافاتت مرم
و اور اجتماعی
را منحصر
بخ.ود میدانند
که موبدان
زردشتی داشته ودارند.
داور یا داذور
بمعنی قاضی و قاضی
القشضات است
که پیر کامل
قاضی است و مراتب
الهی قضات برتر
هستند.

107 – لفظ کلمه دین
در فرهنگ اسلامی
محمد وزردشت
مانند دیگر ولایتهای
سلوکی بمعنی
عملیّات
سلئوکبی زسالکاتن
در تخلیه و تحلیه
تا تجلیه میباشد
و نه دین بمعنی
پیوستگی حزبی
مانند و اتّحاد
عقده های
انسانهای غیر الهی
که باعث فساد جامعه
و باعث هیسنری
جمعی گهگاه
وویرانی جامعه
میباشد. دئیا
یا همان دین و آئین
و کیش و یا
وجدان و احساس
روحانی و الهی
انسان سالک ئ
وواصل کامل میباشد
نیروئی ایزدی
الهی که فنا
ناپذیر است و همان
صفات الهی
سالکان در
نتیک روحی
آنان میباشد
که برای تولد دوم
نوع فئوق بشری
بهتر و یا
تولد کارمائی وفوری
بدتر آینده
مسخ در ژنتیک روحی
محفوظ میباشد
که عامل و دلیل
کارما و کسب قدرت
حیاتی یک روح
در نطفه مادر خود
که مناسب درجه
کمال و پاکی
یا ناپاکی آنم
جسم وذهن و روان
بشری طفل را میسازد
چون قدرتهای
عقلی وادراکی
یا زیبائی صورت
و تناسب اند
ام و دیگر صفات
حیاتی که هر موجود
در هر نوعیب
بفرا خور
شایستگی مقام تگکامل
روح الهی خود
دارذد و تنها در
سلوک
انسانهای
عاقل با اراده
و علشق صبور
که در سلوک
الهی میتواند
پاکسازی
ژنتیک روحی
خود کند و صفات
نیکوی مورد نیاز
تواد بهتر
بعدی فصل بشری
بهتر یا نوه
فوق بشری را پیدا
کند که شهودها
مدرک فارغ التحصیلی
سالکان
ولایتها میباشد
که ئعده های الهی
بهشتی کاملان
وئ یا جهنّم
نسخ ومسخ قشری
ها میباشد لذا
نیروهای
ذاتتنی نتیک
روحی همان کشش
الهی در انسان
سالک میباشد
ووجدان بیدار
شده انسان کاتمکل
رسیده بنور
شهودی
نیروانای آخر خود
میباشد و عامل
جاودانگی
بهشتی یا جاودانگی
جهنّمی که در هر
حال جاودانگی
نسبی وموقّت توقّف
در یک نوع
میباشد. این ژنتیک
روحی همان دین
ووجدان و ماهیّت
حقیقی ونسبی
شخص میباشد که
سر پل چینیود
بصورت دختر زیا
در شهود فاطمی
شهود سوم
سالکان قبل از
رسیدن بشهود مرتضوی
و رضایت الهی
برای بهشت پس از
مرگ طبیعی و یا
رسییدن بشهود پنجم
صورت مصطفوی
برای مستعدان
که هم اکنون با
مرگ قبل از
مرگ بدستور
مقام مصطفوی
خود میتواند
بنور قائم . نجات
روح از نوع
بشری حیوانی
برسند که هفت هزاتر
سال بعد با موجودیّتعای
چهار بعدی
فرشته گونه و هزاران
برابر تعقل نوع
بشری در ولاتیت
مهدی موعود
متولاد که پس از
تجدید شهودهای
ششگانه نوع بشری
آنگاه با مرگ قبل
از مرگ از نوع فوفق
بشری خود
بشهود هفتم نور
رحمان ربّ النوع
ذفوق بشری میرسند
وبا شهود هشتم
و نهشتمین بهشت
بعرش ربّ برتر
از رحمان میرسند.
لذا شهود
زنانه فاطمی
شیوا ودغدو و مریم
گوئی مقام متصدّی
الهی برای زایش
و میراندن
انسانا میباشد
که سالکان
اورا در شهود سوم
می بیننند ولی
غیر سالکان
شاهد فرشته مرگ
خود نیستند
ولی شاهدان
ایبن همانی
مراتب شهود خود
را دار ند پس روح
انسان کامل همان
صورت زیبای فاطمی
یا صورت مرتضوی
و صورت مصطفوی
ونور قبائم
میباشد
درخشانی ژنتیک
روحی سالک پس از
پاکسازی در تخلیه
وتحلیه درجه
زیبائی
دیگکری در صورت
لفاطمی روح و شهود
سیوم خود می بیند
بعکس غیر سالکان
که ارواح قشری
کارمائی
دارند در وقت
مرگ یا وقت تولد
مسخ حیوانی خود
صورت زشت و
عفریت ذات خود
را می بینمد
که مادر حیئوانی
استقبال از طفل
خد میکند که ترسناک
است و طفل
الهی شده روان
مادر روحی
آینده خود را هم
اکنون می بیند
و استقبال دلپذیر
طفل مولود
میباشد. گاهیب
نیز دین را
نام فرشته
وحجدان یا ایزدی
الهی میکویند
که هماتن شهود
نهائی سالک و مقام
الهی روح سالک
الهی شده
میباشد قرین و
عمزاد نیز همین
شهود نهائی است
وهمان فرشته مرگ
انسان شلهد
است که عاشقانه
چنین دعوت مرگ
اورا مپذیرد و
لذّت بخش او است
که تمام لحظات
آنرا نیز درک میکند
.

108 – دیو و شیطان
در هر دو دین
نقش خطرناک
دارند عکس دین
ووسیلاه الهی
و ومراتب شهودی
که الهی تر
بروح شاهد
میدهد و دیو و شیطان
ابلیس مقام نوعی
حقیر روح
انسان قشری و غیر
سالک میدهد که
نسخ ومسخ وفسخ
و رسخ و وسخ
میگوئیم. تا
چقدر انسان روان
خود را آلوده
تر و کناه کار
تر و سیاه تر
کرده باشد.
مذاهب هندو و زبان
سانسکریت
بخداوند دوا
ومراتب شهودی
و ایزدی است
که در ولایت
زردشت واضح تر
توصیف الهی میباشد.
که مناسب عقل
انسان و عقده
های روانی وکرامات
بالفعل و
بالقوّه تو میباشد
که در مقام
برتر روحی
مقام قبلی
منقور و شیطان
محسوب میشود
گرجه همان نیز
برای
انسانهای با عقل
مقام مربوطه الهی
خود هستند
برای مستعدان
تکامل بیشتر
نیکو میباشد. فردوسی
غیر سالکان را
سراسر دیو میخواند
دیو مازندران
پادشاه ستمگر
یا آخوندی بد کنش
و بد کیش بوده است.
لذا انسانهای نیرومند
غیر الخی راچون
دیو توسصیف
میکند و آنها
را جهنّمیان
با شاه و دم
تصویر میکند
زیرا در مسخ حیوانبی
اینان شاخ و دم
ودیگر صفات
حیوانیّت وجهالت
را دارند. که بقول
محمد ملاء یا ملاّ
های ابلیس در
تلبیس
ریاکاری پس از
مرگ مسخ میمون
وخوک بهترین بخت
آنان خواهد بود
که در جهان متولد
صورتهای حیوانی
میشوند و نه دذر
عوالم الهی
دیده شوند دیو
تورات غول است
درز اوستا
آخو.ندها
دوگونت یعنی
دروغ گو
خوانده میشوند
که روحانیّتن کاذب
ارائه میدهند
و محمد آنان را
در قریش بنی امیّه
میخواند که امّی
چون سالکان
نمی کنند که محمدی
امّی شوند و تظاهر
بسلوک و اوم
بطور قشری
مینمایند که
بجای امّی بنی
امیّه میشوند
و دردوغ کگویان
مداوم با
خداوند هستند که
بدر ترین جهنّم
ها را دارند
ودر مسخهای بدتر
از میمون 109 – دری
زبان فارسی
خراسان و فرهنگ
زردشتی
پارسایان فارس
که قریش از آنان
بوده اند
فراوان در
قرآن و احادیث
محمد دیده
میشنود که این
نویسنده هرجا که
توانسته آنها
را در تفسیرات
ونوشته های
خود مشخّص
کرده است که دلیل
زردشتی بودن
فریش و محمد
است که محمد
سالک زردشتیی بولایت
مسیح از ولایت
زردشت تعالی یافت
تا خود صاحب
ولایت برتر و
کشف دو قرّه
شهود فائم و عرش
رحمان شد که قفرآن
مهجزه محمد
همان دو قرّه شهودی
اکتشافی او
میباشد که
هرکس در ولایت
او با کمزرگ قبل
از مرگ دئر
شهود پنجم مصطفوی
بنور قائم و
درجه ای الوهیّت
الهی میرسد.
گاهی دری را بخاطر
درگاه پادشاهان
یکب از شعبات زبان
فارسی میباشد
ولی زبان غرفان
سلوکی زردشت
دری است که زببان
عرفان محمد نیز
دری میباشد کع
ار باب و درب
میگوید که ولایتهای
الهی تنها راه
ئرور بعوالم الهی
میباتشد
اکنون زردشتیان
زبان گکویش
خود را سرشار
ار لافاظ عذرفانی
زردشتی است
زبان دری که اگر
سالک یا یک وَلی
الهی زببان
اورا بفهمد زبان
خدا را فهمیده
است گرچه زبان
مطلق خداوند
الله نییست. و
االاّ منکران سلوک
و گناه کاتران
میتوانند
الفتظ و کلمات
پچیامبران را استفاده
کنند کاری که آخوندهای
همه مذ اهب قشری
میکنند. به دینی
باز بمعنی ساوک
الهی میباشد و
نه زبانت
زردشتیان که ممکن
است یک زردشتی
غیبر عامل بروش
زردشت باشد که
فراوان
انسانهای فاسد
بین آنها و هر
قم وکروهی
وجود دازرنذ
که زبان به دینی
و الهی ندارند
مگذر سالکان
با کمک یک وَلی
الهی بکعذفی خداوند
بوده باشد.

110 – دستور و دساتیر
بمعنی قانون و
قاعده و روش و
آئین سلوکی است
که خداوند
بطور کلّی
الهام انبیای اولی
العزم ششگانه
کرده و آنان کاملان
ولایت خود را چنان
تربیت کرده که
حقّ ذستور
دادن بجای خداوند
بسالکان خود
دارند و صلاحیّت
بدون هر
بازخواست بعدی
خداوند میبتاشند
گاهی نوشته های
عرفا را بنام دستور
نمی خوانند و یا
آنها مخلوطی
از دیانتی قدیم
و جدید و اسلام
وزردشت ومسیح
تصوّر میکنند
در حالیکه
زبان الهی همه
و.لایتهای سلوکی
یکسان است ولی
در الفاظ
مختلف هر قئوم
و سرزمینی میباشد
که برای محقّق
خحدا جو این
تفاوتهای
گوینده الفاظ
اهمیّت ندارد
که شاید انسان
را فریب بدهد
که تعصثّب
انکاری و یا تعصّب
پیوستگی
بگروه غیر الهی
پیدا کنند. پیر
جسینی انسان
تنها باب
ولایت اله و رسیدن
بعوالم الهی میاشد.
در گذشته
موبدان بزرگ را
دستور
میکویفتند گو اینکه
ملّتهای عرب
قانون اساس جامعه
سیاسی خود را دستور
میگویند.

111 – کوه دماوند
البرز همیشه در
ادبیات
مزدیسنا و
زردشت سمبول مکان
لا مکان عالی الهی
برای کاملان الهی
میباشد که امثال
رستم رسیده بمراتب
الهی همیشه در
کوه البرز
بوده اند که محمد
در کوه حرّاء مکّه
بود که هم ریشه
با لفظ البرز
یا هرا است یا موسی
در کوه طور و
اکثرا سالکان
در کوهستانها
یا چنگل ها و صحراهای
برون مرتفعات
در تنهائی
عزلت سلوکی هستند
و معابد خود
را بتریج توسع
دادند البرز گاهی
زندان شیطان و
آهریمت
میگویند که در
مسخ ئ نوع حیوانی
زندانی
خواهند بود و
کوه مفغهوم تقرّب
مکانی
بخداوند در
آسمان دارد. و یا
مسکن سیمرغ
است که کاملان
الهی رسییده بربّ
النوع خود سیمرغ
و عنقا شده اند
که نوع بشری بروح
القدس ونوع فوق
بشری آینده بربّ
رحمان خواهند رسید.

112 – دیویسنا
بمعنی
پرستنده دیو
منظور قشری های
مذهبی همه ادیبان
که پرستنده آخوتدهای
مشرک خود
میباشند بقول محمد
هرکه را دوست بداری
اورا پرستیده
ای که مثلّدان
قشری این پرستش
را از
آخوندهای مورد
تقلید خود
دارند ئر گذشته
دیویسنا را هر
دین غیر از
اولیای الهی
میگفتند که منظور
غیر سالکان با
ولایت الهی
زردشت یا مسیح
و محمد و
کاملان الهی آنها
تاوقتی زندهد
باسشند هست
مزدیسنا
مقابل
دیویسنا و یزدان
در سلوک است.

113 - رستاخیز
بمکعنی بر
خواستن
مردگان در روز
قیامتی برای داوری
الهی میباشد
که غیر سالکان
بنحوی چنین
آینده ای دارد
ولی سالکان
ولایتها در دوره
سلوک داوری الهی
خود را دارند
که چون بکمال
و درستی مراحل
طی کننده و شهود
م راتب الهی
برسند آنگاه ثیامت
و رستاخیز
آنان بقول
محمد در قیام نور
قائم ربّ ذاللنوع
بشری و ایدآل کمال
نوعی میسّر برای
نوع بشری است که
شهود ششم
میباشد و الاّ
در ولایت
مهدوی آینده نوع
فوق بشری در سلوک
قیامت و رستاخیز
دیگری دارند
که عملا در دوره
زندگی سلوکی
سالکان در هر مرحله
پذیرش اعمال و
رضایت الهی
خود را می بیند
که در نهایت
سلوک خود
یشهود مرتضوی
و رضایت الهی
میرسند تا برخی
هم اکنون مورد
اصطفا و انتخاب
الهی قرار گیرند
یا شهود قائم
و عرش رحمان
دو قرّه جدید محمد
یبعنوان
محمدی زنده و تازه
نفس برای چند
سالک خود هستند.

114 - زند اوستا
ترجمه و نفسیر
بزبان پهلوی
ساسانیان از اوستای
قدیم تر که
مفهوم
اسرانیان ساسیانی
نمیشد قریش
زردشتی نیز زبور
و مزامیر و
زمزمه های زند
اوستا را
داشتند. که بر خلاف
تصوّر ربطی
بتورات یهود و
فصل زبور
دئعاهای داود
پیامبر ندارد
و پس از تثبیت دین
و آئین محمد قریش
بنی امیّه غیر
سالک بود که مسلمانی
زبانی داشتند
گرچه هیجان و قدرت
غیر عهادی
یافتند که با عمر
ظرف ده سال
بکلی فرهنگ
قریش فغراموش شد
و فرهنگ الهی وبلایت
محمد نیر
نادیده گرفته شد
مگذ انگشت شماری
از انسانها
زند اوستا
بمعنی زنده کردن
اوستا بود و
اوستا بمعنی
استاد الهی
زردشت است و اعراب
زردشتیان و
مخالفین خود
را زندیق
میگفتند که زندیک
پرستنده زند
اوستا بودند
باز خود اصحاب
کتاب و سلوک
را محترذم
میداند ولی
همه نیز زردشتیان
سالک نبودند
کتاب انجیل
مسیح بزبان
یونانی بوده
که اکنون بنسخه
انگلیسی آن کمتر
اعتماد دارذند.
و یا تورات بابل
بزبان کلدانی
بود یک بار ترجمه
یونانی و سپس
ترجمه عبری شد
وی اصرار دارند
که تورات کلام
خدا و موسی
میباشد که اولایای
الهی اولی العزم
یا غیر اولی العزم
سالکانئ وشاگردان
آنان با تمام حسن
نیّت نوشته اند
ولی همه و حتی هیچ
یک مقصود
پیامبر خود را
نمیدانستند
که اگر بدانند
خود کتاب مقدّس
خود را
مینویسند
شرایط محیط
عربی اسلام
اجازه نمیداد
که کملان محمد
کتاب مستقل
بنویسند زیرا
خلفای سیاسی
نمی خواستند
ریشه اسام با زردشت
را یادآور
شوند و غیر از قرآن
عثیمانی
پذیرفته نگردد.

115 –سنّت محمد
سلوک الهی و تقدّس
روح انسان در شهود
نهائی میسّر خود
میباشد و همان
سنّت بدون تشدید
مسیحیّت یعنی
سلوک الهی وتقدّس
روح است وهمان
سپنت مقدّس
زردشت در
سپندارمذ یکی از
امشاسپندان و ایزدان
و تجلّیات
شهود الهی
کاملان زردشتی
که این تقدّس
در سالکان رسیده
بشهود سوم
فاطمی شیوا یا
دغدو و مریم
که شهود نور الهی
آنان بوده است
کگهخ پاکروان
و مقدّس و باکره
ورجین
میبیاشد و آنرا
در فرهنگ
مزدیسنا
فرشته موکّل
زمین میگویند
که همان زمین تن
انسان بخصوص اداره
تن سالکان
میباشد که این
فرشته فاطمی
میزایاند و
میمیراند
برخی بقهقرای
روحی و برخی بنوع
بهتر تولد مجدد
بجهان دارند.
که شهو.د چهارم
مرتضوی وتولد بهتر
چون مسیح که
با شهود نور مصطفوی
چون ومحجمد
لذا
سپنداترمذ را دختر
خداوند آهور مزدا
است که تأیید
زنانگی مقام شهودی
و مخصوص احوال
نیکوی الهی
زنانمه و مادری
سالکان مرد
باید بدان برسند
تا مردان الهی
بعدی شوند که قبلا
مردانگی ندارند
که کودکی دارمد
مانند رستم و دئر
ولایتهای
مسیح ومحمد
شهود مقدماتی
. حجّ عمره
برای رسیدن
بحجّ ةأکبر
قائم پس از
شهود مرتضوی ومحصطفوی
در مرگ قبل از مرگ
است. سپنتا
مینو خرد مقدّس
شهود نهائی و برترین
امشاسپند که برای
زردشت مقام
عرش مصطفوی و برای
مسیح سصاحب
عرش جبرئیل و برای
محمد صاحب عقل
ربّ نا دیده
رحمان در عهرش
رحمان میباشد.
انگیزه مینو
خرد خبیث قشری
ها که أنگره
مینو و انکار
و افعال منکر
سطح عقل
بالاتر الهی
میباشد و شرط
سلوک در راه
سپنتامینو
بسیار بودن و
عالی تر بودن أندیشه
و گفتار وکر
دار نیکو میباشد
و نام مخانوادگی
زردشت
سپنتمان یعنی مقدّس
و سنت میباشد
که خانواده او
طریقت سلوکی قبلی
او بوده است
که پاک روان گردید.

116 – سحر و جادو
و افسون کردن
در طریقفت
زردشت و محمد
مورد تنفّر
است که آنرا
کار
گناهکاران و آخوندهای
قشری ادیان ومذاهب
قبلی و حتی
قشری های آخود
ولایتهای بعدی
است که هیچ از وظایف
پیامبر خود را
نیز اجرا نمی کنند
و بیشتر بفریب
دادن دیگران جاهل
ساده لوح و بنمام
خدا و دین
میپردازند و حکومت
و غارت تال مردم
و خر سواری از آنها
مینمایند و
ناموس چیروان خودرا
با فریب کاری
موزرد تجاوز قرار
مکیدهند و خود
را متصدّ در عقد
و ازدواج
میدانند تا اولاد
آنها حلال زاده
باشند کعه
محمد آمها ا
حرام زاده
میخواند
مادام که
میتوانند سلوک
الهی کنند ولی
نمیز کنند
حقایق عقلی سطوح
پائین تر برای
انسانهای با عقل
برتر سطوح بالاتر
در حکم اوهام باطل
میباشد در حالیکه
در سطح همان
انسانهای در فصول
اولیه نوع
بشری
حطسیوانی
حثقیثت نسبی
خود را دارند
و انسانها هر
آنچه که واقعیّت
میدانند حقیر
تر از حقیقت
همان وقایع
است که هنووز
ظهور نکرده که
سالکان دئر شهودها
زودتر در زمان
تا هعفت هزار
سال جلوتر
حقایق الهی و
ارباب مدبّر
الهی آینده
خود را تا شهود
عرش رحمان
میشناسند که گوئی
شاعر هر مقام تجلّی
الهی ششگانه
در بازگشت پیامبر
گکونه بخلق
تجسّم بشری
همان مراتب شهودی
هستند که شاهد
ومشهود در یک شهود
وحدت وجود و
یبگکانگی یافته
است.

117 – سروش در اوستا
بمعنی اطاعت
اوامر الهی
یعنیذ تنها همان
سلوک اله است
که متناسب
درجه کگمال
روحی انسان از
تولدات قبلی او
میباشد که عقل
خاص تسلیم
بخداوند وچپیر
الهی بمعرفی
خداوند
میباشد. سروش
نیز نام یکی
از ایزدان
مزدیسنا و تجلاّلت
شهودی در هر یک
از مراتب شهودی
همراه اطاعت
شاهد میباشد
شهود آخر هر کس
مقام عقلی و
الهی او میباشد
که در ولایت محمدی
بشهود هفتم
عرس رحمان
میرسند پس الهامات
لدنّی از جچهان
بالاتر نوع فوق
بشری دریافت میکند.
سروش که مسؤل حساب
رسی است همان شهود
آخر مدبّر الهی
سالک میبتشد
که در صورت
شایستگی و
داشتن شرایط
لازم تا شرط کافی
بشهود برتر
تولد بشری
کنونی میرسد و
بیش از یک شهود
چدید در یگ زندگی
وولایت بشری میسّر
نیست برای زردشت
مقام پنجم عرش
کصطفوی حسای
رسی ورسیدکی
تکامل روحی صورت
میگیرد. پیر کامل
بمعرفی
خداوند در هر
شش ولایت رسلوکی
صاجب این همانی
مقام الهی
شهود آخر خود
را دارد که سالک
مطیع دستورات عبدی
او همان مقام سروش
الهی برای
سالک میباشد
یا آماده کننده
برای رسیدن
بشهود برتر در
سالک در ولایت
محمدی سروش همان
مقام عرش رحمان
میباشد و بتعلبیر
دیگری هم زاد
سالک همان
مقام مدبّر
روح سالک و هر انسان
وحیوانی
میباشد و همان
قرین خیر و
حای همان نطفه
وذلت وژنتیک روحی
انسان برای تولد
بهتر نوعی است
و یا برای تولد
در تولد در حقارت
نوعی که غیر سالکان
قشری و بد
دینالن و همان
فرشاته مرگ
انسان است که انسان
شاهد تجلّی
الهی خود کشش
برای رفتن
بسوی فرشته مرگ
خود میرود که گردشهای
ملکوتی چون هر
شب شهودی
مینماید و اگر
بفرض روحی خواهان
دیدار خویشان خود
باشد بزبان حال
بوی میگویند
که چجتد هزار
سال پیش آنان مرده
اند زیا در
ملکوتها زمان
و مکان و تمام
سصفات جهان ناسوتی
أتمی وجود ندارد.
دیوها دشمن سروش
هستند که آخوندهای
قشری و کسانی
که امور مادی
ر ا برای خود
میپرستند سعی در
تحقیر مقام عقلی
الهیب انسان کامل
و سالک بنماید
پس بقول محمد بهتر
از عشق برای نجات
روح همان نفرت
از ذشمنان ولایت
و سلوک
میباشد. که همان
قشری های
آخوند پرست
میباشند و هر
یک از صفات
زشت روان بشری
انسان یک دیو
و دشمن آینده
برتر انسان
میباشد مانند دیو
خشم و دروغ و
لشکریان صفات
قهقرادی برای روان
انسان سروش بز
همان نماز صبح
پس از شهود
نجات بخش است
که در ولایت محمدی
دو رکفت نماز
جمعه و شکر از خداوند
میباشد که پس از
آن نماز واجبی
نیست که تقصیر
در حجص کعبه
آخرین وظیفه
سالک شاهد است
که خطای عمدی میکند
که ترک احوال دوره
سلوک را کرده باشد
که اگر تنکگند
حجّ او باطل و
کناه میباشد
هر شهود
مقدماتی در وقت
شهود آنها
سروش او
میباسشد سروش
جرنام همان
مجاتزات الهی
در جرم ومجرم
شدن انسان
گناه پیشه است
که کارمای جهنّم
تولد حقیر تر نوعی
در جهان میباشد.
سروش و کارمای
روح دوزخی یکی
را سروش یشت
میکویند که سه
شب اول پس از
مرگ روان را زیر
نطر دارد که سالکان
در سه شهود
حسینی و حستی وفاطمی
خود دوره سلوک
و عزلت نشینی
سالک را لبعهده
داذرند و روح غیبر
سالکان با مجازات
الهی بصورت
روح سرگرزدان
بدون تن که در
گرمای سطح زمین
و نور خورشید
و هر نوری
میسوزد که
بدنی أ تمی محافظ
حرارت ندارند
پس خود روح
طالب دخول در یک
نطفه مادی
مناسب میباشد
که با کرامات بالفعل
باقی مانده او
همان نوع را
در جهان چیدا میکند.
بیشتر از مدبّران
الهی ارواح نیکو
کامل شده
سالکان
ولایتها عنوان
سروش دارند.
دعاهای سالک وکامل
الهی با مراتب
شهودی خود خطاب
بسروش خود یا
قرین و روح مدبّر
خود میباشد که
از سروش سرشب
میگویند که سالکان
قبل از خواب
گفتنی های خود
را با مراتب
الهی خویش
دارد.

118 – سلمان فارسی
ایرانی که محقّق
خدا جو بود
اطلاعات وسیعی
از امور ادیان
و عرفان داشته
که زمانی در روم
بدستور شهود
نور مرتضوی
خود تسلیم یک گامل
ولایت مسیحی شد
که مسیحیان از
حضور پادشاهان
ایرانی برای مسیح
وهر کامل مسیحی
میگویند و چون
بکمال شهوذ نور
مصطفوی خود
رسید باز
مأمور شد که بنزد
محمد که تازه مبعوث
شده بود برود
چون استعدا
تکامل روحی
فروان در تخلیه
وتحلیه داشت
که در مکه با محمکد
ملاقات کرد که
اورا در رؤیا دیده
بود که بنور قادم
وعرش رحمان نیر
رسید و اینکه محمد
اورا از ما آهل
بیت خواند
یعنی از کاملان
الهی ولایت ششم
محمد است که هر
شاهد عرش رحمان
أهل بیت و طریقت
محمد وحتی محمدی
زنده برای سالکان
خود میباشد./ و
خانقاه او چجون
إأریکه
پادشاهی
سالکان خود
چون محمد بودذ
و پس از محمد با
علیّ بعنوان رهبر
ولایت الهی و سلوک
محمدی بود که
عمر نیز از محبوبیّت
و اطلاعات او
در باره ایران
استفاده کرد و
اورا ولی و
حاکم تیسفوتن
نمود تا وفات کرد
و توسعه ولایت
رسمی اسلانم در
ایران رلا
بعهده نداشت
که استدلالت ولایتهای
زردشت تا محمد
را بزبان مردم
ایران مطرح میکرد
که معمولا انگشت
شمار
میپذیرفاتندئ.
فارسی شهرت سلمان
یعنی پارسا ودرویش
بود وی آهل اصفهان
بودو سلیمان
نبیّ یعنی
سلمانی کوچک
که محمد
تولیای ولایت خود
را برتر از انبیای
بنی اسرائی میکفت
چون شهود برتر
قائم و عرش رحمان
را دارند که انلبیای
بنی اسرائیل نداشتند
و تقرّب بیشتری
بخداوند دارند.
سلیمان بنی
اسرائیلی همان
صفات جمشید و زردشت
را ارد و
بسیاتر نقاط
مقدّس در ایران
ام سلیمان است
مانند تخت سلیمان
یا تخت جمشید
یا قر ر مادر سلیمان
که قبر کورش
میباشد و یا زندان
سلیمان که معبد
وخانقاه
سالکان که در اورشلیم
بود لذا کورش
و داریوش تجدید
بنای معبد اورشلیم
را نمود که
خود و یهودیان
شاخه هائی از
ولایت زردشت
بودند گرچه
أکثیر
یهودیان و آهل
قریش غیر سالک
و مشرک آخو.ند پرست
میباشند و بجای
امّی شدن و اوم
نمودن بنی امیّه
بوده که همه پیروان
قشری همه ادیان
غیر سلوکی بنی
امیّه و مغضوب
الهی و
قهقرائیان نسخ
ومسیخ پس از مرگ
میباشند اکثر دذوستان
محمد قبل از بعثت
وی در مکّه
ایرانیان زردشتی
بودند که مااند
محمد وللایت زردشت
قریش را
داشتند.

119 – سوشیانت
یا سویوانش
یعنی نجات ونجات
دهنده مورد پیشگوئی
زردشت از سه
کاشف برتر مقامات
شهودی بالاتر
کرده است هر پیامبری
پیش گوئی
میکند بخصوص
کاشفان ولایتهای
برتر الهی
قریب الوصول / زردشت
خود کاشف نور الهی
ایلی مرتضوی
چهارمین شهود
انسان کامل
بود و بودا
کاشف شهود سوّم
شیوا که همان شهود
دغدو ومریم وفاطمی
ولایتهای بعدی
بود تا در
آینده نیز زینب
کبرا مادر نوع
فوق بشر و سالکان
آن نوع خواهد بود
که در تجربه این
نویسنه دیدار ووعده
اورا داشتم
شهود فاطمی زنالنه
ظشوا علامت الهی
پذیرش خداوند
از اعمال و
احوال سالکان
همه ولایت ها میباشد
که منتظر شهود
برتر مرتضوی ووعده
بهشتی الهی گردد.
زردشتیان با نور
ایلی و مسیح
با نور مصطفوی
و محمد کاشف نور
قائم و مهدی موعود
محمد سوّمین سوشیانس
زردشت۵۵ دیگر از
امروز با کشف نور
ربّ رحمان ربّ
النوع فوق بشری
با هزا ران برابر
عقل نوع بشری
و موجودیّتی
چهار بعدی در تن
وذهن وروان و
بعد چهارم روح
الهی خواهند بود
تا بنور
ررحمان نیر برسند
و تا أبد بی انتها
این کاشفان
تجلّیات الهی
بالاتر در پیش
هست که هر یک
تقریبا
نزدیکتر و
شبیه تر در صفات
الله
آهورمزدا ربّ الآرباب
میباشد و هر چپیامبر
شاهد هر تجلّی
الهی اتین همانی
مقام شهود
الهی خود را
پیدا میکنند
که برای سالکان
خود تا زنده هساتند
وسیله توسّل عبادی
و ارتباط با خداوند
و مقامات
بالاتر الهی
میباشد بقول اوستا
هر ظهور نهائی
با یک رستاخیز
و قیامتی است
یعنی سالک با مرگ
قبل از مرگ
بیک تجلّی
تازه میرسد که
روح سالک ترک تن
نوعی خود مینماید
و شایسته تن نوعی
برتری برای
تولد نوع بهتری
خواهد شد. شاهد
هر نور الهی آخر
در بازگشت بخلق
و بیداری
احتمالی از خواب
مرگ با یک بدای
الهی وومشیّت ویژه
ای خواهد بود
ئرچه روح شاهد
موقتا در تن نوع
بقبلی بار دیگر
مستقر میگردد
که قبر حسینی اورا
برای سالکانش تشیل
میدهد. در عرفان
زردشتی سه هزار
سال پس از زردشت
برای ظهور و تولد
ئو شهود سه فرزند
الهی او مسیح
و محمد ومهدی
خواهد بود که پیامبران
اولی العزم
چهارم زردشت خواهند
بود. احوال
ووضع
انسانهای فوق بشری
چهار بدی
فرشته گونه
خواهد بود چه رسد
بانسانهای
بالاتر از نوع
سوپر من فوق بشری
فرشته گونه که
نام ملائک
برای آنان
ناچیز است و قودرهای
بالفعل وبالقوه
عظیم نامفهوم
انسان خواهند بود
که خیلی بیشتر
از فاصله
احساس کحیات و
معقولات بین نوع
میمون و نوع بشری
خواهد بود که اکنون
نوع بشری قدرت
تصور موجودیّت
چهار بعدی
انسان فوق بشری
را ندارد که از
هزاران برابر
تعقل وکرامات بشری
آنها میگوئیم.
آخر الزمان ها
بمعنی پایان عمر
کره زمین نیست
بلکه پایان
برتری مقام
تکاملی از نوع
بشری میباشد
که پایان سشرافت
و تقدّس برتر
کاملان
ولایتهای بقبلی
خواهد بود که همچنان
بکار خود
تربیت افراد بشری
فصول اولیه
نوع بشری
خواهد بود. و حتی
برای سالک شاهد
یک نور تجلّی
جدید پایان برتری
و حیات نوع او است
که بنوع
بالاتر
شایسته
میگردد که شاهد
نور قائم
ولایت محمدی
هفت هزار سال بهشت
سوم عرش رحمان
را خواهد داشت
که چهار بعدی وبا
هزاران برابر عقل
بشری بوسیله
والدین نوع فوق
بشری متولد میشوند
که در تسلیم
سلوکی مهدی یا
هر کامل مهدوی
ولایت هفتم الهی
وپس از تجدید بهتر
شش شهود تولد قبلی
آنگان بنور ربّ
رحمان و شاید عرش
ربّ برتر از رحمان
خواهند رسید
که نامی از او
نمیدانیم که مهدی
خوتاهد گفت و محد
نیر نخستین بار
بام رحمان را گفت
و مسیح نام
روح القدس را گفت.
اسامی زردشتی
سه سئوشیانت
زردشت در تلفظ
اوستا اوخشیت
إرته که مسیح بود
و اوخشیت
نمنگه که محمد
شد و استوت
إرته که مهدی موعود
خواهد بود.
نور هر یک را زردشت
فروهر میگوید
که همان شهود
تجلّی بالاتر
است هر ربّ النوعی
و نام سوشیانمت
ناجی در حکم
ربّ النوع و از
پرتو نور آن
بوجود میآید
که هر یک نفس
کلّ و دریائی
از ارواح الهی
شده یا الهی
شونده میباشد
و قانون مقدّس
شاهدان آن
وناموس الهی
میباشد مرور زمان
زردشتیان نام
این سوشیانت
ها را اوشیدر
یا هوشیدر
میگویند اوستا
توصیف
سوشیانت دوم محمد
را فزاینده
نماز وعبادت
میگوید که جنبه
عقلانی و اراده
الهی انسان
کامل بیشتر میباشد
که بقول
پیامبر
انبیای قبلی
ریاضت سخت
داشتند ولی سالکان
ولایت محمد
معقولات و دلائل
عقلی بیشتر از
ریاضت کشیدن ها
دارند. توصیف
سوشیانت سوم
قائم را زردشت
یک قانون مقدّس
میگوید که در
تن بشری ولی الهی
است و ما در عصری
هستیم که سالک
به امید دیدار
نور قائم روح القدس
و بعدا تجسّن
انسانی او مهدی
موعود را انظار
دیدن دارد
نخستین فروهر
را کیمورف
میگوید که تورات
و مردن بابل اورا
أ دم کفتند. هر
یک از فرزندان
الهی کامل شده
سوشیانت ها
مانند پدر الهی
خود مقام الهی
و اختیارات
الهی برای
تربیت چند
سالک خود را دارند
اسامی افراد مقدّس
زردشت را شاهنامه
لفردوسی تا یک
صد وچنجاه تن
میگوید از پیروان
و قهرذمانان
زردشت
کاملاتن الهی
هستند که بترتیب
از یکدیگر
مقام الهی خود
ر ا دریافت
کرده اند که
مسیح آخرین
کامل زردشتی و
ومحمد آخرزین کامل
مسیحی بودند وهر
کامل محمدی
آخرین محمدی
زنده برای چند
سالک خود
میباشد.
امشاسپندان
هفتگانه نام تجلّیات
انوار شهوذی
سوشیانت ها و کاشفان
اسرار الهی بالاتر
میباشند در هر
ولایت سلوکی
سالک چند شهود
تولدات پیشین خود
را تجدید
میکند که شهود
مقدماتی و حجّ
های عمره
میگوئیم که کامل
محمدی پس از پنج
شهود ئنخستین
سمبول مقام
الهی سوشیانت
و اولی العزم
های پیشین
میباشند که اسامی
حسینی وحسنی و
فاطمی و مرتضوی
و مسطفوی
دارند آنگاه
بشهود نور قائم
روحخ القدس و
پس از مرگ قبل از
مرگ میرسند که
چون از خواب
مرگ زبارده و بدای
ئیه الهی
بیدار شوند
بشهود هفتم
عرش رحمان میرسند
تا نزدیک تر
بخداوند رحمان
میباشد ولی تنها
مهدی موعود
محمد که ۵۵
قرن دیگر از امروز
موفّق بکشف نور
رحمان میشود
که بالاتی عرش
رحمان میرود
که محمد نیز
نرفت و تا عرش
ربّ برتر از
رحمان همچنان
معراج و تعالی
و تکامل دارند
که چهار صد هزاتر
سال بهشت انتظار
عرش ربّ برتر
از رحمان را دارند
که آخرین کامل
مهدوی موفّق
بدیدار نور رب
برتر از رحمان
میشود که از سطح
هزاران برابر
بسطح میلیونها
برابر عقل نوع
بشری ونورانیّت
الهیب و الوهیّت
بیشتر از ربّ
رحمان خواهد داشت.
کسانی در تاریخ
بوده اند که ادّعای
سوشیانت و مهدی
وقادم را نموده
اند که صالدقالن
آنها همان
واصلان
بانوار و عرش
الهی ولایتهای
خود میباشند و
بسیار نیز
برای فریب
مردم جحاهل
باور کننده
آنها بوده که پیامبران
کاذب چون آخوندهای
آهریمنی زنده
و اولاد ابلیس
در جهان هستند
که بقول محمد
مسخ میمون وخوک
بهتذرین بخت
آنلان در تولد
مجدد آنها در
جهان میباشد و
الاّ در عوالم
الهی زندگی میمون
وخوک معنی ندارد
که هم اکنون
این موجودات در
جهان همان قهقرائیان
سابق نوع بشری
هستند و خطری برای
غیر سالکان
بشری. گرچه برخی
روح حیوانات
در نوع بهتر بعدی
متولد میشوند
ولی در صفات
وشاید در داستان
سرنوشت آنها تفاوت
بوده باشد.

120 – سیک ها یا
سیخ ها قومی در
هندوستان که مو
های سر خود را
نمی تراشند و
کلاه مخصوص
برسر دارند و
شمشیری کوچک
بئردن دارند. اینان
در قرت ۱۵
میلادی
بوسیله نانک
علیه خرافات
بودائیان و برهمنیان
قیام کرد و عقاید
دیانتهای
زردشت و مسیح ومحمد
دارند که واقع
فرقه ای در تصوّف
میباشند که اگر
با وَلی الهی
بمعرفی خداوند
توسّلات عبلادی
داشته باشند
همچنان در ولایت
الهی اولی العزم
سوم بودا
میباشند که بهمان
شهود بودا نیز
میرسند تا در
تولدات بشری بعدی
بهتری با ولایت
های زردشت و
مسیح ومحمد
شایسته تولد نوع
فوق بشری
گردند ولی طبق
معمول هر دین
و طریقت سلوکی
گرفتاتر
افراد قشری غیر
سالک ولی مدّعی
کمالات آن ولایت
میشوند که همه
آخوندها چنین
نمی کنند که همچنان
در نسل ابلیس
شیطان بوده و
نام آیت الله
و مولانا
برخود مکیگذارند
که سخت ترین دشمنان
خدا و انسانهای
مستعد
تکاملات الهی میباشند.

121 – حضرت که در
آغاز نام
افراد مقدّس
برده میشود
بخاطر حضور
ذهنی صورت ظآنان
در دل سالک
برای آغاز
نماز بعنوان وضو
یا همان ویسو
و سمت الهی
میباشد. در زمان
أ کبر شاه هندی
متوفی ۱۰۱۴
هجری عنوان شت
بفتح شین برای
او و بزرگان
رایج شد و الاّ
امامان تا زنده
بودند حضور
ذهنی سالکان خود
را داشتند و
پس از مرگ
آنان حضوری ندارند
ولی در مراتب
شهودی باز حضور
اولیا در دل
سالک دارند
مانند
شهودهای حسینی
ئ حسنی وئ بقاطمی
و مرتضوی و مصطفوی.

122 - اعتقاد
بشیطان وابلیس
همان باور داشتن
زردشتیان به أ
نگکره مینوی
روان نامقدس
چون قشری ها و
مخالفین سلوک الهی
هستند و الاّا
سالکان أهل کتاب
میباشند که در
هر شش ولایت
الهی نوع بشری
با اولیای
الهی خود
بمعرفی خداوند
تربیت الهی خود
را مییابند تا
۵۵ قرن دیگر
با ظهور مهدی موعود
سوشیانت سوم
زردشت و فارقلیط
دوم پیشگوئی
مسیح بمراتب
بالاتر الهی
برسند. أنگره
همان إتکار و منکر
زشت عربی قریش
است که قشری
های منکر
اولیای الهی
زنده هستند و بولیای
درگذشته
برحسب هوسها و
عقدههای خود عقیده
دارند.
افسانمه
شیطان در بهشت
و فریب دادن أم
وحوّا یا مشی ومشیانه
زردشت سمبول
فریب خوردن انستنهای
مستعد از یک آخوند
قشری میباشد
که مانع از پیمام
سلوکی با یک وَلی
الهی بمعهرفی خداوند
میباشند
ادیان الهی
قبلی ابلیس
نیستند که أهل
کتاب بگفته محمد
هستند و مورد احترام
همه پیامبران
بوده انمد
زیرا در فصل
نوع بشری و سطح
عقلی مناسب
همان ولایتها
را دالرند ولی
أخوندهای
قشری همه ادیان
که سلوک الهی
را نمی کنند
ولی میخواهند برتری
بردیگران را بنام
خدا داشته باشند
و عثاید استبدادی
خود را مطرح کنند.

123 –
شیوا سوّمین شهود
تجلّی زنانه الهی
که بودا
نخستین کاشف
نور او بود
ولی میترا عرش
اورا کشف کرده
بود که اصطلاحا
عصر زن شاهی
انسانهای شش
هزار سال قبل
بوده است. نور شیوا
را بودا و با
عرش مرتضوی
مقام پیامبری اولی
العزم را یافت.
ئر ولایتهای
بعدی همان شیوا
در اسامی دغو
یا دغدویه
زردشت و مریم
مقدّس مسیح و یا
فاطمی در تسمیه
محمد که فطم و پایان
سلوکی در عزلت
نشینی را کرده
اند. تا دئر عصر
مهدی موعود
محمد نام زینب
کبرا یا زنّوبیا
مادر فوق بشری
خواهد داشت
فرشته الهی
مسؤل زایش و
مرگ افراد نوع
بشری را بعهده
دارد مگر در
سالکان شاهد
دو شهود
مقدماتی حسینی
پیر کگامل و حسنی
امام زمان
رسیده باشد که
آنگاه آماده
شهود برتر
مرتضوی رضایت الهی
از عبادات
سالک ونیر
شهود ومصطفوی
و اصطفا و برئزیدن
الهی شوند که بنور
قائو روح القدس
هم اکنون در جهان
با مرگ قبل از
مرگ خود
برسندو هندوان
شیوا را فرشته
مرگ میدانند
که پیدایش
افراد در هر
نوعی با مراتب
ویزه الهی میباشد
که هندوان
شیوا را مژده
سعادت و خوشبختی
میدانند اگر شاهد
شهود سوم سالک
الهی در هر شش
ولایت سلوکی
بوده باشند. شیوا
را هندوان یکی
از سه خد ایان
خود میدانند
مه همان شهودها
و شهود سوم
کاملان آنها
چون بودا
میباشد که با
برهما و ویشنو
تثلیث هندوان
میباشد و تثلیث
مسیح نیز همان
سه شهود
مقدماتی ولایت
او برای نجات ورسیدن
بصورت مرتضوی
ایلی میباشد
که با مرگ قبل از
مرگ دست میدهد
شهود فاطمی
شیوا و دغدو ومریم
عملا خرئج روح
انسان از سطوح
حیوانی نوع بشری
است که بسطح
برتر نوع فوق بشری
و کمال الهی
آنماده میشود
چون بنور قادم
برسند.

124 – صلئبه یا
صبّیان و صبّه
فرقه مذهبی و
دینی هستند که
در قرن دوم میلادی
شهرتی یافتند
که یحیی بن زکریّا
معمدانی
تعمید دهنده
نسیح سالک او
بودهاست. یحیی
ظهور سوشیانت
زردشت را تأ
یید نمود اینان
رقه ای صوفی و سلوکی
هستند که اگر
با یک وَلی الهی
بمعرفی
خداوند باشند در
سطح ولایت
چهارم زردشت و
دیگر پیامبران
بنی اسرائیلی
زردشتی قرار دارند.
محمد آنان
نکوهش نمیکرد
و از أهل کتاب میخواند
و اکنون در جنوب
بین النعهرین
در کنار مردابهای
هوزیزه
میباشند و مانند
هندوان مراسم عبالدی
و تقدّس را در
آب انجام میدهند
پس آنان را
مغتسله یا اغسل
کنندگان
میگویند و یا
از فرق ماندایی
و ناصوری نیز
کفته شدند که ایک
یکی ار فرقه های
تصوّف مسیحی
محسوب
میگردند که وعده
مسیح را داده
بود ولی یهودی
و مسیحی ومسلمان
نیستند که یحیی
معمدانی را دنباله
انبیای یهودی
بنی اسرائیلی
میدانند و یهودیان
منکر مسیح
منکر او نیز میباشند
و مسلمانان
نیز ستایش محمد
را دارند ولی باز
مسلمان نیستن
که اکر سالک الهیب
نباشند هیچ
چیزی هم نمی باشند.
هر کامل الهی هر
ولایت سلوکی تا
زنده هستند
ولایت الهی مستقل
خود را دارند
و سالکان خود
را بهمان مراتب
شهودی
پیامنبر خود میرساند
ولی پس از مرکگ
قبل از مرگ هر
کامل الهی اکر
خانقاه او
کامل الهی
زنمده ای
نداشت در حکم
یک مذهب قشری
گناه پروری
شده است زیرا
وسیله توسّل
الهی زنده
ندارند که دعاها
و عبادالت خود
را بخداوند
رسانده و بقول
محمد دعا ها بصورت
آنان کوبیده
میشود که قهقرای
نسخ ومسخ پس از
مرگ میگردند
که از نوع بشری
کنونی عقب تر
میروند تا تکرار
گذشته ها در
آینده ها
بنمایند هر طالب
لقای الهی
باید پیر کامل
خود را از خداوند
در رؤیا
بشناسد که جون
یافت اورا در هیچ
دیت و مذهبی مرتبط
نخواهد دید
گرچه بین آنان
زندگی میکند و
برخی اعمال آنان
را مینماید که
تکفیر نشود و شاید
برخی را هدایت
نمایند

125 - صحف
ابراهیم وانبیا
که همان جمه
صفحه کتاب و نوشته
میباشد که معمولا
پیامبران
وپیروان آنان
گفته ها ونظریّات
سلوکی والهی
پیالمبران خود
را مینوشتند
که مقدّس برای
دیگران بوده
است و پیدایش
صنعت کاغذ در چین
نوشتن کتاب رایج
شد که قبلا
روی پاپیرس
مصرین نوشتن در
اشهال داشتند
که بیشتر نقّاشی
بود. صحف
ابراهیم
بگفته محمد
تورات نیست که
یهودیان
میگویند و
ابراهیم خود فرزند
الهی آزر زردشت
بود که اوستا
مانندی
نوشتده بودند.
ولی هر ملّتی
مجموعه نوشته های
انبیای خود را
یک جا جمع و
کتاب جامع میکنند
که یهودیان
زردشتی در اورشلیم
هر یالدداشتی داشته
اند بخت النصّر
پادشاه بابل و
آشور معدوم کرد
ومعبد اورشلیم
را ویران نمود
که گهگاه
قسمتهای پوسیده
تورات قدیم اورشلیم
را در مغاره
های که سالمان
در عزلت نگهمداشتند
پیدا میشود که
مطالب آنها کامل
نیست و اعلام دولت
اسرائیل نمیگردد
زیرا در هر
حال هر کتاب پیامبران
قدیم وجدید
تنها بیان تمثیلی
نظریّات عقلی
و فلسفی و
تبلیغ سلوک الهی
میباشد و نه اینکه
وظایف عبادی
بر ای سالکان
را داشته باشند
که تنها پیر کگامل
زنمده بمعرفی خداوند
از هر شش
ولایت سلوکی
تنها تورات حقیقی
و قرآن ناطق گویای
چند سالک خود میباشد
و بقئول فردوسی
چو فرمان یزدان
چه فرمان شاه پیر
کامل میباشد
تورات جدید را
با کمک کورش در
بابل نوشتند که
نام بایبل دارد
که مطالب آن سلوکی
نیست و تورات اورشلیم
محرمانه وجود دارد
که امور سظلوک
الهی را میگوید
که ما نیز چنین
میکنیم . قرآن مسلمانان
را عمر وعثمان
نوشتند که تا
دویست سال مور
تأیید پیروان ولایت
سلوکی علیّ نبود
که شیعیان امروز
را نبای پیروان
ولایت علیّ دانست
که مشرک هستند
و آخوند پرست
که سلوک الهی را
منکر میباشند.
عمر میخواست قانونی
اساسی برای مستعمرات
خود در ایران وروم
و مصر و
عربستان
داشته باشد که
ولایت فقیه و حکومت
استبداد دینی را
داشت که یک قرن
پیش برقار بود
که مسیحیان نیر
حکومومتهای
دینی ولی غیر
سلوکی دارند.
که تورات توریه
و رؤیاهای شهود
سالکان است و
قرآن دو قرّه
جدید محمد
قائم وعرش رحمان
و اوستا نیر بمعنی
کلام استاد
الهی پیر کامل
است که هر
سالکی دستور عبادیر
مناسب مشکلات روانی
خودزا باید داشاعه
باتشد.

126 – ظفر نامه کتابی
منسوب بابن سینا
در باره
پرسشهای
انوشیروان و پاسخای
بزرگمهر بوده است
که در واقع
مطاتلب سلوکی و
عقلی و عرفانی
را از زبان
بزرگکهر خوش
نام نزد ایرانیان
و حتی نزد اعراب
بوده. ظفرنامه
یعنی اسول ظغر
و پیروزی و
فتوحات جنگی یا
عقلی میباشد
که غیر از
نظریّات سیاسی
و نطامی منظور
بوده است. و بزرگمهر
از موبدان
بوده است که بمعنی
کامل الهی میباشد.
ابن سینا نیز بعنون
خوش نام صاحب ونویسنده
کتاب ظفرنامه
قصد کسشب اعتماد
خواندگان را داشته
است.

127 – عجم که اعراب
برای غیر عرب
و بیشتر منظور
اتیرانیان
میگویند در واقع
عجم یا همان أ
جم یعنی کسانی
که جم وجمشید
و کامل الهی
نشده اند چه در
ولایت زردشت
یا محمد باشد
و عرب نیز
دلوقع همان أرب
و بدون ربّ ومربّی
الهی میباشد
که سالم
نیستند و محمد
این کاربرد
های لغوی را تثبیت
و تقدّس برای اعراب
داده است که صاحب
فرهنک عربی کنونی
محمد میباشد
که خود و قریش
زردشتی بودند
ک در واقع قریش
یک مذهب قشری
و احیانا
معدودی افراد الهی
شده چون محمد در
طریقت زردشت بوده
اند که در
کعبه و مکّه هجرت
گاه سالکان
زردشتی یمن بودند
که دارای فرهنگ
زردشتی بوده اند.
گاهی نیز
أعجمی
میگویند یعنی
زبان غیر عربی
دارد یا انسانی
که زبان عربی
نمی فهمد
ایرانیان بیشتر
اظهار قدرت بر
اعراب
میکردند که بین
النهرین نیز سالهای
درازی پایتخت
ایران بود در مقابل
رومی های قدرتمند
آن زمانها
برای عجم یا اکفریّت
جمعیّت داخل ایران
مانند اراک عجمو
یا عراق عرب
که برای بین النهرین
گفته شد
ایرانیان کوهستانها
زبان خود را حفظ
کردند و عربی
نکردند و زبان
دری را بشکل زبان
فارسی کنونی
درآوردند که نقش
عرفای بزرگی چون
سعدی وملاّی رومی
داشتند. که زبان
عرفانی است و فردوسی
اصطلاحا عجم
را بدین فارسی
زنده کرد که دیگر
عجم ئفته نشود.
عراق سرزمین
کنونی جزئی از
یران و بین النهرین
خوانده میشد و
سورستان نام داشت
و عربها نیمکه
شمال عراق را
الجزیره
میخواندند و جنوب
آنرا عراق
میگفتند که بمعنی
ساحلی است
عراق را برخی
عربی شده
ایران شهر
میگویند یا همان
اراک و أریکه
پادشاهی در تیسفون
بوده د است. در زبان
دری قدیم
ایراه یعنی
ساحل را ریشه
عراق گفتند. قدیمترین
تمدّها بخاطر
وجود دو رئدخانه
و امکان کشت وزرع
و اقامت دائم
شده است که
صنایه و عقاید
و مسائل
اجتماعی نوع بشری
شده است. سومری
ها و بابلی ها
و آشوری ها وکلدانی
ها و ایرامی ها
و کاشی ا و بیسار
ملل منطقه
فراموش شده تاریخ
هریک زبان و فرهنگ
ئو آثاری بجای
گذاشتند و اینکه
برخی ظهوذ سوشیانس
موعود زردشت
در عراق
میگوینددر سرزمین
عراق نیست که ر
معرکه گیری
سلوکی سالکان
با روان امّاره
عقده دار خود
در سلوک میاشد
که بشهود نور قائم
با ولایت محمد
و طیا شایستگی
تولد نوع فوق بشری
برای دیدار
تجسّم انسانی
روح القدس
معدی موعود
محمد میباشد
همیشه مسائل
مادی و جغرافیائی
سمبول تسمیه امور
الهی وروحی
بوده است که باعث
اختلاف در مفاهیم
لفظی و اعتقادات
دینی شده است.
در سرزمین های
اطراف صحرای
عربستان
بیشتر ایرانی زردشتی
یا عرب زردشتی
شده بودند.

128 – فارقلیط
در مسیحیّت
بمعنی تسلّی بخش
و شقسیع نجات
دهنده است که مسیح
وهر کامل الهی
هر ولایتی
دارای فرّ الهی
و فروهر میباشد
مسیح از قارقلیط
بعد از خود محمد
بعنوان کاشف
فرّ الهی برتر
بوده داست که محمد
کشف نور قائم
را نمود وخود تجسّن
انسانی مقام الهی
مسطفوی که زردشت
عرش او ومسیح نور
مسطفوی را
داشت. میگویند
مانی خود را
فارقلیط
معرفی کرده بود
زیرا وی کاملی
الهی و دارای فرّ
الهی بوده که هر
کاملی الهی برابر
چند سالک خود
مقام الهی دارد.
و نجات دهنده روح
آنان از ومقام
نوعی وفصل نوعی
کنونی میباشد.
فارقلیط را مسیحیان
اقنوم سوّم سه
گامه مسیح
میگویند مسیح و
روح القدس دو اقنوم
دیگر هستند که
هر سالکلی با وسیله
الهی و شهود
نوری و عرشی
خود این عنوان
را دارد. که محمئ
فارقلیط دو زردشت
و فارقلیط
مسیح که فرّ الهی
بالاتر دارد
که مهدی فرّ
بالاتر نور
رحمان خواهد
داشا وهر
گکاشف تجلّی
این همانی
مشهود الهی خود
را در مقم الهی
دارد گوئی انوار
لهی برتر منتظر
کاشفان خود از
کاملان هستند
که تولد دوم انسیان
کامل همان تولد
مقام شهودی میباشد
و لذا مقدّس سالکان
خود میباشد. و برای
هر دین سلوکی
سه عامل مهم
وسیله توسّل و
شهود صاحب
ولایت و شهوذ نور
برتر الهی میباشد.

129 – فیتیش یا فی
تی سیزم مکتب اعتقادی
استفده از
نیروهای غیبی
و جادوئی و
ناپیدا میباشد
که در قدیم
بشکل سحر و جادو
و بطور علمی
درآمد که در واقع
باید آنترا از
بقدرتهای الهی
و سلوکی دانست
که کاملان الهی
دارند. که نیروهای
الهی برتر که
سازنده آینده
های بشری
بهتری هستند
بافراد کامل شاهد
خود این
استعداد عملیّات
غیر طبیعی را بدهد
آنهم تنها در خواب
و رؤیا سالکان
از اولیای الهی
خود می بینند
و الاّ باز همان
علم ودانش
مادی نامفهوم عوام
جاهب میباشد.
که نمایش های علمی
آنان را جادو میدانند
در روان اولیتای
الهی است که انسان
در تأ ثیر عقده
های روامی خود
همان اور را
می بینند که میخواهند
ببینند و
منتظر آن
میباشند پس تصوّزات
و اوهام
جاهلان
سازنده
قدرتهای غیر مادی
در دیگران
میدانند این معتقدان
اشیاء را
دارای روحی میدانند
که نقشی را ایفا
مکیکنند هر
کجا که باشند.
و در واقع أتم
های هر چیزی
روحی دارند و
نه تراکم أ تم های
بدون روح
مانند کوه که تراکم
أ تم ها است که تکامل
نمی باشد و روحی
ندارد ولی
درسلّول زنده که
تراکم أتمی
طبق برنامه
ژنتیک روحی که
اصل وماهیّتی الهی
دارد یعنی در مسیر
تکامل روحی میباشد
که در انسان کامل
باوج تین مبحث
میرسیم ک هر
کس در سلوک الهی
و عرفان
بدرجاتی
شایسته کمالات
خود بتدبیر مدبّران
الهی میرسد. برای
دعاها و طلسم ها
آثاری در حامل
آنهال یا کوینده
آنهخا میدئند
که سالکان با
دعاهای سلوکی خود
بدستور پیر الهی
بمعرذفی خداوند
این تأثیرات
را حقیزقت
میدانند و الاّ
هر تۀثیر
دیگری منفی و قهقرائی
و نتیجه
آلودگی روان خود
انسان غیر سالک
میباشد. بخصوص
قشری های
مذهبی و پیروان
فلسفه های
مادی وطبیعی و
تصوّرات بشری
خود. بنا براین
پیروان زردشتی
قریش و
زردشتیان بعدی
و حتی ادیان دیگر
همگی در مسیر
قدرتهای الهی هستند
اگر بر سبک سلوک
ووسیله توسّل
یک وَلی الهی
بمعرفی خداون
باشد.

130 – در
ولایتهای
سلوکی قریش زردشتی
و ولایت ششم
سلوکی محمد که
زمینه زردشتی
و حتی انبیای قبلی
تا آدم را داشته
و دارد از دریاها
و بحار بحرانی
و اقیانوسهای
هولناک وحودی
گذشته که بخاطر
وسعت بی پایان
دریاها تشبیه
در احوال
سلوکی و مراتب
عوالم الهی واعماق
مفاهیم عقلی
شده است در اوستا
اصطلاحات
قدیمه چون
وثور؟ برای
دریا بوده که بدون
ساحل میباشد
که باز سمبول
فرّ و فراخی
ووسعت تجلّیات
و عوالم الهی مسیباشد
که فراخ کرت
نیز در اوستا
آمده است.
احوال انسان و
افکار طبیعی
نامحدود
انسان بخصوص
افکار اولیای الهی
از سطوح عوالم
الهی و الهامی
خود در وسعت
دریاها
تشبیعه شده است
و رؤیاهای شبانه
عوالم الهی و دریاها
و جنگل ها و هر
آنچه انسان در
جهان بشری با آن
است میباشد می
بیند زیرا
امور فوق بشری
را داوند
بصورت امور بشری
بچشم دل سالک
در رؤیا نشان میدهد
تا سالک خود چقدر
آنرا واقعی مادی
نداند بلکه
حقایق الهی
بداند. اوستا مرز
دریاهای الهی را
آغاز از کوه
البرز میگوید
که همان دوره
عزلت سلوکی در
نقاط دور دست
چون کوهستانها
میباشد که البرز
را سرچشمه آب دریاها
میداند که سالک
بعوالنم الهی
و شرع یا سرچشمه
های عقلی برتر
شهودی میرسد.
هر یک از شهود
هفتگانه میسّر
نوع بشری در هر
سشش ولایت سلوکی
سطحی از معقولات
و قدرتهای
عقلی و ارتباط
گیری با هر شش
ولایت سلوکی
سطحی از
معقولات و قدرتهای
عقلی و ارتباط
گیری با الهامات
الهی دارند
گرچه شاهدان
عرش رحمان تا زنده
باشند باهم در
سطح معقولات و
ادراکات و دریافتهای
الهامی الهی از
مراتب الهی بالاتر
دارند که مقام
ومنبع عرش رحمان
بالای عرش خود
هزاران سطح عقلی
و فصول نو فوق بشری
دارند که سالکان
همیشه باید از
پلّه های جزئی
بسطوح کلّی
بالاتر برسند.
زردشتیان
سیمرغ تجلّی
خداوند را برای
پرندگان معراج
رسیده آنرا
پنج درختی در وسط
دریا و اقیانوس
منیگوید که
رسیدن سالکان
بمنلع
الهامات الهی
پس از عبور از دریاهای
بحرانی احوال سلوکی
و شهودی میباشد
که پس از
تخلیه وتحلیه
بتجلیه های
الهی میرسند
تا شهود نهائی
خود سیمرغ
خویش برسند
کاملان زردشتی
تا عرش مسطفوی
و کاملان حمدی
تا عرش رحمان
و کاملان
مسیحی تا عرش جبرذئیل
روح القدس قائم
که کاملان بودائی
تا عرش مرتضوی
قبلا وهم اکنون
در سلوک الهی
بدان میرسند
پس از أهل کتاب
و سلوک از مراتب
الهی میباشد
شفای روان بشری
سالک در تخلیه
وتحلیه ولو با
کمتر از ده در
صد تزکیه نفس بقول
محمد روح سالک
بمراتب الهی و
حتی مقام پیانبری
و بازگشت بخلق
چون اولی العزم
خود برسد که تولد
دوم مقدّس خود
را بیابد پس
شفای روان
باعث
نیرومندی ذهن و
عقل وقدرت
شهودی و حتی
قدرتهای معجزه
آسای الهی در کاملان
الهی میباشد.

131 –فرّخ دارنده
فرّ و نور صورت
شهود الهی در کاملان
شاهد
ولایتهای سلوکی
چون کاملان زردشتی
وو.لایت محمدی
که فرّ و برّ و
نجات و کمال
در کاملان
الهی بازگشته بخلق
میباشد فرخ
زاد متولد با کرامات
بالقعل و
بالقوع بیشتر
و امکانات
بیشتری از کمالات
الهی در تولدات
قبلی برای
پذیرش سطح عقلی
ولایت برتر میباشد.
فرح و فرًهه و فروهر
و صدها واژه
عربی وفارسی
از ریشه فرّ
نور شهودی و سلوکی
میباشد فردوس
و بهشت بخاطر
داشتن فرّ نور
تجلّی الهی
میباشد حتی اگر
سالک تنها نور
صورت پیر کامل
حسینی خود را از
خداوند داشته باشد
ونام فردوسی
گوینه شاهنامه
بیش از اینکه
بخاطر شهر
فردوس بوده
باشد خود کاملی
الهی ولایت محمدی
در شهود هفتم
عرش رحمان و بازگشته
بخلق بود که در
برداشت سلوکی
ما از اشعار
شاهنامه این تقدّس
فردوسی دیده
میشود ولی عقاید
سلوکی خود را بزبان
افسانه های
ایرانی کفته است
که بقول خودش
واقعیّت مادی
در جهان نداشته
اند که تشبیه
حقایق سلوکی
بوده است چون
فردوسی مانند هر
عارف الهی ومتفکّر
ایرانی و غیر ایرانی
منظور از
احوال و معقولات
عرفانی
اولیای الهی
در ولایتهای
ششگانه أ هل کتاب
را دارند گرچه
کتاب مقدّس
چون قرآنم و
تورات نداشته باشد
که پیر حسینی
خود قرآن
نماطق سالکان
و تورات حقیقی
سالکان یهودی
ولایت موسی و ابراهیم
و زردشت
میباشد گرجه نخداوند
پیر کامل زنده
بطالب لقای الهی
را در رؤیا
بوی نشان داده
باشد و انیسانهای
پیشدادیان و کیانیان
سمبول کاملان
ولایتهای
الهی قبلی
زردشت و قبل از
زردشت و حتی بعد
از زردشت
میباشد که تعبیری
بر حکومتهای
سیاسی در ایران
شده ذاست جنگ ایرانیان
آریا شده کامل
با تورانیان
پیروان بودا و
بعدا وحتی
قشری های هر دین
دیگر میباشد.

132 – فرشته و ملائک
فرّ الهی
یافتگان ئرذ کاملان
سلوکی
ولایتهای ششگانه
نوع بشری در ولایت
چهارم زردشت ئ
کاملان ولایت ششم
محمدی که همان
ملائک شده وملک
و شاه الهی
چند سالک حود
گردیده و تا زنده
باشد هست.
دارندگان فرّ الهی
و فروهر و فرّهه
و فرّخ روی و فرح
بخش لهای
سالکان خود که
دورتر از ماده
و نزدیک تر
بعوالم الهی و
عقلی و شهودی
و آینده های
فوق بشری خود
شده اند. در
یانت زردشت
ایزدها نیز نام
دارند که همان
مراتب تجلّات شهودی
ولایت محمدی
میباشد و یا
امشاسپندان
میگویند که همان
ارباب نوع
میباشند که هر
پنج شهود
محمدی وحج های
عمره ربّ الفصل
های آخر نوع بشری
میگوئیم که نور
قائم روح القدس
ربّ النوع
بشری یعنی
ایدآل کمال میسّر
برای انسان
بشری در تقرّب
بخداوند
میباشد که بکنار
عرش رحمان
میرسند ولی چون
مهدی موعود و کگاملان
سطوح فوق بشری
ببالای عرش
رحمان نمی روند
که مهدی نیز
تا عرش ربّ
برتر از رحمان
میرود ولی بالاتر
نمیبرود.
زردشت را آغاز
مراحل
فرشتگان
میگوید که در ولایت
سلوکی زردشت
پیر کامل
زردشتی خود زردشت
زنده ای
میباشد و در
ولایت محمدی
پیر کامل
حسینی که محمدی
زنده ای
میباشد پلّه
اول از
فرشتگان
میباشد که شعهود
آخر فرشته
برتر برای شاهد
است توصیفاتی
که برای تفهیم
انسانهای
سالک از هر کامل
الهی میشود که
تفوت با توصیف
اولیای قبلی
ندارد انسان
محقّق امور دور
تر از حقیقت
کندکه پیر
حسینی سالک
بمعرفی خداوند
همان بقرآن و قرّه
های الهیو قرزآن
ناطق سالک است
بقول فردوسی چو
فرمان یزدان چو
فرمان شاه الهی
پیر کامل حسینی
میباشد که هرپه
بسالک بگوید خداوند
گفته است حتی اگر
انفاقا بقول پیامبر
بخطا گفته باشسد
باز درست است
و خطاب ر پیر و تعلیم
او همان تکلّم
خداوند بسالک و
هدایت الهی او
میباشد
فریدون شاه
کامل الهی
بوده است و سمبول
امام زمان
حستی ولایت
زردشت. فرّ الهی
همان قرّه های
شهودی است که
اوستا از خورّه
شهودی میگوید
که عربی شده
آن قرّه و غرّه
و خورنق شده است.
فرّگان عربی شده
فرقان همان
نور الهی
شهودی ونه کتاب
قرةآن عثمانی
که چهل سال پس از
وفات محمد
نوشته شد. در اوستا
از دو گونه فرّ
نام برده شده
فرّ ایرانی و فرّ
کیانی با پادشاهی
الهی یک روح و
یا فرّ کامل
بازگشته بخلق
تا زنده باشد. فرّ
کیانی را نو بنو
میدانند که تجلّیات
شهودی بالاتر
برای سالکان
میباشد تا بفرّ
کیانی خود
برسد در ولایت
زردشت بعرش
مصطفوی ونور مزتضوی
ایلی یا الهی
و علیّ میرسند
ودر ولایت محمدی
بنور قائم و
عرش رحمان روح
القدس میرسند
و تاذا زنده لباشند
بر ای چند
سالک خود
مقامی الهی و نمایندع
خداوند برای سالک
است سوشیانت
های زردشت
مژده ووعده او
برای ظهور انوار
تنجلّیات الهی
بالاتر
میباشد که مسیح
و محمد رسیدند
و مهدی موعود ۵۵
قرن دیگر بنور
رحمان خواهخد رسید
و خود تجسّن
انمسانی قادم
آخر الزمان
میگردد که اول
الزمکان نوع فوق
بشری وولایت
هفتم مهذوی و
با مکوجودیّت
چهار بعدی
خواهد بود که
قدرت تصوّر
موجودیّت
چهار بعدی را نداریم
مکه مهدی خود
را بعرش ربّ برتر
ازرحمان و موجودیّت
پنج بعدی نوع باز
بالاتر
شایسته میگردد
و خداوند بی
نهایت انواع
فوق بشری و
موجودیّتهای
بسیار ابعاد
وجودی چون مراتب
الهی
آهورمزدا
خواهند بود.
فرهمند دارنده
فرّ الهی ااست
و آریا شدگان
کاملان رسیده بمراتب
الهی میباشند.
بغ ها در ولایت
زردشت کاملان
آریا شده بوده
و غیر سالکان
قشری و حای سالکان
در حال سلوک
مغ میباشند و قریش
زردشتی
زردشتی سالک
کعبه که محمد بکّه
میگفت جای بغ های
الهی شده مکّهو
شهر اطراف کعبه
را جتاه مغ ها
یا مغوس
یونانی و مجوس
قشری جهنّمی
میدانست که غیر
سالکان در
بازار مکّاره
بتجارت و کسب مال
می پرداختند.
فروردین دین سلوکی
و کسب فروهر الهی
میباشد و یا مناسبتهای
شهودی . نگاره فروهر
بصورت عقاب با
بالهای گسترده
برسر
ساختکانها
بعنوان محل
عبادت و رسیدن
بمعراج الهی
میگذارند که کاهی
هلال ماه و ستاره
و یا در مسیحیّت
ستاره نج
الثاقفب درشت پر
نور که تمام
قبائل بدائی و
سرخ پوستان
نیز این عقاب
پرنده باوج
آسمانها را سمبول
انسان کامل
رسیده بمعراج
الهی خود را دارند.
فرهاد کسی که
دارنده فرّ و شهود
و دای الهی است
و یهود
دارندگان
هدایتهای
ولایت زردشت
میباشند اگر سالک
با یک وَلی الهی
باشند. فرهنگ
را بید دانش نامه
امور عرفانی و
الهی دانست و یا
الفاظ سلوکی و
برداشت سلوکی
نمود و ااّ سودی
برای تکامل روح
و برای پس از مرگ
ندارند. قریش ومحمدئ
فرهنگ سلوکی زردشت
و ایانیان را فهلویّات
یا همان پهلویّات
یا خسروانیّات
مطالب شاهانه
و پادشاهان الهی
میباشد که مورد
ستایش محمد
آگاه از أ صل
تاریخی قریش
در دین زردشت بود.

133 – گات ها
سرودها و دعاهای
زردشت و اوستا
محمد آئنرا برای
مطالب خود نیز
بصورت تجوید
عربی شده بکار
میبرد که نوعی
خواندن قشری ها
با آهنگ از قرآن
عثمانی یا دعاها
میباشد و جهل سال
پس از وفات
محمد عمر وعثمان
با دستکاریهای
زیا از برخی کلمات
پیامبر بنقل از
چهارده راوی
نوشتند که مولی
علیّ ذ نهصد جای
آن حذف و اضافه
و تغییر وتبدیل
در برابر رشوه
و پول میگوید
که در نهج الباغع
میبباشد. جید
عربی بمعنی
تملک جدید تکاملی
و جیّد جدید و نیکو
از مشتقّات
جید و تجوید
چون گاتا
میباشد که قریش
با آنها آشنا بود.
در گاتاها
اصول اعتقادی زردشت
آمده است که جهان
بینی و خد ا
بینی خود را
میگوید که هر کگامل
الهی نیز
آخرین جهان بیتنی
خود را معمولا
مینویسد که مورد
انکار قشری ها
و نافهمی غیر مستعدان
عقلی میباشد. مگر
لبرای چند
سالک با خود
که مفید
میباشد.

134 – گبر که برای
زردشتیان و حتی
برای تحقیر
میگویند در أصل
معنی مرد الهی
و رجل راجل ره رو
بوده است و در زبانهای
کردی و آرامی
و بلوچی نیز گبر
بمعنی مرد میباشد
که منظور
انسان سالک و ومرد
الهی ئو قول محمد
مرء و زن را امرءه
میگفت که صاحب
مردانگی و مروّت
ومر وءت که بنجات
شهودی رسیده اند.
مرد بستگی باراده
است وونه
داشتن ریش و
یسبیل لذا
زنان نیر در سلوک
باز عنوان رجل
دارد و زردشتیان
اکنون مرد را گوره
میگویند که در
زند اوستا نیز
آمده است ولی اعراب
پس از فتح
سرزمینهای
ایران ایرانیان
را گبر و مجوس
بمعنی تحقیر
میدانند. و قشری
های آخوند با مزاحمبین
خارجی را
گجستک
میگویند که بزبان
پهلوی و یا باسکندر
مقدنی و حتی هر
آخوند ضحّک
میکفتند که بمعنی
ملعون و قهقرائی
کار مادی است
که بقول محمد
ملأ یا ملاّ و آخوند
قشری میگفت که
پس از مرگ بشری
بمسخ میمون وخوک
بعنوان بهترین
احتمال آنان بجهان
باز متولد میشدند
. در زمان
پهلوی شیطان
را گجستک و یا أبالیش
میگویند که
ریشه لفظ
ابلیس کاربرد محمد
برای آخو.ندهای
قشری همه ادیان
میگفت که لباس
ریاکاری بر تن
دارند.
زردشتیان
کتاب اوستا را
گنج شایگان
میدانند که ثروت
عقلی و الهی سالکان
ئر ولایتهای
سلوکی مطرح است
که عربی گنج
بصورت کنز شده
است گخ پول پرستان
بأندوخته زر و
مال میگویند. گندی
شاپور دانشاه
شاپر بوده که گنج
علم و دانش
بوده که انوشیروان
برپا نمود.

135 – عابد
عربی شده موبد
فارسی قریش
بوده ذاست که موبدان
زردشتی چه
کامل الهی آنهان
یا آخوندهای قشری
که شهود تجلّیات
الهی زردشت
پیامبر خود را
ندارند.

136 – مناسک
بمعنی وظایف
عبادی سالکان است
که نسک بمعنی
کتاب یا کتاب قرآنم
عثمانی یا تورات
نیست کهوظیفه
آهل کتاب وسلوک
درآن باشد
کتاب اوستا را
نیز نسک گویند
که کلّیات
عقاید عرفانی
و سلوکی
کاملان الهی
ولایت زردشت میباشد
مگر توبه نخستین
که ارز دعاهای
بیشتر منسوب
بزردشت است که
اصول دین زردشت
ر ا نشان میدهد.

137 – هوم یا اوم
همان سلوک الهی
است چه در ولایت
ومحمد و زردشت
و مسیح و دیگران
و همان شهود سوم
برهمنمان
هندو که سوما
نیز میگویند و
شاخه مقدّس
هوم و برسم
زردشت و یا شیره
و فشرده و شراب
آن باسشد که در
واقع همان
دستورات سلوکی
و بلایای
سلوکی سالک است.
مراسم هوم
مهمترین
مراسم عبادی
مزدیسنا است وهمان
شراب وخون
مسیح در تشبیه
برای مسیحیان
میباشد
زردشتیان
آنرا ایزد
درمان
میدانند که پیر
کامل حسینی
درمان عقده
های روان
سالکان را مینمایند.

138 – واژه یم
عربی بمعنی دریا
همان لفظ جم
جمشید شده
کامل الهی
میباشد. که از
دریاهای
احوالی سلوکی
با مرگ قبل از مرگ
عبور کرده است.

خواننده گرامی
با سپاس از صبوری
مطالعه این مقاله
تأکید میکنم
که تنها
میخواستم
یگانه بودن
راه الهی محمد
با راه الهی
زردشت و حتی دیگر
پیامبران الرهی
را نشان بدهم
کلّیاتی گفته
ام که جزئیّات
آن بتعداد
موجو دات هستی
چه رسد بالفاظ
عر فانی وعقلی
همه دلیل الهی
بودن سلوک و کار
محمد و زردشت
میباشد پس
جزئیّات امور الهی
و عرفانی را سالکان
باید خود
برحسب احوال
روان و سطوح عقلی
و الهی خود بتجلّیات
الهی برسند و آگاه
از آینده خود گردند
که هیچ دو
نفری نیز مانند
هم نمی بینند
ولی در کلّیات
یکسان می بینند
لذا نوشته های
این نویسنده
که تجربیّات
شخصی و عملی خود
میبیاشد بقصد رساندن
خواننده گرامی
براه الهی
میباشد و الاّ
خود سالک باید
راه الهی خود
را بسوی
خداوند و حقیقت
طی کند که
تنها دنبال
هدایت کننده خود
پیر کامل حسینی
بمعرفی خدالوند
ربطالب لقای الهی
در رؤیا بوده باشد
که او ره رفته و
آشنمای راه الهی
میباشد وخود
ازر مراتب الهی
و مقام شهود نخستین
حسینی او میباشد
مهم ترین
مرحله وشرط
توفیزق سالکان
برای رسیدن
بمراتب تجلّیات
شهودی و شخص
میسّر خود مکیباشد
که پیر کامل
از دین رسمی وجامعه
ای بوده باشد
باز ربطی
بآنها ندارد
این احوال رؤیائی
و شهودی
سالکان بر ای
سالک روشن روشن
میکند که کلام
اتو کلام الهی
تنها برای سالک
میباشد. که وعده
های او و عفو و گذشت
او همان وعده های
الهی برای آینده
سالک ووعیدها و
تخدیدات آنان برای
غیر سالکان میباشد
و الاّ آخوند قشری
همه مذاهب
ابلیسان و
أهریمنان
هدایت کننده
غیر سالکان و پیروان
فریب خورده خود
بجهنّم کارماها
و قهقراهای نوعی
نسخ ومسخ
میباشد تا تکرار
گذشته نهای دردناک
را در آینده
بنمایند که عاقبت
همه موجودات
حتی روح هر أتم
و گیاه وحیوان
و بشری باید بخداوند
الله أهورمزدا
بازگشت نمتیند
که باز خواهند
گشت وکسی معاف
از فرمان کن فیکون
أزلی أبدی خداوند
نمی باشد که منکران
و سرکشان با دردهای
زندگی های حیوانی
خوذاهند رسید
و انسان عقل و شایسته
الکنون با سلوک
الهی و کمک
لحظه بلحظه خداوند
بآینده های
نیامده و نیکوی
فوق لبشری خود
خوداهد رسید که
هزار ان برابر
عقل وکرامات وامکانات
در تن وذهن وروان
و بعد چهارم روح
الهی خود میر
سند. تا خ
دذاوند که را
خواهد و یارش
جچه کسی باشد
که با عشق میتوان
بخدا رسید و
همهخ امئور دینی
و سلوکی برای
پرورش نیروی عشق
و تسلیم عاشقانه
بخداوند ووسائل
الهی میباشد بخصوص
تعلیم و تفهیم
هرچه بیشتر
برای نفرت داشتن
از قشری و
آخود که فرار از
آنها واجب تر از
فرار از هر حیوان
وحشی میباشد.

نرا
در
خوزستنان
برپا کرد گه  شاید
قدیم
ترین دانشاه
نوع
بشری باشد.

M169

حافظ
شیرازی و
غزلیّات او

ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺑﻴﺎﺕ
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺣﺎﻓﻆ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ. ﺗﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﺣﺎﻓﻆ ﻋﺎﺭﻑ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻓﻆ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻯ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ وَلی
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺎﻓﻆ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﻭﻯ
ﺩﻳﻮﺍﻧﺶ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺷﻌﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘس ﮐﻤﺎﻝ درﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﻭﻧﻴﺰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻨﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺳﭙس
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ تکاﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺍﺷﻌﺎﺭﺵ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ گوﺋﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻌﺎﺻﺮﻳﻦ
ﺣﺎﻓﻆ
ﻧﺎﭼﺎﺭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﭼﻨﻴﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻐﺰﻟّﺎﺕ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﻮﺍﻥ ﺗﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻞ ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻏﺰﻟﻬﺎﻯ
ﺣﺎﻓﻆ ﺍﺯ
ﻫﻢﮐﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻤﺎﻝ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺁﺳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻓﻆ ﺑﻌﻠﺖ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺁﻥ
ﻋﺼﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻭ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻪ ﺳﻨّﻰ ﻭﻧﻪ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩﻩ
که ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻘﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺧﻮﺷﻰ
ﺑﺎﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﺪﺍدﻧﺪ.ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﻴﺮﻭزﻯ هاﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺸﺪﺕ
ﺑﺤﺎﻓﻆ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺑﻮﻯ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ
ﺑﺪﻳﻮﺍﻥ
ﺣﺎﻓﻆ ﺧﻴﻠﻰ
ﺟﺪﻯ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ ﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﺨﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺣﺎﻓﻆ
ﻭﭼﺎﭖﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺁﻥﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ مُقَدّس
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺎﻓﻆ ﻭ
ﻫﺮ(ﺳﺎﻟﮑﻰ)
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
محمّدﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
معتقد ﻣﻴﺒﺎﺷتد.وَلی
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻣﺬﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺤﺴﻮﺏ نمی
ﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ(ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺣﺘﻰ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺳﻨّﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺳُﻨّﺖ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ اسات که
اینان
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ(ﺳِﻨﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺪﻳﺪ)
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﻋﺎﺩﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺳﻨّﺖ
مُقدّس ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ وَلی
ﺳﻨّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ مُقَدّس
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻫﻢ ﺳﻨّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﺷﻴﻌﻪﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻢ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻫﻢ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻴﺰﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﺧﻮﺩﻭﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﮐﻪ
ﻭﻗﺖ ﺭﺍﺣﺖ
ﺑﺎﺵ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺪﺭﺳﻪﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻴﻠﻮﻟﻨﺪ
.ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﮐﻠﺎس ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﺯﻧﮓ ﺩﺭس
ﺟﺪﻳﺪ ﺯﺩﻩ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﻫﺮﮐس
به کلاس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻫﺮ
ﮐﻠﺎس ﺑﮑﻠﺎس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻨﺪﺁﻥ
ﮐﻠﺎس ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ و
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ
ﮐﻠﺎس ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺑﺎﻫﻢ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐی
ﻤﻬﺪﻭﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺍﺝ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﮐﻠﺎس
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
حجّ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺁﻧﻬﺎ
(ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻌﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻟﺬﺍ ﺣﺎﻓﻆ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺷﻌﺮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷته
ﮐﻪ علیّ ﺭﻏﻢ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﻪ در
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻆﻭ ﻫﺮ
ﺷﺎﻋﺮ ﺻﻮﻓﻰ
ﻣﺴﻠﻚﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺑﺮﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻯﻣﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ(ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ) ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ وَلی ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ
ﺧﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﻭﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺑﻴﺖ
ﺷﻌﺮﻯﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻫﻔﺖ ﺑﻴﺖ ﺷﻌﺮ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺑﻴﺎﺕ
ﺷﻌﺮﻯﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮﺑﻴﺖ
ﺷﻌﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺣﺎﻝ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺣﺎﻓﻆ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺁﻫﻨﮓ
ﻭﺍﺣﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. وَلی
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺷﻌﺮﻯ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻳﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ ﺷﻌﺮﻯ
ﻗﺮاءﺖ
ﮐﺮﺩ.ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺷﺘﻦ
(ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺣﺎﻓﻆﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺍﻳﻦ
ﺍﺷﻌﺎﺭ
باشد.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺣﺎﻓﻆ ﺗﻨﻄﻴﻢ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥﺨﻮﺩ دﺧﺎﻟﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ
ﺭﺍ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻳﻚ
ﺑﻴﺖ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺣﺎﻓﻆ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﻢ ﺑﻴﺖﻫﺎﻯ
ﺷﻌﺮﻯ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻴﻢ ﺑﻴﺖ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺤﺎﻓﻆ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﺣﺎﻓﻆ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻟﺬﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺰﻡ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻄﺢ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺑﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺣﺎﻓﻆ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺳﻄﺤﻰ
ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖﺍﻭﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ تکامل
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺣﺎﻝ) ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ(ﻗﺎﻝ)ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺷﺮﺡ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺑﻔﺮﺽ
ﮔﻔﺘﻦ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ
ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﮔﻮﻳﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻫﺴﺖ.ﭘس(
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ) ﺍﺯ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺑﺮﺩﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺣﺮﻭﻑ
ﻭﺍﺻﻮﺍﺕ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺟﺎﺭﻯ ﻋﻮﺍﻡ
ﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺮﺡ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﺎﻟﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺗﻤثیل ﻫﺎ. ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻬﻴّﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺑﺤث ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺒﺤث ﺍﺻﻠی ﻮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ(ﭘﺎﮐﻰ ﻳﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ)
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ عُقده
ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ ﻭﮐﺸﺸﻬﺎ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻬﺎﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺷﻌﺮﻯ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺷﻌﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪ
ﻳﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﺮﺡ
ﺣﺎﻟﻰ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﻫﺎﻯ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎن ها
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ.ﮐﻪ(ﻣﻌﻨﻰ)ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ(ﺍﺭﺯﺵ)
ﻭﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﺼﻒ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺩﺍﺭﺩﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪﮔﻔﺘﻪ
است ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻮﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺣﺎﻓﻆ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻌﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺭﻑﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻌﺪﻯ
ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰﻭﻫﺰﺍﺭ
ﻭ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺷﻌﺮﻯ ﭼﺎﭖ
ﺷﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮﻯ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻈﻢ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﺁﻫﻨﮓ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺑﺎﺷﻌﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﮐس ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻭ ﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎﺭﻧﺞ
ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻣثاﻝ ﺣﺎﻓﻆ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ

ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺭﻙ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﺎﻓﻆ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.وَلی
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻦ.ﻟﺬﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺑﺎﺯ
ﺗﻨﺎﺳﺐ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺭ
ﺟﺒﻬﻪ ﺳﻮﻣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
است. ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺣﺎﻓﻆ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻔﺴّﺮ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ. ﺗﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﺪﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻳﺎ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻓﻬﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﮐﻤک هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ ﺩﺭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻳﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻠﻂ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺒﺤث ﺑﮑﺴﻰ
ﻳﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﻭﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻫﺎ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎﻫﻢ
ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ وَلی
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺃﺗﻢ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺩﺭ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺮﮊﻳﻚﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺃﺗﻢ ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋی
ﺒﻴﻦ ﺍﺟﺰاء
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭﻧﻮ ﺁﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺣﺎﻓﻆ ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺘﺮﺟﻢ ﻳﺎ
ﻣﻔﺴّﺮﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻆ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﻧﻮﺍﺋﻰ ﻭﻫﻢ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﻳﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮاءﺖ
ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻣثاﻝ ﺣﺎﻓﻆ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﭼﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺧﻠﻂ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺎﺣث ﻭﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﻔﻴﻚ ﺧﻠﻂ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺑﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻳﺎ بیشتر
ﻧﺰﺩﻳکتر ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠی
ﺒﻌﺪﻯ)ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴﺖ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
(ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ (ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ)
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولی
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻫﻢ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ .

ﺣﺎﻓﻆ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻏﺰﻟﻰﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭﻳﻚ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ می
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﮐﻠﻤﻪ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺑﻘﻴﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺣﺎﻓﻈ
ﺸﺨﺼﺎ ﺑﺮود. ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﻓﻆﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻨﻈم
ﻮ ﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ ﺷﻌﺮﻯ
ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍﺩﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻳﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﺯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﻘﺐ
ﻧﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﺍﻡ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
(ﻫﻢ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﺋﻰﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ) ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺩﻥ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻭ
ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺣﺎﻓﻆ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺍﻭﺩﺭﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻆ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺣﺎﻓﻆ ﮔﻮﺵ ﺷﻨﻮﺍ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ ﭘﻴﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺎﻓﻆ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ ﺍﺯﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﭘﻮﺯﺵ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺣﺎﻓﻆ
ﺟﺴﺎﺭﺗﺎ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻡ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.وَلی
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻓﻬﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
اﻟﻬﻰ
ﺣﺎﻓﻆﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﺎ ﻗﺼﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﻨﺰﺩﻳﮑﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﺣﺎﻓﻆ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﻘﺮﺑﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
عقل ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
خاص ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻧﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﮔﺮ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ(ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ)
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺍﮐثر
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻌﺮﻯ ﻭ ﻏﺰﻝ ﺣﺎﻓﻆ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ.ﻭ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻬﺮ
ﭘﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺗﺎﺯﻩ ﺣﺎﻓﻆ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﮕﻮﻳﺪ ﻫﻨﺮﺵ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻫﻨﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻟﻮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﭼﻪ ﺁﺭﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻰ ﻳﺎ
ﻧﻪﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺐ ﻟﻮ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻫﻮﺵ ﺗﺮ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺨﻔﻰ
ﻭﻣﺮﻣﻮﺯ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﻋﻄﻒ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻣؤثّر ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭ قَدَرﺕ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﺑﺒﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ اﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻧﻘﺶ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﻭﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺘﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺪﺍﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻴﺰﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻦ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ.ﺩﻳﮕﺮ ﻓﮑﺮ
ﻫﻴﭻ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﮑﻦ.ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺭﺍ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺁﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﭼﻴﻨﻰﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﻭﺳﺘﻢ
ﺑﺪﺍﺭ ﺗﺎ ﻣﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻰ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺗثلیث
ﻣﺴﻴﺢ) ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ(
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ) ﻭ
ﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﻥﻨﻤﻰ ﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻌﻨﻰ(ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ را ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺸﻖ ﺑﺪﺭﺟﻪ
(ﻭﺍﻟﻪ)ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
(ﻓﻘﻴﻪ) ﻭﺍﻗﻌﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ(ﭘﮕﻴﻪ)
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﻟﻪ ﻭ ﺷﻴﺪﺍ ﮐﻪﻏﺮﻕ
ﻋﺸﻖ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻮﮊﻩﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺑﻐﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺕﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺟﺰ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﻴﺰ
ﻭ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻋﺸﻖﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻋﺸق
ﻮﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﻭﺩﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻥ اﻭﻟی
اﻟﻌﺰﻡ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥﮐﻪ
ﺩﻳﻦ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻳﺎ ﺩﻳﻦ
(ﻭِﺩ ﻭ مهر
وﻣﺤﺒﺖ)ﺭﺍ
ﺗﺄﺳﻴس
ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻬﺮﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ. ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﺍﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﻭمحمّد
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﺟﻤﻴﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﺮﺟﻤﻴﻞ
ﻭﺯﻳﺒﺎ ﺧﻮﺷﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ(ﺟﻤﺎﻟﻰ)
ﺩﺭ(ﺟَﻢ ﺷﺪﻥ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺟﺎﻟﺐﺗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
محمّد ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻧﻔﺮﺕ
ﭼﻮﻥ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻭ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺿﺪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻧﮑﻨﺪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
که ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
محمّد ﻫﺮﮐﻪ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻰ ﻭ ﺩﻝ
ﺑﺒﻨﺪﻯﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺷﻤﻦ ﻋﺸﻖ ﺑی
ﻭﻓاﺌﻰ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻰ
ﻭﻓﺎﺋﻰ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﻭﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ.ﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺸﻘﻰ ﺑﺂﺧﺮﺕ
ﻳﺎ ﻣﻌﺎﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻮ ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭ ﺗﺨﻢ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺍﻳﻦﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭﺗﺼﺮﻑ
ﺩﺭ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﭘس
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺣﺎﻓﻆ
ﺩﺭ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺩﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺯﻥ ﻭ
ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﻠﺐ
ﻧﻈﺮ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻭ ﭼﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻫﺮﻗﻄﻌﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺍﺿﺤﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺑﻴﺖ
ﻳﺎ ﻧﻴﻢ ﺑﻴﺖ
ﺭﺍﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ
غزﻝﻭﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺑﻴﺖ ﺷﻌﺮﻯ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﻏﺰﻝ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺶ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩﺵ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮔﺎﻫﻰ ﺣﺎﻓﻆ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺷﻚ
ﺭﻳﺰﻯ محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ(ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)
ﻳﺎ(ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّد)
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘس ﺍﺯ محمّد
ﺍﺳﺖ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﻗﻄﻌﺎ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺩﺭ ﻋﻈﻤﺖ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥ(ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ)ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﺤﻨﻪ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩﺷﻴﺮﻯﻣﻴﺪﺍﻥ
ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﺝﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻳﻚ
ﻗﺮﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻋﺼﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺮﻩ ﻣﺎﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﻣﺮﻳّﺦ ﺣﻮﺯﻩ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﻏﺎﻟﺒﺎ
ﺣﺎﻓﻆ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ(ﺩﺭ ﺟﺎ)
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣثاﻝ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﭼﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻯ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ. وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺎﻯ
ﺣﺎﻓﻆ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻓﻆ
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ
ﮔﻮﺋی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺒﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻌﻤّﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺿﻤﻦ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻳﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻋﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﻣﻌﻨﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥﻭ
ﻫﺮﮐﻠﺎﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺗﻤثیلی
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭﺷﻴﻔﺘﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ . ﺍﻣثاﻝ
ﺩﮐﺘﺮ (ﺧﻄﻴﺐ
ﺭﻫﺒﺮ)ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺃﺩﺑﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻆ ﻧﻤﻮﺩﻩوَلی
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮکی
نکرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ (ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ) ﺑﺪﻭﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﮑﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
(ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ) ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﺎﻓﻆ
ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﺃﺩﺏ ﺷﻨﺎس
ﺭﺍﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻭ
ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺃﺑﺮ ﻭ ﺑﺎﺩ
ﻭﻣﻪ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻓﻠﻚ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺗﻮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻰ ﺭﺯﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻰﻭ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮕﺮﺩی . ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﺑﺎ ﻫﻴﭻ ﺯﺑﺎﻧﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻮﺍﻡ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻋﻘل
ﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ عُقده
ﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻗﺎﻧﻊ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺣﺎﻥ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﻏﺎﻓﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﻙ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ(ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ)
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻦ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺎﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.وَلی
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ
ﻣﺎﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺭﻭﻍ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺩﻳﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻳﺎﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺣﺎﻓﻆ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺣﺴﺮﺗﻬﺎ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺭﺍﻩ ﻋﻠﺎﺝ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺟﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻧﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ .
ﻭ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻗﺺ ﻭ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭﻣﺴﺘﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺃﺑﺮﻭ ﻭ ﻟﺒﺎﻥ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻭ
ﺍﻧﺪﺍﻡ ﺑﺎﺭﻳﻚ
ﺯﻧﺎﻧﮕﻰﭼﻨﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺍﻭ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻗﻄﻌﻪ ﺻﺒﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭ ﺑﻌﺪﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﺒﻬﻤﺎﺕ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺟﻮﺍﺑﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻗﻄﻌﻪ
ﺷﻌﺮﻯ ﺣﺎﻓﻆ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺭﺍﺩﺭﺍﻳﻦ ﻗﻄﻌﻪ
ﺷﻌﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﮔﻮﺋﻰ ﺣﺎﻓﻆ
ﺩﺭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺧﻮﺩﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻥ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺗﻠﻨﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺯﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻓﺖ.وَلی ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻠﺎﺵ ﺍﻣثاﻝ
ﺣﺎﻓﻆ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻭ
ﺳﺨﺘﻰﺩﺭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻠﻨﮕﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﺑﺠﻠﻮ
ﭘﺮﺗﺎﺏﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﭼﻪ
ﻧﺎﻟﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺰ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯﭽﻮﻥ
ﺩﻭ ﻳﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻣّﻰﻭ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﺍﻣّﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺘﺎﻳﺶﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺳﺨﻦ ﺭﺍﻧﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻴﻘﺎ(ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ) ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺨﺘﺼﺮ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻳﺎ
ﺯﻭﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﺒﺨﻮﺍﺏ
ﺧﺮﮔﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﻓﻴﻠﺸﺎﻥ
ﻳﺎﺩ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯﺸﻬﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻝ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻣﻴﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.

ﻫﻨﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺰﻡ ﻭ
ﻏﺰﻝ ﺳﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻆ ﻭ
ﺳﻌﺪﻯﻭ ﻫﺰﺍﺭ و
ﺃﻧﺪﻯ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ ﻏﺰﻟﺴﺮﺍﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺰﻡ
ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻏﻴﺮﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﮐﻪﺑﺮﺧﻰ ﻫﻨﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺒﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍﺑﺸﻮﻕ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻣﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻫﺸﻴﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.وَلی
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.وَلی ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺎﻓﻆ ﺑﺎﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻓﺮﻭﺷﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻭﺷﺎﻥﺑﺎ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺧﺎﺻﻰ
ﺧﻄﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.وَلی
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ(ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ) ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯﻣﻌﺎﻳﺐﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻤﺤﺎﺳﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪﻧﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّم ﺘﻮ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ ﺍﮔﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ ﻃﻤﻊ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡﻫﺮﭼﻪﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻣؤﻣﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ (ربّ ﺃعلیّ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ربّ
ﻋﻈﻴﻢ ﻗﺎﺋﻢ )
ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﮐﺸﺶ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ.

ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺴﻨّﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﻨّﻰﻭﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠیّ ﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ(ﻏﺪﻳﺮﺧﻢ)ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻣﺬﻫﺐ
ﭘﺮ ﺗﻌﺼّﺐ ﺣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﻗﻮﻧﻴﻪ
ﻣﺤﻴﻂ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳُﻨّﻰ
ﺩﺍﺷﺖﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺑﻮﺳﻴﻠﻪﭘﻴﺮ
ﺷﻤﺶ ﺗﺒﺮﻳﺰﻯﺑﺎ
ﺻﺮﺍﺣﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﻳﻨﻰ علیّ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻃﻤﻊ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ ﻣﻔﺖ
ﺧﻮﺭﻯ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻭ ﺣﺎﻓﻆ ﻭ
ﺳﻌﺪﻯﻭﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺻﻮﻓﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﮔﺮ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﺳُﻨّﻰ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ محمّد
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﻋﻀﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺣﺎﻓﻆ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﺮﺂﻥ ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺸﻖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﺳﺘﻠﺎﻝ ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ
ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻳﺐ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭی ها
ﻭﻣﮑﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﻤﺎﮐﺮﻳﻦ)ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﮑﺮ ﺧﺪﺍﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻴﻠﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ
ﺑﺎﺯﻯ ﮔﻮﺵ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ) ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﮑﺮ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺭﻭﺍﺝ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﺯﻯ
ﮔﻮﺵ ﺭﺍﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺭﻫﺎﻯﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯﭼﻮﻥ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭعلیّ ﺩﺭ
ﻧﺎﻡﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ محمّد
ﻫﺎ ﻭ علیّ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
(ﻣؤﻣﻦ ﺍﻣّﻰ)ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻋﺸﻖ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺁﻧﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﺗﺎ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﻦ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻢ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻡ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ
ﺩﺷﻤﻦ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻏﺰﻟﻰ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻔﺴّﺮ ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﻨﺪ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﻪ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻆ
ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺘﺨﺼّﺼﻴﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻳﻚ
ﺷﺎﻋﺮ ﭼﻮﻥ
ﺣﺎﻓﻆ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻔﺎﻁ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺷﺎﻋﺮ
ﻧﻈﺮﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺎﻋﺮ.
ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﺗﺸﺨﻴﺺﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻆ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺑﺎ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
(ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .
ﭘس ﮐﺎﺭ ﻣﻦ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺍﺯ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﺎﻓﻆ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺻﺮﻳﺢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﻓﻆ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﺭﺍﻩ
ﺁﻥﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
(ﺗﻮﻟّﻰ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ)ﻭﻭﺍﻟﻪ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎ ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺎﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻳﺎ
ﻋﻤﺮ ﮐﻔﺎﻑ
ﻧﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺎ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ.وَلی
ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺖ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺎﻓﻆ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ (ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ) ﻋﻤﻞ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻣؤﻣﻦ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪﻣﺴﻠﻢ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍﺳﺦ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻴﻢﺍﮔﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻣﺴﻠﻢ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣثلا
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ
زﺮﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻌﺎﺭ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻬﺮﺩﻳﻦ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﺭﺯﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺿﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺣﺎﻓﻆ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﺳﺖﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ( مُلحد)
ﻫﺴﺘﻨﺪ (ﮐﺎﻓﺮ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ).ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
(ﻣﺸﺮﻙ) ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳت
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻥﻮﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ)ﻭ
ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﻘﻴﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ(ﭘﮕﻴﻪ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﻭ ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ
ﺷﺐ ﺁﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻭ ﺷﺐ قَدَر
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﻯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻪ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﻗﺮﺹ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺮﺹ ﻣﺎﻩ (ﺑﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻞ) ﺷﺐ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﻭﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﺑﻨﻮﺭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ( ﻧﺠﻢ
ﺍﻟثاﻗﺐ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭمحمّد
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺘﺎﺭﻩ می
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺩﺭﺧﺖ
ﮐﺮﻳﺴﻤس ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺧﺎﺹ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﻪ
ﻫﻠﺎﻝ ﺑﺎﺭﻳﻚ
ﻣﺎﻩ ﻭ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺘﺎﺭﻩ
ﺯُﻫﺮﻩ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺻﺎﺋﺒﻴﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺍﺻﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻠﺎ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺩﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. وَلی
ﺍﮔﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁل عبا ﺭﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎ (ﺑِﺪﺍﻯ)
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻧﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭘس
ﺣﺎﻓﻆ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻓﺎﺳﻖ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﻣﺸﺮﻙ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﺷﻴﻌﻪ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪ. وَلی
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺘﻈﺎﻫﺮ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺣﺎﻓﻆ ﺁﻧﺎﻥ
(ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻧﺎﺻﺎﻓﻰ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﻀﺎﺩ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ عُقده ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﺎﺷﺪﻧﻰ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕﻭ ﻳﺎ
ثرﻭﺕ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﺯﻭﺭ ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺟﺎﻩﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺍﺷﻌﺮﻯ
ﻭ ﺷﺎﻓﻌﻰ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﻭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺩﺭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺮﻙ
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.پس
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﻴﻌﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻴﻌﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
(ﺳﻨﺖ ﻭمُقَدّس
) ﺷﺪﻥ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪﺳﻨّﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺷﻴﻌﻪ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻣﻔﺴّﺮﺍﻥ
ﺣﺎﻓﻆ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻆ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻋﻠّﺖ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺘﺨﺼص ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺣﺎﻓﻆ
ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.وَلی
ﻭﻯ ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻋﺼﺮﺧﻮﺩ
ﺳﺘﺎﻳﺶﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥﺴﻴﺎﺳی
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺤﺎﻓﻆ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺣﻔﻆ
ﺟﺎﻥ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺗﮑﻔﻴﺮﺍﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﻯ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪﺗﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺷﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺃﺩﺑﻰ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻆﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ
ﺷﺎﺭﺣﺎﻥ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺟﺰ
ﻏﺮﻭﺭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺷﻬﺮﺕ ﺍﺩﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺷﺮﺡ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﺮﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻓﻞ ﺍﺩﺑﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﺩﺭﺩﻝ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺣﺎﻓﻆ ﻭﻫﺮ
وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺎﺭﻓﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺎ ﺣﺎﻓﻆ ﻏﺮﻳﺒﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺎﻓﻆ
ﻧﺎﺷﻨﺎس
ﻭﻃﺒﻌﺎ
پیاﻣﺒﺮﻧﺎﺷﻨﺎس
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻧﺎﺷﻨﺎس
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺖ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆﭼﻮﻥ
ﺷﺮﺍﺏ ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﺑﻮس ﻭ
ﮐﻨﺎﺭﮐﻪ ﺭﮊﻳم
هاﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺎﻋث ﺁﺷﻮﺏ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺣﺎﻓﻆ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻗﺎﺗﻠﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻓﻬﺮﺳﺖ
ﺑﻠﻨﺪﺑﺎﻟﺎئی
اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺘﻮﻝ ﻭ
ﻣﺴﺠﻮﻥ ﻭ
ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﺪﻡ
ﺗﺮﻙ ﺣﻖﮐﻪ ﺍﻣثاﻝ
ﺣﻠّﺎﺝ ﺑﺨﺎﻃﺮ
(ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖ)
ﮔﻔﺘﻦ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﻠﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ ﻭ
ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺍﻭ
ﺑﺠﺮﻡ ﺷﺮﻙ ﺑﮑﺸﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﮕﻮ(ﺃﻧﺎ
ﻣﻦ ﺍﻟﺤﻖ) ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺣﻖ
ﻫﺴﺘﻢوَلی
ﺑﺎﺯ ﺷﻮﻕ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻳﺎﺭﺍﻟﻬﻰﺣﻠّﺎج
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪ ﻭ
ﮐﺸﺘﻪ ﻭ ﻗﻄﻌﻪ
ﻗﻄﻌﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪ
ﭘﻨﺒﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﻠّﺎﺟﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ
.

ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺩﻳﺒﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ . ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﻨّﻰﻭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺷﻴﻌﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻫﻴﭻ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﺟﺎﻝ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﺣﺎﻓﻆ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ استفاده
نموده
ﺗﺎﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺎﻯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮلی ﺪﻳﻮﺍﻥ
ﺣﺎﻓﻆ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺭﺍ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺎﻓﺮ ﻭ
ﻣﺸﺮﻙ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ .
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭ
ﺳﻮﺍﺩ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺴﻄﺢ ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﻬﻢ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻣثاﻝ ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣثاﻝ ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻳﮋﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍشکیزﻭﻓﺮﻧﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻳﺪﻩﺍﻯ ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮﻭ
ﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺷﻌﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻆ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.ﭘس ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺭﺍ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻀﺎﺩﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ

ﺣﺎﻓﻆ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﻬﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻰ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻏﺮﺽ ﺍﺻﻠﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻆﺑﺎﻋث
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻆ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﺳﺖ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ وَلی
ﻧﺎﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍ
ﺍﻟﺘﻘﺎﻃﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺎﻓﻆ
ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻥﻗﺒﻠﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺩﺭ ﺻﺪﻯ
ﻧﻴﺰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﺨﻮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺒﺎﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻗﺘﺒﺎس
ﺟﺰﺋﻰ ﻳﺎ
ﮐﻠّﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻧﺰﺩ ﺩﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺍﻭ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﮑﺎﺗﺐ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﻠﺤﻖ ﮐﻨﻨﺪ ﭘس
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺣﺎﻓﻆ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻏﺮﻕ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ(ﺳُﮑﺮ
ﺻﻮﻓﻰ) ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ
ﻭﺣﻠّﺎﺝ ﻭ
ﺍﺑﻦ ﻓﺎﺭﺽ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻬﻢ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺍﺑﻦ ﻓﺎﺭﺽ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴی ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮکی ﺮﺍ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻴﺖ ﺷﻌﺮ ﺍﺑﻦ
ﻓﺎﺭﺽ
ﺭﺍﺑﻘﻮﻝ
ﻧﺎﺷﺮﻳﻦ ﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﻧﻔﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﺴﺮ
ﺍﺑﻦ ﻓﺎﺭﺽ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻧﮋﺍﺩ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﭘﺪﺭﺵ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻫﻮﺷﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖﮐﻪ
ﻣﻦ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ می کرﺩﻡ
ﺗﺎ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﺪ
ﭼﻨﺪ ﺑﻴﺖ
ﺷﻌﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺖ ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺒﻰ ﻫﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﻓﺖ.ﭘس
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺘﻦ
ﺷﺎﻋﺮ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺎﻓﻆ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ است. ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻧﺶ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﭼﻪ
ﺍﺭﻣﻐﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻯ.ﻭ
ﺣﺎﻓﻆ ﺁﻧﺎﻥ
ﺮﺍ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺑﻴﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﻏﺰﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﻳﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ .

ﻣﻔﺴّﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﭼﭗ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﺟﻰﺣﺎﻓﻆ
ﺭﺍ ﺭﻧﺪﻯ
ﺯﻳﺮﻙ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺳﻨﺘﺰﻯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺣﺎﻓﻆ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﺧﺮﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﺧﺮﺕﻭﺍﻗﻌﺎ ﻧﻴﺰ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻟیست
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﻀﺎﺩ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ می
ﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ بس . ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑس . ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ثرﻳّﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺳﺖ ﺍﻣثاﻝ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎرﺳﺎﻳﺎﻥ
ﻭﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﻭ
ﺩﻟﺸﺎﻥ ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ثرﻳّﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﺴﻰ
ﻓﻬﻢ ﺍﻣثاﻝ
ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻆ ﻗﺒﻠﺎ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﺷﻌﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺷﻌﺮﺍﺋﻰ
ﻏﺰﻝ ﺳﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﻰ
ﺧﻠّﺎﻕ
ﺍﻟﻤﻌﺎﻧﻰﻭ
ﺳﻌﺪﻯ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﻭ ﺧﻮﺍﺟﻮ ﮐﻪ ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻏﺰﻝ ﺳﺮﺍﺋﻰ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﻌﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ﻧﮕﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻋﺠﻴﺒﻰﺩﺭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻊ ﮔﺮﺍ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ ﻣثلا
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﻧﻪ
ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰﮐﻪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺭ ﻣﻄﻠﺐ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ وَلی
ﺑﺎﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ ﺿﻤﻦ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻠی ﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ.ﺳﺒﻚ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ
ﻭﺍﻟﻴﺴﺖ
ﻭﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﻫﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﻨّﻰ ﻣثلا
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻌﺮ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁثاﺭﻯ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﻘﻠﻢ ﻭ
ﻓﮑﺮﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺷﺎﻋﺮ
ﺑﺰﺭﮒ ﻣﺼﺮﻯ
ﻣﻌﺎﺻﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖﭘﻴﺮ
ﺯﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻨﻮﺏ ﻣﺼﺮ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺃﺩﺑﻰ
ﻣﻴﺪﻳﻮﻣﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﺯﻥ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯﺍﺷﻌﺎﺭﻯ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﺒﻚ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﺁﻥ ﺷﺎﻋﺮ
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺶ ﺍﺣﻤﺪ
ﺭﺍﻣﻰ ﺑﻮﺩ ﺍﻟﻘﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ.ﻭﺯﻥ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺍﻧﺪﻩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ثبت
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻩ.ﻭ
ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻌﺮ ﺁﻥ ﺷﺎﻋﺮ
ﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺯﻥﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻳﺎ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﺷﺎﻋﺮمتوفّی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﻦ
ﺍﻳﻦ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﻄﻮﺭﻯ
ﺑﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺃﺑﻴﺎﺕ ﺷﻌﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻫﻨﮓ
ﺳﺎﺯﻯﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺻﻰ
ﻧﻮﺕ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺁﻫﻨﮕﺴﺎﺯﺍﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﻗﻄﻌﻪ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻧﻴﻤﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻠﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺩﺍﻥ
ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﮐﺎﺭ ﺍﻫﻨﮓ
ﺳﺎﺯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺷﻌﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣثلا ﺳﻌﺪﻯﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤﺎﻓﻆ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﻏﺰﻝ ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻌﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺭﺍ ﺑﺬﻳﺮﻳﻢ
ﺧﻮﺩ ﺳﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ
ﺣﺎﻓﻆ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻨﻮﻋﻰ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻌﺮ
ﻭ ﻏﺰﻝ
ﻭ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﻨﺮﻫﺎﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺎﺻﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﻫﻔﺖ هزار ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺑﻨﺤﻮﻯ
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺨﺼّﺼﺎﺕ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺗﺨﺼّﺼﺎﺕ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺣﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄثیر ﺷﻌﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺷﻌﺮﺍﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺑﻰ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﺎﮐﺖ
ﺷﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺎﻓﻆ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﺻﻨﺎﻳﻊ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺻﺮﻳﺢ ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﺸﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﺃﺩﺑﻰ ﺷﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺭﺍ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﺬﺏ ﮐﻨﺪ. ﭘس
ﺣﺎﻓﻆ ﻫﻢ
ﻣﻀﻤﻮﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺰﻡ
ﺭﺍ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﻠّﺘی ﻮ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﺎﺹ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﻰ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
عُقده ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻣﻘﺮّﺑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻧﮓ
ﻭﺭﻭﻯ ﺯﺭﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺣﻴﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ به
ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺳﺒﮑﻬﺎﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺻﻮﺭت
هاﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ (ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ) ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﻨﺪ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺑﻀﺮﺭ ﺁﻳﻨدﻩ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ها
کوﺍﻧﺘﻮم هاﻯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
درونی آن ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺗﻰ
ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺭﻭﺣﻰﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ ﺩﺍﺧﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃﺗﻢﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻗﺎﻃﻌﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺧﻮﺩ(ﺍﺳﭙﺮﻡ)
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ (ﺍﻭﻭﻝ)
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ
ﻃﻔﻞﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﭘس
ﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻌﺮ ﻭﻏﺰﻝ ﺣﺎﻓﻆ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻌﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻌﺮﺍﻯ ﻧﺴﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺒﻚ
ﻫﺎﻯ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﻬﺖ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺳﻴﻊ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺎﻓﻆ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻨﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻗﺼﻴﺪﻩ
ﺳﺮﺍﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﻠﻨﺪﺭﻳﺎﺕ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻆ
ﺍﺯ ﻣﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﺭﻧﺪ ﻧﻮﺍﺯﻯ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯﻋﺸﻖ
ﻋﻠﻨﻰ ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺗﺠﺎﻫﺮ ﺑﻌﺸﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻧﺎﻓﻪ
ﮔﺸﺎﺋﻰ
ﺑﺮﻳﺪﻥ ﻧﺎﻑ
ﺁﻫﻮﻯ ﺧﺘﻦ ﮐﻪ
ﻣﻌﻄّﺮ
ﺍﺳﺖﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﺷﺎﺭﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﻗﻄﻊ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻬﺪﻑ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺩﺑﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﻌﻤّﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
. ﻳﺎ(ﻣﻰ) ﻧﺠﺴﻰ
ﺭﺍ ﺁﺏ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ(ﻣاء)ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻌﺮﺏ
ﻣﻰ ﻓﺎﺭﺳﻰ می
ﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺮ
ﻣﻐﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑَﻎ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣُﻎ ﻗﺸﺮﻯ.ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﻴﺮ ﻣﻰ
ﻓﺮﻭﺵ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺮﻣﻐﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﺮﺍﺑﺎﺕ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮔﻠﺮﻧﮓ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ
ﮐﺶ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭﺩﻯ کش ﻭ
ﺷﻴﺦ ﻭ ﺷﺎﻩ
ﻣﺎﻭ ﻣﺮﺷﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺩ ﻣﺎﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺩﻳﺮ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻌﺮﺍﻯ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
(ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﺩﺭﻣﻴﺨﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺴﺘﻰ ﻭﺷﺮﺍﺏ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻣﻰ ﻭ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺵ ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﻋﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻌﮑس ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﻭ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﭙﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻧس
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺧﻴﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻥﮐﻪ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻤﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺍﺟﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺎﻭﺭﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻣﺬﺍﻫﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﺎﻧﻪ
ﻧﺸﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﺴﺠﺪ ﻭ
ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻧﺪ ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪﻫﺎﻯ
ﺟﻨﮓ ﮐﺸﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻤﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺣﺴﺎس
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﻟﻰﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻓﻘﺮ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺯﻳﺮﮐﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﻟﺸﮑﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ ﭼﻮﻥ
ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺩﻡ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻧﺴﻞ ﺍﻭﻝ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺳﻬﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺰﻭﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺟﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺍﮐثرﺍ ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪﺋﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻫﺎﻯ ﭼﭗ
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪﺑﺎ
ﺯﻭﺍﻝ
ﺷﻮﺭﻭﻯﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﭼﻴﻦﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺰﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺸﺘﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥﺑﻨﺎﻡ ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ
ﻭﻣﺠﺎﻫﺪﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺰﺩﮐﻴﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﻫﺮ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﻤﺮﮒ ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺍﺑﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺻﺮﻳﺢ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ
ﻣﺮﮒﭼﻮﻥ ﺣﻠّﺎﺝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺣﺎﻓﻆ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻥ
ﺍﺷﻌﺎﺭﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ ﻭﺩﺭ
ﻓﻴﺶ ﻫﺎﻯ ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻡ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﭘﺎﻧﺼﺪ ﺑﻴﺖ
ﺷﻌﺮ ﺣﺎﻓﻂ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡﮐﻪﺩﺭﺣﺠﻢ
ﺻﻔﺤﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ 2500ﺻﻔﺤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺣﺎﻓﻆ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻮﻥ ﺳﻌﺪﻯ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻭ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻭ
ﻋﻄّﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ۷۷ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳد 40000 ﻫﺰﺍﺭ
ﺻﻔﺤﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﺍﺷﻌﺎﺭﺣﺎﻓﻆ
ﻭﻳﮑﺼﺪ
ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻭﻩ ﺧﺎﺻﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ . ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻣﻦ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﮐﺸﺶﻭ
ﺍﺟﺘﺒﺎﻯﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﻭﻫﻤّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻛﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻫﻢ
ﺳﻔﺮﻯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﻢﮐﻪ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮﺍﻥ ﻭ ﻫﻢ
ﺩﻟﺎﻥ ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻳﺎﺭﻯ ﺑﻬﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

M153

نقد
هنر وهنرمند

آیا
هنر نزد
ایرانیان است
و بس؟

ﺑﺤث
ﻫﻨﺮﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺤث ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻭﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭﻓﻬﻢ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﻤﻴق
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁثاﺭ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻤﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺃﻧﺪﮐﻰﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻋﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم
عرﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰﺍﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺎﺯ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘی
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ ﺳﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺮﻑ
ﻭﻣﻄﻠﺒﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻭ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭﺍ
ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩوَلی
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺳﻮﻡ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺴﺘﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰﻳﺎ ﻫﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻋﻠﻤﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ ﻳﺎﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﺩﺭﻃﺮﺡ
ﻣﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻣﻮﺯ ﺑﻴﺎﻧﻰﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺡ ﻟﻔﻈﻰ
ﻭﮐﺘﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯﺳﺎﻟﻬﺎﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
اﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎﻋﻘﻞ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ
ﻋﻘﻞ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰﺑﻤﺮﺯﻫﺎﺋی
اﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺁﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻧﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﺃﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪﻭﺩﺭﻙ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺟﺴﻤﻰﻭ
ﻧﻮﺭﻭﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻋﺼﺒﻰﻭﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻫﺮ
ﺩﻡ ﮐﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﻭﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺪﺍﻥﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻭﺑﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﻧﺪﻭ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺄﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺭﺳﻴﺪﻩﭼﻮﻥ
ﻟﻘﻤﻪﺍﻯ ﺧﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺎﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻭﻫﻀﻢ
ﮐﻨﺪﻭ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.
ﻣﺎﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺧﻮﺩﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﻧﻘﻞ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﻭﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﻚ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ .
ﭘس ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ ﺗﺰ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﻭ
ﻣﺪﺭﻙ ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺎﻓﻰﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤﻚ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺳﭙس
ﺑﺎﻣثال اﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺪﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺁﻥﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻳﺎﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻢ. ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺭﺍ ﺗﻨﻈﻴم
کردﻢ. ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻮ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ اﺻﻮﻝ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻭأﮐﺎﺩﻣﻴﻚ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻳﮑﻰ ﺩﻭ ﺭﺷﺘﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕﻭ
ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺩﻩ
ﺭﺷﺘﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺳﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﻭ ﺃﻧﺪﻯ
ﺭﺷﺘﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺩﻗﻴﻖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻣﻄﺮﻭﺣﻪ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎنی
ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻡ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﻓﻦ ﺩﺭﻫﺮ
ﺭﺷﺘﻪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭ ﻳﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.

ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻬﻤّﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻡﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻣﻄﺮح کنم ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﻣﺪﻋﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺘﻢ.وَلی
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮ
ﻓﻬﻤی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﻮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻰ ﻧﺼﻴﺐ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺗﺨﺼﺼﻰﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺗﺨﺼﺺ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻌﺎﻑ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺩﺭﻙ ﻫﻨﺮﻯﻳﺎ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺸﺄﻥﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭙﻴﺸﻴﻦﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ
ﺑﺴﺮﺣﺪّ ﺩﺭﻙ
ﻣﺴؤﻟﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
(ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻃﺒﻴﻌﻰ)ﭼﻮﻥ
ﺍﮔﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺯﻯ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
(ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﺼﻮص ﺑﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥﺑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩﻭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ. وَلی
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺸﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩﺑﺠﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺸﺮﻯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥﻭ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﺟﻨﺒﻪﺍﺭﺍﺩﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻓﺮﺍﺩﺭﺟﻌﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺂﻥ
ﻧﻮﻉ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮنی ﺮﺍﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎئی ﻤﻴﺴّر
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﻣﺘﺮﻯ ﺟﻨﮕل
اﺳﺖ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﭘس
ﺑﻴﻨﺶ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻏﻴﺮ ﻣﻠﻤﻮس
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻫﻢ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩﻭﻫﻢ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﻴﻨﺶ ﻭ ﻃﺮﺯ ﺩﻳﺪﺷﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﻣﻮ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻳﮑﻰ ﭘﻴﭽﺶ
ﻣﻮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮ ﻭ ﭘﻴﭽﺶ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.(ﻫﻨﺮ) ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻳﺎ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻫﻨﺮﻯﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻫﺮ ﻓﻨّﻰﺟﺰ
ﻓﻬﻢ ﮐﻴﻔﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻳﻚ ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﻳﺎ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻳﻚ
ﺁﻫﻨﮓ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﺎﺯ ﻭ ﺷﺎﻋﺮﻏﺰﻟﺴﺮﺍ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻧﻪﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ.ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ
ﺩﺭﻫﻨﺮﻫﺎ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﮐﺘﻤﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﻴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺿﺢ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺭﺳﻢ
ﻧﻘﺎﺷﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻳﻚ ﺁﻫﻨﮓ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﺪﻳﮕﺮﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻰ
ﮔﻨﺠﺎﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﮑﻰ ﻣﻮ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪﻭ ﻳﮑﻰ
ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻮ.ﻋﺎﺷﻖ
ﻫﻨﺮ وﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﻨﺮﻯﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﺯ
ﺁﻫﻨﮕﻰﻭ ﻳﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﻴﺎﻥ
اﻣﻮﺭﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﺼﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻮﺍﻃﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺒﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﻭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﺗﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﮑﻰ ﻫﻨﺮ
ﮐﻮﻣﻴﺪﻯ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻳﮑﻰ
ﻫﻨﺮ ﭘﺮﻭﮊﻩ
ﺷﺒﻴﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ.ﺟﺎﻯ
ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﻨﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪﻭﻳﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﮔﻔﺘﮕﻮﻯ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻋﻤﻞ ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻉ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﻧﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏ
ﻫﻨﺮ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ عُقدهﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ . ﻭﻳﺎ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺻﺤﺒﺖﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻬﻨﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺂﻟﻬﻪ ﻫﺎﻯ مُقَدّس
اﺳﺖ. ﻭ(ﻣﻮﺯﻩ)
ﻫﺎﻯ مُقَدّس
ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻟﺄﻳﺎﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ موزیوم
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﺑﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﻬﻨﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﻨﺮ ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس .
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺴﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋی ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻳﻥ هنر
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﺎﺭﻑ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻭﺣﺎﻓﻆ ﻭ
ﺳﻌﺪﻯ ﻭ
ﻋﻄّﺎﺭﻭﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺃثر
ﺷﻌﺮﻯ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺩﻳﮕﺮ کتب مُقَدّس
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮک
ﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥﻭﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﻳﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ .
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻫﻨﺮﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻫﻔﺘﻢ
ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﺭﺩﻳﻔﻰ ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺪﻫﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻨﻮﻉ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ.وَلی
ﻣﺪﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻢﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺍﻭﻝ ﻭﺁﺧﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻮﺯﻳﻚ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﻔﻊ ﻭ ﺧﻴﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ عُقده
ﺩﺍﺭ
ﺭﻭﺍﻥﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻣﻄﺎﻟﻊ ﮐﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎﺩﻯﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﺸﮑﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻮﻳﺶ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻧﺮﺳﺪﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺼﻴﺐ
ﺍﺯ ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﻧﻈﺮﺗﺮﻗّﻰ
ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻙ ﺑﺎ
ﺟﻬﻞ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺁﻟﻮﺩﻩﻭﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ تقرّب
ﺟﺴﺘﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻣﺪﺍﺭﺝ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻢ ﺳﻮﺍﺩﻯ
ﻣﺘﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪﻭ
ﻳﺎ
ﺑﺎﺳﻮﺍﺩﺗﺮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺘﻦ
ﺭﺍﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺘﻦ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺯﺯباﻥ
ﻣﺘﻨی ﺒﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﺎﻇﺮﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻘﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺒﻌﺪﺗﺮﻗﻴﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﭼﻪ
ﺩﺭ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻫﻨﺮﻯﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺠﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻫﻨﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻪ) ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮐﻪ ﻧﻈﻢ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩﭼﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥﺮﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎمحمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺳﺖﻭﻫﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋی ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭندﻭﻧﻪ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﺯﻳﺒﺎ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖﻭلی
ﻨﻪ ﺩﺭﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
سطح ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻠﻮﺹ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺭﻧﺞ ﻭﺣﺘﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﻨﮓ
ﺗﺮﺍﺷﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺮﺑﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳنی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭﺯﻧﺪﻩﺍﻯﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯﻮﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ بویژه
ﺩﺭ (ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭّﻩ)
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﺫﻭﻕ ﻭ
ﺗﺨﺼﺺ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﺪ
ﻭﺍﺯﺟﻤﺎﻝ ﺁﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺑﺠﻤﺎﻝ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﻰ
ﻳﺎﺑﺪﺑﺎﻳﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠﻤی ﺁﻥ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻭﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺎربّ ﻋﻠﻤﻰ
ﺻﺪ ﺩﺭﺻﺪ
ﺗﺎﺑﻊ ﺫﻭﻕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺣﮑﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﻴﻠﺳﻮﻑ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻭﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻭﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻮﺑﻨﺎ
ﺣﻖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﺎﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ عُقده
ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺧﺎﺹ ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
.اﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻇﻦّ
ﻭﺗﺼﻮّﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ ﻳﻚ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻰﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯ
ﺑﺎﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻯﺮﺳﻴﺪ.ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﺟﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع ﺒﺮﺗﺮﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
عشق ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺣﺘﻰ ﻋﺸﻖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺠﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻫﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.ﺯﻳﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻳﻠﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﺣﺘﻰ
محمّد ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺻﻮﺭﺕﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ تمدّن
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺗﺎﺑﻊ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺎﺑﻊ
ﻓﻀﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺧﻮﺩ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﻳﺎ
ﺩﻭﭼﻴﺰﻯﺮﺍ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎﺯﻩ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺳﻮﮊﻩ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺳﻮﮊﻩ ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮐﻠﺎﻍ ﻧﻴﺰ
ﺟﻮﺟﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻳﺒﺎ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺷﻴاء
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺫﻭﻕ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﻣﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺷﻌﺮﻯ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍهﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮﻟﺎﻳﺖ.ﮐﻪﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ
ﺯﻳﺒﺎئی ﻤﻘﺎﻡ
ﺑﻌﺪﻯ ﻳﺎ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘلی ﻮ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﻭﻗﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳی
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺫﻭﻕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﮐﺮﺩﻩ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺘی
که ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻳﻚ
ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺫﻭﻕ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻝ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﻣﺤﺮﻙ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺫﻭﻗی
ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺳﻮﮊﻩﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺫﻭﻕ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺟﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺯﺷﺖ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺯﺷﺖ
ﺍﺳﺖ . ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺷﺮﺍﺭﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﻴﺮ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺯﺷﺖ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻧﺎﻇﺮ ﺧﻮﺩ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻄح ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻳﺎ
ﺃﺗﻤﻰﺗﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ می
ﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﮐﻪﺩﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎ ﻫﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ می
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻙ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ولی ﭘس
ﺍﺯﺩﺭﻙ ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺝﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﻭ ﺣﺎﺻﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎ ﺫﻭﻕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﭘس
ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺭﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺟﻤﺎﻝ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺎﺩﻯﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﻧﻘﺎﺷﻰ ﻭ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭ ﺑﺎ
ﺟﻤﺎﻝ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻮﺍﺟﻬﻴﻢ.
ﮐﻪﺑﺂثاﺭ
ﺍﺩﺑﻰ ﻭ ﺷﻌﺮﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ ﻭﻣثنوﻯ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
اﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻈﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑآن ﺪﺭﺟﻪ
کماﻝ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩﻭ
ﭘﺎﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻳﺒﺎﺋی ﺪﺭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﺗﮑﻠّﻢ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﻤﺎﻝ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺖ. وَلی
ﺑﭙﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ .
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ثرّﻳﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺳﺖ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺃﻫﻞ ﻓﺎﺭس
ﺑﺎﺷﺪﻳﺎﻫﺮ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺶﻭﻳﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭﺩﺳﺖ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ثرﻳّﺎ ﻭ
ﭼﻠﭽﺮﺍﻏﻰ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ثرﻳّﺎ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻧﺠﻮﻡ
ﻗﺪﻳﻢ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮﻳﻦ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. وَلی
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﻧﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺟﻤﺎﻝ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗی
ﻮﺟﺒﺮﻭﺗﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ روح
القدس ربّ
النوع بشری ﺑﺒﻌﺪ
ﮔﻔﺖ.ﺗﺎ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﺗﻤﺎم ﻠﺬﺕ
ﻭﻧﺸﺌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍﻳﻚ ﺳﺮﻯ
ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺫﻭﻕ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭم
ﺒﺠﻤﺎﻝ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕﺳﻮﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺁﻥ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﺧﻴﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﻧﺴﺒﻰ
است ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻳﻚ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺷﻌﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺒﺮﺩ.وَلی
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻭ
ﺯﻳباﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻃﺮﺩ ﻧﻤی
کند.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺻﺎﺣﺐ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.وَلی
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥبویژه ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﻬﻨم ﺪﻭﻡ
ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮنی
اﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﮐﺎﺑﻮس
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷند
ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺣﻤتی
اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻀﻤن ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ ﻭ
ﻭﻋﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺩﺭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺍﻳّﺎﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰﻳﻌﻨﻰ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﻏﺘﺮﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺧﻄﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﭼﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﭼﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﻇﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺯﺷﺖ
ﺍﺳﺖﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺠﻤﺎﻝ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎم ﺨﻮﺩ.
ﺧﻮﺏﻭ ﺑﺪ ﻭ
ﺯﺷﺖﻭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﺷﺘﻰ ﻭﺑﺪﻯ ﻧﻤﻰﺁﻓﺮﻳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.و
اﻳﻦ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﺝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖﮐﻪﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭیا ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﮐﺎﺭﻯﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺎﺯﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺷﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﺎﻇﺮ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭؤﻳﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷند ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﺯﻳﻨﺖﻭﻳﺎ
ﻧﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ
ﻣﺘﻨﻔّﺮمیگرﺩﺩ.ﻭﺗﺮﻙ
ﻋﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﻯ ﺁﻥ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﻣﺪﺭﻙ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻬﻔﺖ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد ﻧﻴﺰ
ﭘسﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰﺁﺩﻡ ﺗﺎ
ﻣﺴﻴﺢﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﻴﻚ
ﺩﺳﺖ ﻫﻢ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍنی
که ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﺧﺎﻡ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﻭﺟﻤﺎلی
اﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺩﺍﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺳﻮﮊﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﻔﻊ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﻏﺎﻳﺎﺕ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﺎﻧﻪ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯﻟی
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﻴﺮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺭﻥ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
هاﺋﻰﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺃﺑﺪﻯ
ﻭﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫنرﻫﺎﻯ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻫﺴﺖﭘس
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻬﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺷﻌﺮﻯ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰﻭﺿﻊ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻟﺬﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩﭼﻮﻥ ﻧﻘﺎﺷﻰ
ﻭ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﺳﻴﻨﻤﺎ
ﻭﺗﺂﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﮐﻪ ﺣﺴّﻰ
ﺍﺳﺖﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﺧﺎﺭج ﺁﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﺍﻳﺴﺘﺎ ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﺟﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻏﺎﻳﺖﻫﺪﻑ(ﻓﻰ
ﺫﺍﺗﻪ)ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﻨﺮﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺫﺍﺕ
ﻟﺬﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﺳﻮﮊﻩ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺁﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ ﺯﻳﺒﺎئی
ﻮﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎ
ﻧﺎﻇﺮﻫﻨﺮﻯﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺣﺴﺎس
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐثرﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭ ﻫﻢ ﺳﻄﺢ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪﺍﻯ
ﺍﻓﻘﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺭﻭ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻭ
ﺗﺸﺴﺒّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺳﭙس
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻭﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ
ﺑﺮﺏّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺫﻭﻕ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑس.ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪﻳﺎ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﺷﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺯ ﭼﻴﻦ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﺗﺎﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻭﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍگر ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
و ﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ
است.ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﻮﻝ ﻭ ﻣﺰﺩ
ﮐﺎﺭ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺑﻄﻮﺭی که ﺍﺷﻴاء
ﻭﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻯﻏﺎﻳﺖ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﺟﻤﺎﻟﻰﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺎﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻮﺿﻮع
اﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﻳﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺰ ﺳﺎﻳﻪﺍﻯﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻚ ﺫﻫﻨﻰﺍﺯ
ﺁﻥ ﭽﻴﺰﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﻚ
ﺑﺬﻫﻦ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﻬﻢ ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﻧﻔﻊ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻫﻨﺮ
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻳﮑﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ.
ﻭ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣثبت ﻭﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻔﻰ.درﻫﻤﻴﻥ
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻦ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﺷﻴاء
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﮐﺴﻰ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻴﻨﻮﻳّﺖﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ
ﻭ ﻓﻬﻢﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻔﻆ ﺃﻣﺮ
.ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺳﺎﺑﻘﻪ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺣﻔﻆ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ.ﻭﻧﻴﺰ
ﮐُﺪﻫﺎ ﻭ
ﺭﻣﺰﻫﺎ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺩ ﻭ ﺃﺑﺮ ﻭ
ﺑﺨﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻭ ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم است
ﻣﮕﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
که ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺩﻫﺎ ﻭ
ﺃﺑﺮﻫﺎ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﺭﻯ ﺗﻮﻗﻒ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺗﺎ
ﺣﻔﻆ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ ﮐﺎﺭﺑُﺮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﭘﺮﺗﻰ ﺣﻮﺍس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮐثر
ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭﻳﻚ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﻣﺴﻠﺴﻞ وَلی
ثاﺑﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺤﺴﻮس ﺭﻧﮓ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺂﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﮕﻞ ﺍﺯ
ﻫﻮﻣﻮﻟﻮﮒ ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺳﻰ ﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ.ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﮐﻴﻔﻤﺎ
ﺍﺗّﻔﻖ) ﻣﺎﺭﺍ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻭ ﮐﺸﺎﻧﺪﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ .
ﻋﻤﻞ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﺰﺭﮒﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻣﺎﺩﻩﻳﺎ
ﺷﮑﻞ ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﻳﺎ ﺃﻣﺮﻯ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﺃﻫﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
(ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻓﻰ
ﺫﺍﺗﻪ) ﻳﺎ
(ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻟﺬﺍﺗﻪ) ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺘﻌﺎﻝ
ﻃﻠﺐﮐﻪ ﺍﺯﺗﻐﻴﻴﺮﺍﻓﻘﻰ
ﻃﻠﺐ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻃﻠﺒﻰ ﺍﺳﺖ .

ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ ﻣﺎ
ﻭﺻﻒ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻓﻨﻮﻣﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ ثاﻧﻴﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺳﻮﻡ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺩﻟﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ
ﻫﻨﺮﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻭﻣﺒﺎﺣث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﮐﻪﻣﻮﺿﻮع
هنرﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳک
ﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳکی
اﺳﺖ.ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺴﺘﻦﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩه ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ تقرّبﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻢ ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﻤﺎﻝ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺷﻨﺎﺳﻰﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺮﺳﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻏﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻝ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ ﺳﭙس ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎ
ﻓﺮﺩ ﺳﺮ ﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻓﺮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ ﺑﺎﺯ
ﺧﺎﺹ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﮐﻨﺪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﻭﻧﺴﺒﻰ.ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺫﻭﻗﻰﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﻈﻪﺧﺎﺹ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ.ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ ﺣﺮﻑ
ﺁﺧﺮ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﻙ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻘﺮﺑﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﺟﻠﻮ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻈﻴﻢ ﻭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬی
ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﺑﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻫﻨﺮﺷﻨﺎس
ﻧﺎﻇﺮ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﺰﻣﻰ
ﻭ ﻗﻄﻌﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺮﻑﺁﺧﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻴﻞ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺳﺮﻳﻊ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺗﻮﻗﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺎ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻇﺮ
ﺳﻴﻞ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺴﻮﻯ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ .

ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺷﻨﺎﺳﻰﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻭ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺰﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺁﻥ
ﺗﺨﺼﺺ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺣﻖ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺍﺩﺍ
ﮐﺮﺩ . ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯﻭ ﺑﺤث ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺳﻮﮊﻩﻣﻮﺭﺩﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻳﻚ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭﻳﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ اﻭ
ﮐﻪﭼﻪ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ
ﻟﻔﻈﻰﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺩﺭ ﺭﻧﮓ ﺩﺭ
ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﺷﻨﺎﺳﻰﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﮔﻮﺷﻪ ﻫﺎﻯ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﺗﺠﺴّﻤﻰ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻋﺸق ﻮﻫﻨﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮔﻔﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮ
ﺍﻣﺮﻯﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﻨﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.وَلی
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﺎم
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﻨﺮ
ﺟﻨﺒﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖﮐﻪ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯﻭ ﺩﺭ
ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺑﺪﺍﻉﻫﻨﺮﻯ
ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺬﻭﻕ ﻭﺗﺮﮐﻴﺐﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺫﻭﻗﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻫﻨﺮﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﺮح
کرﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺷﺎﺧﻪ
ﺁﻥﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
به ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ
ﺳﺮﻳﻊﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﻨﺮ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺩﺭ
ﻟﺰﻭﻡ ﻓﻮﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻦ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺫﻭﻕ ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺤﺪّ
ﺃﮐثرﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺳﺮﻳﻊ
ﺗﺮ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺣﺎﺻﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻫﻨﺮﻫﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻫﻢ ﭘﺨﺘﮕﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺎﺷﺪﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺣس
ّﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ(
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭ)ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻔﻊ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﭘرﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻤﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺯﺥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺣﻖّ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﻨﻴﻢﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﻨﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰﻭ
ﻫﻨﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺘﺎﺭﻩ ثرﻳّﺎ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻇﺮﻑ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪﺭﻓﺘﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻫﺮ ﺷﺐ قَدَرﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺮﺭﻭﺯ ربّ
ﺷﻤﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﺒﺠﮕﺎﻧﻪ ﺁﻥ ﻫﺮﻳﻚ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﻓﺖ ﺷﺸﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
و سوشیانس
زردشت ﻭ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭصورت
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺗﺎﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﭘﺎﺭﺳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺁﺭﻳﺎ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ ﻭ(
ﻳﻠﺪﺍ )
ﺷﺪﮔﺎﻥﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ
ﻋﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ .
ﮐﻪﺁﻧﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ(ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑس ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺤث ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻣثاﻝ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎﺷﮑﺴﺘﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺩﺭﻟﻐﺘﻨﺎﻣﻪﻫﺎﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﺗﺮ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺗﺮ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ وَلی ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻧﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﮐﻠﻴّﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﺸﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺟﺰ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭﺩﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻓﻮﺝ
ﻓﻮﺝ ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺦﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّدﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻰﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ثقلین
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﭘﻴﺸﮕﺎﻥ ﻘﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬی
ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺟﺰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭتشان ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺨﭽﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻫﻨﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻋﻮﺍﻡ ﻭﻣﺮﺩم
ﺃﻋﻤﻰ ﻭﮐم
ﺒﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺳﺎﺩﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺶﻫﻨﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺁﻭﺍﺯ
ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﺳﻴﻨﻤﺎ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺳﻴﻨﻤﺎ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻬﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺼﺮﻯ ﻋﮑﺎﺳﻰ
ﻭ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﻧﻘﺎﺷﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺷﻌﺮ
ﻭﻣﻌﻤﺎﺭﻯ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺿﻤﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻨﺮ
ﺁﺷﭙﺰﻯ
ﻭﺩﻭﺳﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻨﮓ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﻓﻨﻮﻥ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ اﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻨﺮﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﺗﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﻨﺮﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻚ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﻓﻘﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻴﺴﺘﻪ ﻧﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻭ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻤﻐﺰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﺮﺣﻬﺎ ﻭ ﻫﺪﻫﺎ
ﻭ ﻏﺎﻳﺎﺕ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩﻭﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺕ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻓﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻤﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯ
اﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺪﺭ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭﻭﺣﺸﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﭘس ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
بشری ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻗﺒﻮﻟﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﮐﻠﻴﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻥ ﺣﺘﻤﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺯﺷﺖ ﺗﺮﻭ ﻳﺎ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﺳﺦ ﻭ
ﺭﺳﻮﺥ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺳﻨﮓ
ﻫﺎﻭ ﻳﺎ ﻭﺳﺦ ﻭ
ﭼﺮﮐﻴﻦ ﻭ
ﺁﺷﻐﺎﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﻧﻴﺰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﻫﻨﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﻓﺎﺭﺳﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻮﻡ ﻭ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻔّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﻳﺪﻭﻧﻰ ﻭﺟﻢ
ﺟﻤﺸﻴﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﺒﻚ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﻬﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍرواح ﻣﻘﻴﻢ
ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﻋﻨﺼﺮ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻭ
ﻣﺒﺎﺣث ﺭﻧﮓ
ﻫﻨﺮﻯ ﺪﺍﺭﺩ
ﻳﺎ ﺻﻨﻌﺖ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻭ ﺑﺎ ﺟﻠﺐ
ﻧﻈﺮ
ﻫﻨﺮﻯ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻭﻍ
ﻭ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺳﺖ وَلی
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬم
ﻤﻴﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭح ﻮ ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﻑ
ﻫﺴﺖ.ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳخ
دﺭ ﻫﺮﻣﻠّﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍست . ﮐﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎن ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻫﻨﺮ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺩﺑﻰ ﻭ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭﻟﺬّﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻤﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭرﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﺳﺪﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﻗﺘﻰ ﻟﻔﻈﻰ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﺼﺮﻑ
ﺷﻮﺩﮐﻢ ﮐﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻳﺎ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﻋﻠﺎﺋم
ﻔﺮﻫﻨﮕﻰﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ
ﺃﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﻫﻨﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻧﻮﺷﺘﻨﻰﻭ
ﺍﺻﻮﺍﺕ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﭼﻪ
ﻣثبت ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﭼﻪ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻥﻭ
ﺃثر ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺪﻑﭼﻮﻥ
ﺻﺪﺍﻯ ﺑﺎﺩ
ﻭپراکنده ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺧﺰﺍﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕﻭ
ﺭﻣﻮﺯ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ.ﻣثلا ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻨﺮ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺍﻟﻬی
ﻤﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻮﺷﺖﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻤﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.

ﻫﻨﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻬﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻠﺎﻡ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﮐﻠﺎﻡ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس ﻫﻨﺮ
ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑس. ﻭﻏﻴﺮ ﺁﻥ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﺪﻣﮕﺮ ﻳﻚ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻤﻠﻪ
ای ﺑﻔﺮﺩﻭﺳﻰ ﮐﺮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. وَلی
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﻧﮋﺍﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻟﻔﻆ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭﻟﻐﺖ
ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ
ﻧﻮﺷﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﻔﻆ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﺪﻩ. وَلی
ﺍﻳﻦ ﻟﻐﺖ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺒﺪﻳﺒﻞ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻨﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﺩﺭ ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺟﺪﻳﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺎلاترﻯ ﻧﻘﻞ
ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻀﺪّ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ تمدّن ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﭼﻘﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

ﭘس
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻡ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻋث
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻋث ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ تقرّب
ﺍﻟﻬی
ﻮﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ
ﺟﻬﺎﻥﺑﻌﻠﻒ ﭼﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ
ﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺍﺭﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺣﺸﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪﺗﺎﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.وَلی
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣثلا
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺩﺑﻰ
ﮐﻪ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺭﺍﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
به اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﺗﻌﻤﻴﻤﻰ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﺗﻌﻤﻴﻖ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﻬﻢ
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﭼﺸﻴﺪﻥ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ کرﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺋم ﻮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺘﺼﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻫﻤﺎﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺄثّر
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﺴﺘﻤﻊ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﺘﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻓﻬﻢ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻦ ﻭ آرت که
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﻧﻘﺎﺷﻰ ﻭ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺳﻴﻨﻤﺎﻭ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺬﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻢﻳﺎ ﮐﻢ عُقده
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﺑﻴﺸﺘﺮﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﺫﻫﻥ ﺨﻮﻳﺶ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺑثمرﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﺎ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻃﻠﺒﻰ ﺗﺎ
ﻳﮑﺼﺪ ﻫﻨﺮ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻓﻬﺮﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﺮﻍ ﻭﺗﻬﻴﻪ
ﻇﺮﻭﻑ ﮔِﻠﻰ
ﻭﻟﺒﺎس ﺩﻭﺯﻯ
ﻭ ﺁﺭﺍﻳﺶ ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻦﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻩ ﻭ
ﺩﮐﻮﺭﺳﺎﺯﻯ
ﻭﮔﻞ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺟﻮﺍﻫﺮ
ﻭﻏﻴﺮﻩﭘﺎ
ﺑﻤﻴﺪﺍﻥ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻗﺪم
ﺒﺮﺍﻩ ﻭ
ﻣﺴﻴﺮﻭ ﺭﺍﺯ
ﻫﻨﺮهاﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻟﻔﻆ ﻫﻨﺮ ﻳﺎ آرت ﻟﺎﺗﻴﻦﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺒﺎﺻﻤﻪﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴمی
ﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﻭ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﺰﺩ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ ﻭﺣﺮﻓﻪﺍﻯﻭﺑﭽﻨﮓ
ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻫﻨﺮ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ثبت ﺁثاﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯﺑﺨﻂ
ﻋﻤﻠﻰ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ ﺧﻂ
ﻳﻮناﻧﻰ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺳﺮﻳﻊ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ وﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺑﻨﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻠﻞ ﺩﺭ
ﺳﻨﮓ ﻧﺒﺸﺘﻪ ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻭﻝ ﻣﻨﻄﻖﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﻌﺎﺭﻑ
ﺭﺍ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﻨﻈﺮﻯ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺫﻭﻗﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.ﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻏﺎﻳﺖ ﻭ
ﻫﺪﻑ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻓﺎﻋﻞ ﻫﻨﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺍﻓﺰﻭﺩﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺎﺭﺟی ﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ(ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺩﺭﻭﻥ
ﺍﺯ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ)
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻧﺎﻝ ﺩﺭ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺼﺮﻑ ﻓﺮﺩﻯﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﺎﺭﺟی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﮐﻮﺭﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺄثیر
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻇﺮ ﺁثاﺭﻫﻨﺮﻯﺒﻮﺩﻩ
ﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺮﺍﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺣﺘی
ﺨﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺼﻮﺭﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺎﻋﻞ
ﻫﻨﺮﻯﺎﺳﺖﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺑﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺧﺎﺭجی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺴتی ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺩ ﻭ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻭ
ﮔﺮﻣﺎ ﻭ ﺳﺮﻣﺎ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺷﺮﻳﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺑُﻌﺪ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﻔﻬﻮم
اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس هر
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻣﻴﻠﻴﻮن
ها ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺗﻤﻰ
ﺁﻧﻬﺎﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺎﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ
ﭘس ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻭﺗﻮﺩﻩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣُﺮﺩﻩ
ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺭﺍ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻭ ﺃﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﻓﻀﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﺪﺍﺭ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖﺃﺗﻤی
ﻮﮐﻤﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣثلا
ﻗﺒﻠﺎ ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺃﺗﻢ ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ
ﺷﺪﻩﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﺑﺎ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﭘس
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺝﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺘﺤﻤﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺳﺎﻟک اﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﭘس
ﺍﺯﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﻴﺎﻓﺖ.ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖﺁﻭﺭﻳﻢ
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪﺍﻯ
ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖﺁﻭﺭﻳﻢ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺧﺮﻭﺝ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻄﺒﻘﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﭼﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻭﻳﺎ
ﭼﺒﺰﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻧﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
اﺳﺖ.ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺒﺸﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﺁﻥﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺰﺋﻰ . ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﺭﺳﻄﻮﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮ
ﻫﺪﻑ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﻋﻤﻠﻰ ﻫﺪﻑ
ﻭﻏﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺑﺎﻃنی غاﻳﺖ
ﺁﻥ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺑﮑﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺸﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺑﺎﻁ
ﻳﺎ ﺁﺩﻡ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻠّﺎﻕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻴﺎﺕﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻣثلا
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﺎ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺘﺎﺑﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺮﻭﺍﻥ عُقده
ﺩﺍﺭ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻮ ﻧﺎﭘﺎک
اﻳﻥ عقده ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺎﮐم ﺒﺮ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻪﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻭﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺭﻭﺍنی ﺸﺨص
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻨﻴﻦﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ می ﺮﺳﺪ.
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻩﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻦ وَلی
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺎﺭﻑ
ﻧﻈﺮﻯﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﻣﻴﻞ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﻤﻠﻰ
ﺁﻥ ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﺳﻠﻮﻙ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻳﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﻣﻌﺎﺭﻑ
ﻧﻈﺮﻯﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺎﺭﻑ
ﻫﻨﺮﻯﻭ
ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺻﻨﻌﺘﻰﮐﺎﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬای
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺒﺮ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﮐﺎﻣﻞ ﻟﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻫﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻋث ﻣﺰﻳﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺧﻄﺎ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ می
ﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺘﺮ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.

ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﻭ
ﻫﻨﺮ
ﻃﻠﺐﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻓﻬﻢ ﻫﺴﺖ وَلی
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺪﻡ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻝ
ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺪﺭ ﺳﻴﺮﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻋﺪﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗثبیت
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺮﻋﺖﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﻠﻮکی
ﺮﻫﺮﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻰ
ﻧﺎﻣﻴﻢ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻣثبت ﻭﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺬﻫﺒی
ﻘﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻋﮑس ﺣﺮﮐﺖ
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭح ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﻨﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴخ هاﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺗﻐﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺎک
ﻤﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻳﻚ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﭘﺎﻙ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ
(ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﭼﻘﺪﺭ
ﻋﻈﻤﺖ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺑﺎﻋث
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯﻮﻓﻬﻢ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻨﺮ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺁﺭﻳﺎ
ﻭﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖﻭ
ﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
محمّد. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁثاﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺻِﺒﻐﻪ
ﻭ ﺭﻧﮓ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥﻭﭼﻪ
ﺩﺭﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭘس
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬی که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻌثت ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﻘﺒﻠﻰ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺠﺎﻯ
ﺳﻮﺩ ﺁﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﺭﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻭﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ ﻭﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯﺍﻣﺘﻨﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺯﻭﺍﻝ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺒﺎﻃﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻟﺬﺗﻰ
ﻫﻢ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻳﻦ ﻟﻐﺰش ها
ﻭ ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﻟﺬﺕ ﺟﻨﺴی
ﺮﺍ ﻳﺎ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰﻭ ﻳﺎ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺧﻮﺩ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﻧﻘﻄﻪ
مقاﺑﻞ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎن
هاﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﺬﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦﺟﺬﺏ
ﺍﺷﻴاء
ﺩﺭﺳﻘﻮﻁ ﺍﺯ
ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﮐﻮﻩ
ﻧﻮﺭﺩﻯ ﻭ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ هاﻯ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻬﺮ ﺳﻄﺢ ﮐﻮﻩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪﭼﺸﻢ
ﺃﻧﺪﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪﺭﺳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺤﺪّ ﻳﻘﻴﻦ
ﺩﺭ ﻗﻠّﻪ ﮐﻮﻩ
ﻭﻗﺎﺏ ﻗﻮﺳﻴﻦ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺩﻩ ﻭ( ﺳﺘﺮﺕ
المنتهی) ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺸﺎﻫﺪ
ﺁﻥ
کنارﻣﻴﺮﻭﺩ.وَلی
ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻮﺵ ﻭ عُقده
ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻫﻮس ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍﺑﻮﺩﻥ ﺑﺮ(ﻏﻴﺮ
ﻣﺎ ﻫﻮ ﻋﻠﻴﻪ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻄﺤﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺗﻦ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺘﻐﻴّﺮﺍﺕ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺣﻰ عُقده
ﺩﺍﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ ﺃﺧﻴﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻔﮑﺮ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﻮﻧﺪ. وَلی
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ
ﺁﺩم ﻴﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻳﺎ ﻧﻮﺡ ﻭ
ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﺑﻮﺩﺍﻯ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺴﻢ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦﻭ
ﺳﭙس ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭمحمّدﻯﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺃﺧﻴﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﺎﻓی
ﺮﻭﺍﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻮﻧﺪ.ﭘس
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺸﺎﻧﮕﺮ ﺫﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻓﻄﺮﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻐﻴﻴﺮ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻔﻄﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﺧﻴﺮ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻨﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.

س
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻴﮑﻮ
ﺳﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﺎ
ﺯﺷتی ﺴﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﺎﻟﻖ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ عُقده
ﺩﺍﺭﻭﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻬﺎﻯﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺬﺗﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﺵ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ .
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﺩﺭ ﺧﻠﻖ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭﻫﻮس
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪوَلی
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﮕﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺧﻠﻖ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺫﻭﻕ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﭘس
ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻗی
ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﺁﻥ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻠﺎﻝ ﻭ
ﭼﭙﺎﻭﻝ ﻭ
ﻏﺎﺭﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ ﭼﻨﺪ
ﮐﻴﻠﻮ ﻃﻠﺎ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣثاﻝ
ﻗﺪﻳﻢﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻗﻴﺼﺮﻳﻪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﻝ
ﺍﻟﺘﺠﺎﺭﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻏﺎﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﻫﺒﻴّﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﻪ
ﻭﻧﺎﻓﺮﺟﺎﻡ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭﻫﺮﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﭼﺮﺍﻍ ﺑﺴﺮﻗﺖ
ﻭﺩﺯﺩﻯ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﮔﺰﻳﺪﻩﺗﺮ ﮐﺎﻟﺎ
ﺑﺪﺯﺩﻧﺪ.وَلی
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ
.ﻭﻫﺮﺃﻣﺮ
ﻣﻨﻌﮑس ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻓﻮﺭﺍ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺣﻘﻴﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖﮐﺸﻒ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺟﺎﺋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺻﻞ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﻋﻤﻮﻣﻴﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺧﺪﻣﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ
ﻫﺎﻯ ﺧﻨﻚ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﮔﺮﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ .

ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻋﺼﻮﺭ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻧﮋﺍﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮﺑﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﺟﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭ ﺭﻭﺍنی
ﺮﺍ ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴبی
ﻮﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.وَلی
ﺻﻨﻌﺖ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻐﻴّﺮﻣﺎﺩﻩﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻧﻤﻰ
ﺯﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎﻋث
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ قَدَرﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻴﺮﻳﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﺮ ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺳﺮ ﺍﺯ ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥﻳﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻴﺰ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﺣﺠﺎﺝ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻭ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.وَلی
ﺣﺠّﺎﺝ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﺠﺎﺝ ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭﭘﺸﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.وَلی
ﺣﺠﺎﺝ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﺭﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺩ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﻡ ﺩﺭ ﺻﻨﻌﺖ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.

ﺃﺑﻮ
ﺣﻴّﺎﻥ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻋﺎﺭﻑﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺻﻨﻌﺖ ﺭﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ
ﻋﮑّﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺭﻭﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﭼﻮﻥ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ ﻭﺷﻬﺮﺕ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ هاﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﺪﺭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻭ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﻭﺍﺳﺘثماﺭﮔﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻭ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺃثر ﻣثبت
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻢ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺳﭙﺎس ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﭙﺎس ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻢ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﻭﻫﻢ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﻭﻣﻨﻈّﻢ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎنی
کرﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺩﺭﻣﻬﻨﺪﺳﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻇﺮﻑ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪﺁﻥ ﺭﺍه
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﻨﺮﻯﺒﺎ ﮐﻤﻚ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻤﺎﺩﻩﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺍﮔﺮﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪﭘس ﻧﻔس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ
ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻧﻔس ﻧﺎﻇﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻃﻠﺐ ﺭﺍ
ﺩﺭس ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺧﻄﺎ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﭘﺮ ﺿﺮﺭ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺗثبیت ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍﺻﺮﻑ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩﻩﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺒﺪﻫﺪﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻗﻴﺼﺮﻳﻪﺍﻯ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻴﻢ.

ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰﺗﺎﺑﻊ
ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﺪﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖﮔﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺷﻤﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ.ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﺮﺍﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺁﺑﺎﺩ وَلی
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻫﺮ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻨﻔﻊ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺃﺑﻮ
ﺣﻴّﺎﻥ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻟﻤﻘﺎماﺕ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﻨﻌﺖ
ﮔﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋث
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﻭ
ﻣﺰﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻣﻞ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺻﻨﻌﺖ ﮔﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺷﻮﺩ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺭﻫﺒﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻳﺎ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻈﺎﻣﻰﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭاﻥ
ﺼﺎﺣﺐ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺭﻫﺒﺮﻯﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺟﺰ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کاﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺟهنّم
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ ﻭ
ﮔﻮﺩﺗﺮ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺗﺮﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﺷﻮﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﻔﺴخ هاﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺳﺮ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪﻭﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﺮﻗﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻫﻨﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺻﻨﻌﺖﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﮑﺘﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻔس ﻧﺎﻃﻘﻪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺩﺭﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﻧﺎﻃﻘﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺭﺳﻄﻮﮐﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﺑﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﺄثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﻔس
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻢ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺗثبیت ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺭﻭﭘﺎﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺁﻥ ﮐﻠﻤﻪ آرت
ﻟﺎﺗﻴﻦ ﺭﺍ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺻﻨﺎﻳﻊ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮؤﻧﺪ.
ﻫﻨﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻭﻏﺮﺏﻭ ﺳﺎﺑﻖ
ﻭ ﻟﺎﺣﻖ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺧﻴﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪﺣﺘﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻃﺐ ﻭﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺣتی
هر ﻗﺴﻤﺖ
ﮐﻮﭼﻚ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﻋﺮﻓﺎﻯﺎﻳﺮﺍﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺳﺮﻗﺖ ﺣﻘﻮﻕ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨاس
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻳﺎ ﭘﺎﺭﺍ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﺴﺖ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺭؤﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻧﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. وَلی
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﺭﻧﮕﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ قَدَرﺕ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﺴﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻨﺴﺒﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﻌﻠّﺖﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﮋﺍﺩﻯﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻣﻴﺴّﺮﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ که ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﺬﺏ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﻭﻯ
ﻣﻴﻦ ﻫﺎ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ.ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻧﺎﺷﻴﺎﻧﻪﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻳﮑﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﺸﺘﻪ ﺭﺍ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﮐﺸﺘﻪ ﻫﺎ ﺃﺷﻚ
ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺪﻣﺖ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ
ﻃﻠﺒﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﻮﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺎﻥﺁﻥ
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﻫﻴﭻ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯﺴﻠﻮﻙ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﺧﺮﺕ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣُﺮﺩﻥ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺪﺍﻏﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭘسﺍﺯ
ﭼﻨﺪﻯ ﺷﺎﻧس
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻥ
ﺒﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻧس
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮ
ﻣﺤﻨﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺗﻠﻒﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺗﺮﻙ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ
ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ محمّدﻫﺎ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﺎ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻫﺎ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻳﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ تقرّب
ﻭ ﮐﺮّﻭﺑﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
میﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺎﻭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺳﭙس
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ محمّد
ﻭ ﻋﻠیّ ﻨﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺑﻤﻬﺪﻯﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻌثت ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺣﺮﻑ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻨﺮ
ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻫﻨﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ثرﻳّﺎ
ﻭﻫﻔﺖﺧﺎﻥ
ﺭﺳﺘﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﻫﻤّﺖ
ﻓﻌﻠﻰﻭ ﺻﺒﻮﺭ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻫﺮﺟﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ . ﻭﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺤﻮﻯ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰﻭﻳﺎ
ﺳِﺤﺮ ﻭ ﻧﺠﻮﻡ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ. ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻭ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻳﺎ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﭘﻮﻝ
ﺳﺎﺯﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺩﺭ
ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺁﺭﻣﺎن
هاﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨگی گفته
ﺍﻧﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻧﮓ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﺎ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻮل ﺴﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺩﺭعصر ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﺪﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑس.

ﺩﺭ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺍﻧﺸﮑﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﺭﺍﺩﺍﻧﺸﮑﺪﻩ
ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪ
(ﺑﻮﻟﺎﻧﺖ) ﺩﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺎﻡ
ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﺎﺩﺗﺎ ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥﺒﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ. ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ
ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺎﺻﻞ ﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻌﻮﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺧﻠﻂ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﻋﻤﻞ
ﺍﺳﺖ وَلی ﻫﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﻫﻨﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻭﻝ
ﻣﮑﺘﺐ ﮔﻠﻴﻠﻨﻮس
ﻭ ﺭﺍﻣﻮس ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻠّﻰ
ﻋﺎﻡ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺎﻓﻊ
ﻭﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﻫﺪﻑ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺭﺍ
ﻋﻴﻨﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻰ ﺑﺨﺸﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻭﻝ
ﻋﺎﻡ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻬﺪﻑ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻣﺸﺨّﺺﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﻠﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺎﻟﺺ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﺗﻄﺒﻴﻘﺎﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺒﻴﻌﺖ قَدَرﺕ
ﻓﻌّﺎل
ﻮﻣﻮﻟّﺪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎلی که
ﻏرﺍﻳﺰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻫﻨﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻭﻡ
ﻧﻈﺮ ﻟﺎﻟﺎﻧﺪ
ﻋﻤﻞ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﻬﺪﻑ ﻭﻏﺎﻳﺖ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﻐﺎﻳﺘﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻳﺎ
ﻧﻔﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻟﺬﺍ ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻫﻨﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺁﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻈﺮﻯ 15 ﺩﺭﺻﺪ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺻﻨﻌﺘﻰ50
ﺩﺭ ﺻﺪ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ 45 ﺩﺭﺻﺪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺳﻨﺘﺎﻳﺎﻧﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻚ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺎﻡ ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﻥﻫﻨﺮ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻌﻮﺩﻯ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﺩﻭﻡ ﻫﻨﺮ ﺑﺂﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥﺃﻋﻢ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻢ
ﻳﺎ ﻟﺬﺕ ﺩﺭ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭ ﺑﺎ
ﻟﺬﺕ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ ﺫﺍﺕﻫﺴﺘﻰ
ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪﻫﺴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﻧﻔس
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﮐﻤﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻟﺬﺕ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻝ
ﻏﺮﻳﺰﻯﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻫﻨﺮ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺑﮑﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻭﻝ
ﻫﺮﻓﻌﻞ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﮐﻪﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻧﻔس ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺬﺕ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮﺑﻨﻈﺮ
ﺳﻨﺘﺎﻳﺎﻧﺎﻳﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻢ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻨﺪﺭﺕﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻔﻴﺪﺩﺭ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﺭﺵ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻭﻣﻤﮑﻦ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﻧﻘﺶ ﻧﺎ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻨﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺶ ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺃﻧﮕﻴﺰ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﻧﻔﻊ
ﻣﺎﺩﻯ . وَلی
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﺩﻭﻡ
ﺳﻨﺘﺎﻳﺎﻧﺎﺑﻴﻦ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻫﻨﺮﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺩﻭﻡ ﻧﻴﺰ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﺮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﺟﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﺍﺩﻩﻭ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ قَدَرﺕ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.(ﻓﺮﻥ
ﻓﻠﺶ) ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎسیﻫﻨﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻫﻨﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.وَلی
ﻟﺬﺕ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻟﺬﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ
ﺍﺳﺖ.ﺳﭙس ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻔس ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻳﺎ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﭘﻮﻝ
ﺳﺎﺯﻯ.
ﺑﺮﻳﺘﺎﻧﻴﮑﺎ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﺳﺪﻧﻰ
ﮐﻮﻟﻮﻳﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺑﺮﻭﺵ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﺧﺎﺹ
ﻭ ﺧﺎﻟﺺ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺳﻮﺩ ﺟﻮﺋﻰ. ﻭ
ﺳﭙس ﻟﺬﺗﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻟﺬﺕ (ﻟﺬﺕ)
ﺩﺍﺩﻥ.
ﺍﮐﺴﻔﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻤﻞ ﺑﺪﻭﻥ
ﻏﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻟﺬﺕ
ﺧﻮﺩﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺍﻋﺠﺎﺏ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﺷﺒﺎﻉ ﺣسّ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺑﺎ
ﺍﺩﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞﺃﻋﻢ ﺍﺯ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻫﻨﺮ ﻣﻬﺎﺭﺗﻰ
ﺍﺳﺖﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻟﺬﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﭘﺮﺳﺘﻰﻭ ﺍﺭﺿﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﻮﺩ ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺎ
ﻏﺮﺽ ﻣﻌﻴّﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺣسّ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺁﺭﺍٴﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﻤﺎﻝ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺫﻭﻕ
ﻓﺮﺩﻯ ﻳﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر (ﮐﺎﻧﺖ)ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺣﺮﻓﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﻧﺖﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻨﺮ
ﻧﺸﺎﻁ ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ ﺟﻮﺭ
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺮﻓﻪ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻣﺰﺩﻭﺭ ﺑﻬﺪﻑ ﺳﻮﺩ
ﺩﺭ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺁﺯﺍﺩﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﻴﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻈﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺰﺩﻭﺭﻯ ﻭ
ﻫﻨﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻭ ﻳﺎ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡﻭ
ﻳﺎ ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶﻭ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس رﻗﻴﻖ
ﺟﺴﺘﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﮐﺎﻧﺖ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻭ
ﻟﻬﻮ ﻭ
ﻟﻌﺐﺑﺪﻭﻥ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻧﺖ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻨﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻟﺬﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻟﺬﺕﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻋﻤﻠﺎ
ﻟﺬﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﺣﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺟﻨﺒﻰ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻭﻟﺎﮐﺮﻭﺍ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻨﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮﺳﻮﺩ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﺸﻢ ﺑﭙﻮﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
هنر (ﺻﻨﻌﺖ
ﻫﻨﺮﻯ) ﻳﺎ (ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ) ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﻫﻨﺮ ﺧﺎﻟﺺ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯﮐﻪ ﺟﺰ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺂﻥ ﮔﻔﺖ.
ﭘس ﻫﻨﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ
ﺳﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻮﺭﻯﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻮﻥ(ﺫِِﻥ) ﺷﺮﻗﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺮﻙ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﺮﻙ
ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺮﻙ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﮐﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺧﻴﺎﻝ
ﻫﻤﺎﻥ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻨﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﻮﻡ ﻭ ﻏﺼّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻧﻴﻮﻯﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﺁﺭﺯﻭ ﻭﺧﻴﺎﻝ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺗﻔﮑّﺮﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺻﺤﻨﻪ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭعُقدهﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻥ
ﺻﺤﻨﻪ ﺧﻴﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻨﺮ ﺑﻄﻮﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﻣﺠﺮﺩ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻟﺬﺕ ﻫﻨﺮﻯﻧﺰﺍﻫﺖ
ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻏﺮﺍﺽ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭﻣﺼﺎﻟﺢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺸﻮّﻩ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﭘﺎﮐﻰ
ﺩﺭ ﺳﻮﺩ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ ﺩﺭﺳﺖﭘﺎﻙ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ.

ﻟﺎﻧﮓ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪقَدَرﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻠﺬﺕ
ﺧﻮﺩ ﻟﺬﺕ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮ
ﻭَﻫﻢ یا
(الویسن) ﺩﺭ
ﺧﻠﺴﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻌﻮﺭﻯ.
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺭﺍ ﺳﻠﻰ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻔﺖ ﺑﻘاء
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻓﻌﻞ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺳﺮﻳﻊ
ﺍﻟﺰﻭﺍﻝ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻟﺬﺕ
ﻣثبت ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ ﻣﻠﺎﺋﻢ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻮﺩ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ
ﺁﻭﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ قَدَرﺕ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻮﺩ ﻭ
ﻏﺮﺿﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻨﺮ
ﺁﺯﺍﺩﻭ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤﺎﻝ
ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺍ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯﻭ
ﻧﻘﺶ ﻧﻔﻊ ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻥ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺩﺭ
ﺳﻮﺩ ﺧﺎﻟﺺ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
به ﺼﻮﺭﺕ
ﺗﮑﻴﻴﻒ ﻭﻫﻢ
ﺭﻧﮕﻰﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺯﻳﺒﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰﻭ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺗﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯﻭﮔﺬﺷﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
.

ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍﺑﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻟﺬﺕ ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻫﻨﺮ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻯ ﺑﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ(ﻫﻨﺮ
ﭼﻴﺴﺖ)ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ.
ﺳﭙس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰﻭ
ﻃﺮﺩ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺯﺍﺋﺪ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. وَلی
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻫﻨﺮﺷﺒﻴﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒﻏﺬﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻟﺬت هاﻯ
ﺁﻥﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﻣﻬﻢ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ
ﻧﻘﺶ ﻫﻨﺮﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻫﻨﺮﻧﻘﺶ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ.ﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﺗّﺼﺎﻝ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ وَلی
ﺑﺎ ﻫﻨﺮ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻟﺎﻫﻮتی
اﻟﻬﻰ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺁﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻥ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻥ
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻨﺮ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺖ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺯﺑﺎﻥ ﻫﻨﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﭼﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻌﺮﻯﻭﻳﺎ ﺗﺮﺳﻴﻤﻰ
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻫﻨﺮﻯﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎﮐﺎﺭ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ قَدَرﺕ
ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩﻫﻨﺮ
ﺑﺪﺍﺋی
ﻮﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭﻣﻨﻌﺰﻝ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻌنی
ﺪﺍﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﺑﺎﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﻫﻨﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﺮﻕ
ﻫﻨﺮ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻨﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﻭﺵ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﺷﺮﺡ
ﺣﺎﻝ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﺍﮔﺮ ﺗﺮس
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺭﺍﻭﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﻩﻃﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺩﺭﻙ
ﺁﻥ
ﺩﺭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﮔﻮﺷﻰ ﺑﺸﻨﻮﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﮔﻮﺵ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﺩ .
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺎﻃﻦ
ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺿﻤﻦ ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﻫﻨﺮ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻪ
ﻫﻨﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻳﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺭﻗﺺ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﻣﻠّﻰ ﻣﻠﻞ
ﺿﻤﻦ ﻫﻨﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﺮﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺭﻗﺺ ﻭ
ﺳﻤﺎﻉ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺘﻰ
ﻗﺮﻳﺐ ﺑﻬﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺁﻥ
ﺍثرﻫﻨﺮﻯﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﭘس
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻰﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻭ ﻫﻢ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺁﻥ ﮐﻨﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎﻳﻚ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻢ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﻤﺎﺷﺎﺋﻰ
ﭼﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺃثرﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﺻﺪﻕ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﺑﺴﺘﻪ
بدﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻀﻤﻮﻥ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﺭﺯﺵ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻌﻮﺍﻣﻠﻰ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻃﻔﻰﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻥ کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﺿﻮﺡ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻃﻒ.ﭼﻮﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﻫﻨﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺁﻥ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ قَدَرﺕ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺁﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻫﻨﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ باﻟﻌﮑس ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺗﺄثیر ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺃثرﺍﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﭘﺮ
ﺣﻤﺎﺳﻪ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﻯ
ﻭﭘﺮﻧﺴﻴﭗﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺃثرﻯ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﮐﺮﺩ ﻧﻤﻰﺩﺍﻧﻴﻢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ ﻫﻨﺮ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺘﺼﺎﺩﻑ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻪ
ﺑﺎﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﻣؤثّرﻫﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﻭ
عُقده ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺗﻤﺎﻡ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﺮ عُقده
ﺭﺍ ﺗﺨﻠﻴﻪ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺁﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻭ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ.ﺗﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰﭘس
ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻌﻠّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻮﺏﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪ ﻭﺷﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ.وَلی
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﺪﻑ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻴﺎﮔﺮ
ﺗﺎﺑﻠﻮﺳﺎﺯ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺳﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻭﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣثبت
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻓﻌﻠﺎ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ(ﻧُﺼﺢ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻓﺘﻦ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺒﻌﺪﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻮﻋﺮﺵربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ محمّد
ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ ﻧﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﻔﺖ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺎﻡ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ
ﺍﻳﻠﻰ ﺭﺍ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ علیّ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯﻭﻧﻪ علیّ
ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﺑﻮﺩﻭﻧﺎﻡ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﻴﺪﺭﻩ ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺭﻭﺩﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻨﺮ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺍﺳﺖوَلی
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰﭼﻮﻥ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺭﻧﮓ ﻭ
ﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻰ. ﭘس
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ
ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭﻣﺘﻬﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺴﻤﻮﻋﺎﺕ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎ ﮐﻨﺪ. ﭘس
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻌﻤﻖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺪﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻃﻒوَلی
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯﭼﻮﻥ
ﺭﻧﮓ ﺩﺭ
ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺣﺠﻢ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر
ﻭﺩﺭﻙ ﻫﻨﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﭙﺎﮐﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ عُقده ﻫﺎ ﻭ
ﻏﺮﺿﻬﺎ
ﻭﻧﻴّﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺎﻣﻞ قَدَرﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻳﺎ
ﺗﺮﺳﻴﻤﻰ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﻧُﺖ ﻧﻮﻳﺴﻰ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺩﺍﺩﻥﻳﺎ ﺷﻌﺮ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺎﻋﺮﻳﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ ﮐﻮﺑﻴﺴﻢ
ﻭ ﺷﻠﻮﻍ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻮﮊﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﻳﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻗﻄﻌﻪ ﻭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻮﮊﻩﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﺟﻨﺒﻪ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.عاﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺁثاﺭﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﭘﺮ
ﻣﺤﺘﻮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﺑﻖ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻠﮑﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻋﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻧﻴّﺖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻨﺎﻇﺮ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﭼﻪ
ﺻﺪﺍﻗﺘﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
. ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺗﺪﺭّﺝ ﻭﭼﻨﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﻣﻌﻠّﻢ
ﻇﺮﻑ ﻳﮑﺴﺎﻝ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭﻙ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩﮐﻪ
قَدَرﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ
عُقده ﺩﺍﺭ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﻨﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﺷﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺩﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﻧﺎﻇﺮ
ﺃثر ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﺍﺳﺖﻭ ﻳﺎ
ﻣﺰﻳﺪ ﺷﺮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰﻭﻣﺰﻳﺪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺯﻥ ﻋﺮﻳﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﻇﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻫﻨﺮﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﭘﺎﮐﺴﺎﺯﺍﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﮐﻠﺎم
ﺨﻮﻳﺶ ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺣﺰﺑﻰ ﻳﺎ
ﻣﺒﻠﻐﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﺮﺍ
ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻴﻦ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﺮ
ﺫﺍﺗﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺷﺨﺺ
ﻭﻣﺰﺍﺝ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺷﺨﺺ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺰﺍﺝ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻫﻨﺮ ﺭﻭﺵ ﺧﺎﺹ
ﻧﻘﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺺﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺩﺭ
ﺗﺠﺎربّ
ﺟﻤﻌﻰﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎربّ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺗﺠﺎربّ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻳﺎﺩﻯ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﻬﻢ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺪﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭ ﺍ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣثبتی ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻔﻞ
ﺩﺭﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭ ﺳﭙس ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭس
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﻯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺭﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﺭ
ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. وَلی ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻭ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺳﻮٴ ﻧﻴّﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺗﺠﺎربّ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻋﻤﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻓﮑﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻭ ﺳﺨﺖﻭ ﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮﻣﻤﮑﻦ می
گرﺩﺩ.ﻣﻴﺮﺍث
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻫﺮ ﻣﻠّﺖﺩﺭ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻭ
ﺳﭙس ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻣﺪﺍﺭس
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺨﺺ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺍث
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺳﻮﺩﻭﺍﺭﺯﺵ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻮﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺎﻡ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﻠّﻰ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺗﺄثیر
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻫﻨﺮ
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻳﮑﻰ ﺷﺪﻥ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻭﺣﺘﻰ ﺗﺄثیر
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺩﺭﺧﻴﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳّﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓّﻖ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻝ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚﻭﻧﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮﺗﺄثیرﻯ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺣﺘﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﺎ ﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺏ ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ وَلی
ﻗﻄﺮﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻠّﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣثاﻝ ﻫﺎ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺁﻥ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻞ ﺷﻮﺩ ﻳﺎ
ﻧﺸﻮﺩ.ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻢ ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
محمّد ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺩﻫﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﮐﻞّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﻳﻮﺩﻩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻭ
ﺟﺪﺍ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣثاﻝ ﺭﺍ
ﺁﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺟﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮﺵ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺗﻘﺎﻭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻞّ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﭘس ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺟﺮﺍ ﻭﮐﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻢ
ﻭﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺄثیرﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﻫﻨﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﻨﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ ﻳﺎ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
های ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺏ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺑﻮﺩﻥﻭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻰﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﮐﺮﺩﻥﮐﺎﺭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺎﺭ
ﺍﺷﺮﺍﺭ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
می کنند. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻢﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮﻭﻳﺎ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺑﺎﭘﻴﺮﻭﺍﻥ.ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻮﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺣﺮﻓﻪ ﻭ ﻳﻚ
ﺗﮑﻨﻴﮑی ﻔﻨّﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺨﺼﺺ ﻳﺎﺑﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﭘﻮﻝ
ﺳﺎﺯ ﻭ ﺗﺄثیرﻯ
ﻣثبتی ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺗﺄثیر
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﺑﺎﺯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﻩﻭ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ ﻭ
ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭند.ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥپس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻨﺒﻦ ﻫﻨﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﻫﻨﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻴﻬﺎ
ﻭ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻋﻤﻮﻡﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺍﻩ
ﮔﺸﺎﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻴﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺃﺩﺏ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺩﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣؤﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺄﺩﻳﺐ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ.ﻭﺃﺩﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ هستند.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﭘﺎﮐﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻭﻓﮑﺮ ﺳﺮﻋﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﺎﺋﻰ
ﺑﺮ ﮐﺮﻩﺍﻯ ﻭ
ﭘﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮ ﮐﺮﻩﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﮐﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻃﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.

ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﻨﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺗﻤﺘّﻊ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻔﻮﺫ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺃﺯﻟﻰﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺃﺑﺪﻯﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪّﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﻭ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ربّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻧﻴﺰ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
هنر ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻫﺮ ﮐس
ﺩﺭﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ ﻧﻮﻋی
ﻨﺸﺎﻥ ﺑﺪﺍند.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟی
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.وَلی
ﺍﻳﻦ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌثت ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻠﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺩﺍﻳﺮ ﮐﻨﺪﻭ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻫﻨﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻈﻬﺮ ﺑﺎ
ﻫﺪﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﻋﺎﺷﻖ ﭘﻴﺸﮕﻰﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻈﻬﺮ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺩﻳﺴﻮﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﻬﻞ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺧﻮﺩﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺮﻓﺖﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﻘﻴﺮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺸﻒ
ﻧﺴﺒﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻝ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎهﻫﺎﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻣﺤﺎﻓﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﮑﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﭘﺎﺳﺘﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ
ﻧﻘﺶ ﻣﻴﮑﺮﻭﺏ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﮐﺮﺩﻭ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺴﺐ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﭘس
ﻫﻨﺮ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﺭﻙ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺑﻴﺎن
ﻴﺎﺯ ﺗﺨﻴّلی
هنرﻣﻨﺪ ﻭﻧﻮﻉ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻗﺘﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻥﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺒﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪﻭ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻗﺒﻠﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﻫﻨﺮﻯ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺧﻠﻖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺮﺷﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ ﺒﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﻫﻔﺘﻢ
ربّﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻨﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﺗﻤﻨّﻴﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺪ.
ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋیﻮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻥ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭ ﺧﻠﻖ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ عُقده
ﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺩﺭﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻫﺮ ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻳﺎ
ﺩﻳﺪنی
اﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻋﺎﺩﻯﺪﺭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺧﺎﺹ
ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭼﻪ ﺑﺨﻮﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺮﺍﻯ
ﺣﺎﻝ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﭼﺮﺍ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻬﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺫﻫنی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﺣﻔﻆ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋی
ﻮ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺳﻂ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻤﺌﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺗﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺁﻏﺎﺯﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰﻭﺧﻮﺷﻨﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﺮﺵ ربّﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﻋث ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻣﻨﺪﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮕﻔﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻦ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻫﻨﺮﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻫﺎﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻭ
ﺍﻣﻨﻴﺖ ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺝ ﻭ ﺃثر
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣؤثّر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺵ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﮐﻪ ﺍثرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻧﻘﺶ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺟﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﻋﻮﺍﻣلی که
دﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣؤثّر
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﻨﺮﻯﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻧﺎﻇﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺍﺷﺘﻦ قَدَرﺕ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻃﻒﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺃﺗﻤﻰ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻭﺑﻰ
ﺣﺴﺎﺏ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻟﺤﻈﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﺪﻑ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺷﺪﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺷﺨﺺ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎ
ﺷﺨﺺ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻣﻨﺎﺻﻔﻪ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ
ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰﻭ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﻮﺍﻃﻒ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺪﻫﺪﻭ
ﺧﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺵ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ قَدَر
ﮐﻪ ﺑﻬﺮﻩ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﻣثبت
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﻧﻘﺶ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻃﺮﺡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﻫﺮ
ﻃﺮﺡ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻠﻤی
ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ تمدّن
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯﻭ
ﺍﻣﮑﺎن ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻘﺎﻁ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﮐﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻫﻨﺮﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻫﺪﻑ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﺮﻁ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﻫﻨﺮ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﺳﺖ.
ﺑﻮﺻﻔﻰ ﻫﺪف
هاﻯ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺷﺪﻩﺗﺎ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺻﺮﻳﺢ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
. ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺁﻥﺑﺎ
ﺟﺪّﻳﺖ
ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻫﺪﻑﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺪﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪقَدَرﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺫﻭﻕ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩ.قَدَرﺕ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ قَدَرﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻳﺎ
ﺑﮑﻠﻤﺎﺕ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺁﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺩﺭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﻨﺮ
ﮐﻤﮑﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻨﺮﻯﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ
ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍنی ﻮﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻠﺬﺕﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺣﺮﺹ ﻭ
ﻃﻤﻊ ﻣﺎﺩﻯﻭ
ﻳﺎ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣؤثّر ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺑﻤﺎ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻥ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﻭﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺫﻭﻗﻰﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﮕﻞ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﺿﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺣﺘﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺳﻨﺘﺰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﻭﻣﺸﺘﺮﻙ ﺩﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﺭاء
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﻫﻨﺮ ﻣﻨﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﺄﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
قَدَرﺕ ﻋﻘل ﻮ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺍﻫﺪﺍﻑ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻭﻣصاﺣﺒﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺑُﺮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺒﻮﺏﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺪﺭﻙ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻓﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺸﮑﻞ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻘّﺎﺵ
ﻭﺷﺎﻋﺮ ﻭ
ﺍﺩﻳﺐﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳک
هستند . ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﻨﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﻧﺪﻭ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻢ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮﻯ بالقوّه
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺩﺭ
ﺳﻮﮊﻩ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪﻩﺍﻭ
ﺑﻨﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺠﺴم
ﻤﻮﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻨﺮﺩﺭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﻨﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻫﻨﺮﻋﺎﻃﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻟﻬﻮ
ﻭﻟﻌﺐﻭ ﻳﺎ
ﺧﻠﻖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺠﺴّﻢﺍﺯ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺠﺴّﻢ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻴﺎﻟﻰﻭ ﺍﺳﻘﺎﻁ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﻳﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻨﺮ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﻓﻌﻞ
ﻣؤثّر ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎ ﻋﺎﻃﻔﻪﺍﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺩﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺘﻮﺳﻄﻰ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻴﻦ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﺮ
عُقدهﺍﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻢ
ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻌﻤّﺎ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺫﻭﻗﻰ
ﺍﻧﺴﺎن هاﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻮﻓﻖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺄثیر ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺩﺭﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘس ﻋﻤﻠﺎﭼﻮﻥ
ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ
ﺷﻌﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ
ﺷﮑﻞ ﺁﻥ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﺷﻌﻮﺭﻯ
ﻭﺍﺿﺢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻮﺡ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺿﻌﻒ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻘﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻨﺮﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰﮐﻪ ﺣﻖ
ﻧﻘﺪ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝﺑﻴﻚ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﮕﻔﺘﻪ(ﻣﺎﻟﺮﻭ)
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻭﺭﺩﺳﺖﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺿﻮﺡ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻴﭻ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺿﻮﺡ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺃﮐثر
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥﻣﺎﻳﻞ
ﺑﺎﺑﺮﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ باشندﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﻨﺪ
ﮔﺎﻫی
ﻤﺬﻫﺒﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﻨﺮ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﺗﻌﺼﺒّﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳی
ﻮ
ﺁﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰﮐﻪﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﮐثرﺗﻌﺼّﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺻﻔﺎﺕﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺨﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻴﻞ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﻞ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺨﻴّﻠﻰ
ﻭ ﻓﺮﻳب کاﺭﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻋﻤﺪﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﺬﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻰ ﺿﻤﻦ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺟﻨﻮﻧﻰﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﺑﺎﻫﻨﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺯ
ﺗﺸﺨﻴﺺﺃثر ﻫﻨﺮﻫﺬﻳﺎﻧﻰﺑﺎ
ﺃثرﻫﻨﺮ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﻨﻮنی ﺘﺮ
ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻣﻌﻠﻮم
او ﻫﺴﺘﻨﺪ. وَلی
ﻣﺮﺯ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﺘﻰ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﺍﺿﺢﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺣﺪّ أﻘﻞ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ ﺑﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟﻬﻰﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﻨﺮﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻌﺮ
ﻭ ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻫﺴﺖوَلی ﻫﻨﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻭ
ﻳﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺬﻳﺎﻧﻰ
ﻭ ﺟﻨﻮﻧﻰ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺘﺤﻘﻖ
ﺟﻬﺎﻧﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻭل
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍﻯﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻤﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﻓﺼﻮﻝ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺁﻣﻴﺰﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﻧﻪ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻓﻘﻰ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺠﻠﻮ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻭﺭﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﺩﻡ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻳﺎ
ﺍﻓﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﺳﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﮔﺎﻥﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻠﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭼﻮﻥ ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﮔﺮ
ﻫﺬﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﻣﻮﺍﺭﺩﻯﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌی
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ(ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺑﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺣﻘﻴﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺘﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺁﺭﺯﻭ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻭﻟﻮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻭ ﻳﺎﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻨﺮ
ﮐﻮﺑﻴﺴﻢﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺨﻔﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ
ﺍﮐثرﻳّﺘﻰ
ﺭﺍﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻳﻚ(ﻫﺬﻳﻴﺎﻥ
ﺠﺴّﻢ) ﻭ ﺑﺼﺤﻨﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺁﻥﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺮﺿﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟی کاﺫﺏ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﺎﺯﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻗﻤﺎﺭ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺑﺮﺩ
ﺩﺍﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﺴﺎﺭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻗﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﺮﻳﺺ ﮐﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﻏﺎﺭﺕ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻋﻤﻮﻣﻰﻭﻟﻮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺃﻣﻴﻥﺪﺭ
ﺣﻔﻆ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﺟﺎﻣﻌﻪﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﺯﺩﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﺧﻮﺵ
ﺯﺑﺎﻧﻴﺒﻴﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯﺘﺎﺯﻩﺍﻯﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺪﻑ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻋﻤﺮﺷﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺟﺰ
ﻏﺼّﻪ ﻭ
ﺃﻧﺪﻭﻩ
ﺷﮑﺴﺘﻬﺎ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﭘس ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺸﮑل
ﻤﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﻗﻤﺎﺭﻭﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺭﺍ ﻭ
ﻓﻮﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻭﺣﺘﻰ ﮔﻴﺎﻩ ﻭﻋﻠﻔﻬﺎﻯ
ﻫﺮﺯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪﺗﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ و حتی
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻮﻧﺪﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ می
ﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻦ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
دارای ﺭﻭﺡ
هرچه ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰﻭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ می
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰﮐﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻀﺎ ﻭ ﺧﻠﺄ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻤﻪ
ﺃﺻﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺃﻟهی ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻫﺬﻳﺎﻧﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﺗﺨﻴّﻞ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺑﺎﻃﻞﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﭘﺮعُقده ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﻫﻮس.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺟﻤﺎﻝ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﺘﺪﺭّﺝ وَلی
ﮐُﻨﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭﺳﺖﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ.ﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﻮﺩ ﺁﻥ ﺷﺨﺼﻰ ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﻌﻠﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ وَلی
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎﺍﮔﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙﺫﺧﻴﺮﻩ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻯﻭﻟﻮ
ﺗﻤثیلی
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻮﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋُﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﻠﻞﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺍثباﺕ ﻭ
ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻫﻨﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺧﻄﺎﺑﻪ ﻭﻳﺎ
ﺷﻌﺮ
ﻭﺍﺩﺑﻴّﺎﺕﻭ
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻫﻤﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻠّﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺰ
ﻳﻚ ﺳﻮﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺁﻥ ﺗﺮس
ﺍﻭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﻋﺪﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻬﻢ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﻤﺎﻧﺪ.ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﺟﻤﻠﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺫﻫنی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘﻮﻟﻮﺍﻟﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺘﻰ
ﻗﺼﻴﺪﻩ ﺷﻌﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﺎﻋﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ولی
ﺁﻫﻨﮓ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺟﻤﻠﺎﺕ ﺁﻥ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﻨﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﻌﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪوَلی
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻌﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺳﻌﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭ ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺒﻘﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻄﻔﻠﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐﻠﻤﻪﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺬﻫﻦ ﻃﻔﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺧﻄﺮ
ﺍﺳﺖﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺧﻄﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻃﻔﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻌﻰ ﮐﻨﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﺧﻄﺮ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻄﺮ
ﭼﻴﺰ ﻣﺤﺴﻮس ﻭ
ﻣﻠﻤﻮس ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﻄﻔﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻧﻰ ﻭ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻃﻔﻞ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺩﻗّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ عکس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.

ﻭ
ﻳﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ(
ﺍﻟﺎﻥ ) ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺶ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﺑﺸﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺎﺭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻮﺷﺶ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﭼﻪ
ﺩﺭﺻﻨﻌﺖ ﻳﺎ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻌﻘﻮل
های ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮئی
ﺨﻮﺩﺵﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻭﻟﻴﻥﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺸﺨﺺ
ﻧﺒﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻨﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪ .

ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺰﺍﺝ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ ﺃثر
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻨﺮ
ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺰﺍﺝ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺻﻨﻌﺖ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺃثر ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻨﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺣﺪّ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻣﺸﺒﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .ﻫﻨﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻧﮓ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻋﻤﻞ
ﺍﺳﺖﻭﺭﻧﮓ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺳﺒﻚ
ﻭﺫﻭﻕ ﻭﺭﻭﺵ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ ﺁﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﮔﻮﺵ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻣﮕﺮﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﻭﻣﻄﻠﻖ
ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﺠﺴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﻓﻬﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎل
ﻮﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ
ﻧﺴﺒﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﻫﺮﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺨﺼﺺ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋی ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺣی
ﺘﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ وَلی
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻢ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺯﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻳﻦ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺳﻨﺘﺰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪﺍﺟﺰﺍ
ﻭ ﺭﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﻭ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻏﻴﺐ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻭﻟﺎﮐﺮﻭﺍ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺷﺨﺼﺎ
ﺗﻬﻴّﻪ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻓﻬﻢﻭ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺯﻯ ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ثباﺕ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﺃﺯﻟﻰ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻣﮕﺮ ﺷﺨﺺ
ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺃثرﺵ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻣﺎ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎﻳﻚ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺑﻴﺎﺩ ﻴﺂﻭﺭﻳﻢ.ﻭﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴم اﮔﺮ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺎﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢﺑﺎ
ﺗﺬﮐﺮ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻳﻢ. ﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻭ
ﮐﻮﺷﺶ ﻣﻌﻠﻢ ﻭ
ﻫﻤّﺖ
ﻣﺤﺼﻞﺗﺎ ﺣﺪّﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺫﺍﺕﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭﻣﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻞ ﺷدﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯﻭ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻧﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺃﻧﺪﻙ
ﺃﻧﺪﻙ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻘﺶ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﻣﻬﺎﺭﺕ
ﻓﻨّﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺑﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ
ﺫﺍﺕ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺖﺑﺪﻫﺪ.ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻋﻤﻠی ﻮ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻨﺮﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﻫﻨﺮﻯﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖﺑﺎﺷﺪﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺑﻨﺎﻡ
ﻫﻨﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻟﻔﻈﻰ
ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺳﺎﺯﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺫﮐﺮ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻣثاﻟﻬﺎ ﻭ ﺗﻤثیلاﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺭﺍﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗثبیت ﺻﻔﺖ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺷﻦ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﺪﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﭼﻴﺰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.وَلی
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﻮﺋﻰ قَدَرﺕ
ﻧﻘﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻣﺘﺨﺼﺼﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ.

ﺷﺎﺭﻝ
ﻟﺎﻟﻮ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻨﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻊ
ﮐﻠﻤﻪﻋﻤﻞ
ﺗﺤﻮﻳﺮ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺍﺩﻩﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ(ﺑﻴﮑﻦ)
ﻫﻨﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ. ﻭ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺎﺗﺮﻳﺎﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﭼﻪ
ﻫﻨﺮ ﺻﻨﻌﺘﻰﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻮﺭ ﻭ
ﺣﮑﻢ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﻫﻨﺮﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ .

ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺮ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﺑﻮﺩ
ﺗﺨﻴّﻠﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭﻭﻫﻢ
ﺍﺳﺖﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻧﺎﻋﻠّﺖ ﺍﻭ ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻧﺰﻳﻪ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﻣﺰﻯﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ.ﭼﻪﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻓﮑﺮ
ﺑﻴﻚ ﻫﻨﺮ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﺑﻴﺎﻥ
ﻳﺎ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺑﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﭼﻪﺷﻌﻮﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻌﻮﺭﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﻨﻮﻋی ﻠﻬﻮ ﻭ
ﻟﻌﺐ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ.وَلیﻫﺮﮔﺰﺣﺘﻰ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭ
ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﺳﻴﻞ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﻭﺍﺭ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺎ ﺑﻠﺎﻯ
ﺍﻳﻥﺠﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺟﻨﺠﺎﻟی
ﺘﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭﻣﻮﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻰﻭ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﺿﺎﻓﻰﻭ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺟﺎﺭﻯﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻗﻒ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯﺎﺯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﮐﻤﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﺒﺮوَلی
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻴﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﮐس ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻢ ﻭ ﺑﻴﺶ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺭﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻟﺎ ﺟُﺮﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺮﻡ ﻳﺎ
ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻋﻴﺐ ﻭ ﻧﻘﺼﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ .

ﺳﻮﺭﻳﻮ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﭘﺎﺭﺍ
ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻢ ﺟﻤﺎﻝ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﻭﻫﻢ
ﻟﻬﻮ ﻭﺗﻔﺮﻳﺢ
ﺭﺍﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺣﻮﺯﻩ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺖﺍﺷﻴاءﻭﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻠﻤﻬﻢ
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻭ ﻳﺎ
ﺃﻣﺮﻯ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻋﻴﻨﺎ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺃثر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﻭﻍ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﺗﺮﺍﺯ
ﺭﺍﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺯﺷﺖ ﺭﻭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺃﮐثرﻳّﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺍﺯ ﺳﻤﺖ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩﻣﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻋﺪﻩ محمّدﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّد.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺃﻭﻝ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎ ﺍﺳﺎس ﻭﺳﺘﻮﻥ
ﻳﻚ ﺧﻴﻤﻪ
ﻭﭼﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺂﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺘﺸﺨﻴﺺ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ محمّدﻯﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴل
ﺒﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ محمّد
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺯ ( ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﻰ ﻗﺎﺏ
ﻗﻮﺳﻴﻦ ﺃﻭ
ﺃﺩﻧﻰ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻭﺳﺮ ﻗﻮس
ﮐﻤﺎﻥ ﺗﻴﺮ ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ ﺑﭽﺸﻢ
ﺍﻭﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺯﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ.ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﻮﻯ ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪﺩﺭﺳﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﮕﻴﺮﺩ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎ
ﺻﻨﻌﺖ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻠﻤی هست ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻨﻌتی گه ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻭﺵ ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭﺁﻣﺪ.وَلی
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﻤﺎﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﻈﻢ ﻭ
ﻧَﺴَﻘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﻮﮊﻩ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺎﻇﺮﺑﺎﺷﺪ. وَلی
ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺴﻖ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻴﺴﺖ. وَلی
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺖ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ و ﺣﺪﻳث ﺍﺳﺖ.
وَلی
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖﻫﺎﻯ
ﻫﺪﻑﺩﺍﺭ
ﺟﻬﺖﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﺣﺪﻳث ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻭﺍﻧﺘﺎﺝ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉﺍﻣﺮﻯ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﺪﻑ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺃﻣﺮ
ﺣﺎﺩث ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺁﻥ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻨﺮﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻨﺎﻡ ﻫﻨﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ولی
ﺃﻣﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰﺑﺎﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻥ ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ وَلی
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻌﺮﻯ ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺻﺤﺒﺖﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﻠﻖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻓﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻦ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭﻳﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﻫﺮ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭ
ﺑﺤﻖ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺭﺍﺍﮔﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﻧﺮﺍ محمّد
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﻭ
ﺣﺬﻑ ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺯ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﺍﻳﻥﻘﺮﺁﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺯ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّد
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭمحمّد
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻮﻥ(ﺁﻳﺎﺕ
ﺳﻴﻒ)ﻭﮐﺸﺘﺎﺭﺁﻳﺎﺕ
ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
اسلامی ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻓﺘﺢ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﭼﺎﺭﻩﺭﻫﺒﺮﺍنی
ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻭﻧﻈﺎم
اﻧﺴﺎﻧﻰﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ اﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ
محمّدﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﻧَﻔَس
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.

ﺳﻮﺭﻳﻮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺬﮐﻮﺭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰﻫﻨﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻫﺮﮐس .
ﻭﻯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﮐﺎﺭﻫﺎﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻳﻮﻧﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻳﺎ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ
ﺧﻠﻖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ.ﻭﻯ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺟﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺭﺍﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺷﺮﻗﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﺻﻠﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ ﭼﻮﻥ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦﺩﺭ
ﭼﺸﻢ ﻋﻘﻞ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺩﺭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭘس ﻫﻨﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺑﺎﺯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮ ﺫﻭﻗﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ ﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﻭﻧﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻪﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﺪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﻴﺪ(ﺣﺪﻳث )
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰﮐﺎﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺗﺤﺪﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯالهی
اﺳﺖ.ﮐﻪﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺩﺭ
ﺁﻥ ﺁثاﺭ
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﭼﻨﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻭﮐﺘﺐ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. وَلی
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﺪّ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺣﺰﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ وَلی
ﺍﻟﻬﻰﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺿﻤﻦ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺩﮔﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺣﺮﻑ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺸﮑﻞ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺐﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩﻭ
ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺟﻨﺎﻳﺎﺗﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺴؤﻝ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﮐﺴﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ.ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺳﻰ
ﻫﺰﺍﺭ حَدیث
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ.ﻭ
ﺧﻮﺍﻨﻨﺪﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻀﺎﻭﺗﻰ
ﺑﮑﻨﺪ.

ﻫﻴﭻ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﮐثر
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﻦ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭ ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺳﻮﺭﻳﻮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺷیئ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻋﺮﺿﻪ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻭﺡ
ﺍﺷﻴﺎٴ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻥ
ﺻﻮﺭﺕﺩﺭﺭﻭﺡ
ﺍﺷﻴاء
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺳﻮﺭﻳﻮﻳﻚ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺗﻌﺎﺭﻑ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﭼﻴﺰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺭﻭﺣی
ﺪﻳﺪﻧﻰ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺳﻮﺭﻳﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺮﻭﺡ شیئی
ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨی
اﻣﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ عُقده
ﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺩﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮشیئی
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ولی ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺷﺨﺼﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺑﺎﻃﻦ
ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.وَلی
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ .

ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺳﻮﺭﻳﻮﻧﻈﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺟﺎﺋﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﺪﻑ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﮐﻮﭼﻚﮐﻪ ﺟﺰ
ﺩﺍﺩﻥ ﺭﻭﺡ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻫﺴﺖ.ﺳﻮﺭﺑﻮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺮﻧﮕﻬﺎ ﻭ ﻗﻠﻢ
ﻫﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﻧﺤﻨﺎﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺃﺷﻴاء
ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻧﺒﻰ ﮔﻢ
ﺷﺪﻩ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻧﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻫﺮ ﺳﻮﮊﻩ
ﺭﺍ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺭﻭﺯﻯ
ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻇﺮﻑﺳﺎﻋﺘﻰ
ﮐﺸﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻭﻯ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﻥ ﺳی ﺴﺎﻝ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻭﻗﺖ
ﺻﺮﻑ ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﮐﺮﺩﻡ.
ﺗﺎﺭﻳﺨﭽﻪ ﻃﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻘﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺳﻮﺭﻳﻮ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍﺑﺎ ﺍﻳﺪﻩ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺷﻴﺌﻰ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﺎﺹ
ﻫﻨﺮﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻧﮓ ﻣﻮﺭﻓﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﺮ ﺧﻠﻖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺍﺷﻴاء ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ . ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒﺍﺯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻌﻨﻮﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ ﺩﺭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻢ ﺭﻧﮓ ﺫﺍﺗﻰﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﮑﻢ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻃﺮﺩ
ﺷﺪﻩﻭﻫﻢ
ﺑﺰﻳﺮ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ (ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺷﻴﺌﻰ) ﻳﻌﻨﻰ
(ﺭﻭﺡ ﺷﻴﺌﻰ)ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﻣﻨﻄﻖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﻌﻀﻰ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺣﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺁﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺳﻮﮊﻩﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﺷﮑﻞ
ﻭﻣﻀﻤﻮﻥ ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻇﺎﻫﺮ ﻭﺑﺎﻃﻦ
ﺩﻳﺪﻥ. ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﺍ
ﺗﺮﮐﻴﺐﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﺁﺗﺶ
ﺑﺮﭘﺎﮐﻨﺪﻭ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﺗﺶ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. وَلی
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭﺗﺤﻮﻳﻞ ﺁﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺪﺗﻬﺎ ﻋﻠﻢ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻳﺪﻩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﻫﻨﺮﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺭﺍﺑﺪﺍﻳﺮﻩ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺍﺳﺘﺘﻴﻚ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻢ ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﻮﺭﻳﻮ ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﺎﻃﻊ ﺟﺪﺍ
ﺳﺎﺯﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭﮐﺎﻧﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻋﺎﻟﻢ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺟﺰ
ﻧﻈﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻨﻬﺎﺧﺒﺮ
ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺎﻟﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻯ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻣﺎﺩﻩﻭ ﻳﺎ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺷﻴاء
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﺩﺭ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍﻭﻟﻮ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭقَدَرﺕ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺣﻘﻴﻘﺖ
ثاﺑﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺿﻤﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﮐﻪﺧﻮﺩﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﮐﺪﺍﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰﻭﺃﺳﻴﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺯ ﮊﻥ
ﺑﺒﻌﺪﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻪ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻳﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺘﺼﻞ ﺑﺤﮑﻢ
ﺭﻭﺡﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ. ﻭ ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﺣﺪ ﺃثیرﻯ
ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎم
ﺘﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﺎﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻥﻤﺪﺗﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥﺗﺎ
ﻟﺎﻫﻮﺕﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﮐﻪﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋی
ﻨﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻳﺎ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎل
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﺑﮑﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ قَدَرﺕ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﻋﻤﻞ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰﺑﻔﻬﻢ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.وَلی
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ وَلی ﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰﮔﻮﺋﻰ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺩﺭ
ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭽﺮﺩﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﮕﺮﺩﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس ﺍﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻘﻴّﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻠﻒ
ﻧﺸﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻫﺴﺘﻰﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﭘس
ﻋﻤﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺿﻌﻒ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭﺩﻭﺭ
ﺃﻧدﻳﺶ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺟﺎ ﻧﺰﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
عُقده ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﮔﻨﺎﻩﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺭﻭﺣﻰﺩﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﻓﻌﻞ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻯﻣؤثّرﺗﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﺗﺼﺪﻳق ﻮﻳﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻰ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﺄﻣّﻞ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻣﺎﺩﻯﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺭﺍ
ﺻﻮﺭﺕﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﺁﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﺄﻣّﻞﺩﺭ
ﻋﻤﻞ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻫﻨﺮﺍﺯﻣﺎﺩﻩﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﺗﺨﺼﺺ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﮑﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻮﻗّﺖﺍﺯﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺘﻌﺎﻟﻰﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄیثیر
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﺯ
ﺻﻤﻴﻢ ﻫﺮ (شیئی)
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺷﻴﺌﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﺭﺍﺩﺍﺩﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻤﺎﺩﻩﻳﺎ ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰﻭ ﻳﺎ
ﺩﺍﺩﻥ ﺭﻭﺡ ﺑﻤﺎﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺸﻘﻰ ﺗﺮ ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺗﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺸﺮﻯﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻠﮑﻮتی اﺳﺖ
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺗﻰ ﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺗﺮﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺗﺄﻣّﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻌﮑس
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﭘس از ﻣﺮﮒ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﭘس ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻢ .

ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺪﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﻭﺡ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﻭﺟﻤﺎﻟﻰﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻴﺌﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﺷﻴاء
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﺭﺍﺗﻮﺩﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺟﺰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺷﻴاء ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺣﺼﺎﺭ قَدَرﺕ
ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻭﻯﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺣﻘﻴﻘﻴﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎ ﺍﺷﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎﻯ
ﺫﺍتی
هستندﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﻴﺌﻰ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ قَدَرﺕﺣﻔﻆ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺟﺴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺠﺴّﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻭﺩﺭ
ﺩﺳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﻳﮕﺮ قَدَرﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﻨﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺍﺟﺰاء
ﻫﺮ ﺟﺴﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻟﻮ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﻣﺎ.ﮐﻪ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣی
ﺪﺍﺭﺩ. وَلی
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ ﺧﻴﺎلی
اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﻮﺩﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉﺩﺭ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﺸﺨﺺ ﺷﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻳﺎ ﻓﻮﺭﻡ ﺗﻨﻬﺎﺧﻂ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻣﺒﻴّﻦ ﺳﻴﺮ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻓﻌﻞ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻓﻌﻠﺎﺳﺖ. ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺷﻴاء ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ
ﺩﺭﺗﺄﻣّﻞ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻳﺎ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻈﺮﺵ
ﺭﺍ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﺪﻩ.وَلی ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩﭘﺮ ﺍﺯعُقدهﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﻳﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ
.ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻬﺪ ﺑﮕﻮﺩﺍﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ که ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻳک اﻧﺴﺎﻥ
می ﺪﺍﻧﻴم
ﻤﻴﺎﻓﺘﺪﮐﻪﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻄﺮﺕﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻤل کند.ﻭ ﻋﻬﺪ
إلَست ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺳﻘﻮﻃﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻨﺪ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝﻭﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻳﻨﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﺭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭼﻮﻥ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻃﻰ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻧﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪﺁﻥ
ﺮﻭﺡ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﺳﺖ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩﺵﺩﺭﻋﺼﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺪﺭﺟﻬﺎﻥﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻳﻢﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥﻨﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭ ﺑﻴﺎﺩ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﭼﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻣﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﻴﺎﺩﻣﺎﻥﺒﻴﺎﻳﺪﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺭﻭح ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬی ﺘﺮ ﺷﺪﻩ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺳﻚ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ قَدَرﺕ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺍﺷﻴاء
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﭼﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻮﺩﻩ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺷﻐﺎﻝ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺭﺍ ﻋﻤﻴﻖ
ﻭﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢﺭﻭﺡ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﮐﻞ
ﺟﺴﻢ ﻭﺷﻴﺌﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻳﺎ
ﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ.ﭘس
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺟﺰ(ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺩﻥ) ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ. وَلی ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺰ(ﺻﻮﺭﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻦ) ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺼﻮﺭﺕﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻨﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻜﺨﻂ
ﺳﻴﺮ ﻣﺒﻴّﻦ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺃثر
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺁﻥﺍﺷﺎﺭﻩ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭ
ﻫﺮﮐس ﺑﻴﻚ
ﺑﻨﺤﻮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻳﻚ
ﺧﻂ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺁثاﺭﻯﭽﻮﻥ
ﺟﺎﻯ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺗﺮﺍس
)ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﮊﻩ ﺃثر ﻭ
ﻋﺘﺮﺕ ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺎﺭﺣﺎﻥ ﻫﻨﺮ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﻳﺎ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻫﻨﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥﺑﺎ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﺻﻒ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻟﻔﻈﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯﻫﺮﻫﻨﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻳﺪ.ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻌﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﻟﺬﺍ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﺮﺩﻡﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺍﺷﻴاءﻭ
ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞﻭﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻄﺢ
ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ. وَلی
ﺍﻣﻮﺭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴفیﻤﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺸﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺍﻟﻬی هستند.وَلی
ﺁﻏﺸﺘﻪ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭ
ﺷﻠﻮغ ﺸﺪﻩ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥﻨﻈم ﻮ
ﻧﺴﻖ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﭼﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﻫﻨﺮ
ﺷﻨﺎس ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻧﺎﻇﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ.وَلی
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯﻋﻮﺍﻡ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺍﺳﺖ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺒﻚ ﺧﺎﺹ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻣﺤﺒﻮس ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﻙ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﻴﺰ
ﻓﺮﻳﺪ ﻭ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﺎﮔﻬﺎنی ﺃﻣﺮ
ﻓﺮﻳﺪ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺸﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﻫﺪ.ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﻧﻘّﺎﺵﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻌﺮﻯ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻟﻄﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺟﺎﻟﺐﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺧﻮﺩ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﺪﻑ
ﻭ ﻣﻘﺼﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍثر ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ
ﻫﻨﺮﻯﮐﻪﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺍﺋﻢ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺷﻌﺮ
ﻭ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰﭼﻮﻥ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺯﻭﺍﻝ
ﻧﻴﺎﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ

ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ که ﺃثرﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.وَلی
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﻭ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﻠﻤﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋی ﻮﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺭﻭﺡ
ﺷﻴﺌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺮﺍﺵ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺻﻮﺭﺕﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺂﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮﺍﺷﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺻﻮﺭت
هاﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩﻭ
ﺗﺮﺍﺵ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭ ﺭﻓﻊ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺑﻔﺮﺽ
ﻭﺻﻮﻝﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻨﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﻟﻔﻆ
ﺍﻟﻠﻪﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺍﺯ
ﻟﻔﻆ ﺃﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻥ هو
ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺎﻫﻮت
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ (ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻫﻮ) ﺑﺎﺯﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺃﻭﻟﻴﻦ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻠﻖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮﺩﺭﺑﻴﺎﻳﺪ.ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﭙس ﺧﻠﻖ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ ﻭ
ﺷﺒﺎﺕ ﻣﻘﺎﻣﻰعلیّ
ﺭﻏﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻦﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺳﺮﮐﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺎﻓﻞ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻮﻉ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﻨﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺻﻮﺭﺗﻰ
ثاﺑﺖ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍثر ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﻭثاﺑﺖ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.وَلی
ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺳﺖ وَلی
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺘﻐﻴﺮثباﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺻﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻮﺍﺭﻩ ﺁﺏ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺫﺭﺍﺕ ﺁﺏ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻫﺮ
ﺫﺭﻩ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.وَلی
ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻮﺍﺭﻩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﻭﻧﺎﻣﺮﺋﻰﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻮﺍﺭﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ .

ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻭﺣﻮﺍﺩث
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺤﺴﻮس
ﺁثاﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ولی
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث ﻗﺪﻳﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻴﻪ ﻭﺍﺳﺎس
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁثاﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﺴﻴﻞ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ وَلی
ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮ ﮔﻮﺍﻩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻘﺮﺍﺋﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﮐﺎﻓﻰ ﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﮕﺮ ﻋﻤﻞ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻴﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺮﻙ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ولی
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺣﻘﻴقی ﺘﺮ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻭﻗﺎﻳﻌﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ.
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒﻠﻰ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻋﻴﺐ ﻭ ﻧﻘﺺ
ﻭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩپس
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﻋﻤﻞ
ﻫﻨﺮﻯﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﺯ
ﺗﺠﺎربّ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﻠﺎﺷﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪوَلی
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻫﻨﺪﻯ
وﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﮑس ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻳﻚ ﮐﻮﺩﻙﮐﻪ
ثاﺑﺖ ﺷﺪﻩ وَلی
ﻃﻔﻞ ﺑﺰﺭﮒ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻋﮑس
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﭘس
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺁثاﺭﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺁثاﺭﻯ که ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻧﺎﻇﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﻫﻤﺎﻥ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
وَلی ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﮐﺴﺐ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺭﻭﺣﻰﻭﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻫﺮﮔﺰﺗﻮﻗﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺴﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺑﺎﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.وَلی
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﻇﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺸﻮّﻕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ وَلی
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﮐﺸﻒﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺤﺼﻞ ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ
ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺩﺭﺳﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺪﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﺭﺳﻬﺎ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮﻙ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺶﻣﻴﺮﻭﻧﺪوَلی
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ آثار
ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻋﻮﺍﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻟﻨﮓ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺃﻧﺪﮐی اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻘﻖ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺁثار ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺑﺤث ﺗﻮﻗﻒ
ﺣﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺩﺭ
ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻘﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻳﺎ
ﺃثر ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﮐﻤﻚ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻳﻪ ﺑﺴﺎﻳﻪ
ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻮﻗﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺭﻧﮓ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺤﻠّﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻮﻫﺮ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻯﻮﻓﮑﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺍﻭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯﺟﺰ ﺿﻌﻒ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻭ
ﻣﺮﺩﻥ ﻫﻨﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﻫﻨﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ
ﻫﺪﻑﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧمی کندﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻠﺤﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ ﺍﺯ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺕﻳﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ پس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥﺒﺎﺯ
ﻃﻮﻟﺎنی ﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﭼﻮﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖﮐﺴﺐﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯﻋﻤﻠﺎ
ﺁثاﺭﻯ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﺴﺖوَلی
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﻣﺼﺮﻑ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺸﺘﻦﭼﻮﻥ ﺧﺮ
ﻣﺪﺍﺭ ﻭﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﺣﺘﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﻣﺨﺘﺮﻉ ﻭ
ﻓیلسوﻑ ﻭ
ﺭﻭﺷن ﻔﮑﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻋﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﺮ ﻣﺪﺍﺭ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺭﺍﻩ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺞ ﺭﻭﻯ ﮐﻨﺪ.وَلی
ﺍﻧﺴﺎن های
ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻋﻤﺎ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪﺧﻴﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺃﮐثرﺍ ﻭﺍقع ﺒﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺃﺻﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻭﻗﺎﻳﻊ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻣﺤﻘﻖ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺸﺮﻁ
ﺗﺮﻙ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺖﻭﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻭﻳﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻔﻊ
ﮐﻪﺻﻨﻔﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺎ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﭼﻪﺳﺘﻤﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﭼﻪ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳنی ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ (ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. وَلی ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺑﻬﺘﺮﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﺟﺎﻫل
هستندﻭ(ﺑﻪﺩﻳﻨﻰ)
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻘﺪّس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ می
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﺟﻨس ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺿﻤﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ.وَلی
ﻫﻴﭻ ﺳﻮﺩ ﻭ
ﻧﻘﺺ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺧﻴﺎﻝ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﭘس
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻫﻨﺮ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺟﻮﻫﺮ
ﻭﺫﺍﺕ ﺁﻥ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺗﺄﺳﻴس ﻭﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺮﻫﺮﺑﻬﺸﺘی
ﺒﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ
گوﺋﻰ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ
ﺭﻫﺮﻭﻯ.ﮐﻪﺳﻠﻮﻙ
ﮐﺎﺭ ﺟﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.وَلی
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺪﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﮐﻪﺣﺘﻴﺮﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﺎﻥﮐﺎﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﺳﺘﺘﻴﻚ
ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻮﺍﺑﺪﺍﻉ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳی
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪﺑﺎﻳﺪﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻳﺎﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
اﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺩﺭﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺠﺴّﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻊ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﻰ ﻫﻢ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ(ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ(ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ)ﮐﻪ
ﺃﻣﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﺎﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﻐﺰﻯ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﻫﻨﺮ
ﻳﻚ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺠﺮّﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻓﮑﺮﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻫﻨﺮ ﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻔﺮﻭﺽ
ﻭﺗﺤﻤﻴﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺳﺎﮐﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣل ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺩﺭﺁﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺿﻌﻒ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻐﻴﺮﺍﺕ
ﺣﺎﺻﻞ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﺒﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺩﺭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﮐﻪ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﻫﻨﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.وَلی
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺣﺘﻤﺎ
ﺭﻭﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻣﺠﺴّﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝﺃثر
ﻓﻌﻞ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ.ﻫﻨﺮ
ﻣﺴﻴﺮﻯ ﺳﺤﺮ
ﺁﻣﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩﻭ ﺳﭙس
ﺑﻘﻠﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺠﺴّﻢﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻧﺎﻇﺮ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﻫﻨﺮ پس
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.پس
ﻫﻨﺮ ﻳﻚ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ
ﻧﺮﮔﺴﻴﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﺗﺄﻣّﻞ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺑﻌﺒث ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺟﻤﺎﻟی
ﻮﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺑﺎﺯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
وَلی ﺗﺠﺴّﻢ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺎﺯ ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ
ﺟﻤﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻭﻫﻨﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞﻭ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﻧﻪﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ثابت ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟی که ﺭﻭﺡ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﻄﻌﻪ
ﻫﻨﺮﻯﺃثرﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺣل ﻘﺒﻠﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺪﺍﺋی ﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭ ﻭ
ﺑﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻳﻚ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ وَلی
ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺃثرﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺪﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ. ﭘس
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻠﻤﻰ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻗﻮﺍﻯ
ﺧﻠّﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﻮﺍﻯ
ﺧﻠّﺎﻗﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺮﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺁثاﺭﺷﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻠﻮﻩ
ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺴﻢ
ﺗﺎﺑﻊ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺃﺻﻞ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻘﺶ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ بالقوّه
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻫﻨﺮ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻌﺪﻣﻴّﺖ
ﺿﺮﺑﻪ ﻣﻬﻠﻚ
ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﻋﺪﻡ
ﺷﺪﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮﻧﻴﻤﻪ ﻣﺮﺩﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻚﻳﺎﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺯﻭﺍﻝ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻋﺪم
ﺮﻓﺘﻦ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻫﻨﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺳﻤﻔﻮﻧﻴﻬﺎ ﻭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﮔﺮ
ﺁثاﺭﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻫﺮﺍﻡ ﻣﺼﺮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﻨﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺧﻠﻖ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﺍﺳﺖﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺯ
ﻏﺮﻳﺒﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻨﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺯﺧﻰ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﺟﻬﺎﻥ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻭﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺑﺸﺮﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺪﻳﮕﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻨﺮ
ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻨﺮ ﻃﺮﺍﺡ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺿﻤﻨﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﻫﺮﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﺟﻤﺎﻟﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﺧﻠﻖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪﺟﻨﺒﻪﻫﺎﺋی
اﺯﺫﻭﻕ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻭ
ﻫﺮﺟﺰٴ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻴﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺃﻣﺮ
ﺟﺪﻳﺪ.ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺃثر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ
ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﻭﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ ﻭﺑﺎﺯﺗﺎﺑﻰ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩﻭ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣؤثّرﺍﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﻣﻐﺰﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃثر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺴﻢ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ وَلی ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻃﺒﺎﻳﻊ ﺧﺎﺹ
ﻭ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻢ ﺳﻮ ﺑﺎ
ﺳﻤﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﻋﻘﻠﻴﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻄﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻥ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍﻋﺎﻣﻞ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪﭘس ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﺬﺕ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﮑس اﻟﻌﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﭘس ﺃﻣﺮ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺃثر ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﮑس ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺎﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻟﺬﺕ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻟﺬﺕ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﻚ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ثاﺑﺖ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺤﺼﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺎﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺻﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻭﻫﺮﺣﺎﻟﻰ
ﻭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ مُقَدّس
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺗﺮﻛﺎﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻟﺬﺗﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺣﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﻪﺑﺎﺷﺪ ﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.وَلی
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻳﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﻏﺮﻭﺏ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﻭﺟﻬﻞ ﺩﺭﻭﻥ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺬﺕ ﻭﻫﻢ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻏﺮﻭﺏ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻟﻴﻞ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّرﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.وَلی
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻢ ﺭﻧﮓ ﻭﻫﻢ
ﺣﺎﻝﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﺪﻟﺬﺗﻰ
ﻧﺒﻴﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺩ می
ﺒﻴﻨﺪ.ﻭﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ ﻫﻢ
ﺣﺎﻝ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻟﺬﺕ ﺑﻠﻮﻍ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩﭼﻮﻥ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺮﻭع ﻮ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭل
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﻢ
ﻣﻘﺪﺳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺠﺴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺭﻭح اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻘﺶ ﺣﻮﺍس
ﺍﻧﺴﺎﻥﻴﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻋﻠﻢ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗّﻨﻴﻚﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩﻳﺎ
ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻳﺪﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺣﻮﺍس
ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﺨﻴﺎﻝ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﻭ ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﻧﺎﻡ ﻳﻚ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋی
هستند. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس هاﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﺗﺎﺏﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﮐﻪ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻫﺮ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝ
ﺭﺍ ﻣﺠﺴّﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻳﻚ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﭼﺸﻢ
ﺑﺨﻴﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﮐثرﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﺩﻳﺪﻥ
ﺻﺤﻨﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻳﻚ
ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻄﻮﺭﺧﺎﻡ ﻭﺍﺭﺩ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺨﻴّﻞ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﻤﻴﺎﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﭘس
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻫﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻧﻰﻫﻢ
ﮐﻤﺘﺮ ﺣﺴّﺎس
ﻭﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﭘس(
ﺩﻳﺪﻥ) ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ(ﺷﻨﻴﺪﻥ)
ﮐﻠﺎﻡ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ (ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻋﻘﻞ)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﻫﺮقَدَر
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﺒﺎﺯ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﺑﻖ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻤﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣثلا
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﻭ
ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻋﻮﺍﻡ ﺗﻮﺍﻥ
ﺸﻨﻴﺪﻥ ﻭﺩﺭﻙ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻟﺬﺕ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯ
ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ ﺃﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺯﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﻠّﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺒﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻫﻢ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﻭ
ﺃثر ﻣﻌﮑﻮس ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻤﻚ
ﺷﻨﺎﺧﺖﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻋث ﻋﺪﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﻭﻳﺎﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎ
ﺩﺭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖﭼﻮﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻏﻠﻂ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻭ
ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻓﺸﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﺑﺎﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﮐﺎﺭ ﻧﻔس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻟﻐﺰﺵ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻧﺸﻮﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻧﻔس
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻋﻘﻠﺎنی ﺘﺮ
ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭﻣﺪﺕ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻣﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ
ﺭﻧﮕﻰ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﭼﻮﻥ ﻫﻢ
ﺭﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺣﺠﺎﺏ نفس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺯﻳﺎن ﺒﺎﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ. ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﻴﻢﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﺣﺴّﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺎﺣﺴﺎس ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ قَدَرﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﭘﺪﺭﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ها ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺟﻨس ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﺍﻣﺎ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﻮ
ﻋﻨﺎﺻﺮﺁﻥ ﻳﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺍﺻﻠﻰ ﻋﻠﻢ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺘﻴﻚ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ.
ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻠﻢ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ(ﺃثر)ﻫﺪﻑ
ﻧﻘﻄﻪ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺎﺯﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻭ ﺳﻮﮊﻩﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺳﻮﮊﻩ ﻋﻠﻢ
ﻭﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﮊﻩ
ﺁثاﺭﻯ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻭ ﻳﺎ
ﺁثاﺭﻯ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ.ﺩﺭ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻣﺎﺩﻯﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺃثر ﻫﺪﻑﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩﻳﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺃثرﻯ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺩ.وَلی
ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﺎﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.وَلی
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪﺩﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭘﻮﺳﻴﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻩﭘس ﺍﺯ
ﭼﻨﺪﻯ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﻭ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﺮ. ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺫﺍﺗﺎ
ﺣﺎﺻﻞ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺣﮑﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻮﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﻟﻮ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻭﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻨﺮ
ﻣﻨﺪ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩﺍﺯ
ﻳﻚ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻓﻮﺍﺭﻩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐس ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻯ ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﺷﺪﻩﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻰ
ﮔﻴﺮﺩ
ﺗﺎﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻣﻠﻤﻮس ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻰﺃثرﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﻣﺸﻤﻮﻝ ﻋﻠﻢ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺌﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠی ﻮ
ﻏﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. وَلی
ﺍﺳﺘثناءا
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭؤﻳﺎ
ﺭﺍ ﺣﺪﻳث ﻭﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻭ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺟﻤﺎﻟﻰﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻐﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣثبت
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﭼﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺒﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺣﮑﺎﻡ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺃثر
ﺭﻭﺍﻧﻰﮐﻪ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺎﻃﻨی ﻮ
ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﻣﺪﻟﻮﻝ ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺃثرﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭﻧﻪ
ﺃثرﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﮐﻪ ﻣثلا
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﻘﺎﺷﻰ
ﮐﻨﺪﻳﺎ ﻃﻔﻠﻰ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ ﺭﻧﮓ
ﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺳﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺫﺍﺗﻰ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ. ﻭ ﺳﺒﻚ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺑﺎﻃﻦ
ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻯ ﻧﻈﺎﻡ
ﻫﻨﺮﻯ. ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻟﻔﻆ ﻭﺻﻮﺭﺕﻭ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪﺩﺭ ﻫﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺁﻧﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﻡ ﺑﺸﮑﻞ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻳﺎ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﮑﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺴﻤﺖ
ﺳﺨﺖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ﺟﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺤﺴﻮﺳﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﺮﻣﺶ
ﻭﺍﻧﻌﻄﺎﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﺮﻣﺶ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻫﻨﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
.ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ.وَلی ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺑﺴﺒﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺮﻣﺶ ﻭ
ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﭼﻮﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﺘی
اﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺒﻮﺏﺍﻭ
ﻇﺎﻫﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭﺩﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﮐّﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ اثرش
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﻄﺮﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺃﻧﺠﻠﻮ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻳﻚ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻋﻠّﺖ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻨﮓ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﻦ
ﺑﻤﺠﺴّﻤﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺪﻡ ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ
ﺳﻨﮓﺑﻴﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﻫﻨﺮﺵ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺄﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻫﻨﺮ
بالقوّه ﺍﻭ
ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺣﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻭ ﻳﺎ
ﻓﺎﺳﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺧﻄﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻭﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ بالقوّه
ﺳﺎﻟﻚﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﺑﺎ
ﻏﻀﺐ ﺳﻨﮓ
ﺗﺮﺍﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔی ﻮعُقده
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﮔﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺎﺩﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍثرﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﺸﺪﻥ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺳﻨﮓ
ﺗﺮﺍﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎ
ﺍﻧﻌﻄﺎﻑﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺮﺍﺵ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ ﻭﻧﺮﻣﺶ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺷﻤﻊ ﻭﻣﻮﻡ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻧس ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﭘﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺪﺭﻙ
ﻧﺠﺎﺕﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌّﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺷﺎﻧس
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
دﻳﮕﺮﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮐﻪﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺣﺘﻤﺎ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﻰ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥﺣﺘﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺪﺍﺭﺩ.
وَلی ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻮﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩﻥﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ)ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰﻫﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻣﺴؤﻟﻴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻨﻨﺪﺟﺰ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻧﮑﺘﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻤﻪ ﺁثاﺭ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻩﺑﺎﻫﻢ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻫﻨﺮﻯﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﻦ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺻﻔﺎﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﻨﺮﺵ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑّﻪ
ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
رﻧﮓ ﻭ ﺷﮑﻞ ﻭ ﮔﻮﺷﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺍﺵ.ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺮﮔﺰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻫﺪ ﻧﻈﻢ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﻴﺎﺗی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.وَلی
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ
ﭼﻮﻥ ﭼﺎﻕ ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻋﻤﺮ
ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﮕﺮ ﺁﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻭﻣﻬﻠﻚﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺭﺍﻡ
ﻭﻃﻮﻟﺎﻧﻰﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﻣﺤﺮﻙ
ﺧﺎﺭﺟﻴﻮ ﺟﺬﺏ
ﺣﻮﺍس ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻋﮑس
ﺁﻥ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.وَلی ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﺮ ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺿﺮﺭﻯ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺎ
ﻭﺩﺯﺩﻯ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ .ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻭﻭﺍﺻﻞ ﺑﻮﻋﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ شهود ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻋﺪﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻠﺎﺡ ﺍﻭ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺤﺪّﻯ ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﻔﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺍﮐثر
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺨﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﺠﻴﺐ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭘس ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣثبت
ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
به ﺘﺤﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻟﻮ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﻘﺶ ربّ
ﻭﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ(
ﺭﺍﺑﻰ)
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﻓﮑﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ قَدَرﺕ
ﻓﻬﻢ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﺪﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ
ﻧﺸﺎﻥﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺒﻨﺪﺩ ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﻴﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺭﺩﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ
یا ﺷﻴﺌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻨﻚ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﻳﻚ مرﺑّﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻣی
اﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺷﺪﻩﻏﺎﻳﺖ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺳﻨﮓ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﻮﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﺤﺮﻙ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭ ﻧﺎﻇﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ثاﺑﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺑﻰ
ﺁﺯﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻳﺒﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﭼﻴﺰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺳﻨﮓ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﺗﺮﺍﺵ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺭﻧﮓ ﺁﻣﻴﺰﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺎﺩﻩﺳﻨﮓ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻫﻨﺮﻯ بالقوّه
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺧﻴﻠﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﺠﺴم ﺴﺎﺯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻨﮓ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭﻗﺴﻤﺖ
ﻣؤثّر ﻭﻣﺤﺮﻙ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﻨﮓ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭﺳﻨﮓ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺮﺵ
ﻭﻧﻮﺭﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺼﻮﺭﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﺴﻴﺤی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺻﻮﺭتی اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ اﻭﻟﻴﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺩﺭﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻭﺭ ﻭ
ﺃﺑﺮ ﻭﺑﺨﺎﺭ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺬﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﻨﮕﻬﺎ ﻭ
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﻭ
ﺍﺷﻴاء ﻣﻔﻴﺪ
ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺷﺪﻥ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺪﻡ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺍﺩﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻫﺮﭼﻪ قَدَر
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮ ﻭﻯ ﺗﺄثیر
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻌﻠﻢ
ﺑﺮﻣﺤﺼﻞ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﺄثیر
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭﻭﻋﻴﺪﻳﺎ ﺗﻄﻤﻴﻊ
ﻭ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﺮﺣﺪّ ﻋﻘﻞ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﭘس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
ﻋﻘﺪ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺗﻤتّع
ﻘﺮﺍﺭﺩﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﭼﻠّﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻗﺒﻮل
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻨﮓ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻨﮓ ﺗﺮﺍﺵﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﻨﺪﺩ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﻗﻴﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺒﻮس ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻰ ﺷﮑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻔﺎﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯﻭ
ﻳﺎ ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺳﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻔﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺴﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺑﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﭘس
ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮓ ﻭ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺁﻫﻨﮓ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ثمرﻩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺟﻬﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺟﻤﺎﻝ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻮﺷﺶ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﺫﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺫﺍﺗﻰﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺡ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﺳﻨﮓ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻤﺎﺩﻯﺟﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩﺩﺭ
ﻳﻚ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﺐ قَدَرﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ مُقَدّس
ﺗﺮﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﻣﻤﮑﻦ ﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻘﺪﻳس
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺗﻘﺪّس
ﻭ ﭘﺎﮐﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘلهای
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﻭﺡ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ هاﻣﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻭ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﮐﻠّﻯﺎﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪﻫﻤﮕﺎﻥﺒﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺗﻘﺪس ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺍﺳﺖ .

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻘّﺎﺷﺎﻥ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﻭﻣﺪﺭﻥﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﺎﻇﺮ ﺭﺍﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻳک ﻘﻄﻌﻪ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﻌﻰ ﺑﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﻮﺑﻴﺴﻢ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻗﻄﻌﻪ ﻣﺪﺭﻥ
ﻭﮐﻮﺑﻴﺴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﭼﻪ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻣؤثّری ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﺗﻮﻓﻴقی ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ عُقده
ﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺗﻨﻬﺎﺑﺮﺧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻈﺎﻫﺮ ﺣﺴّﻰ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺪﺭﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻘﻬﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﻌﻀﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺷﺒﻴﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﮑﻠّﻢ ﻭﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻭ ﻣﺤﺎﮐﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺮﺩﻳﺪی
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺷﺎﻳﻊ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻢ ﺩﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺃثر
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤلی که
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻫﻨﺮﻯﻤﺎﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﭙﻴﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.وَلی
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺠﻬﻨّﻤﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺷﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﺗﺎ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﻮﺍﻥ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻮﺭﺩ
ﻟﺰﻭﻡ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺴﺖ. ﮔﻮﺋی
اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭﺳﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﻬﻢ ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ عُقدهﻫﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺩﻭﺗﻮﺭﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ.

ﮐﺎﺭ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺳﺎﺯﺍﻥ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻓﻘﻂ ﻣﻮﺍﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺠﺴّم
ﺮﺍ ﻣﻄﻴﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻴﮑﻰﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮ ﺳﻨﮓ
ﺗﺮﺍﺵ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺷﮑﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻨﮓ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﺒﻞ
ﻏﻴﺮﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻳﻪﺍﻯ
ﻣﻬﻢ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺭﺩ. ﻭ ﻧﺼﻒ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺷﮑﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺳﻨﮓ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﺳﺎﺯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺘّﻬﺎﻯ
بالقوّه ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﺳﻨﮓ ﻧﻘﺸﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻨﻈﻢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺫﻭﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻮﺍﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻪﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻭﺗﻨﺎﺳﺐ
ﺩﮐﻮﺭ.
ﻣﺠﺴّﻤﻪﻳﻚ ﺭﺳﻢ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺟﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﺒﻮس ﺳﻨﮓ
ﺗﺮﺍﺵ ﻭ ﻋﺎﺟﺰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻨﻮﻥﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﺤﺴﻮﺵ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻟﺒﺎس
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺷﺪﻩﻭ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺁﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺴﻠﺴﻞ ﻭ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻓﻨّﻰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺻﻮﺗﻰ ﻭ
ﺗﻨﺎﺳﺐ ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺩﺭ
ﺁﻭﺍﺯﺩﺭ
ﺧﻄﻮﻁ ﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺗﺂﺗﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻫﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺑﺪﻧﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺴﺎﮐﻦﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺘﻢ ﻭ ﻧﻈﻢ
ﻭﺗﻨﺎﺳﺐ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﻭﺣﺪﺗﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﺳﻮﮊﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺭﻧﮓﺯﻣﺎﻧﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍثر
ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺗﻨﺎﻇﺮ ﻭ
ﺗﻤﺎثل
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺭﻳﺘﻢ ﻭﻣﻮﺯﻳﻚ
ﺻﺤﻨﻪ ﻭﺗﻨﻮﻉ ﺩﺍﺩﻥﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻌﻨﺼﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺩﺭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺣﺪﺕ ﺁﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺮ ﺗﻨﻮّﻉ ﺁﻥ
ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﺗﻨﻮﻉ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺃثر
ﺗﺘﺎﺑﻊ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻫﻤﭽﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺭﻳﺘﻢ ﺑﺬﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﺣﺪﺕ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉﺟﺰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰﮐﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻋﻨﺼﺮ
ﺩﻭﻡ
ﻫﻨﺮﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻳﺎ ﺳﻮﮊﻩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺷﮑﻞ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻗﻀﻴّﻪ ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻮﺿﻮﻉﻫﻤﻪ
ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻧﮓ
ﺗﻤثیلی
ﻭﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻴﻮﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﻣﺪﺭﻥ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺴﻢﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺃثر
ﻣﻴﺘﺮﺍﺷﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺯﻯ
ﺑﺎﺍﺷﮑﺎﻝ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﺍﺳﺖ.
ﻣﻮﻧﺪﺭﻳﺎﻥ
ﻫﻠﻨﺪﻯ ﻫﻨﺮ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺻﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﻧﺴﺠﺎﻡ
ﺟﻮﻫﺮﻯﻣﺨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﺭﻧﮓ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺧﺎﺻّﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺳﺖﻭ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺎﻇﺮ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺁﻥ
ﻫﻨﺮ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻣﻌﻨﻰ. ولی
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﺠﺮّﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺁﻥ
ﻣﺴؤﻟﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺟﻮﺍﺑﮕﻮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺁﺭﺍﻣﺸﻰ
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪﻳﺎ
ﻧﺎﻇﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻧﻴﺰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺧﺎﺹ
ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻫﻨﺮﻯ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺍﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﭼﻨﺪ
ﭘﻬﻠﻮﺧﻮﺩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺷﻌﺮﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻏﺰﻝ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻧﻈﺮ ﺷﺎﻋﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﻣﻴﻞ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻟﺬﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﺍﮐثرﻳّﺖﻭ ﻳﺎ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﭘﻮﻟﺪﺍﺭ
ﺟﺎﻫﻞﻳﺎ ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻏﻴﺮﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺗﺎﺑﻌﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭتقرّب
ﻣﻴﺸﻮﺩ. وَلی
ﺑﻌﻀﻰ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺸﺮ ﺗﺂﺗﺮ
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ ﻫﺴﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﻟﻮ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺑﺨﺶ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﺯ
ﺁﻧﺠﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺍﻟﺘﻘﺎﻁ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﮐﻪ
ﺣﻤﻞ ﻣﺪﻟﻮﻝ ﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖﺭﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺪﺭﻥ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﻄﺮﺡ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺎﻇﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻔﻴﺪ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐسی
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻭﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻫﻤﺎﻥﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻜﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺮﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩﻭ
ﺁﺯﺍﺩﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺮﻙ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮔﺮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺩﻭﻟﺎﺭﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺎﺑﻠﻮﺋی
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﭘﺨﺶ
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﺷﺪﻩ
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﺑﺮﻭﻯ
ﺑﻮﻡﺍﻳﻦ ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ.وَلی
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎه
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻨﻬﺎﻯ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﺻﻔﺖ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺗﺮ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻰ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻭﺣﻮﺍس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ عُقدهﺍﻯﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺣﺘی ﺒﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺗﺴﺖ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺭﻥﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻫﻮﺵ ﻳﺎ
ﻓﺸﺎﺭ ﺧﻮﻥ ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩﻭ ﺿﻌﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﻭ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ قَدَرﺕﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺄمین ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻣﺨﻔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﮔﻨﺎه کاﺭﻯ
هاﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭﺟﻨﺎﻳﺖ ﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﭘﺴﺘﻰ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ ﭘﺎﻙ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ آثارﺗﻨﻬﺎ
وﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ولی ﭘﺎﻙ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ آثار
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺩﺭﻙ ﺣﺎﻝ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ.ﻭﺟﺎﻯ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺑﺎﻫﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻦﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﻭﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﭼﻨﺪﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺩﺭﺧﺎﻃﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺿﺮﺭﻯ ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻀﺮﺭ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻫﺮ ﺟﺪﻳّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﭼﺮﺍ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺷﺮﻭﻋﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢﻭﭼﺮﺍ
ﺑﻴﺶﺍﺯ
ﺍﻳﻥﺘﻠﺎﺵﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﻭﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﺑﻴﺶﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻳﻢ
ﻳﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰﻭ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺪﻳّت
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺗﻨﺪﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺭﻓﺖﻳﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺮﻓﺘﻪﺍﻳﻢ.ﻭﻟﻮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻨﺎﺳﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﮐﺴﻰ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺭﺳﻴﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﻄﻠﻖﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺮﺳﺪﭘس
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻫﻤﻴﻦ ﭘﺎک
ﺴﺎﺯﻯ های ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪﺗﺎ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﺍﺯﺭﻳﺸﻪ
ﭘﺎﻙ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺷﻮﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺗﺠﺴّﻤﻰ ﻋﺼﺮ
ﻣﺎﻣﻮﺿﻮﻉ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻭ ﺍﮐثر
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻴﻞ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻣﻀﻤﻮﻥ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮ ﺑﺨﻠﺄ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁثاﺭﻯ
ﺒﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻃﻠﺐ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺁثاﺭ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺩﻭﻟﺎﺭ
ﺣﺮﺍﺝ ﺍﻳﻦ
ﮐﺴﺐ ﺁثاﺭ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺎﻃﺮﻡ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺳﺮﺥ
ﺭﺍ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻏﺮﻕ
ﺷﺪﻥ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻭﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﺶ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﺩﻳﺪ ﺑﻮﻡ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺳﺮﺥ ﺭﻧﮓ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﭘﺮﺳﻴﺪﺍﻳﻦ
ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮔﻔﺖﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺳﺮخ
اﺳﺖ.ﻭﻣﺸﺘﺮﻯ
ﮔﻔﺖﭘس ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﭼﻪ ﺷﺪﻧﺪ؟ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﺩﻳﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻳﺪﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺭﻓﺘﻨﺪﻭﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﮔﻔﺖﭘس
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﭼﻪ
ﺷﺪ؟ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻭ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﺶ
ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ
ﻧﺎﻇﺮ ﻫﺮ ﻧﻘﺶ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﻴﻦ
ﺁثاﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﻌﻘﺐ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻞ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺁثاﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﭘس ﻫﻨﺮ
ﺁﺋﻴﻨﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐﻫﻨﺮ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺑﻴﻤﻮﺿﻮﻉﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻮﻋی
ﻤﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻤﻮﺿﻮع
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮ ﻣﺠﺮﺩ ﻭ
ﺑﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﻨﺮﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﻙ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﮐﻪ
ﭼﻪﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭘس
ﻫﻨﺮ ﺍﮔﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺫﻭﻕ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻮﺍﻡ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺳﻄﺢ
ﺩﺭﻙ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻋﻤﻠﺎ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺫﻭﻕ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻦ ﻫﻨﺮ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺫﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﻘﻠّﺒﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺸﺮک ﺘﺮ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺯﻭﺍﻝ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁثاﺭ
ﻣثبت ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺶ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺷﺶ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺰﻳﻤﺖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﮐﺸﻒ ﺗﺎﺯﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﺎﺍﮔﺮ ﺩﻳﻦ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭ ﻳﻚﻭ ﺩﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ
ﺩﺭﻣﺬﻫﺐ
ﺷﺪﻧﺪ. ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺩﻳﻦ
ﻣﻦﺑﻬﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺳﻪﻣﺬﻫﺐ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻮﺿﻊ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺑﺪﺗﺮﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺍﻩ ﺫﻫﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍﻫﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻨﺘﻬﻰ
ﺷﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺩﺭﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﭘس ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﺳﻘﻮﻁ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ
ﺗﺎ ﻓﺴﺎﺩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﭼﻘﺪﺭ ﻭﭼﻪ ﻋﻤﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻠﺎس ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﺭﺿﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﭙﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﮐﻮﭼﻚ
ﻭ ﺑﺰﺭﮒ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﮑﻠﻴﻤﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺼﺤﻨﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺘﺨﻴّﻞﮐﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻤﺮﺍﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﻫﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭘس ﺩﺭﻙ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺑﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﻧﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭﻙ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﻙ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻨﺮ
ﻣﺪﺭﻥﮐﻢ
ﻣﺎﻳﻪ ﻭ ﺑﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﻴﺰ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﭽﻨﺪ ﺧﻂ ﻭ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ ﺑﻰ
ﻧﻈﺎﻡ ﺭﻧﮓ
ﺑﺮﻭﻯ ﺑﻮﻡ ﻭ
ﮐﺎﻏﺬ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻣﺎﻳﮕﻰ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻨﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﻴﺴﺖ. وَلی
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺠﺮﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉﺧﻮﺩ
ﺑﻰ ﺍﺭﺯﺵﻋﻤﻴﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻘﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﺁثاﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﻭﻗﻰ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻫﻨﺮ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. وَلی
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻄﻮﺡ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ ﻣﺪﺍﺭس
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺗﻮﻗّﻒ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﺪﺍﺭس ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﻋﻠمی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺻﺪ ﻧﻔﺮ
ﺩﻩ ﻧﻔﺮ ﻣﻮﻓﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ ﺩﻩ
ﻧﻔﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻬﺎﻥﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻰﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺟﻮﺍﺑﮕﻮﻯ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻳﺎ ﻣﻠّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ها ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺨﺺ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎﺷﻴﻦ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ می
ﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻦ
ﻣﺒﺎلغه ﻭ
ﺟﻨﺠﺎﻝ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻫﻨﺮﻯﺑﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻓﺮﻕ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺳﺎﺩﮔﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺁﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻦ ﺑﻰ
ﻣﺎﻳﮕﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﻳﺪﻩ
ﮐﻠّﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺂﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮﻭﺿﺮﻭﺭﻯﺘﺮ.
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺻﻮﺭﻯ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﻳﺪﻩﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﺩوَلی
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻘﺼﻴﺪﻩ
ﻭ ﺷﻌﺮ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺷﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﻗﺼﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺼﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ ﻭ
ﺧﻄﺎﺑﻪ ﺷﺪﻥ
ﺒﮕﻮﻳﻨﺪ ﻳﺎ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻯ ﻳﻚ
ﺃثر ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﮐﺎﺭ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻃﺮﺡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻨﺮ ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻴﺒﺮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺩﻥﺳﻄﺢ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻠﻤﻪ
(ﻣﻌﻨﻰ)ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩﮐﻠﻤﻪ(ﻣﻴﻨﺎ)
ﻳﺎ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭﻣﮑّﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﻭﺍﮊﻩﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﺑﺎﻥﻭ ﺩﺭ
ﺩﻳﮑﺘﻪ ﻭ
ﺍﻣﻠﺎٴ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺄﺻﻞ
ﻫﺮﻟﻔﻈﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺸﺘﻖ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻋﺮﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.ﭘس
ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻳﺎ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ محمّدﻯ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻣﻬﺎﺟﻢ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻳﻚ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺤﮑﻢ ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺫﻫﻨﻰﻭﻫﺮﻫﻨﺮ
ﺷﻨﺎس ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻇﻬﺎﺭﻣﻘﺎم
اﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻳﻚ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺭﺯﺵ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻭ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻣﻌﻨﻰﺍﺯ
ﻳﻚ ﺃثر ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺷﻔﺎ ﺩﻫﻰ ﻫﺴﺖ.وَلی
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮل کند.
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﺼﻮﺻﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮔﻮﺋﻰ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﺗﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺏ قَدَرﺕ
ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﺮﺽ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﺒﻊ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﮑﻰ ﺩﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍنی
ﺪﺭ ﻳﻚ ﺟﻤﻊ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻢﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺿﻌﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪﻫﻤﻪ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢﮐﻪﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻭ
ﺭﻗﺼﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﭼﻮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﺧﻮﺷﺶ
ﺁﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺟﺴﻢﺑﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩ ﻫﻤﻪ عُقدهﻫﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩﻥ عُقده
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺁﺭﺍﻡ
ﺷﻮﻧﺪ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻋﮑس ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻰﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺻﺤﺒﺖ
ﻋﺮﻓﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻪ ﮔﻮﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ(ﺻﻌﻘﻪ)ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﮐﻨﺎﻥﺍﺯ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻭ
ﻫﻴﺠﺎﻥﺑﻰ ﻫﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯﺘﻌﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺧﻄﺎﺑﻪ
ﺑﺎ ﺷﻌﺮ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻮﺿﻮع
ﻨﻬﻔﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪﮐﻤﺘﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺟﺎﻯ ﮔﻔﺘﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﻣﻌﻨﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﻢ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﻢ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺁﻥ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺧﻮﺩﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺃﻧﺪﻙ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺒﻚ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺑﻰ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻯ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻳﻚ ﺷﮑﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ عُقده
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐس ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺩﻭ عُقده
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﻭ عُقده
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺸﮑﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺸﮑﻞ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻫﺮﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻋﻠﺎﺟﻰ ﻳﻚ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﻴﻚ ﺗﻘﻠّﺐ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻳﻚ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ ﺟﺎ
ﺯدﻧﺪ ﻧﻘّﺎﺵ
ﭼﭗ ﮔﺮﺍﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﭼﭗ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥﻣﺪﺍﻡ
ﺁثاﺭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺗﺎﺑﻠوهاﻯ
ﺍﺯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭﻭﻍ ﻣﺬﻫﺒﻰﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫم
ﻈﺎﻫﺮ ﺧﻮﺏ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻮﺍﻡ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪﻭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ.ﻭﻯ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻧﻘّﺎﺷی
ﺮﺍ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺒﮕﻴﺮﺩ.ﭘس
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺷﺨﺺ ﮐﺎﺭ عُقدهﻫﺎ
ﺩﺭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﮐﺎﺫﺏ ﺁﻭﺭﺩﻩ.
ﺗﺎﮐﻰ ﻭ ﮐﺠﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺳﻮﺍﺋﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﮑﺸﺪ.

ﺩﻟﺎﮐﺮﺍﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺎﺳﺒﺖ
ﻭ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺟﻌﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . وَلی
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻋَﺮَﺿﻰ ﻭ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﻠّﺖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻮﺿﻮﻉ.ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﭼﻪ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺤث
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﺭﺩ ﻭ
ﺑﺪﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺣﺴّﻰﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺭﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻙ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻣﺪﺭﻥ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﻤﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻴﺮﻭ
ﻭ ﺍﺩس ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻯﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺭﻣﺰﻯ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﻣﺰﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻣﻮﺯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺰﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤث
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺴﺖ وَلی
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺩﻭ
ﭘﻬﻠﻮﺋﻰ ﺁﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ وَلی
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺍﺭﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﻣﺒﻬﻢ
ﻭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻳﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﺗﻌﺼﺒّﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺮﺩم اﺳﺖ.

ﭘس ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻴﺎﺩﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺭﺍﺑﺎﺯ ﺑﻄﻮﺭ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﻣﺒﻬﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻭ ﻣﻠﻤﻮس ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺨﻴّﻞﻭﺿﻌﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺖﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩﮐﻪ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ.
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺘﺼﻞ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻧﻮﺍﻉﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭﺣﺪّ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.پس
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻞﻭ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﮐﺎﺷﻒﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟّﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻭ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺍﺳﺮاء ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ ﺭﻭﺷﻰ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺠﺎ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞﻭﺁﻥ
ﮐﺠﺎ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻮﭘﺮ
ﻣﻦ ﻫﺎ
ﻭﻧﻴﻮﻣﻦ
ﻫﺎﻭﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ قَدَرﺕ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢﭘس
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻧﻰﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّهﻫﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰﻋﻤﻠﺎ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﻬﺸﺖﻳﺎ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻭﺑﻪ
ﺷﺪﻥ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻋﺪﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
هم أﮐﻨﻮﻧﻰﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺳﻮﻡ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍﻭﻭﻝ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺟﻬﻨﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﻭﮔﺮﻳﺰﺍﻥﻭﮔﺮﺳﻨﻪ
ﻭﺗﺸﻨﻪ ﺍﺯ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﭼﻮﻥ
ﮐﻤﻴﻦ ﮔﺎﻩ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺎﻟﺮﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻨﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻣﺰﺍﺝ
ﺷﺨﺺ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﺳﺘثنا ﺍﺯ
ﺻﺪﺍﻯ ﺑﻠﺒﻞ
ﭼﻮﻥﻤﻮﺍﻔق
ﻤﺰﺍﺝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺁﻥ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺨﻔﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﺎﮐﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﺘﻦ ﻫﻨﺮ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﺭﻳﺘﻤﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺑﻌﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﮑﺸﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻳﺎ ﺑﻮﺩ وَلی
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﺎﻡ ﻭﻧﺎﻗﺺ ﺑﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﺑﻴﺎﻥ می
کند ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻣﺤﺪﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ وَلی
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪوَلی
بالقوّه ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺶ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺯﻣﺎن هاﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯﺁﻧﻬﺎﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺧﻄﺎ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺍﻓﺼﺎﺡ ﻭ
ﺗﺼﺮﻳﺢ ﻣﻮﺿﻮﻉﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﻧﻘﻞ ﻭ ﮐﭙﻴﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﻧﻘﻞ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺮﺟﻤﻪﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﺷﺮﺡ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻇﺎﻫﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﻴﺎﻥﺯﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺼﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ ﻏﻨﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁﻫﻨﮓ ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺷﺨﺺ
ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺎﺩﻯﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺭﺍﻳﺞ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺠّﺎﺭ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﺳﻨﮓ ﺗﺮﺍﺵ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﮐﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﻧﻘّﺎﺵ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﭼﻮﻥ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺷﻌﺮ ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﻭ
ﺳﻴﻨﻤﺎﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﻮﻕ ﺫﻫﻨﻰﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﻴﺎﺩﻩﺷﺪنی
اﺳﺖ.ﺩﺭ ﺍﻳﻥﺒﻴﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﺒﻴﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺧﻮﺍﺹ
ﺷﺨﺺﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﺷﺨﺺ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺒﻚ ﺷﻌﺮﻯ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﺭﺍ
ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﺒﻚ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﻭ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰﻭ ﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻋﺎﺭﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺁﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺒﻚ ﻫﺎ ﻭ ﺭﻧﮓ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻣﺨﻔﻰ ﺗﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. وَلی ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺘﻮﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﻟﺬﺕ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻧﮓ ﺷﺨﺼﻰ ﺁﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ ﻭﺑﺴﻄﻮﺡ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺑﺴﻄﻮﺡﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺁﻥﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ .
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻓﻬﻢ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻓﻬﻤﻴﺪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩ.ﻭ قَدَرﺕ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻥ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻓﻬﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺴﻤﻰ ﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﺩﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻯﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻓﻮﺝ
ﻓﻮﺝ ﻭﺍﺭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺑﻰ ﻧﺼﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺳﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ
ﭼﻠّﻪﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻧس
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻣﮕﺮﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺭﺍﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﮐﻪ ﺗﺎ
ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﻗﺎﺑﻞ
ﻋﻔﻮ ﭘﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻧﻴﺎﺯ به
(ﻣﺤﻠّﻞ)
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖوَلی
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺠﻰ
ﺭﺳﻴﺪﺑﭙﻴﺮ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺯﻥ.ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻨﻈﺎﻡ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻌﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﺴﺐ ﻭﺿﻊ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻞ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﻫﻢ ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺑﺨﻄﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﺎﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﭘس ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﺧﺎﺹ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺑﻴﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻚ ﺑﺎﺭﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻥ.ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﻨﺮ ﺷﺪﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﺼﺎﻋﺪﻯ
ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﺎﻅ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻴﭻ ﭘﻠّﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺻﻌﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﻇﺮ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻌﻨﻮﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻫﻨﺮ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ.ﺗﺎ
ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﺩﺭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﺩﺑﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺸﻮﺩﮐﻪ ﻫﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﻪ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺍﺭﺝ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ ﺭﺍﺑﺴﻄﺢ
ﻣﺪﺍﺭﺝ ﻭ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺷﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺸﺮ
ﻳﺎﺩ ﺃﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﺎ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩﺍﺳﺖ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻣﻨﺎﺳﺐﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻭﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﺴﺖﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺿﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺭﺳﺘﻢ
ﻭﺍﺭ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺧﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭﻙ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺣﮑﻤت
هاﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺠﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﻴﻦ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. وَلی
ﻫﺮﮔﺰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﺮ ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﻋﻮﺍﻡ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺁثاﺭﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.وَلی
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻋﻘﻞ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻄﻠﺐﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖﻭﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺃﻧﺪﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻋﻬﺪ
إلَستﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﻬﻢ ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻴﻮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ
ﻭ ﻧﻔﺎﻕ ﺍﻭ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ قُرّه
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻳﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩﭘس
اﺯ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺘﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺁﻥﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎسص ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﻨﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰﻫﺮﺩﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻓﻘﻰﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯﺤﻴﻮﺍﻧﻰ.
وَلی ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﺩﺭ
ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺃثرﻯ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻫﺴﺖ.ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭ ﺃثرﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻣﻤﮑﻦ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﻳﺎ
ﺃثرﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭ ﺣﺠﻢﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺁﻥﮐﻪﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ
ﺟﺎﻟﺐﻧﻈﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺁﻥﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺃثرﻯ ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻗﻮﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﮐﻤﺎلی ﺪﺭ
ﺳﻄﺢ ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.وَلی ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻴﻨﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﻮﺍﻡ ﭘﺴﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﮐثرﺍ
ﺳﺨﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻣﺰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺟﻤﻌﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮔﺮﺩﺩﺑﻌﺪ
ﻫﻨﺮ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﻤﻴﻞﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻫﻨﺮﻯ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﻗﻮﻯ
ﻭﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﺮﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺶ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺿﻌﻴﻒ
ﺟﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ وَلی
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻭﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺳﺖوَلی
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺼﺪ ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﺿﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻫﺪﻑ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﻭ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺷﻌﺮﺍﻯ ﻋﺎﺭﻑ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭼﻨﺪ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭﺷﺄﻥ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻠﺐ
ﺷﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﺘﺪﺭﺝ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺧﻮﺩ
ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺑﻌﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺁﻥ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﭘس ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺃثر
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺃثر ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻨﺼﺮ
ﺳﻮم هنر
ﺗﻌﺒﻴﺮﻫﻨﺮﻯ
اکسپریشن
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﻨﺮ
ﺩﻳﺪﻳﻢ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺭﺯﺵ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻫﺎﻟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰﮐﻪ
ﺳﻤﺌﺎﺗﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭﻯ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺷﻌﺎﻉ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺭﺍﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺻﻨﻌﺖ ﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﻤﻖ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻳﻚ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺻﻠﻰ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰﻭ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳکی
هنرﻣﻨﺪ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﻠﮑﻪ ﻭ ثاﺑﺖ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﺎﻡ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺩﺭ ﻳﺎ
ﻣﻌﻠّﻢﮐﻪ
ﺑﻄﻔﻞ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻃﻔﻞ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻢ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻄﺎ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻄﺎﻯ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﭘﻴﺮ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﭘﺮ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﺒﻪ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺨﺶ ﻧﺎﻇﺮ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺃثر ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻣﺒﻬﻢ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭلی ﺒﺎﺯ
ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺪﺭﺍﺭﺯﺵﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﺮﺷﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭﺍﺿﺢ
ﻭ ﻣﺒﻬم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺍﮔﺮ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪوَلی
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﻭﺗﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻳﺪﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ
ﻭ ﻣﺒﻬﻢ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻣﻔﺴّﺮ ﻭ ﻧﺎﻗﺪ
ﮐﺎﺭﺩﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻟﺰﻭﻣﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺃثرﺑﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻫﺮ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﻠﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﻣﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻌﻤﻖ
ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭﻣﺒﻬﻢ
ﻳﻚ ﺃثر
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻫﺮ
ﺁﮔﺎﻫﻰﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺷﻦ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮﻧﺪ.

ﭘس
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﺑﺎﻃﻦ
ﺃثرﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺯﻭﺩ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﻓﻨﺎﭘﺬﻳﺮﻯ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪﻭ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﺰﺍﺝ ﻣﻌﺎﻧﻰﻭ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺑﺎﻃﻦ
ﻣﺨﻔﻰ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰﻣﻬﺎﺭﺕ
ﻭ ﺳﺮﻋﺖ ﻭ
ﺩﻗّﺖ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺻﺎﺣﺐ قَدَرﺕ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻠﺬﺕ ﺿﻌﻴﻒﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﻄﺒﺎﻗﻰ
ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻊ ﻇﺎﻫﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩوَلی ﺑﺎ
ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻥ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻣﻔﻴﺪ ﻋﻮﺍﻡ ﺑﻮﺩﻥ
ﮐﺎﺭ ﻣﻔﻴﺪﻯ
ﺍﺳﺖوَلی ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻳﻚ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺖﻭ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺷﮑﻞ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺳﺒﻚ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺳﺤﺮ ﺁﻣﻴﺰ
ﻭﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺳﻄﺢﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ هاﻯ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﻫم ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺮﻩ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺮﺩﻥ ﻋﺮﺽ
ﺯﻧﺪﮔی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻃﻮل ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻄﻮﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﻭﺯﻣﺎﻥﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻌﺮﺽ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻌﻤﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻢ ﻃﻮﻝﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻫﻢ ﻋﺮﺽ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺑُﻌﺪﻯ)
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮔ
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪﺁﻧﺎﻥغیر
ﺍﺯ ﻣﺎ خوﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.وَلی ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺒﺮﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻓﺮب ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﮔﺮﺁﻥﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺸﻤﺎﺭﻳﻢﭘس
ﻋﻤﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥوَلی
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮﻭ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻤﻖ ﻭ ﻋﺮﺽ ﻭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰﺁﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺪﻥﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺭﺍﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﺎﻯ ﺁﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﺮﻣﺎ ﻭ ﮔﺮﻣﺎ
ﻭ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﻯﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻢ . ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﻯ ﻭ
ﺟﺎﺩﻭ ﮔﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺎﻙ ﺭﺍ ﻃﻠﺎ ﻭ
ﻣس ﺭﺍ ﺯﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﻳﻚ ﻧﻘﻞ
ﻣﻄﻠﺐﻳﺎ
ﻧﺎﻗﻞ ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﻩ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻗﻴﺐ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻯ
ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﺑﺮﺣﺴﺐﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻯ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﮐﺎﺭ
ﻭ ﺳﻌﻰ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ خُنثی
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ
ﻣﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻣﻌﻠّﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﺭ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻋﺒﺮﺕ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻭ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺩﮐﻤﻚ
ﺑﺂﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻣی ﺪﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﺎﻟﻬﺎ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻳﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﺎﻟﻖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﻧﻈﻢ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺗﺮ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻣﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺃثر ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﮐﻞّ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺃثرﻯ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﻴﻢﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﺮﺗّﺐ.ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺑﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪوَلی
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﺮﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻨﻈّﻢ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﻣﻨﻈّﻢ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖﻭﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮ
ﻭ(ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺁﻥ) ﺻﺤﺒﺖ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻡﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﺯﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻧﺴﺨﻪ ﻋﮑس
ﺍﺯ ﺯﻥ ﺯﻳﺒﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯﺷﺨﺺ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻭ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺍﺯﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺎ
ﻭﻗﺘی ﺪﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻄﻮﻁ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﺬﮐّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ
ﺁثاﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺫﻭﻗی
ﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺃثر ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﺠﺎربّ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺪﺍﻡ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻫﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪﻭﺗﺬﮐّﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻄﺎﺏ ﻭ ﺩﺭﺩ
ﺩﻝ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎ
ﻭﻯﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻭﻟﻴﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﺮﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻄﺎﺏﺑﭙﻴﺮ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯﺍﺯ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎ
ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺭﺳﻮﻝ
ﺧﺪﺍﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻮﺿﻮﺡ
ﻭ ﺩﻗّﺖﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺮﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭘس ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣؤثّر
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﻄﻮﻁ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﺎﻝ ﻭ ﺃﺑﺮﻭ ﻭ
ﻳﺎ ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺸﺨﺺ
ﺩﺭﺩﻝ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻧﻘﺶﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﻳﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻭﺗﺮﺳﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّﺍﮔﺮ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﻨﺪﺭﻭﺯ
ﻗﺒﻞ ﺑﺎﺷﺪﮐﺎﺭ
ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻣﻘﺒﻮل الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮ ﻭﻣﻌنی
ﺒﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
(ﻭﺿﻮﻯ)ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻭﺍﺿﺢ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺿﻮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺁﺏ ﻧﻴﺴﺖﻳﺎ
ﺯﺧمی هست
ﺗﻴﻤّﻢ ﺑﺎ
ﺧﺎﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺿﻮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﺩﻋﺎ
(ﻭﻯ ﺳﻮ) ﻭ ﺳﻤﺖ
ﻭﻧﻮﺭ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﺍﻗﻌی اﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺟﻬﺘﻰ ﻗﺒﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ.وَلی
ﻧﻪ ﻗﺒﻠﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﻤﺎﻝ حجّ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻋﺒﺎﺩﻯﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻤثیلی ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺧﺎﺹﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭ
ﺑﻘﺒﻠﻪ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺮک ﻨﺸﻮﺩ.وَلی
ﻗﺒﻠﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺗﻤثیل
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﭘﻴﺶ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻋﻤﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﺽ ﻭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕﺩﺭﺳﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﻤثیلات
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻣﺒﻬﻢ ﻭ ﻧﺎ
ﺁﺷﻨﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﻳﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﭘﻮﺷﺶ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺳﻚ ﻳﺎ ﺑﺪﻯ
ﺩﻳﺪﻭﻳﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﺻﺤﻴﺢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁثاﺭﻣﻌﻨﻮﻯﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻫﺴﺖ.وَلی ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺍﻟﻬی ﺴﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﺑﺼﺤﻨﻪ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻤﻘﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕﺑﺎﺯ
ﺧﺎﻝ ﻭ ﺃﺑﺮﻭ ﻭ
ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﮐﺸﺶ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. وَلی
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﮐﻢ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺳﭙس
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺴﻖ
ﻳﺎ ﭘﺴﻚ ﺭﻭﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﮐﺎﺭﺵ
ﺑﭙﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺭﻧﺞ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺣﺖﮐﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶﺯﻧﺪﮔﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰﮐﻪ ﺧﻄﺮ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺣﺘﻤﻰ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺭﺍﻧﻰﮐﻪ
ﻣُﺮﺩﻩﺭﺍ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺩﻓﻦ
ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻰ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﮑﻴﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﺑﮕﻮﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﻢ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻡ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻦ
ﮐﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺧﺎﻙ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ ﻭ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ. وَلی
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻗﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺎ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ .ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭﻧﻘﺶ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻴﺮ
ﻭﻧﻴﮑﻮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰﺍﻳﻦ
ﺍﺩﺑﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺮﺳﻴﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺃثرﺍﺕﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻫﻨﺮ
ﺷﻨﺎﺳﻰﺃثر
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻭﻗﺘﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺧﻄﻮﻁ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺮﺳﻴﻤﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﻭﻯ ﺑﻮﻡ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺷﺪﻩﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﻗﺖ
ﻭﺗﻌﻘّﻞ
ﮔﺮﻓﺘﻪﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﺎﻫﺪ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯﻭ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺷﮑﻞ ﺍﻟﻬی ﺘﺮ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺗﺮ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻘّﺎﺷﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﺮ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭ
ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﮐﻪ ﺃثر
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻃﻔﻞ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
مثلا ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮ ﺧﺮﻣﺎﺋﻰ
ﻋﺮﻭﺳﻚ ﻃﻔﻞ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭ
ﺑﺮﺩ.ﺍﻳﻦ ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺰﺍﺯ ﻫﺮ ﺯﻥ
ﻣﻮﺧﺮﻣﺎﺋﻰ بلوند
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻔﺮﺕ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺭﺑﻮﺩﻥ ﺷﺪﻥ
ﻋﺮﻭﺳﻚ ﺍﻭ
ﺑﻴﺎﺩﺵ
ﻣﻴﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﺩﺵ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻯ ﻋﻠّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﻧﻔﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺿﻌﻒ قَدَرﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﮔﻮﻧﻰ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﭼﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ. وَلی
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺘﻔﺼﻴﻞ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺗﻤﺎﻡ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺳﻴﻌﻰ
ﺯﻧﺪﮔی ﻤﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺁﻧﻬﺎﻫﻤﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻫﺮﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﻤﻚ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺷﺪﻩ.ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻭ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺳﺨﻦ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ ﻭﻓﺸﺎﺭ
ﺑﺨﻮﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺑﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺁثاﺭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻳﺎ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﺒﻬﻢ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﻌﻠﺎﺋﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻨﻮﻉ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒﺑﺎ ﺁﻥ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻫﺎﻯﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺎﻧﻴﺰ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩﻭ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻫﻤﮕﻰ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﺎﺩﻯ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ.ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰﻗﻮﻯ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻭﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻭﺝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﺍﺯ ﻃﻤﻊ
ﻳﺎ ﺗﺮس
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢﻳﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻴﻢوَلی
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐی ﻮ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﺑﺎ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻭﺍﻗﻌﻪ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻔﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﻟﺎﺯﻡ.ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺻﺪﻭﺭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﭼﻮﺏ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﺤﺮ
ﺁﻣﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰﻳﺎ
ﺷﻴﺌﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻘﺪّس ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺃثر
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺃثرﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺧﻄﻮﻁ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﻧﻘﺶ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭ
ﺩﻟﺎﻟﺖﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻮﻯﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﺗﺎﭼﻪ
ﺣﺪﻭﺩﻯﺳﻴﺮ
ﺁﻓﺎﻕ ﻭ ﺃﻧﻔس
ﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺧﺎﺹ ﻳﻚ
ﺷﻴﺌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﺷﻴاء
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺍﺯﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺗی
اﻧﺘﺰﺍع
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻤﻴﻞ ﻭﺳﺒﻚ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﻔﺎﻭﺕ قَدَرﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺫﻭﻗﻰ ﺍﻭ ﭼﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﺑﺎﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﻗﻮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻢ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭﺣتی ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﻌﺪﻯ قَدَرﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻃﺒﻴﻌﺖﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﻌﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺑﺎ
ﺷﺨﺺ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻏﻨﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺻﻮﺭﺗﮕﺮﻭ
ﻫﻨﺮ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺮ ﻭﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺑﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﻧﮓ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺍﻗﻊ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩﻭﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﭘس
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻳﻦﻭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺷﺘﺮﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﮐﺎﺭ ﻳﻚ ﻫﺪﻑ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺑﻌﻨﺎﺻﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﻇﺮ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺸﺄ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺭﺍﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺁﻥ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻌﺒﻴﺮﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻋﻘﻠﻰﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﺪس ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻳﺎ ﺣﺪس
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺪﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻣﺒﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﻌﻠﻢ
ﻭﺗﺸﺮﻳﺢ ﻭ
ﺗﻔﺼﻴﻞ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻠﺎﺵ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﻤﻚ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﻳﺎ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﻌﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻭﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺨﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺎﻇﺮ
ﻳﻚ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕﺍﺯ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ عُقده
ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺘﻮﺕ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻄﺎﺍﺭﺯﺵ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺁﻥ
ﺃثر ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﺎﻫﻰ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ
ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ
ﭘُﺮﺑﺎﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰﺑﺎ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﻮﻟﺪ
ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﺻﺪﺍ.ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻯ
ﺍﺯ ﺻﺪﺍ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﺭﮐﺴﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﻨﻮﻧدﻩ ﺑﺎ
ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﺳﺖﺍﮔﺮ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮ ﻧﺎﻇﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻃفی اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻨﺎﻇﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺍﻭﻝ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻃﻔﻰﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺗﻮﺍﻥﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻃﻔﻰﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺣﺮﻓﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.وَلی
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺷﺪﻩ ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻢ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰﮐﺸﺶ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺎﺷﺪ.
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺣﻔﻈﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﺗﻌﻠﻴﻢ
ﭼﻴﺰﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻨﻔّﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻳﺎ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣؤثّر
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰﻭﻗﺘﻰ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻣﺎ
ﻗﺒﻀﻪ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺷﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺃثرﻯ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩ ﺳﺎﺩﻩ
ﻭﮐﻮﭼﻚ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣق ّﺤﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ
ﺗﻘﺪﻳس ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺭﺷﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺫﺭﺍﺕ ﺧﺎﻙ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﮐﺸﺘﻦ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﺮﺑﻰﮐﻪ بالقوّه
ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﭘس
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﻋﻘﺮﺏ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺂﺗﺶ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﭘس
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻧﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﮐﻪ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰﻭ
ﭘﻴﺮﻭ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪﺍﺯﻣﻄﻴﻌﺎﻥﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺻﺎﺣﺐ ﻭ
ﺟﺪﺍﻥ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس کاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺃثر
ﺍﻭﺭﺍﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻢ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺴّﺎس
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻄﺮ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﻣﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮔﺮﻭﻩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥﻳﻚ
ﺍﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﺠﻮنی اﺯ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺎﻃﻔﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻮﻗﺘﻰ
ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﻋﺎﻃﻒ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺎﺭ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺗﺤﺎﺩﻳﻪ
ﻧﺎمُقَدّس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻳﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﺸﻮﻧﺪﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪ.ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺴﺘﻢ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻈﻠﻮﻡﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﺗﺄثیر ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺩﻭﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻌﻠﻢ ﻭ ﺳﺨﻨﺮﺍﻥ
ﺑﺸﻨﻮﻳﻢ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻇﻬاﺮﻧﻈﺮﻯﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﭘس ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖﺍﮔﺮ
ﻧﺎﻇﺮ ﮐﻪ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻴﻢﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻭﺳﻴﻌﻰ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻳﻚ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺯ
ﻧﻘﺎﺷﻰﻭ ﻫﺮ
ﻗﻄﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﻨﻴﺰ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﻋﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺭﺍ ﺩﺭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺩﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭقَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﺘﺮﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺁﻥ قَدَرﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺵ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺤﻰ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻊ
ﺍﻟﺒﺤﺮﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻡﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻭ
ﺩﺭﺁﻥ ﻧﻘﻄﻪ
ﺑﺮﻭﻯ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻧﺰﺩ
ﺷﻌﻴﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻓﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻭﻳﻮﺳﻒ ﻣﺼﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮕﺮﻭهﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺣﺰﺑﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﻣﺘﻀﺎﺩﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭﻭﻍ ﺍﺳﺖ
.ﻭﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.ﭘس
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺪﺗﺮﺍﺯ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ (ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻓﺮﻧﮕﻰ ﻫﺎ
ﻭﺍﮐﺮ ره رو ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
(ﻃﺎﺭﻕ) ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﻋﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﻨﻰﺑﮕﻔﺘﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐﺟﺰﺷﺮﻙ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ محمّدﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﻭ
ﺗﻠﺒﻴس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺎﺫﺏ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
قَدَرﺕ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺿﻌﻒ قَدَرﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥﮐﻪ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐﻭ عُقده
ﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻏﻴﺮ مُقَدّس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻴک ﻘﻮﻡ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﺎمُقَدّس
عُقده ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﺩﺭ
ﺩﺳﺘﺠﺎﺕ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭﺍﺋﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﭙس ﺑثرﻭﺗﻰ ﻭ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﮑس ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﺗثبیت عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮﺩﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺁﻧﺎﻥ
که ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﭘس
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣثلا ﺍﻧﺮﻭﺯﺻﻔﺎﺕ
ﮔﺮﮔﻬﺎ ﻭ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺁﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻳﺎﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﻬﻤﺎﻥ
گونه
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟی
اﮔﺮ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮ ﻣﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎل ﺪﺭ
ﻫﺮﻧﻮﻉ ﮐﻪ ربّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎمُقَدّس عُقده
ﻫﺎ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﺎمُقَدّس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﺮﺍﺭﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﺎمُقَدّس
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ اﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﺎﺭ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﺍﻩ ﺁﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ناﻇﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣثبت ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻧﻪ ﻣﺤﺮﻙ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣﻨﻔﻰ ﻧﺎﻇﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﺑﺨﺼﻮﺹﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻭ تقرّب
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩﻭ ﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦﻭﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻠﺬﺕﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻣﻮﻗﻔّﺖﺍﺳﺖﻭ
ﻫﻢ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺿﺪ
ﻟﺬﺕ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻟﺬﺕ
ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﻳﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﻫﻴﺮﻭﺋﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻨﺎﺭ
ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﭘس
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻟﺬﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺯﺟﺎﻣﻌﻪﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺧﻮﺩ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﺷﺎﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻳﺎ
ﮐﻢ ﭘﻴﺪﺍﺍﺯ
ﻋﻨﺎﺻﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﭘﺎﻙ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﭘﺎﻙ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺣﺪّ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺩﺭﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺠﻮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻟﺬﺕﻃﻠﺐﺍﺯ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣثبتی ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻳﻬﻨﺮﻣﻨﺪﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻳﺎ
ﭘﺎکی ﺮﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﻙ
ﻧﺎﻇﺮ ﻓﺮﺩﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺣﺪس ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ ﺑﺤث
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻣثبت ﻭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻔﺮﺕ
ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺮﻳﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﺯ ﻳﻚ
ﺃثر ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺧﻠﺎﻗی
ﻮﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﻭ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥﺍﺯ ﻳﻚ
ﺃثر ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺶ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍﺭ ﻓﺎﺻﻠﻰ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺍﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭﭘﺎﻳﻪ ﻭ ﺍﺳﺎس
ﺍﻳﻦ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺸﺶ ﻳﺎ تقرّب
ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻳﺎ
ﺣﺎﻝ ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻭ ﻳﺎ ﻓﺮﺍﻕ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﺗﺤﺎﺩ
مُقَدّس ﻫﻢ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﺎ مُقَدّس
ﻭﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻣثبت
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰﻭﺍﮐثرﺍ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎﺑﺴﺒﺐ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎمُقَدّس
عُقدهﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﺮﺯ ﻣﺸﺎﺮﮐﺖ
ﻳﺎ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ ﻫﺮ ﺃثرﻫﻨﺮﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭﺭﻭﻯ
ﺩﺍﺩﻯ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻋﻨﺼﺮ
ﺍﻧﺴﺎنی ﻮ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﺩﺭﻳﻚ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺣﮑﻤﺖﻭﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒی ﺪﻳنی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺭﻭﺍﻧﻰ عُقده
ﺩﺍﺭ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻫﺎﻯ ﺍﺳﻴﺮ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺳﺘﺘﻴﻚ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﭼﻪﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﺎﻇﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﺳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺩﺭ
ﺟﻪ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻓﮑﺮﻭﻋﻘﻞ ﻭعُقده
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﻃﻖ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺍﻭ.ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺳﺒﻚ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺩﺭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﺳﺒﻚ ﺧﺎﺹﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺩﺭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺩﻩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺷﻌﺎﻉ
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﻨﺪﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﻓﻨّﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﻯﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻧﮓ
ﺧﺎﺹ ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻮﻯ ﺭﺍﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺩﻗﻴﻖ ﺳﺒﻚ
ﻫﻨﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻫﻨﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺳﺒﻚ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻢ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻭ
ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﻣﺘّﺤﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺴﻴﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ
ﺁﻥﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺗﺄﻣّﻠﻰ ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮕﻰ ﻋﺸﻖ
ﻭﮐﺸﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﭘﻴﺮ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕﺯﺷﺖ
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﮑﻮوَلی
ﺯﺷﺖ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻡ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﮐﺮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ.ﻭ
ﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺃﺧﺬ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺑﺎﻫم
ﺮﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ ﭼﻪ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. وَلی
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺴﺘﻪ
ﺑﭙﺎﮐﻰ ﻭ
ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﻮﺭ
ﮐﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺁﺏ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.ﺿﻤﻨﺎ
قَدَرﺕ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻧﺎﻇﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﭘﺮﻧﺴﻴﺐﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﺄﺷﻴﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻳﺎ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻳﻚ ﺗﺌﻮﺭﻳﺴﻦ
ﺩﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺃثر ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭ ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻀﺮﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﻣﮕﺮ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺨﺴﺖ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ تقرّب
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺁﻥ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺗﻌﺒﻴﺮ
ثمرﻩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻫﻨﺮﻯﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎس ﻭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﮐﺎﺭﺵﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻨﻔﻰ ﮐﺎﺭﺵ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﻋﺎﺷﻖ ﻳﺎ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻳﺎ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ عُقده
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣثبت ﻳﻚ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺎعُقدهﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻇﺮ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎمُقَدّس
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻭﻝ
ﻋﺸﻖ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭوَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ ﺷﺪﻧﻰ
ﻭ ﭘﺮ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗثبیت ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻳﻥ علاﻗﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯﮐﺸﻒ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﻭﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﺎﻗﺪ
ﻫﻨﺮﻯﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺭﺯﺵ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ وَلی
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﺎﻫﻢﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﮐﺸﻒ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﮐﺸﻒ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﮐﺸﻒ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻳﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻭﺣﺪﺗﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻳﻚ
ﺷﻴﺌﻰﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻳﺎﻓﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ می
آﻭﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﺒﻮﺭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﮑﻨﺪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺒﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﮔﺎﻥ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻧﻴﺰﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺪّﻯ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻤﺎﺩﺭﻯ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﺪ.
ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺪﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻦ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺿﻤﻦ
ﺗﺪﺭّﺝ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﻃﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﻨﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻌﻘﻠﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺩﺭ
ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ
ﻫﻤﻪﻯ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﺍﺯ
ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﻧﻮﻉ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﺨﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﭼﻴﺰﻯ
ﻭﻟﻮ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻣﺒﻬﻢﺩﺭ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻰ ﺣﺪ ﻭ ﺣﺴﺎﺏ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻴﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻓﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺟزء ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮان ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺟﺰٴ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﮑﻰ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﻫﻨﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺭﻭﻯ
ﺁﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻃﻔﻞ
ﻭﺟﺎﻫﻞ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﺟزء ﺍﺯ ﮐﻞّ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺃثرﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺃثرﻫﻨری
ﺪﺭﺣﺪﻭﺩ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﭘﺴﻨﺪﻯ عُقده
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺼﻰ
ﺁﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺭﻭﺡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ
ﻋﻠّﺖ ﻭ ﺗثبیت
ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﻭ ﭘﺮ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻘﻮﻁ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯﺘﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﭘﺎﮐﻰ ﻧﺎﻗﺺ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﻓﮑﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺁﺭﺯﻭ ﻧمی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮔﻔﺘﻥ ﻔﻠﺎﻧﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺣﺘﻰ
ﺍﻓﻘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻓﮑﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺩﺑﻰ
ﺳﻴﺮ ﻭﺳﻴﺎﺣﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻳﻚ ﺃثر ﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻴﺰ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻧﮑﺘﻪﺍﻯﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ .

ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺑﻴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺭﺍﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺯﺑﺎنی
ﺒﺴﺒﻚ ﺧﺎﺹ
ﻭﺍﺳﺘﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺪّﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﺎﺹ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﮔﻨﺠﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﺎﺹﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣتی
اﺯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ ﺃﻧﺪﻙ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺩﻩ ﺍﺯ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎ ﻭ عُقده
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻣﮑﻤّﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
وَلی ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺷﺪﻥﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻘی ﺒﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻖ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪﻣﺤﺼّﻞ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥﺪﺭﻙ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﺤﺼّﻞ
ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎنی
ﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺯﺑﺎﻥﻔﺎﺭغ
اﻟﺘﺤﺼﻴﻞ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰﻣﻮﺭﺩ
ﻓﻬﻢ ﮐﻪ
ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘس
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ که ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ولی
ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖﺩﺍﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺴﺘﻦ
ﺁﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﻳﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﻴﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻳﺎ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪﻭ ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺟﺰ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻣثبت ﻭﻋﺎﻟﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺧﺎﺹ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.وَلی
ﺗﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻙ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﻨﻴﺪ.
وَلی ﻫﺮﺷﺎﻋﺮ
ﺑﺴﺒﻚ ﻓﻬﻢ
ﺧﻮﺩ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻋﺸق
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍﺍﮔﺮ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻴﻢﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻫﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺷﺎﻋﺮﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻣﮑﺮﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺳﺒﻚ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ
ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚﻭ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻭﺍﺿﺢ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﻧﺎﻇﺮ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻰ
ﻫﻨﺮﻭﻳﺎ ﮐﻢ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍﺑﺎ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ
ﻭﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﻳﺎﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﻢ ﻧﻤﻰﮔﻴﺮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﻮﻗﻒ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻔﺎﻳﺪﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯﮐﻪ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻧﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻢ ﺳﻄﺤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣثبت
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﺎﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣثبت ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻣثبتی
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺎ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔی ﺪﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣثبتی
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﻣثبت ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺫﺭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪﻣﺪﺍﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺤث
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. وَلی
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺠﺴّﻢ ﻭ
ﻣﺠﺴّﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺒﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻓﻬﻢ
ﻣثبت ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﭼﻮن ﺪﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﻳﺎ ﻓﺮﺍﺭ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻥ ﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺗثبیت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺸﻨﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ .

ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﻘﻄﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺟﻬﺖ ﺟﻬﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﻤﻴﻖ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻋﻘﻠﺎنی
اﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﻢ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﮐﺎﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎنی اﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﺎﺩﻩﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯﮐﺎﺭﻯ
ﺍﮔﺮ ﻋﺒث ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭﻯ (ﻣﺼﺎﺩﺭﻩ
ﺑﻤﻄﻠﻮﺏ) ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻟﺬﺍ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻧﺠﺎ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻮﺍﻗﻊ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺧﻠﻂ
ﺑﺤث ﻭﺍﻗﻊ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻐﺸﻮﺵ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻩ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮﻫﻨﺮﻯﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﻭ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺗّﻔﺎق
اﻓﺘﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻊ
ﭼﻮﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﻭضع ﻤﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
کسی را ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﺎﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺷﻴﺌﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺁﻧﺮﺍ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. وَلی
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺂﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﮔﻴﺎﻩﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻫﺮ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻳﺎ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻭ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﻨﻔﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺎﻯ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮐﻪﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﻓﺮﺿﺎ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻰﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاءٴﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘس ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﭘس ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﺎﺃﺑﺪ
ﺩﺭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯﻋﻈﻴﻢ
ﻭﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ

ﭘس
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺖوَلی
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ ﻭ قَدَرﺕ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﻴﻨﺶ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﻔﺖ ﺩﺭﺟﻪ
ﺣق ﻴﺎ حجّ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻭﺍﺻﻞ ﺩﺭ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. وَلی ﭘس
از ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﺠﻬﺎﻥ .
ﭘس ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮع اﺳﺖ. ﮐﻪﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﻬﻞ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻴﺮﺗﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﻥ
ﺍﻧﻮﺍع ﺮﺍ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺘﺮﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﺗﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﭘﺎﻛﺘﺮ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ.ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﭽﻨﺪ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ . ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻫﺮﺷﺎﻫﺪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﮐﻤّﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺮﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺳﭙس
ﺑﺼﻮﺭﺕﺭﻭحی
اﻟﻬﻰﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺍﺭﺳﺎﻝ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﻭﻟﻮ
ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﻮ ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻮﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯﺪﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﻪ
ﻧﻘّﺎﺵ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺃثرﻯ ﻫﻨﺮﻯ ﮐﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘّﺎﺵﻭﻳﺎ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻏﺰﻟﺴﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻧﺎﻇﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻭ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﺎﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺣﻖ ﻫﻤﺎﻥ حجّ
ﻭ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻳﻚ ﺷﺐ قَدَرﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻫﺮﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺩﺍﺭﺩﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺘﻮﻟﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺭﻭﺯﻫﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸﺖﺳﻮم
ﺪﺍﺭﻧﺪﻭﻟی
ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒل از ﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺸﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ علیّ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺑﺤث
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ وَلی
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩﻳﺎ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭ
ﺳﺮﻭﺩﻩ ﺷﻌﺮﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﺫﺍﺕ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﻭﺍﻗﻊﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
قَدَر ﻭﻗﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺩﺭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻪﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻣّﺎﺭﻩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺎﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﻗﻊ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻭﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪﻣﮕﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺤﺘوﻳﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﮐﻪ
ﮐﻮﺩﻙ
ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺍﻭﺑﺎ ﺍﻭ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﺪ
ﻭﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺯﺑﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﻬﻨﺮ
ﻧﻤﺎﺋی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ عُقدهﻫﺎ
ﻭعُقدهﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﻭﺍﻥ کاﻭﺍﻥ
ﻭ ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻣﺎﻥﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.وَلی
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﮑﺎﺭﻫﻨﺮﻯﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺑﺎﻫم ﺒﺎ
ﻣﻌﻨی ﺘﺮ ﻭ ﻫﻢ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻨﺎﻇﺮﺍﻥ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻫﻨﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﺷﻨﺎس ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻭﺧﺠﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﺤﺎﻝ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺗﻤﺎﻡ آثار
ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺑﮑﻨﺪ
ﺗﺎﺍﺭﺍﺋﻪﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺪﻫﺪ.وَلی
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺁثاﺭﺵ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁثاﺭﻫﻨﺮﻯﺁﻧﺎﻥ
ﺒﮑﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻳﺎﻋﺎﺷﻖ ﻫﻨﺮ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﻣﺖﺑﻤﺮﺩﻡﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻧﺴﺒﻰ ﻋﻮﺍﻡ
ﺭﺍ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﭼﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﭼﻪ
ﺣﺰﺑﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﻮﺭﺩﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻣﻘﺎﻡ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻋﻠﻢ
ﺳﻮﻕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻨﻄﻖﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺖ.ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺑﺠﻬﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﮐﻪ
ﺗﺎﺩﻭﻳﺴﺖ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻭ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﺳﻔﺮ
ﻫﺎﻯ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺁﺳﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺍﻭﺭﺍ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﺍُﻣّﻞ ﻭ ﻳﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺯﺍﺩﻩ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻓﮑﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﺁﻥ
ﺷﺪﻧﺪﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺃﺗﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ
می ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﺎﺭﻯ ﭘﻬﻦ
ﮐﺸﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻨﺪﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻮﺳﻚ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺭﺍﺑﻪﺍﻯ
ﺑﺰﺭﮒ می
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻠی
ﺮﺍﺑﮕﺎﺭﻯﺨﻮﺩ
ﺑﺒﻨﺪﺩ.
ﻭﺳﺮﻋﺖ
ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺁﺷﻐﺎﻝ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻭﺑﻌﺪ
ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻭﺑﻘﻮﻟﻰ ﺭﺍ ﺟﺎﻫل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻥ گفتند. ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻮﺳﮑﻬﺎﻯﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﭼﻮﻥ
ﮔﺮﮔﺎﻧﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﻬﺎﻥ
اﺗّﻔﺎق ﻮ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺣﻴﻠﻪﮔﺮ ﻭ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻥﻴﻚ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
رﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭ ﺑﭙﻮﭼﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻨﺪ ﺧﻂ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﻭﭼﻨﺪ
ﻗﻄﺮﻩ ﺭﻧﮓ
ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻨی ﺮﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭼﻴﻦ
ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥﮐﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻴﺎﺗﻮﺭ
ﺷﮑﻞ ﻫﻨﺮ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﮐﻪ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺩﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻭ
ﺗﻤﺎﺷﺎ گذﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪﻣؤﻣﻥ
اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺮﺕﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺰﻳﻴﻦ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻭﻣﻌﺒﺪﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻭﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ وَلی
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒﻭ ﺑﺎ ﺯﻳﻨﺖ
ﺟﻠﺪ ﻭﻣﺘﻦ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻘﺎﺷﻴﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﮑﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻫﺮﮐﺘﺎﺏ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
مُقَدّس
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺟﻤﻠﺎﺕﺁﻥ
ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬی
ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺳﺮﻭﺩﻥ
ﻫﻤﺎﻥﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻓﻬﻢ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﮑﻠﺎﻡ ﻭ
ﺁﻫﻨﮓ ﻭ
ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻧﮕﺮ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﻣﺎ
ﺟﺰ ﭘﻮﺳﺘﻪ ﺍﺷﻴاء
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭﺧﻄﻮﻁ
ﻣﺮﺯﻯ ﺍﺷﻴﺎٴﺩﺭ
ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﻫﻨﺮﻯﻨﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣتی ﻨﻘﺎﻁ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻳﻚ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺧﻄ
کشی
ﺷﺪﻩﺩﺭﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﺷﮑﺎﻝﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺍﺷﻴاء ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻴﻨﺎ ﺑﭽﺸﻢ ﻭ
ﺑﻴﻨﺶ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪﻭﺩ ﻭﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﺠﺴّﻢ
ﻭﺣﺎﺿﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﮑﻞ ﻣﺮﺑّﻊ
ﻓﻘﺪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺿﻠﻊﻭﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺮﺑﻊ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪﺗﺎ
ﻣﺮﺑّﻊ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﻭﻧﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪ ﻣﺮﺑّﻊ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻦ
ﺑﻴﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ
ﻭ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺁﻥﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺍقع
ﻮﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭ ﺧﻄﻮﻁ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺍﺷﻴاء
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﮐﻞّ ﺷﻴﺌﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﭽﻪ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺨﺶ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ اﺯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﭼﻪ ﻧﻘﺶ ﻫﺎ
ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.وَلی
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺑﻬﻤﻪ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺃﻧﺪﺭﺯ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻣﻠّﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﭘﺎ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺟﺎﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ ﺁﻥ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺭﺍﺑﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺘﻌﺼّﺐ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ ﺑﺤﺶ
ﻫﻨﺮﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮐس
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺪﺍﻧﺪﭘس ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺎﺻﻮﺭای
اﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻳﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺳﻴﺮ ﺁﻓﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﻠﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺳﻴﺮ ﺁﻓﺎﻕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺴﻴﺮ
ﺃﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎن
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻤﻨﺒﻊ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻳﻚ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻧﺎﻣﻪ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻣﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺒﻰ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻌﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﺍﺯ
ﺁﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﭙﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﻌﻠﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭﺩﻝ
ﺧﻮﺵ ﺑﺎﺷﻴﻢ .
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩﮐﻪ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻳﺎ ﮐﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺣﺎﻝ ﺭﺍﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺮﻗّﻴﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍﺩﺭ ﻧﻄﺎﻕ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺟﻨﺒﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻮﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻠّﻯﺘﺮ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺟﺎﻣﻊ
ﺗﺮﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺍﻯ
کلّی ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺗﺮﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍﺩﺭ ﺧﻠﺎﺻی
اﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺸﻴﻥﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺩﻩﻳﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﻄﻮﺡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺟﺎﻟﺐ ﺁﻥﮐﻪ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰﻫﺎﻯﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎوَلی ﺣﺘﻤﻰ
ﭘﻴﺶﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﺻﺤّﺖ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻭﻳﺎ
ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺮﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻭﻟﻮ ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ.ﻳﺎﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻋﻴﻦ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﻋﺎﻣﻞ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻳﮑﺎﻳﻚﺑﻤﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﺪﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺩﻫﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻞﻭﻳﺎ
ﻣﮑﺘﻔﻰ ﺑﻠﺬﺕ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺭﺍﻩ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﺍﺳﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺃﺳﻴﺮﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻣﺎ ﻗﺼﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﮐﻮﭼﻚ ﺗﺮ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﻳﺎﺑﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ ﺑﺪﻭﺭﺍﺩﻭﺭ
ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻬﺎﻳتی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس
ﻃﺮﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺣتی اﺯ
ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﻧﻠﻰ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻓﻌﻠﻰ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. وَلی
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺗﻮﻧﻠﻰ
ﺭﺍ ﺣﻔّﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺯﻳﺮ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻋﻈﻴﻢ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥﻔﻄﺮﺕ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﻮﻋﻰﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺣﻔّﺎﺭﻯ
ﺗﻮﻧﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی
ﺒﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻔّﺎﺭﻯ
ﺗﻮﻧﻞ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﺗﻮﺍﻥﺮﺟﻌﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻣﻮﻓّﻖ می
ﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺃﺯلی
ﺃﺑﺪﻯ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﻣﺎ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻰﺩﺭ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻭﻝ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ.ﮐﻪﻧﻈﺮﻳّﻪﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻫﻤﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖﺭﺍ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻤﺁﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭ
ﺣﺼﺎﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﺷﻮﻳﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻃﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻃﻰ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺗﻌﺠّﺐ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮئیم
ﺒﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ
ﺁﻥﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺑﺒﻨﺪﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ
ﻭﺍﻋﺘﺼﺎﺏ ﻣﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺮﻭﺩﺳﻘﻮﻁ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﺯ
ﺃﺯل ﻤﺎ ﺩﺭ
ﻗﻴﺪ ﻭ ﺑﻨﺪ
ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻓﻄﺮﺗﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ .

ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ ﻫﻨﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻭﻟﻮ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ
ﻭﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺣﻘﻴﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗثبیت ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﻨﻴﻢﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﻋﻴﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﮐﻪ ﮐﻠّﺎ
ﻧﺎﻡ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢﺗثبیت
ﻭ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺷﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺣﺬﻑ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥﻠﻘﺎﻯ
الهیﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗثبیت ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗثبیت ﻭ
ﺗﻀﺨﻴﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس اﺯﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺗثبیت
ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺸﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
شدید ﭼﻮﻥ ﻣﺮﮒ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﺐ قَدَرﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻋﻤﺮﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻟﻮﺻﻮﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻗﻪﻣﻨﺪﻯ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻳﻚ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﻭﺿﻊ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻈﻤﺖ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻘﻞ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰﻭ ﻳﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻬﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻳﺎ همان (ﺷﻬﻮﺩ
های ﻋﻘﻠﻰ) ﻭ
ﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ و
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.وَلی
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭقَدَرﺕ
ﺩﺭﻙ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻗﺒﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﭼﻮﻥ
ﺗﺤﻘﻖ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻋﺎﻗﻞﺑﺎ ﻃﻔﻞ
ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﻭ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
عملا ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺒﻘﺮﻯ ﻭ
ﻧﺎﺑﻐﻪ ﻭ
ﻋﻠّﺎﻣﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻋﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺐ مُقدّس
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗُﺼﺎﺭ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ
عقلو توان
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻋﺼﻮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.وَلی
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻴﺸﻪ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣؤﻣﻦ
ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻧﻪ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﮐﻬﻦ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﻴﺶ ﻫﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺗﻘﺪّس
ﻇﺎﻫﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻟﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎنی
ﻮﻟﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺭﻭﺣﺎنی
ﺒﺮﺗﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻫﺮﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻭﻟﺒﺎس
مُقَدّس
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺑﻘﻮﻝ محمّدﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﻭ
ﺗﻠﺒﻴس ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ وَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﻭ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺣﻔﺎﻇﺖﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﻋﻤّﺎﻣﻪ
ﻭ ﺭﻳﺶ ﻭ ﻗﺒﺎ ﻭ
ﻭ ﻟﺒّﺎﺩﻩ ﻭ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭﺟﺎﻯ
ﻣﻬﺮ ﺑﺮ ﺟﺒﻴﻦ .

ﻭﻫﻨﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻗﻀﺎ ﻭ قَدَر
ﻭ ﺗﺼﺎﺩف ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻮﺭ
ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﺑﺎﻃﻦ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ عُقدهﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺕ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻳﺎ ﻣﻴﻨﻮﻯ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻭﺭﺯﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ
ﺭﺳﺎﻧﻰﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﺃثر ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻮ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻨﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻭﺣﺪﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰﺑﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺷﺒﻴﻪ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. وَلی ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﻙ ﺳﺮﺷﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺫﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻫﺎﻯ عُقدهﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣﻨﻔﻰﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ عُقده
ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺗﻤﺎﺷﺎ
ﮔﺮ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﻰ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻴﺎﻧﺘﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ .

ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻘﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﺎﺭ ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻫﻨﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻘﺪﻯ
ﻫﻨﺮﻯﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻋﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻘﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻨﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺷﺪﻩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻭﻯ ﻧﻴﺰ عُقده
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻘﺪ ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺗﺎﺑﻊ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻫﻮس
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺵﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﻘﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺷبان گاه ﺷﻮﻫﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﺍﻭ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺍﻳﻦ ﻫﻤﺴﺮ
ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎس ﻭ
ﻧﻘﺎﺍﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺷﻮﻫﺮ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺤﻮﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻮﻫﺮﺵ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺪﺁﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻯ؟
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ قَدَرﺕ
ﻧﻘﺪ ﻫﻤﺴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ.وَلی
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻰ
ﺑﺪﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺮﺳﻰ؟
ﻭ ﻫﻤﺴﺮ ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﺎﺭﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻯ.
ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺑﭙﺰﺷﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺍﻭ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺴﺮ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰﺍﺯ
ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ ﺷﻮﺩ
.

ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻧﻘﺪ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﮐﺴﺐ ﻧﻔﻊ
ﻭﻣﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﮐﻨﺪﻭ
ﺭﻭﺍﻥﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭﺩﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻫﺎ
ﮐﻨﺪ . ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻧﻘﺪ
ﻫﻨﺮﻭﻫﺮ ﺍﺭﺯﺵ
ﻳﺎﺑﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ
ﻧﻈﺮﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﻘﺪ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﻧﻈﺮ ﻭ ﺣﺮﻓﻰ
ﺑﺰﻧﻨﺪﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺯﺩﻯ ﻭ
ﺯﻧﺎ ﺑﮑﻨﻨﺪﺑﺎﺯ
ثوﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺪ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ها ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ. وَلی
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﻧﻘﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻫﺴﺘﻰﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﺎﺭ
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻧﻘﺪ ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻧﻘﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ می
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﻳﻚ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭ ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺨﺶ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﺎنی ﺘﺮ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺮ.
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻘﺪ
ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﻭﻧﻰﻭ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭ
ﻧﻪ ﻧﻘﺪ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ.ﻭ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻘﺪ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﮐﻢ عُقده
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠّﻢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺸﻨﺪ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻋﺎﻗﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﻮﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺍﮔﺮ
ﺣﺴّﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ثاﺑﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻪﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺘﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺣﺪﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺃثرﻯ
ﻫﻨﺮﻯﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﻘﺎ
ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ وَلی
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. وَلی
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺃﺯﻟﻰ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﻫﺪ ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺖﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰﺭﻳﺸﻪ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻠﻮﻍﻭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ
ﻋﻴﺒﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻋﻴﺒﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻭﺿﻌﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺳﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻮﺷﻨﺪﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
ﻣﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺪﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭼﺸﻢ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﭘﻴﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ثرﻭﺕ
ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺒﺮﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺋﻢ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺤﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺃﺩﺏ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﺶ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺁﻏﺎﺯ
ﺑﻨﻘﺪ ﺃثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻧﻘﺺ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺃثر ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﻯ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻧﻘﺪ
ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻫﻨﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻳﻨﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠی
هستند. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻨﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺎﺯ
ﭘﺎﮐﺘﺮ ﻭ
ﺗﻤﻴﺰ ﺗﺮ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺍﻫﻞ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺟﻤﺎﻝ ﻫﻨﺮﻯﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺯﺷﺘﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
(ﻫﻨﺮ ﺍوَلی)
ﺭﺍ ﻫﻨﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ(ﺭﻭﺳﻮ)
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭﺁﻣﺪ.
ﺩﻳﺪﻭﺭ می گوﻳﺪ
ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺏ
ﻳﺎ ﺯﺷﺖ ﻋﻠﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺴﺖ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.وَلی
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻤﺎل
ﻨﻬﺎﺋی ﻨﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺑﻤﻮﺟﺐ آﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ثاﺑﺖ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ وَلی
ﻋﻮﺽ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﻠﺎﺳﺘﻴﻚ
ﺭﻓﻊ ﺯﺷﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﻫﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﮔﻔﺖ.ﭘس
ﺗﻮﻟّﺪﻯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺟﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺟﺎﻥ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﻳﺎ ﺯﺷﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ
ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻴﮑﻞ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّهﻭﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﺎ ﻭﺭﺯﺵ ﻭﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺑﺎ
ﺗﺤﺼﻴﻞﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺁثاﺭﻣثبتی
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳن ﺩﺍﺭﻯﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺃثر ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺧﻴﻠﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺳﺖ
.ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁثاﺭ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺴﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻘﺼﺪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
نوﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗی ﻮ
ﺃﺑﺪﻯﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻭ ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻋﻘﻠﻰ
هنرﻯ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﺑﮑﺸﻴﻢ.ﮐﻪﺍﺯ
ﻫﺮ ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻳﻢ ﺑﺮُﻡ
ﻣﻨﺘﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ
ﻗﺪﻳﻢﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻣﻨﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧُﻢ ﮐﻪ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭعلیّ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻭ
ﻳﺎ ﻗﻢ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﺮ ﻗﻢ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﺮ
ﻗﻴﺎﻡ
ﺳﺎﻟﻚﻭﻗﻴﺎﻣﺖﺍﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﻰ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺯ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻰ ﺁﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ وَلی ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭمحمّدﻯ ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻋﻴﺴﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴگرﺩﺩ.ﻭﻳﻚ(محمّدﻯ)
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺴّﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻳﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻢ.ﺍﻟﺒﺘﻪﺑﺮﺍﻯ
اﻳﺮﺍﺩ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻦﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻧﻘﺺﻫﺎ ﻭ
ﻋﻴﺐﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﻣﺪﺍﻡ
ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺑﺴﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻓﺸﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺒﻮﺩ ﻣﻴﺸﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩ.ﭼﺮﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻳﺎ ﻓﻠﺞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻰ ﻋﺪﺍﻟﺘﻰ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺿﻤﻦ ﺭﻓﻊ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻭ ﻳﺎ ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻣﺰﺭﻋﻪ
ﺳﺮ ﺳﺒﺰ ﺁﻥ
ﭼﻮﻥ ﺩﻭﺍﺏ
ﺑﻌﻠﻒ ﭼﺮﺍﻧﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻭﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭﻧﻮﺭ
ﭼﺮﺍﻍ ﻋﻘﻞ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥﺨﻮﺩ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻟﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﺭﺵﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ
ﺒﻴﺸﺘﺮ.ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻮﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍﺧﺮﺍﺏﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭘس ﻫﺮ ﺯﺷﺘﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺩﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ بالقوّه
ﺍﻥ ﻫﺴﺖ. ﺑویژه
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌلی
ﺒﺰﺷﺘﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ شانس
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥقَدَرﺕ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺖ ﺗﻦ ﭼﻮﻥ
ﺷﻴﺸﻪ شقّاف
وﺳﻔﻴﺪ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺧﻴﺮﻭﺷﺮ ﻭﺯﺷﺘﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺁﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.

ﺭﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ.ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
نرﺳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻌﺎﺭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺯﻳﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﺤﻴﻂ ﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.وَلی
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻏﺎﺭﺕ ﻭ ﻟﮕﺪ
ﻣﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻫﺪﻑ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ قَدَرﺕ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺃﺷﺮﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﻮﭘﺮﻣﻦ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﻘﻴّﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
هم
ﭽﻨﺎﻥﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺧﻮﮐﺎﻥ ﻣثل
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻘﺎﻃﻰ ﻣﺤﺒﻮس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﻫﺎ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻐﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺩﮔﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺭﺍﺳﮑﻴﻦ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﭙﺮﺳﺶ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺨﻀﻮﻉ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻨﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍنی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺤث ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺩﺭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺠﺎﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭ ﻣﺒﺘﺬﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺮﺩﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺖﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺸﻪﮐﻨﻨﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺒﻌﺎ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
هرکس ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺎﺣث ﻫﻨﺮﻯ ﺷﺎﻣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺑﺸﻮﺩ ﻭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﮐﻨﺪﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
وَلی
ﺩﺭﻫﻨﺮﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻫﻢ ﭼﻴﺰ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻨﻌﮑس ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺗﺮ ﻭﻣؤثّر ﺗﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.

ﻭﻫﻨﺮ
ﻧﺎﻗﺺﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﺷﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻪﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺯﺷﺘﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺍﺯ ﻫﺮﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺯﺧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﻴﻦ
ﻫﻨﺮ ﻃﺒﻌﺎ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺯﺧﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎن
هاﻯ ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﻨﺮ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﻫﻨﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﻨﻔﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻘّﺎﺷﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻘّﺎﺵﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺍﺯ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯﺩﺭ
ﻫﺮ ﺭﺷﺘﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻨﺮ ﺷﻌﺮ ﻭ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.

ﺭﺍﺳﮑﻴﻦ
ﺩﺭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺒﻊ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻯ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻄﻮﺭ
ﺟﻤﻠﮕﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑﺁﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺗثبیت ﻭﺿﻊ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻮﺿﻊ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺣﻘﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﻭﺭﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻮﺿﻊ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻰ وَلی
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﮐﻪﺣتی
ﺒﺎﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺸﻖ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﮐﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺖ وَلی
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﺟزء ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﮐﻤّﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺍﺯ ﺟزء
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺟﺰﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ . ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻗﺮﻥ 19ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺍقع ﺮﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺑﺎﻳﻦ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻩﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻳﻚ ﻋﺼﺮ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ ﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮐﻮﺭﺑﻴﻪ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﻧﻘّﺎﺵﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺩﻓﺎﻉ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﺎﻇﺮ
ﻣﺮﺋﻰ ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﮐﻞّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﻓﻬﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗثبیت ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺩﺭ عُقده
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮﻝ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ وَلی
ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗثبیت ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻗﻄﻌﺎ ﻭﺣﺘﻤﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﻫﺮﻧﻮﻉ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭ
ﺗﻨﺪ ﺭﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻮﺍﺭﺍﻥ ﺗﻨﺪ
ﺭﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮﺷﺒﻰ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﻳﻚ ﺷﺐ قَدَر
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻴﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺑﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﮐﻮﺭﺑﻴﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﻴﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﻋﺼﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻏﺎﺭﻫﺎ
ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﻭﻯ
ﻣﻰ ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻢﮐﻪ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺫﺍﺗﺎ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﻋﻴﻨﻰ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻮﻧﮑﺮﻳﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮ ﺟﺰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﮐﻞّ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻫﻨﺮ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺭﺍ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺮﺋﻰ ﺭﺍﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺳﻨﮓ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺎﺩﻩ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻨﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻋﮑس
ﻓﺘﻮﮔﺮﺍﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﮐﻞّ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﻭ ﻧﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ
ﺫﻭق اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﻭ ﺳﺒﻚ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﮔﺮﺩﻳﺪﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺁﻏﺎﺯﮐﺎﺭﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻗﺪ ﻫﻨﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ
ﻭاﻋﺘﺮﺍﻑﺑﮑﺎﺭ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭﻋﻘﻠﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻫﻨﺮﺷﻨﺎس
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻟﻔﺒﺎﻯﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﺫﻭﻕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻘﺶ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺧﻮﺩﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺃﻣﻴﻦ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺭؤﻳﺖ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس اﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﻃﺒﻴﻌﺖﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ.ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﻴﺰﻳک
ﻮﺑﻬﺘﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﻫﻨﺮﺷﻨﺎس ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻭ ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﺸﻒ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﻭ
ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻭﻫﻮﭼﻰ ﮔﺮﻯ ﻧﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯ
ﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﺼﺪ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮ ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻩﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺭﻧﮓ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﮑﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﻧﻘﺶ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﮐﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﻧﻘﺶ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺧﻮﺩﻭﻫﻤﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
مثلا ﻃﻠﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﻧﻘﺎﻁ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺭﺍ
ﮐﺮﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻳﺎ
ﺁثاﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻥ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ بالقوّه
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶﺩﺭ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻋﻤﻖ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﻀﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﻀﺎﻧﻮﺭﺩ
ﺷﻮﺭﻭﻯ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺑﺎ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩﭘﻴﺎﻡ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻫﺒﺮﺵ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻀﺎ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻦ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻢ.وَلی
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻓﻀﺎﻧﻮﺭﺩ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺑﻬﺮﭼﻪ ﻭ ﻫﺮ
ﺟﺎ ﻣﻴﻨﮕﺮﻡ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﭽﻪ ﮐﺎ
ﻣﺎ ﮐثرﺕ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢﻫﻤﮕﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻔﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻮﻉﻭ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻌﺎﺩﻥ ﺫﻯ
ﻗﻴﻤﺖﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻥ ﺍﻣﺎﮐﻦ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺷﺨﺺ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍﺩﺭ ﺩﻝ ﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻗﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻫﻨﺮ
ﮐﺸﻒ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺑﺎﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺵ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺸﻒ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻴﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. وَلی
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪﮐﺸﻒ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺍﺭﺯﺵ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻳﻚ
ﺃﻣﺮ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻣﺴﺘﺨﺮﺝ
ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺫﻭﻕ ﻫﻨﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺤﻮﻯ تقرّب
ﺑﻬﺘﺮﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻰﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﻭ
ﺧﻠﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺸﻒ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮐﺴﺎنی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻌﺎﺩﻥ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﻨﮕﻬﺎ
ﻭﮐﻮه ﻫﺎ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻏﻴﺐ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﮐﺸﻒ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻣثاﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪﻭ
ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻴﺮ ﺁﻓﺎﻕ ﻭ
ﺃﻧﻔس ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﭘس ﺍﺯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ. وَلی
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺩﺭﺷﺄﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺁﻳﻨﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰﮐﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
هم ﺍﮐﻨﻮﻥﺪﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﻫّﻢ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ
ﻋﺎﺷﻖ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻨﺮ ﻋﻤﻠﻰﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺴﺘﻠﺮ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺗﺄﺳّﻒ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻨﻮﺯ ﺃثرﻯ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺍﺳﺖ.ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺃثر
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺬﻭﻕ ﻭ قَدَرﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺁﻥ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺗﺶ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ (ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺪﺍﺭﻯ)ﻣﻮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻮﻥ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺿﻤﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻣثبت ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻫﻢ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻫﺴﺖ
ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﺿﻤﻥﺎﻳﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻯ
ﻣثاﻝ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣثل
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺑﻨﻮﺍﺯﻧﺪﻩ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﭘﻴﺎﻧﻮ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ ﻭﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮ ﺣﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺻﺎﺋﺐ
ﺍﺳﺖوَلی
ﺍﮐثرﺍ ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ قَدَرﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣی اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ قَدَرﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻨﻮﺯﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﺧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻊ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺭﺃس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻘﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻭﺣﺘﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﻳﺪﻥﺑﺎﻳﺪ
ﭼﺸﻢ ﺗﻦ ﻭ ﭼﺸﻢ
ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻭﭼﺸﻢ
ﺫﻭﻕ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻗﺎﺩﺭﺑﮑﺸﻒﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﮔﻔﺘﻴﻢﻳﺎﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻳﻢﻭ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﻳﻚ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺠﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ عُقدهﺍﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎس ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻧﻘﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﺧﻮﺩﺵ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺗﺎ
ﻓﻬﻢ ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﻳﻚ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﭘس ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺎﭼﻪ ﻧﺎﻇﺮ
ﺃثر ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻳﺎ
ﻧﺎﻇﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭﻙ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﻭ
ﺫﺍﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺯﻳﺒاﺘﺮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡﻭ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻭﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﺪ.ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺪﺭﻙ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺫﻭﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪﻩ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻫﻨﻮﺯﺩﺭﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
وَلی ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﭼﻘﺪﺭ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸم
ﺁﻧﻬﺎﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺭﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻃﻔﻠی
ﺒﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺯﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭﺳﻨﻴﻦ
ﺭﺷﺪ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ
.ﭘس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﭘﺴﻨﺪ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻭﻗﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻧﺪﮐﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻋﻘﻠﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻬﺎﻥﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ قَدَرﺕ
ﺑﻴﺎﻥ هنرﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌت ﭽﻮﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
ﻭ ﮔﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻭﮔﻮﻫﺮﻫﺎﻯ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭﺯﻳﺒﺎ
ﻭ ﺩﻟﭽﺴﺐ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﭼﺮﺍ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺎ ﻧﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥﻃﺒﻘﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻣثلا
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵
ﻗﺮﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻌﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺸﻒ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭها ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ قَدَرﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
اﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩ.ﻭﺑﻌﻠﻢ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭘس ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻞ ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺷﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ .

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻳﺎ ﺍﺷﻴاء ﻃﺒﻴﻌﺖﻭ
ﻳﺎ ﺁﻫﻨﮓ
ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖﻭ
ﺁﻟﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﮔﻞ ﺁﺭﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻳﺒﺎ ﺷﻨﺎس ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻫﻢ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺁﻥ ﻋﺼﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺒﺨﺸﺶ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺣﺠﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻋﮑﺴﻬﺎﻯ
ﻓﻮﺗﻮﮔﺮﺍﻓی
ﻮ ﺩﻭﺭﺑﻴﻥ
هاﻯ
ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻧﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﺟﻬﺖ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻋﮑّﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﻭ ﻣﺎﺷﻴﻦﻭﺍﺭث
ﺷﺮﻋﻰ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺯ ﻋﺎﻣﻰ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻀﻮﻉ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﮐﻨﺘﺴﺘﺎﺑﻞ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻣﺪﺭﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﻝ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ
ﺗﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺁﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘس
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺗﻘﺪّس ﺧﻂ
ﻫﺮﻭﮔﻠﻴﻔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻟﺬﺕﻃﻠﺐ ﻳﺎ
ﻋﻠﻢ ﻃﻠﺐ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﻠﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ . ﻫﻨﺮ
ﺭؤﻳﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺑﺎ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﺵ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻨﺮ
ﻋﻠﻤﻰ وَلی
ﻣﺎﺩﻯﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﺷﻨﺎس
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ساﻳﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻭﻟﻮ ﺑﻨﺎﻡ
ﻫﻨﺮ ﻋﻠﻤﻰ .

ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ 19
ﺩﻟﺎﮐﺮﻭﺍ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺖﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.وَلی
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﺳﺒﮑﻬﺎﻯ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺧﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﻃﻠﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.وَلی
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻟﮕﻮ ﻧﻴﺴﺖ.وَلی
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻣﮕﺮ
ﻫﻢ ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻫﺎﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺳﺒﻚ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺪﺍﺭﺝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﭼﻪ
ﺳﻄﺢ ﻭﭼﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﺑﺤﺪّ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ.

ﺍﺩﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺎﻧﻴﻪ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ
ﺍﻣﭙﺮﺳﻴﻮﻧﻴﺰﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻋﻨﺼﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺁﻳﻨﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪﻯﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻣﻨﺸﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺷﻌّﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍﺩﺭ
ﺁﻥ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺁﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﻫﻨﺮ ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺣﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻋﻠﻴﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﻴﺰﺍﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ
ﻭﺗﺄثیر
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻯ ﻣﻰ
ﮔﻔﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺸﻮﺭﺕ
ﮐﺮﺩ.ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﮔﺮ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻧﻤﻰ
ﭘﺴﻨﺪﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ
ﺑﺘﮑﻮﻳﻦ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎر
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻯﻫﻨﺮ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺭﺍ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺭﻧﮓﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺠﺎﻡ ﻭﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮕﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ثاﺑﺖ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.وَلی
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺁﻥ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺩﻭﺍﻣﻰﺑﺎﻳﻦ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﺮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ثاﺑﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻴﻮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣُﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺟﺰﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ثباﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﺃثرﻯ
ﻫﻨﺮﻯﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻥﺘﻤﺎﻳﻞ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻊ ﻭ ﭼﺎﭖ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻗﺘﺒﺎس ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻧﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻋﻤﻠی
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺭﺍﻯ
ﻣﻈﺎﻫﺮﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺭﺍ
ﺍﺻﻠﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﻭﺍﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻤﺎﻝ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ثباﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺍﻣﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺩﺭﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ (ﺷﺪﻥ) ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺷﺪﻥ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎ
ﻓﺼﻞﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ
ﻣﺬﮐﻮﺭﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻰ ﺷﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﻘﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮ
ﺁﻭﺭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﮔﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﺎﺑﻠﻮﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ثاﺑﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺒﻊ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ثاﺑﺖ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻯ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎ ﺍﻟﮕﻮ ﮐﺎﺭ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻭﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺁﻳﺪ
.ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺒﺪﻉ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺯ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺵﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﻰ
ﺩﺭﺍﻳﺴﺘﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﺭﺵ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻋﻮﺍﻡ
ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺮﺗﺠﻌﺎﻧﻪ ﻭ
ﺧﻠﺎﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﻟﺬﺗﻰ ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﻭ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻠّﻴّﺖ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻋﺮﺿﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻯ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺁثاﺭ ﻣﻔﻴﺪﻯ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪوَلی
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺪﺁﻝﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻓﻬﻢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭﻙ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﻘﺪﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺁﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺃﺑﺪﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﻗﻮﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻋﻤﺪﺍ ﮔﻞ ﻭﺧﺎﻙ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻭ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻟﺶ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮔﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﺎ ﺫﺍﺕ ﺍﺻﻠﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺍﻳﻥ
ﺬﺍﺕ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐﺎﺭﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻳﻚ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺷﺪﻥ ﻭﻫﺴﺘی
ﺒﻬﺘﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺩﻳﮕﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﻮﺋﻰﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻏﺬﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻫﺮ ﺁﺭﺯﻭﺋﻰﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺿﻤﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّدﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻃﻴﻨﺖ ﻭ
ﮔﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺯ ﺫﺍﺕ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻦﻭ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻭﺳﻄﺤﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻇﻬﻮﺭﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﺮﻕ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
محمّدﮔﺎﻫﻰ
ﺣﺠﻢ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴﻰﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻭ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻭﺩﺍﺧﻞ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣثلا
ﺩﺭﻣﺮﮒ ﺷﺨﺺ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗی
ﻮﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ولی
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ.ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ وَلی
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺗﻨﺶ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺍﺟﺰاءﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﻭﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﺣﺪ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭﻟﺎﺯﻡﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺖ
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﺍﺕ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺗﺮﻙ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ عُقدهﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ
ﻫﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻭ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯﻭﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ.ﮐﻪ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺳﺒﻚ ﺧﺎﺹﺁﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ
ﺭﺍﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ
ﻭﮐﻠﻴﺸﻪﺍﻯ ﻭ
ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻯﻮﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎم ﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻋﻨﺎﺻﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪﻭ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﺪﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ.ﮐﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻌﺮﻯ . ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥﺁثاﺭ
ﭘﺮ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﻚ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﺮﺩﻩﻭ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﺵ ﻋﻨﺼﺮ
ﺗﺰﻳﻴﻨﻰ
ﻧﻔﻮﺫ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺩﻳﮑﻮﺭﺍﺗﻴﻮ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﺁثاﺭﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻳﺎ ﻫﻨﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻨﺮ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ
ﻭﭼﺎﭘﻰ
ﻭﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﺎﺗﻴس
ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻮﺷﺶ
ﻣﻦ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﮐﺴﺐ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺣتی ﺒﺎ ﺧﻀﻮﻉ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﻢ
ﺑﻠﮑﻪﻧﺎﭼﺎﺭﻡ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺎضع
ﺮﻭﺡ ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﮐﻨﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻡ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻫﺮ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺷﻨﺎﺵ ﻭ ﻧﺎﻗﺪ
ﻫﻨﺮﻯﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭﻙ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ میﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺪﺍﻥ
ﮐﺸﺶ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﻧﻘﺪﻯ
ﺍﺯﻫﻨﺮﻯ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﭽﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺳﻄﺢ ﻋﺎﻟﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثرﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ۵۵
ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ربّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﻫﻤﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.

ﺭﻭﺩﺍﻥ
ﺳﺨﺖ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺩﻓﺎﻉ
ﮐﺮﺩﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻟﻬﻪﺍﻯ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
زﻳﺮﺍ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺳﺎﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﮑﻤّل ﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺗﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺗﺎﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺗﺎﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻳﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻭ
ﺧﺎﻟﻖ
ﺧﺪﺍﻯﺎﻟﻠﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳﺖﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﭼﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻔﻴﺪﺑﺮﺍﻯﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺸﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺭﻭﺩﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺭﺍﻯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺟﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯﻧﻬﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰﻭ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻟﺬﺕﺟﻮﺋﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺠﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍع
اﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻭﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺪﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻣﺎ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﭘﻴﺶﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﻓﺖ.ﭘس
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺑﮋﻧﻬﺎﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﺳﭙس
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺭﺍﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﻨﻴﻢ
ﻭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ .

ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
ﺑﺎﻫﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﺎﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﺭﻟﺒﺎس
ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻴﺮ
ﺁﻓﺎﻕ ﻭ ﺃﻧﻔس
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ
ﻋﻤﺮ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ ﺷﺐ قَدَرﻯ
ﺭﺍ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺤﻮﻝ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ ﻭ
ﺃﻧﺪﻙ ﻭ ﮐﻢ
ﺩﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻠﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
به (ﺍﺗّﻔﺎﻕ) و
تصادف ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭘس
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊﭼﻮﻥ
ﻋﮑّﺎﺳﻰ
ﻓﻮﺗﻮﮔﺮﺍﻓﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺎﻟﺐ ﮔﻴﺮﻯ.ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻤﻰ
ﻧﻘﺶ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ ﺑﺎﺯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﻨﺮ ﻭﻧﺎﻗﺪ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﻫﻨﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺟﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺭﻙ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺩﺭﮐﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩوَلی
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. وَلی
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻋﺎﺟﺮ ﺍﺯﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻳﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺨﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﺁﺩﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﺎﺳﮑﺎﻝ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻠﻮﻍ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺑﻠﺎﻏﺖ
ﺑﻴﺎﻧﻰﻭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰﻫﻴﭻ ﺳﻨﺨﻴّﺘﻰ
ﺑﺎ ﻫﻨﮕﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻨﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻨﺮ
ﻧﺰﺩ ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑس.

ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﺮﻫﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭﻣﻌﻤﺎﺭﻯ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻟﺤﺎﻅ ﻫﻨﺮ
ﺍﺳﺖﭼﻪ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻭﺭﻧﻤﺎﻫﺎ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﺴﻮس
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺪﻩ
ﺧﻮﻳﺶﻭ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﭘﺮ عُقده ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﻧﺪ .
ﺿﻤﻨﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﮑّﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺻﻨﻌﺖ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻣﻔﺘﻌﻞ ﻭ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﮑﺎﺳﻮ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺷﺎﺭﻝ ﻟﺎﻟﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻏﺎﻓﻞ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ
ﻭ ﺩﺭﻋﮑّﺎﺳﻰ
ﻣﻨﻌﮑس
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﺭﻓﺎﺋﻴﻞ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺯﺷﺖ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.وَلی ﺩﺭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺯﺷﺖ ﻭﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﻳﺪﻩﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﮑﻨﻴﻚ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺯﺷﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎﺩﺭ
ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺯﻳﺒﺎﺋی
ﺪﺭﺁﻳﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺭﻳﻠﻮ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺯﺷﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻣﺎ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﺗﻌﺠّﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.وَلی
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻟﺰﻭﻣﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺯﻳﺒﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﺯﺷﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺧﻮﺩ ﻋﻨﺼﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺟﻤﺎﻝ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ولی ﻗﺒﻴﺢ
ﺯﺷﺖﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺮﺍﺭﮔﻴﺮﺩ.ﺯﺷﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﻋﻨﺼﺮﻯ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻴﻤﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭﻭﻟﮕﺮﺩﺍﻥ
ﺩﺭ
ﻳﻚﺗﺎﺑﻠﻮ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺳﺎﻧﺘﺮ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻳﻚ
ﭼﻴﺰ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﺼﻮﻳﺮﻯ اﺯ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺫﺍﺗﺎ ﺭﻧﮓ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻧﻴﺰ
ﺭﻧﮓ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻖ
ﻫﺎﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺗﺮ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﺮﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺯﻣﻴﻨﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻫﻨﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﻨﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻫﻨﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ.ﻧﻪﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺫﺍﺗﺎ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻏﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑُﺮﺩ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﻳّﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗثبیبت ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺴﺎﺯﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﮑﺎﺳﻮ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭﻭﻏﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﮑﺎﺳﻮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ
ﻃﻠﺐﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﮑﺎﺳﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻘﻄﻪ ﺟﻬﺶ ﻭ
ﺷﺮﻭﻉ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺎﺩﻯﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥﺩﺭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ وَلی
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻫﻤﺎﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰﻭ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﮑﺎﺳﻮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻭ ﺑﺎﻋث
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻭﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﺮﺩﻭ
ﺍﺳﻴﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻫﻴﺠﺎﻥﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﻨﺮﻯﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻈﻤﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺷﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮﻝﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻢ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻦ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺪﻭﻥ
ﻗﺒﻮﻝ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻏﺮﻭﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﻟﻰ ﮔﻴﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖﻧﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻠﻖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻣؤثّر ﻭﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻣﻮﻧﺪﺭﻳﺎﻥ
ﻫﻠﻨﺪﻯ ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻨﺮ ﻣﺠﺮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﺼّﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺷﻴاء
ﺍﺳﺖوَلی ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻌﺎﺭﺽ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮل
هاﻯﺴﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥﺧﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ها ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟی
ﭽﺸﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻴﻦ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻮﻩ.ﻭ ﺍﻭ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺷﻌﺒﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺩﻩ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺴّﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﻫﻨﺮ ﻭﺫﻭﻕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺖ. ناقد
ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺏﺃﻧﺪﺭﻳﻪ
ﻣﺎﻟﺮﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻫﻨﺮ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻳﻦ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻨﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺭﺍﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺭﻧﮓ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﮔﻔﺖﻫﻨﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺧﻠﻖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺎ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻟﺮﻭ ﮐﻪ
ﭘﺸﺖ ﺑﻬﻨﺮ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻩﻳﺎ ﺃﻫﻤﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻏﺮﺏ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺎﻟﺮﻭﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﺸﺎﺑﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ وَلی ﺩﺭﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﻭﺟﺰﺍﻳﺮ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺁﺭﺍﻡﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺼﺮ ﻭ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻭﺧﺎﻭﺭ ﺩﻭﺭ ﻭ
ﺑﻴﺰﺍﻧس
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﻧﻴﺴﺖ . ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﺪ.وَلی
ﻧﻈﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻋﺎﻟﻢ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ اﺳﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﮑﺎﺭﺵ ﻫﺴﺖ
ﻧﻈﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻨﻈﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﻫﻨﺮﺵ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻬﺎ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺧﺼﺎﻳﺺ ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻋﮑّﺎﺳﻰ
ﻋﻤﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺯﺍﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﻣﺠﺴّﻤﻪﺳﺎﺯﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮐﺎﺭﺵ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻭ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻭ
ﻓﺎﮐﺘﻮﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺍﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﻮﺍﻧﺒﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻗﻄﻊ ﻭ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻇﺎﻫﺮ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﺪﻭ
ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎﻟﺮﻭ
ﻫﻨﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻳﻦ
ﻭﻫﻢﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮ
ﺭﻭﻯ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺳﺖﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﺳﺎﺯﻯﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻳﺎ
ﺷﺒﻪ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺑﻌﺪﺍ می ﻨﻮﻳﺴﺪﮐﻪﺩﺭﻫﻨﺮ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﺭﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺸﺎﻫﺪﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻬﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﺑﺰﺭگ
ﺴﺎﻟﺎﻥﺗﺴﻠّﻂ
ﻭ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﻮﻍ
ﺳﻦ ﺭﺷﺪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
قَدَرﺕ ﺑﺮ
ﺗﺴﻠﻂ
ﻭﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻓﺮﻕ ﻃﻔﻞ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻓﺮﻕ ﺑﻴﻦ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ ﺗﻴﻤﻮﺭ
ﻟﻨﮓ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻃﻔﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﮐﻢ ﮐﻢ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻃﻔﻞ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﺎﻧﺪ. ﺭﻭﺡ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﺯﺍﻳل
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻃﻔﻞ
ﻣُﺒﺪﻉ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﻬﺘﺮﺁﻟﺖ
ﺩﺳﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎﺭﮐﺶ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ ﺗﺎﺑﻊ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎ ﻭ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻃﻔﻞ
ﻣﺎﻟﻚ ﻣﻮﻫﺒﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﻫﺒﺖ ﻃﻔﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﺎﺑﻊ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯﻔﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻃﻔﻞ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﺵ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮐﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻫﻨﺮ
ﻫﺎﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺪﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺗﻤﻠّﻚ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﮐﻮﺩﻙ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻮﺩﻙ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺑﻌﺪﻯﺎﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﺭﻳس
ﮔﺮﺩﺳﺮ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺩﻭﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺑﺮ اساس ﺭؤﻳﺖ
ﻭ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻬﺎﻳﺶ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻫﻨﺮ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻋﻠّﺖ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻃﻔﻞ ﺑﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻃﻔﻞ ﺩﺭ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺭﺳﻮﻡ ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﮐﺸﺶ
ﺷﺨﺼﻰ ﻃﻔﻞ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻭﺍقع
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻃﻔﻞ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﺎﺷﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.وَلی
ﺑﺎﻟﻎ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭؤﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺵﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﭼﺸﻢ ﺍﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻧﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . وَلی
ﻃﻔﻞ ﻫﻴﭻ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺪﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎﻟﺮﻭﻃﻔﻞ
ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺁﻥ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﻯ
ﻓﻮﺭﺍ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴؤﻟﻴﺖ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩپس ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﮐﻨﺪﻭ ﺑﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﻫﺪﻓی ﻤﺸﺨﺺ
ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﺭﺳﻮﻡ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺷﺮﻭﻉ
ﺍﺭﺍﺩﻩﮐﺎﺭ
ﻃﻔﻞ ﺑﻬﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻳﺨﺖ.ﻃﻔﻞ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﺧﻮﺩﺵ
ﻫﺮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺗﻮﻗّﻊ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﺭﺍﺩﻩﻳﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻴﻦ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻨﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﻨﺮ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﺑﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺯﺍﻳﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺷﺮﻭﻉ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺃﺻﻞ ﺩﺭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ. ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻨﻈﺮﻩﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺷﺮﻭﻉ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺍﻣﺎﺗﻴﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. وَلی
ﻋﻠّﺖ ﻣﻮﻫﺒﺖ
ﻫﻨﺮﻯ ﺗﻤﺎس
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ وَلی
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺗّﮑﺎﺋﻰ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻬﻨﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺑﺰﺭﮒﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺁﻣﻮﺯﺍﻥ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺟﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡﻭ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻣﻨﺎﻇﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻫﻨﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻃﻔﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺷﻮﻧﺪﻭ
ﺩﺭ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻪ
ﺗﻤﻠّﻚ ﺍﺷﻴاء
ﻭﻧﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻗﺼﺪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻁ ﻭ
ﺍﻣﺘﺰﺍﺝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ
ﮐﻮﺩﻙ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﻭﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻜﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ.ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺁثاﺭ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﭘﻴﺶ ﺗﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬی ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻥ
اﺳﺖﮐﻪﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﮐﻨﻮنی
ﻮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺩ. ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ﻳﺎ
ﺑﺰﺭﮒﺣﺘﻤﺎ ﺁﺗﻠﻴﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻮﺍﺩ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻌﻠّﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺟﺎﻟﺐ
ﻧﻈﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺸﻖ
ﻫﺎﺑﺎ ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺑﺎﻫﻢ.
ﭼﻮﻥ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻟﺘﻘﺎﻃﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻣﺮﻳﻢ مُقَدّس
ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻇﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰﻭﺟﺸﻨﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻧﻮﺍﻝ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﮐﻪ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﺒﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﭼﻴﻨﻰ ﻭ
ﺷﺮﻗﻰﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻨﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻊ ﻓﺎﻳﻖ
ﺁﻳﺪ.ﻳﺎ ﺑﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﺭﺍ
ﺧﻠﻖ ﻭﺗﺠﺴّﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻳﺎ
ﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺭﺍ
ﻣﺠﺴّﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺧﻠﻖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺧﻠﻖ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻬﺴﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﻧﺒﻮﺩ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺘﺄﺻّﻞ
ﻭ ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﺘﺎﻓﻴﮑﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪﺳﺎﻳﻪ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﺳﺎﻳﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺎﻟﺮﻭ
ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭼﻴﺰ ﻣﺠﻬﻮﻝ
ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﺩﺭﻙ
ﻭ ﺩﻳﺪ ﻳﺎ ﺩﺳﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺭﺍ
ﻗﺒﻀﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺂﻥ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﺪﻝ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ.ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻨﺮﺗﻤﻠّﻚ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺫﺍﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻋﻠﻴﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻠﻴﻪ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺴﺘﻰ.ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻠﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﺴﺖﺍﮔﺮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﺍﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻳﻚ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﺒﺮﻯﮐﻪ ﻗﻀﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﮑﺎﻣﻞﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻏﻴﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. وَلی ﻫﺮ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻣثبت ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ.
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺿﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﺑﻨﻔﻊ ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣثبت ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ثوﺍﺏ ﻏﻴﺮ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺿﺪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﺘﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺿﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﺪﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻥﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻮﻗﻒ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺟﺮﻡ
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻤثل ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻓﺮﻕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﻳﺮ
ﻫﻨﺮﻯﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻧﻘﺶ
ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰﻭﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺸﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺎﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﻭﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻈﻤﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩﭘﻴﺸﮕﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﻳﺎ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ. ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻫﺴﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻧﺎﻇﺮ ﺁﻥﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻏﺎﺯﻗﻬﻘﺮﺍ.
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺤث ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪﺗﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّهﺍ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖﺑﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻋﺎﺷﻖ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺳﭙﺎس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
. ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی
ﻮﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﮑﺘبی
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﻭ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺩﺑﻰ ﻭ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ .

ﻫﻨﺮ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﺗﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ ﻋﺎﺟﺰ
ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﮐﺎﺫﺑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺗﻤﺘّﻊ
ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ
ﻭﻫﻮﺵ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺣﺎﻝﻟﺰﻭﻡ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﺪﻋﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ عاﻟﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻮﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻳﺎ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻓﺎﺳﺪ. ﻳﻚ ﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻨﺮﻯﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺳﺎﺑﻖ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎﻋث
ﻋﺮﺿﻪ ﻭ ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﮐﺸﻔﻰ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺒﻚ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﻣﻮﻓﻖﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎنی
ﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺷﺶ ﺑﺎﺭ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬی هست . ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺡ ﻭ ﺑﻮﺩﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد
ﻫﺮ ﻳﻚ ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺎ
ﻋﺰﻳﻤﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ ﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺑﺮﺩ ﺍﻣﻮﺭﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻗﺘﻀﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻮﻝ محمّدﺑﺪﺳﺖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻮﺟﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻯﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺭؤﻳﺖ ﻭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎﻧﺎﻡ
ﻓﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭ
ﮔﺎﻧﻪﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﻋﻤﻠﺎ ﺷﺶ
ﮐﻠﺎس ﺑﺎ ﺷﺶ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﺮﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺵ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القدس ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﭙس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻳﺎ ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺸﺮﻯﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖﻭ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻧﻴﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻫﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺭﺍ
ﺑﺠﻨﮕﻞ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺎﺭﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﭼﻮﻥ عقل
ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﮐﻤﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﮐﺸﻒ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮ ﺃﻣﺮ ﻣﺨﻔﻰ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺍﻗﻌﻰﻭ
ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﮐﺎﺳﺘﻪﻭ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺟﺪﻳﺪ ﮐﺸﻒ
ﺷﺪﻩ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺻﺒﺮ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺴﻄﺢ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﻄﺎﺭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭﮐﻔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﺶ ﮐﻔﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﺧﺮﺵ
ﻧﻴﺰ
ﮐﻔﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻬﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩ.وَلی
ﺑﻌﺪ
ﺑﺪﻟﺎﺋﻠﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ . ﺩﻳﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺋﻴﻦ ﻭ ﺭﻭﺷﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﻔﻆ ﺩﻳﻦ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺩﻳﻦ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﺁﺩﻡ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﻴﺶﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺑﻮﺩ.ﻳﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﺩّ ﻭ ﻭِﺩﺍﺩ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﺍﻭ ﻣﻬﺮ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻫﻨﺮﭼﻮﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﮑس ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻓﺘﻦ
ﺭﻭﺡﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺑﻘﺎﻯ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻭﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﻫﻤﺒﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺳﻬﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺷﺸﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻌﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﮕﻔﺘﻪ محمّدﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﺨﺺمحمّدﮐﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺪﺍﺷﺖ
ﻳﺎ
ﭘﺪﺭﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﺗﻮاﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺍﺳﺮاء ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭباﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. وَلی
ﻓﻌﻠﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻫﻨﺮﻯﮑﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﻭﺩﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ ﻳﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﻮﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻳﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍﻳﺞ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺁثاﺭﺵ ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺒس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻌﻠﻰ
ﻫﻨﺮﻯ اﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺴﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻄﺢ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥﻭﻟﻮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺧﺪﻣﺘﻰ ﻫﻢ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻣﺎﻟﺮﻭﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻨﺮ ﺍﺑﺴﺘﺮﻩ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﺧﺎﺹ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻣثل
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻨﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﻨﺮ ﺑﺮﻭﺵ
ﻭ ﺳﺒﻚ ﻭ
ﺍﺳﺘﻴﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﺎﺹ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﺑﻨﻄﺮ
ﻣﺎﻟﺮﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻗﺪﻣﺎﻯ ﻣﺼﺮﻯ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﭼﻪ
ﻣﻌﻨﻰ مُقَدّس
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﻳﺎﻋﮑس ﺻﻮﺭﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍﻳج اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻟﻴﻞ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﺳﻴﻦ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﻫﺎﻯ مُقَدّس
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﮔﺮﮔﻮنی ﺬﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺮ ﻭوَلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﻭ
ﻋﮑس ﻭﻣﻘﺒﺮﻩ
ﻭ ﻣﻌﺒﺪ ﻭﻳﮋﻩ
ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﻧﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺟﻌﻞ ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﮐﻔﺮﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﺮﻙ ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺳﻴﻢﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺃﻣﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ
ﻭﺻﻨﻌﺖﺑﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺃثرﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻧﮓ ﻭ
ﺳﺒﻚ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻨﺮ
ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﺎ ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻭﺗﺎﺑﻊ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺁﻥ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻭﻗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺟﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻪ
ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻌﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ.ﭼﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﻨﺮﻭ ﻫﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻬﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮکی
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. وَلی
ﻫﺮﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮ عُقده
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻳﻌﻨﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺻﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﮐﺮﺩ.
ﻳﮑﻰ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻫﻨﺮﻯ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺗﺴﻠّﻂ
ﺑﺮﻃﺒﻴﻌﺖﻭ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻧﻔﻊ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﮑس
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻔﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺰ ﺗﺎﺑﻊ
ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
اﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻨﺪ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﮔﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎﮐﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ. ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻫﻨﺮﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻨﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺣﺪّ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﻭﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮ ﻳﻚ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻋﻤﻠﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ.ﭘس ﻫﻨﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻰﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝﻭ
ﻧﻴﺰ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻫﻨﺮﻯﺑﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻘﺼﺪ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﻫﺪﻓﻰ ﻭ
ﻏﺎﻳﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺸﺮ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺳﺒﻚ ﻭ ﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻔﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺪﻓﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ.وَلی
ﻧﻔﻊ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﻮﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥﺮﻭﺣﺃﺻﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻭ ﮐﻪﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﺎﺩﻯ.ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯﺨﺎﺹ ﻣﻠﮑﻮﺕﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﻫﺴﺘﻪ
ﮐﻮﭼﮑﻰﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺠﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣلی ﺘﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺍﺧﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮐس ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﻔﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪوَلی
ﺑﺎﺯ ﻧﻔﻊ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻳﻚ
ﻧﺎﻡ ﭘﻮﺷﺸﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ولی
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﮐﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ ﻭخُنثی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس
ﻧﻔﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻀﺮﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺩﺭ
ﺑﺮﺩﻯ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

تمدّن
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻨﺎﻡ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻭ ﻳﺎ
ﻳﻚ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻧﻔﻊ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺭﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﻋﻤﻠﺎ
ﺣﺎﺻﻞ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻴﭻ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻞﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﺁﻳﺪ.ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺟﺰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺏ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﻔﻊ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻭﺷﻬﺮﺕ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺴﺐ
ﻭ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺁﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺟﻮﺋﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ و ﻨﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺟﻮﺋﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﻔﻌﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﻳﻞ
ﺍﺳﺖﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻧﻔﻌﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻭﺳﻨﮓ
ﺭﻳﺰﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﺗﺎﺑﻠﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺷﻴاء ﻏﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ تمدّن ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﻋﻠﻢﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﭘس ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﺵ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﭘﺎﻙ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﺷﻐﺎﻝ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺒﻘﺎﻯ ﺟﻨﮕﻞ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﺭﺍ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ. ﻭ
ﺣﺪ ﻭﺳﻂ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ .ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻌﻀﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺗﻤﺪﻧﻰﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺼﺮﻓﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﮑﻨﻴﻢ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺩﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻨﻈﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺃﻧﺪﻙ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﻀﺮﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.

ﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﭼﻨﻴﻦ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻭ
ﺗﺼﺮﻓﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻭﻝ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺫﺍﺕ ﻳﺎ(ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﺠﻨﺒﻴﻦ)
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻌﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻈﺮ ﻭ ﺗﺬﻭﻕ
ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﻔﻌﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﺩ ﺁﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻫﻨﺮﻯﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻃّﻠﺎﻉ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﻋﻮﺗﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ ﺩﻋﻮﺗﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺫﻭﻗﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺯﻳﺎﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻴﺰﻡ ﺟﻤﻊ
ﮐﻨﺪ ﻭﮔﺮﻡ ﺷﻮﺩﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ
ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﺷﻐﺎﻝﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﺼﻮﺭ ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻨﺮ ﺭﻓﺎﻫﻰ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺧﺎﺹ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺗﻨﺒﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻨﺮﻯ ﺗﺠﻤّﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ.

ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺼﺮﻑﻳﺎ ﻋﻤﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣثل
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﻴﭻ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﻫﺪﻑ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﻰ ﻭﻗﻔﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﺪﻑ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺟﻮﻳﺪ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﻘﺶ ﻋﺎﻣﻞ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭﺗﻌﺠّﺐ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻫﻨﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖﻫﻤﻴﻦ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳج کاﺭ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺪﻩوَلی ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﮑﻢ
ﺗﺮ ﺍﺳﻴﺮ ﺑﻨﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻥﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﻮﺩ.

ﭘﺮﺳﺶ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﺑﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﻔﻌﻰﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺷﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻧﻔﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ
ﺷﻨﺎﺳﻰﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻣثبت ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﻔﻌی
ﺒﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻭ ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺻﻨﻌﺖ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥﻨﻴﺰ
ﺻﻨﻌﺖ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﮔﻰ ﻳﻮ) ﺑﻴﻦ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﻧﺎﻓﻊ
ﺍﺗّﺤﺎﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻮﻝ ﺳﻮﺭﻳﻮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍﺗﮑﻴﻴﻒ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻤﺎﻝ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﻬﻞ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺟﻤﺎﻝ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺸﻨﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻧﻔﻊ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻔﻊ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺫﻭﻗﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺧﺪﻣﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻈﺮ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭؤﻳﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻥﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﻧﻔﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﭼﺸﻤﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
عُقده ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎﺣﺎﮐﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻢ.ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺍﺳﺖ.
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ
ﻭﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻴﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭﻧﻔﻌﻰ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻨﺮ
ﺯﻳﺒﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻄﺢ ﻳﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺵ ﭘﻮﻝ ﺁﻥ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ
ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻭﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺍﻋﺠﺎﺏ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻭ ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺯ
ﻧﻤﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺗﺰﻳﻴﻨﺎﺕ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻫﻨﺮ ﻫﺴﺖ.ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﭼﻮﺏ ﺗﺎﺑﻠﻮﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻭ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻔﻊ ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﺳﺘﺎﻳﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺗﺠﺎربّ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺎﻇﺮﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻳﻚ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔﻊ ﺍﻳﻦ
ئﺃﺷﺮ ﻣﻰ
ﺟﻮﺋﻴﻢ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﻔﻌﻰ
ﺟﺴﺘﻴﻢﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣثلا
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﺒﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪﻣؤثّر
ﺗﺮ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺩﺭ ﺍﺭﺯﻳﺎبی
ﻤﺎ ﺃثر
ﺟﻤﺎﻟﻰﻳﮑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻋﻤﻠﻰ
ﺁﻥ ﻭ ﻧﻔﻊ
ﻓﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﻳﮑﻰ ﺗﺄثیر
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺫﻭﻗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ . ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺯﻳﻨﺘﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻧﻔﻌی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺳﻮﮊﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺯﻳﻨﺘﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻫﻨﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺃﻣﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻫم
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ. وَلی
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺫﺍﺗﺎ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺮﺿﻰ ﻭ ﺟﻨﺒﻰ
ﻧﻔﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ
ﺁﻥﺫﺍﺗﺎ
ﻧﻔﻌﻰ ﻭ
ﺑﻄﻮﺭﻋﺮﺿﻰ ﻭ
ﺟﻨﺒﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ .

ﻫﻨﺮ
ﺁﺭﺷﻴﺘﮑﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺼﻨﻌﺖ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻭﺁﮔﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ ﺁثاﺭ
ﻋﻈﻴم
ﻤﻌﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﻑ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭﻣﻨﺎﺳﻚ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ
ﺟﺸﻨﻬﺎﻭﻣﺴﺎﮐﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﺎﻝ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ
ﺟﻤﺎﻝ
ﻣﻌﻤﺎﺭﻯﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻭﺍﺿﺤﻰ
ﻏﺮﺽ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍ ﮐﻨﺪ. ﭘﻮﻝ
ﻭﺍﻟﻴﺮﻯ ﺳﻪ
ﻧﻮﻉ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺟﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮔﻨﮓﻭ ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻳﺎ ﻭ ﻳﮑﻰ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ ﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺻﺎﻣﺖ ﺟﺰ
ﻧﻔﺮﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﮔﻮﻳﺎﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮔﻮﻳﺎﺋﻰ ﺁﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭ ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﮕﺎﻩﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺒﺪ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺧﺸﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺴﺮﮐﻮﺑﻰ ﻭ
ﻣﻀﺎﻳﻘﻪ ﻭ ﻓﺸﺎﺭ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ.
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺗﺂﺗﺮ
ﺑﻤﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺭ
ﺫﻭﻕ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻝ ﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ
ﮔﺮﻭﻩ ﺳﻮﻡ ﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﻧﻮﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻮﺍﺯﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ
ﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﺸﻒ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻣﺨﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.وَلی
ﺳﺤﺮ ﺃثر
ﻣﻌﻤﺎﺭﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﻳﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﺭﺍ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻫﻨﺮ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ.ﺃثر
ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻘﺶ
ﺧﺎﺻﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻣﮑﻤّﻞ ﺃثر
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣثلا
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺮﺍﺏ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺃثر ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. وَلی ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺮ ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﻧﻘﺶ ﺗﺂﺗﺮﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯﺯﺑﺎﻥ ﻧﻔﻌﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﺗﻮﺟّﻰ ﺑﺬﺍﺕ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩ.
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﺭﺯﺵ ﺫﺍﺗﻰ
ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻗﺼﻴﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﮔﻮﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺧﺎﺻﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻘﺎ ﻭ ﻗﺮاءﺖ
ﺁﻥ ﺑﺮﻣﺎ ﻓﺮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺷﻌﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ .
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﮐﻮﭼﻚﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻇﺮﻭﻑ ﺯﻳﺒﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻨﺮ
ﺷﻌﺮﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺷﺎﻋﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﻧﻔﻌﻰﺑﺼﺎﺣﺐ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺳﺎﺧﺖ
ﺩﺳﺖﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩﻭ
ﺗﻤﺴّﻚ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ .
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ ﻭ
ﺗﺨﺼﺺ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﮑﺮﺭ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﺎﺹ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﻔﻌﻰ ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﻣﺤﺾ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰوَلی
ﺑﺎ ﻫﻮﺵﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺗﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻭﻫﺪﻑ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺿﻤﻦ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﺁﻥ
ﻓﮑﺮﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ
ﻃﺮﺍﺣﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺳﺒﺐ
ﻇﻬﻮﺭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ثَمَرﻩ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺩﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻌﮑس ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﻔﻌﻰ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻃﺮﺡ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﻓﮑﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﺮﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ .
ﺻﻮﺭﺕﺭﺍ ﺩﺭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺼﻨﻮﻉ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻧﻪﺍﺯ ﺻﺎﻧﻊ. ولی
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺃثر
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﺎﻧﻊ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﻔﻌﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺍﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺒﺪﺃ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ ﺍﺯ
ﺃثر ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺤﺴﻮس ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺳﺒﻚ
ﺭﺍ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺁﻥ ﻋﻤﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯﮐﻪ ﺍﺯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪﮐﻪ
ﻫﺮ ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﮑﻞ
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻓﮑﺮﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﺑﺮﻭﻯهم
ﺮﻳﺨﺘﻪﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﻫﻨﺮ ﻣﻮﺯﻭﻥ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﮐﻪﭼﻨﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎل
هنوﺯ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺳﻠﻮﺏ ﻭﺳﺒﻚ
ﻭ ﺍﺳﺘﻴﻞ ﻭ
ﻃﺮﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﮑّﻢ
ﮐﻨﺪﺗﺎ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺳﺘﻴﻞ ﺑﺎ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺳﺒﻚ ﻭ
ﺍﺳﻠﻮﺏ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺼﺎﺣﺒﺶ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪﺑﺎﻓﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﺳﺒﻚ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺂﻥ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺒﻚ ﻓﮑﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺿﻊ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺰﺷﻚ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻥﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﺸﺨّﺼﻰ
ﻧﺴﺨﻪ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻧﺴﺨﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺵ ﻭ
ﺳﺒﻚ ﻭﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺒﻚ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺒﻚ
ﻣﻔﻴﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﺳﺒﻚ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ . ﺳﺒﻚ ﻭﺍﺳﻠﻮﺏ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﻴﻨﺶ ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻭ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﻮﻉ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﻋﻠﻞ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﻫﻨﺮ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻋث ﺗﮑﺎﻣل
اﻓﻘﻰ ﺑﺸﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﻋﻠﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻣﺤﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻘﻠﻴﺪ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس ﺩﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﺒﻠﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻭ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺷﻮﺩ.وَلی
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻗﻔﺴﻰ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﻀﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﭘﺎﻯ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺵ
ﺍﺧﻠﺎﺹ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻫّﻢ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻭﺑﻮﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﺶ
ﻫﺎﻧﺘﻴﺠﻪ عُقده
ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ عُقده ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺷﻮﺩ.ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻫﺮﮐس
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺤﺮﻙ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﮔﻮﺋﻰ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺑﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻴﻚ ﻣﻌﻠّﻢ
ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﺤﻮﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ربّ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.وَلی ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﮐﻤﻚ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩ
ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ.

ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺳﺮ ﺷﻨﺎس ﻗﺪﻳﻢﮐﻪ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯﻮ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﮐﻤﺘﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﻣﺨﺘﺮﻋﻰ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺩﻳﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻩﻫﺎ
ﺍﺧﺘﺮﺍع رﺍ
ﮐﻪﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰﻭ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ . ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﺧﺒﺮﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺎﺏ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻣﮋﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ.وَلی
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻃﺒﻘﻪ ﺷﻴﺸﻪ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﻧﻘﺸﻰ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺷﻴﺸﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﻯ ﻫﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺯﻳﺮﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺑﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻴﺸﻪ
ﻫﺎﺷﺎﻫﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﭼﻘﺪﺭ قَدَرﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
. ﻭﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥﻤﺘﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩﻭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ.ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻔﻌﻰ ﻭﻣﺼﻠﺤﺘﻰﻭ
ﺃﮐثرﺍ
ﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻘﺎﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ دﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﻴﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ ﺭﺳﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺷﺠﺎﻉ ﻋﺒﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻮ ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺸﺪﻭ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺍﺯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺁﻥ ﺑﻮﺍﻗﻊ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ثابت
ﺷﺪﻩﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﺣﻠﺎﻡ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺳﺖﻣﻴﮑﺸﺪﻭ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻧﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺿﻤﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ قَدَرﺗﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻭﻭ ﻫﻨﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻫﻨﺮﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺑﺤﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺿﻤﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ
ﻭﻫﻢ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ
ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑس
.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯﻫﺮﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺑﺨﺸﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺑﺎ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺗﺎﺑﻊ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ولی ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﭼﻘﺪﺭ
ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭﺗﺄﻣّﻞ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺁﻟﺎﻳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.وَلی
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺳﺒﻚ
ﺑﻴﻨﺶ ﻧﻴﺰ
ﺟﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺄثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺳﺨﺖ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻨّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﺿﻤﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻢ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
می
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩﻭﺗﻦ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﺎﺭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻨﺮ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻳﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻠﻞ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ ﻳﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.

ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﺎﺑﻊ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺷﺪ
ﺣﺎﻝ ﻧﻮﺑﺖ
ﺳﺨﺘﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺟﻠﻮﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺣﺎﮐﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﮔﺮ قَدَرﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺒﻮﺩﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺷﺖ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻣﻮﺍﻧﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻳﺎ ﺧﻄﺎﺑﻰ ﻭ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺎﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﭘﺎﺳﺦ
ﻫﺎﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺳﺮﻋﺖﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻤﻞﺑﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺬﺧﻴﺮﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻣﻔﻴﺪﺗﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﻭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ .

ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺗﺮﺑﻴﺘی
ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺻﺒﻮﺭ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ
ﻳﺎ ﻧﻪ.ﻭ ﺁﻳﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻓﻬﻢ ﺍﺯ
ﺗﻤثیلاﺕ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘی اﻭ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻫﻨﺮ ﭼﻮﻥ
ﭼﺸﻤﻪ ﺳﻴّﺎﻝ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﺗﺮ ﺍﺯﺳﺎﺩﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻠﺎﺵ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺒﻴﺎﻥ کند.ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻫﻨﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮﺵ
ﺳﺨﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﻝ ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻧﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥوَلی
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺭﺳﻴﺪﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﭘس ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻓﻊ ﻣﺎﻧﻊ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﻗّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺗﻠﺎﺵ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡﺑﺎ
ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻭﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﺮ ﻭﺣﺮﻓﻪ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻭﺍﺩﺑﻴّﺎﺕﻭ
ﺳﺒﻚ ﻫﺎ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﺳﺎﻥ
ﺁﻥﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕﺭﺍﺩﺭ
ﺧﻠﺎل عمل ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.وَلی
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺒﻬﻢ ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻟﺰﻭﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕﺑﺎﺯﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ .
ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻗﻮّﻩ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺟﻠﺐ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﮐﺸﺶ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﺭﺝ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﮔﺴﺖ
ﮐﻮﻧﺖﻓﮑﺮ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺷﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ.وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺍﺳﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. وَلی
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻭﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻥﺑﺎﺻﻮﻝ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷت هاﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﻡ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ. پس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺠﺬﻭﺏ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯﻭﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﺠﺬﻭﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻡﻭ قَدَرﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﻫﻨﺮ ﻭﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮ ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﺣﺮﻓﻪ ﻭ
ﮐﺴﺐﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﺎﺭﺵ
ﻫﻮﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺻﻨﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺗﺮﻗّﻰ ﮐﺮﺩﻧﻴﺰ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺻﻨﻌﺖ ﻧﻴﺰ
ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺧﻴﺎﻁ ﻭ
ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺯ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯﻫﻮس ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺒﺎﺗﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺗﺎ
ﺟﻨس ﻋﺎﻟﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ) ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺒﺮﺳﻨﺪﺗﮑﺎﻣﻞ(ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ)ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ ﻭ
ﻋﻴﺐ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯؤ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﻋﺪﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭﻯ
ﺟﺰ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺠﺪﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺳﻮﺭﻳﻮ
ﻋﻠﻴﻪ ﻧﻈﺮ
ﺩﻭﺭﮐﻬﺎﻳﻢﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﻫﻮس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻫﻨﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺮﻓﻪ
ﻣﻬﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﻭﺭﮐﻬﺎﻳﻢ
ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻯ ﺁﺯﺍﺩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﻧﺖ ﻭ ﺷﻴﻠﺮ
ﻭ ﺳﭙﻨﺴﺮ ﻫﻢ
ﺭﺃﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺤﮑﻤﻰ ﺑﻴﻦ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
هست .ﻭﻯ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻴﺎﺯﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺼﺪ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﺴﻢ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ قَدَرﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻀﺮﺭ
ﺗﻦ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥﻨﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻏﺮﺿﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢﭼﻮﻥ
ﺟﺴﻢ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻄﻮﺡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﺑﺎﺯﻯ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻓﻄﺮﺕ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﺎﺭﻯ ﻋﺒث
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻀﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﺪﻭﻥ
ﻗﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﺁﺏ
ﭘﺎﻙ
ﺩﺭﺍﺳﺘﺨﺮ
ﭘُﺮ ﻟﺠﻦ
ﺭﻳﺨﺖﻭﻫﻨﻮﺯ ﻟﺠﻦ
ﻫﺎ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺠﻦ
ﻫﺎﻯ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘی ﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺩﻭﺭﮐﻬﺎﻳﻢ
ﺭﻫﺒﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻯ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺯﺍﺋﺪﻯ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻬﻤّﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻨﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺍﺭﺍﺋﻪﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﺮﺩﻥﺩﺭﻫﺮﺷﮑﻞ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﻭ
ﺷﻌﺮ ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻣﻬﻢ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻣﺎﻥﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻨﺮ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩﭘس
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺳﻮﺭﻳﻮ
ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺎﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.وَلی
ﻣﺎ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺻﻨﻌﺖ ﺟﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻳﻢ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ
ﻭﻗﺎﻟﺒﻰ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭﺍﺭﺩ ﺻﻨﻌﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺻﻨﻌﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﻫﻨﺮ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻧﺠّﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﺿﻤﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﺯﻳﺎﺩﻧﺪﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺪﺍﺭﻧﺪوَلی
ﺻﻨﻌﺖ ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﻭ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻨﺮ ﮐﺎﺭ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﮐﺎﺭﺵ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﺭﻭﺡ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻘﺎﻳﺺ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﻏﻔﻠﺖ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮐﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻗﺎﻟﺒﻰ ﻭ
ﺟﻤﻠﮕﻰ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮐﺎﺭ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﮐﺎﺭ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺻﺎﻑ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺘﻘﻦ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻗّﺖ ﺑﺮ
ﮐﺎﺭ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻨﻌﺖ ﺳﺎﺧﺖ
ﺩﺍﻧﺘﻞ ﻭ
ﺳﻮﺭﺍﺥ ﺳﺎﺯﻯ
ﭘﺎﺭﭼﻪﻣﺎﺷﻴﻦ
ﮐﺎﺭ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻴﺐ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺯﻳﺮﺍﺭﻭﺣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺎﺯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ
ﺍﻳﻥﭽﻨﻴﻦ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍلاّ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻭﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻫﺮ ﻓﺴﺎﺩﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﮐﺎﺭ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ قَدَرﺕ
ﻫﻢ ﺭﻧﮓ ﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺼﺮﻑ
ﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻣﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺎ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺑﺎﻭﺿﻊ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﭘﻴﺶﺭﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﺭ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺁﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻧﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺁﻥ.ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺃﻧﺒﻮﻩ ﻭ
ﺟﻤﻠﮕﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﺯﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﮑﺎﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻗﻴﻤﺖ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. وَلی
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺶ ﻏﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﮑّﻪ ﭘﻮﻝ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪﺍﺭﺯﺵ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺳﻮﺭﻳﻮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻠﺎﺳﻴﮑﻰ
ﺑﻴﻦ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻥﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺎﺭ ﺍﺩﺍﺋﻰ
ﻣﺎﺷﻴﻥﻮ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺩﻭﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪّﻯ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺃثر ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﭼﻴﻨﻰ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻃﺮﺡ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ثاﺑﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﭼﮑﺶ
ﮐﺎﺭﻯﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻯ
ﮐﺎﺭ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖﻃﺒﻖ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺴﺖ. ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﻭﻏﻴﺮﻩﺩﺭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﻢ
ﻭ ﺯﻳﺎﺩ ﻫﺴﺖ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺳﺖﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻭ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻨﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺻﻨﻌﺖﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺻﻨﻌﺖ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﻭ
ﻗﺎﻟﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ.

ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﺑﺴﺘﺮﻩﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭﻝ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍﺗﻬﻴّﻪ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺘﻴﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﺑﺮﺕ ﺭﻳﺪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺵ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺻﻨﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻃﺮﺍﺣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ ﻧﻔﻊ
ﻭ ﺳﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻗﺎﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ
ﺻﻨﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﺣﺪﺳﻰ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺁﺑﺴﺘﺮﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺻﻨﻌﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﮑﻞ ﺩﺍﺭ
ﺍﺯﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺴﻢ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺭﺍ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻳﻚ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻏﻮﻏﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺧﻠﻖ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺻﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﺍﺳﺘﺸﻨﺎﺋﻰ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪﭘس
ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.

ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻭ ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ
ﺁﻥﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﮑﻠﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻓﻘﻂ
ﺑﻨﺴﺒﺖ ﻋﺪﺩﻯ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯﻭ
ﻧﻪ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﮑﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺗﻮﻟﻴﺪﻯ ﻏﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﮑﻴﻴﻒ ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﮐﻴﻔﻰ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﻨﺎﻇﺮ ﻭ
ﺗﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﺟﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﺧﺖ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﺝ ﻭﻣﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺃﻧﺒﻮﻩﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ قَدَرﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺑﺮﺩﻩﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺯ ﺟﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺟﺎﻤﻌﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺟﺪﻯ ﻣﺎﺩﻯﻭ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺟﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮ ﻣﻠﺎﻟﺤﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻳﻚ ﮐﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺰ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺟﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺗﺠﻤّﻠﻰ.ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺮﻓﻪ
ﻧﻤﻰ ﮔﻤﺎﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻣثبت ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎﻧﻴﺰ
ﻫﻨﺮ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺟﺪﻯ ﺑﻮﺩﻭ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ ﻭ
ﺁﺋﻴﻦ ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺭﻳﺶ ﺳﻔﻴﺪﺍﻥ
ﻗﻮﻡ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ 19 ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﺳﻴﺴﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﮐﺎﺧﻬﺎ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻔﻌّﺎﻟﻴّﺘﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﻨﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻫﻨﺮﺑﺎ ﺣﺮﻓﻪ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻫﻨﺮﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ ﻭ
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺷﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺂﻥﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻧﺪﻫﻴﻢﻫﻢ
ﺭﺯﻕ ﺍﻭ ﻭﻫﻢ ﻧﻘﺶ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺗﺨﻄﺌﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.وَلی
ﺁﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﻨﺮ
ﻳﻚ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﻋﺒﺶ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ؟
ﺑﻨﻈﺮ ﺳﻮﺭﻳﻮ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺟﺪّﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺃثرﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﺎﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻨﺮﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﭘﺮ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ ﻳﻚ
ﻣﻠّﺖ ﺟﺰ ﭼﻨﺪ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪﻯ
ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻣﺼﺮﻑ
ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺁﻥ
ﮐﻮﺷﻴﺪﻩﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻨﺮ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻭﻗﺖ ﻭ ﭘﻮﻝ
ﺻﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻳﺎﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﺁﻳﺪ. ﻣﺎﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﻨﺮ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ
ﻣﺼﺮﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺷﻤﻦ ﻏﺎﻟﺒﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺼﺎﺩﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻫﻨﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻳﻚ ﮐﺒﻮﺗﺮ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﮑﺸﻴﻢ ﮐﻪ
ﺣﻴﻒ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻳﺎ ﻇﺮﻑ
ﺯﻳﺒﺎﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻏﺬﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﺗﺸﮑﻴﻠﻰ
ﺍﺳﺖﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭ ﺭﻗﺺ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﺍﺋﻞ
ﺷﺪﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﺃثر ﺁﻥﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻧﺎﻇﺮ
ﻭﻣﺴﺘﻤﻊﻭ
ﺑﺮﭘﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
(ﻧُﺖ)ﻭﺣﻔﻆ ﺻﺪﺍ
ﻭ ﻓﻴﻠﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻫم
ثباﺕ
ﺩﺍﺭﺩﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺩﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺫﺧﻴﺮﻩﺍﻯ
ﻫﻨﺮ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺧﻮﺩ ﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ . ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﻨﺮﮔﺎﻫﻰ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮﺯﻩ
ﻫﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻮﺯﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﻫﻨﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻮﺯﻩ
ﺑﺪﻓﺖ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻧﻴﺴﺖ .
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺁﻥ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻗﺴﻤﺖ
ﺃﻋﻈﻢ
ﻣﺤﺼﻮﻟﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺼﺮﻑ ﺟﺎﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﺨﻔﻰ ﭼﻮﻥ
ﺟﻮﺍﻫﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻌﻨﻰ ﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﺒﺎﺭﺍﺯ
ﺗﺮس ﺭﺑﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻥ. ﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﺍﺯﺗﺮس ﺯﻭﺍﻝ ﻳﻚ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺷﻮﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﻔﻆ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺷﻴاء ﻋﺰﻳﺰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺩﺭﺑﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦﻭ
ﻳﺎﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺷﺪﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺧﺎﺹ
ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺍﺭﺩ .

ﻫﻨﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖﭼﻪ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺗﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺤﺘﺎﺝ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﺒّﺮ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺫﻭﻕ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﻟﻴﻞ ﻫﻤﻴﻦ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﻨﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻳﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺁﻥ ﺑﺄﻣﺮﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻨﺮ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻭ
ﺑﻰ ﺯﺑﺎﻧﻰ وَلی
ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ(
ﻧﻪ ) ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺍﺯ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﺍﻳﺞ ﻋﻮﺍﻡ
ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻧﻴﺎﺯ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
وَلی ﻟﺒﺎس
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﻨﺮ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﮐثرﺗﻰﺑﻨﺎﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻳﻚ
ﺩﺳﺖ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺭﻳﺒﻮ ﻫﻨﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺩ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺎﺯ ﺑﻔﺮﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺁﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺩﻟﺎﮐﺮﻭﺍﻫﻨﺮ
ﻣﻨﻌﮑس
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﺎﺹ ﻭﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣل اﻣثاﻝ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮﺍﻳﺴﺘﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﮐﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﺍﺣﺘﮑﺎﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ .

ﺷﮑﻞ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺯﻳﺒﺎﻳﻚ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﺻﻮﺭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭت هاﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺟﻤﻌی
هست . ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﺘﻰ
ﺻﻮﺭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻊ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. وَلی
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﺎﺷﻒ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﺴﺮﺑﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﻗﻠّﻪ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻋﻘﻞ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ
ﺭﻭﺣﻰﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﻌﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪﮔﺎﻫی
اﻧﻔﺼﺎﻝ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺑﻴﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪوَلی
ﻋﺮﺿﻰ ﻭ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻮﺍﺟﺪ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺳﻄﺤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻋﻤﻘﻰ. ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﻧﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ.ﻭﺍﻧﻔﺼﺎﻝ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﻦ
ﺫﺍﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺗّﺼﺎل ﺠﻤﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﻋﻠﻢ ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁثاﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﻭ ﺣﺎﻓﻆ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﻤﻊ ﻭﻭﺍﺣﺪ
ﻫﺴﺖ.وَلی ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ(ﺟﻢ)ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ می
گرﺩﻧﺪﻭ(ﺟﻤﻌﻪ)ﺭﻭﺯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﻭ ﻣﻌﺎﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎس
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻣﻌﺒﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺭﺳﺎﺋﻞ ﻭ ﮐﺘﺐ مُقَدّس
ﮐﻪ ﺗﺰﻳﻴﻨﻰ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﺑﺪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ
ﺯﻳﻨﺖ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﻌﺒﺪﻭ
ﻣﮑﺎﻥ مُقَدّس
ﻳﺎ ﻣﻘﺒﺮﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺒﺪ ﻭ ﺳﭙس
ﺯﻳﻨﺖ ﻣﻌﺒﺪﻭ ﺯﻳﻨﺖ
ﺭﺟﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﻳﻨﺖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﺎﻥ ﻣﻌﺒﺪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭﻣﻌﺒﺪ مُقَدّس
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻘﺪّس
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺩﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻋﻈﻤﺖ ﻣﻌﺒﺪ ﻭ
ﺯﻳﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﻌﺒﺪ ﺭﺍ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ ﻭﺟﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﻌﺒﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﻫﻨﺮ ﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺒﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﺮﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺴﻴﮑﻪ
قَدَر ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻣﺮﺩﻡ.ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﺍﺋﺮ ﻣﻌﺒﺪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
مُقَدّس
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻗﺺ مُقَدّس
ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﺁﻭﺍﺯ ﻭ ﺷﻌﺮ ﻭ
ﻏﺰﻝ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ
ﻣﺠﺎﺯ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻌﺒﺪﻭ ﺩﺭ
ﮐَﻨَﻒﺩﻳﻦ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.

ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰﺑﺘﺸﻮﻳﻖ
ﻫﻨﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﻣﺎﻧﻰ ﻭ
ﮔﻮﺗﻰ. ﺩﻳﻦ ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺤﮑﻤﻰ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺭﺍﻳﺞ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﻣﻌﺒﺪ
ﺑﺎﺷﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻣﺤﻞ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﺠﺎﺭﺗﻰﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﺣﺰﺑﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻔﺮﻳﺢ
ﻭ ﮔﺮﺩﺵ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻌﺎﺑﺪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻧﻘﺎﻁ
ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ ﺍﻭﺝ
ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺣﺰﺍﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ ﺗﺼﺎﺣﺐ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺎ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ ﻭ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺴﺠﺪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﺎﺩﻩﭼﻮﻥ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺳﺎﺩﮔﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻮﺩ وَلی
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺷﺪ.ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﺁﺑﺎﺩ ﻭ ﺩﻟﻬﺎ
ﺧﺮﺍﺏ. ﺳﭙس
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺟﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﺮﻯ ﺷﺪﻭ
ﻫﺮﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﻧﮓ ﻭﺳﺒﻚ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﺭﻣﻴﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻘﺎﻁ ﺩﻭﺭ
ﺩﺳﺖ ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻫﻨﺮ ﻭﺯﻳﻨﺖ
ﻫﺎ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﻴﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻭﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺯﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ ﺑﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﺍﻭﺧﺎﻧﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺟﺰ
ﻓﻘﺮ ﻭ ﺑﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ مُقدّس
ﺭﻧﮓ ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. سپسﻫﻨﺮﺍﺯ
ﻣﻌﺒﺪ
ﺑﻤﻨﺎﺯﻝ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺭﻓﺖ.ﻭﻫﻨﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺷﺪ.ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺴﺐ ﭘﻮﻝ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺗﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﺮﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ثرﻭﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﭼﻮﻥ(ﻣﻴﮑﻞ
ﺁﻧﮋ)ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﺳﻴّﺎﺭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻣﻌﺎﺑﺪﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺮ
ﺳﻘﻒ ﻣﻐﺎﺭﻩ
ﻫﺎ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﻳﺸﻪ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺩﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻗﺒﺎﺋﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ
ﻧﻘّﺎﺷﻴﻬﺎ
ﻭﻣﺠﺴﻤّﻪ
ﻭﺑﺘﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻏﺎﺭﻫﺎ ﺟﺎﻯ
ﻣﻌﺒﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺯﻳﺎﺗﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺟﻨس
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯﭼﻮﻥ
ﺭﻗﺺ ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺯﻳﻨﺖ ﭼﻮﻥ
ﻃﺎﻭﻭس
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻧﺮ
ﺑﻌﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩﺗﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻣﺠﺬﻭﺏ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻓﻄﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﻳﺸﻪ
ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﻏﺬﺍﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺣﻴﻮﺍﻥﺟﻨس
ﺯﻥ ﺁﻥ ﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺳﺖﻭ ﺟﺬﺏ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﻏﺪﺩ ﺗﻨﺎﺳﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺁﻭﺍﺯ
ﻭ ﺭﻗﺺ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺃﻣﺮ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﺎﻋث
ﻣﺰﻳﺪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻨﺮ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ.ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣثبت
ﺑﺎﺷﻨﺪ.وَلی
ﻧﻪ ﻫﻨﺮ
ﺁﺯﺍﺩﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻮس
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﻫﻨﺮ ﻭﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻟﺬﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﺭﻗﺺ ﻭ ﺳﻤﺎﻉ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭ ﺧﻠﺴﻪﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺘﻰ
ﻫﺪﻑﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ الاّ ﻫﻨﺮ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣؤثّر
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.وَلی
ﺃثرﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﻣﺎ
ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻧﻪ ﺃثر ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻋث ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﻰ
ﻫﺎﭼﻮﻥ ثرﻭﺕ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﭼﺸﻢ
ﻫﻢ ﭼﺸﻤﻰ ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻣﻮﻟﺪ ﻫﻨﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻟّﺪ
ﻫﻨﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺻﺪﻕ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻳﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥﺎﻭﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺯﻭﺩﺭَس
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺳﮑس
ﺭﺍ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
عُقده ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻏﺪﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺪﻥ.
ﭘس ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ مُقَدّس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺎﺹ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﺗﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺁﺭﻳﺎ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻭ ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺯﻕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻗﺺ
ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻌﻀﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻣﻌﻠّﻢ ﺭﻗﺺ
ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﻗﺎﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ثرﻭﺕ
ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﺗﮑﺒّﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺰﺩﺭ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭﻫﻢ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ وَلی
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺷﺪﻩ ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻋث
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺁﻧﺮﺍ ﺳﻴﺎﻩ ﺗﺮﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺪ ﻃﻴﻨﺖ ﺗﺮﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺳﻨﺪ
.ﭘس ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩپس
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘس ﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ القدس
ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻭﺭﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ
ﻭﺍﻳﻠﻴﺎﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺪﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺯﻧﺎﻥﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﮔﻮﺗﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﻧﻴﺰﺗﻮﺟّﻪ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻳﺎﻥ
ﺑﻌﺸﻖ ﻭﺯﻥ ﻭ ﺳﮑس
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﺷﻌﺮ ﻭ
ﻏﺰﻝﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺎﻥ ﻭﻣﻌﺸﻮﻗﻪ
ﻫﺎ ﺳﺮﻭﺩﻩ
ﺷﺪﻩوَلی ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ مُقَدّس
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻭﺩﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻋﺮ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺯﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻨﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﺳﮑس ﺭﺍﺍﺯ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺳﮑﺴﻰ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻳﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺃﺩﺑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻟﺖ ﻋﺮﻭس
ﻭ ﺯﻳﻨﺖ ﺁﻥ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﻭ ﺯﻳﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻮس ﺃﻧﮕﻴﺰ
ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻭﺳﻰﻭﻧﻮﻉ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺁﻥ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻭس ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺤﺠﻠﻪ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﭘُﺮﻏﺮﻭﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻥ ﺷﻮﻫﺮ
ﺩﺍﺭﻭ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﺯﻥ
ﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺭﺍﻳﺶ ﻭ
ﺯﻳﻨﺖ ﺳﮑﺴﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ
ﻋﺮﻭس ﺍﺯ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻳﺎ
ﻫﻢ ﺩﻭﺷﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ ﻳﻚ
ﭘﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﺮﻭس ﺳﮑﺴﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺷﻮﻫﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺯﻥ ﺑﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﭙﺎﻳﺶ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ثرﻭﺗﻰ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻰ ﭘﺮ
ﻫﻮس ﻣﻰ
ﺭﻳﺰﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻴﺮ ﺍﺯ
ﺳﮑسﻳﺎ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻮﺍﺭﺽ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺳﮑسﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕوَلی
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻴﺸﻪ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻭﺍﺟﺐ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺳﮑﺴی ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﺣﺘی اﺯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﺯ ﺳﮑس و أرّ و
تیز ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺑﺨﻮﺩ
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﺑﮑﺎﺭ
ﺳﮑس ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺑﺎ ﺟﻨس
ﻣﺨﺎﻟﻒﻭﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺴﻨﺪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ اﺯ
ﺁﺯﺭﺩﮔﺎﻥ
ﻣﺮﺩﺍﺯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﺯﻧﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺒﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻏﻀﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺯﻥ ﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎ ﺟﻨس
ﻭ ﺳﮑس ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻮﺩ ﻧﺎﻡ ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻋﺸﻘﻰ ﻭ ﻫﻢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻨﺎﻳﻊ ﻇﺮﻳﻔﻪ
ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭ
ﻳﺎ
ﺧﺮﻳﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻐﺮﻳﺰﻩ
ﺟﻨس ﻭ ﻫﻮس
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭقَدَرﺕﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺿﺎﻯ
ﺯﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩﺑﭙﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻰ
ﺭﻳﺰﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻧﺎﻥ ﻣﺤﺮﻙ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺷﻮﻧﺪﺧﺮﺝ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻧﺼﻴﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﭘﺴﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺩﺧﺘﺮ
ﺑﺰﺍﻳﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﺗﺮﻭ
ﭼﻮﻥ ﭘﺴﺮ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺳﮑﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺻِﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﻣﻨﺸﺄ ﻫﻨﺮﺩﺭ
ﻣﻈﻬﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻥﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻝ
ﺑﻤﻮﻓّﻘﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﻭﺷﻬﺮﺕ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺳﻢ
ﻣﺴﺘﻌﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.وَلی
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﺎﺳﻚ ﺍﺯ
ﭼﻬﺮﻩ ﺑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻗﺒﻠﺎ ﻟﺬﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﭼﻮﻥ
اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺩ
ﮐﻢ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺄثر
ﺳﺤﺮﺁﻣﻴﺰ
ﻫﻨﺮﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺳﮑس ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. وَلی
ﺩﺭﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﺯﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺭﻗﻴﺐ
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩﻧﺎﻡ
ﻣﺴﺘﻌﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﻧﻘﺪ
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ.ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺘﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﺿﻌﻒﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﻧﺎﻡ
ﻣﺴﺘﻌﺎﺭ
ﻣﺨﻔﻰ ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻄﺮﻯ ﺑﻮﺩﻥ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﻮﺩﮐﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻴﻂ
ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻨﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﭙﻮﻝ ﻭ ﻓﺮﻭﺵ
ﻫﻨﺮﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﻧﺎﻡ
ﻣﺴﺘﻌﺎﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. وَلی
ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﻬﺮﺕﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪ ﻭ ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻫﺎی
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻧﺎﻡ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﻧﺎﻡ
ﻣﺴﺘﻌﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ثرﻭﺕ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻣﻀﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺁﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺷﻬﺮﺕ
ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺨﻔﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻗﺪﻳﻢ ﻫﻨﺮ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﭘس
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﻀﺎ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪﻭ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﺁثاﺭ
ﻗﺪﻳﻢ ﮔﻢ
ﻧﺎﻡﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻣﻠّﻰ
ﺣﻔﻆ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺁﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺎﺭ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﻭﺣﺪﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺰﻡ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﻨﺎ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹﮔﺮﻭﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻤﺎﺭ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﻤﻌﻰ ﺷﺎﻳﻊﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻨﻌﮑس ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻧﻘﺪ ﻫﻨﺮ
ﺑﻄﻮﺭ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻃﻔﻞ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﻏﻴﺮﻩﺍﺯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﺃﺩﺑی
ﺠﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ ﮔﺎﻫﻰ
ﺃثر ﺭﻭﺡ
ﺟﻤﺎﻋﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﮐﺘﺐ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺑﻨﺎﻡ
ﻫﻢ ﺁﻫﻨﮓ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠّﻂ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎ
ﻣؤثّرﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭﻣﻠّﻰﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻳﺎ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻗﻠﻢ ﻓﺮﺳﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
.

ﺁثاﺭﻫﻨﺮﻯﻭ
ﺃﺩﺑﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺭﻧﮓ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻨﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺷﺎﻋﺮﻯ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩﺵ ﺷﻌﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪﻭ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﻧﺎﻡ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﺧﻄﺎﺏ ﻭ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻨﺪﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﺎﻡ ﺷﻬﺮﺕ ﺟﺪﻳﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺎﻡ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺎﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪﺷﻬﺮﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺷﻌﺮ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻗﺼﻴﺪﻩ
ﺳﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻗﻮﻣﻰ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﻚ
ﺟﻤﻊ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎﻓﺮﺩﻯ.
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺿﻤﻦ
ﺁﻥ ﺟﻤﻊ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺁﻳﻨﻪ
ﺁﻥ ﻗﻮﻡ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺤﻔﻮﻁ ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﺒﻚ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﺰﺍﻳﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺘﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺷﻌﺮ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭﺷﺨﺼﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩﺳﺮﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻭ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐی
ﺒﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺃﻧﺪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺷﻌﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻣﻠّﻰ
ﻭ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺟﻨﮓ
ﺗﺮﻭﺍ ﻭ ﺟﻨﮓ ﺭﺳﺘﻢ
ﻭ ﺳﻬﺮﺍﺏ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺭﺯﺵ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻥ ﮐﻢ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﻌﺮ
ﻭ ﻏﺰﻝ
ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻨﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ ﺭﻧﮓ
ﺷﺨﺼﻰ ﺁﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻫﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﻭ ﻫﻢ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺻﻌﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺟﻤﻌﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻏﻨﺎﺋﻰ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ
ﺗﮑﺒّﺮﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻧﺎﻟﻪ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺁثاﺭﺵ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻘﺪس ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﻏﺰﻝ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺭﺍﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻫﺪﻑ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺷﻌﺮ ﻭ ﻏﺰﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.وَلی
ﺍﮔﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺯﻭﺩ
ﺳﺮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ محمّد ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ می
ﺨﻮﺍﺳﺖ ﺁﻳﺎﺕ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺸﻨﻮﺩ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﻧﻘﺪ ﺁﻥ
ﮐﻨﺪﻳﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺷﻌﺮ ﻭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰﻭ ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﺶ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﻨﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻨﺮ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺟﻤﻊ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻢ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻋﻤﻮﻡ ﺗﻬﻴّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺩﻧﻤﺎﺋﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ثرﻭﺕ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﻫﻨﺮﻯﮐﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻓﮑﺮ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺒﻴﺎﻧﻰ
ﺟﻤﻌﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺪﻑ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺯ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭼﻨﺪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ ﻫﻨﺮﮐﻤﻨﺪ
ﺭﻫﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺍﻭ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺟﻤﻊ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺁﺗﻠﻴﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺨﺶ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﻚ
ﭘﺮﺳﺶ ﻏﻠﻂ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻣﻌﻠﻢ ﺭﺍ
ﺑﺘﻠﺎﺵ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻋﻴﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺑﺪﺍﻉ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺤﺮﻙ ﮐﺸﻒ
ﺩﺍﺭﻭﻭ ﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﺰﺷﻚ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻣﺎﺩﺭﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﮊﺍﭘﻨﻰ ﻫﺎﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.وَلی
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ وَلی
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻓﺮﺩﻯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺳﺖ.
ﻓﺮﻳﺎﺩﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺳﻴﻨﻤﺎ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﮔﺮﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻧﺎﻗﺪ ﻭ
ﻣﻌﻠﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﺳﻴﻨﻤﺎ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺗﺤﻘﻖ
ﺁﺭﺗﻴﺴﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺩﺭ
ﻳﻚ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﺯ
ﺃثر ﺳﻴﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﭘﻮﻝ ﻧﻘﺶ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻘﺶ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺮﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﺳﻤﻔﻮﻧﻰ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺎﺭﻣﻮﻧﻰ
ﺳﻤﻔﻮﻧﻰ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺳﻌﻰ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻌﻀﻰ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﺮﻑ ﻭ
ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ قَدَرﺕ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺟﻤﻌﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺴﻤﺖ
ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﻭ ﻟﺬﺕ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﺤﺾ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺮاءﺖ
ﺭﻭﻣﺎﻥ ﻟﺬﺕ
ﻃﻠﺒﻴﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺿﻤﻴﺮ
ﺟﻤﻌﻰ ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﻓﺮﺩﻯ
ﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻘﺎﻡ
ﻫﻨﺮ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻗﺮﺍٴﺖ ﺑﻠﻨﺪ
ﻳﻚ
ﻗﺼﻴﺪﻩﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘمعی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻫﻨﺮ ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻬﻨﺮ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺂﺗﺮ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﺴﺘﻤﻊ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﭼﻮﻥﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻮﭼﮑﻰﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺂﺗﺮ ﻣﺴﺘﻤﻊ ﺟﺰٴ
ﻫﻨﺮﻧﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺸﻮﻕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻮﻟﺪﺍﺭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺧﻠﻖ ﻫﻨﺮ ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻣﮕﺮﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﻣﺸﺘﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺳﻮﺕ
ﻣﻴﺰﻧﺪﻳﺎ ﮐﻒ
ﺑﺰﻧﺪ. ﻋﻴﺐ ﻫﻨﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺳﻄﺢ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﺭﻧﮓ ﺟﻤﻌﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺄﻧﻮس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ.
ﺩﺭ ﻣﺘﻦ
ﺧﻄﺎﺑﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻤﻬﻮﺭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻄﺎﺑﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺼﻒ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﻧﺼﻒ ﺩﻳﮕﺮﻳﺎ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﻤﻊ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻄﺎﺑﻰ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺧﻄﺎﺑﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ.ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺩ ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻰ
ﺯﻧﺪﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﮐﻪ
ﻭﺻﻒ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺭﻭﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺑﺎ ﺗﺤﮑّﻢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﮐﺸﺎﮐﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻴﭻ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺁﻥ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﺎﺹ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﻮﮔﺮﺍﻓﻰ
ﺷﺨﺺﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻨﺮ ﺁﻳﻨﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖﻣﻨﺘﻬﺎ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

ﺗﺎﻳﻦ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺗﺄثیر
ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺮ
ﻫﻨﺮﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺣﺘﻤﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻘﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺤﻮﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻯ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﺎ
ﺭﺍ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻳﺶ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻯ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ ﺑﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﭘﻴﺎﺩﻩﮐﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻘﺎﻧﻮﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﻧﺒﻮﻍ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻫﻨﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﺣﻤﻌﻰ
ﺷﺪﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ها
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻗﺘﻰ ﻫﻨﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻟﺎ ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎسص ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺭﻭﺵ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ.ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭﻯ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻭ(ﻧﻘﺪ
ﻫﻨﺮﻯ) ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺷﺨص ﻭ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﻳﺎ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻘﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﻫﻨﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﺍﻍ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻳﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻫّﻢ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺍﺻﻴﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ .
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﻟﻴﺪﻯ ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯﻭ
ﻇﻬﻮﺭﻯ ﺷﺒﻪ
ﺳﺤﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻓﻨّﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﻫﺪﻑ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﺭﻭح اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻮس
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺭﺽ ﻭ
ﻣﺘﻘﻠّﺐ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺩﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻓﻨّﻰ ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﻭ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.وَلی
ﺑﺎﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻫﻨﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻭﻁ
ﻋﺎﻡ ﺩﺭ ﺷﻤﻮﻝ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻴﻨﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﻭﻁ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﮋﺍﺩ ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﻭ ﻋﺼﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺷﺪﻩ وَلی
ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻣﺎﺭﮐس ﻧﻴﺰ
ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺟﻤﻌﻰ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻰ ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺳﺖ.

ﭘس ﮐﺎﺭ
ﻓﻨّﻰ ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰﻭ ﻧﻪ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺎ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﺷﺨﺺ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻔﺮﻫﻨﮓ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺭﺟﺎﻉ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺧﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﭘس ﺗﮑﺎﻣلی
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺠﻮﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻣﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻫﻢ. ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻨﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﺎﺹ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺁﻥ ﮐﺎﺭﻏﻠﻄﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺰﻡ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺁﻥ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻫﻨﺮ
ﻣﻄﻠﺐ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﺮﺩﻣﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺳﻪ ﺷﺮﻁ ﺗﻴﻦ
ﻋﺎﻣﻞ ﻧﮋﺍﺩﻯﻤﺠﻤﻮﻉ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻠّﺖ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻋﻤﻞ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩﻯﺭﻭﺣﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻠﺎﺵ ﺟﻤﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﺩﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺗﻠﺎﺵ ﻓﺮﺩﻯﻭﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻳﻚ ﺩﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ( ﺗﻴﻦ) ﺑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﺴّﻰ
ﻭ
ﺣﺘﻤﻰﻣﺘﺄثّر
ﺍﺯ ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﻮﻥ
ﺍنگلیسی ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
.ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺿﺮﻭﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻘﺮﺭ ﺷﺪﻩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻓﺮﻳﻨﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﺨﻔﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻣﻬﻢ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻘﺶ ﻳﻚ ﻋﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺁﻥ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻞ
ﺧﺎﺹ ﺩﺭ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻭﺃﻋﻢ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺑﻮﻗﺎﻳﻊ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻭﺗﺎﺑﻊ ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﮔﺸﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻳک ﻮﺍﺳﻄﻪ
ﻃﺒﻴﻌی
اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﺧﻮﺩ ﻣﺤﻴﻂ
ﺃﺩﺑﻰ ﺧﺎﺹ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻭﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰﻧﻘﺶ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺤﻴﻂ
ﺩﺭﺳﺖﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻳﻚ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮﺡ ﻭﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺤﻴﻂ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﺎ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻓﻄﺮﻯﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮔﺬﺷﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﻨﺮﺣﺘﻰ
ﺷﮑﺴﺒﻴﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻋﻀﻮ
ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻣﺸﺎﺑﻪﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻋﺼﺮ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻤّﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﺴﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.وَلی
ﺑﺎﺯﻓﺮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎ ﺳﻪ ﻋﺎﻣﻞ(ﺗﻴﻦ)
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭ ﻧﺒﻮﻍ ﻫﻢ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺳﺎس
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻣﺘﻮﺳﻂ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ ﮐﻮﭼﻚ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺟﻨﺒﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ.

ﭘﺮﺳﺶ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﻨﺮ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﺪﻩ؟ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﺒﻖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﭼﻨﻴﻦ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ وَلی
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﻨﻴﻢ
ﺑﺎﺯﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺵ
ﻧﺸﺪﻩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘﺶ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻫﻨﺮ ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﺤﻴﻂ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﺄثّر ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
. ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺑﻄﻮﺭﮐﻠّﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﺭﺍ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺭﻭﺣﻴﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ . ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
(ﺗﻴﻦ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺣﻴﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ می
ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﺎﺭﻝ ﻟﺎﻟﻮ ﺭﻭﺵ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﻴﻦﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻣﺪﺭﻥ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺟﺮﺍ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺸﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻴﻦ
ﺑﻨﻮﻉ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺎﺑﻊ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﺮ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺬﺍﺕ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻈﺎﻡ
ﺣﺰﺑﻰ ﺩﺭﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ .

ﻫﻨﺮ
ﺭﺍﻩ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﺎﺹ ﻭ ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﺑﺮﺕ ﺭﻳﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮﻓﺮﺩﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺄثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺁﻭﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻰ
ﮐﻮﺷﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺯ ﺃثراﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺪﭘس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻫﻨﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻓﺮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﻋﻨﺼﺮ
ﻣﻬﻤّﻰ ﺩﺭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ ﻣﺎ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻭ
ﺑﺎﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺰ
ﺁﻣﺎﺭﮔﻴﺮﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻗﻄﻌﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻨﺮ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺴﺖﻭ
ﺩﺭ ﻣﺮ ﺣﻠﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗثبیت ﻭ ﺭﻧﮓ
ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
(ﮔﻴﻮ ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺟﻤﻌﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺍﺻﻮﻝ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻧﺘﻴﺠﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﭘﺮ ﺑﺎﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺬﺕ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ. ﮔﻴﻮ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺸﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ.ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻮﻳﺪ.ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻔﻊ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺫﻭﺏ ﮐﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﺮ ﻣﻨﺸﺄ ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﺣﻴﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻴﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺁﻥ.ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻋﻘﻞ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻏﺎﻳﺖ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩﻭ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻳﮑﻰ ﺷﻮﺩ.ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻳﮑﻰ ﺷﺪﻥ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺟﻤﻊ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﻭ ﻳﺎ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺧﻮﺩﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﻤﻊ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺗﻦ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎس ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولی
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻦ ﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺠﻠﻮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺳﻮﻕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭼﻨﻴﻥﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺒﺪﺃ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﺗﺄثیر
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﭘﺮ ﺗﻌﺼﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﺖ ﻭ ﺑﻰ ﻫﻮﺵ ﮔﺮﺩﻧﺪ.وَلی
ﺍﻳﻦ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﮔﻢ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻭﺍﺣﺪ ﺷﺪﻥ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.وَلی
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. وَلی
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ.
ﭘس ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻣﺘّﺼﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﺎﻟﻰ
ﻳﺎ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.

ﮔﻴﻮ ﺩﺭ
ﺷﻌﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻨﺮ
ﻧﺮﻣﺶ ﻭ ﺣﻨﻴﻦ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺁﺭﺯﻭ ﮐﺮﺩﻡ
ﺩﻭ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺴﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺧﻮﺩﻯﺒﺸﺮﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺟﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﺧﺎﻃﺮﻩﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﻳﮑﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻢ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ(ﺟﻤﻌﻪ)ﻭﺟﺸﻦ
ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﺟﻤﻌﻪ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖﺍ
ﻭﻭﻯ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻗﺎﻟﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻟﻤس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﻳﮕﻴﻦ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻘﻴﻦ ﻭ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
می ﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﻫﻨﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻫﻨﺮ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺟﻤﺎﻝ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء ﻭ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ.
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰﭼﻮﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺣﺪﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻈﻬﺮ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺰﻧﺪﮔﻴﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺸﺮﻯﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ قَدَر
ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺐ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺑﺮ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺩﺭ
ﻋﻤﻖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ ﺣﺮﺹ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ ﮔﻴﻮ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻣﻈﻬﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻃﻔﻞ
ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ وَلی
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻙ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺮﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ . ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﻣﺠﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺮﺍﻡ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.
ﺑﻨﻈﺮﮔﻴﻮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺃﺻﻞ ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﺃﺻﻞ ﺣﺎﺻﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﻴﻮ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻫﻨﺮﻯ
ﺳﻪ ﻋﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻣؤثّر
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ.ﻳﮑﻰ
ﻟﺬﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺁﺷﻨﺎ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻟﺬﺕ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭﻫﻢ
ﺩﻟﻰ ﺑﺎ ﺍﻭ.ﻭ
ﺳﻮﻡ ﻟﺬﺕ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻯ ﺫﺍﺗﺎ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﺸﺎﺑﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﻳﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻨﺮﻫﺎﺗﻐﻠﻴﻆ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻐﻠﻴﻆ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮔﻴﻮ ﺍﺯ
ﻧﺎﻇﺮ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﺴﻚ
ﻫﻨﺮ ﺳﭙس
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻣﺤﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻭﺵ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ
ﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺎ
ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰﮐﻪ ﻳﻚ
ﺧﻄﻴﺐ ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻧﺎﻣﻪﺍﻯﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻫﻤﺪﻟﻰ ﺑﻴﻦ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻨﺮ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ عُقده
ﻫﺎﻯ ﻣﺸﺎﺑﻪ
ﺩﺭ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻨﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﻣﮕﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻇﺮﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩﻭﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺃﺷﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺣﺘﻰ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺶ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺳﺒﮑﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁث
اﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﻣﻮ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ
ﻳﮑﻰ ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻮﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ
ﻃﻠﺎﺋﻰ ﭘﺮ ﭘﻴﭻ
ﻭﺧﻢ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﺍﺩﺭ ﮔﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻨﺎﺭﻯ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺩﻳﺪﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ ﻭ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ.
ﻫﻨﺮ ﻋﻤﻞ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﻓﻨّﻰﺫﺍﺗﺎ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﻣﻠﺤق
ﺸﺪﻥ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺎﺳﺖ.
ﻫﻨﺮ ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺃﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ.وَلی
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ.

ﮔﻴﻮ ﺩﺭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺒﻮﻍ ﺑﺮ ﺻﻔﺖ
ﻣﻬﻢ قَدَرﺕ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻧﺎﺑﻐﻪﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭﺗﻮﺍﺻﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻳﻌﻨﻰقَدَرﺕ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﺮﻭﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺑﻐﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﻣﺸﺨّﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻧﺎﺑﻐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺼﻮﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨﺪ.ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻋﻨﺼﺮ
ﻫﻤﮕﺎﻣﻰ ﻭ
ﻫﻤﺪﻟﻰﺑﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻣؤثّر
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺑﻐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪﻧﻪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺭﺍﺿﻰ ﺷﺪﻧﺪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺍجتماﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻧﺎﺑﻐﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ.وَلی
ﻧﺒﻮﻍ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺁﻥ ﻣﻰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺪﻭ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺭﺍﺯ
ﻧﺒﻮﻍ قَدَرﺕ ﺟﺬﺏ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺫﺍﺕ ﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺫﮐﺮ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪﻭ
ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﺫﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻮﺍﺑﻎ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺽ ﺟﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻴﻔﺘﺎﺩﻩ.
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣثبت ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. وَلی قَدَرﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺪﻣﺎﺝ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺎﺑﻐﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﺟﺬﺏ ﻧﻔﻮس
ﺭﻭﺡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﮔﻴﻮ
ﻧﺒﻮﻍ ﺭﺍ قَدَرﺕ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ
ﺗﻨﺎﻏﻢ ﻭ ﻫﻢ
ﺩﻟﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺟﺪﻳﺪﻳﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻓﻌﻠﻰ.
ﭘس ﻧﺒﻮﻍ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺫﺍﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺒﻘﺖ ﻣﻰ
ﺟﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺒﻮﻍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭالاّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﺒﻮﻍ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮔﻴﻮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮔﻴﻮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻘﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣثل
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺠﻤﺎﻝ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ ﺳﺎﻳﮑﻮ ﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻫﻨﺮ ﺑﻤﺎ
ﺩﺭﻙ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘُﺮ
ﺑﺎﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺎﻟﻮ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ علیّ
ﺭﻏﻢ ﺣﻤﺎﺳﻪ ﺷﻌﺮﻯ
ﺧﻮﺏ ﻭﻯوَلی
ﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﻭ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﺟﺘﻤﺎﻉ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺭﻧﮓ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻴﻦ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.ﻟﺬﺍ
ﮔﻴﻮ ﺑﺎ ﺍﮔﻮﺳﺖ
ﮐﻮﻧﺖ ﻭ
ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ ﻭ
ﺑﻠﺮﻭﺩﻭﻥ
ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﮐﻢ ﮐﻨﺪ
ﺯﺷﺖﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺟﻴﻪ ﺑﺪ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ. ﻟﺬﺍ ﮔﻴﻮ
ﺑﺸﻌﺮﺍﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺭﻣﺰﻯ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻣﻨﺤﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺭﻭ ﺑﺰﻭﺍﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺩﺑﺎﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺍﻧﺤﻠﺎﻝ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻄح
عموﺩﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﻫﻤﻪ
ﻧﻮﻉ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻴﻮ ﺑﻴﻦ
ﻫﻨﺮ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺩﻳﻦ
ﻭ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻋﻠﻢ
ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺷﺨﺼﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻝ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻧﻈﺮ ﮔﻴﻮ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﻧﻘﺶ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻩﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﺢ ﻣﻮثّق
ﺣﺪّ ﻭﺳﻂ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺋﻞ ﻗﺮﻥ
ﺑﻴﺴﺘﻢﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺳﻮﺍﺭ ﻭ
ﺍﻭﺗﻴﺘس ﺳﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﺳﻴس
ﻋﻠﻢ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻫﻨﺮﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻭﺗﻴﺘس
ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻢ
ﻫﻨﺮ ﻋﺎﻡ ﮔﻔﺖ.
ﻫﻨﺮ ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰﺑﻤﻌﻨﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ
ﻋﻠﻢ ﻫﻨﺮ ﻋﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ.ﺷﺎﻣﻞ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻠّﻰ ﻭ
ﻧﻔﻌﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻨﺮﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺑﺸﺮﻯﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭﺗﻴﺘس
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺑﺤث
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻨﺮ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻰﻭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﻭ
ﻫﻨﺮﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﻫﻨﺮ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻠﻢ
ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺁﺩﻡ ﺑﻘﻮل
ﻤﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﻭِﺩّ
ﻭ ﻭِﺩﺍﺩ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺗﺄﺳﻴس ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺗﻤﺎم أﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭﮐﻠﺎس
هاﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻳﺎ ﻧﻮﺡ ﻭ
ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻏﻴﺮﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻫﺪﻑ
ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺠﺮﻡ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﻴﺪﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﻮﺟﺮﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺳﻨﺪﺑﺎﻳﺪﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭ ﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ .

ﺳﭙس
ﻫﻮﺭﺗﻴﻚ ﻓﺮﻫﻨﮕﺴﺘﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﺯﻳﺒﺎ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺗﺄﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺩﻳﺪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻞ ﻓﻨّﻰ
ﻫﻨﺮﻯﻳﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﺟﻮﻫﺮ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻯ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﻣؤﺭﺧﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ
ﺟﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﭼﻴﺰ ﮐﻠّﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﺧﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺗﺎﺳﺮﺣﺪّ ﻫﻨﺮ
ﺟﻤﻌﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭﺳﭙس
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺳﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯﮐﻤﺘﺮ
ﻳﺎﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖﻫﻨﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻌﺮﻯ ﻣﺒﻴّﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩﮐﻤﻚ
ﺑﺘﺼﻮﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻭﺍﻗﻊ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺗﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻳﻢﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ. ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪوَلی
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﻗﻴﻖ ﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﻗﻴﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻳﻚ ﺣﺎﻝ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﻓﺮﻕ ﮔﺬﺍﺭﺩ.

ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻤﺎی
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎس
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ. ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻴﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪوَلی
ﻣﻈﻬﺮﻯ
ﺯﻳﺒﺎﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ تمدّن
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻭﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻓﮑﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺟﺰ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍوَلی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﻨﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.وَلی
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﻫﻨﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ولی
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺿﻤﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.وَلی
ﺍﻳﻦ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﺭﺍﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺭﺍﺑﺸﮑﻞ ﻫﻨﺮ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ثاﺑﺘﻰ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﻫﻢ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻨﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻓﺎﻧﺘﺎﺳﺘﻴﻚ
ﺑﺸﻮﺩ.ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻊ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ثبت
ﺷﺪﻩﮐﻪﺑﺮﺍﻯﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
بسالکان خود
ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ.

ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺼﻮﺭ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺠﺎﻯ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻌﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻘّﺎﺷﻰﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎﻧﻰ ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.وَلی
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻩ.ﻭ ﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻟﻬی ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮﻯ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﻓﺮﺩ
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻯﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻋﻠﻢ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﮐﻠّﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻓﻠﺎﻥ
ﺻﻔﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎﻣثلا
ﻧﺎﻡ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭﻫﻢ ﻧﻴﺰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺩﻭﺳﻪ
ﭘﻠّﻪ ﺁﻧﺮﺍﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺖ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﺶ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﻧﺎﻗﺺﺍﻟﺨﻠﻘﻪ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻧﻘﺺ
ﻋﻀﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺸﮑﻞ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﭼﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﻭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﺯﻳﺒﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﺍﺳﺘﺸﻨﺎٴﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺩﺭﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻮس ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻧﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ۵۵
ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻣّﻰ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﻨﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺸﻒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭﻧﻪ
ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ ﻭ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﭘﺮﺳﺶ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺩﺭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖﻣﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻮﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻞﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﻬﻢ ﺁﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﺑﺮﺳﻴﻢ . ﮐﻪ
ﻣثلا ﺁﻥ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻫﺴﺖ
وَلی ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺎﭼﺸﻢ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻋﻤﺎ ﻭ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋی
اﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺸﮑﻞ ﺧﺎﺹ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻓﻬﻤﻰﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺟﺴﺖﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺟﻤﺎﻝ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩ؟ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺪﺍﺭکی
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻣﺮﺩﻡ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻫﻤﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺎﮐﻪ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺁﻣﻴﺰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻔﺮ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﻭﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥاﺳﺖ. ﺣﻮﺍﺩث
ﺎﺭﻳﺨی
ﺘﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ .
ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺮ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻔﺠﺮﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺑﻮﺩﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﮐﻮﻩ ﺩﺭ
ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺁثاﺭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻣﻘﺒﺮﻩ
ﻋﻈﻴﻢ ﺳﻨﮕﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩﻭ ﻳﺎ
ﺯﻳﺮ ﺁﺏ ﺑﺮﺩﻥ
ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﮐﻮﺭﻭﺵﻭ ﻳﺎ
ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺍﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺃﺑﻮ ﺍﻟﻬﻮﻝ
ﮐﻪ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮕﺮﺩﻥ ﻧﺎﭘﻠﻴﻮﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺏ ﺑﺴﺘﻪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐرﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﺎﻟﻢ
ﺍﺯ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﻮﺭﻭﺵ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﻨﺮ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪﺍﺳﺎس ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﻋﻠﻤﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﻙ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻋﻠﻢ ﻫﺴﺖ.وَلی
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕﻭ
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﺎﻝ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕﻭ
ﻋﻠﻢ ﺟﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ هرﮔﺰ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﮐﺎﺭﺩﻳﺪﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺁﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.وَلی
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ.ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻈﻴﻢ ﻭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺩﻭﻯ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻭﺍﮊﻩﻳﻌﻨﻰ
(ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ)ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ) ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ او
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣثل ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ .

ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺧﻄﺎ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﻧﻘﺶﺁﻥﺮﺍ ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯﻤﻨﻌﮑس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻣﺤﻠّﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﻓﻴﻠﺘﺮ
ﻋﺼﺮ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺁﻥﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺷﻮﺩ.ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﺎﺩﻯﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺴﺒﻰﺩﺭ ﺣﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮ.ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻏﺎﺋﻰ ﻋﻠﻢ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺠﻤﺎﻝ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻨﻮﻋﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩ. ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺠﻨﺒﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻈﺮ ﻧﮑﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻓﺮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﺮﺗﺮﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺸﻮﺩ. ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻰ ﻭﻓﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﺳﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻧﻘﺶ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭﻫﻨﺮﻳﻚ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. وَلی
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺹ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻏﺎﺋﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺧﺪﺍ.وَلی
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﮐثرﻳّﺖﺩﻳﺮ
ﻓﻬﻢ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭ ﺑﻰ ﻭﻓﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﻨﺠﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺒﺪﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻧﺒﻮﻍ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻨﺎ ﺣﻖ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ .
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﻌﻰ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺩﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺎﻫﻦ
ﻭ ﺳﺎﺣﺮ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﻨﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﺩﺭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺩﻭﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﮐثر
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻘﻠّﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺫﻭﻕ
ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ .

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺮﻥ19 ﻓﺮﺍﻧﺴﻪﭘﺮ
ﺍﺯ ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭﻡ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺁثاﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﻣﺪﻳﺮ ﻣﻮﺯﻩ
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﮔﻔﺖﺗﺎ
ﻣﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻢﻳﻚ
ﺳﺎﻧﺖ ﺍﺯ
ﻣﻮﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁثاﺭ ﺗﻮ
ﺟﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺯﻩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﻪ
ﻣﻮﺯﻩ ﻫﻨﺮﻯ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺟﻤﻊ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻭ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖﺧﻴﻠﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﻭ
ﺑﻤﻮﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯﺍﺭﺯﺵ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﺗﺎ ﺩﺭﻙ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺷﻮﺩ.
ﻣﻮﺯﻩ ﻫﺮ
ﻗﺮﻧﻰ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﻄﻠﻴﻌﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺗﺎﺯﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﻣﺒﺘﮑﺮ ﻗﺮﻥ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻠّﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺑﺮﺍﻯﻣؤﻟّﻔﻴﻦ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭼﺎﭘﺨﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﻓﺮﻭﺷﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮐﺘﺎﺏ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻧﺎﻗﺪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺟﺎﻥ
ﮐﺎﺳﻮﺍﮐثرﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﺮ
ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺃثر
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻘﺶ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻳﻚ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ وَلی
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻓﻌﻠﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖﻭ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻭﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﻚ ﻣﻌﻤﺎﺭ
ﮔﻮﺗﻰ ﺑﺎ
ﻗﺮﺍٴﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﻟﻴﺎﺫﻩﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻋﺠﺎﺏ ﻭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻣﻠﺎﺑﺴﺎﺕ
ﻭﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺁﻥ
ﺃثر ﻓﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻨﺮﺵ ﺩﺭ ﻣﺎ
ﺩﻟﺎﻟﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁثاﺭ ﺁﻥ ﻋﺼﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻨﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢﻭ
ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﮓ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁثاﺭ ﻭﺗﺤﻔﻪ
ﻫﺎ ﻫﺪﻓﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎل اﻟﻬی
گذﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ. ﺁﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﺭﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻑ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺮﺩ ﭘس ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺤﺮﻙ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﻘﻠّﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻤﺮ
ﺑﺮﺍﻯ محمّد .
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻫﻨﺎﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ
ﻃﻠﺴﻢ ﮔﺮﺍﻥ
ﻓﮑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﻣﻠﺎﺋﮑﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ ﻫﻢ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻭ ﻃﻠﺴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺮﺩﻡ.
ﺍﻳﻦ ﺭﻧﮓ
ﻭﺻﻔﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻏﺎﺋﻴﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺟﻤﺎﻝ
ﻏﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺫﻭﻗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ .

ﻧﻴﭽﻪ
ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺭﺍ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻰ ﮔﻔﺖ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻣﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮ
ﻫﻨﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻮﻧﻰﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺁثاﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺎﻇﺮ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﺳﻄﺢ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﭼﻨﻴﻨﻨﺪ
ﻣﺎﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺂثاﺭ ﻣﻌﺎﺻﺮﻯﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻭ ﭘﺨﺘﮕﻰ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﺣﻤﻠﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻧﻴﭽﻪ
ﻫﻤﻴﻥ ﺨﻠﻂ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ
ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺑﺎﻫﻨﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻴﭽﻪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻬﺰﺍﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺫﻭﻕ
ﺿﻌﻴﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻫﻨﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻫﺪﻑ
ﺗﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺻﺎﺣﺐ
ﺫﻭﻕ ﻫﺎ
ﻣﻤﺘﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺟﻨﮓ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥﻳﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻋﺼﺮ
ﻣﺎﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺍﺯ
ﻣﺠﺮﺍﻯ
ﺣﻮﺍﺩث ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻓﻬﻢ
ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﺎﻣﻪ ﻋﻤﻞ
ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻮﺍﻡ ﺟﺰ
ﺭﻗﺼﻴﺪﻥ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸم
ﻤﺨﺎﻟﻔﺎﻥﺴﻠﻮﻙﻭ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁثاﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨی
کاﺭﻯ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻡ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺫﻭﻕ ﺳﻠﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻌﺼّﺐ
ﻫﻨﺮﻯﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺗﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻃﻠﺴﻢ
ﻭﺣﺒس ﻓﮑﺮ ﻧﺸﻮﻧﺪ.

ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻨﺒﻞ
ﻭﻭﺍﺻﻞ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭ ﺯﺷﺖ ﺣﺴﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﺑﻰ
ﻫﻨﺮﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﻭ ﺃﮐثرﻳّﺖ ﺗﻀﺎﺩ
ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﮐﻠّﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺎ ﺑﻮﺩ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ
ﻭﺭﺃﻯ
ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻰ
ﻫﻨﺮﺍﻥ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻫﻨﺮﺁثاﺭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺳﺖﻣﺴؤﻝ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁثاﺭﻯ
ﺑﺎ ﺗﺄثیر
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰﺟﺰٴ
ﻣﺘﻮﻥ مُقَدّس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﻘﻴّﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻮﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻨﺮ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺟﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩﺑﻨﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﺍﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻫﻨﺮ
ﻧﻮﺁﻭﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﻟﻴﻞ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺸﻒ
ﻫﻨﺮﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻫﻨﺮ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻳﻦ ﺑﺤﻖ ﺟﺪﻳﺪﮐﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺑﺎﮐﺸﻒ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻭ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺷﺎﻫِﺪﺍﻧﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺯﺍﺋﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﻭﺟﻪ ربّ
ﮐﺮﻳﻢﻭ ﻗﻠﺐ
ﺳﻠﻴﻢﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻗﻠﺐ ﻣﻨﻘﻠﺐ ﺷﺪﻩ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ قَدَرﺕ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺃثرﻯﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺷﺪﻥ ﻫﺮ ﻫﻨﺮ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﻫﻨﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮊﺳﺖ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻨﺮ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﻫﺪﻓﺸﺎﻥ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﺮﺩﻥﻫﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﺣﻮﺍس ﻭﺫﻭﻕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻮﺭﻯ
ﺭﺷﺪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺪﺍﻡ ﺷﻌﺎﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺂثاﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻮﻓﻴﻨﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭘﺮﺳﺖ ﻣﻠّﺖ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻔﺎﺧﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ
ﺳﻨّﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻃﻠﺴﻢ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﭽﻪﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﻗﺒل
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭ
ﺗﮑﻮﻳﻦ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺃثر
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺟﺰ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺁﻭﺭﺍﻥﻭ ﺟﻬﻞ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻭ
ﻣﻴﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎﺳﻚ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺳﺖﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻧﻴﭽﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥﺯﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻓﻦ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻋﻠﻤﺎ ﺭﺍ.ﻭ ﻧﺎ
ﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﺭﺍ.
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺩﻫﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﺵ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻋﻴﺐ
ﺁﻧﻬﺎﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪﺑﻨﻈﺮ
ﻧﻴﭽﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻬﻨﺮ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﻧﮕﺎﻩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺪﻋﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺩﻫﺸﺖﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺑﻰ ﺗﺎﺑﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻬﻮّﻉ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺃﺻﻞ ﻓﮑﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺎ ﻫﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺑﺪﻋﺖ
ﮐﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻋﺖ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﺒﻮﮐﻰ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻋﺖ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮﻫﻨﺮﻯﻮ
ﻫﺮﻣﮑﺘﺐ
ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰﺟﻤﻬﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺟﻤﻬﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺁﻭﺭﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻧﺰﻭﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﻋﻮﺍﻡ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺟﻤﻬﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭ
ﻧﻮﺍﺑﻎ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻧﺸﺎﻥگرﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻧﺒﺮﺩ ﺑﺎ
ﺟﻤﻬﻮﺭ ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻟﺎﻟﻮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻔﮑﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ ﭘﻮﻝ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. وَلی
ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺃﻧﺪﻙ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣُﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺑﺮ ﺿﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖ.وَلی
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺪ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠی ﻮ
ﺫﺍﺗﻰ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻌﮑس ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ وَلی
ﻟﺒﺎس ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﺴﺎﻟﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﻣﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﻧﻴﻤﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺠﻤﻬﻮﺭ
ﻓﻌﻠﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.وَلی
ﻧﻈﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣؤثّر
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻤﻬﻮﺭ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺃﻣﺮﻯﺒﺪﻭﻥ ﺟﻤﻬﻮﺭ
ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺷﻬﺮﺕ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡﺍﺳﺖ.
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺠﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻫﻨﺮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺤﺒﺘﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. وَلی
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﻣﺎﮐﻦ مُقدّس
ﺍﻧﺒﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.وَلی
ﻗﺒﻮﻝ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺮﺗﻀﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺸﺪﻩﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺍﺭﺯﺵ
ﺟﻤﺎﻟﻰﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.وَلی
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻨﺴﻨﺪﻳﺪ. ﻭ
ﺯﻳﺒﺎ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﻟﺬﺕ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﺭﺯﺵ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺩﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. وَلی
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺯﺵ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻫﻨﺮ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺻﻔﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺿﻤﻴﺮ(ﻣﻦ)
ﻭﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺿﻤﻴﺮ
(ﻣﺎ) ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. وَلیﺩﺭ
ﻫﻨﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺟﺰﺍﺋﻰ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺟﻮﻫﺮﻯﻬﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺃﻣﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﻫﻨﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖﻭ
ﺗﺮﺍﻭﺷﺎﺕ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ .

ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ ﻭ
ﻣﺰﺩ ﻭﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ.وَلی
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺵﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍﺑﺎﻫﻢ ﺧﻠﻂ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﻴﻦ ﺷﻬﺮﺕ
ﻫﻨﺮﻯﻭ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ثرﻭﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. وَلی
ﺑﺎﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﻟﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻗﺮﻳﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻌﻮﺭ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﻣﺨﻔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. وَلی
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﻟﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ ﻗﺮﻳﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻌﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻣﺨﻔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻟﺰﺍﻡ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪﻭ
ﺑﻤثاﺑﻪ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻋﻠّﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻧﻔﻌﻰ
ﻣﺒﺘﺬﻝﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻠﻂ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﭼﻴﺰ
ثابت ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﺷﺪﻥ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻤﻬﻮﺭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﺭﺯﺵ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻯ هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺴﻮس ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻮ
ﺁﻭﺭﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺍﺭﺩﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻤﻬﻮﺭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺒﺎﺷﺪ ولی
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﻬﻨﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻮﺍﻡ ﺩﺭ ﺟﺎ ﺯﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺗﺼﻌﻴﺪﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺮ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺑﻴﻔﺘﺪﺟﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻬﺎﺋی ﺰﻣﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻴﻂ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﺒﻮﻍ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺰ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﻓﺮﺩﻯ.ﭘس
ﻧﻮﺍﺑﻎ ﻓﺮﺻﺖ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﺍﺑﻎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻃﻠﺐ
ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺟﻮ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺁﻳﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ؟ﮐﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰﮐﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻣﺮﺯ ﺑﻴﻦ ﻧﺎﺳﻭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻏﺎﺯ ﻭ
ﻗﺪﻡ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻭ
ﺳﭙس ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ. وَلی
ﺍﺑﺪﺍﻋی که ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺣﻮﺍس ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﻣﮕﺮ
ﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﻬﻔﺖ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.وَلی ﺩﺭ
ﻣﺮﺯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻋﺖ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑِﺪﻋﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﺎﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﻭ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻭ ﮐﺎﻧﺖ
ﻭ ﻫﮕﻞ ﻭ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﻭ
ﻧﻴﭽﻪ ﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ.ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻭ
ﺁﺩﻟﺮ ﻭ ﻳﻮﻧﮓ
ﻭ ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ ﻫﻨﺮﻯﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺘّﺼﻞ
ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺃﮐثرﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺒﺪﻉ ﺭﺍ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
قَدَرﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ثَمرﻩ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻳﺎ(ﺟﻨﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﺷﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺎﻣﻞ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻢﻳﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻨﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺍ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺗثبیت ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﻧﻮ ﺁﻭﺭ
ﺭﺍ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺭﻧﮓ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﺍﻋﺠﺎﺯ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﻧﻬﻀﺖ
ﺍﺭﻭﭘﺎﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻫﻨﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ
ﻣﻠﮑﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﻧﺎﻡ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ محمّد
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎﭘﻨﺞ
ﻧﺎﻡ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻳﺎ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﮑﻤّﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.ﮐﻪ قَدَرﺕ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻮﺟﺪ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﻣﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ.
ﻟﺎﻣﺎﺭﺗﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻔﺖﻣﻦ
ﻫﺮﮔﺰ ﻓﮑﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﻧﺎ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺻﺒﻮﺭ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺎ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻫﺮﮐس ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ.ﭘس ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺩﺭﻣﻰ
ﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺑﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﺷﺎﺗﻮﺑﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﻰ ﮐﺸﻢ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻨﺪﻡ ﻭ
ﮐﻮﺷﺸﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ. ﻭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ
ﺗﺄثیرﻫﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺮ ﻋﻘﻠﻢ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻣﻦ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻢﻭ
ﺑﺎﻃﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻢ.ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﻧﺎﻡ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎﺩﻯﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭل ﻘﺎﺋﻢ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ می
ﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺃثر
ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎﮔﻮﺵ
ﺑﺨﻮﺍﻃﺮ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻰ
ﺷﻨﻴﺪﻩﻭ ﻧﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻗﻄﺮﺍﺗﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﻢ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ
ﻗﻄﺮﻩ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻫﺮﻳﻚ
ﻧﺎﻇﺮ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺑﻮﺩﻥ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐسیﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡﻳﺎ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻭ ﻧﻬﺎئی
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺗﺠﺴّﺪ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺃثیرﻯﻭﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﺷﺒﻪ
ﻋَﺪَﻡ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
می گذﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺐ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﺃﻫﻮﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷِﺒﻪ عدﻡ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺷﻮﭘﻦ ﻧﻴﺰ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭ ﺳﺤﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻃﻠﺐ
ﻭﺗﻮﻗّﻌﻰ
ﺁﻫﻨﮕﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﮐﻮﻟﺮﻳﺞ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﮐﻮﺑﻠﺎﻧﺨﺎﻥ
ﺩﺭﺧﻠﺎﻝ
ﺧﻮﺍﺏﺟﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺳﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴدانست.ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺑﻥ ﻔﺎﺭﺽ ﻋﺎﺭﻑ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺼﺮﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻩ
ﺧﻮﺩﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﺪ
ﭼﻨﺪ ﺑﻴﺘﻰ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﻩ
ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺍﻋﺠﺎﺯ ﺁﻣﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺑﻌﺮﺑﻰﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻓﻨﻮﻥ ﺑﻠﺎﻏﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭﻙ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺮاءﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺸﻮﺩ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﻓﻬﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻫﺮﮐس ﻓﻬﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺬﻫب ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ
.

ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻓﻨّﻰ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺭﻧﮓ ﺳﺤﺮ ﻭ ﺟﺎﺩﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺑﺠﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮐﺎﺭ
ﺑﺰﺭﮒ ﺗﻬﻴﻪ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺷﺎﻋﺮﻯ
ﺑﺘﺄﻣّﻞ ﺧﻮﺩ
ﺷﻌﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻋﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ ﺁﻥ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭ
ﺗﻨﻘﻴﺢ ﻭ
ﺯﻳﻨﺖ ﺃﺩﺑﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃثر
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﻓﮑﺮ ﭘﺮ
ﺑﺎﺭﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺑﺸﺮ
ﺩﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭ
ﻣﺎﺩﻯﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃﺳﻴﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺨﺺ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻫﻢ ﺯﺍﺩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﺨﺺ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﻴﺸﻪ
ﺭﺍﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺑﺘﻠﻘﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺸﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ محمّد ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ
ﻋﺰﻡ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
(ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ)
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّدﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﺗﻨﻬﺎ
(ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ القُدُس)
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ ﻧﺎﻡ
ﺟﺒﺮﺋﻴﺎﻝ ﻳﺎ ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺑﺂﻥ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﺎﻡ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪﺑﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.

ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝﺃﺳﻴﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻌﮑس ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ
ﮐﺴﺐﻋﻘﻞﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻋﻬﺪ إلَست
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ
ﺟﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺩ وَلی
ﺃﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺭﺍ مصرف ﺳﻮﺧﺖ ﻟﺬﺕ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺑﺎﻃﻞ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻓﺮﻭﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺗﺮ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎنی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﺗﻒ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪﺑﺎﻋث ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺳﺘﻢ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺷﺎﺭﻩﺍﻯ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺮﻋﻦ ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭ ﻓﺮّ ﮐﺎﺫﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﺮّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
(ﻓﺮّﮔﺎﻥﻴﺎ
ﻓﺮﻗﺎﻥ) ﻭ
ﻓﺮﻫﻤﻨﺪ ﻭ فرّهه
ﻭ ﻓﺮﻳﺪﻭﻥﺑﺎ
ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﺭ
ﺑّﺮّ ﻭﻓَﺮّ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ
ﻣﺎﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃﺷﺮﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻫﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﻮﻳﮋﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﺎ
ﺩﺭﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّدﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺃﺷﺮﻑ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ انسان هاﻯ
ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻨﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻭ ﺃثر
ﺑﺎﺷﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻭ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺑﺰﺭﮒ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻓﻀﻮﻟﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﻭﺭ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﭙﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ .

ﮔﻮﺗﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻰ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻓﺎﺋﻘﻰ
ﺑﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻢ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺟﻨﻮﻥﻭ ﻣﺤﺮﻙ
ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺁﻭﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﻤﻮﻉ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻳﺪﻩﺍﻯﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻕ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺩﻝ ﻣﻰ ﺟﻬﺪﻭﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺨﺘﺎﺭ ﺗﺮ
ﻭﺁﺯﺍﺩ ﺗﺮ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
بی اﺧﺘﻴﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭ
ﺑﺪﻟﺶ ﻣﻴﺮﺳﺪﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ
ﺗﻮﻗّﻊ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﺳﺨﺖ ﺑﻮﻯ
ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺪﻳﺪﻥﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺣﻮﺍﻟﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺁثاﺭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺳﺮﺍﻍ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮﻭ
ﺗﺄﻧّﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺁﻥ
ﺣﺮﻓﻰ ﻧﺰﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﻤﻴﻞ ﻭ ﻫﻮس
ﺧﻮﻳﺶﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻧﺸﺎﻥ
ﺟﻮﺷﺶ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻧﺸﺎﻥ
ﺁﺭﺍﻡ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺰﻡﻣﺴؤﻝ
ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻣﺘﺸﺒّﻬﺎﻥ
ﺑﻌﺮﻓﺎﺍﺯ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻭﺣﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻓﮑﺮ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻫﻨﺮ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺧﻴﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻋﻴﺐ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ثاﺑﺖ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻣی الهی
هستند.
ﺍﻟﺒﺘﻪﻫﻤﻪ قَدَرﺕ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﮔﺎﻫﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺍﺯ عُقده ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺎ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.وَلی
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻤﻴﻦ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺄﮐﻴﺪﻯ ﺑﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻭﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺤث
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺍﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻳن گوﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﺪ. ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﺨﻴّﻠﻰ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﺍﻥ
ﮐﺬﺏ ﻧﻴﺴﺖﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺃﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ وَلی
ﻧﺎﻗﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.وَلی
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﻴﺴﺖﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﻮﭘﺮ ﻣﻦ ﻫﺎ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺡ
ﻗﻮﻯ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺴﻤﻰ
ﺿﻌﻴﻒﺩﻟﻴﻞ قَدَرﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺧﺘﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺯﻳﺒﺎ ﺑﻮﺩ ﺩﺭس
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻭ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺧﺘﺮﻯ ﮐﻪ
ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﺪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺩﺭس ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻘﺺ ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻋﻴﺐ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻘﺶ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ عُقده
ﺩﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ عُقدهﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻌﺎﻟﺞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﭘﺰﺷﻚ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺷﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺳﻮ ﻭ ﮔﻮﺗﻪ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻧﺎﻗﺪﻳﻦ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺣﻖ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺻﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﻠﻮﻳﺰﻡ ﻭ
ﻫﻠﻮﻳﻦ
ﻭﻫﻠﻮﺳﻪﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻠﺴﻪ
ﺭﻭﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﻭﺳﻮ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻧﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺻﺎﺩﻕ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺳﻮﺍ
ﻧﻨﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻭ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭ ﮐﺬﺏ
ﻭﻭﻫﻢ ﺑﺎﻃﻞﻭ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻭ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻯ ﺷﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. وَلی
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺗﺸﺘﺖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻭ
ﻣﻨﺒﻊ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺎﺭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﻥﺃﻣﺮﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﻭ ﺗﺪﺭﺝ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻫﻨﺮﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺁﺧﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻢ
ﺩﺭﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻭ
ﺟﻬﺶ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻓﮑﺮ ﻭﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻋﺠﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.وَلی ﺍﺯ
ﭼﻪ ﻣﻨﺒﻌﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪﺣﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻰ ﺯﻧﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻞ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺮ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻭ
ﻋﺠﻴﺐ ﺗﺮ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ عُقده
ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺳﻴاﺴﻰ ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﻣﻠّﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺗﺸﮑﻴﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻯ ﺷﮑﻞ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻭﺍﻗﻊ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪﻧﺎﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺮﺁﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﺎﻥﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻙ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺴﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮑﺮﺩﻩ.ﻭ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﺎﺹ ﺑﺮﻭﺵﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﺩﻳﮑﺘﻪ ﮐﺮﺩﻩ. ﺍﮔﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺷﺖﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ.ﻭ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺳﺎﺑﻖ ﻳﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺗﺪﺭﺝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ
ﺭﺍﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻨﻄﻖﻗﻀﻴﻪ
ﻋﮑس ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﻗﻀﻴﻪﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﻭﻯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺭﺩﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺑﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺷﺪﻥ
ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺷﺪﻥ
ﺑﺤث ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺷﺪﻥ ﺁﻥﺟﺴﺘﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺮ
ﺗﺄثیر ﻭﺗﺄثّر
ﺳﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ.

ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯﻧﻘﺶ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺟﺪﻳﺪﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘل
ﺠﻤﻌﻰﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
هاﻯ ﺒﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﻗﻮﺍﺭﻩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺟﻤﻊ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻧﻮﺁﻭﺭﻯﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺄﺻﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻫﻨﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻣﻌﻠﻤﻴﻦ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍﺍﺯ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﺎ
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﺃﻣﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺻﻨﻌﺖ ﻧﻴﺰ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺫﻭﻕ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺟﻤﻊ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺫﻭﻕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ.
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﻚﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺫﺍﺗﺎ
ﺭﻧﮓ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ
ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺟﻤﻴﻞ ﻭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻢ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﺎﻥ
ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺯﻳﺒﺎ
ﺑﺮﺁﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﻭ
ﮐﺴﺐ ثرﻭﺕﺩﺭ
ﺑﺤث ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖوَلی
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ ﻧﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﺎ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﻟﺎﻟﻮ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﺎﻟﻰ ﻭ
ﻗﻴﻤﺖ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ وَلی ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ. ﺍﺭﺯﺵ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻟﺬﺕ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍم اﺳﺖ. ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻋﻘﻠی
هنر ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺄثیر ﻣﻬﻢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﺨﺼﺺ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﻭﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻳﻚ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﺎﻟﻰ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺭﻭﺯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﺎ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻨﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺴﻠﻂ ﺑﺮ
ﺻﻨﻌﺖ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺭﺍ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﻭ ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺧﻠﻖ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺃثرﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩﺍﺯ
ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳل
ﻤﻨﻄﻘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻋﻤﻞ
ﺗﺼﻌﻴﺪ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺄﺻﻞ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺁﻧﭽﻪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ مُقَدّس
ﻳﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺷﻌﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺭﻑ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺃﺻﻞ ﻫﺪﻑ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩﻫﻴﭻ
ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺎ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺼﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻮﻗّﻒﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﻫﺎﻯﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﭘسﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺗﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺣﺘﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺃﺯﻟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ .
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺴﺮ ﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ.ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﭘس
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ قَدَرﺕ
نبوّت ﻭ تنبّوء
ﻭ ﻧﺒﺄ ﻭﺧﺒﺮ
ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰﺍﺯ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺿﻤﻦ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎ
ﻣﺸﺨﺼّﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩﻭ
ﻣﻨﻔﻌﻞ ﺍﺯ
ﺑﻌﻀﻰ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﺟﻬﻞ
ﺭﺍﻳﺞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻴﻄﺶ ﻋﻮﺽ ﺷﻮﺩ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻘﺶ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏﺭﺍﻩ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .

ﻟﺬﺍ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ ﺷﺨﺺﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﻌﻮﺍﻣﻞ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍﺯ ﻣﺮﻣﻮﺯﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭﺭﺍﺷﺘﻰ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺐ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺨﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣل ﻮ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎ ﻧﺴﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺯﻟﺤﺎﻅ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻮﻗﺎﻳﻊ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﻌﻨﻰ ﺃﺻﻴﻞ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻳک
ﻘﺪﻳﻢ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﺯ
ﻋﺪﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻭ ﺧﻠﻖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺫﺍﺗﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﺮ
ﺩﻭ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣؤثّر
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
کسی ﭙﺎﻙ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺪﻭﻥ عُقده
ﻭﻋﻴﺐ ﻭﻧﻘﺺ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻮﻟّﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.وَلی
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻧﺎﻥﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭘس
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺩﻭ
ﺭﻭﺵ ﻭﭼﻨﺪ ﻋﻨﺼﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻨﺮﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻓﮑﺮ ﻫﻨﺮ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻠﻤﻮس ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺑﺮﻫﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺧﺎﺻﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻰﺩﺭ
ﺃﻏﻠﺐﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺵ ﺑﺸﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ.
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻫﻨﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺳﺖﺗﻔﺎﻭﺕ آثار
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺫﺍﺕ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺗﺄثیر
ﭼﻨﺪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﺭ
ﻳﮑﺠﺎﻭ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﻓﺮﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺃثر ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰﮐﻪ
ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﻗﻰ ﻭ
ﺑﻮﻣﻰ ﻭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻧﻈﺮ
ﻏﺮﻳﺒﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻗﺎﺑﻞ ﺭؤﻳﺖ
ﺁﻥ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎنی ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻭجدﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ .

ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﺑﻌﮑس
ﮔﻔﺘﻪ ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺗﺮﻙ ﻭ
ﻣﻨﻬﺪﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺄﻧﻮس ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
وَلی ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻟﺎ ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻬﻨﺮﻣﻨﺪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻥ ﺑﺎﺭ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺷﮑﻞ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﮑﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺸﺒﺖ ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺩﺭﺷﺨﺺ ﻓﺮق
ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺮﺩ.ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺻﻴﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﻨﺮﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﻌﺪﻳﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺒﺪﻉ ﺭﺍ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻗﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﻙ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.

ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥﺑﺎﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﺸﺮﻭﻋﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻤﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺑﻘﻮل
ﻴﻮﻧﮓ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻟﺶ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺩﻭﺭ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺩﺭﻙ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻌﻠﺖ ﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺭﺍ ﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺭﺯﺵ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ.
ﺧﻴﺎﻝ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪوَلی
ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭ
ﻭﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪوَلی
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ.ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻭﺿﻊ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ
ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻩﺗﺎ
ﺑﺨﻠﺴﻪ ﻭ
ﻏﻴﺒﻮﺑﺖ ﻭ
ﻓﻘﺪﺍﻥ ﻭَﻋﻰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺻﻴﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. وَلی
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻨﺘﺮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻪ
ﻫﺬﻳﺎﻥ. ﻣﺸﮑﻞ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻳﺪﻩ
ﺑﺸﮑﻞ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ.ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺭﺍ
ﮐﺎﺭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪﺍﻟﻬﺎﻡ ﺳﺤﺮ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺍﺯﻋﺪﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻳﺎ
ﻣﻮﻫﺒﺖ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﺳﺖﻫﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﻭ
ﻨﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﭘﺎﻙ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻳﺎ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺁﻥ
ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺷﺮﺡ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﻏﻴﺒﻮﺑﺖ
ﻭﺑﺮ ﺧﺒﺮﻯ
ﻭﻭﺟﺪ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪﻭ
ﻳﺎ ﻧﺸﺌﻪ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.وَلی
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻫﻮﺵ
ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺫﻫﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺃثرﺍﺕ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺭﺍﺑﺎ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﻤﺮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻴﺮ ﻧﺰوَلی ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﺸﺘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﺮﻭﺝ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ .

ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺒﻚ
ﺍﻣﭙﺮﺳﻴﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻴﻨﺶ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺁثاﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﺒﺎ
ﻫم ﻔﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻃﻴﻨﺖ
ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻌﻀﻰ ﺍﺯ ﻣؤثّرﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﻴﺪﺁثاﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻨﻔﺮﺩ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ . وَلی
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻋﻨﺼﺮ ﺯﺍﺋﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺴﻮسﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣؤثّرﺍﺕ ﻭ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺳﺎﺑﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻓﻮﺳﻴﻮس
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺑﺤﺶ
ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪﻣثل
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻓﺮﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺃﺻﻞ ﺁﻥ
ﺣﺎﺩثه ﻣﺒﺘﮑﺮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﻳﮑّﻪ ﺑﺰﻧﺪ.ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺩﻫﺸﺖ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻣثلا
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻭ
ﺩﺍﻭﺭ ﺁثاﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ
ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺭﺍ ﺑﻘﻮﻝ(ﺑﺎﻳﺮ)
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﺪﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﮔﺮ
ﻋﺰﻟﺖ
ﺑﮕﻴﺮﺩﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺠﻤﻊ ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﺩ.
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ.
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎﭘﻰ ﻓﮑﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺍﺯ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻟﺬﺍ
ﺭﻧﺞ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺎﺭﺽ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺭﻧﺞ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. هدﻑ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﮔﻤﺸﺪﻩ ﺍﻯ
ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻥ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎﻭ ﺳﭙس
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺩﺭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺗﻘﻠﻴﺪﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺩﺭ
ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺧﻴلی اﺯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻣﮕﺮ ﮐﻤﻰ
ﺍﺯ ﺟﺪﻳﺪﻫﺎ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺩﺍﺷﺖﻇﺮﺍﻓﺖ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻧس ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻬﺮ ﻗﻴﻤﺖ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺩﻫﺸﺖ
ﻭﺗﻌﺠّﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻫﺎﺑﺎﻳﺪ ﻫﻨﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺤﺮﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻭ ﺧﻠﻂ
ﻭﮐﻮﺭﻯ ﻭ
ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﭘﺎﻳﻪﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﻣؤثّرﺑﺮ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﺎﺷﺪ
ﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺣﺪّﻯ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻓﻨّﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻣﻞﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ ﻟﺎ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﻭ
ﻧﺎﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺷﺒﮑﻪﺍﻯ
ﻣﺒﻬﻢ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﺯﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻠﻘﻴﺢ ﻧﻄﻔﻪ
ﻭ ﺣﻤﻞ ﻭ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﻃﻔﻞ
ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﻃﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻮﻧﮓ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺭﺍ ﺭﻧﮓ ﻧﻮ
ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻏﻠﺒﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺑﺪﺍﻉﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺫﺍﺕﺑﻄﻮﺭ
ﺷﻌﻮﺭﻯ عقب
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻮﻧﮓ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻋﻤﻞ
ﻟﺎ ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺗﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻓﮑﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥﺪﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻳک اﺑﺪﺍﻉ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥﻫﻤﺎﻥ قَدَر
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻄﻮﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﺧﺖ.ﻭﻧﻈﺮﻳﻪﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﮐﺮﺩ ﻭﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻪﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ.ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻳﻨﺘﻮﻥ
ﭼﻴﮑﻮﻑﺩﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻏﺎﻳﺎﺕ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻥ اﺳﺖ.وَلی
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﻨﺰﻳﻞﮐﺎﺭ ﻣﺸﮑﻞ
ﻭﺑﺎ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻬﺎ
ﺑﻄﻮﻥ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
کتاﺏﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﻬﻢﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁثاﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺭﻣﺰﻯ ﮔﻔﺖ ﻭ
ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﮐﺸﺘﻦ
ﺃﺻﻞ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻭﺍﻧﮕﻮﺥ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺩﺍﺭﻡﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺼﺪﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻡ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻮﺷﺶ
ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﮑﺘﻮﺭ
ﻫﻮﮔﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺗﺄﻣّﻠﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺟﻮﺟﻪ ﻭ ﺗﺨﻢ
ﻣﺮﻍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻧﺸﻮﺩﻧﻪ ﺗﺨﻢ
ﺟﻮﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﺟﻮﺟﻪ ﻣﺮﻍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻫﻮﺵ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﻭﺑﺎﻝ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘس
ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻮﺭﻳﻮﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺖ.ﻳﮑﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺳﻠﺒﻰ
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻏﻠﻂ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ ﻭ ﻣثبت
ﺩﺭ ﮐﺎﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭﮐﺎﺭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﺒﻰ
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻡ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻨّﻰ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻣثبت ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻘﺸﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻧﺒﻮﻍ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﻗﻮﻩﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻌﻞ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﻚ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺩﻯلاﮐﺮﻭﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﻣﻌﺎﺻﺮﻧﺒﻮﻍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
قَدَرﺕ ﺧﺎﺹ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻦﮐﻠﺎﻣﻰ
ﭘﻮﭺ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺵ
ﺟﺰ ﺟﺴﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ.ﺩﺭ ﺣﻨﮓ
ﺑﺎﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻗﺒﻮﻝ ﻫﺮ
ﺃثر ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﺴﻢ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﻭﺭﺍ
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺪﻧﺎﻡ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻭﺟﻬﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺎﻧﺖ
ﻭ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻭ
ﻧﻴﭽﻪﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺻﻔﺖ
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﺳﺤﺮﻯﺑﻨﺎﻡ
ﻧﺒﻮﻍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﮐﻤﮑﻬﺎ ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﻭ ﺩﻝ
ﻧﺒﻴﻨﻨﺪﻭﻫﻢ
ﻭﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
. ﺩﻯ لاﮐﺮﻭﺍ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺭﺍ ﻳﻚ ﻭﺟﺪ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺣﺪس ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭ ﻧﻪ
ﺣﺪﺳﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﮐﻪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻨﮑﺮ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﻘﻞﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺃﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺭﺍ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻟﺎ ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ وَلی(ﮐﺮﻭﺍ)
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺯﻳﺎﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺳﺒﻚ
ﻭﺭﻭﺵ ﻭ ﺗﺠﺎربّ
ﺣﺴّﻰ ﻭ
ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺍﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﻫﺎﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﺮﻭﺍﻯ ﺑﻰ ﺧﺪﺍﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﭙﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻮﺭﻯ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻮﺭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ
ﮐﻊ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﺗﻮﺍﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰﻭ ﺳﭙس
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﮐﺮﻭﺍ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻠﺎﺵ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺘﻮﺍﺻﻞ ﺩﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻭ ﺍﺩﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻡﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺁﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﺩﻩﮐﺮﺩﻥ
ﻳﻚ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻠﺎﺵﺳﺎﺯﻧﺪﻩﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪﺃﺻﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.

ﺑﺴﻴﺎﺭی
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺖ
ﻭ
ﻫﺎﻭﻳﺎﻥﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺗﻨﻔﻴﺬ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺩ
ﺁﺭﺯﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺳﻴﺰﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺩﺭﻫﻨﺮﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮﺍﻓﺴﻮس
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻥ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﺁﺭﻣﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻭ ﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﮐﻪ
ﺍﺷﺮﺍﻗی ﻨﻤﻰ
ﺒﺎﺷﺪ ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺍﺯ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﭘُﺮ ﻏﻠﻂ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ عُقده
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻢ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ عُقدهﻫﺎﻳﺶ
ﺭﺍ ﮐﻢ ﻭﺑﻴﺶ
ﺑﻰ ﺃثر ﻭ
ﺗﻴﺮﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﮔﺮ
ﮐﻮﻟﺮﻭﺝ
ﺷﺎﻋﺮ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰﻗﺼﻴﺪﻩ
ﮐﻮﭘﻠﺎﻥ ﺧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺩﮔﺎﺭﭘﻮ
ﺷﺎﻋﺮ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰﻗﺼﻴﺪﻩ
ﮐﻠﺎﻍ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻫﻨﺪﺳﻰﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺻﻮﻝ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺍﺩﺑﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﺗﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﻘﺸﻰ ﻗﺎﺋل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﻏﻠﻄﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﺼﻮﺭﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭ ﻣﻘﺼﺪﻯ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺎﺭﻯ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯﻭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣثل ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﺍعلیّ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﻣﺘﺪﺭﺝ ﻭ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺩﺭ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻨﻄﺒﻊ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﻮﺩ . ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺳﻮﺭﻳﻮﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺩﮔﺎﺭﺑﻮ ﮐﻪ
ﻗﺼﻴﺪﻩ ﻏﺮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﺠﺮﺩ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻘﻠﻴﺒﻮﺩﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻫﺴﺖ
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻨﻴﺴﺖ.ﻋﻤﻞ
ﺍﺑﺪﺍع هنرﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩﻯﺷﺨﺺ
ﺩﺭﺁﻥ ﺳﻬﻢ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﻫﻮﺵ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﺎﺕﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻤثل ﺃعلیّ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ.ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻴﻨﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻔﻊ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻗﺒﻠﻰﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻴﺎﻝﺩﻟﻴﻞ
ﺻﺤّﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻠﻰ.
ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻘﻖ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﺰﺩ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﺍﻳﺮﺍﺩﮔﻴﺮ
ﺑﺎﺯ ﻫﻮﺵ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻮﺭﻳﻮ قَدَرﺕ
ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭﻗﻮّﻩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺑﻌﻀﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺒﺘﮑﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺑﺨﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﻭ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﻭ ﻃﺮﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮ ﻳﻚ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪﻳﻚ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﺳﺮﻭﺭ
ﻭﺭﻭﺷﻨﻰ ﻭ
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﻘﻞ
ﻣﺒﺘﮑﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﻭ ﺣﻀﺎﻧﺖ
ﻭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻠﻮﻝ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺷﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﻳﺴﺘﺎﻝ
ﺳﺎﺯﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﻳﺴﺘﺎﻝ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﻣﻮﺍﺩ ﺩﺭ
ﻣﺤﻠﻮﻝ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. وَلی
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺿﺮﺑﻪ
ﺧﻔﻴﻒ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺮﻣﺤﻠﻮﻝ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﭘس ﻣﺎﺩﻩ
ﺳﺨﺖ ﻫﻢ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺳﻮﺭﻳﻮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻫﻨﺮ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻴﺌﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻓﻨّﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﺪﻑ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ.ﻭ
ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯﮑﻪ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺍﺯ
ﺷﻴﺌﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺸﺨﺺ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﺼﻮﺭﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺳﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪ.ﻭﻭﻧﻮس
ﺑﻪ ﺍﻭ ﺭﺣﻢ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺑﻤﺠﺴّﻤﻪ
ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺴﺮ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﻭ
ﺧﻠﺴﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻬﻮﺵ ﺁﻣﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒﻠﻰ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻋﺎﺷﻖ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪﻭ
ﻋﻴﻨﻴّﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺳﻮﺭﻳﻮ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻏﻠﺒﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﺴﺎﺧﺘﻦ
ﺷﻴﺌﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﺪﻥ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﺴﺖﭘﻴﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺷﻴﺌﻰ
ﻣﺼﻨﻮﻉ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﻌﺪﻳﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺪﻩ ﺃﺻﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺷﮑﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ ﺍﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻳﺪﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﺮﻓﻴّﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺷﺪﻥ
ﺍﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺍﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﻣﺰﺩﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﮐﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﺮ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻭﻟﻮ ﻧﺴﺒﻰ ﮐﻤﻚ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﻋﻤﻴﻖ ﺍﺯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻋﻬﺪ إلَست
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ .

ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻳﺪﻩﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎﺻﻤﻪﺍﻯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﻪ ﺑﺬﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﺑﺎﺯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻣﺤﺴﻮس ﺷﺪﻥﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﻫﺮﮐس ﺑﻘﺪﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻨﺪ. وَلی
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻤﻪ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩﻳﻚ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.پس ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﻇﺮ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻨﺎﻇﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﻧﺎﻇﺮ
ﻣﺴؤﻝ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺷﮑﻞ ﻣﺮﺑّﻊ ﻭ
ﻣثلّث ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ولی
ﺷﮑﻞ ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ
ﺃﺑﺮ ﻳﺎ
ﺁﻣﻴﺨﺘﮕﻰ
ﺭﻧﮓ ﺩﺭ ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺎﻇﺮ ﺁﻥ ﺃثر
ﻫﻢ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴؤﻝ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ .

ﭘس
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﺴﻴﺪ ﻫﻨﺮ
ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﺠﺴّﻢ ﻫﻨﺮﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﮐﺎﺭﺵ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﺴﻴﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ . ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺁﻥ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻥ ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﺪﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺴّﻢ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰﻭ ﺑﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻭﺩﻳﺪ
ﭼﺸﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺁﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺗﻤﺎﻳﻠﻰ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﺑﻨﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖﺗﺎ
ﻭﻯ ﭘﺎﺳﺦ ﺁﻥ ﺑﺪﻫﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﺪﻩ ﺃﺻﻠﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻨﺴﺎﺥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﺩﺭﻭﻧﺶ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻰﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺩﺍﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺑﺤث
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﻀﺞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻭﻟﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺟﻨﺠﺎﻟﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻩ ﻧﻤﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻧﺪ ﻭﻣﺰﺩﻯ
ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻘﺼّﺮ
ﻭ ﻗﺎﺻﺮ
ﺩﺭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻘﻞ ﭘﻴﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻠّﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶﮐﻪ ﺟﺸﻦ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻌﺮ
ﻭﺣﮑﻤﺖﻭ
ﻳﺎﺩﺭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺣﻨﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺒﻬﻠﻮﻝﻫﻴﭻ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻟﻴﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﺎﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﮐﺎﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﺁﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺳﺖ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻠﺴﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻏﺰﻝ
ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻭ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﺁﻫﻨﮕﻰ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﺪﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩﺵ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻘّﺎﺵ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻘّﺎﺵ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺭﺍﺯ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ. ﻭ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻊ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻫﻨﺮﺳﺎﺯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﻳﻚ ﻓﺮﻳﺐ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻋﺎﻣﻞ
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻌﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
. ﭘس ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺁﻧﻘﺪﺭ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻳﺪﻩ ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘس ﻭﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﮑﻞ ﺗﻮﻗّﻒ
ﮐﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺎﺭ ﻣﻮﺯﺍﺋﻴﻚ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺠﺮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺁﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺠﺴّﻢ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ ﻟﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻟﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﮑﺴﻰ ﻳﺎ
ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ وَلی
ﺁﻧﺮﺍﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﭘس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﻣﺪﺍﺭﻯﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺐ ﻋﺼّﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ وَلی
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻭﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻨﺮﺵ
ﺟﺎﻭﻳﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﻭﺗﺼﺎﺩﻕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻬﺪ إلَست
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻳﺎ ﮐﻨﻮنی ﺒﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻮﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯﺍﺭﺯﺵ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺃﺻﻞ ﻟﻬﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻓﻌﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ.وَلی
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺤﺮ
ﺁﻣﻴﺰﺑﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮ ﻗﻄﻌﺎ
ﺗﻔﮑّﺮﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻳﮕﺮﻭ
ﻣﺼﺎﻟﺤﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺍﺳﺖﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻴﮑﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻤّﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻖ ﻋﻬﺪإلَست
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺟﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻄﺎﺑﻖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﻮﺟﻬﻰ ﺑﻬﻴﭻ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣؤثّر
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺸﻮﻕ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
مثلا ﮐﺎﻓﺮﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﻭﻓﮑﺮ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻤﺎﺭ ﻭ ﺍﻟﺎﻍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻮﺍﺭﻯ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻧﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﺃﺩﺑﻰ
ﭼﻮﻥ ﺷﻌﺮ ﻭ
ﻏﺰﻝ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﻫﻤﮕﺎﻥﻭ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣّﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ .

ﺍﮔﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵﻭﻟی
ﻨﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻮﺵ ﺑﻨﺪﺍﻯ
هاﻯ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺋﻢ ﻫﺴﺘﻰ
ﺷﻨﺎ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺗﻮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﺭ ﻭ
ﻣﻮﺭ ﻭ ﺣﺘﻰ ﮔﻴﺎﻩ
ﻭ ﻋﻠﻒ ﻫﺮﺯﻩ
ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﻨﻮﻧﻰﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻭﺍﺟﺐ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓق
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺍﻳﺮﻩ ﺳﺎﻣﺴﺎﺭﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻏﻴﺒﻰ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﭘس ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﻩ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﺳﺎﺩﻩﺭﺍ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﭼﻴﺰ
ﺣﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭﻫﻀﻢ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.وَلی
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺮ
ﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺵﮐّﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺼﺎﺭﻩ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺣﻴﻮﺍنی
هستندﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺳﻮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﻮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
عُقده ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎمُقَدّس
عُقده ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮑﺸﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎﺑﻊ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺁﺭﺯﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ
ﻭ ﺣﺼﺎﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ ﺃﺳﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭ
ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﻮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺠﺎﻯ
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭﻯ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﺳﻴﺎﻩ ﺗﺮ ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﮑﻨﻨﺪﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻥ
ﻫﺎﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ ﻭ
ﻭﺳﺦ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ.ﮐﻪﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻗﻄﻌﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺠﻬﻨّﻤﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺤﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻨﻔﻰ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺯ
ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻫﺎ
ﺷﺪﻩ.ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮕﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﻴﻞ ﺳﻘﻮﻁ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻘﻌﺮ
ﺩﺭﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻠّﻪ
ﮐﻮﻩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺳﻨﮕﻰ
ﻭﺯﻳﻦ ﺭﺍ
ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ ﮐﻮﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻭ ﺑﺘﻪ ﺩﺭﻩ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺷﺎﻳﺪ ﻟﺬﺕ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺳﺎﻝ
ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﻤﺎﻗﺖ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻡ.ﻭ
ﺍﻓﺴﻮس ﮐﻪ
ﺩﻳﺮ ﻭ ﮐﻨﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻡ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺟﺪﻯ ﺗﺮﻯ ﺑﮑﻨﻢ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻓﺴﻮس ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻘﺒﻮﺩﻩﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻭﮐﻢ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﺳﺴﺖ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﺟﺪﻯ ﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﻳﺪ
ﻭﮐﻮﺷﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻨﺪﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻳﻢﺑﺎﺯ
ﮐﻨﺪ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻳﻢ. ﮐﺎفی
اﺳﺖ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺃﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻈﺮﻯﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢﺗﺎ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.

ﺗﺄثیر
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻣﺪﺍﻭﻡﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮﺍﺯ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺗﻮﻟّﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﻋﻬﺪ إلَست
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻔﺘﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺁﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺖﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺼﻮل
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻣﺪ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. قَدَرﺕ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺯﺷﺘﻰ ﻭ
ﮐﺠﻰ ﻫﺎ ﻭ ﮐﺎﺳﺘﻰ
ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺒﺎﻟﻌﮑس ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﮐﻨﺪﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﻧﻴﻤﻪ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻠﻢ ﻳﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﻄﺢ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭ شانس
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺩﻭﺗﺎ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥﮑﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻟﻤﻦ
ﺧﺎﻑ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺑّﻪ ﺟﻨّﺘﺎﻥ
ﻭ ﻣﻦ ﺩﻭﻧﻬﻤﺎ
ﺟﻨّﺘﺎﻥ.

ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺧﻮﺩﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻤﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﺑﺎ
ﺍﻳﺪﻩ ﺃﺻﻠﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ ﻳﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺰﺩ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﮐﺎﺭﺵ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻠﺶ
ﺍﻣﺎﻧﺖﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻘﺾ ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺧﻮﺩﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭘﺎﺑﻨﺪ ﺳﻄﺢ
ﻣﺎﺩﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻂ ﺍﺻﻠﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﻣﺴﺪﻭﺩ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ هرکس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺿﺮﻭﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭ ﻧﺎﻇﺮ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻭﺍﺿﺢ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﻞ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺷﺨﺺﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻣّﻰ
ﺷﺪﻩﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺫﻫﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻯ
ﻧﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣثلا
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﺗّﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ها ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ . ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎ ﺑﻌﮑس ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﺻﺮﻳﺢ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻯ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻘﻖ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ ﻋﻠﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﻗّﺖ ﻭ ﺻﺮﺍﺣﺖ
ﻏﻴﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﻠﻮﻡﺑﺎﺯ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩﻧﺪﺍﺭﺩ
وَلی ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪﺩﺭ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺳﺘﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.وَلی
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻭﺳﻤﻪ
ﻭﺳﻮﺭﻣﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺃثر ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺃﺳﻴﺮ عُقده
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ عُقده
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺟﺎﻯ ﺁﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻴﻚ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻋﮑس
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﺗﺎ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮐﻨﺪﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺤﻬﺎﻥﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﻨﺪ.

ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺴﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﭘﺎﺑﻨﺪ
ﺍﺳﺖﭘس عُقدهﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ
ﻧﺎﺗﻮﺍنی هاﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻌﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
عُقده ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﻋﻴﺐ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ پس
ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯﮐﺎﺭﺵ
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﺪ. وَلی
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﻓﺮﻳﺒﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﺭﺁﻣﺪ ﻭﺷﻬﺮﺕ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﻨﺪﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪﺳﺒﻚ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻰ ﮔﻮﺋﻴﻢﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯﻭ
ﻋﺪﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.وَلی
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.عُقدهﻫﺎﻯﺨﻮﺩ
ﺷﺮﻳﻚ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﻩ وَلی
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭﺳﻔﺎﺭﺵﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺍﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﻧﺪ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻭ ﺑﺎﺷﻌﺮ
ﻭﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻥ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭘﻠّﻪ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺗﺼﻮﺭﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺸﺨﺺ ﻭﻣﺪﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎ ﻫﻨﺮﺟﻮ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺩﻗّﺖ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮﻯﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.وَلی
ﺭﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻟﺰﻭﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺧﻮﺩﺁﻣﻮﺯﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﺮ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻧﻮﻋﻰ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﮑﺮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﺪﺭﮐﺎﺕ
ﺣﺴّﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ عُقده
ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻟﻮ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻭ ﻭﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ اﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ گرﺩﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
قَدَرﺕ تنبّوء
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻭﺧﺎﻣﻮﺵ
ﮔﺮﺩﺩﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰقَدَرﺕ تنبّوء
ﻭ ﻧﺒﺄ ﻭ ﺧﺒﺮ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺋﻢﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺧﻮﺩ قَدَرﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ قَدَرﺕ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ)ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺁﻧﺮﺍ(ثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻭﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺯﺍﺕ ﺁﻥ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻤﻚ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﺩﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺗﺨﺼص ﻫﺮﺭﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﻔﻂ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﺼﺺ
ﻓﻨّﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭘﻴﺮ ﺷﺪﻳﻢ ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﺪﻫﻴﻢ.وَلی
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻋﺎﺩﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﻔﻴﺪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﻫﺮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻭ
ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ . ﭘس ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰﻫﻢ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﻫﻢ ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﺏ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺪﺍﻧﻢ ﺑﭙﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺰﻧﻢﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺑﺮﻭﺩﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒﺢ
ﻭﺍﺟﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﮐﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﮐﺎﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﭼﻮﻥ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺭﺍﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩﻭ
ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺿﻮﺡ
ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻯﺷﺎﻧس
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﺴﺪﻭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ
ﻣﺠﺪﺩ ﺁﻥ ﺳﺨﺖ
ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﺍﺿﺢ ﻭﻗﻄﻌﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺤﻘﻖ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻗﻄﻌﻰ
ﻭ ﺻﺮﻳﺢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻫﮕﻞ
ﻭ ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭ ﻭﺍﺿﺤﻰ
ﺩﺍﺩﻧﺪﻣﻔﻴﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺴﻄﺢ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺨﺖﻭ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ وَلی
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻴﺐ ﺟﻮﺋﻰ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﺑﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﺁﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺧﺎﻙ ﻣﻰ
ﺧﻮﺭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
وَلی ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ .
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻫﺮﻳﻚ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﻭ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺢﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁثاﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.وَلی
ﻋﻴﺐ ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎ
ﺍﻳﺪﻩ ﺃﺻﻠﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻨﺸﺎﻥ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻘّﺎﺷﺎﻥ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﻭ
ﮐﻮﺑﻴﺴﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻟﺎﺯﻡ
ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻘّﺎﺷﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﻃﻔﻞ
ﻳﮑﺴﺎﻟﻪﺭﻧﮕﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻭﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭ ﻃﺮﺡ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻘّﺎﺷﻰﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﻀﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﮐﺎﭘﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺃثر ﻃﺒﻴﻌﺖﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﻠّﺖ ﻳﺄس
ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ اﻟﻬﻰ.
ﺯﻳﺮﺍﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬی
ﺪﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻗﺼﺪ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺁثاﺭ ﺧﻮﺩ می
ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﺪﻩ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻳﻚ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺑﻮﺩﻩوَلی
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺼﻮﺭﺕﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ.ﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﻣﻮﻧﺘﺎﮊ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻣﺨﺘﺮﻉ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬی کاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺭﺍﺍﻭﮔﺴﺘﻴﻦ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺤث ﻭﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯﻘﺎﺑل
ﻔﺮﺽ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. وَلی
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻭ ﻓﺮﺿﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭعُقده ﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻧﻔس
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ
ﺯﺷﺘﻰ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺳﻌﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻭ
ﻣﺠﺎﻫﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺎﻋث
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ قَدَرﺕ
ﻓﻬﻢ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭﺳﻢ ﻭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻳﺎﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ولی ﺍﻳﻦ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯﻳﺎ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮑﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻧﺪﮔی کنوﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﺨﻮﺩ
ﻋﻴﺐ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺳﻄﻮﺡ ﺟﺪﻳﺪﻯﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻌﻰ
ﻭﻣﺠﺎﻫﺪﻩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣثلا
ﻧﻘّﺎﺵ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻘﺎﺷﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺎﻋﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﻌﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. وَلی
ﺁﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﺑﻖ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺴﺘﻦ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁثاﺭﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺷﻌﺮﻯ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﻢ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﭘس
ﺁثاﺭﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺭﺷﺘﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻭﺭ
ﻣﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺭﻭﺯ
ﻣﺮﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﺗﺮ ﻭﺗﻨﮓ
ﺗﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺒﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﭼﻮﻥ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻧﻴﺰﺃﻧﺪﮐﻴﺎﺯ
ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺘﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ . ﭘس
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯﻫﻴﭻ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺪﺍﻡ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰﻣﺪﺍﻡ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻭﺑﻰ
ﻣﺤﺘﻮﺍ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮔﺮ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻋﺼﺮ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻄﻮﺭﮐﻠّﻰ
ﺑﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺻﻨﻌﺖ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﺧﻮﺩ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭﺫﻭﻕ
ﻭﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻧﻘّﺎﺷﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﮑﺎﺳﻮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺩﻭﻟﺎﺭ
ﻣﻴﺨﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻟﺬﺗﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﻧﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﻟﺬﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻣثاﻝ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩ. ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤّﻰ
ﻭ ﺷﺪﺕ ﮐﻴﻔﻰ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺮ ﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮ
ﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺍن
هاﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻫﻢ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻫﺮ
ﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ . ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺠﺪﺩ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻫﺴﺘﻴﻢ
. ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ ﺭﺍﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻳﻢ.

ﻫﻨﺮﻣﻨﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺁثاﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻴﭻ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻔﺶ ﮐﻬﻨﻪ
ﺍﻳﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ
ﻧﻌﻤﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺳﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺍ ﺟﺰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﻫﻤﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﻮﺷﺸﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻥ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﺳﻔﺮﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺎ
ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺍﺯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺣﻘﺎﺭت هاﻯ
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺮﺗﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﭼﺮﻳﺪﻥ
ﺩﺭ ﻣﺰﺭﻋﻪ
ﺳﺮﺳﺒﺰ
ﺟﻬﺎﻥﺑﻨﺸﺨﻮﺍﺭ
می ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺧﺮ
ﻣﺪﺍﺭﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺧﻴﺎﻝ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺻﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖﻭ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺰﻳﺪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯﺘﻤﺮﻳﻦ
ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. وَلی
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺟﻮﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺪس
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥﻤﺎﺩﻯ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺳﻄﺢ ﺩﺭﻙ
ﻗﺒﻠﻰﻭ قَدَرﺕ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﺣﺪس ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻟﺎ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻟﺎ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻴّﺖ
ﻭﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺷﺪ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﻨﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﺩﮐﺎﺭ
ﺃﻟﻮﻥ ﭘﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﻭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﺎﺩﻯﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﻳﺪﻩ
ﺍﻯ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﺯ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ . ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺩﻳﺴﻮﻥ
ﻣﺨﺘﺮﻉ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺟﺪﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﻢﮐﻪ ﺗﺤﻘﻖ
ﺁﻥ ﺑﺪﻫﻢ ﺳﺮ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻡ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.وَلی
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺨﺘﺮﻋﻴﻦ
ﻭﻣﮑﺘﺸﻔﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺗﻰ
ﺳﻮﻕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﺨﺘﺮﻉ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ
ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
اﺭﺍﺩﻩﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﻳﻚ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻋﺎﻡ ﻭ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ثاﺑﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺃﻧﺎﻟﻴﺰﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻋﻤﻞ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﻓﻨّﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺭﺍﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺎربّ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی ﺗﺠﺎربّ
ﺷﺨﺺ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻯ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.وَلیﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺎربّ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ
ﺁثاﺭ ﺗﺠﺎربّﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩﺭﺍ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﺎس
ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﭘﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺑﻮﻳﮋﻩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺤﺴﻮس
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ( نِورز) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺗﻨﻔّﺶ
ﻭﺑﺮﻭﺯ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻳﻚ ﺩﺍﺭﻭ
ﻭﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﻢ
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺭﺍﺑﺴﻮﻯ ﻫﻨﺮﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺗﺶ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﮔﻮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺷﻔﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻧﻴﻤﺎﺩﻯ
ﺍﺑﻦ ﺑﺎﺯﻯ ها
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﺑﻰ
ﺃثر ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰﺟﺰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺯﻣﻴﻨﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻤﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻓﺴﺎﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪﮐﻪ
ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ(ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼﻞ
ﺑﺎلاﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﻫﻨﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﺗﺠﺎربّ
ﻭﺍﻗﻌﻰ وَلی
ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮐﻮﺩﮐﻰﺍﺻﻞ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺪﻓﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ
ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻓﺮﻭﻳﺪﻳﻚ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢﺑﺠﺎﻯ
ﻳﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ. ﭘس
ﻫﻨﺮﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﺻﺎﺋﺐ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻘﺺ ﻭ ﺧﻄﺎ
ﻭ ﺗﻌﻠﻞ ﻭ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻮﺭﻯ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭼﺸﻢ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﺸﺪﻩﻭﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺮﻫﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍﺑﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﮐﻢ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻋﻠﻢ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﭘﺮ
ﺁﺯﺍﺭ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﺁﻧﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻔﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ عُقده
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻟﺌﻮﻧﺎﺭﺩ
ﺩﺍﻭﻧﭽﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻧﻘّﺎﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭ ﺁثاﺭ
ﺩﺍﻭﻧﭽﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻧﭽﻰ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺳﻮﻕ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﻊ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻧﭽﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﺯ
ﺁﺋﻴﻦ ﺩﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﻧﻘﺎﺷﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺁثاﺭ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ
ﻭ ﺷﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﺸﺪﻥ ﻭ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺤﻴﻂ ﺁﺭﺍﻡ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎ عُقده
ﺍﻭﺩﻳﺐ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺎﺩﺭﺵ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺩﻳﺐ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺷﮑﺴﺖ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻌﻴﻨﻰﺑﺎ
ﺯﻧﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﻬﻢ
ﺟﻨس ﮔﺮﺍﺋﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﻳﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﻣﻮﻧﺎﻟﻴﺰﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻧﭽﻰ ﭼﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ ﺑﻴﻤﺎﺗﺮﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ ﺯﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﭘس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻏﻠﺒﻪ ﻧﻔس
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﻭ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻫﻢ ﺟﻨس
ﺑﺎﺯﻯﺑﺪﻭﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﮑﺮﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺭﺳﻮﺍﺋﻰﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﭘﺎﭖ ﺟﺎﻥ ﭘﻮﻝ
ﺩﻭﻡ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺯﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺩﻭﻟﺎﺭ ﻣﻦ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﺳﻮ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ.ﻭ
ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺟﻨﺎﺋﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺑﻴﻮﺯ ﻭ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ 95 ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺧﻰ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ.وَلی
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺟﻨﺴﻰ ﻣﻤﻨﻮﻉ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺍﺯ
ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﻣﻮﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻐﺴﻞ ﺟﺴﻤﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻏﺴﻞ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭﻧﮑﻮﻫﺶ ﺑﺨﻮﺩﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻏﺴﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺯﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. وَلی ﺧﻮﺩ
ﺧﺘﻨﻪ ﺃثرﻯ ﺩﺭ
ﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﻯ
ﺯﺧﻢ ﺧﺘﻨﻪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ
ﺩﺍﺷﻨﻪﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﮐﺸﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺗﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻌﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻧﻘﺶ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ
ﮐﺸﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﺷﺪ.

عُقده
ﺍﻭﺩﻳﺐ
ﻧﻴﺰﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ عُقده
ﺍﻭﺩﻳﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻮﻥ عُقده
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﺎ عُقده
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ.
ﻧﺰﺩ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻫﻨﺮ ﻳﻚ ﺭﻭﺵ
ﺍﺳﺘﻌلاء ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻥ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺍﻳﻦ
عُقده ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﻋﮑس عُقده
ﺍﻭﺩﻳﺐ ﺩﺭ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﺮﺍﮐم اﻧﺮﮊﻯ
ﻟﻴﭙﻴﺪﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺯﻥ
ﺑﻮﺩﻥﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻫﻤﻰ
ﻭ ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﻭﻗﺘﻰ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰﻭ ﺍﺯ
ﻣﻨﺸﺄ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺗﺎﺑﻊ
ﻭﺿﻊ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺁثتﺭ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﺑﻴﻚ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻭﺡ القُدُسص
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
مُقَدّس ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
(ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻟﺄﻗﺼﻰ)
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﺭﻭﺡ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺄﻗﺼﻰ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺳﺠﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚﻋﻤﻠﺎ
ﻭﻯ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﮐﻌﺒﻪ ﻣﮑّﻪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ.ﻭﻟﻮ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺑﮑﺸﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﻟﻬی ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺻﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﮑﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻳﻚ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺳﻴﺮ ﻭ
ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺑﺠﺒﺮﻭﺕﺍﻭﻝ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻳﺎﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌی ﻨﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻓﺮﻭﻳﺪﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﺸﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺟﻬﺎﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺗﻤﻠّﻚ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ثرﻭﺕ ﻭ ﻏﺬﺍ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺯﻳﺮﺍ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺭﻭﺍﻥﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺸﻨﻪ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﺮﻳﺺﺗﺮﺷﺪﻥ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻣﻮﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻣﻴﻞ
ﺑﺎﺣﺴﺎس
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻨﺴﻰ
ﻟﻴﭙﻴﺪﻭ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﻮﻕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﻯ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﻞ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﺑﻰ
ﺭﻏﺒﺖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.وَلی
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﮊﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﻚ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ.ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺸﺮﻁ
ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ.ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺰﻳﺒﺎئی هاﻯ
ﺧﻴﺎﻟی ﻮ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭﻫﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻫﻨﺮﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ولی
ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﺍﻯ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﻳﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﺷﺨﺺ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻃﺒﻌﺎ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﻣﻴﻞ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻠّﺖ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻠّﺖ ﺿﻌﻒ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻳﺎ ﺿﻌﻒ
ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻫﻨﺮﺳﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﺳﺖ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﻗﺎﺑﻞ ﮔﻔﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭﻳﺎ ﻧﻈﻢ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺩﺭ
ﺻﺪﺍﻫﺎ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﻪ ﺁﺧﺮﺕ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﻞ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺟﻨﺴﻰﻭ ﻳﺎ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺪ
ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺟﺎﻯ ﻣﻴﻞ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﻴﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﻔﻪﺷﻮﺩ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺷﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ وَلی
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻣﺪﺮﻙ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﺘﺮﺩ
ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﭘس
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
خُنثی ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺯﺩﻯ ﻭ
ﺯﻧﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ثوﺍﺏ ﺳﺎﺯ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩ ﻭ
ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯﺑﺎ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺷﺒﺎﻉ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻏﺒﺎﺕ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﻢ ﺷﺪﻩ ﺁثاﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ ﻭ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭙﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭا ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺭﻓﻌﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻭﺗﻦ ﻭﻳﺎ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻰ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﻫﻮﻳﺴﻬﺎ ﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺟﻨﺴﻰ
ﻳﺎ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﻤﻠّﻚ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﮐثرﺍ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﺭﺍﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺷﺒﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺰﺍﺭﻯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻧس ﺍﺭﺟﺎﻉ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﻮﺍﻗﻊﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻡﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺩﺍﺋﻢ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﺗﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺍﻳﻦ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺭﻭﺯﺑﺮﻭﺯ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ ﻭ
ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺴﻢ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺟﻨﻮﻥ ﺁﻣﻴﺰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﺳﻮﮊﻩ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻏﺮﻭﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻴﮑﺎﺳﻮ ﻭ ﺍﻣثاﻝ
ﺍﻭﻋﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺬﻳﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻧﻔﺮﺕ
ﺁﻭﺭﻯﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺒﻮﻍ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﺑﻰ ﻣﺤﺘﻮﺍﺋﻰﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ ﺭﺳﻢ
ﭼﻨﺪ ﺧﻂ ﻭ
ﻧﻘﻄﻪﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﺁﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺑﺪﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﮔﺸﺘﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﺑﺴﺘﻪ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻟﺬﺗﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪوَلی
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺩﺭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ عُقده
ﺩﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺩﺭ(ﺣﺪﻳث ﻧﻔس )
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺰﻧﺪﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻖ ﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭﻭﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. وَلیﺩﺭ
ﺻﻮﺭتی که
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ
ﻳﺎ
ﺃثرﻯﺑﺴﺎﺯﺩ
ﺑﺎﻋث ﻟﺬﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺤﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺎﻇﺮ
ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﻭﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭس ﻋﺒﺮﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭ ﺩﺭ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻫﻢ ﺟﻨس
ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻩﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﺧﺎﺹ ﻭ ﻫﻢ
ﺟﻨﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺒﻮﺗﺮ ﺑﺎ
ﮐﺒﻮﺗﺮﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫم
ﺠﻨﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻫﻢ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻣﺸﺎﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺭﻭﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺑﺎﻋث
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻋث
ﻫﺪﺍﻳﺖﻣثبت
ﺍﻧﺴﺎﻥهاﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺃﺩﺏ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﻴﺎﺩﺑﺎﻥ
ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺍﺩﻳﺒﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ. ﺍﺷﺒﺎﻉ
عُقده ﻫﺎ
ﻭﻭﺟﻮﺩ عُقدهﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻨﻔﻰ ﺳﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞﺑﻤﺼﺮﻑ
ﻣﺸﺒﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺷﺪ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻋﺒﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻳﺎﺿﻴﺪﺍﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻚ ﺗﺒﺪﻳل
علاﻣﺖﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﻴﻚ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻣثبت ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻣثبت ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. عُقده
ﻫﺎ ﮐﻪ ﻧﻘﺎﻁ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯﻭ پس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺩﺑﺎﻥ ﮐﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺸﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺟﻬﺖ
ﺑﺎﺩوَلی ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺩﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﺩ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻮﺷﺶ ﻭ ﻣﺠﺎﻫﺪﻩﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺭﺍ
ﻣثبت ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﺳﻌﻰ ﻭﮐﻮﺷﺶﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻗﻄﻌﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺭﻓﺘﻪﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺤﻖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺷﻔﺎﻯ ﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩوَلی
ﺷﻔﺎﻯ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﻭﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﻭ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺍﺩﺏ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﻴﻦ
ﻫﻨﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﻌﺎﺭﺽ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻨﻰﻭ ﻋﻤﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺭﺯﺵ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﺭﺳﻄﻮﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻫﻨﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﻫﻨﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻳﺎ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﻏﻴﺮ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻔﻌﻞ
ﻭﺗﺤﻘق
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺴﻄﺢ تمدّن
ﻋﺼﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
. وَلی
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ تمدّن
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻡ
ﻧﻤﻰ ﺯﻧﺪ ﻭ
ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻧﺪﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﮔﻔﺘﻦ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﻠﺎﻣﻰﮐﻪ
ﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻬﻤﻪ ﻭ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﺮﺧﻰﻭ
ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺳﻮﻡ
ﺭﺍ ﺑﻬﻴﭻ ﮐس
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ ﻭ
ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﻣﻮﺟﺐ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻌﻠی
ﻮ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰﻳﺎ(ﭘﺎﺭﺍ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ)ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻭ ﺳﺎﺧﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻨﺒﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺍﺳﺘﺒﺼﺎﺭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺷﻬﻮﺩ
ویژن
)ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭ ﻣثاﻝ
ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ
ﻗﺪﻳﺴﻪﺍﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯﺮﺍ می
آﻭﺭﺩﮐﻪ
ﻓﺮﻭﻧﻴﮑﺎ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﮐﺮﺩﻋﮑس
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮ
ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﺶ
ﻣﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﭼﺎﭖﺷﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﻭﻫﺮﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺯﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎﺵ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺧﺎﺭﺟی ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻠﺸﺎﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺍﺳﺖﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥﻳﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺯﻳﺮﺍ عُقده
ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩﻧﻘﺶ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ عُقده
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﺩﺭﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﺄثّر ﺍﺯ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ 1860 ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻋﻘﻠﻰﺑﻤﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻋﻨﺼﺮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺩﺭ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﻭ
ﻧﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺳﻠﻮﻙ.ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ
ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺳﺮﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﮐﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻭﻫﺮﻋﺎﺭﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﻧﺪﻫﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. وَلی
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺎﺭﻑ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺶ
ﻓﻮﺭﺍ ﻗﺼﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺍﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻟﻮ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺗﻮﻗّﻒ ﮐﺮﺩ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﭼﻮﻥ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻳﻚ ﺣﺪس
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺳﻄﺢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺪس ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺑﺮ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻣﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺮﻑ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻧﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺃﮐثرﺍ ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻓﻮﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﺪﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺧﻴﺮ ﺧﻮﺩﺗﻮﻗّﻒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﻗﻄﻌﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭﻧﻮﺷﺘﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕﺧﻮﻳﺶ.
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻓﻴﮑس ﻭﻟﺎ
ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﭘس
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺘﺤﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﺄﻣّﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺳﮑﻮﺕ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻳﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﻟﺎﺯﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻫﺪﻑ ﺩﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺴﺖ.
ﻳﮑﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﻳﺎ
ﻣثاﻝ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻭ ﻣثاﻟﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺟﻨﺒﻪ
ﺫﺍﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ نفس
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ ﭼﻪ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ .
ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﻧﻪﮐﺎﺭ ﻳک
اﺑﺪﺍﻋﻰ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺨﺴﺖ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖﺑﻌﺪ ﺑﺘﻬﻴّﻪ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻭﻫﺮﻃﺮﺡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺮ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ .
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﺠﺮﺩ
ﺍﺯﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ ﻋﻮﺍﻡ
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﻚ ﺃﺷﺮ
ﻫﻨﺮﻯﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻳﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻫﻨﺮﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﻮﺑﺎ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﻘﻖ ﺩﺭﺍﺯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻨﺪﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻯ ﻟﻤﻴﺪﻥ
ﻭ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻤﺮﺷﺪ ﻭ
ﻣﻌﻠﻢ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺻﺮﻑ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭﭘﻴﺮﻯﺍﻳﻦ
ﺭﻧﺞ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻮﻡ
ﻭﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉﻗﻠّﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﻮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﻨﺮ ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍﺧﺮﻭﺝ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻌﻠّﺖﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺒﺮ علیّ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻟﺰﺍﻡ ﺁﻭﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺎﺩﻯﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻭﺍﺩﺑﺎﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﻑ
ﺁﺧﺮﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ.ﭘس
ﻋﻠّﺖ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﮑﻴﺎﺯ
ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭﻭ
ﻫﺮﻋﺎﺭﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﭘﺰﺷﻚ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤّﺖ
ﺗﻨﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﭘس ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻠّﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻫﺮ ﻣﺤﻘﻘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻋﻠﻢ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮐﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻘﺼﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻮﺵ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺸﺪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥﻫﺮ
ﺳﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺍﻳﻦ ﺿﺮﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ
ﻭﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻤﻰ ﺑﺮ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﺁﻭﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﻋﻠﻴﻪ ﻫﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺤﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻋﺪﻡ ﭘﺎﺑﻨﺪ
ﺷﺪﻥ ﺑﻌﻠّﺖ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻣﺤﻴﻂﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺃﭘﻴﮑﻮﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﺣﺎﻟﺖ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ ﺭﺿﺎ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﻋﺸﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﭼﻮﻥ
ﺃﭘﻴﮑﻮﺭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺩﺭﺩﻯ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﺨﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺨﺖﺗﺮﻯﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﺤﻤّﻞ ﺁﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺤﻤّﻞ ﺷﺪ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﻮﺩﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻬﻢ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﺯ
ﮔﻮﺷﻰ ﺩﺍﺧﻞﻭ
ﺍﺯﮔﻮﺵ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
قَدَرﺕﺿﺒﻂ ﻭ
ﺭﺑﻂ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞﻳﺎ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻣﺘﺄﻣّﻞ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻨﺪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﻧﻘﺶ خُنثی
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻭ ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺟﻤﻊ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. وَلی
ﺣﺠﺎﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ ﮐﻤﻚ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧمی
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺩنی ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﮔﻮﺵ ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺗﺎﺳﻄﻮﺡ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﻋﺎﻟﻰ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮔﻮﺵ ﺷﻨﻮﺍ ﻭ
ﺩﻝ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﻣﺠﺮﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺠﺮﺩ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﻋﻠﻞ ﻭ
ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺠﺮﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻋﻤﻞ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺤﻴﻄﻰﮐﺎﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥﻳﺎ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﭼﺎﻫﻰ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺷﻮﻧﺪ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ ﻋﻠﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺸﻌﺎﻉ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺫﻫﻨﻰﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭﺭﺍ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰﺑﺪﺍﻧﻴﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺍﺯ ﻋﻠﻞ
ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻳﺎﻓﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﭘﻴﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ . ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ ﻋﻠل
ﻨﺒﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ مُقَدّس
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻴﻚ
ﻭﺍﺩﻯ ﻭ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻧﺞ
ﻭ ﺯﺣﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺟﺰ
ﻫﻤﺎﻥ عُقده
ﻫﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﺪﻩﻭ
ﻳﺎ عُقده ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﻭ ﻗﻴﺪ
ﻭ ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺫﻫﻦﻭﺣتی
ﺒﺮ ﺗﻦ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍفی ﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﺪﻑ ﻣﻄﻠق اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺑﻬﺪﻑ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ. ﭘس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺑﺒﻬﺘﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻨﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس ﮐﻪ
ﺁﺭﻳﺎ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺧﻄﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺣﺴﺮﺕ ﻭ
ﺍﻓﺴﻮس ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻏﺎﻟﺐ ﺷﺪ و
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺃﮔﺎﻩ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ .

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﻫﻨﺮ
ﻫﻠﻨﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺭﺍﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﭘﺴﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﺷﻴاء
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ
ﺁﺭﺍﻡ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﺎﻟﺖ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻀﻄﺮﺏ ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖﺑﺎ
ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ
ﺁﺭﺍﻡ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﺳﺒﻚ
ﻫﻠﻨﺪﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺳﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﻚ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻇﺎﻫﺮﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺃثیرﻯ
ﻮﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺑﻤُثل
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺭﻓﺘﻦﻳﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺍﻭﻝ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮتی اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﻠّﻰﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ﻧﻔس
ﮐﻞّ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﭘس
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑﻋﺎﻟﻴﻪ
ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺩﺭﻋﺸﻖ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻨﻈّﻢﻭﻗتی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
الهی ﺸﺪ ﮐﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯﻭﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ.
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻨﺮﻯ ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻙ ﺟﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻐﺮﺍﻕ ﺩﺭ
ﺃثر ﺯﻳﺒﺎﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻳﻨﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥﺤﺘﻤﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ.

ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ قَدَرﺕ
ﺩﺭﻙ ﺳﻄﺢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﻋﻮﺍﻡﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. وَلی
ﻧﺰﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻥﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻄﺢ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢﻭ ﻳﺎ ﺳﻄﺢ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ عُقده
ﺩﺍﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺪﺗﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ
.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﻄﺢ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻭ
ﺗﺎ ﺁﻥ ﺣﺪّ
ﭘﻴﺶﺭﻓﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺪ
ﺃﮐثر ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﺳﻮﮊﻩ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﺟﺪﻳﺪ محمّدﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺟﺎﻟﺐﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺩﺍﺭﺍﻯ قَدَرﺕ
ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺻﻔﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻴﻨﻰﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﺎﺑﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺟﺰاء ﺩﺭﮐﻞّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ نفس
ﮐﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻳﻌﻨﻰ قَدَرﺕ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺟﺰاء ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﻞّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺧﻮﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐلّ
ﺒﺎﺯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﮑس ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﮑﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﺁﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺁﻥ
می ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.

ﭘس
ﻧﺎﺑﻐﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻣﻞﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﺘﻤﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.وَلی
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰﺑﻰ
ﺣﺪّ ﻭﺣﺼﺮ ﻭ
ﺑﻰ ﺣﺴﺎﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺑﻮﺑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ . وَلی ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ ﺍﻋﻤﻰ
ﻭ ﮐﻮﺭﺩﻝ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﻫﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭘس ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺫﺍﺗﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﻳﺪﻧﺪ
ﺑﺎﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﮑﻞّ ﺻﻔﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺁﻥﺍﺯ
ﻳﻚﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻘﻂ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪوَلی
ﺑﺴﻴﺮﺕ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺒﻮﻍ ﻭ قَدَرﺕ
ﺗﺄﻣّﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺷﻤﻮﻟﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺎﺑﻐﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻨﺶ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
اﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭﮐﺘﺐ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻭﺑﭙﻴﺶﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﻝ
ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻳﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺷﺶ
ﻣﮑﺘﺐﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻔﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮔﻴﺮﻯ هم ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻳﺎ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ قَدَرﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ثاﺑﺖ
ﻟﺎ ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ.
ﺣﺘﻤﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺭﺍﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻨﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس
.ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺫﺍﺕ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺳﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ .

ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻬﻨﺮ
ﺧﻮﺩﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﺮﻙ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ ﻭ ﺣﺮﻳّﺖ
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻣﻘﺎم
ﻤﻌﺮﻓﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﻗﺒﻮﻝ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺨﻴﺮ ﺃعلیّ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ تقرّب
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻘﺮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ.ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﺍ
ﺷﺪﻥ ﻭﮐﺴﺐ
ﺳﺮﻭﺭ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﻣﻨﺪﻯﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺨﻮﻳﺶ ﻭ
ﺧﺎﻟﻰ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯﻭ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮔﻨﻮﺳﻰ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻔﺎ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻔﺎﻯ
ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺃﻧﺪﻳﺸﻪﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻔﺎﻯ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻋﻮﺍﺭﺽ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ عُقده
ﻫﺎﻯ
ﺳﺮﻃﺎﻧﻰﺷﺪﻥ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻭﻯ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺣﺪسﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﺪﺵ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ قَدَرﺕ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻭﺍﮐﺘﺸﺎﻑﻭ
ﻣﻨﺸﺄ ﺧﻠﻖ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﻬﺮﺣﻴﻠﻪ
ﺭﻫﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺴﺖ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﭼﻨﺎﻥ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩﺵﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺎﺩﺭﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﻟﻖ
ﺃﺯﻟﻰ.ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺁﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﮑﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﺷﻮﺩﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭ ﻗﺪﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ . ﻭ
ﻳﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺪﻡ ﺃﻭﻝ ﺁﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻴﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻗﺪﻡ ﺍﻭﻝ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ ﺣﺪّ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﮐﻤﻜﻮﻃﻴﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺣﺘﻰ احساس
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺟﺰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺤﻖ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺋﻴﻦ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﻭﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭوَلی ﺍﻟﻬﻰﺭﺳﻮﻝ
ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ .

وَلی
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺿﻤﻦ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﺎ
ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﻋﻠﻢ
ﺧﺎﺩﻡ ﺭﻏﺒﺎﺕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯﺎﺯ
ﻣﻘﺎم ﻔﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ هست .وَلی
ﻣﺎنع اﺯ ﮐﺴﺐ
ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻌﻠﻞ
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺳﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪﺑﻤﻨﻄﻖ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻋﻠﻢ
ﺻﺎﺣﺐﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻣﺎﺩﻯﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﺒل اﺳﺖ ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
غیبی
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺑﺮﺳﺪﮐﻪﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳم
ﺒﺮﺭﺳﻴم
ﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺑﻴﮑﺎﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺷﺎﺑﺘﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯﻘﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭ ﻃﺮﺡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﻧﮓ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺗﺌﻮﺭﻳﻚ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻭ
ﺍﺯﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.وَلی
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻔﻊ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻧﻔﻊ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ولی
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺭﻓﻊ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺂﻓﺎﻕ
ﺩﻭﺭ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟی ﺘﻮﺳﻌﻪﺍﻯ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻧﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺣﺘﻰ
ﺑﺤﺪّ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﺨﺶ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.وَلی
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺁﺭﺍﻡ
ﺁﺭﺍﻡ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺣﺬﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺻﻮﻓﻰ ﻏﺮﻕ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺗﺌﻮﺭﻳﻬﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻏﺮﻕ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﺎﻟﺺ ﻭﻣﺤﺾ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﻟﺎ
ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ پس ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻋﺎﺭﻑﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ثاﺑﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻭﺵ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻳﻌﻨﻰﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢﮐﻪﻫﻢ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﻭ
ﻫﻢ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺣﺪث
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﺩﻭ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻭ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺮﺣﺪّ ﺍﻋﻠﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻟی
ﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥﺭﻧﮓ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ ﻭ
ﻣُثل ﺍﻭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺣﺪس ﻭﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ(ﺟﻮﻥﺪﻯ
ﻭﻯ)ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺖ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﮐﺴﺐ ﻧﮑﺮﺩﻩﻭ
ﺑﺮ ﻫﻨﺮ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻯﻮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
علوﻡ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴم
(جوﻥ ﺩﻯ ﻭﻯ)
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﻣﻤﮑﻦ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺭﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻤﮑﻦ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ . ﻭجوﻥ ﺩﻯﻮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﻔﻴﺪ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﻓﻮﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﭘس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺑﺮ ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺣﺪس ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺑﺪﺍﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩﻧﻤﻮﻧﻪ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺯ
ﺣﺪس
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑیﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣثبتی ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﻧﻮﻉ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎﺩﺍش
هاﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ.پس
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺣﺪس
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍﻣﺪﺧﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻓﻮﺭﻯﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺫﻭﻕﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻋﺎﺭﻑﮐﻪ
ﻧﺒﻮﻍ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣُثل ﻭ ﺻﻮﺭ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺯ شیئی
ﻧﻤﻮﺩﻩﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺒﻴﻨﺶ ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺯﺁﻥ
ﻣُثل ﺑﺎﻃنی
ﺪﺍﻧﺴﺖ ﻭ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺻﺎﺣﺐ قَدَرﺕ
ﻧﻔﻮﺫ ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻣُثل
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺃﺯﻟﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.وَلی
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭ
ﺃﺯﻟﻰﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺃﺑﺪﻯ
ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺰﺩﻳﻚﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻗﻴﻘﻪﺑﺎﺯ
ﻳﻚ ﻣﻈﻬﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.پس اﺯ ﻳک ﺪﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺮﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺘﻨﻬﺎ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭؤﻳﺎﺋی
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. وَلی
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﺘﻰ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻘی که ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ اﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺟﻬﺎنی
اﺳﺖ. ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻳﺖﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻳﻚ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻋﺎﺭﻑ ﻫﻨﺮ
ﻭﻫﺮ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭ ﻃﺮﺩ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻔﻨﺎﻯ ﺗﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻯ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺣﺴّﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺳﺎﺯﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯﺎﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺭﻗﻴﻘﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻧﻔس
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘّﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺄثیر ﮐﻠّﻰ
عُقده ﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
عُقده ﻫﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩﻧﻘﺶ
ﻏﻴﺮﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.وَلی
ﭼﻮﻥ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﻭﺡ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﺍﺯﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻘﺶ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺧﺎﻟﺺ
ﻭﻣﺤﺾ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻨﺮ ﻳﻚ
ﻓﻌﻞ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﮐﺎﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﮐﺎﺭ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻠﮑﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﮐﻨﻮنی ﺪﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭ قَدَرﺕ
ﺗﺨﻴّﻞ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وَلی
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﺼﺮ ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.

ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻈﺮ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺑﺎ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎنی
هستند. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ ﺣﺪس
ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻤﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
عُقده ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﻫﻢ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﻭ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻳﮑﻰ
ﻳﮑﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪﻭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ. وَلی
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺟﻮﻥ ﺩﻯﻮﻯ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ1952 ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭاکسپرینس ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﺁﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻔﻊﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﻨﺮ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥﺟﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﻭ
ثاﺑﺖ ﺍﻳﺴﺘﺎ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺣﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻤی ﺒﺨﺸﺪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺫﻫﻦ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻫﻨﺮ.وَلی
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﻫﺮﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺟﺎﻥ ﺩﻯ
ﻭﻯ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺍ ﻳﻚ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻦ ﺁﻥ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﻳﻚ ﺷﮑﻞ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻣﻴﻤﻮﻥﻨﻘّﺎﺵ
ﻳﻚ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ وَلی
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺻﺤﺒﺖﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰﻫﻨﺮ
ﻧﻘّﺎﺷﻰﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺣﺮﻓﻪﺁﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﺴﺖ.
ﺟﺎﻥ ﺩﻯ ﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻧﮓ ﺍﺭﻳﺴﺘﻮﮐﺮﺍﺳﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺑﻌﻀﻰ
ﺭﻗﻴﻖ ﺍﻟﻤﺰﺍﺝ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺫﻭﻕ ﻭ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻭﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﻳﺴﺘﻮﮐﺮﺍﺳﻰ
ﻭ
ﺍﻋﻴﺎﻧﻰﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻋﻴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺁثاﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﮔﺮﺍﻥ ﻗﻴﻤﺖ
ﻣﻰ ﺧﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﻫﻢ ﭼﺸﻤﻰ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺫﻭﻗﻰ
ﻋﺎﻟﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﮔﺮﺍﻥ
ﻗﻴﻤﺖ ﺃﺷﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺧﺮﻧﺪ.ﻭ ﭼﻨﺪ ﺧﻂ
ﻭ ﻟﮑّﻪ ﺭﻧﮕﻰ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﮐﻮﺑﻴﺴﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺧﺮﻳﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻩ ﻣﺪﺭﻥ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺭﺍﻳﺞ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ثرﻭﺕ
ﻭﻣﻴﻞ ﺑﻤﺪﺭﻧﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖ.

ﺗﺨﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯﺩﺭ
ﮐﻠﻴّﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺴﻰﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺭﻳﺘﻢ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻈﻢ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﻣﺤﺮﻙ ﺫﻭﻕ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺭﻳﺘﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺗﺨﻔﻴﻒ ﻳﺎ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺗﻮﺗّﺮﺍﺕ
ﻭﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ وَلی
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻬﻨﺮ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺫﻭﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻗﻴﻘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺯ ﺫﻭﻕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﻭ
ﺷﻌﺮ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺼﺎﺭ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺸﺎﻝ ﺧﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺗﺄثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻳﺘﻢ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺗﺄثیر
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﺃثر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻏﺰﻝ ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺍ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺪﻫﺪ وَلی
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻣﺎﺩﻯﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎربّ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﻧﮓ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺃﻣﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺁﻣﻮﺯﺵﻭﻗﺘﻰ
ﺷﻬﺮﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ
ﺭﺍﺿﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﺮﺿﻪ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻣﻠﮑﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺸﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺒﺎﻳﺪﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺁثاﺭ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺁﻥﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻰﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁثاﺭ ﺃﻭﻟﻴﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥﺃثر
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ آثار
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭس ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﻫﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﺮﻭﺟﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻥ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﻳﺎ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺁﻳﻨﺪﻩ.

ﺟﺎﻥ
ﺩﻯﻮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺩﺭﻙ ﺣﺴّﻯ
ﻤﺘﻌﺎﻟﻰ ﻭﻳﺎ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻧﺸﺌﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺫﺍﺗﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺃﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﺍﺷﻴاء ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺷﺒﺎﻋﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺷﺒﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻴﭻﺍﺷﺒﺎﻋﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻭ ﺳﻴﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺰﻳﺪ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻧﺴﺖ
ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ(ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣی
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﮔﺮﭼﻪﺍﻳﻦ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻫﺎ
ﺃﺑﺪﻯﻨﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺤﺪّ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻧمی
ﺮﺳﻨﺪ.ﻳﺎﺑﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺳﻴﺮﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪﮐﻪ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺳﻴﺮﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺰﻳﺪ ﻟﺬﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺴﺐ
ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎﺳﻄﺢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.

ﻫﻨﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺎﻥ ﺩﻯ ﻭﻯ ﻭ ﺍﻣثاﻝ
ﺍﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﻄﺢ ﺁﺭﺍﻡ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﺮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺫﻭﻗﻰ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺁﺭﺍﻡ
ﻧﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺷﻮﻕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺟﺎﻥ ﺩﻯﻮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻨﺼﺮ
ﺟﻤﺎﻟی ﭽﻴﺰﻯ
ﺩﺍﺧﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻏﻴﺒﻰﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ تمدّن
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺟﺎﻥ
ﺩﻯ ﻭﻯ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺎﺭﻯ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻭ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺎﻥ
ﺩﻯ ﻭﻯﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﺭﺍﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﻠﻢﻣﺘﺸﺒث ﻭﻣﺤﮑﻢ
ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس شانس
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﻭ ﭘﻮﻝ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺑﺎ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﻧﻔﻌﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺟﻮﻥ ﺩﻯ ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻳﺎ ﻫﻨﺮ
ﺧﺎﻟﺺ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ تمدّن
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍﻣﻈﻬﺮ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﻓﻌّﻠﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻯ ﺑﻴﻦ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻧﺎﻓﻊﻓﺮﻗﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺖ وَلی
ﺍﺯ ﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﻧﻔﻊ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ. ﻭ
ﻧﻴﺰﻫﻨﺮ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻧﻔﻊ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻋﺎﻟﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
وَلی
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺒﺸﻪ ﻣثبت
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﺪ ﻭﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ.
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻧﻔﻊ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗّﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻞ ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔﻊ
ﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻥ ﺩﻯ ﻭﻯ ﺍﺯ
ﺗﺪﺍﺧﻞ ﻓﻨﻮﻥ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﻧﺎﻓﻊ
ﺩﺭﻫﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﺭﺍ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺻﻨﻌﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﻠﺐ
ﺭﻭﺡ ﻋﮑس ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢﺭﺑﻂ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻧﮓ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺟﺎﻥ ﺩﻯ ﻭﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺟﻤﺎﻟﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻭﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺫﻭﻕ
ﺑﺮﺗﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻫﻨﺮﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﺿﻤﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺣﺴّﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺸﺮﺩﻩ ﻭﻣﻨﻈّﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﺁﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺗﻠﺎﺵﻫﺎ ﻭ
ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥﻤﻌﻨﻰ
ﻭﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯﻭﻫﻤﺴﻔﺮﻯ
ﺑﺎﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.وَلی ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺷﺪ ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻭﻭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪﺩﺭﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﺟﺎﻟﺐ
ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻘﺶ ﻫﻨﺮ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﻭﺳﺘﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯپس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖﻣﻔﻬﻮﻡ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺭؤﻳﺎ ﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺫﻭﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺃﻣﺮ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻧﻴﺴﺖﭼﻮﻥ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺖ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﻮﻟﻮﺑﺮت ﻫﻨﺮ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺤﺼﻮﻟﻰ ﻏﻴﺮ ﻣﺸﺨﺺ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ وَلی
ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺩﻫﺮﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎﻡ (ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﻭ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ)ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﺨﺎﺭﺝﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ
ﻭ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺍﻟﻠﻪ)
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺿﻤﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
قَدَر ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻤﻚ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺻﻨﻌﺖﺧﻮﺩﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. وَلی
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺴﻤﺖ
ﺃﻋﻈﻢ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺖ.ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺩﺍﺋﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩﻭﺗﻦ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺟﺴﻢ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍﺑﺎ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺑﺪﮐﺎﺭﻯ ها ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﻧﻘﻄﻪ ﺻﻔﺮ
ﻧﻴﺮﻭﺑﮑﻤﺎل
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻴﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ محمّدﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺗﻘﺪس ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
مُقَدّس ﻭ
ﻗﺪﻳﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ مُقَدّس
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
.ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺳﺎﺯﻯﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺧﻠﻖ
ﺃﺷﺮﻯ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ قَدَرﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺸﺨﺺ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺒﻠﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺒﻠﻮﺭ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﭘﺮعُقده
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺁﺏ ﭘﺎﻙ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺨﺮ ﭘﺮ
ﻟﺠﻦ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮔﺮﺩﺩﻫﺮﮔﺰ
ﺁﺏ ﺍﺳﺘﺨﺮ
ﭘﺎﻙ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻣﮕﺮ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻟﺠﻦ ﻫﺎ ﻗﺒﻠﺎ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﺟﺪﻯ ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻗﺴﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﺠﺎربّ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﻋﺎﺩﺕ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺃثاﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁثاﺭﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ . ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍﺯﻳﺒﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﮐﻪ ﺃﻏﻠﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺳﺘﺎﻳﺶﮔﺮ ﻫﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭﻫﻢ عُقده
ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯﻭ
ﺗﺸﺎﺑﻪ ﺑﺎ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮ ﺷﻮﺩ.ﭘس
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﮐﻞّ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺫﻭﻕ ربّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻨﺮﻯ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻏﺸﺘﮕﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻔس ﮐﻞّ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻫﻨﺮﻯﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻭﺑﺎﺯﻯ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻮﺯﺍﺋﻴﻚ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

ﻫﻨﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪﭼﻪ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻳﺎ ﺷﻌﺮ
ﻭﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻏﻴﺮﻩﺟﺪﺍ
ﺍﺯﺷﺨﺼﻴّﺖﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﻭﮐﻤﺎﻟﺪﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﮐﻤﻚ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﻳﻪ ﺁﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ
ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﺭﻭﻯ ﺳﮑّﻪ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭﻳﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻨﺮ ﺍﻭﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻘﺶ ﺑﺮ ﺳﻄﺢ ﺁﺏ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﺷﮑﻠﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺃﺑﺮﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻯ
ﺑﺸﮑﻠی
هستند.ﻭ ﺍﮔﺮ ثاﺑﺖ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻣﺮﺩﻩ ﻭ
ﺳﻨﮓ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﻧﺎﻡ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺄثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻫﺪﻭ ﺍﺯ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺃثر ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺎ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺩﺭﻭﻍ ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻘﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ
ﻫﻨﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻌﮑس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻴﻦ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻭ ﺑﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻌﮑس
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯﮐﻪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻫﻨﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥﻣﺒﻴّﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺮﻭﺣﻰ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺩﺭ
ﺩﻝﻭﻓﮑﺮ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺪﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻴﻦ
ﻏﻨﻰﺧﻮﺩﻓﻘﺮﻯ
ﺫﺍﺕﺭﺍ احساسﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻏﺮﻭﺭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺍﺿﻌﻰ ﺳﺮﺍﻍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﭘس
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﭘس ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺳﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺟﺪﻳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺍﻟﻤﺎﻧﻰﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﻚ
ﺩﻳﮑﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﺂﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﻭﻥ ﻳﻚ ﻧﻘّﺎﺵ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠی
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬی ﭙﻴﺸﻴﻦ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺯﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺩﻳﻦ محمّد
ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﺑﺨﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺷﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ
ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭘس ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ولی ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻈﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭘس
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺃﻫﻞ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻗﺮﻥ
ﺍﺳﺖﺑﺎ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻳﺶﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻴﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. وَلی
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﺎﻓﻆ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪﻭﺭﺍﺿﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻘﺪس
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﺁثاﺭ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﻌﺮ
ﺣﺎﻓﻆ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺴﺤﻮﺭ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄﺷﻴﺮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻭﻣﺠﺬﻭﺏ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ .

ﭘس
ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﺟﻬﺘﻰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﺍﺯ ﺟﻬﺘﻰ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺃﺻﻞ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺃثر ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎ
ﺻﻔﺖ ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰﻭﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻭﺻﻔﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﺨﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺑﺎ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻟﺨﺎﺭﺝﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺩﺍﺧﻞ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺃثر
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻰ ﮔﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﻴﻄی
ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هم ﭽﻨﺎﻥ
ﻏﺮﻕ ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺭﻭﺣی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻭ
ﺑﺪﺍﺧﻞ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺍﺯ
ﺩﺍﺧﻞ ﻣﺤﻴﻂ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻴﻚ
ﺳﻄﺢ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﻔﺖ ﻃﺒﻘﻪ
ﺗﻮ ﺩﺭ ﺗﻮ
ﻭﻣﺘﺪﺍﺧﻞﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
هم اﺯ ﺩﺍﺧل
هستند ﺑﻬﻔﺖ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ربّ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﻧﺎﻡ
ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻭ حجّ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﺠﺴّﻤﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻫﻮﻡ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺮﻫﻤﻦ ﺷﺪﻩ
ﺍﻣّﻰﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ ﺑﻌثت
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭼﻨﺎﻥ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻈﻬﺮ ﺯﻳﺒﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﺣﻴﻒ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻳﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﮐﻰ
ﺑﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﻟﺎﻟﻮ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﻭﺑﻴﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪﺑﻘﻮﻝ
ﮐﺮﻭﭼﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻴﺒّﺖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻭ ﺑﺎﻋث ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻭﺍﻗﻊ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺒﻴّﻦ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. وَلی
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺮ ﺑﻴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪﻣﻨﻌﮑس
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻧﻘﺶ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺫﺍﺕ ﭘﺎﻙ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺩﺭﻭﻍ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯﺍﮐثرﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻭﮐﺴﺐ ﭘﻮﻝ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﮐﺎﺫﺑﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻭﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﻧﻔﻌﻰ
ﺩﺭﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺪﻕ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺻﺪﻕ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺬﺏ
ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻭﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻳﻦ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﻟﺬﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻋﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.وَلی
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﺎﻅ
ﻫﻨﺮﺷﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮ ﻋﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ وَلی ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﻴﺮﻩ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻣﻮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ ﭘﺮ
ﭘﻴﭻ ﻭ ﺧﻢ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰﺍﻳﻦ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﺴﺖ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻦ ﮔﻴﺴﻮﺍﻥﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎﭼﻮﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﭘس
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺩﺭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺁثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭ ﭘﺮﺣﮑﻤﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭ
ﺳﭙﺎس ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭘس ﮔﻠﻪ
ﻭﻧﺎﻟﻪﺍﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺭﺳﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. وَلی
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﻔﻊ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻟﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻨﺶ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺵ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻓﻬﻢ
ﻫﻨﺮﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮐﺴﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺟﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺟﻤﺎﻝ ﻭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎﺳﺘﺮﺳﺎﻝ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﻋﻠﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻋﻠّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻋﻠّﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺄﺯﻝ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻋﻠﻢ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻋﻠﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.وَلی
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁل
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺭﺍﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺑﻌﻠﻞ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻋﻠﻞ ﺑﺎﻋث ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﺳﻄﺢ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻏﻴﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﻠﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺭﺍ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻥﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪوَلی
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻘﺪس
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻥ
همانی
الگوﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺁﻥ ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻟﺬﺕ ﺷﮑﻢ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻟﺎﻟﻮ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭﻫﻨﺮﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﻣﻮﺯﺍﺋﻴﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ
ﺍﺯﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ وَلی ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭼﻪ ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﺰﻧﺪﮐﻪ ﺑﮑﻞ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ﺭﺍ ﺑﻴﻚ
ﮐﻞ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐﻞ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻫﻤﻪ
ﺍﺟﺰﺍ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝﻣﻮﻟﺎﻧﺎﭼﻮ
ﺻﺪ ﺁﻣﺪﻧﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﺃﺷﺮﻯ
ﻣﺘﺸﮑّﻞ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰﺍ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﺯﻭﺍﻝ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺯﺷﺖ.ﻭ ﺳﭙس
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺯﺍﺋﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.وَلی
ﮐﻞّ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺯﻭﺍﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ پس ﺍﺯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ
ﮐﻤﺘﺮﺑﺎﺷﺪﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻓﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﻄﺢ ﮐﻠّﻰ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﺍﻭ
ﺑﺎﻋﺶ ﺻﻌﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻞّ ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪﻭ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺠﻮﻣﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺳﻮﺍﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻴﺰ ﺭﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻃﻰ ﻃﺮﻳﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺴﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻧﻘﺪ ﻳﻚ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺟﺰﺍ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩ
ﻭﺩﺭ ﻳﻚ ﺍثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰﻫﺮﮔﺰ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺟﺰﺋﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺣﺪﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻧﺎﺷﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻫﻢ
ﺷﻮﻧﺪﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻧﻘﺺ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻨﺮﻯ
ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟی
که ﺩﺭ آثار
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﻳﻚ ﺃثرﻫﻨﺮﻯ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮﮒ
ﺃثر ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻣﺰﻳﺪ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺟﺰﺍ
ﻳﻚ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁثاﺭ ﺁﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻧﻘﺪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺟﺰﺍ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﮐﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻧﻘﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺖﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. و ﺍﻟّﺎ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﻟﺎﻟﻮﭘﻨﺞ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﻨﺮﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﻡ
ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﺳﺎس
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺧﻠﺒﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪﺑﭽﻴﺰﻯ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﺧﻴﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊﻣﺸﻤﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻧﺨﺴﺖ
به (ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ)
ﻫﻨﺮﮐﻪ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﻨﺮ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺎﺹ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺣﻴﺎﺗﻰﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻭﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺟﻬﺎﻥﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻰ
ﺟﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. وَلی
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﺟﺎ
ﺯﺩﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘس اﺯﻣﺮگ
هنرﻣﻨﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻫﻨﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﺸﺮﺍ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﺮﻯ
ﺭﺍ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺎﻟﻮ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺭﻳﺴﺘﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻭ ﺗﺠﻤّﻠﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﻨﺮﻯ.ﺍﻣثاﻝ
(ﺍﺳﮑﺎﺭ ﻭﺍﻳﻠﺪ)
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖﺧﻮﻳﺸﺘﻦﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺹ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﻭﺍﺿﺢ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺩﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ .

ﻟﻮﻟﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﺩﻭﻡ
ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ(ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻭﻟﻮﮐس) ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻨﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻫﺎ
ﻭﻟﻬﻮ ﻭﻟﻌﺐ ﻏﺮﻕ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺗﻤﺘّﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﺯ
ﺳﺨﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺮﺍﺭﻯﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻪ
ﺭﻓﻊ ﺯﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ
ﻋﻠّﺖ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭلی کمی ﺩﻳﺮﺗﺮ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺟﺰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻚ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ ﻧﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺣﻰﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺳﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺗﺎﺃﺑﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻘﻠﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.وَلی
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺿﺮﺭﻯ ﻫﻢ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﮐﺎﻧﺖ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻓﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ ﺑﻬﺮ
ﻃﺮﻑ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻥ ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺭﺑﻨﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﺑﺪﺗﺮﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﺧﻮﺭﺍﻥ
ﺩﺭ ﮔﻮﺭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺟﻨﺒﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺮﻑ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﻭﻫﺪﻑ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺣﻔﻆ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻟﻮﮐس
ﺭﺍﺑﺰﺭﮒ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﺑﺎﺯ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﮐﻪ ﺳﻮﺧﺖ ﻟﺬﺕ
ﺣﻘﻴﺮﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﻭ ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﺍﺭﺩﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺁﻧﻬﺎﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ ﺑﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎﻡ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭﺭﺯﺷﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺟﻨﺒﻪ ﺳﻮﻡ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻟﻮﻟﺎ(ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ)ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻟﺒﺎس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺟﺴﺘﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺍﮔﺰﻳﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺣﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺗﺎ
ﺣﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺍﮐﺎﺩﻣﻴﻚﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺧﻴﺎﻝ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻟﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻨﻴﻦ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻥ
ﻋﺠﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﺎﺳﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻨﺎﻩﮔﺎﻩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤُﺸﻞ ﺍعلیّ
ﻭﺍﺻﻮل
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﭘﺮ
ﺯﺭﻕ ﻭﺑﺮﻕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺵ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻰ ﻟﺠﻦ ﺯﺍﺭ
ﮐﻪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﺭﻕ ﻭﺑﺮﻕ
ﺍﻋﻴﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﺗﺮﺳﻨﺎک
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺮس
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺭﻳﺴﻚ ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺗﺮس
اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﮐﻮﺷﺶ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺟﻬﺎﺩ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯﺳﺮﺩ
ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺪ
ﻭﺟﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﻟﻮﻟﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺍ(ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻄﻬﻴﺮﻯ ﻭ
ﻋﻠﺎﺟﻰ)ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻔﺎﻯ
ﺗﻦ ﻭﺣﺘﻰ ﺷﻔﺎﻯ
ﺫﻫﻦ ﻳﺎ ﺷﻔﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺷﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺁﻥ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩپس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﻢ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻫﻢ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻫﻢ ﺗﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. وَلی
ﻟﻮﻟﺎ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﻄﻌﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﻤﻰ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺗﺨﺪﻳﺮﻯﺑﺎ
ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻗﻮﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻫﻨﺮﻯ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺁﺭﺍﻡ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﺳﻴﺐ
ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. وَلی
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺮﻳﺸﻰ
ﺧﻮﺩﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﺷﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.وَلی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﻭﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣثبت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺍﺭﻗﺎﻡ ﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻴﺞ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻣﻨﻔﻰ ﮐﺎﺭ ﻣثبت
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺑﺪ ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺑﺪﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺷﺎ
ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ثوﺍﺏ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺍﺯ
ﮐﺎﺷﺮﺳﻴس ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺑﻠﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ وَلی
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪ.وَلی ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻠﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
می
ﺘﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺑﻠﺎ ﻣﻴﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻴﺪﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﺎﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻭﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺑﺎﺷﺪﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭘس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ . ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻟﻮﻟﺎ
ﻫﻨﺮ ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﻠﺎﺟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻫﺮﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺣﺮﻳّﺘﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺷﻨﺎ ﮔﺮﺩﺩ.

ﮔﻮﺗﻪ
ﻋﺎﺭﻑﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺁﻟﺎﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺑﺪﻭﺳﺘﺶ
ﺃﻧﺪﺭﺯ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺧﻮﺏﺑﻮﺩ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﻣثل ﻣﻦ ﺷﻮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺭﻧﺞ ﺁﻭﺭ
ﺍﺳﺖﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻭﺑﻌﺎﻟﻢ (ﻧﻮﺭ)
ﺑﺮﺳﻰ.ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺗﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺗﺎ ﺍﺯ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻧﺞ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﻴﻂ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ عُقده
ﻭﻣﺸﮑﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺭﻧﺞ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻨﺪﺍﻥ
ﻭﺷﺎﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﺟﻨﺒﻪ ﭘﻨﺠﻢ
ﻫﻨﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻟﻮﻟﺎ(ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻭ ﺗﺴﺠﻴﻠﻰ)ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ثبت ﻭﺍﻗﻊ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻔﺤﻪ
ﻋﮑّﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻧﺰﺩ(ﺗﻴﻦ)ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﮐﺎﭘﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺰﺩ(
ﮔﻴﻮ)ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺰﺩ
ﺯﻭﻟﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺍﺳﺖ. وَلی
ﻧﺰﺩ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﻧﻪﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﻫﻤﻪﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ثبت ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﻭﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺍﻗﻊ
ﻳﺎ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﺁﻥ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ که
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎ ﺍﻳﻥ گوﻧﻪ
ﻫﻨﺮ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻫﻨﺮ می
ﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻫﻨﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺭﺍﻫﻰ ﻫﻢ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺟﺰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. وَلی
ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ ﻭ
ﺁﺑﺎﻯ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺌﺂﺗﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣؤﺷّﺮﻯ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺤﻨﻪ ﺗﺂﺗﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻨﺮﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﻣؤثّر ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ.ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ
ﺳﻮﺍﺩﺍﻥ ﻫﺮ
ﺳﻨّﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺯ ﺗﺌﺂﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻀﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺌﺂﺗﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺶ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻗﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪﻧﻪ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻭﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺃﻧﺒﻮﻩ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ.

ﻟﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻨﺮ
ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰﮐﻪﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻪﻧﻈﺮﻳﻪ
ﮔﻔﺘﻪﻳﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻳﺎ ﻫﻨﺮ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ.
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻨﺮ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺷﺪ
. ﻭﻯ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺳﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒﺍﺳﺖ.ﺧﻄﺎﻯ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﻴﻞ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰﻭ
ﻣﻴﻞ ﺍﻓﺮﺍﻁ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰﻭﻣﻴﻞ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻫﻨﺮ ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.وَلی ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻟﻮﻟﺎﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻳﺎﺑﻰ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻏﺎﻟﺐ ﺑﺮ
ﻫﻤﻪﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﻟﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘﻠﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ عقل ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺩﻭﻟﺒﻪ ﺗﻴﺰﮐﻪﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻮﺩﻭﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰﺑﻨﻔﻊ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﭘﺮعُقده ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ پس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺳﻮﺍﺑﻖﭼﻮﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺂﺗﺶ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ پس ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﭘﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰﺳﻮﮊﻩ
ﻫﻤﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺪف هاﻯ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺎﻟﺐ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻏﺎﻟﺐ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﺩﺭﻫﻤﻴﺒﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﭘس
اﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﻭ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻥﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻗﻬّﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﺷﺨﺺ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻗﻬﻘﻔﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﻧﻘﺶ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
وَلی
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﭼﻮﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﭘس
ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎﺑﻊ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺳﭙس
ﺗﺎﺑﻊ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﺁﻥ کماﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻭﺭﺩ.ﺗﺎﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﺑﺎ
ﮔﻔﺘﻦ(ﺑس)ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺁﺳﻴﺒﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺁﺳﻴﺐ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﻫﻨﺮﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﺿﻤﻦ ﻟﺬﺕ
ﻣﻤﻨﻮﻋﻪﺃثر
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻋث ﺁﺳﻴﺐ ﻭ
ﺿﺮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ .
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺗﺎ ﺳﭙس ﺑﻨﻔﻊ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺤث
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺃﻣﺮﻯ ﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻬﺸتی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﺎم ﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻋﻤﻠﺎ
ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺟﻤﺎﻝ ﻭﮐﻤﺎﻝﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﻣثبت
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪﻫﺎﻯ
ﻫﺪﻑ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﺑﺎﺯ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.وَلی
ﻫﺮﮔﺰ ﺣﺘﻰ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﻧﺎﻣﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺧﺮس ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﻙﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.پسﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﮐﻪ ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ.ﭘس ﺑﻴﻦ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺧﻴﺮ
ﻭﺟﻤﺎﻝﻭ ﺑﻴﻦ
ﻫﻨﺮ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻠﻂ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻏﻠﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺧﻴﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ قَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎک
ﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻁ ﺧﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰﻭﻣﻴﻞ
ﺑﺒﻘﺎﻯ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﺩﺭﭘﻴﺶﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻰ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ تمدّن ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺗﻨﻬﺎ
پس ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺪﺍﺭﺝ ﺧﻴﺮ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺻﺤﻴﺢ
ﻭﺧﻴّﺮ.ﮐﻪ(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ)ﻣﺸﺘﻖ
ﺍﺯ ﻣﺼﺪﺭﺧﻮﺏ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻫﺮﺩﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺃﻣﺮ
ﺧﻮﺏﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻳﺎ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺧﻮﺑﻰ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭﺧﻮﺑﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻧﻤﻮﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﮐﺮﺩﻧﺪﭼﻮﻥ
ﮔﻴﻮ ﻭ
ﻣﺘﺮﻟﻴﻨﮓ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ قیاس ﺑﺎ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺯﻳﺮﺍﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺟﻤﺎﻝ
ﻭﮐﻤﺎل
کماﻟﺎﺕﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭقَدَرﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪﭼﻮﻥ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬی
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺣﺪّ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻨﺠﻢ ﻭﺁﺧﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺁثاﺭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻫﻨﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻠﻂ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻐﻠﻂ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺐ ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.وَلی
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺭﺍ
ﺟﺴﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺟﻤﺎﻝ ﻭﻫﻨﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻣﺘﺮﻟﻴﻨﮓ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍﺍﻳﻨﺎﻥﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ مُقَدّس
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ القدس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺴﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺟﻤﺎﻝ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭتمدّن
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻮﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺎربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻮﺍﻟﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺩﻥ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ ﻧﻮﺡ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖﻭ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺟﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻴﺮﻳﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺷﺮّ ﻳﺎﺑﻰﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻨﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.وَلی
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ قَدَر
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺩﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺳﻘﻮﻁ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ. ﺣﺴﺮﺗﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﺭﻓﺘﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺃﺳﻴﺮ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﭘس ﻫﻨﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺁﺩﺍﺏ ﻋﻤﻮﻡ
ﭘﺴﻨﺪﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﮐس
که ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺗﺎﺑﻌﻴّﺖ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ(ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺞ) ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ .
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﻭ
ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻯﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ئﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍوَلی
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻧﻪ
ﻫﺮ ﻣﺪﻋﻰ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﻳﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺴﻨّﻦ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﭙﻮﺳﺖ ﺩﻝ
ﺑﺴﺘﻪﻭ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﻫﺎ ﻭﺑﺎﻃﻦ
ﺍﻣﻮﺭﻭﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ پس
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻗﺎﺑﻞ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺗﺮﺳﺘﺶ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺿﺪﻳّﺖ ﺑﺎ
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﺷﻮﻕ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺩﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ
ﺭﺳﻤﻰﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺒﺤﻖ ﻭ
ﻣؤﺳس ﺁﻥ
اﺩﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺁﻧﻬﺎﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﺳﻤﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ عُقده
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻥ ﻣﻔﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﺟﺰﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺑﺒﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ مُقَدّس
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺒﺎﺳﻰ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻠﺒﻴس
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﺩﺭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺑﻮﺩﻟﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺠﻨﺒﻪ(ﻟﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ)ﻫﻨﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺎﺩﻯﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﺩﻭﺭﻯ
اﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬی
ﻤﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻳﺎ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺎﻳﻨﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻭ
ﺑﺎﻃﻨﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮ ﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﻧﻰ
ﻓﻴﻠﻤﻬﺎﻯ
ﺳﮑﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻣﺮﺑﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺟﺰ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺍﻳﻦ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺸﻨﻪ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻭ
ﺳﻴﺮﻯ ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻟﻮﻟﺎ
ﺑﺤثهاﺋﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺳﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻳکی ﺮﺍ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﻟﻮ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻨﺮﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻭﺗﺼﺎﺩﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﺩ.ﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺟﺰﻣﻰ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ
ﺩﻭﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ
ﻓﻨﺎﺗﻴﮑﻰ
ﺩﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﻭ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻰ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﮐﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﻠﺢ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﻓﺮﺩﻯﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺟﻤﻌﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺸﻌﺸﻊ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
هرکس ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺧﻴﺮ
ﻭﺧﻮﺑﻰ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺟﻤﺎﻝﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻭ ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ
ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺩﻳﺪ
ﻭﭼﺸﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺩﻳﺪﻭ ﺑﻬﺮ
ﻗﻴﻤﺖ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﺒﻞ
ﺑﻰ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ .

ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻭ
ﻏﺎﺭﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻭ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺳﺖﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭﻫﻨﺮ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﮐﻪ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺭﺍﭘس
ﺍﺯ ﻟﻐﻮ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩﻭ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺷﺮﺍﻑ
ﻭ ﺍﻋﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺒﻘﻪ ﻭﮐﺎﺳﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ
ﺑﺮﺩﻩ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻏﻴﺮ ﮐﺎﺭﮔﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺯﺣﻤﺖ
ﮐﺶﺑﻨﺎﻡ ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ(ﺍﻟﻴﺖ)ﺭﻭﺷﻦ
ﻓﮑﺮ ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎﺩ
ﮐﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ
ﻭﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺁﺭﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﮐﺎﺳﺖ
ﺍﺷﺮﺍﻓﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪﺟﺰ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺩﺍﺋﻢ ﺭﮊﻳﻢ
ﺧﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺷﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺷﺪ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭﺭﺷﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻓﻊ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﺃﺻﻴل
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎﺩﺭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺪﻧﺪﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺘﺎﻥ
ﻓﻘﻴﺮ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻦ
ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺯﺭﺃﻧﺪﻭﺯﻯ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻠﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺣﻤﺎﺭ ﻭ ﺍﻟﺎغ
ﺴﻮﺍﺭﻯ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺤث ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻴﻮﻥ ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ ها
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺧُﻤس ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﻭﻣﺎﻟﻴّﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺭﮊﻳﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻓﺎﻉ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺎﻭﺭﭘﻴﺮﻭﺯﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻟﺒﺎس
ﺍﻧﺘﺤﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﻭ ﺑﻰ ﺃثر
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻧﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﭽﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﮐﺸﻴﺶ
ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﻳﻦﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻣﻨﺠﺮﺑﻬﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁثاﺭ
ﺟﻨﮕﻰ ﻧﻘﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ ﺣﺎﮐﻢ
ﻭ ﺣﮑّﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭﻓﮑﺮ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﺑﻴﻤﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﺘّﻬﻢ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.وَلی
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺴﺨﻪﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻨﺮﻯﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺎﺭﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻏﺮﻕ
ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ. ﭘس
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺯﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺧﻠﻂ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺑﻴﻦ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻨﺮ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻨﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﺑﻰ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﮓ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺧﻠﺎقی ﺘﺮ
ﻭﺻﻠﺢ ﺁﻣﻴﺰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻭﺳﺎﻟﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺻﻠﺢ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬی ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﻤﻌﻰﺑﻄﻮﺭ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﮑﺴﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﺑﺨﺸﻨﺎﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ(ﺳﺎﺭﺗﺮ)
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍﻳﺞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺘﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺭﻫﻨﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
وَلی ﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯﺁﻳﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖﻳﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ.ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ ﺯﻳﺒﺎ ﺗﺮ
ﺗﺮﺳﻴﻢ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺒﺎﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺗﺄﻭﻳﻠﺎﺕﺩﺭ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ ﻳﻚ
ﻣﻨﻈﺮﻩ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﺳﮑﺴﻰ
ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺷﺪﻩ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺭﺍﻣﺶﺟﻨﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.پس
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻴﺪ ﻃﺮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻃﺮﺩ
ﺻﻔﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ مُقَدّس
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻳﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻳﺎ
ﺳﻮﺩ
ﺗﺠﺎﺭﻯﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺍﺯ ﺷﻬﺮﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.وَلی
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺍﻭ
ﮐﻤﮑﻰ ﮐﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﺍﻭﺧﺒﺮﺩﺍﺭ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﮑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺩﺭ
ﺩﺟﻠﻪ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰﺑﻮﻯ
ﭘﺸﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺗﺬﻭﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺃثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯﻣﺒﺤﺸﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻟﺬﺕ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﻧﻈﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻳﻚ
ﺃثرﻫﻨﺮﻯﻭﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻧﻘﺪ ﻫﻨﺮﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺬﻭﻕ ﻧﺰﺩ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺫﻭﻗﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺫﺍﺕ
ﺷﺨﺺ ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﮑس
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺫﺍﺗﺎ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺪﺭ ﺃثر
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻮعُقدهﻫﺎﻯ
ﻫﺎ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ احساس
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺻﻞ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻳﺎ
ﻋﺪﻡ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻋﺶ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤلی
اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺍﻭﻭ
ﺳﭙس
ﺩﺭﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻨﺮ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻧﻴﺰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺤﻴﻂ
ﻭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﻧﻘﺸﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺬﻭﻕ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘﺶ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺻﻠﻰ
ﻣؤثّر ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺟﺎﻯ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺍﺯﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻤﻰﮔﻴﺮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺷﺪﻩﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﻧﺼﻔﻰ
ﺍﺯ ﻋﻤﻞ ﺣﺴّﻰ
ﻭ ﻧﺼﻔﻰ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.

ﻣﺸﺨّﺼﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺫﺍﺗﻰﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ
ﻧﺨﺴﺖ(ﺗﻮﻗّﻒ).ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺎﻇﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺣﺎﺩثه
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺧﻮﺩﺵ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻭﻗﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣثبتی
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
عُقده ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺧﻄﺮ
ﺯﻭﺍﻝ ثرﻭﺕ ﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ﻓﻘﺮﻭﻏﻴﺮﻩﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻋﺴﻞ ﻧﻴﺰ ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺣﻔﻆ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﻔﻆ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ ﺑﺒﺪﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﻏﺎﻓﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺸﺨّﺼﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻭﺗﻮﺟّﻪﻭ(ﻭﺣﺪﺕ
ﻳﺎﺑﻰ)ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ قَدَرﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻳﻚ ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﭼﻪ
ﺭﺳﺪ. ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ
ﻭﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﺯﺑﺎﻥﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻘﺶﺍﻭﻝ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﻋﮑس
اﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﻭﺃثرﻯ
ﻫﻨﺮﻯﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺑﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻘﺶ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﻧﺎﺩ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺸﻐوﻞ ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﻧﮑﺘﻪ
ﺳﻮﻡ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﻨﺮﻯﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ ﺭُﺧﺪﺍﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻧﺎﺳﻮتی
هستند.ﭼﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﻳﺎ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻫﺮﺍﺣﺴﺎس
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﮊﻩ
ﺭﻧﮓ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺳﺎﻳﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﻫﺮﻫﻤﻪ
ﺫﺭﺍﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻥ ﺟﺴﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺭﻭﺡ ﻭﺭﺍﻩﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭼﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻭﺡ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﻨﺪﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺧﻠﺄ
ﻭ ﻓﻀﺎﻯ ﺧﺎﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺷﻴﺎﺋﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺧﻠﺄ
ﺧﺎﻟﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺘﻰ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻔﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎ
ﻋﺪﻡ ﻭ ﺧﻠﺄ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ .

ﻧﮑﺘﻪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ(ﺣﺪس ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺑﺎﻃﻨﻰ)ﭼﻪ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﻭﻳﺎ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﻭﺵ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﺫﻭﻕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻥﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭﺑﺤث
ﻋﻠﻤﻰﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺬﻭﻕ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺃثر ﻫﻨﺮﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺯﻳﺒﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺯﻳﺒﺎ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ
. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰﻓﺮﺻﺖ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺣﺪس
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻭ
ﺑﺤثهاﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﺎ ﺭﺩ
ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﮐﺸﺶ
ﻭﻭﺿﻊﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﻳﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.

ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ (ﻃﺒﻊ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻰ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻳﻚ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ قَدَرﺕ
ﺗﺼﻮﺭﻭ ﺣﺘﻰ ﻗﺼﻮﺭ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻫﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖﻭ
ﻓﻬﻢ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.وَلی
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﭼﻮﻥ احساس
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﻟﺬﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﻭﻧﻴﺰ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻨﻘﺶ ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ(ﻃﺒﻊ)
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ عُقده
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭﻙ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺧﺎﻟﺺ ﺍﺯ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺷﻌﻮﺭﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺒﺮﺩ.ﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺷﺎﻋﺮﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺳﺮ
ﺍﺯ ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻭﺗﺮﻙ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺁﺧﻮﺯﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺖﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻭﺍﺭﺩﻧﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻝ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﮔﻮﺷﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ حجّ
أﮐﺒﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ حجّ
عمرﻩﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻌﻤﺮ
ﺻﺪﺳﺎﻟﻪ ﺑﺸﺮﻯﻣﻴﺃﺭﺯﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺣﺠﮑﻌﺒﻪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺸﺎﻥ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺷﺮﻳﻚ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺫﻭﻕ ﻭ قَدَرﺕ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺪﻭﺭ
ﻳﻚ ﺣﮑﻢ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺿﻤﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺃثر
ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﻳﻚ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮ ﺯﻳﺒﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻳﻢ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺮﻳﻚ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺴؤﻝ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﺣﮑﻢ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ
ﺳﺮﺳﺒﺰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺩﺍﺋﻢ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻟﺬﺕﻭ ﺗﺬﻭﻕ
ﻣﻌﻨﻮﻯﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﺻﻮﻟﻰ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻳﺮﻩ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﮐﻠﺎﻡﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺁثاﺭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺍﻭﺝ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﻨﺒﻪ ﺳﻮﺯ
ﻭﮔﺪﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺳﻮﺯ
ﻭﮔﺪﺍﺯ ﻓﺮﺍﻕ
ﻳﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺑﺤث
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻢﺑﺎ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺶ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻣﻦ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﮕﻔﺘﻪﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺳﺮﺷﻨﺎﺵ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻡ.ﮐﻪ ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎس
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ. ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶﮐﻪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻧﺰﻭل
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻟﺬﺍﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻝ ﺗﻨﮕﻢ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﻣﻥ اﺯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﮔﺮ ﺣﻮﺻﻠﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻧﮑﻨﺪﻭ ﺑﺎ
ﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭلی
ﺨﻠﺎﺻﻰ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ عُقده
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺭﻭﺣﻰ ﭘﺎﻙ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺗﻮﻟﺪﺍﺗﻰ ﻫﻢ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ عُقده
ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻋﺎﺭﻑﻭﻳﺎ
ﺣﺴﻴﻦ ﺣﻠّﺎﺝ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﻭﺟﻮﺩﻙ
ﺫﻧﺒﻚ) ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻯ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻦ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺂﻳﻢ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻭﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﻡ. ﺗﺎ
ﺗﺼﻮّﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺧﻮﺩﻡ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺑﮑﺸﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻴﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺎﺷﻨﺎﺧﺖ وَلی
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺷﺎﻡ
ﻏﺮﻳﺒﺎﻥ ﻭ
ﺍﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺷﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺰﻳﺎﺭﺕ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﻳﻚ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺭﻓﺖ
ﻭﺁﻣﺪ ﺑﻴﻦ
ﺻﻔﺎ ﻭﻣﺮﻭﻩ ﭘس
ﺍﺯﭘﻨﺞ حجّ
عمرﻩ ﺑﺤجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺳﺖﻭﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮکی ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻘﺶﺗﺴﺮﻳﻊ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣؤثّر ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺎﺷﻖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.

ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﺎﻳﭗ 15/ﺩﻳﺴﺎﻣﺒﺮ/2005
ﺑﻴﻮﺭﺗﻮﻥ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﺤﺮﻳﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺴﺎس
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺳﭙس ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻡ ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻥﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻔﮑﻴﺮ ﺑﺘﻪ ﺩﻳﮓ
ﺧﻮﺭﺩﻩﻭﺑﺨﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻢ
ﺑﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺷﺪﻩﺍﻡ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﺍﺳﺖ.